Mijns Inziens

Amazon: ook hoog in Google met content die het niet heeft

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Wed, 30 May 2012 20:15:00 +0000

Wat is er toch aan de hand met Google? Het is nog steeds een prima zoekmachine, daar niet van, maar de laatste maanden word ik regelmatig getrakteerd op zoekresultaten die nergens op slaan, terwijl Google zelf juist stelt nog altijd te werken aan een verbetering van diezelfde zoekresultaten (zie de berichtgeving over Panda en Penguin).

De meest opvallende vervuiling lijkt uit de koker van Amazon.com te komen. Ik weet niet hoe ze het precies flikken, maar het komt steeds vaker voor dat ik na een zoekactie op een obscure boek- of filmtitel een link naar Amazon zie staan bij de eerste 10 hits. Als ik vervolgens doorklik op die link krijg ik de melding "your search....did not match any results".

Op de afbeelding hierboven zie je daar een voorbeeld van. In de Krantenbank Zeeland stuitte ik op een advertentie uit maart 1933, van de Nederlandse Vereniging tot afschaffing van alcoholische dranken, voor de vertoning van de propagandafilm Fakkelgang in sociëteit St. Joris in Middelburg.

Ik was uiteraard benieuwd of die film ook online is te zien (het is altijd leuk om naar beeldmateriaal te linken) en kreeg als derde treffer dus Amazon. Gek genoeg maakt die site van mijn zoekopdracht 'Film Fakkelgang' de melding "Your search "Programma van film Fakkelgang ter vervaardiging door J. Haas, Max Haas A. Keijzer. Commissie jubileumfilm" did not match any products." Dat is een boektitel. Maar wat maakt dat uit? Wat moet ik met een website die alleen maar meldt dat er niets te vinden valt? Is dat een nepvariant van 'The Long Tail'?

Misschien is dit een trucje van Amazon. Misschien is het een deal tussen Amazon en Google. Dat kun je ook nooit uitsluiten. Feit is dat ik genoeg had aan de pagina van Beeld en Geluid. De film staat toch niet online.

@

Memorabele filmscènes: Winston Wolfe (Pulp Fiction)

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Wed, 30 May 2012 14:19:00 +0000

Heb je dat ook wel eens, dat bepaalde mensen of situaties in je leven je doen denken aan filmscènes? Ik heb het bijna dagelijks. Harvey Keitel duikt ook regelmatig op in mijn herinneringen, in verschillende rollen die hij vertolkte. Van al zijn rollen vind ik die in Reservoir Dogs en Pulp Fiction echter het meest memorabel. Ik denk bijvoorbeeld aan Keitel als ik in het echte leven van die types tegenkom die zeer met zichzelf zijn ingenomen en daar ook naar handelen: zelfverzekerd en zonder enige twijfel. Dan denk ik aan Keitel in zijn rol als Winston 'The Wolf' Wolfe, die hulpt komt bieden na een rommelig schietincident in een auto. Als de deur voor hem wordt opengedaan stelt hij zich voor met de woorden. "I'm Winston Wolfe. I solve problems".

The Wolf: Jimmie, lead the way. Boys, get to work.
Vincent: A please would be nice.
The Wolf: Come again?
Vincent: I said a please would be nice.
The Wolf: Get it straight buster - I'm not here to say please, I'm here to tell you what to do and if self-preservation is an instinct you possess you'd better fucking do it and do it quick. I'm here to help - if my help's not appreciated then lotsa luck, gentlemen.
Jules: No, Mr. Wolf, it ain't like that, your help is definitely appreciated.
Vincent: I don't mean any disrespect, I just don't like people barking orders at me.
The Wolf: If I'm curt with you it's because time is a factor. I think fast, I talk fast and I need you guys to act fast if you wanna get out of this. So, pretty please... with sugar on top. Clean the fucking car.

Niet lullen maar poetsen, als het ware.

@

Terug in de tijd: 30 mei 2006-2011

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Wed, 30 May 2012 09:14:00 +0000

Sinds de start in november 2005 schreef ik meer dan 5800 bijdragen op dit weblog. Beklijfden mijn ideeën van toen? Welke zaken hielden mij bezig op een bepaalde datum? Doorstonden handige tools de tand des tijds? Vandaag is het 30 mei.

2006
Ik ontwikkelde belangstelling voor 'the wisdom of crowds'. Ik zou er later erg enthousiast over worden maar moet jaren later ook constateren dat de mogelijkheden binnen m'n vakgebied maar beperkt zijn benut. Eigenlijk kwam het alleen buiten organisatiestructuren uit de verf. Organisaties zien het blijkbaar te veel als een bedreiging.
En die zoekmachinetest? Verdwenen. Dat geldt ook voor veel van de zoekmachines die toen nog wél in beeld waren.

2007
Chatten met Sacha de Boer? Dat leek me wel wat, maar het kwam er nooit van. Het blijft tenslotte televisie. Popfly, van Microsoft, vond ik cool, maar ik keek er sindsdien nooit meer naar om. Het lijkt nu weinig meer dan een weblog te zijn. Google Street View was toen ook nog bijzonder.

2008
Aaah. Ik stond op het punt om naar Costa Rica af te reizen. Een maand op bezoek bij een makker uit Middelburg. Aan die trip denk ik met veel plezier terug. Wat een mooi land, wat een bijzondere ervaring.

2009
Genieten van een virtuele rondleiding door een legendarische tent die ik in 2003 niet bezocht. CBGB was een hol, maar wat voor hol!
Van de catalogus Worldcat ben ik, ondanks de beperkingen, altijd gecharmeerd geweest. Dat zegt meer over de armetierige varianten die al jaren in gebruik zijn in Nederlandse bibliotheken dan over Worldcat zelf. De alternatieven gebruik je alleen als het echt niet anders kan. Tegenwoordig staat dat bijna gelijk aan geen gebruik. Gisteren hoorde ik toevallig weer eens horrorverhalen over zo'n Nederlandse variant. We zijn niet veel opgeschoten in tien jaar, heb ik het gevoel. Laten we maar hopen dat de Nationale Catalogus dat ons volgend jaar in één klap doet vergeten.

2010
Over de mooie en nuttige Chrome-extensie Awesome Screenshot. Over twitterende bibliotheken wereldwijd. Over transparantie in de wereld die bibliotheekinnovatie wordt genoemd. Over Dennis Hopper. Over kunst in Tate Modern.

2011
Als mensen beginnen over de Return on Investment van Sociale Media verwijs ik graag naar 'De ROI van je moeder'. Ik zou ook kunnen vragen wat de ROI is van, bijvoorbeeld, de onderhandelingen met uitgevers over ebooks. Hoeveel vergaderingen zouden er al geweest zijn? Wat zou dat hebben gekost? Wat heeft dat tot nu toe opgeleverd en wat levert het ons straks op? Een jaar later weten we iets meer, maar het is nog steeds vrij mistig, vind ik.
En passant aandacht voor Museum aan de Stroom, met die menselijke gidsen die je computer bestuurden, en voor de kunst van Michael Beitz.

@

Afbeelding

Sobere feestjes

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Tue, 29 May 2012 19:03:00 +0000

Uit AD/Rotterdams Dagblad van afgelopen zaterdag:

De gemeente Rotterdam betaalde ruim 21.000 euro voor de afscheidsreceptie van Mart Toet, die de Sociale Dienst moest verlaten vanwege een tekort van enkele tientallen miljoenen euro s. Een echt afscheid was het overigens niet, want Toet werd binnen de gemeente Rotterdam overgeplaatst naar de bibliotheek. De bijeenkomst werd bijgewoond door ruim vijfhonderd genodigden.

Rotterdamse concurrenten weten niet wat de gemeentelijke huiscateraar Van der Linde aan drank en spijzen leverde in de Schiecentrale. Maar in ruil voor 40 euro per persoon mag je volgens hen minimaal champagne, excellente wijnen, verse cocktails, andere drank in overvloed en exclusieve hapjes verwachten. En dat is niet sober. Tenzij de gemeente voor dit bedrag genoegen nam met huiswijn en een plakje kaas en worst.
Michiel van Leer van Your Choice Catering heeft bij een sobere receptie een ander beeld dan wethouder Kriens. ,,De ervaring leert dat receptiegangers gemiddeld drie glaasjes drinken. Dat kost bij ons 7,50 euro. Hapjes bieden we aan vanaf 4,25 euro per persoon. Een sobere bijeenkomst kost maximaal zo'n 8500 euro.

Van zulke berichten word ik nieuwsgierig. Wat is nu de definitie van een sober feestje? Dit in ieder geval niet, maar twintig ruggen voor 500 man? Dan heb je net tien pilsjes en een paar kipkluifjes op. Ik ga het toch eens navragen bij een paar bevriende horecamensen.

Aanleiding.

@

Afbeelding: Jan Steen

Voor de ingang

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Tue, 29 May 2012 18:22:00 +0000

Verlassen sind wir doch wie verirrte Kinder im Walde.

Wenn Du vor mir stehst und mich ansiehst,

was weißt Du von den Schmerzen, die in mir sind

und was weiß ich von den Deinen?

Und wenn ich mich vor Dir niederwerfen würde

und weinen und erzählen,

was wüßtest Du von mir mehr als von der Hölle,

wenn Dir jemand erzählt, sie ist heiß und fürchterlich.

Schon darum

sollten wir Menschen vor einander

so ehrfürchtig, so nachdenklich, so liebend stehn

wie vor dem Eingang zur Hölle.

-Kafka-

De maanlanding als cultureel erfgoed: richtlijnen van NASA

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Mon, 28 May 2012 23:03:00 +0000

Als ik 's nachts omhoog kijk, en de maan zie, dan kan ik me nog steeds niet goed voorstellen dat de Apollo 11 daar ooit landde, dat er mensen op die gekke bol rondliepen. Ondanks de vele beelden die beschikbaar zijn. Misschien is dat wel de reden dat ik eigenaardig zit te gniffelen nu ik lees dat NASA richtlijnen heeft opgesteld waaruit blijft dat de organisatie de landingsplek van de Apollo beschouwt als cultureel erfgoed dat beschermd moet worden.

Uit het artikel Keep out: NASA asks future Moon visitors to respect its stuff komt naar voren dat NASA een beetje nerveus wordt van het initiatief Google Lunar X Prize én van de plannen van Rusland en Japan. Je zou bijna gaan denken dat er een nieuwe ruimtewedloop op punt van uitbarsten staat.

Maar het document (PDF, met de volledige titel NASA’s Recommendations to Space-Faring Entities: How to Protect and Preserve the Historic and Scientific Value of U.S. Government Lunar Artifacts) heeft geen gebiedende toon. Het document bevat vooral aanbevelingen, zoals: "Visiting spacecraft should not physically contact any USG lunar hardware. Exceptions should be pre-coordinated with NASA."

Ik zou het wel aardig vinden, als men nog eens naar de maan zou vliegen. Dan kan er wellicht voorgoed korte metten worden gemaakt met al die complottheorieën over de gebeurtenissen in 1969, en kunnen eindelijk die astronautendrollen eens onderzocht worden. Ik vraag me dan overigens wel af hoe groot de kans nu is dat men dan weer precies daar, in de Zee der Stilte, zal landen. Niet zo groot toch, zou je denken?

Gerelateerd:
One giant screwup for mankind....het belang van conservering, digitalisering en duurzame opslag van informatie
Digitale duurzaamheid: een bibliotheek op de maan
We Choose the Moon: herbeleef de maanlanding, realtime

@

App van de week: Lees dit boek

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sun, 27 May 2012 11:02:00 +0000

Na op Marketingfacts en iPadclub te hebben gelezen over het onlangs gelanceerde Lees dit boek installeerde ik die app meteen op de iPhone. Niet omdat ik zo graag geattendeerd wil worden op nieuwe boeken, nee, ik wil gewoon graag weten hoe hoog de lat wordt gelegd, op dit gebied.

Mijn conclusie? Hoog!

Lees dit boek is prachtig vormgegeven en navigeert snel en soepel. De voorproefjes beperken zich niet tot een lullige greep uit de aangeboden boeken maar tot tientallen pagina's. De directe link naar iBooks is handig en laagdrempelig.

Marketingfacts meldt dat Timo Boezeman ook betrokken was bij de ontwikkeling van deze app. Timo liet zich eerder deze maand behoorlijk kritisch uit over het platform voor streaming books. "Maar dat wat je hebt moet wel goed zijn", hoor ik hem nog zeggen. Dat wat hij heeft is goed. Waarvan akte.

@

Reggie Watts doet een Tedje

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sun, 27 May 2012 09:18:00 +0000

Of hij hier nu de draak steekt met de Ted Talks zelf weet niemand, maar feit is dat de tien minuten van Reggie Watts een verademing zijn. Ernst gaat op den duur ook vervelen, tenslotte.

Meer van zijn werk is te zien op Logfather en Into the great wide open.

@

De Keizerstoel in het Middelburgse 's Gravensteen

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sat, 26 May 2012 14:20:00 +0000

Zoek in de Krantenbank Zeeland of in Google Books op "Gravensteen Middelburg" en je krijgt opeens even fantastische als gruwelijke beelden bij het nieuws over de recente opgravingen in Middelburg, op de plek waar tot voor kort Bachtensteene lag.

Ik vind het een bizar idee dat mensen met vrolijke bijnamen als 'Keesje hoe gaat 't' hier werden gegeseld. En wat te denken van de kamer met daarin een zogenaamde keizerstoel? Dat was niet zo'n zware straf, maar toch: van verplicht drie dagen in dezelfde houding moeten zitten knap je volgens mij ook niet op.

Gek hoor, die geschiedenis van ons.

@

Een obscuur muziekarchief in ere hersteld

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sat, 26 May 2012 09:17:00 +0000

Whew! A week of work. I have 21,500 artists, 600,000+ individual songs up from the Internet Underground Music Archive. archive.org/details/iuma-a…
— Jason Scott (@textfiles) May 20, 2012

Deze tweet, van de mij onbekende Jason Scott, dook vannacht op in de tijdlijn en slingerde me met één muisklik terug naar 1996, het jaar waarin ik internet pas echt begon te ontdekken. Ik verbaasde me toen vooral over het feit dat een relatief kleine groep individuen verantwoordelijk was voor een groot deel van de informatie die op het web was te vinden. Deze Scott (historicus, filmmaker en archivaris) is het levende bewijs dat zulke individuen nog steeds bestaan...en hun ding doen.

Het klusje waar hij in de tweet naar verwijst is sowieso al indrukwekkend. Als je nu denkt dat je goed thuis bent in de wereld van obscure muziek moet je voor de lol eens door de lijst van artiesten die Scott afgelopen week toevoegde aan Archive.org scrollen; dan weet je weer even hoe weinig je eigenlijk weet.

Maar kijk dan ook eens naar de andere hobby van Scott, Textfiles.com, dat is pas echt een bron om van te smullen. Op mooie opmaak of plaatjes hoef je niet te rekenen, maar de inhoud van al die tekstbestanden is grandioos. Van complete naslagwerken tot opruiend instructiemateriaal: je klikt en leest je er een slag in de rondte. Net als toen, weet je nog?

@

Beter leren zoeken met Google Search Education

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Fri, 25 May 2012 10:23:00 +0000

Het is jammer dat de site nog niet beschikbaar is in het Nederlands, maar Google Search Education verdient het om verkend te worden door iedereen die zich bezighoudt met trainingen op het gebied van zoekvaardigheden en mediawijsheid. De site is een onderdeel van Google in Education, die op zichzelf ook al een nuttige bron is voor studenten en leraren. De site biedt naast een verzameling lesplannen voor beginners en gevorderden ook een reeks trainingen in videoformaat.

Doe er je voordeel mee.

Gerelateerd:
Het geavanceerd zoeken voorbij: Google hacking for penetration testers
Geavanceerd zoeken met Google steeds lastiger
Google Tutor: instructies, tips en advies voor Googlegebruikers

@

Vindbaar verleden

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Thu, 24 May 2012 20:29:00 +0000

Ja, haha, zegt er opeens eentje "maar sjeez, wat achterhaald dat geblog, dat doet toch geen mens meer, als je weet dat er Twitter, Instagram en Facebook zijn?"

Interessant punt. Google maar eens op die foto van drie jaar terug, of op dat fantatische citaat van toen. Enjoy the ride.

@

Terug in de tijd: 24 mei 2006-2011

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Thu, 24 May 2012 10:42:00 +0000

Sinds de start in november 2005 schreef ik meer dan 5800 bijdragen op dit weblog. Ik vind het wel aardig eens wat stof van dat archief te blazen. Beklijfden mijn ideeën van toen? Welke zaken hielden mij bezig op een bepaalde datum? Doorstonden handige tools de tand des tijds? Vandaag is het 24 mei.

2006
Misdaadkaart.nl werd gelanceerd. Ik vond dat om een of andere reden interessant. Misschien had het te maken met het gebruik van Google Maps, dat was toen nog vernieuwend. Ik bezoek de site nooit meer.
In Opereren als een aap: chirurgie en gaming ging ik in op chirurgen die bij hun werk baat hadden bij het spelen van de videogame Monkeyball. Dat thema is is nog steeds actueel, las ik eerder deze maand.

2007
Paranoia over privacy, dat blijft een boeiend onderwerp. Vijf jaar later ziet het er niet bepaald beter uit. Camera's in het café, Nederland aan kop als het gaat om afluisteren, internetbedrijven die meer data over gebruikers verzamelen dan ooit tevoren: we gaan het steeds normaler vinden met z'n allen. Google verhoogde ondertussen de limiet voor bijlagen in Gmail naar 20 Mb. Daar is in de tussentijd maar 5 Mb bijgekomen. Dat mag geen naam hebben.

2008
Microsoft stopte met het digitaliseren en ontsluiten van boeken en wetenschappelijke artikelen. De kosten wogen blijkbaar niet op tegen de baten. Ik kan niet beweren dat ik er sindsdien wakker van heb gelegen. Maar juist dat laatste zet me vaak aan het denken. Overvloed maakt onverschillig. Dat is geen goede zaak. En dat zorgt er ook voor dat je nog maar zelden omkijkt naar prima websites, zoals het Soortenregister en NRC Boeken. De dagen zijn te kort. Er moet immers ook gezongen en gedronken worden.

2009
Prezi was nieuw, Prezi was hot. Wat je vervolgens zag gebeuren is dat velen het gingen gebruiken om eens iets anders te doen dan Powerpoint. Geinig natuurlijk, maar op een zeker moment heb je het wel gezien met al dat gekantel en gezoom. Voor DB besprak ik het interessante boek Wat zou Google doen? Als ik dat teruglees schiet als eerste de gedachte door m'n hoofd dat menig organisatie de gratis lessen van de grote G. genegeerd heeft. Jammer hoor. Samen met Jan Klerk mocht ik schrijver en internetdenker David Weinberger interviewen. Dat was een mooie -digitale- ervaring.
Privacy kwam ook weer voorbij, deze keer in een column over beweging in de openbare ruimte.

2010
M'n nieuwe vrijheid kwam onder meer tot uiting in de blogfrequentie. Zes bijdragen die dag. Over de kunst van Alan Macdonald, over het afscheid nemen van de website Schoolbank, over de populariteit van politieke partijen in hashtags, over het boek Purple Cow, over Harvard dat papier verruilde voor toegang tot informatie en over de kansen die samenwerking met Bol.com biedt. Lekker.

2011
Alles went. Een jaar later maar één korte bijdrage, over de mijlpaal van 500k apps in de AppStore. Daar kijken we ook al niet meer van op.

@

Afbeelding

Designagain: een Middelburgs bedrijf op een internationaal podium

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Wed, 23 May 2012 18:25:00 +0000

Keer op keer verrassen de goede mensen van het in Middelburg gevestigde Designagain me met hun activiteiten en ontwerpen. Vorig jaar kreeg ik van directeur Wim Kiezenberg het prachtige tweetboekje OpenUp cadeau, deze lente schonk hij me het interactieve boek Brand Expedition (een bespreking volgt nog) en nu zie ik op Twitter dat het bedrijf de hand ook niet omdraait voor internationale promo's. The sky is the limit! Het is toch prachtig als lokale bedrijven zo grensoverschrijdend te werk gaan?

Zie ook de website van ISIC. En die van Designagain zelf, uiteraard.

@

Gewaagde marketing: te koop lopen met slechte recensies

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Wed, 23 May 2012 00:28:00 +0000

Het is balen, als je product of dienst een slechte kritiek krijgt op het web. Maar wat zou er gebeuren als je zelf gaat adverteren met die slechte kritiek? Je trekt er in ieder geval aandacht mee. Dat alleen al is goud waard.

Probably the worst meatball sandwich (special of the day) I have had in the tri-state area in my 32 years of living here, especially for $12. In all fairness I have not had the other sandwiches but with prices like that coupled with underwhelming food and slow service this will be a skip in the future. Joe Hell No!

Via EV Grieve

@

Over de bezuinigingen op de Zeeuwse Bibliotheek

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Tue, 22 May 2012 01:16:00 +0000

Vorige week nam ik me voor een aantal artikelen en documenten waar ik toen niet aan toekwam later nog eens rustig te lezen, zoals de nota over de door de Provincie Zeeland aangekondigde bezuinigingen. Dit document roept -net als het advies van de Raad voor Cultuur uit m'n vorige post- vragen bij me op. Dat mijn vragen vooral betrekking hebben op de voorgestelde bezuinigingen op de Zeeuwse Bibliotheek zal niemand verbazen; ik heb in het verleden nu eenmaal veel te maken gehad met de provinciale en wetenschappelijke taken van die organisatie. Nu eigenlijk nog steeds. Desondanks blijft vooral de passage over de Zeeuwse collectie op mijn netvlies hangen:

Wat niet meer past in deze tijd wordt afgebouwd, wat er niet (meer) thuishoort zoals de (digitale) collecties van provincie (uit de voormalige provinciale bibliotheek), KZGW en Zeeuws documentatiecentrum overgaan naar de organisatie die daarin is gespecialiseerd i.c. het Zeeuws Archief. Voorgaande heeft tevens effect op het ruimtegebruik en beheer nu en straks. Gelet op de taken die de ZB werkelijk moet uitvoeren en de daarvoor noodzakelijke capaciteit en ruimte kan de subsidie voor de uitvoering van de taken Wsf en PSO worden verminderd met een bedrag van € 1,55 miljoen. De overgang van de huidige taak collectiebeheer naar het Zeeuws Archief levert een besparing op van € 0,3 miljoen, zodat de subsidievermindering in het totaal een bedrag van € 1,85 miljoen bedraagt.

Dat de Provincie stelt dat de collectie ook beheerd zou kunnen worden door het Zeeuws Archief kan ik ergens nog wel begrijpen. Je zou immers denken dat het de (digitale) klant niets uitmaakt wie een beeldbank of krantenbank nu precies beheert. Maar wat betekent het wel niet voor een bibliotheek, als je zulke paradepaardjes weghaalt? Welke consequenties heeft zoiets op de langere termijn? Waar ga je dan mee scoren over vijf jaar? Met digitale romans die uitgevers liever zelf verkopen of uitlenen? Met draadloos internet dat buitenshuis minstens even draadloos is? Juist omdat ik altijd heb geloofd dat de paradepaardjes het hart van je digitale toekomst zouden kunnen, ja, moeten vormen (zo spontaan was de ingeving voor Middelburg Dronk nu ook weer niet) blijf ik vooral hangen op de vraag: waar kan de ZB dan nog wel op inzetten, straks?

Meer lezen:
Ingrijpende provinciale bezuinigingen voor Zeeuwse Bibliotheek
Klap van bezuinigingen dreunt na bij instellingen
CU: opheldering vertrekpremie ambtenaren provincie

@

Foto: Beeldbank Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed

Een kritisch advies van de Raad voor Cultuur

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Mon, 21 May 2012 23:15:00 +0000

Een opmerkelijk artikel in NRC vandaag. De eerste drie alinea's van Optimisme kunstsector onrealistisch:

Het is alsof de kunstsector voor de tweede keer billenkoek krijgt. Eerst was er de forse bezuiniging van 200 miljoen en de kritiek op het gebrek aan ondernemerschap door het demissionaire kabinet. Vandaag brengt de Raad voor Cultuur het advies uit over de rijkssubsidie voor circa honderd prominente culturele instellingen, vergezeld van stevige kritiek op hun in veel gevallen ,,onrealistische" houding. ,,Er is vaak hoog, soms onrealistisch hoog, ingezet als het om prognoses en verwachtingen gaat", stelt de raad. Dat de professionaliteit van het management lang niet altijd goed genoeg is, noemt de Raad als een punt van zorg.

Hoe weinig realistisch een deel van de plannen is, blijkt uit een optelling van alle beoogde bezoekcijfers die de raad heeft gemaakt. Die leidt tot bijna hilarische cijfers. Alle instellingen samen denken 34 procent meer bezoek te trekken. Toneel- en jeugdtheatergezelschappen verwachten zelfs een stijging met 90 procent. Het publiek zou daar 42 miljoen euro meer aan uitgeven. Of zoals voorzitter Daalmeijer het uitdrukt: ,,In sommige steden zou iedere inwoner zo ongeveer elke avond naar het theater moeten gaan". Kennelijk leidt de aanmoediging van de overheid om meer te gaan ondernemen en meer geld zelf te verdienen vooral tot mooie dromen.

Aan slecht uitgewerkte voorstellen verbindt de Raad voor Cultuur consequenties. Ruim twintig instellingen moeten hun huiswerk over doen. Zij krijgen bijvoorbeeld alleen subsidie als ze dit jaar nog een nieuw plan opstellen. Dat geldt voor kleinere toneelgezelschappen als het Friese Tryater of het Zuidelijk Toneel. Het geldt voor het Residentie Orkest. Maar ook een 'voorbeeldstellende' instelling als het Rijksmuseum moet een nieuw plan indienen.

Dat er links en rechts flink gesnoeid zou gaan worden konden we al langer aan zien komen maar nu de botte bijlen daadwerkelijk neerdalen is het toch wel even schrikken. Ik vond de kop 'Zwarte dag Zeeland' niet eens overdreven, vorige week woensdag; het gaat deze keer écht om rigoreuze bezuinigingen.

Datzelfde gevoel krijg ik bij het oordeel van de Raad voor Cultuur (en de bijbehorende commissie) over het Sectorinstituut (waarover meer op de site van Bibliotheekblad). Dat oordeel is ongebruikelijk hard. Hoe ik dat precies moet duiden weet ik echter niet. Op Bibliotheek 2.0 reageerde ik op de bijdrage van Wim Keizer met de opmerking dat ik benieuwd ben hoe dit nu allemaal werkt. Op de site van de Raad zelf lees ik dat het advies niet bindend is maar vervolgens lees ik ook dat Zijlstra het grootste deel van de adviezen zal overnemen. Uit het artikel van NRC maak ik op dat sommige instellingen nog de kans krijgen om hun huiswerk over te doen, maar daar lees ik in de paragraaf over SIOB dan weer niets over terug. Is er dan nog wel ruimte om de dialoog aan te gaan, vraag ik me af?

Dit soort nieuws roept bij mij altijd veel vragen op, vooral omdat ik niet alle consequenties overzie en al snel de draad kwijt ben als het gaat om alle dwarsverbanden. Duidelijk is me wel dat het nu menens is. Schamperen over de geringe impact van bezuinigingen, zoals ik voorheen wel eens deed, is nu in ieder geval niet meer aan de orde.

Update: Aad van Tongeren laat op Twitter weten dat aanvragers zes weken de tijd krijgen om op het advies te reageren/een nieuw plan in te dienen. Dat staat, weliswaar zonder termijn, ook in de adviesaanvraag van Halbe Zijlstra (PDF)

@

Afbeelding

Zoekmachines voor real-time foto's

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sun, 20 May 2012 14:59:00 +0000

Hoewel ik eerder deze week schreef dat ik steeds minder gebruik maak van Flickr kan ik niet beweren dat ik erg onder de indruk ben van de zoekmogelijkheden van de fotoplatformen die ervoor in de plaats kwamen. En dat terwijl ik die mogelijkheden wel graag zou benutten. Voor Middelburg Dronk bijvoorbeeld.

Het belangrijkste probleem is dat het aanbod versnipperd is. Ook is het zo dat de zoekresultaten meestal niet ver teruggaan. TNW verwees gisteren naar tien diensten maar de meeste daarvan gebruik ik nooit. Als ik de interface van een site als Twicsy zie denk ik dat dat ook zo blijft. TwiPho en Topsy gaan nog wel en na wat gehannes met de zoektermen kun je ook nog wel iets met PicFog, maar echt plezierig is het zoeken daar toch niet te noemen. En dan zijn er nog de diensten die aan Twitter zijn gekoppeld, zoals MobyPicture, Lockerz en YFrog. In de een kun je pas zoeken als je bent ingelogd, de ander zoekt alleen op gebruikersnamen en de derde tenslotte wordt nauwelijks gebruikt door derden. En van wat Twitter zelf teruggeeft als je doorklikt op afbeeldingen knap je ook al niet op, zeker niet als je beseft dat dat lang niet alle foto's getagd worden door gebruikers, en dat de 'locatievoorzieningen' van apps vaak niet zijn ingeschakeld. Dan vindt je foto's dus helemaal niet meer terug.

Als ik het slachtveld overzie is Search Instagram eigenlijk de enige zoekmachine voor real-time foto's die ik heel aardig vind. Ook die gaat weliswaar niet ver terug en ook die vindt niet alle plaatjes die zijn geschoten (en dan alleen nog met Instagram), maar die machine ziet er in ieder geval nog mooi uit. Dat is ook al heel wat waard, blijkbaar.

Gerelateerd:
Je Instagramfoto's in één keer exporteren met Instaport
App van de week: Instagram
Online foto's bewerken met PicMonkey

@

Blijven zeiken, want geloof in technologie verlamt

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sat, 19 May 2012 10:08:00 +0000

Voor m'n gevoel krijg ik in 2012 vaker te horen dat ik zanik over dingen die me niet lekker zitten in de bibliotheekwereld dan in de jaren daarvoor. Dat vind ik best gek. Datzelfde gevoel zegt me namelijk ook dat ik nu veel minder opstandig ben dan, pak 'm beet, in de periode 2005-2010. Ik heb veel geleerd en vind dat ik nu beter kan relativeren. Als je achtergronden van ontwikkelingen kent word je milder.

Het raakt me, als mensen zeggen dat ik te kritisch ben, of zelfs te negatief. Ik kan natuurlijk niet ontkennen dat ik in zes jaar tijd met de regelmaat van de klok geblogd heb met een venijnige insteek, maar in die 5700 bijdragen heb ik minstens zo vaak enthousiast geschreven over ontwikkelingen die ik prachtig vind. Ik vind het dan vooral jammer dat mensen de woede of teleurstelling niet herkennen als behorend bij de liefde voor het vak. Natuurlijk gebeurt er ook van alles waar ik achter sta, waar ik met trots promotie voor durf te maken maar er is ook zo veel waar ik niet trots op ben, of me zelfs voor schaam. Vaak kies ik er voor om er dan maar helemaal niets over te zeggen. Dat lukt echter niet altijd. Soms wint de frustratie het. Frustratie over toch blijven vergaderen tot we er bij neervallen. Frustratie over het niet massaal en volledig vrijspelen van medewerkers voor digitale dienstverlening. Frustratie over het keer op keer verkiezen van weinig gebruiksvriendelijke en weinig opleverende, complexe systemen boven de vele gratis pakketten die wél aansluiten op het moderne web. Om maar eens een paar dingen te noemen.

Een jaar geleden stelde ik in de column De onwetendheid van welwillenden vast dat het 'ook allemaal niet zo eenvoudig is'. Als ik nu terugkijk naar de laatste twee alinea's van toen zie ik dat de openstaande vragen uit die passage nog steeds open staan. Dat er bij digitale dienstverlening veel te veel wordt gekeken naar de technologie zelf beschouw ik als een van de grootste problemen. Daar wordt zelfs op geleund en op gewacht. Maar uiteindelijk gaat het om de mensen. Die kunnen het verschil maken. Onze technologie kan immers voorlopig nog niet (en waarschijnlijk nooit) op tegen al het moois van de Apples, Googles en Facebooks van deze wereld. Als je voor die technologie gaat applaudisseren maak je jezelf een beetje belachelijk. Je hoeft jezelf alleen maar af te vragen of je zelf zat te wachten op dit of dat platform, of jij er als klant ook/wel intensief gebruik van zou maken. Als je dat oprecht met ja kunt beantwoorden zit je goed. Treed er dan met een trotse blik mee naar buiten.

Kunnen klanten straks bijvoorbeeld ook inloggen met hun Facebookaccount en worden weblog en Twitter nu eindelijk ook geïntegreerd in de website? Hoe ga je de verhalen en vragen van de webnomaden van nu faciliteren, rondom die contentblokken? Welke invulling gaat jouw bibliotheek geven aan de oprukkende apps en al die mobiele, locatiegebaseerde toepassingen? Hoe til je personalisering naar een hoger niveau? Hoe breng je de unieke, lokale content naar je eigen gebruikers? Welke digitale rol kun je vervullen binnen de eigen regio? Dat zijn allemaal vragen waar de landelijke regie hoogstwaarschijnlijk geen antwoord op zal kunnen geven maar die uiteindelijk wel beantwoord zullen moeten worden.

Wat er nu landelijk gebeurt is vooral het op orde stellen van zaken. Systemen worden op elkaar afgestemd. Bouwstenen worden geleverd. De presentatie wordt eenduidiger. Maar dat is geen innovatie. Dat is vernieuwing van verouderde systemen. De innovatie zit in de sector zelf, in de mensen. Laat dat wat nu gebouwd wordt het uitgangspunt zijn, het moederschip. Maar vanaf dat moederschip moet de sector uitzwermen, de gezichten laten zien, de meerwaarde bewijzen, de dialoog aangaan. Doet de sector dat niet, dan is de sector nog net zo ver van huis als voor het traject bibliotheekinnovatie.

Nintendo in een neerwaartse spiraal?

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Fri, 18 May 2012 15:58:00 +0000

Bijna een jaar geleden schreef ik dat "de blauwe oceaan van Nintendo niet meer zo blauw is". Daarmee bedoelde ik dat de innovatie bij Nintendo voor mijn gevoel stagneert. Mario Paiano reageerde ook toen al uitgebreid maar eerder deze week stuurde hij me een paar links die onze 'vrees' van toen bevestigen. Door de hardcore gamers en casual games te negeren heeft het bedrijf het zichzelf onnodig moeilijk gemaakt. Het feit dat ik m'n console nog geen seconde heb gemist, sinds de losse onderdelen en al m'n games begin januari uit de auto werden gejat in Maastricht, zegt eigenlijk ook best veel. Ik heb nog geen enkele reden gezien om nieuwe kabels, controllers of games aan te schaffen gewoon.

De links:

En Mario vult aan:

Ook als je kijkt wat Hardcore Gaming bedrijf Epic aangeeft, daar zit wel een zekere kern van waarheid in. Je kunt games maken voor casual en voor de echte gamers. Maar de gameconsole moet met ongelooflijk veel sterker/meer features hebben die echte gamers willen hebben. Als het verschil te klein is dan loont het zich niet de moeite en dan zal de consument naar zijn telefoon. tablet of social games grijpen. Juist over de nieuwe generatie Xbox ben ik heel positief en ik kijk dan ook enorm uit naar de e3...die alweer over enkele weken zal plaatsvinden. Jouw gedachten?

De waarheid is dat mijn belangstelling voor games op een veel lager pitje staat dan voorheen. Dat heeft natuurlijk ook te maken met de prioriteiten die ik stel maar geloof me maar als ik zeg dat ik heus nog wel uurtjes kan vinden voor het spelen van sublieme games. Nu kies ik er echter liever voor om andere dingen te doen op het web. De enige 'games'die ik nog wel eens speels zijn -inderdaad- casual games op de telefoon. Ik ben vooral benieuwd of daar dit jaar nog verandering in zal komen. Er is nog niets wat daar op wijst namelijk.

@

Unglue.it: welke e-books wil jij de wereld schenken?

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Fri, 18 May 2012 12:33:00 +0000

Gisteren is Unglue.it gelanceerd, een website die door middel van crowdfunding boeken bij uitgevers af wil kopen om ze vervolgens te kunnen voorzien van een Creative Commons-licentie, en op die wijze vrij beschikbaar te stellen voor heel de wereld.

Ik vind het een interessant concept. Als ik de eerste vijf titels zie word ik niet meteen warm (omdat ik de boeken niet ken) maar het benodigde kapitaal is te overzien, hoewel 50.000 dollar voor het duurste werk natuurlijk wel heel veel geld is.

Dit initiatief is hoe dan ook een mooi voorbeeld van 'niet lullen maar poetsen'. Dat de kaarten ook nog eens open worden gespeeld is helemaal een verademing. Daar hoef je normaal niet om te komen...

Meer informatie op Go to Hellman.

@

Merkwaardige kunst deel 87: het knipwerk van Ming Liang Lu

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Thu, 17 May 2012 12:02:00 +0000

Dit is andere koek dan de karikaturen waar je als kind op Montmartre van onder de indruk was. Ik vind dit zo.... knap!

NY Times heeft meer informatie over deze meneer.

@

Hoe Yahoo Flickr de das omdeed

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Thu, 17 May 2012 02:03:00 +0000

Weet je nog, Flickr? Die prachtige fotosite die jarenlang symbool stond voor alles wat het sociale web voor ons in petto had? Zeg eens eerlijk: gebruik je die site nog vaak?

Zelfs als je die vraag bevestigend kunt beantwoorden zul je waarschijnlijk moeten toegeven dat Flickr niet meer 'voelt zoals toen'. Het is nog steeds een gigant, een database om stil van te worden, maar ergens onderweg lijkt er iets kapot te zijn gegaan, vind je ook niet?

Mat Honan van Gizmodo vindt in ieder geval van wel. In How Yahoo Killed Flickr and Lost the Internet legt hij uit wát er volgens hem kapot is gegaan, en hoe. Dat is verdomd interessant leesvoer. Als ik terugkijk in de archieven zie ik dat ik na 2009 ook niet meer zo vaak over Flickr heb geschreven. Ik dacht altijd dat het slechts betere en interessantere alternatieven waren geweest, die mijn aandacht hadden doen verslappen, maar het stuk van Honan doet me inzien dat het meer was dan dat. Liefde werd geleidelijk wrevel, gemak werd onbehagen.

Je kunt dit verhaal ook loslaten op andere situaties. Creativiteit en slagkracht worden niet alleen opgeslokt door 'het grote geld'; ze leggen vaak ook het loodje als ze ondergeschikt worden gemaakt aan een groot systeem, aan technologie of aan een organisatiestrategie. Als je dat in gedachten houdt en vervolgens de parallel trekt met -bijvoorbeeld- de ICT en websites van grote Nederlandse organisaties die steeds vaker worden gecentraliseerd en opgeschaald, dan zie je opeens de gevaren. Yahoo stelde niet de gebruikers centraal maar de database zelf, niet de bevlogen programmeurs maar de grote bedrijfsstrategie. Kijk eens goed om je heen en ga op zoek naar herkenningspunten uit dit verhaal. Je moet er niet van opkijken als je er meer vindt dan je lief is.

Killing.

@

Afbeelding: Gizmodo

C & A Brazilië: likes op kleerhangers

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Wed, 16 May 2012 12:10:00 +0000

Kleerhangers die in de winkel weergeven hoeveel likes een kledingstuk ontving op de Fanpagina van de C & A in São Paulo. Nu nog bijzonder, straks misschien doodgewoon?

The Brazilian fashion retailer C&A has created networked clothes hooks that display the total number of Facebook “Likes” for each garment in real time. On the company’s Facebook page, pictures of various outfits are shown that users can Like, and those totals are fed into the hooks in the São Paulo store.

Meer informatie op Singularity Hub.

@

Klassiekers deel 194: Ace of Spades

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Wed, 16 May 2012 09:12:00 +0000

Woot? Nog geen Motörhead bij de eerste 200 klassiekers? Dat kan niet. Een band die een optreden steevast aankondigt met "We are Motörhead and we play rock n roll" hoort gewoon in het rijtje thuis.

You know I'm born to lose and gamblin's made for fools
But that's the way I like it baby
I don't want to live forever
and don't forget the joker