خواب آلودگی‌های خبرنگار طبقه‌ی هشتم

من/خواب/سیگار

2012-01-03T22:48:00.000+03:30

خواب دیدم آمریکا خوابش برد، چین زمین را بلعید!

خاورمیانه خودش را منفجر کرد و قفقاز آتش گرفت.

در اثر شعله‌های قفقاز، یخ‌های قطب آب شد و استرالیا را غرق کرد.

هواداران پوتین سن‌پترزبورگ را محاصره کرده بودند، اما مسکو همچنان مقاومت می‌کرد.

نخست‌وزیر انگلستان یورو را «تکه کاغذی بی‌ارزش» خواند و صدراعظم آلمان در اعتراض سفیر بریتانیا را گاز گرفت.

تصویر بنجامین فرانکلین از روی اسکناس‌های صددلاری میدان فردوسی تهران، مرخصی بدون حقوق گرفته بود تا برای بانک مرکزی ایران دلالی کند.

رهبر جدید کره‌ی شمالی از دست روح پدرش به کره‌ی جنوبی پناهنده شد،‌ در نتیجه ژاپن از خوشحالی خودکشی کرد.

یک قاچاقچی مکزیکی موادمخدر با سفیر عربستان در آمریکا ازدواج کرد در نتیجه پادشاه سعودی سفیر کشورش را به اتهام همجنس‌گرایی اخراج کرد؛ خبر اخراج او را پادشاه سنگال روی وبلاگش نوشت.

ارتش پاکستان با حمایت یک کشور همسایه به تکنولوژی کنترل از راه دور دست یافته بود و مدام کانال تلویزیون شهروندانش را عوض می‌کرد.

چین که زمین را خورده بود، دالایی لاما را عق زد و من بیدار شدم. اخبار داشت می‌گفت افرادی که خواب‌های عجیب می‌بینند کمتر عمر می‌کنند. من سیگار را ترک کردم.

مرگ در نمی‌زند

2011-10-17T23:09:00.002+03:30

با راننده‌ای می‌آمدم خانه که می‌گفت در «منطقه‌ی عملیاتی کردستان» بوده. می‌گفت هنگام استفاده از خمپاره به علت بارندگی، گلوله از دستش به درون خمپاره لیز می‌خورد و ناخواسته شلیک می‌شود. می‌گفت پرتاب شده و از پشت به صخره خورده و بیهوش شده است. می‌گفت روحش پرواز کرده و خودش را دیده که غرق در خون به زمین افتاده است. می‌گفت دیده که همسنگرانش آمدند و او را کشان‌کشان به پشت سنگر بردند. نگفت چرا، اما اعتقاد داشت که خدا فرصتی دوباره برای زندگی به او داده است.

می‌گفت ۱۲ سال پیش در مشهد سیگار را ترک کرده. می‌گفت زنش او را به امام رضا قسم داده و می‌گفت حتا اگر زنم به جان خودش قسم می‌داد فایده نداشت. می‌گفت ۲۴ سال سیگار می‌کشیده، اما روی آقا امام رضا را نتوانسته زمین بگذارد.

می‌گفت یک بار دیگر در بوشهر مرگ به سراغش آمده. می‌گفت احساس خفگی داشتم. می‌گفت پایم سرد شده بود و سرما بالاتر می‌آمد. می‌گفت جای مراجعه به پزشک ترجیح دادم زنم را صدا کنم و وصیت کنم. می‌گفت به سرعت هرچه می‌خواستم گفتم، تکلیف زنم و بچه‌ها را مشخص کردم و گفتم این لحظه‌ی آخر عمر من است. می‌گفت بعدش بیهوش شدم. نگفت چرا اما اعتقاد داشت که خدا بازهم فرصتی دیگر به او داده است. صبحش بی‌دردسر از خواب بیدار شده و می‌گفت زنش تعریف کرده که ابتدا بدنش سرد شد، اما کم‌کم گرما برگشته است.

می‌گفت سیگار مثل مرگ تدریجی است . می‌گفت از مرگ نمی‌ترسد اما ترجیح می‌دهد یک‌باره بمیرد تا تدریجی. گفتم بالاخره و تدریجا همه می‌میریم. می‌گفت بله، اما مرگ ناگهانی بهتر است. می‌گفت از مرگ نمی‌ترسد. تنها به صداقتش در همین جمله‌ی آخر شک دارم.

و آن‌ها آمدند

2011-08-10T00:03:00.003+04:30

غروب به مناسبت روز خبرنگار دعوت‌مان کرده بودند که مثلا ازمان تقدیر کنند. حواشی بماند و این‌که از سال‌های قبل هم می‌دانستیم آش دهن‌سوزی تقسیم نمی‌شود. حسنش این بود که چندتایی از دوستان قدیمی دانشکده‌ی خبر هم بودند. یاد ایامی بود.

شب که آدم خانه دیدم احسان مازندرانی چیزکی نوشته است که به دلم نشست. دلم خواست بخشی از آن با همان واژگان همیشه تند احسان، این‌جا هم باشد. کاملش در صفحه‌ای دیگر هست.

دوستان چلچراغی خواستند درباره‌ی دانشکده‌ی خبر مطلبی بنویسم، لیکن چنان گرفتار بودم که در بخش‌های انتهایی مطلب خبر رسید صفحه بسته شده و بی خیال! مطلب را به همان صورت اینجا به اشتراک می‌گذارم:
یک از آخرین روزهای خرداد بود که صبح علی الطلوع حوالی ساعت یازده بود که تلفن زنگ خورد و خانمی از آن سوی خط گفت «شما دانشکده خبر قبول شدید و فردا آخرین روز ثبت نام است.» پرسیدم اولین روز ثبت نام کی بوده که پاسخ آمد «همان فردا.»
آن سال‌ها تصور بنده و سایر یاران دبستانی از دانشکده‌ی خبر، فضایی آکادمیک بود که در آن می‌توان از «خبر» آموخت و آنقدر «خبر» نوشت تا خبرنگار شد. برای ما که قبل از ورود به دانشکده چند سالی کار خبری در کارنامه خود داشتیم، می دانستیم با اساتید آن‌جا به اندوخته های‌مان افزوده خواهد شد و در نتیجه خبرنگاری از جنس فولاد آبدیده می شویم. رویای صادق از همان نخستین جلسه کلاس کاذب از آب در آمد. تعدادی پیرمرد اخمو با موهای سپید یا حداقل جوگندمی، در جلوی کلاس نشسته بودند و من به شوخی گفتم کلاس به ناحیه جغرافیایی شمال و جنوب تقسیم شده است. پیرمردها کارمند- خبرنگاران خبرگزاری جمهوری اسلامی(ایرنا) بودند و همیشه و همه حال امدادها شامل حال‌شان بود چرا که دانشکده ارگان آموزشی ایرنا بود و به همین مناسبت بسیاری از آنان طی شش ترم با معدل نزدیک ۲۰ فارغ‌التحصیل شدند!
اگر نمی دانید بهتر است بدانید که دانشکده خبر تنها مرکز آموزش تخصصی خبرنگار در شش گرایش، مترجم خبر و عکاس خبری است. به نیمه تحصیلات که رسیده بودیم به ناگاه جریانی که اکنون «انحرافی» می‌نامندش وارد دانشکده شدند و دیگر همان اساتید که اشتباهی بودند هم رفتند و دانشجویان بودند و اساتید تازه کاری از نهاد ریاست جمهوری، دانشگاه امام صادق(ع)، وزارت [...]، مرکز بررسی‌های استراتژیک نهاد ریاست جمهوری و ... آن‌ها آمده بودند تا تنها مرکز آموزش حرفه‌ای خبرنگاری خاورمیانه را اصلاح و اسلامی کنند....

اضمحلال

2011-06-22T01:35:00.000+04:30

برادرم نماد نبوغ بود. نماد کسی که هرکار می‌تواند و حتی خودش نمی‌داند چگونه. او ذاتا تواناست. کم حرف می‌زند. زیاد هم تلاش نمی‌کند. او ناخودآگاه سره را از ناسره تشخیص می‌دهد. مثل پیامبری که راه درست به او الهام شده باشد. او هر قدمش در صراط مستقیم است و این را در وجود خودش دارد. در ذات خودش.

خواهرم نماد خرد بود. ممزوجی از کار و دانش. معجونی از عقل سالم و فعل صحیح. تلاش فراوان در راهی خردمندانه. او می‌داند و می‌تواند. نتوانستن برایش بی‌معناست. او می‌خواهد، می‌اندیشد، می‌کوشد و به دست می‌آورد. «خرد» واژه‌ی مناسبی نیست برای آن‌چه او دارد و «استقامت» در مقابل آن‌چه در توان اوست کلمه‌ای بی‌معناست.

من اما...

من اما نماد سرگردانی بودم. هستم. نماد «ندانم کیشی». نماد سرگشتگی. انفعال و به استقبال اضمحلال رفتن.

نخوان

2011-04-26T00:55:00.002+04:30

این‌ها چیست؟ نوشته‌های بیهوده، ناشی از دل‌تنگی یا به منظور جلب توجه فرد مورد خطاب؛ یا برای رفع خفقان ناشی از چیزی که نمی‌توانی/نمی‌خواهی به کسی یا به آن کس، بگویی و ناگاه به شیوه‌ای می‌گویی که دیگر مخاطبش را نمی‌دانی و نمی‌شناسی و هرکسی را به آن دست‌رسی هست و نخواهی دانست چه‌کسی خوانده و چه‌کسی نه و جز معدودی، کسی را حوصله نخواهد بود همراه شدن با واژه‌هایت و می‌سوزی از این تردید که آیا مخاطبت خوانده یا نخوانده.

هرچه که هست، آرامش می‌آورد و نمی‌آورد.

می‌خواهم و نمی‌خواهم بدانی چه می‌خواهم و نمی‌خواهم بگویم. نمی‌خواهم هرگز بدانی. اما می‌خواهم بدانی حرف‌های فراوانی هست که می‌خواهم بگویم و نمی‌خواهم.

ردی نیست که بدانی مخاطب این جملات خودت هستی یا نیستی. پی نشانه نگرد. نشانه نمی‌گذارم که پی‌ام نیایی و بخواهی که بگویم. از کجا می‌دانی خطاب به تو نوشته‌ام؟ دیگران زیادند یا تو فکر می‌کنی زیادند. پس نمی‌آیی.

اما تردید را به جانت می‌ریزم که شاید مخاطب تو بوده باشی.

و با همین جمله‌ی آخر کاری کردم که نفرت بیاید و تردیدت را به در کند. بگویی: «به جهنم که شاید با من باشی. چه تردیدی؟ فکر بیهوده کردی، اصلا چرا فکر کردی برایم اهمیت دارد که حرف‌های فراوانی داری و نداری که می‌خواهی و نمی‌خواهی بگویی»

فرق هست میان آن‌که «بخواهی یا نخواهی» و «بخواهی و نخواهی». کاش معنایش را می‌فهمیدی که نمی‌فهمی و نمی‌پرسی.

یک چیز دیگر: «این» آخرین خواسته‌ام است. ولی نمی‌دانی کدام «این» و می‌دانی.

گفته بودم که نخوان.

اگر، ای‌کاش

2011-03-24T23:29:00.000+04:30

ناگهان می‌آید. از پشت. همانند سایه‌ای ناشناس که در تعقیبت بوده. نمی‌دانی چند صباح است که در پی‌ات است. یک سال، دو سال، یک عمر؟

اما ناگهان می‌آید. نفست که بند آمد تازه می‌یابی که چه بوده. به جان‌ات می‌افتد. شک سراپای وجودت را می گیرد. حال بنشین و از خود بپرس اگر چنان می‌کردم چه می‌شد. اگر چنان نمی‌کردم؟ اگر، اگر، اگر، ای‌کاش، ای‌کاش، ای‌کاش ...

از خاطرات تلخ گریزی نیست. یا سخت بتوان گریخت. با تو و هم پای‌ات می‌دوند.

اما مسکن هست. همان خاطرات، خود مسکن تلخی می‌شوند برای دردی که خود بر انگیخته‌اند. مرورشان که کنی انگار آرام می‌گیری. فقط شیطان می‌داند این درمان تلخ تا کی می‌پـاید که یک خاطره را تسکین دهی. هرچند نگریختی. کنارش ننهادی. تنها تسکینش دادی تا زخم چرکینش کی دوباره سرباز کند و خون آبه پس دهد.

کاش می‌گفتی که دوست داری بیایی. اسفند بود؟ کاش می‌دانستم آن‌چه به بهانه‌اش روانه‌ات می‌کنم که همراهم نیایی، چه سرانجام شومی خواهد داشت. چرا نگفتی؟ کاش می‌آمدی آن روز. می‌گذاشتم بیایی. کاش می‌آمدی و غروب‌هنگام، در کنار همان موج شکن، به چشمانت می‌نگریستم. آن‌وفت شاید چشمانت می‌گفت که آدمش نیستی. آدمم نیستی. نخواهی بود. موج‌ها همان‌جا می‌شکست. موجی که سال‌هاست تکرار می‌شود. می‌ریخت و می‌گذشت و من هرگز چنین دردی را با چنین شوکرانی تسکین نمی‌دادم. هرگز اولین نوشته‌ی سال جدید این صفحه‌ی خاک گرفته، این‌قدر تلخ نمی‌شد.

شب شغال

2011-01-16T23:05:00.000+03:30

شیرها را می‌کشند برادر

دیگر در کتاب‌های داستان

شغال سلطان جنگل است

و در باغ‌وحش

انسان‌ به نمایش گذاشته‌اند

بی‌ربط: تیرباران ۱۴ شیر در باغ‌وحش ارم

چون دگرباره امید بازگشتم نیست

2010-12-12T13:30:00.003+03:30

هرچند دگرباره امید بازگشتم نیست

هرچند امیدم نیست

هرچند امید بازگشتم نیست

به تزلزل میان سود و زیان

درین گذر کوتاه کجا که رؤیاها در گذرند ^۴۳

از برزخ ِ رؤیاگذر ِ میان زاد و میر

(تبرکم بخش پدر) ^۴۴ گرچه آرزو نمی‌کنم آرزوی این چیزها کنم

از پنجره‌ی چارتاق رو به ساحل خارا

بادبانهای سفید هنوز میافرزاد دریاسو، دریاسو افرازان

بال‌های نشکسته

و دل ِ گمشده سخت می‌شود و شاد می‌شود

به گل گمشده یاسمین و صداهای گمشده‌ی دریا

و جان ِ سُستمایه به شورش می‌خیزد

برای باهوی خمیده‌ی زرین و بوی گمشده‌ی دریا

به بازیاب می‌خیزد

بانگ بلدرچین و مرغ چرخنده‌ی باران را

و دیده‌ی نابین میافریند

تاش‌های تهی میان دروازه‌های عاج ^۴۵

و رایحه تجدید ِ نمکمزّه‌ی ریگزار می‌کند

اینک زمان ِ َ تنِش میان میر و زاد

مکان انزوا کجا که سه رؤیا در گذرند

بین صخره‌های آبی

ولی صداهای برانگیخته از سرخدار که بر باد می‌رود

باشد که سرخدار ِ دگر انگیزد و پاسخ گوید.

خاهر خجسته ، مادر قدسی ، جان ِ چشمه ، جان ِ باغ ،

مگذار که خود را با دروغ به سُخره بگیریم

بیاموز روی آریم و روی نیاریم

بیاموز در سکون بنشینیم

حتا میان این صخره‌ها،

آرامش ما درخواست او ^۴۶

و حتا میان این صخره‌ها

خاهر ، مادر

و جان ِ رودبار، جان ِ دریابار ^۴۷،

مگذار در جدایی باشم ^۴۸

و بگذار بانگ من فرا تو آید ^۴۹.

باب ششم (پایانی) «چهارشنبه‌ی خاکستر»* / تی‌.اس الیوت/ ترجمه‌ی بیژن الهی
پانویس‌ها در ادامه‌ی مطلب (Read More)

*چارشنبه – خاکستر، در سالنامه‌ی مسیحی، گفته می‌شود به نخستین روز «چلهّ» (Lent) که یک دوره‌ی چهل روزه‌ی استغفار و روزه‌گیری‌ست یادآور آن چهل روز که مسیح در بیابان به نخورداری گذراند و بر ابلیس چیرگی یافت:

«آن گاه عیسا به دست روح به بیابان برده شد تا ابلیس او را تجربه نماید/ و چون چهل شبانه‌روز روزه داشت آخر گرسنه گردید/ پس تجربه‌کننده نزد او آمده گفت اگر پسر خدا هستی بگو تا این سنگها نان شود/ در جواب گفت مکتوب است انسان نه محض نان زیست می‌کند بل که بهر کلمه‌یی که از دهان خدا صادر گردد/ آن گاه ابلیس او را به شهر مقدس برد و بر کنگره‌ی هیکل بر پا داشته/ به وی گفت اگر پسر خدا هستی خود را به زیر انداز زیرا مکتوب است که فرشتگان خود را درباره‌ی تو فرمان دهد تا تو را به دستهای خود برگیرند مبادا پایت به سنگی خورد/ عیسا وی را گفت و نیز مکتوب است خداوند خود را تجربه مکن/ پس ابلیس او را به کوهی بسیار بلند برد و همه‌ی ممالک جهان و جلال آنها را بدو نشان داده/ به وی گفت اگر افتاده مرا سجده کنی همانا این همه را به تو بخشم/ آن گاه عیسا وی را گفت دور شو ای شیطان زیرا مکتوب است که خداوند خدای خود را سجده کن و او را فقط عبادت نما/ در ساعت ابلیس او را رها کرد و اینک فرشتگان آمده او را پرستاری می‌نمودند.» (متا، چهارم)

این چهل روزه را فرد مسیحی از گناهان گذشته‌ی خود توبه می‌کند و روی از دنیا به جانب خداوند برمی‌گرداند.

در آداب کلیسایی‌ی چارشنبه – خاکستر، کشیش با خاکستر بر پیشانی‌ی عوام‌الناس علامت صلیب می‌کشد و این کلمات را تکرار می‌کند : «به یاد دار، ای انسان، که تو خاک هستی، و به خاک خاهی برگشت.»، ویرایشی از کلام خداوند به آدم (پیدایش، سوم، ۱۹).

۴۳ – در عبارت «کجا که رؤیاها در گذرند» ، Cross (به خاطر سطر بعدی : «از برزخ ...» ) بایستی به «گذشتن» گردانده می‌شد، که شد؛ اما ضمنن در Cross اشارتی به صلیب مضمرست که به فارسی درنمی‌آید؛ پس، از «سه رؤیا» (در عبارت «کجا که سه رؤیا در گذرند» ) عیسای مصلوب و آن دو مصلوب دیگر را یاد آریم.

۴۴ – «تبرکم بخش، پدر، چرا که گناه کرده‌ام.» نخستین کلمات توبه‌کار به کشیش در اعتراف به شیوه‌ی کاتولیک رومی.

۴۵ – رؤیاهای کاذب و موهوم از دروازه‌ی عاجی‌ی «زیر جهان» ( Underworld : جهان مردگان ) می‌گذرند در راهشان به سوی زمین (نگاه کنید به «Aeneid» ، 'Virgil VI ).

۴۶ – از سخنان Piccarda de Donati ، همان راهبه‌ی پیمان‌شکن، به دانته («بهشت» ، III ، ۷ – ۸۵) : «آرامش ما خواست اوست، خواست او‌ست آرامش ما ...»

۴۷ – در یکی از تاشهای Litany ی کاتولیک رومی، مریم «Stella Maris» («ستاره‌ی دریا») خطاب می‌شود.

۴۸ – «مگذار با تو در جدایی باشم»، خطی‌ست از یک «یشت» (Hymn) کاتولیک رومی موسوم به «روح مسیح».

۴۹ – مزامیر داود، سد و دوم، ۱.

تهران

2010-11-27T03:12:00.001+03:30

بگذارید رک بگویم. تهران سرنوشت شومی خواهد داشت. شاید وقتی که خودم زیر آوار له شده باشم یا در یک بحران انسان خواری همه‌گیر، فردی دیوانه، آرواره‌ی خونی‌اش را در روده‌ام فروکرده و با دندان جگرم را بیرون می‌کشید، خبرنگار یک رادیوی محلی در نروژ که اندکی فارسی از پدربزگ مهاجر ایرانی‌اش یاد گرفته بود و داشت درباره‌ی اتفاقات دیوانه‌کننده تهران گزارش تهیه می‌کرد، از جست‌و‌جوی گوگل به این‌جا رسید و ۲۴ ساعت بعد همه‌ی شبکه‌های خبری جهان تصویر این صفحه را نشان دادند و گفتند یک خبرنگار در سال ۲۰۱۰ این حوادث را پیش‌بینی کرده بود.

تهران یک هیولای بی‌مانند است. البته من غیر از چند سفر ناقابل، دیگرجاهای جهان را ندیده‌ام. ولی در انسان یک حس دور و کم سر و صدا هست که ربطی به دیدن ندارد. تاریخ هم غیر از چند کتاب ناقابل چیزی نخوانده‌ام. ولی در انسان یک حافظه‌ی دور و محو هست که ربطی به خواندن ندارد. پس تهران یک هیولای بی‌مانند است.

من اطرافم را زیاد نگاه می‌کنم. اصلا هم در فکر نیستم. فقط دارم نگاه می‌کنم. هر روز یک مسیر را می‌روم و نگاه می‌کنم. الان پنج سال است که مسیر عوض نشده. قبل از آن هم همین اطراف بود به هرحال. وقتی تغییرات را آرام می‌بینی درکش نمی‌کنی. ولی سخت نیست برگردی مثلا به دو سال قبل و تغییرات را مقایسه کنی.

سال ۱۳۶۹ که من بچه‌ی اول دبستان بودم، یکی از اقوام آمده بود در همین کوچه‌ای که الان زندگی می‌کنم خانه خریده بود. آخر این کوچه یک باغ توت بود که می‌رفت تا آن سر شهر. الان نمی‌گویم چی‌هست چون معلوم است.

ولی بحث من فقط مربوط به ساخت‌و‌ساز و جمعیت و این‌ها نیست. اگر حوصله کرده باشید و تا این‌جای این نوشته‌ی کسل کننده را خوانده باشید، می‌خواهم بگویم این هیولا فقط از سیمان و آسفالت و آهن ساخته نشده. گوشت و خون دارد. منظورم زیاد شدن جمعیت نیست. وقتی چیزی گوشت و خون دارد، یعنی مغز هم دارد. منظورم فرهنگ نیست. منظورم یک شبکه‌ی سرطانی رو به رشد از همه‌ی این‌هاست و از چیزهایی که برای‌شان واژه ندارم.

هیولاهایی که ناگهان به این شدت بزرگ می‌شوند، معمولا سرنوشت خوبی ندارند. یعنی من احساس می‌کنم ندارند. حرف از یک بحران نیست. من یک فاجعه را انتظار می‌کشم. نمی‌دانم از کدام نوع. ولی تهران با یک فاجعه تمام می‌شود. تمام.

خودم فهمیده‌ام

2010-11-09T23:40:00.001+03:30

برای آن‌که بتوانی ۸۰درصد خوب باشی، لازم است ۲۰درصد هم بد باشی. ولی اگر بخواهی ۱۰۰درصد خوب باشی، آخرش می‌بینی فقط ۲۰درصد خوب بودی و ۸۰درصد هیچی.

رونوشت: گندالف خاکستری و پروفسور آلبوس دامبلدور

مرسی

2010-11-09T22:19:00.000+03:30

مرسی واسه اکسپت – مرسی واسه اد

و کدام دختر است که در سرزمین مجازی تاکنون این جمله را نشنیده باشد. و کدامین است که خود نپرسیده باشد خوب که چی ؟ و با خود نگفته باشد یک احمق دیگر از تخم‌مرغم درآمد.

که خواب آلوده‌ایم ای بخت بیدار

2010-11-07T23:15:00.000+03:30

همه ‌دنبال کسی برای با هم خوابیدن می‌گردند؛

من ‌دنبال کسی برای با هم بیدار بودن.

Sometimes

2010-11-06T14:19:00.003+03:30

Sometimes the only way to protect the people that you love is by staying away from them

قند و نبات است پدر سوخته

2010-10-11T14:50:00.001+03:30

زبان فارسی اصلا برای حرف زدن و فکر کردن منطقی مناسب نیست.

در طول قرن‌ها واژه‌ها و عبارت‌های این زبان که به «قند و شکر» لقب گرفته، آن‌قدر از معنای اصلی دور شده‌اند که دیگر کاملا معنا و معانی متفاوتی به دوش می‌کشند. (همین به دوش کشیدن مثلا!)

مثلا واژه‌ی «دامن». خوب این واژه به یک پوشش پایین‌تنه‌ی زنانه اشاره دارد. البته شاید در گذشته مردها هم استفاده می‌کرده‌اند. اما الان «دامن» فقط همان پوشش پایین‌تنه معنا می‌دهد ؟ انصافا می‌دهد؟

دامنم از کف برفت. دامن کشی کردم.

دامن دیگر از پای زنان و مردان درآمده و به جاهای دیگری سرک می‌کشد که اصلا آدم اگر یادش بیاید که دامن یک پوشش پایین‌تنه بوده از خجالت آب می‌شود! مثلا: خانم دکتر دستم به دامنت.

یا «آغوش» !

به آغوش میهن خوش آمدید. آغوشم برای تو گشوده است. آغوش باز کن. با آغوش باز به دیدارش رفتم. آغوش امن شهر خودم.

بدتر از همه : «جگر» ! (جیگر هم تلفظ می‌شود). این یکی معانی جدیدی هم دارد که فکر کنم در گذشته مثل امروز مرسوم نبود! ولی واقعا، انصافا، اگر منظورتان از «جگر» همان عضوی از پیکر انسان باشد چه‌قدر باید تلاش کنید تا منظوراصلی را برسانید ؟

ولی جایش می‌شود از «جگر» هزار استفاده‌ی دیگر کرد که اصولا و منطقا ربطی به آن عضو شریف در بدن انسان ندارد.

جگر داری ... ؟ عجب جیگری ‍! جیگرت را ... ‍

جیگری بود لامذهب.

دیگر مثال نمی‌زنم تا ف-یل/تــر نشده‌ام. شما تعمیم دهید به واژه‌های دیگر. یک کتاب شعر یا نثری کنایه‌آمیز را تورق کنید بعد تلاش کنید معنا را با کلماتی دیگر بگویید یا به زبانی دیگر ترجمه کنید. زیاد حرص نخورید.

بار هستی

2010-09-28T23:55:00.000+03:30

وقتی می‌خواست به دوستش رمان «بار هستی» میلان کوندرا را هدیه کند، صفحه‌ی اول را باز کرد و دلش خواست بنویسد: تقدیم به بار هستی‌ام.

خجالت کشید، چند خط شعر نوشت.

آزادی

2010-09-13T10:33:00.000+04:30

این‌ها که از زندان با وثیقه می‌آیند بیرون، می‌گویند آزادی «موقت» فلانی؛ آدم خیال می‌کند ماها «دائما» آزادیم.

کابل جاسک-فجیره

2010-09-04T01:20:00.004+04:30

از ناخدای محترم کشتی ناشناسی که بعد از سه‌روز لنگر خود را از کابل اینترنت مسیر جاسک-فجیره بالا کشید و رهسپار اقیانوس شد سپاس‌گزارم.

ناخدا جان التماس دعا اخوی، ایشالا کشتیت از این توفان‌ها که می‌گن نقاط مختلف دنیا شروع شده هیچ آسیبی نبیند. گذارت به چین اگر افتاد بده تجهیزات لنگرت را تقویت کنند چون این سه‌روز به همه‌ی سایت‌هایی که به علت «کندی اینترنت» قطع شده بود دسترسی داشتم.

عزت زیاد

مرتبط:
برد کشتی آن‌جا که خواهد خدا - وگر جامه بر تن درد ناخدا

اصغر قاتل

2010-08-29T17:47:00.001+04:30

- بهش می‌گم سکه قلب لا‌اقل کام خودش شیرینه؛
دیگه هر شهد براش زهر هلاهل نمی‌شه.

می‌گه اون شیرینی، به درد شاعر می‌خوره. که با شمع و گل و پروانه و بلبل بغل هم بذاره؛ بشینه نگا کنه، های و ‌های گریه کنه، شعر بگه.

- بهش می‌‌گم عزیزکم، جانکم، امیدکم، قلبک بازی‌گوشم، سکه قلب اقلا قلب است؛ می‌شه باش سر یه کسی کلاه گذاشت یا کلاهی برداشت. هیچ قلبی مثل تو عاطل و باطل نمی‌شه.

می‌گه اون قلب فقط به درد ملا می‌خوره.

- بهش می‌گم ملا بازم هرچی باشه، دست‌کم به فکر نفع خودشه؛ بی‌خودی منصف و عادل نمی‌شه.

- عین‌هو فرشته سردر «دیوان قضا»؛ تاحالا سی‌ساله چسبیده به دیوار. که‌چی؟ که با اون ترازوی نامیزون یه چیزی وزن کنه!

می‌گه هر فرشته‌ای کاسب و بقال نمی‌شه.

- تازه هر بقالی‌هم این‌قده احمق نمی‌شه؛ که با دستمال ببنده چشش‌رو، بعد بخواد زردچوبه و فلفل رو با ترازو بکشه. دیگه اون مثقال، مثقال نمی‌شه. دیگه اون فلفل،‌ فلفل نمی‌شه.

- بابا ول کن حاج‌آقا. دل به فلفل آخه دخلی نداره. فلفل شما مثل سکه قلب، همه‌چی داره به‌غیر از فلفل. عین‌هو قلب شما قلابی‌ست. توی دل، هرچی باشه، به‌جز از عشق و محبت، چیزی داخل نمی‌شه.

- داش من، از قول ما به این دل واموندت، حالی کن عشق مثه دسته چپق، باث حتما دو تا سر داشته باشه. آخه عشق یه‌سره باعث دردسره.

می‌گه اون عشق، فقط به درد خراط می‌خوره.

- بهش بگو عقلم آخه خوب چیزیه. اگه فرهادی، شیرینت کو؟ اگه مجنونی، لیلیت کجاست؟

- آخه مرشد؛ مجنون، اگه لیلی داشت، دیگه مجنون نمی‌شد. وقتی هم شد، دیگه عاقل نمی‌شه.

- بهش بگو دست بردار. دیگه دیوونه شدن این‌همه قمپز نداره. توی دنیا دیوونه فراوونه. مگه تو نوبرشو آوردی؟

- کاملا صحیح می‌فرمایید. ما تو تاریخ کسانی داریم، مثل اسکندر مقدونی یا ناپلئون.

- مثل هیتلر، مثل چنگیز مغول.

- راه دور چرا بریم؟ این عمو سام خودمون.

می‌گه هر آدم دیوونه که لشکر کش نیست. هرکی لشکر کشه، آدم‌کش نیست.

- هرکی آدم بکشه، «اصغر قاتل» نمی‌شه.

شهرقصه – بیژن مفید

دربند

2010-08-23T16:24:00.000+04:30

گفتم: دربند توام

گفت: پلنگ‌چالم هم باشی افاقه نمی‌کند

ما غلط کردیم

2010-08-15T17:45:00.000+04:30

شیوه‌ی چشمت فریب جنگ داشت

ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

ماجرای من و نامه‌های ناخواسته‌ی سایت وازنا

2010-08-13T00:36:00.001+04:30

ماجرای من و نامه‌های ناخواسته‌ی سایت وازنا
-یا وقتی من مقابل هرزنامه‌ای هرچند فرهنگی خونم به جوش می‌آید -

وب‌سایت نشریه‌ی الکترونیک «وازنا» از چندسال پیش هر وقت که به‌روز می‌شود، نامه‌ای گروهی ارسال می‌کند تا اطلاع دهد که به‌روز شده. نشانی الکترونیک من هم کاملا طبیعی است که در این فهرست انبوه بوده باشد. چند عزیز از دوستانم با این نشریه همکاری می‌کردند.

چندبار با ارسال نامه‌ی الکترونیک درخواست کردم نام من را از این فهرست حذف کنند. نه‌اینکه از نشریه‌ی وازنا خوشم نیاید یا عنادی داشته باشم. ارسال نامه‌ی تبلیغی (یا حالا اطلاع رسانی) بدون اجازه به گروهی انبوه و ناشناخته مصداق ارسال هرزنامه است و بد ماجرا این‌که در نامه‌های وازنا نشانی دریافت کننده‌ها برای یکدیگر قابل مشاهده بود. (یعنی می‌شد به راحتی به دست ارسال کننده‌های حرفه‌ای هرزنامه بیافتد)

۲۲ آوریل این نامه از من به نشانی وازنا ارسال شد:

«در شان مجله‌ی وازنا نیست که پیام ناخواسته ارسال کند.
آن هم به صورتی که نشانی افراد برای همه‌ی دریافت کننده‌ها قابل مشاهده است (این کار می‌تواند به سو استفاده‌های تبلیغاتی فراوان منجر شود و اینترنت را به یک آشغال‌دانی بزرگ تبدیل کند(
لطفا نشانی من را از این فهرست حذف کنید
و توصیه می‌کنم برای هیج‌کس پیام ناخواسته (گاهی به آن هرزنامه یا «Spam» هم می‌گویند) ارسال نکنید.
اگر کسی به مجله‌ی وازنا علاقه‌مند باشد خودش متوجه انتشار شماره‌ی جدید می‌شود یا می‌تواند از طریق «feed» آن را دنبال کند.»

بعدهم توضیحاتی درباره‌ی این‌که هرزنامه چیست و چرا می‌تواند خطرناک باشد ضمیمه کردم و حتی به شوخی در سالروز ۳۲ سالگی هرزنامه، نامه‌ای به آدرس وازنا فرستادم و تبریک گفتم !

اما نتیجه‌ای نداشت.

امشب دوباره وازنا به‌روز شد و یکی از همان نامه‌های همیشگی رسید.

با گزینه «Reply to all» متن زیر را به تمام کسانی که از وازنا نامه‌ دریافت می کنند فرستادم –به گروهی بالغ بر پانصد نفر- :

ارسال هرزنامه از وازنا را متوقف کنید

این نامه برای تمام افرادی که خبر انتشار شماره‌ی جدید نشریه‌ی وازنا را دریافت کرده‌اند ارسال می‌شود. از این‌که بدون اجازه از نشانی مجازی شما استفاده می کنم پوزش می‌خواهم. (این افراد شامل فهرستی هستند که از آدرسی به نام vaznabox@gmail.com نامه الکترونیک دریافت کرده‌اند و نام همه با حروف A و B شروع می‌شود. نشانی افراد دیگری که در ماه‌های گذشته وازنا با ارسال هرزنامه نشانی‌شان را در اختیار همگان گذاشته بود به این نامه افزوده شده است)

نامه‌های تبلیغاتی وب‌سایت وازنا بدون اجازه برای من ارسال می‌شود و تاکنون بارها خواسته‌ام نام من را از این فهرست حذف کنند.

بی‌توجهی هرزنامه‌ فرست وازنا موجب شده تا این نامه را برای همه‌ی افرادی که نامه‌ی تبلیغاتی این وب‌سایت را دریافت می‌کنم ارسال کنم. اکنون نشانی همه‌ی این افراد در اختیار من است. البته من قصد سواستفاده ندارم. می‌توانستم با ارسال صدها نامه‌ی تبلیغاتی شما را کلافه کنم. چطور می‌شود تضمین کرد که این اتفاق نیافتد؟ حتما با چنین نامه‌هایی برخورد کرده‌اید. هرچه آن‌ها را مسدود می‌کنید از آدرس دیگری دوباره سر می‌رسند. فکر می‌کنید چرا؟ چون افرادی مثل هرزنامه فرست وازنا، به رایگان نشانی شما را دو دستی تحویل‌شان داده. نشانی شما (که دست‌کم می‌شد به راحتی مخفی شود) به آسانی به عده‌ی زیادی ارسال شده است!

وب‌سایت‌های که به مخاطبانشان نامه ارسال می‌کنند (newsletters) همیشه امکان پس‌گیری ثبت‌نام برای دریافت این نامه‌ها را فراهم می‌کنند. نیز هرگز نشانی مخاطبانشان را در اختیار یکدیگر قرار نمی‌دهند. (استفاده از BCC). هرچند من هرگز برای دریافت این نامه‌ها از وازنا ثبت‌نام نکرده‌ام و گمان می‌کنم همه‌ی افرادی که این نامه برای‌شان ارسال شده چنین باشند. شاید بسیاری چندان هم پی‌گیر نشریه‌ی وازنا نباشند.

می‌دانم نشریه‌ی الکترونیک وازنا توسط افرادی شریف اداره می‌شود. چندنفر از دوستان خودم در جلسات هفتگی این نشریه شرکت می‌کنند و خودم دوبار فرصت حضور در این جلسات را به عنوان مهمان داشتم.

برای همین امیداورم همکاران این نشریه که امور فنی آن را انجام می‌دهند بالاخره گوش شنوایی پیدا کنند و ارسال هرزنامه را متوقف کنند. دست‌کم نشانی افراد را از یکدیگر پنهان کنند!

آرمان الف

رونوشتی به آقای حافظ موسوی، شاعر و از مدیران وازنا هم ارسال شد.

واکنش‌های مختلفی آمد. مثلا چند ای‌میل در تشکر و در گلایه‌ از نامه‌های ناخواسته وازنا. یا آقای اسدالله امرایی، مترجم، دچار سوتفاهم شدند که مخاطب من خود ایشان هستند و می‌گفتند هرگز از وازنا برای من ای‌میل نفرستاده‌اند! مجبور شدم توضیح دهم مخاطب نامه نبوده‌اند و تنها رونوشتی از آن را دریافت کرده‌اند.

دست آخر هم متنی فارسی که با حروف انگلیسی نوشته شده بود از نشانی وازنا (که در جی‌میل ساخته شده) دریافت کردم که اطلاع می‌داد نشانی من را حذف کرده و توضیح می‌داد این‌ها همه دوست همدیگر هستند و مشکلی با نمایش عمومی نشانی الکترونیک خود ندارند. (بیش از پانصد نشانی الکترونیک در فهرست وجود داشت). ارسال کننده در پایان تاکید کرده بود که فهرست خود را بازنگری می‌کند و افراد ناآشنا را حذف می‌کند.

همه‌ی این‌ها را نوشتم که بگویم این فضای مجازی عزیز نیاز به مراقبت دارد. ما قانون درست حسابی نداریم. مثلا چنین قانونی: « کنگره‌ آمریکا در سال ۲۰۰۳ قانون «CAN- SPAM» را به تصویب رساند که رسما وضعیت خارج از کنترل هرزنامه را کنترل می‌کند و بر اساس آن اشخاص و شرکت‌ها قبل از ارسال حجم انبوه ای‌میل، باید مقررات خاصی را رعایت کنند و برای کاربران گزینه عدم دریافت ای‌میل‌های انبوه را فراهم کنند.»

حالا ما باید خودمان مراقب این فضای مجازی باشیم. اخلاق را رعایت کنیم. فضای مجازی از هرزنامه، درز اطلاعات شخصی، انبوه تبلیغات ناخواسته و ده‌ها مورد دیگر آسیب می‌بیند و تنها با مشارکت فعالانه‌ی کاربران می‌شود با آن مقابله کرد.

پ.ن: عجب دل پری داشتم ! این طولانی‌ترین نوشته‌ی «خواب‌آلودگی» تاکنون است.

Lemon tree

2010-08-02T02:44:00.001+04:30

When I was just a lad of ten, my father said to me,
"Come here and take a lesson from the lovely lemon tree."
"Don't put your faith in love, my boy", my father said to me,
"I fear you'll find that love is like the lovely lemon tree."

Lemon tree very pretty and the lemon flower is sweet
but the fruit of the poor lemon is impossible to eat.
Lemon tree very pretty and the lemon flower is sweet
but the fruit of the poor lemon is impossible to eat.

One day beneath the lemon tree, my love and I did lie
A girl so sweet that when she smiled the stars rose in the sky.
We passed that summer lost in love beneath the lemon tree
the music of her laughter hid my father's words from me:

Lemon tree very pretty and the lemon flower is sweet
but the fruit of the poor lemon is impossible to eat.
Lemon tree very pretty and the lemon flower is sweet
but the fruit of the poor lemon is impossible to eat.

One day she left without a word. She took away the sun.
And in the dark she left behind, I knew what she had done.
She'd left me for another, it's a common tale but true.
A sadder man but wiser now I sing these words to you:

Lemon tree very pretty and the lemon flower is sweet
but the fruit of the poor lemon is impossible to eat.
Lemon tree very pretty and the lemon flower is sweet
but the fruit of the poor lemon is impossible to eat.

Peter Paul And Mary

Download - دانلود

بدون شرح

2010-07-24T08:44:00.001+04:30

به گزارش خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) محمود احمدی‌نژاد همچنین گفت ایران قصد داشت در سال ۱۴۰۳ انسان به فضا بفرستد، اما در واکنش به تشدید تحریم های بین‌المللی، این کار را پنج سال به جلو انداخته و می‌خواهد آن را در سال ۱۳۹۸ انجام دهد.

سیگار عامل اصلی سرطان و برای سلامتی زیان‌آور است

2010-07-18T00:53:00.001+04:30

من کـِنت در رگانم، ژیـتان در استخوانم، چیزی نظیر پال‌مال در جانم پـیـچـیـد.

به آینده‌ی این شهر

2010-06-14T14:54:00.000+04:30

ما هر غروب را به سوگ خورشیدی که رفت می‌نشستیم. خورشید که پایین می‌رفت امیدی به طلوع دوباره‌اش نبود. فقط خورشید نبود. بی‌ثباتی به همه‌چیزمان رخنه کرده بود. حتی به خودمان. تردید داشتیم تا یک ساعت دیگر چه آدمی خواهیم بود. به چه علاقه داریم و از چه بیزاریم.

تنها چیزی که ثبات و امنیت داشت، همان بی‌ثباتی بود. می‌شد مطمئن بود که ادامه دارد.