MeetPlaza Dating Blog:

Ook mannen mogen kleur bekennen

noreply@blogger.com (Sandra) — Wed, 18 Jan 2012 12:28:00 +0000

Ooit gehoord van kleurencoaching? Voor mijn 37ste verjaardag had ik zo’n bon cadeau gekregen. De voucher was meer dan een jaar in de kast blijven liggen. Maar vrijdagavond ben ik er dan toch naartoe gegaan. Volgens de kleurenconsulente is de juiste kleur- en stijlkeuze allesbepalend voor een eerste indruk. In de juiste kleuren zou je er meer “staan” en dit ook uitstralen, niet enkel bij het solliciteren of tijdens een vergadering, maar ook tijdens een date. Met dat laatste in het achterhoofd, was de tijd rijp om de bon te “consumeren”. Het was zo een typische vrouwenavond met een hoog “Tupperware-gehalte”. Uiteraard is het interessant om te weten met welke kleuren je staat en welke je de look geven van een frêle kloosterzuster. Maar het leukste van de avond vond ik het psychologische aspect. Ik had er geen idee van dat je persoonlijke kleurtype ook bepalend is voor enkele typische karaktereigenschappen. Zo zouden levensgenieters, oplossingszoekers of moeilijke beslissers in de regel verschillende kleurtypes hebben. Bovendien zou je het relationeel het beste kunnen vinden met een partner van hetzelfde type. En zo viel mijn verdict. Als warm en creatief herfst-lentetype ga ik maar best op zoek naar een warmbloedige man. Met strenge wintertypes (gitzwarte haren, blanke huid, bruine of ijsblauwe ogen) zou het samenleven bij voorbaat tot mislukken gedoemd zijn. Of het waar is laat ik in het midden, maar ik wil er me toch verder in verdiepen. Heb je kastanjebruin, liefst warrig haar, een beetje sproetjes in de zomer en ben je creatief? Dan mag je gerust een berichtje posten :-)

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

Maar buurman wat doet u nu?

noreply@blogger.com (Sandra) — Fri, 06 Jan 2012 15:59:00 +0000

Toen ik het vertrek van mijn vorig buurmeisje aankondigde, fantaseerden mijn vrienden spontaan mee over het ideale profiel van de nieuwe buur. We hoopten uiteraard op een jonge man (in een leeftijdscategorie +5/-5 van die van mezelf) en eigenden hem al meteen de karaktereigenschappen sociaal, joviaal en pittig toe. Onze gebeden werden verhoord en het was een prettige verrassing toen “hij” begin november zijn blijde intrede deed. Mijn nieuwe buur luistert naar de welklinkende naam “Alexis”, is ongeveer een klein jaar single – hoorde ik via mijn onderbuur - en beschikt naast zijn welgevormd voorkomen ook nog eens over een fijn gevoel voor humor. Tot dusver verliep alles naar wens. Maar gisteren kwam ik tot enkele onthutsende conclusies. Het begon allemaal heel onschuldig. Toen ik ’s ochtends naar de bakker reed, ving ik een blik op van zijn werkruimte. Ik zag er twee grote foto’s hangen: eentje van Albert en één van Paola, elk omlijst door een bombastisch vergulde kader. Ok, Alex is een bezielde loyalist, “so what”, dacht ik dan. Toen ik gisterenavond voor de tv hing en ik het hele repertoire van George Michael hoorde, begon het ineens te dagen. Ik heb niet lang moeten wachten om mijn vermoeden bevestigd te zien. Want deze ochtend kwam er een sportieve en welriekende man uit de deuropening. De twee hadden er blijkbaar een fijn nachtje opzitten. Allez buurman, wat doet u nu! Jammer maar helaas :-(

Assertief op de werkplek

noreply@blogger.com (Sandra) — Fri, 06 Jan 2012 11:08:00 +0000

Vandaag heb ik nog eens een zalige ‘goed-fout’-plaat meegezongen in de auto: “Don’t call me baby”. Hoewel het stukje gaat over het feit dat de zangeres in kwestie zich een sterke vrouw voelt - en de fictieve man ooit spijt zal krijgen dat hij werd geboren - deed het me terugdenken aan een vorige job.Veertien jaar geleden ging ik aan de slag in de automobielsector, ik was toen drieëntwintig. Van alle werkomgevingen die er zijn, durf ik te beweren dat het één van de meest seksistische is die je je kunt voorstellen. Ik herinner me mijn eerste dag alsof het gisteren was. Als klantencoördinator werkte ik voornamelijk met garagisten en automonteurs. Op die bewuste eerste dag nam ik, met volle moed, mijn eerste telefoontje aan. En de toon was meteen gezet. Mijn voornaam werd spontaan vervangen door baby, poes, zoetje, snoetje, poepke, …. of ander niet nader te noemen zoetzemerige en vrouwonvriendelijke varianten. De eerste weken was ik uiteraard behoorlijk in shock. Maar al snel besefte ik dat wanneer je het hoofd boven water wilde houden in ‘het wilde westen’ van de automobielsector, je maar best of lesbisch werd of van je af leerde bijten. Daarom opteerde voor het tweede, met alle assertieve gevolgen vandien. “Don’t call me baby, baby!”

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

Word ik moeilijker met het ouder worden?

noreply@blogger.com (Sandra) — Fri, 23 Dec 2011 15:36:00 +0000

“Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het is om een relatie aan te gaan”. Tenminste, dat is de stelling waar een in tram 3, 4 of 5 zittende vrijgezel wel vaker mee wordt geconfronteerd. Vanaf tram 6 bekommeren mensen zich volgens mij niet meer om je relatiestatus.Hoewel ik slechts in de eerste tram van het rijtje zit, ben ik zelf al heel vaak over deze uitspraak aangepakt. Terwijl ik het motief ervan wel begrijp, oudere singles hebben nu eenmaal een bepaalde levensstijl en dito patronen opgebouwd, ben ik er allesbehalve van overtuigd dat een single per definitie moeilijker wordt wanneer het aantal rimpels op diens voorhoofd toeneemt. Persoonlijk denk ik dat je met het ouder worden vooral “anders” tegen een relatie aankijkt. Zo ervaar ik het toch. Daar waar ik me in het verleden eindeloos irriteerde aan rondhangende sokken, veelvuldig te laat thuiskomen of een wel erg gebrekkige inbreng in het huishouden, verplaatsen mijn ergernissen zich nu naar een ander terrein. In vergelijking met enkele jaren terug, krijg ik steeds meer aandacht voor de essentiële dingen des levens: is er respect, kan je afspraken maken, heb je mentale steun op belangrijke momenten, … ? En als die sokken of die afwas geen pootjes hebben, “so what”. Aan alle wijsneuzige niet-singles: als jullie dan toch de drang hebben om een stelling te formuleren, neem dan die van Pythagoras. Die klopt wel altijd.

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

Waar is mijn klankbord?

noreply@blogger.com (Sandra) — Thu, 15 Dec 2011 19:26:00 +0000

Ik hoef er niet flauw over te doen. Als single ben je niet altijd happy, net zoals je in een relatie je partner ook wel eens naar het verstbijzijnde universum verwenst.De ene single mist al wat andere aspecten van de relatiestatus dan de andere, en ook de “graad van gemis” verschilt sterk van persoon tot persoon. Een vriendin beweerde ooit dat een man meestal minder lang single is, omdat hij een relatie pas verbreekt wanneer er een nieuwe “hot female prospect” klaarstaat, namelijk een vrouw waarmee hij al intiem is geweest. En dat alles om toch maar niet in het hellend vlak van misère terecht te komen. Maar zo erg is het bij mij – en ik durf zeker uit naam van vele andere singles te spreken - helemaal niet gesteld. Wat ik het vaakste mis, is een klankbord. Als alleenstaande moet je de hele tijd beslissingen nemen: de personeelsproblematiek op het werk, het avondeten, de inrichting van je woning, je financiële toekomst, … Als single lijkt het leven gemakkelijk: je doet wat je wil. Maar net daar wringt het schoentje. Hoe fijn zou het zijn om ook eens de visie van je steun en toeverlaat te horen, zelf de knoop niet steeds te moeten doorhakken. Hoe behaaglijk het moment waarop hij beslist dat we vanavond vis eten en de ingrediënten meteen tevoorschijn tovert. Tja, in ’t leven kan je niet alles hebben zij mijn pa: “een dikke vrouw en veel plaats in je bed”.

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

Een leuk visje in de oceaan

noreply@blogger.com (Sandra) — Thu, 15 Dec 2011 19:24:00 +0000

Gisteren opnieuw de online datingoceaan ingedoken. Hoog tijd om tot bodemniveau te zakken voor de ultieme “schattenjacht”. En er was weer veel variatie in de onvoorspelbare oceaan.Terwijl het plankton apathisch voorbijdreef, ik de gehaaide haaien byebye’de en ik ‘en passant’ een paar muffe mossels onderschelpte, zwom ik gelukkig ook de ware koralen van de onderwaterwereld tegen het vislijf. Is het de milde watertemperatuur of de rijkheid van het ademontnemende landschap, maar de expeditie was bijzonder vinneprikkelend. Zo schattig als Nemo, zo sexy als Wanda, en zo zoetgevoiced als een Spinvis, wist een kogelvisje mij in dit onderwaterweb te raken. Een woelig watergenoegen, dat zeker smaakt naar meer. En nu nog even rustig de tijd nemen om dit gewerveld zeediertje van naderbij te observeren.

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

Kan je een relatie breken?

noreply@blogger.com (Sandra) — Sun, 04 Dec 2011 15:18:00 +0000

Gisteren was ik op bezoek bij een vriend. Hij was net terug van een colloquium op het werk. Samen met andere collega’s uit Europa, verbleef hij vijf dagen in Madrid om één of ander toekomstig financieel plan te bespreken. Op de eerste avond leerde mijn kameraad, al jaren single, een pittige dame kennen. Ze woonde in Breda, had twee universitaire diploma’s op zak, zag er beeldig uit en was ook nog eens een beetje samenwonend. Het klikte meteen. Zij vond het geweldig dat hij een onvervalste interesse vertoonde en geen intentie had voor meer, hij genoot van de aandacht. Hoewel mijn loyale vriend met nobele intenties geen aanstalten maakte tot meer, bleek de knappe Hollandse wel meer te voelen dan een fijne vriendschap. Ze nodigde mijn vriend uit op een avondje stappen in Brussel. En toen rinkelde de telefoon. Wat ik ervan vond? Kan je daten met iemand in een relatie? En vooral, ben je dan de schuldige wanneer de relatie spaak loopt? Voor mij was het duidelijk. Natuurlijk zou mijn kameraad nooit verantwoordelijk zijn wanneer het ooit tot een breuk komt. Zij neemt de stap, dus zij maakt een bewuste keuze. Maar wil je wel met iemand samen zijn die tijdens haar relatie op datingpad gaat? Een moeilijke vraag, die ik jammer genoeg niet voor hem kan beantwoorden.

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

Echte venten gebruiken geen gel

noreply@blogger.com (Sandra) — Sun, 04 Dec 2011 15:13:00 +0000

Johnnie Walker mag dan wel dé dandy ‘avant-la-lettre’ zijn, ik heb het niet zo voor de mannen “in touch with their feminine side”. Het dandyisme is zo oud als de straat. Het, naar mijn bescheiden vrouwelijke mening, spijtige fenomeen ontstond al tijdens de Franse revolutie. Met hun haren strak naar achteren gekamd, zaten hun jasje en dasje altijd goed. Ja, zelfs voor een make-up-makeover deden de meest narcistische onder hen toen al een duit in het Franse pondenzakje. En toch bracht tijd geen raad. Begin de jaren 2000, werd het begrip metroseksueel gelanceerd. Het verwees naar een man die veel aandacht besteedt aan zijn voorkomen en vaak interesse vertoont in kunst- en cultuur. De nieuwe man werd eensklaps nog vrouwelijker en hoewel hij van Mars kwam, kon hij plots ook op Venus aarden. Kan allemaal zijn. Maar waar blijft de echte vent? Waar is de jager die de bossen uitkamt om zijn deerne van voedsel en beschutting te voorzien? En voor dit soort primaire taken hoeven zijn haren niet met gel gestyled te zijn en hoeft zijn Bikkembergs-shirt niet over zijn sixpack te spannen. Dus bye bye dandyman en welkom aan de echte man, uit het puurste hout gesneden.

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

De helaasheid der bloemkoolmaaltijden

noreply@blogger.com (Sandra) — Tue, 15 Nov 2011 08:46:00 +0000

Hoewel ik heel graag kook, doe ik dat meestal niet al te uitgebreid. Niet alleen heb ik weinig zin om enkel mezelf culinair te verwennen, ik blijf ook meestal hangen in de drie klassieke single-deugden: een pastagerecht, bokes of een meeneemmaaltijd.

Sinds enkele maanden maak ik geen stoofvlees, konijn of vol-au-vent meer klaar en ook een bloemkool met kaassaus heb ik al een hele tijd van mijn menu geschrapt. Want zeg nu zelf: wat kan je nu als alleenstaande met een bloemkool aanvangen? Ofwel moet je het grootste deel weggooien ofwel mag je drie dagen na elkaar hetzelfde eten. Het verbaast me dus niet dat slimme ketens, à la Delhaize, met de minigroenten op de proppen komen. Maar daar begint het.

Gisteren was ik van plan om deze eureka-groente in mijn karretje te leggen, tot ik de verpakking zag: 4 minibloemkooltjes samen onder één folie. Nu zou je deze aankoop wel kunnen delen met 3 andere singles natuurlijk, maar in de meeste gevallen heb je als hardwerkende éénverdiener wel andere dingen te doen dan groentenruil. De prijs deed nog meer steigeren: 3,99 euro, dit terwijl een gewone bloemkool slechts 1,69 euro kost. Driewerf helaas, maar de bloemkool met kaassaus blijf ik als single toch bij ‘la mama’ eten.

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

Het Hof van de Single-commercie

noreply@blogger.com (Sandra) — Tue, 15 Nov 2011 08:41:00 +0000

Zodra je relatie op de klippen loopt, je van de rots getuimeld bent en na enkele wondheelkundige ingrepen opnieuw rechtklautert, gaat er een nieuwe wereld voor je open: het singles-paradijs.

Op het eerste gezicht lijkt dit vrijgezellenrijk nog mooier dan het land van melk en honing. Het beloofde land geeft je alles wat je wil, waar en wanneer je het maar wil. Heb je het graag snel, dan doe je aan speeddating. Kijk je liever de man uit de boom, dan kan je online daten. En heb je tijd zat: dan wacht je gewoon tot de ware voor je deur staat.

Maar omdat we in onze maatschappij het wachten niet meer gewoon zijn, en ik nu toevallig ook in deze maatschappij de eerste schoppen onder mijn kont kreeg, liet ook ik me enkele weken terug verleiden tot “online dating”. Mijn eerste kennismaking verliep zowaar nog hectischer dan de verkeerschaos in Rajastan. Ik kreeg de meest ambigue voorstellen van de naar eigen zeggen meest gedistingueerde heren, werd uitgenodigd voor nachtelijke huisbezoeken en werd gevraagd of ik bischierig was. Het datinguniversum dat totnogtoe onontgonnen terrein voor me was, heeft zo haar eigen wetmatigheden.

En toch intrigeert het me. Want alle gekheidstoestanden op een stokje, eigenlijk geloof ik wel dat er zich tussen dit kaf zeker en vast menig koren naar mijn smaak verschuilt. En nu ga ik gretig verder maaien. Wordt vervolgd.

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

Hoe het confronterende alleenzijn kan leiden tot single zijn binnen een relatie

noreply@blogger.com (Sandra) — Tue, 15 Nov 2011 08:34:00 +0000

Ze bedoelen het allemaal goed: ouders, tantes, broers, neven, nichten, collega’s, ... Allemaal denken ze een oplossing te hebben voor mijn zogenaamd ‘eenzaamheidsprobleem’. Ze zoeken naarstig naar een (blind) date zodat ik zo snel mogelijk uit de trieste staat van de ultieme ongelukkigheid kan treden.

De vraag is: heb ik een probleem? Is niet iedereen in zijn leven één of meerdere keren single? Natuurlijk is iedereen dat! Single zijn is maar een fase in je leven en als je ’t mij vraagt: een heel leerrijke periode. Want zeg nu zelf. Hoe leer je jezelf het beste kennen? Als je even, als is het maar heel kort, een paar zware stormen alleen trotseert, kom je echt tot jezelf.

Vaak zou ik koppels willen aanraden om ook wat vaker aan introspectie te doen. Hoe vaak zijn partners niet ongelukkig omdat ze zichzelf onderweg kwijtraakten? In het begin ben je verliefd en cijfer je jezelf met het allergrootste plezier weg voor de ander. Dan word je ouder en wijd je je loyaal aan je gezinsverplichtingen. In een derde levensfase belanden vele partners in een eerste crisis. Ze vinden geen voldoening in hun relatie, voelen zich gevangen en worstelen met hun eigen identiteit. Naar de buitenwereld toe zijn ze perfect gelukkig, maar achter de verzorgde voorgevel van hun zuurverdiende optrekje voltrekt zich een compleet ander verhaal. Ze voelen zich single binnen hun relatie.

Toch blijven ze vrijwillig in deze hachelijke situatie zitten uit angst voor het confronterende ‘alleen zijn’ en de onvoorspelbare reacties van de maatschappij. En laat het net diegenen zijn die zich zorgen maken over mijn geluksgevoel.

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

Check, check, double check, …of toch niet?

noreply@blogger.com (Sandra) — Tue, 15 Nov 2011 08:29:00 +0000

Dit weekend ging ik op stap met een vriendin en enkele mannelijke single vrienden. En natuurlijk ging het gesprek al snel richting een netelig single-thema: de veeleisendheid van de moderne vrouw. Hoewel ik mezelf niet als voorvechtster van de onafhankelijke, mondaine vrouw beschouw, vond ik de discussie wel het aansnijden waard.

Zo opperde één van mijn mannelijke tafelgenoten dat de vrouw van vandaag compleet onafhankelijk in het leven wil staan. Wij zouden ons niet kunnen binden en onredelijke eisen stellen. Maar die laatste stelling, over ons eisenpakket, deed mijn haren meteen te berge rijzen.

Ik bevrijdde mijn mannelijke tafelgenoten uit hun prettige naïviteit met de mijn axioma over het vrouwelijke eisenpakket van de gemiddelde man: “goed voorkomen (60-90-60), verstandig maar net iets minder verstandig dan mezelf, humor maar net iets minder ad rem dan mezelf, houdt van dezelfde hobby’s, gunt me mijn vrijheid en past in mijn huidig levenskader.” Want zo gaat het meestal: de man zoekt iemand die integraal inzetbaar is in zijn perfect opgebouwde leventje van vandaag. Het plaatje moet compleet kloppen.

Die gedachte doet me balen. Waarom kan je niet gewoon gaan voor een fijne partner, waarbij je samen een nieuw leven opbouwt, in plaats van een toekomstige partner te zoeken op basis van een ellenlange checklist. De discussie laaide hoog op, de pinten gleden alsmaar sneller over ‘den toog’ en het voorbijkomen van een rondborstige barmeid doofde de verdere discussie.

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

Trouwen is “houwen”

noreply@blogger.com (Sandra) — Tue, 15 Nov 2011 08:25:00 +0000

Vandaag wist ik niet wat ik hoorde. Ik was op het werk aangekomen toen mijn collega Frank helemaal in “zak en as” zat. Tien jaar geleden huwde hij een Filippijnse die zelf al kinderen had: eentje van 6, van 4 en van 3 jaar. Intussen leeft mijn collega, net 37 geworden, met drie puberende stiefkinderen onder één dak. Niet alleen zijn ze in een periode van complete rebellie, ze vinden het ook nog eens vermakelijk om hun stiefpa volkomen te negeren.

En als kers op de oh zo gelukkige gezinstaart, vindt de echtgenote het zelfs niet nodig om voor haar partner in de bres te springen. Sinds maanden zie ik mijn collega steeds dieper wegzakken.

Keer op keer raden we hem aan om kordater op te treden, zonder resultaat. “Trouwen is houwen”, zegt hij dan en hij laat de situatie op zijn beloop. Maar vandaag kreeg zijn diepdroevig familieverhaal nog een staartje. De oudste dochter had het niet zo nauw genomen met de “veilig-vrijregels” en heeft er sinds kort een “blinde passagier” bij. En zo wordt mijn collega binnenkort ook nog eens stiefopa.

Dat zijn de momenten waarop je blij bent dat je een zorgeloos single-bestaan leidt.

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

Het jachtseizoen op de werkvloer is geopend

noreply@blogger.com (Sandra) — Tue, 15 Nov 2011 08:15:00 +0000

Eigenlijk is het best lachwekkend. Toen ik onlangs mijn status “single” aanvinkte op Facebook, weekte het verschillende reacties los, van “innige deelneming” tot “we moeten nog eens afspreken”. Vooral dat laatste. Het was alsof het jachtseizoen dan pas officieel geopend was en er opnieuw op wild geschoten kon worden. Of het nu uit nieuwsgierigheid of uit persoonlijk vermaak was, het was ontzagwekkend te zien hoe sommige kennissen (de ene al getrouwder dan de andere) ineens wilden afspreken.

Maar het meest frappante gebeurde op de werkvloer. In het bedrijf waarvoor ik werk, gebruiken wij een soort msn-systeem om snel wat informatie uit te wisselen met collega’s. Die bewuste dag - na de aankondiging van mijn breuk - kreeg ik meteen een berichtje van een collega uit Nederland. Of het met ging. Nu heb ik niet zo de gewoonte om mijn privé op de werkvloer in het lang en het breed uit te smeren, dus ging ik er niet al te diep op in. Maar de berichtjes kwamen vaker en vaker en werden steeds minder professioneel gerelateerd. Tot de emmer vandaag overliep. Mijn collega ging er zomaar van uit dat ik, gezien mijn status, stilzwijgend de toestemming gaf voor een intiemer contact. Want wie single is, hoort niet kieskeurig te zijn en op elk aanbod in te gaan. Ten minste, dat was zijn visie.

Daarom lanceerde ik een offensief. Vandaag was het D-day, de dag van mijn tegenaanval en het officiële einde van het prille wildseizoen. Ik maakte mijn standpunten “loud & clear” over zodat hij mijn wens tot een pure zakelijke samenwerking enkel met een “affirmative” kon bevestigen. Want wie de natuur respecteert weet dat er op sommige variëteiten niet mag geschoten worden en één van die soorten, dat ben ik.

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

Help, het gesprek met mijn date werd een sollicitatiegesprek !

noreply@blogger.com (Sandra) — Tue, 15 Nov 2011 08:08:00 +0000

Gisteren liet ik me verleiden tot een allereerste date. Ik nam me voor om geen al te hoge verwachtingen te stellen. Ik vind het altijd bijzonder om nieuwe mensen te ontmoeten en als het klikt en ik er een fijne vriendschap aan overhoud, is mijn missie alvast geslaagd.

De laatste dagen was ik helemaal in de ban van het online datingavontuur en heb ik met drie “cuties” een fijne conversatie opgebouwd. Ik hoef geen uren te chatten vooraleer ik de sprong waag. Ik hou van authenticiteit en ben er nog steeds van overtuigd dat je met een virtueel kruisverhoor niet meteen méér te weten komt over die persoon. Daarom liever meteen boter bij de single-vis.

Mijn eerste date verliep kort maar krachtig. De man in kwestie stond duidelijk onder hoogspanning. Toen we een drankje bestelden, stortte hij zijn handen op een bierkaartje dat binnen de kortste keren geen bierkaartje meer was. In zijn nervositeit vuurde hij de ene vraag na de andere af. Of ik kinderen wou, hoeveel partners ik tot hiertoe had, of ik “trouw” belangrijk vond, of ik er een probleem mee had dat hij elke zondagochtend zijn stalen ros van stal haalde, of ik naar soaps keek, ooit agressief was in het verkeer, ik in geval van nood overwoog zijn hemden te strijken, ...

Ik werd behoorlijk nerveus van zijn vragenregen. Het was alsof ik in een sollicitatiegesprek was beland. Bij wijze van weerwoord vroeg ik hem of hij ook een curriculum vitae van zichzelf mee had. Mijn opmerking irriteerde duidelijk en het derde drankje werd niet meer besteld. Ctrl alt delete. Op naar de volgende. Hopelijk geen sollicidate meer, de volgende keer.

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

Single Malt female

noreply@blogger.com (Sandra) — Tue, 15 Nov 2011 08:03:00 +0000

Het is zoals met whisky. Tegenover de ‘blended’ vrouwen staan de ‘single malt’ vrouwen, de ene al wat rijper dan de andere. Deze ‘single’ vrouwen zijn vaak wat 'ruiger' van smaak, dan de blended-versie. Misschien hebben ze net een grotere dosis wilskracht. Ze hebben hun puurheid teruggevonden en weten wat ze wel en niet willen in een relatie. Versmelten met een partner mag dan wel het ultieme doel zijn, een vrouw die eventjes single is, weet meestal goed wie ze is en wat ze wel en niet te bieden heeft.

In die context hoorde ik onlangs het woord “swoftie” vallen. Het woord verwijst naar de “single woman in her fifties”. Het zijn vrouwen die, meestal na een echtscheiding en zodra de kinderen het huis uit zijn, een nieuwe weg inslaan. Ze hebben lang ten dienste van hun gezin geleefd en verloren hun identiteit ergens onderweg.

Uit onderzoek blijkt dat deze vrouwen, nu ze terug single (and not blended) zijn, een heel nieuw levenspad bewandelen. Ze leren nieuwe vaardigheden, ontmoeten nieuwe mensen, verzorgen hun ‘looks’ en zijn glamoureus, ze sporten intens, … Kortom, ze genieten van het leven. Het zijn singles met een kwaliteitslabel, net zoals de single malt die bij kenners de hoogste score verdient.

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

Mannen, welk type vrouw wensen jullie in de buurt?

noreply@blogger.com (Sandra) — Mon, 14 Nov 2011 19:49:00 +0000

Meer dan eens leef ik mee met de “man in een relatie”. Maar al te vaak bloos ik uit plaatsvervangende schaamte als ik zie hoe hun ega’s zich misdragen.

Dan heb ik het onder andere over het dominante vrouwtype. De mening van de man wordt niet gevraagd. Hij knikt en/of zwijgt en kiest uitzichtloos voor de vrede, hopend op een snelle thuiskomst en troost zoekend in een frisse pint.

Een ander veevoorkomend type is dat van de decibels. Je kent ze wel. Zij is herkenbaar aan haar onuitstaanbare stemtimbre, hij aan zijn verveelde of afwezige blik.

En dan is er het “zie-me-graag”-meisje. Hunkerend naar aandacht stelt dit type zich vooral aan door haar voortdurende aanrakingen en onvermoeibare complimentenvisserij.

En, last but not least, zijn er natuurlijk ook nog vrouwen die met een portefeuille in persoon door de winkelstraten kuieren. Sommige mannen hebben het duidelijk niet getroffen. Eén advies: Run In Peace. Er zwemmen ook andere visjes in de zee.

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.

De teloorgang van het traditionele gezin?

noreply@blogger.com (Sandra) — Mon, 14 Nov 2011 19:37:00 +0000

Het traditionele familieplaatje is niet meer. Daar waar het doorsneegezin in de ‘jaren stillekens’ een tiental kinderen telde en tijdens de seventies en eighties het tweekindergezin regeerde, ruimt het traditionele gezinspatroon steeds meer plaats...voor een nieuwe maatschappelijke trend.

In het magazine ‘Goed Gevoel’ las ik dat bijna een kwart van de gezinnen nieuw samengesteld is. Gezinnen van zes personen (zeg maar mama, papa en een tweetal ‘koningswensen’) zijn veelvoorkomend. Maar uiteraard kan het aantal broodplankjes aan de ontbijttafel ook oplopen tot acht of meer.

En daar is de maatschappij duidelijk nog niet klaar voor. Met uitzondering van een paar ondernemende bedrijven, zoals banken met hun "Family Plan" en automerken die de flexibiliteit van de wagens aanprijst, blijven de reclamejongens- en meisjes halsstarrig het traditionele gezin als referentie naar voren schuiven. Ze mogen dan wel gehaaid zijn, een iets vinnigere en doortastende aanpak zou hen commercieel beslist geen windeieren leggen.

Wij horen graag je mening, geef uw reactie op bovenstaand artikel door uw mening in te vullen in onderstaande reactiebox.

Hoe uw profiel bovenaan de zoekresultaten laten verschijnen?

noreply@blogger.com (Sandra) — Sat, 12 Nov 2011 12:42:00 +0000

U maakt meer kans op contact als uw profiel meer opvalt tussen de duizenden andere profielen. De beste manier om uw profiel in de kijker te plaatsen is door bovenaan de zoekresultaten te verschijnen. Wij belonen mensen die lid zijn indien zij zich regelmatig aanmelden met hun login en paswoord. Door zich aan te melden, wordt automatisch de datum én het uur van aanmelding gewijzigd en verschijnen ze bovenaan.

Wij horen graag je mening, geef uw reactie op bovenstaand artikel door uw mening in te vullen in onderstaande reactiebox.

MeetPlaza met meer dan 28.000 leden !

noreply@blogger.com (Sandra) — Sun, 06 Feb 2011 14:59:00 +0000

datingsite MeetPlaza.com, heeft deze week de kaap van 28.000 profielen overschreden...Elke dag schrijven zich vrijgezellen vrouwen en vrijgezellen mannen in om de date van hun leven te vinden. MeetPlaza richt zich naar mensen die op zoek zijn naar liefde en vriendschap.

Wij horen graag je mening, geef uw reactie op bovenstaand artikel door uw mening in te vullen in onderstaande reactiebox.

Saartje Vandendriessche is weer vrijgezel

noreply@blogger.com (Sandra) — Fri, 28 Jan 2011 12:37:00 +0000

Saartje Vandendriessche is weer vrijgezel, voorlopig alvast. De één-omroepster en presentatrice en haar partner Martin lassen een pauze in in hun relatie. Ze gaan alvast als vrienden uit elkaar...Samen hebben ze een dochtertje, Mille. Saartje Vandendriessche was vroeger omroepster voor VT4 en VJ bij TMF. Vandaag is ze reporter en presentatrice bij Vlaanderen Vakantieland.

Wij horen graag je mening, geef uw reactie op bovenstaand artikel door uw mening in te vullen in onderstaande reactiebox.

Weg met LDVD!

noreply@blogger.com (Rien) — Wed, 25 Aug 2010 09:54:00 +0000

Gedaan met honderden zakdoekjes te gebruiken, liters chocolade ijs te eten en melige films te bekijken. Dé manier om over een relatiebreuk te komen is - althans voor vrouwen - eens een dagje goed gaan shoppen.

Gaan winkelen en zichzelf eens goed verwennen na gedumpt te worden, is de oplossing om dat vreselijke... liefdesverdriet en het eenzame gevoel te vergeten. Uit een rondvraag blijkt dat vrouwen zich niet inhouden, integendeel zelfs, ze laten zich eens goed gaan en kopen hun troost.

Waarom shoppen?
Onderzoekster Hamizadeh meent dat vrouwen shoppen zien als een moment van verandering. Ze kunnen zichzelf een hele nieuwe look aanmeten, wat voor hen een bevestiging is dat ze er nog steeds mogen wezen. Pumps, jurkjes, sexy lingerie, handtassen en make-up zouden de meest effectieve troostmiddelen zijn.

Vakantiiieeeeee!!

noreply@blogger.com (Rien) — Sun, 22 Aug 2010 13:16:00 +0000

Speciaal een artikeltje voor de dames: zit je in een dipje en ben je niet echt gelukkig? Dé oplossing: boek jezelf een reisje!

Uit een enquête is immers gebleken dat reizen en vakantie vrouwen een gelukkig gevoel bezorgt. ...Dit komt voornamelijk omdat we dan even weg zijn van alles: we laten het werk en de stress achter ons, het huishouden stopt heel even en de dagelijkse sleur verdwijnt. Op vakantie is het puur genieten en uitrusten.

Dit komt dan weer ten goede voor onze omgeving en relaties. Want een gelukkige en tevreden vrouw geniet meer van het leven en heeft weer meer energie.

Dus dames, om de batterijtjes nog een keertje op te laden, gun julliezelf een reisje om er even tussenuit te zijn. Waar en hoelang kies je zelf: twee weken naar de zon, een weekje zee, een weekendje Ardennen, ...

Nog tips voor instant-happiness:
- kindjes krijgen
- seks
- loonopslag
- een weddenschap winnen
- een huwelijk
- Kerstmis/cadeautjes

Houdbaarheidsdatum: 12 jaar

noreply@blogger.com (Rien) — Wed, 11 Aug 2010 13:34:00 +0000

We kennen het allemaal wel of hebben er althans over gehoord: de 7-year-itch, de 3-year-snooze. Er wordt gezegd dat wanneer je relatie of huwelijk de kaap van 7 jaar heeft overleefd, de 'gevaarlijkste periode' dan achter de rug is...
Toch moet deze grens herbekeken worden, want uit een analyse van de scheidingscijfers van Britse advocatenkantoren blijkt dat de grens op 12 jaar ligt. Veel koppels gaan uit elkaar omdat ze uiteen gegroeid zijn en de verliefdheid doorheen de jaren verdwenen is. Dus na 7 jaar is het gevaar nog niet geweken en moet er nog steeds gewerkt worden aan de relatie.

Volgens mij moet er steeds gewerkt worden aan een relatie: na 3 jaar, na 7 jaar, na 12 jaar en zelfs na 30 jaar... Misschien kiezen we tegenwoordig te vaak de gemakkelijkste weg, en is scheiden een snelle oplossing voor een dieptepunt in de relatie. In een maatschappij waar het ideaalbeeld sterk aangeprezen wordt en waar alles mogelijk is, geven we het al snel op.

Wat denken jullie hiervan? Zou men niet wat harder zijn best moeten/kunnen doen om een relatie te onderhouden of is dit een ouderwets idee?

Duur vrijgezellenleven!

noreply@blogger.com (Rien) — Tue, 03 Aug 2010 18:17:00 +0000

Volgens Brits onderzoek zou het leven voor singles veel duurder uitvallen dan voor koppels...

Alleenstaanden kunnen immers de rekeningen niet delen en alles komt op hun schouders terecht. Dit vaststaand feit brengt met zich mee dat ze ongeveer de helft van het gemiddelde jaarlijkse inkomen uitgeven aan essentiële basisbehoeften, wat een zware financiële domper kan vormen.

In België is daarenboven het fiscale stelsel niet echt voordelig te noemen voor alleenstaanden. Belastingen leggen een extra druk op, en hebben soms tot gevolg dat men in een keer een grote som moet ophoesten.

Hoe ervaren jullie dit?
En zou dit ook een (extra) reden kunnen zijn om naar een partner te zoeken?