وبلاگ کوه‌نوردی - کوه قاف

تیرک‌های افتاده

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Fri, 13 Nov 2026 20:38:41 +0330

⁨

بعضی چیزها را فقط در روزهای سخت می‌توان شناخت...

در روزهای آفتابی، وقتی مسیر روشن است و آسمان آبی، کمتر کسی به نشانه‌های راه توجه می‌کند. اما وقتی توفان از راه می‌رسد، برف و مه همه‌چیز را می‌پوشانند و مرز میان راه و بیراهه گم می‌شود، آن‌وقت است که ارزش یک نشانه آشکار می‌شود.

این تیرک‌ها، فقط چند قطعه آهن بر فراز کوه نیستند. آنها نشانه‌های امیدند؛ برای لحظاتی که دیدن دشوار است و یافتن راه بازگشت، به معنای زندگی است.

گاها بعضی از آنها براثر توفان می‌افتند؛ تعدادیشان هم در میان برف و سنگ خمیده و زنگ‌زده‌ شده‌اند. اما افتادن و فرسودگیشان نباید به فراموشی ماموریتش منجر شود.

تیرک‌ها برای روزهای آفتابی برپا نمی‌شوند؛ ارزش وجودشان را باید در دل توفان سنجید.

شاید وقت آن رسیده باشد که پیش از رسیدن بوران بعدی، دوباره آنها را برپا کنیم.

یک روز‌ زندگی در توچال

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Fri, 13 Nov 2026 08:32:46 +0330

روز پنج‌شنبه، مسیر صعود به توچال پس از بارش‌های قابل‌توجه هفته گذشته، یکپارچه سپیدپوش از برف بود. با وجود پیش‌بینی هوای صاف و وزش باد، وضعیت سطح برف، به‌ویژه در فاصله قله گوله‌بند تا قله اصلی توچال، قابل‌توجه بود؛ لایه‌ای یکپارچه، بسیار متراکم و سخت که از نظر استحکام و شرایط حرکتی، بیشتر به برف‌های یخ‌زده اواخر بهار شباهت داشت.

شکل‌گیری چنین سطحی حاصل ترکیبی از چند عامل است. وزش باد شدید پس از بارش، با جابه‌جایی و فشردگی دانه‌های برف، موجب افزایش تراکم آن می‌شود. از سوی دیگر، تابش خورشید در طول روز می‌تواند سطح برف را تا حدی ذوب کند و با کاهش دما در شب، آب حاصل دوباره یخ بزند. تکرار این چرخه ذوب و انجماد، پیوند میان دانه‌های برف را تقویت کرده و پوسته‌ای سخت و یخی به وجود می‌آورد.

این پدیده که در برف‌شناسی با عنوان «دگرگونی ناشی از ذوب و انجماد» شناخته می‌شود، می‌تواند حتی در میانه زمستان نیز رخ دهد و سطحی به‌مراتب سخت‌تر و لغزنده‌تر از برف معمولی ایجاد کند. چنین شرایطی، به‌ویژه در شیب‌های تند و مسیرهای خط‌الرأسی، خطر سرخوردن و سقوط را افزایش می‌دهد و استفاده از کرامپون و کلنگ را ضروری می‌کند.

اما نکته حائز اهمیت، حوادث متعددی بود که روز گذشته در طول مسیر صعود رخ داد و به حضور تیم‌های امدادی برای رسیدگی به مصدومان و انتقال مجروحان انجامید.

یکی از موضوعات قابل تامل در مواجهه با شرایط سخت زمستانی، به‌ویژه در کوه‌های پرترددی مانند توچال، بی‌توجهی برخی از قهرمانان و فعالان رشته دوی کوهستان به اصول و الزامات کوه‌نوردی زمستانی است. گاهی این افراد با همان سبک و تجهیزات صعودهای تابستانی، با کفش‌های رانینگ و حتی شلوارک، راهی مسیر می‌شوند. سرعت، استقامت و توان جسمانی بالای این ورزشکاران به آن‌ها اجازه می‌دهد مسیرهای طولانی را در زمانی کوتاه طی کنند، اما مسئله اینجاست که تغییر شرایط محیطی و بستر مسیر، الزاما با توانایی‌های بدنی و سرعت حرکت آن‌ها تناسب ندارد.

در واقع، توانایی دویدن در مسیرهای کوهستانی به معنای برخورداری از مهارت و آمادگی لازم برای حرکت ایمن روی برف سخت، یخ، شیب‌های لغزنده و شرایط متغیر زمستانی نیست. در چنین شرایطی، انتخاب کفش مناسب، کرامپون، کلنگ، پوشاک کافی و تسلط بر مهارت‌های حرکت در برف و یخ، ضرورتی انکارناپذیر است.

این مسئله در کوهستان‌های بلند اروپا، از جمله توده مون‌بلان، نیز سابقه دارد. گسترش فعالیت‌های دوی کوهستان و ورود ورزشکاران با تجهیزات سبک به مسیرهای آلپی، بحث‌های جدی درباره مسئولیت فردی، الزامات ایمنی و ضرورت تدوین مقررات بازدارنده را به دنبال داشته است. تجربه این مناطق نشان می‌دهد که سرعت و توان جسمانی، هرچند ارزشمند، نمی‌توانند جایگزین شناخت محیط کوهستان و رعایت اصول ایمنی شوند.

حوادث روز پنج‌شنبه توچال بی‌تردید هشداری جدی برای همه علاقه‌مندان به صعود قلل مرتفع، به‌ویژه کوه‌های نزدیک شهرها، است. دسترسی آسان و آشنایی با مسیر نباید موجب ساده‌انگاری خطرات زمستانی شود.

قوانین کوهستان، سبک صعود نمی‌شناسند؛ برف و یخ میان کوه‌نورد، دونده کوهستان و قهرمان ورزشی تفاوتی قائل نیستند. آنچه اهمیت دارد، شناخت شرایط، انتخاب تجهیزات مناسب و احترام به الزامات ایمنی است. بی‌توجهی به این اصول می‌تواند بهای سنگینی داشته باشد؛ گاهی حتی به قیمت جان انسان.

رها کردن فرد در سرمای کوهستان

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Sun, 8 Nov 2026 09:28:00 +0330

تحقیقات درباره رها کردن یک دختر نوجوان در سرمای کوهستان

پلیس اتریش در حال تحقیق درباره یک مرد ۲۱ ساله آلمانی به اتهام به خطر انداختن امنیت جانی دیگران است. ماجرا پس از آن آغاز شد که دوست ۱۷ ساله او در سرمای زیر صفر در بلندترین کوه آلمان، تسوگ‌اشپیتسه، تنها و گرفتار شد.

این دختر نوجوان با خدمات امداد تماس گرفت و در ارتفاع ۲۵۰۰ متری نجات داده شد. او به دلیل افت دمای بدن به بیمارستانی در شهر گارمیش آلمان منتقل شد و پس از درمان مرخص شد.

این دو نفر بامداد یکشنبه از منطقه گردشگری ارهوالد در ایالت تیرول اتریش حرکت کرده بودند تا طلوع خورشید را از فراز قله ۲۹۶۲ متری تسوگ‌اشپیتسه تماشا کنند.

اما شرایط نامساعد جوی و بارش برف، به‌سرعت برنامه آن‌ها را تغییر داد. طبق گزارش رسانه‌های اتریشی، برف تا زانو بالا آمده بود. در مقطعی این دو از یکدیگر جدا شدند و مرد جوان به‌تنهایی به سمت پایین کوه بازگشت.

هنوز دلیل دقیق جدایی آن‌ها مشخص نیست و پلیس به دلیل ادامه تحقیقات از ارائه جزئیات خودداری کرده است. هفت امدادگر برای نجات دختر نوجوان وارد عمل شدند و بالگرد او را از کوهستان خارج کرد.

منبع: Agus S Maruf

کوهستان آلپ

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Sun, 8 Nov 2026 07:44:53 +0330

شاید سوئیس به خاطر کوه‌های آلپ شهرت داشته باشد، اما در واقع بزرگ‌ترین سهم از این رشته‌کوه نمادین اروپا متعلق به این کشور نیست.

این جایگاه به اتریش تعلق دارد که ۲۸.۶ درصد از منطقه آلپ را در بر می‌گیرد؛ ایتالیا نیز با ۲۷.۳ درصد، با فاصله‌ای اندک در رتبه بعدی قرار دارد.

این دو کشور روی هم رفته، بیش از نیمی از کل این منطقه را تشکیل می‌دهند.

فرانسه با ۲۱.۴ درصد در جایگاه سوم قرار دارد، در حالی که سوئیس، با وجود هویت قویِ مرتبط با آلپ، تنها ۱۳.۲ درصد از آن را در اختیار دارد. سهم آلمان ۵.۸ درصد است (که عمدتاً در ایالت باواریا واقع شده) و اسلوونی نیز ۳.۵ درصد از این منطقه را شامل می‌شود که کوه‌های تماشایی «آلپ جولیان» را در بر می‌گیرد.

در سوی دیگر، دو کشور بسیار کوچک قرار دارند. لیختن‌اشتاین تنها ۰.۰۸ درصد را تشکیل می‌دهد، هرچند تمام قلمرو آن در محدوده «کنوانسیون آلپ» واقع شده است. سهم موناکو نیز بسیار ناچیز و در حد ۰.۰۰۱ درصد است.

رشته‌کوه آلپ با امتدادی در حدود ۱۲۰۰ کیلومتر در سراسر اروپا، همچون سدی طبیعی عمل می‌کند که طی قرن‌ها بر شکل‌گیری مرزها، مسیرهای تجاری، زبان‌ها و فرهنگ‌ها تأثیر گذاشته است. گذرگاه‌های کوهستانی نظیر «برنر» و «گوتهارد» مدت‌هاست که شمال و جنوب اروپا را از میان عوارض جغرافیایی دشوار، به یکدیگر متصل کرده‌اند.

از کانال مون بلان

ارتفاع واقعی مون بلان چقدر است؟!

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Fri, 6 Nov 2026 00:08:40 +0330

آیا می‌دانستید؟ ارتفاع سنگی قله مون‌بلان حدود ۴۷۹۲ متر است!

قله مون‌بلان، بلندترین قله رشته‌کوه آلپ و اروپای غربی، در منابع جغرافیایی با ارتفاع ۴۸۰۷٫۴۷ متر از سطح دریا معرفی می‌شود؛ اما ارتفاع بخش سنگی این قله حدود ۴۷۹۲ متر است. علت این اختلاف، پوشش برفی و یخی قله است که ضخامت آن در طول زمان و تحت تأثیر شرایط جوی و اقلیمی تغییر می‌کند.

بر اساس گزارش موسسه ملی اطلاعات جغرافیایی فرانسه (IGN)، ارتفاع ثبت‌شده مون‌بلان در آخرین اندازه‌گیری، در سپتامبر ۲۰۲۶، به ۴۸۰۷٫۴۷ متر رسید؛ رقمی که حدود ۱٫۸۸ متر بیشتر از اندازه‌گیری سال ۲۰۲۳ است.

این تغییر به معنای افزایش ارتفاع توده سنگی کوه نیست، بلکه عمدتا به تغییرات ضخامت برف و یخ در محدوده قله مربوط می‌شود. ارتفاع ثبت‌شده مون‌بلان در اندازه‌گیری‌های دوره‌ای تغییر می‌کند و به همین دلیل، عدد اعلام‌شده برای آن همواره ثابت نیست.

در اندازه‌گیری اخیر، کارشناسان علاوه بر تعیین ارتفاع قله با استفاده از سامانه‌های ماهواره‌ای، برای نخستین بار گرانش زمین را نیز در این نقطه اندازه‌گیری کردند. هدف از این بررسی، کمک به شناخت بهتر تغییرات جرم و تفکیک اثر تغییرات پوشش یخی از جابه‌جایی احتمالی بستر سنگی قله است.

این موضوع نشان می‌دهد که ارتفاع قله‌های پوشیده از برف و یخ، برخلاف تصور عمومی، الزاما عددی ثابت نیست و می‌تواند تحت تأثیر تغییرات طبیعی محیط کوهستان دستخوش تغییر شود.

منبع:

https://explorersweb.com/mont-blanc-has-grown-almost-two-meters-but-not-in-the-way-you-think/

۱۴، ۲۰ یا ۲۱ قله؟!

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Mon, 2 Nov 2026 18:41:00 +0330

۱۴، ۲۰ یا ۲۱ قله؟ چه کسی تعیین می‌کند که یک ارتفاع، کوه مستقل محسوب می‌شود؟

نپال خواستار به‌رسمیت‌شناختن شش قله دیگر به‌عنوان هشت‌هزارمتری‌های مستقل است. از سوی دیگر، قله مرکزی برودپیک در پاکستان نیز به یکی دیگر از گزینه‌های مطرح در این بحث تبدیل شده است.

این قله‌ها از گذشته وجود داشته‌اند؛ آنچه محل اختلاف است، این است که آیا هر یک از آن‌ها شایستگی قرار گرفتن در فهرست مستقل هشت‌هزارمتری‌های جهان را دارند یا خیر.

صرفا ارتفاع یک قله، معیار تعیین‌کننده نیست. عواملی مانند برجستگی توپوگرافیک، استقلال جغرافیایی و توپوگرافیک قله و پیشینه تاریخی صعودهای کوهنوردی نیز در این ارزیابی نقش دارند.

اتحادیه جهانی کوهنوردی (UIAA) همچنان بر فهرست کلاسیک ۱۴ قله هشت‌هزارمتری تأکید دارد و پیشنهاد نپال برای گسترش این فهرست هنوز به تصویب نرسیده است.

اما پرسش این است:

آیا باید فهرست هشت‌هزارمتری‌های جهان را به همان ۱۴ قله محدود کرد، یا تعداد آن‌ها را افزایش داد؟

منبع:

سایت UIAA و سایت هشت هزار متری‌ها

تلاش نپال برای افزایش قلل ۸۰۰۰ متری

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Sun, 1 Nov 2026 20:56:00 +0330

همزمان با برگزاری اجلاس فدراسیون جهانی کوه‌نوردی در کاتماندو، نپال از UIAA خواسته است تا شش قله دیگر هیمالیا با ارتفاع بیش از ۸۰۰۰ متر را به عنوان کوه‌های مستقل به رسمیت بشناسد. این پیشنهاد شامل چهار قله در توده‌ کانچن‌جونگا و دو قله در رشته‌کوه لوتسه می‌شود. انجمن کوه‌نوردی نپال می‌گوید این قله‌ها هویت جغرافیایی متمایز و مسیرهای صعود جداگانه‌ای دارند و این موضوع با یک مطالعه تخصصی پشتیبانی می‌شود. در صورت به رسمیت شناخته شدن، مجموع جهانی هشت‌هزارمترهای رسما شناخته‌شده از ۱۴ به ۲۰ افزایش می‌یابد و شمار قله‌های نپال از هشت به ۱۴ می‌رسد. این پیشنهاد در مجمع عمومی سال ۲۰۲۶ (UIAA) در کاتماندو مطرح شد.

The Himalayan Times

پی‌نوشت

براساس قانون برجستگی، تنها قللی به عنوان قله مستقل شناخته می‌شوند که برجستگی آنها از گردنه مجاور قله اصلی ۱۰۰ متر باشد. این اختلاف ارتفاع برروی‌قلل هیمالیا ۵۰۰ متر است. در نتیجه ۶ قله یادشده از نظر جغرافیایی قله فرعی محسوب می‌شوند.

حال دولت نپال با فشار بر UIAA قصد به رسمیت شناخته شدن قانون سایر مناطق در هیمالیا را دارد.

آمار مجوزهای پائیز نپال

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Sat, 31 Oct 2026 20:53:40 +0330

نپال برای فصل صعود پاییز ۲۰۲۶ مجوز صعود ۱۴۹۳ کوهنورد از ۷۶ کشور را برای ۴۶ قله صادر کرده است.

بر اساس گزارش اداره گردشگری تا تاریخ ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶، در مجموع ۱۴۹۳ کوه‌‌نورد شامل ۱۱۳۷ مرد و ۳۵۶ زن مجوز صعود به قله‌های مختلف کشور را دریافت کرده‌اند.

قله ماناسلو (۸۱۶۳ متر) بیشترین تعداد مجوز را به خود اختصاص داد و ۵۰۰ کوهنورد شامل ۳۷۳ مرد و ۱۲۷ زن برای آن مجوز گرفتند. آمادابلام با ۴۱۲ کوه‌نورد شامل ۳۱۱ مرد و ۱۰۱ زن در جایگاه دوم قرار گرفت.

هیملونگ هیمال با ۱۳۰ کوه‌نورد شامل ۱۰۹ مرد و ۲۱ زن سوم شد. بارون تسه با ۶۵ کوه‌نورد شامل ۵۰ مرد و ۱۵ زن در جایگاه بعدی قرار گرفت.

از میان ۷۶ کشور، چین با ۱۴۲ کوه‌نورد بیشترین تعداد را داشت، پس از آن فرانسه با ۱۳۶ و ایالات متحده با ۱۲۱ کوه‌نورد قرار گرفتند. روسیه با ۱۱۳ کوه‌نورد چهارم شد و بریتانیا با ۱۰۲ کوه‌نورد جایگاه پنجم را به دست آورد.

بر اساس اعلام اداره گردشگری، دولت در مجموع ۲,۱۲۸,۱۰۹ دلار آمریکا از محل حق امتیاز صعود از مجوزهای صادرشده برای ۴۶ قله در فصل پاییز ۲۰۲۶ جمع‌آوری کرده است.

متن کامل: Theeverestnews.com

علم کوه؛ هفتمین دیواره جهان!

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Fri, 30 Oct 2026 13:25:20 +0330

دیواره علم‌کوه؛ هفتمین دیواره بلند جهان؟!

حدود سه دهه پیش، زمانی که دسترسی به اینترنت، وب‌سایت‌های تخصصی و شبکه‌های اجتماعی وجود نداشت، اطلاعات کوه‌نوردان ایرانی درباره کوه‌ها و دیواره‌های جهان بسیار محدودتر از امروز بود. کتاب‌ها، مجلات کوه‌نوردی، گزارش صعودها و روایت‌های شفاهی، مهم‌ترین منابع کسب اطلاعات به شمار می‌رفتند. در چنین شرایطی، برخی توصیف‌ها به‌تدریج در ادبیات کوه‌نوردی کشور رواج پیدا کردند و گاه به‌عنوان واقعیت‌هایی قطعی پذیرفته شدند.

یکی از این روایت‌ها، معرفی دیواره علم‌کوه به‌عنوان «هفتمین دیواره بلند جهان» بود؛ عنوانی که بارها در نوشته‌ها و گفت‌وگوهای کوه‌نوردی تکرار شد. اما آیا این رتبه‌بندی بر اساس یک بررسی جامع و معیارهای مشخص انجام شده بود؟

اساسا منظور از ارتفاع یک دیواره چیست و چگونه می‌توان دیواره‌های جهان را بر اساس آن رتبه‌بندی کرد؟

امروز، با گسترش دسترسی به منابع تخصصی و تصاویر و اطلاعات جغرافیایی، می‌توان نگاهی دقیق‌تر به این موضوع داشت. در نقاط مختلف جهان، دیواره‌های عظیمی وجود دارند که هرکدام از نظر ارتفاع، طول مسیرهای صعود، ساختار سنگی و دشواری فنی، ویژگی‌های منحصربه‌فردی دارند. برخی از آن‌ها در میان شناخته‌شده‌ترین عرصه‌های دیواره‌نوردی جهان قرار گرفته‌اند.

برای نمونه، ال‌کاپیتان (El Capitan) در پارک ملی یوسمیتی کالیفرنیا، یکی از مشهورترین دیواره‌های گرانیتی جهان است. مسیر «دماغه» یا The Nose در این دیواره، از مسیرهای شاخص تاریخ سنگ‌نوردی به شمار می‌رود و صعود آن، مهارت فنی، آمادگی جسمانی و توانایی زندگی و کار بر روی دیواره را برای چندین روز می‌طلبد.

در همین منطقه، هف‌دام (Half Dome) و مسیرهای متعدد دیواره‌نوردی یوسمیتی، جلوه دیگری از گستردگی و تنوع سنگ‌نوردی بزرگ‌مقیاس را نشان می‌دهند.

در رشته‌کوه قراقروم پاکستان نیز برج بزرگ ترانگو (Great Trango Tower) و برج بی‌نام (Nameless Tower) از ساختارهای شاخص سنگی جهان هستند. این برج‌ها با دیواره‌های بلند و مسیرهای دشوار خود، جایگاه ویژه‌ای در تاریخ دیواره‌نوردی دارند. صعود از برخی مسیرهای آن‌ها مستلزم مهارت‌های پیشرفته سنگ‌نوردی آزاد و مصنوعی، توانایی فنی بالا و تحمل شرایط سخت در ارتفاع است.

در نروژ، ترول‌وال (Troll Wall) با دیواره عظیم و ساختار عمودی خود، یکی از نمادهای شناخته‌شده دیواره‌نوردی اروپا به شمار می‌رود. در پاتاگونیا نیز برج‌های سنگی منطقه سرو توره (Cerro Torre)، با مسیرهای فنی و شرایط جوی دشوار، از مهم‌ترین عرصه‌های آلپینیسم و سنگ‌نوردی در جهان هستند.

این‌ها تنها چند نمونه از دیواره‌ها و ساختارهای سنگی شاخص جهان‌اند؛ مکان‌هایی که هرکدام ویژگی‌های جغرافیایی و فنی متفاوتی دارند.

اما علم‌کوه چه جایگاهی دارد؟

دیواره علم‌کوه در غرب رشته‌کوه البرز، یکی از برجسته‌ترین نمادهای دیواره‌نوردی ایران است. اختلاف ارتفاع قله تا کف یخچال در حدود ۷۰۰ متر است و ارتفاع بخش اصلی دیواره سنگی نیز حدود ۴۰۰ متری برآورد می‌شود. این دیواره از گرانیت یکپارچه تشکیل شده و ساختار سنگی آن، در کنار مسیرهای دشوار و سابقه غنی صعودها، جایگاه ویژه‌ای در کوهنوردی کشور ایجاد کرده است.

البته برای مقایسه دقیق با دیواره‌های دیگر جهان باید میان چند مفهوم تفاوت قائل شد: اختلاف ارتفاع پای دیواره تا قله، ارتفاع بخش سنگی، طول واقعی مسیر صعود و میزان دشواری فنی. این معیارها یکسان نیستند و نمی‌توان صرفا بر اساس یکی از آن‌ها، رتبه‌ای جهانی و قطعی برای دیواره‌ها تعیین کرد.

از این رو، مبنای ادعای «هفتمین دیواره بلند جهان» برای علم‌کوه، مشخص نیست و می توان آنرا تنها بدلیل عدم وجود اطلاعات کافی دانست!

اما آیا کنار گذاشتن چنین عنوانی چیزی از ارزش علم‌کوه کم می‌کند؟ به‌هیچ‌وجه.

ارزش یک دیواره تنها با عدد ارتفاع یا رتبه آن در یک فهرست سنجیده نمی‌شود. ساختار زمین‌شناختی، کیفیت و پیوستگی سنگ، دشواری مسیرها، امکان گشایش خطوط جدید، شرایط صعود و تاریخ تلاش‌های انجام‌شده، همگی در جایگاه یک دیواره نقش دارند.

علم‌کوه با گرانیت یکپارچه، مسیرهای فنی و میراث ارزشمند صعودهای نسل‌های مختلف کوهنوردان ایرانی، جایگاهی انکارناپذیر در تاریخ دیواره‌نوردی کشور دارد. این جایگاه نه به یک رتبه‌بندی تاییدنشده، بلکه به ویژگی‌های واقعی دیواره و تلاش‌هایی وابسته است که بر آن انجام شده‌اند. شاید سه دهه پیش، عنوان «هفتمین دیواره بلند جهان» راهی برای تاکید بر عظمت علم‌کوه و معرفی آن به علاقه‌مندان بود؛ اما امروز، با دسترسی بیشتر به اطلاعات، می‌توانیم به‌جای تکرار رتبه‌هایی که مبنای روشنی ندارند، درباره ویژگی‌های واقعی این دیواره سخن بگوییم.

علم‌کوه برای ارزشمند بودن، نیازی به عنوان هفتمین دیواره بلند جهان ندارد.

گاهی آنچه باید تغییر کند، جایگاه یک کوه نیست؛ بلکه شیوه نگاه ما به آن است.

مستند نخستین صعود زمستانی K2

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Thu, 29 Oct 2026 09:49:00 +0330

«The Last First: Winter K2» مستند

کی۲ دومین قله بلند جهان با ارتفاع ۸۶۱۱ متر، در زمستان ۲۰۲۱ شاهد یکی از تاریخی‌ترین و در عین حال تلخ‌ترین فصل‌های کوه‌نوردی ارتفاعات بلند بود؛ فصلی که با نخستین صعود زمستانی این کوه به دست ۱۰ کوه‌نورد نپالی به رهبری نیرمال پورجا همراه شد، اما با مرگ و ناپدیدشدن چند کوه‌نورد نیز در حافظه تاریخ کوه‌نوردی باقی ماند.

مستند The Last First: Winter K2 به کارگردانی امیر بار-لو، ما را به دل این رویداد می‌برد؛ جایی که جان اسنوری، کوه‌نورد ایسلندی، و محمدعلی سادپارا و پسرش ساجد، از پاکستان، برای تحقق رؤیای نخستین صعود زمستانی K2 تلاش می‌کنند. در همین زمان، تیم‌های دیگر نیز برای ثبت نام خود در تاریخ کوه‌نوردی با یکدیگر رقابت دارند.

اما داستان فیلم تنها درباره رسیدن به قله نیست. این مستند به موضوعاتی عمیق‌تر می‌پردازد: تجاری‌شدن کوه‌نوردی، نقش شبکه‌های اجتماعی و چهره‌های مشهور، نابرابری‌های دیرینه در دنیای صعودهای بلند و رابطه پیچیده میان قدرت، اعتبار و جاه‌طلبی.

در این روایت، کوهستان فقط صحنه یک رقابت ورزشی نیست؛ بلکه محیطی است که در آن تصمیم‌ها، مناسبات انسانی و پیامدهای انتخاب‌ها می‌توانند مرز میان موفقیت و فاجعه را تعیین کنند.

این مستند جذاب فرصتی است برای بازنگری در یکی از بحث‌برانگیزترین رویدادهای کوه‌نوردی معاصر؛ روایتی که تماشاگر را با پرسش‌هایی درباره مسئولیت، اخلاق، رقابت و بهای شهرت در ارتفاعات بلند روبه‌رو می‌کند.

تماشای رسمی: Apple TV

https://tv.apple.com/us/movie/the-last-first-winter-k2/umc.cmc.3qvemsb6f04actuyzdporeelt

ماشین‌آلات سنگین در یخچال پیستال اتریش

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Wed, 28 Oct 2026 11:11:34 +0330

عملیات ماشین‌آلات سنگین در یخچال پیستال اتریش؛ بحث‌ها درباره حفاظت از محیط‌های یخچالی را تازه کرد.

تصاویر منتشرشده از فعالیت ماشین‌آلات سنگین در یخچال پیستال در ایالت تیرول اتریش، از ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶، واکنش‌ها و انتقادهایی را در رسانه‌های اجتماعی و محافل محیط‌زیستی برانگیخته است.

در این تصاویر، دو دستگاه بیل مکانیکی در حال جابه‌جایی یخ و مواد سطحی در محدوده یخچال میتل‌برگ‌فرنر دیده می‌شوند. بر اساس گزارش رسانه عمومی اتریش ORF Tirol، هدف اعلام‌شده از این عملیات، ایمن‌سازی و بازسازی مسیر اضطراری در محدوده پیست اسکی و برقراری ارتباط مجدد مسیر با بخش‌های بدون پوشش یخی است؛ اقدامی که در پی عقب‌نشینی یخچال و تغییر شرایط زمین ضرورت پیدا کرده است.

با این حال، تصاویر منتشرشده بار دیگر موضوع مداخلات انسانی در محیط‌های یخچالی و پیامدهای توسعه گردشگری زمستانی در مناطق مرتفع را به بحث گذاشته است. منتقدان معتقدند که عقب‌نشینی یخچال‌ها، در کنار افزایش نیاز به تعمیر و بازسازی زیرساخت‌های اسکی، می‌تواند زمینه‌ساز مداخلات عمرانی بیشتر در محیط‌های طبیعی شود.

صندوق جهانی طبیعت (WWF) اتریش و انجمن آلپ اتریش نیز نسبت به پیامدهای این روند ابراز نگرانی کرده‌اند و بر ضرورت تقویت حفاظت از یخچال‌ها و محدود کردن توسعه زیرساخت‌های گردشگری در مناطق حساس تاکید دارند.

یخچال‌های آلپ در سال‌های اخیر تحت تاثیر افزایش دما و کاهش انباشت برف، با روند عقب‌نشینی و کاهش حجم یخ مواجه بوده‌اند. این تغییرات، علاوه بر دگرگونی چشم‌انداز کوهستان، دسترسی به مسیرها و پایداری زیرساخت‌های گردشگری را نیز تحت تاثیر قرار داده است.

اگرچه هدف اعلام‌شده از عملیات اخیر، ایمن‌سازی مسیر اضطراری است، این رویداد پرسش‌هایی درباره ضرورت، دامنه و پیامدهای مداخلات فنی در محیط‌های یخچالی مطرح کرده است. ارزیابی دقیق آثار زیست‌محیطی این عملیات، مستلزم دسترسی به اطلاعات فنی درباره محدوده کار و میزان تغییرات ایجادشده در سطح یخچال است.

منبع: Alessandro Gogna

پیتر هبلر؛ از ایران تا صعود اورست

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Sun, 25 Oct 2026 09:16:43 +0330

پیتر هابلر؛ از آموزش کوهنوردی در ایران تا صعود تاریخی اورست بدون اکسیژن

نگاهی به کارنامه یکی از چهره‌های تاثیرگذار کوه‌نوردی جهان و برنده جایزه یک عمر دستاورد کلنگ طلایی ۲۰۲۶

در تاریخ کوه‌نوردی جهان، نام‌هایی وجود دارند که اهمیتشان فراتر از تعداد قله‌های صعودشده یا رکوردهای ثبت‌شده است. ارزش برخی کوه‌نوردان را باید در تغییر نگرش به کوهستان، شیوه صعود و مرزهای توانایی انسان جست‌وجو کرد. پیتر هابلر، کوه‌نورد و راهنمای کوهستان اتریشی، یکی از همین چهره‌هاست؛ مردی که نامش با تحول کوه‌نوردی آلپی و یکی از مهم‌ترین رویدادهای تاریخ صعودهای بلند گره خورده است.

هابلر در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۲ در مایرهفن، در منطقه تیرول اتریش، متولد شد. او از کودکی در کوهستان‌های آلپ رشد کرد و خیلی زود با طبیعت، سنگ، برف و یخ و اسکی آشنا شد. این تجربه‌های اولیه، در کنار آموزش فنی و فعالیت حرفه‌ای به‌عنوان راهنمای کوهستان، بنیان مسیری را ساخت که بعدها او را به یکی از چهره‌های شاخص کوه‌نوردی جهان تبدیل کرد.

آغاز یک تحول در کوه‌نوردی آلپی

همکاری هابلر با رینولد مسنر، کوه‌نورد نامدار ایتالیایی، از اواخر دهه ۱۹۶۰ به یکی از همکاری‌های مهم تاریخ کوه‌نوردی تبدیل شد. این دو، با تکیه بر توانایی فردی، تجربه فنی، تجهیزات سبک و کاهش وابستگی به پشتیبانی‌های گسترده، به دنبال شیوه‌ای مستقل‌تر و سریع‌تر برای صعود بودند.

این نگرش در زمانی شکل گرفت که بسیاری از صعودهای بزرگ هیمالیا به گروه‌های پرشمار، باربران ارتفاع، طناب‌های ثابت و تدارکات گسترده متکی بود. هابلر و مسنر نشان دادند که در شرایط مناسب و با آمادگی فنی و جسمانی کافی، می‌توان برخی از بزرگ‌ترین چالش‌های کوه‌نوردی را با تیمی کوچک و رویکردی متفاوت دنبال کرد.

البته سبک آلپی به معنای صرفا سریع صعودکردن نیست؛ استقلال تیم، کاهش پشتیبانی بیرونی، حمل تجهیزات محدود و پذیرفتن مسئولیت مستقیم تصمیم‌ها نیز از مولفه‌های مهم آن است.

گاشربروم یک؛ گامی تاریخی در سال ۱۹۷۵

در ۱۰ اوت ۱۹۷۵، پیتر هابلر و رینولد مسنر موفق شدند گاشربروم یک، با ارتفاع ۸۰۸۰ متر، را بدون اکسیژن کمکی صعود کنند. این برنامه از نخستین صعودهای یک قله هشت‌هزارمتری به سبک آلپی به شمار می‌رود و جایگاه ویژه‌ای در تحول کوه‌نوردی در هیمالیا دارد.

اهمیت این صعود تنها در رسیدن به قله نبود. این تجربه نشان داد که می‌توان در ارتفاعات بسیار بالا، بدون تکیه بر ساختارهای سنگین پشتیبانی و بدون استفاده از اکسیژن کمکی، رویکردی متفاوت را دنبال کرد. تجربه گاشربروم یک، زمینه‌ای مهم برای تلاش بعدی این دو در اورست فراهم آورد.

اورست بدون اکسیژن مصنوعی؛ رویدادی که تاریخ کوهنوردی را تغییر داد‌

در ۸ مه ۱۹۷۸، پیتر هابلر و رینولد مسنر به قله اورست رسیدند؛ بدون استفاده از اکسیژن کمکی.

در آن زمان، صعود به بلندترین نقطه زمین بدون کپسول اکسیژن برای بسیاری از ناظران، پزشکان و حتی شماری از کوه‌نوردان اقدامی بسیار پرمخاطره و نزدیک به ناممکن تلقی می‌شد. در ارتفاع اورست، فشار جزئی اکسیژن به‌شدت کاهش می‌یابد و بدن و مغز انسان زیر فشار کمبود اکسیژن قرار می‌گیرند. افت توان جسمانی، اختلال در قضاوت و افزایش خطر بیماری‌های ارتفاع، صعود را به آزمونی دشوار تبدیل می‌کنند.

هابلر و مسنر با این صعود، مرزهای شناخته‌شده کوه‌نوردی در ارتفاعات هیمالیا را جابه‌جا کردند. اهمیت دستاورد آنان نه در انکار خطرات ارتفاع، بلکه در نشان‌دادن امکان یک صعود دشوار با اتکا به آمادگی، تجربه، سازگاری با ارتفاع و مدیریت دقیق انرژی بود.

این موفقیت همچنین بحث‌های تازه‌ای درباره فیزیولوژی ارتفاع، حدود توانایی انسان و نقش اکسیژن کمکی در صعودهای هشت‌هزارمتری برانگیخت.

فراتر از اورست؛ کارنامه یک کوهنورد آلپی

فعالیت‌های هابلر به گاشربروم یک و اورست محدود نماند. او در سال‌های بعد نیز به هیمالیا بازگشت و در صعودهای مهم دیگری شرکت کرد:

* نانگاپاربات، ۱۹۸۵: یکی از قله‌های دشوار هشت‌هزارمتری پاکستان.

* چوآیو، ۱۹۸۶: صعودی دیگر در کارنامه هیمالیایی او.

* کانچن‌جونگا، ۱۹۸۸: صعود از جبهه شمالی، همراه با کارلوس بولر و مارتین زابالتا.

در کنار این فعالیت‌ها، کارنامه آلپی او نیز قابل توجه بود. صعودهای فنی در دیواره‌های بزرگ آلپ، از جمله دیواره شمالی آیگر به همراه مسنر تنها در یک روز، از جمله تجربه‌هایی بودند که توانایی فنی و سرعت او را در کوه‌نوردی دشوار نشان می‌دادند.

با این حال، هابلر برخلاف برخی کوه‌نوردان هم‌نسل خود، تمام زندگی‌اش را به دنبال‌کردن رکوردها و تکمیل فهرست قله‌های هشت‌هزارمتری نگذاشت. خانواده و فعالیت آموزشی در زادگاهش نیز بخش مهمی از زندگی او باقی ماندند.

پیتر هابلر در ایران؛ پیوندی قدیمی‌تر از شهرت جهانی او

برای کوه‌نوردان ایرانی، نام پیتر هابلر تنها یادآور صعود بدون اکسیژن اورست نیست. حضور آموزشی او در ایران نیز بخشی از این ارتباط تاریخی است.

هابلر در تابستان ۱۳۴۵ و در سن ۲۴ سالگی به دعوت فدراسیون کوه‌نوردی با ریاست استاد رفعتی افشار به ایران آمد و در زمینه آموزش‌های تخصصی کوهستان، از جمله امداد و نجات، با کوه‌نوردان ایرانی همکاری کرد. وی در منطقه علم کوه، شیرپلا و توچال اقدام به برگزاری دوره‌ دو ماهه برای حدود ۸۰ نفر نمود.

اهمیت چنین دوره‌هایی را باید در بستر تاریخی کوه‌نوردی ایران در آن سال‌ها درک کرد. آموزش‌های تخصصی مربوط به حرکت روی یخچال، شناخت خطرات کوهستان، امداد و نجات و شیوه‌های ایمن‌تر فعالیت در ارتفاع، برای نسلی از کوه‌نوردان ایرانی اهمیت زیادی داشت. انتقال تجربه از کوه‌نوردان و مربیان خارجی می‌توانست به گسترش دانش فنی و شکل‌گیری آموزش‌های تخصصی‌تر کمک کند.

هابلر سال‌ها بعد نیز مجددا به ایران بازگشت. در تیرماه ۱۳۹۲، او در سفری همراه با خانواده و شماری از کوه‌نوردان خارجی به ایران آمد و در برنامه صعود دماوند شرکت کرد.

در آبان ۱۳۹۳ نیز سفر دیگری به ایران داشت و در فرهنگسرای اندیشه سخنرانی کرد. این دیدارها فرصتی برای آشنایی نزدیک‌تر نسل‌های جدید کوه‌نوردان ایرانی با یکی از چهره‌های تاریخ‌ساز این ورزش بود.

کلنگ طلایی یک عمر دستاورد؛ تقدیر از یک مسیر حرفه‌ای

در سال ۲۰۲۶، پیتر هابلر به‌عنوان دریافت‌کننده جایزه یک عمر دستاورد کلنگ طلایی، موسوم به جایزه والتر بوناتی، معرفی شد. این جایزه به کارنامه‌هایی تعلق می‌گیرد که در طول زمان، با نگرشی الهام‌بخش و تاثیرگذار بر نسل‌های بعدی، بخشی از تاریخ کوه‌نوردی را شکل داده‌اند.

انتخاب هابلر برای این جایزه، فرصتی برای بازخوانی کارنامه کوه‌نوردی است که در کنار صعودهای بزرگ، در گسترش رویکردی مستقل‌تر به کوهستان نقش داشت. اهمیت او تنها به این واقعیت محدود نمی‌شود که نخستین صعود اورست بدون اکسیژن کمکی را به همراه مسنر انجام داد؛ بلکه باید به مجموعه‌ای از تجربه‌های فنی، انتخاب‌های سبک صعود و نگرش او به کوه‌نوردی توجه کرد.

آنچه از هابلر می‌توان آموخت

کارنامه پیتر هابلر یادآور این نکته است که پیشرفت در کوه‌نوردی همیشه به معنای افزایش تعداد قله‌ها، سرعت بیشتر یا دستیابی به رکوردهای تازه نیست. گاهی یک تغییر در شیوه نگاه به کوهستان، اثری ماندگارتر از یک صعود منفرد بر جای می‌گذارد.

او در کنار مسنر نشان داد که سبک آلپی می‌تواند در ارتفاعات بسیار بالا نیز معنا پیدا کند؛ سبکی که استقلال، مهارت، سبک‌باری و پذیرش مسئولیت را در مرکز توجه قرار می‌دهد. البته این رویکرد نسخه‌ای یکسان برای همه کوه‌نوردان یا همه کوه‌ها نیست و اجرای آن مستلزم تجربه، آمادگی و ارزیابی دقیق خطرات است.

برای کوه‌نوردی ایران نیز زندگی هابلر دو جنبه ارزشمند دارد: از یک سو، کارنامه جهانی او و سهمش در تاریخ صعودهای بلند؛ و از سوی دیگر، ارتباط آموزشی‌اش با کوه‌نوردان ایرانی در دوره‌ای که آموزش تخصصی و انتقال تجربه نقش مهمی در رشد این ورزش داشت.

شاید به همین دلیل باشد که دریافت جایزه یک عمر دستاورد در سال ۲۰۲۶ را باید نه صرفا تقدیر از یک رکورد تاریخی، بلکه ادای احترام به چند دهه حضور در کوهستان دانست؛ مسیری که در آن، تجربه، دانش، استقلال و احترام به محدودیت‌های انسان جایگاهی فراتر از عددها و رکوردها دارند.

پیتر هابلر از نسلی است که نشان داد تاریخ کوهنوردی را فقط قله‌هایی که صعود می‌شوند نمی‌سازند؛ گاهی آنچه ماندگار می‌شود، شیوه‌ای است که انسان برای رسیدن به قله انتخاب می‌کند.

برداشت از:

معرفی رسمی جایزه و مرور کارنامه هابلر

Piolet d'Or: Peter Habeler, 2026 Lifetime Achievement Award⁠،

اطلاعات صعود گاشربروم یک در سال ۱۹۷۵

ld Records: First ascent of Gasherbrum I without supplementary oxygen⁠،

اطلاعات صعود اورست در سال ۱۹۷۸ از وبلاگ کوه قاف

عکس و اطلاعات دوره آموزشی هبلر از استاد فریفته مربی پیشکسوت خراسانی

پی نوشت

خاطره‌ای از هبلر درباره حضورش در ایران از زیان‌عامر ازوجی‌ و ‌علی‌رضا مهنا، ایرانیان حاضر در جشنواره کلنگ طلایی ۲۰۲۶:

هبلر: سال ۴۵ که رفتم ایران، فدراسیون ایران گفت چقدر بهت دستمزد بدیم، بهشون گفتم بهم یه قالیچه ایرانی بدین بجای دستمزد، کافیه. برگشتم اتریش تو فرودگاه اینسبروگ گفتن بهش مالیات می‌خوره، گفتم این دستمزد دو ماه آموزش من هست، خلاصه گفتن برو، نمی‌خواد مالیات بدی. ولی خاطرات خوبی از ایران داشتم و دماوند و توچال هم کاملا در حافظه‌ام مانده.

پی‌نوشت

براساس گفته هابلر علت حضورش در ایران‌دعوتی بوده که مهندس نوروزی چند سال قبل از آمدنش ‌از او‌داشته.

وی از ایشان نیز به نیکی یاد کرده بود.

کشته شدن دو ژاپنی در گانگاپورنا

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Sat, 24 Oct 2026 22:00:00 +0330

کشف پیکر دو کوه‌نورد ژاپنی در کوه گانگاپورنا در نپال

پیکر دو کوه‌نورد ژاپنی به نام‌های هیدسوکه تانئیشی، ۴۰ ساله، و تتسو هاشیموتو، ۲۵ ساله، که از ۱۵ اکتبر ۲۰۲۶ در جریان برنامه صعود به قله گانگاپورنا در هیمالیای نپال مفقود شده بودند، روز ۲۳ اکتبر شناسایی و پیدا شد.

این دو کوه‌نورد با هدف صعود به قله گانگاپورنا، به ارتفاع ۷۴۵۵ متر، برنامه خود را آغاز کرده بودند. آخرین تماس آن‌ها در ۱۵ اکتبر از ارتفاع حدود ۷۰۵۰ متری برقرار شد. با عدم بازگشت به کمپ اصلی در زمان پیش‌بینی‌شده، عملیات جست‌وجو آغاز شد.

تیم‌های جست‌وجو و نجات پس از چند روز بررسی مسیر و استفاده از بالگرد و پهپاد، ابتدا تجهیزات و کوله‌پشتی‌های آنها را پیدا کردند و در ۲۳ اکتبر، پیکر هر دو نفر در ارتفاع حدود ۶۳۰۰ متری دامنه جنوبی کوه شناسایی شد.

بررسی‌ها نشان می‌دهد که این دو احتمالا در نزدیکی قله اصلی گانگاپورنا با شرایط دشوار مسیر مواجه شده و هنگام بازگشت سقوط کرده‌اند. احتمال ریزش توده‌های یخی نیز به‌عنوان یکی از عوامل احتمالی حادثه مطرح شده است، هرچند علت دقیق مرگ آن‌ها هنوز به‌طور قطعی مشخص نشده است.

برداشت از: The Nepali Issue

همیشه نیاز به صعود نیست!

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Sat, 24 Oct 2026 08:22:38 +0330

هر صعودی به قله ختم نمی‌شود و هر تجربه ارزشمندی هم لزوما نیاز رسیدن به قله ندارد.

ما اغلب از اراده، تاب‌آوری و فراتر رفتن از محدوده آسایش خود صحبت می‌کنیم، اما کمتر درباره اهمیت دانستن این نکته حرف می‌زنیم که چه زمانی باید متوقف شد.
کوهستان می‌تواند حواس‌پرتی‌ها را از ما دور کند، اما مشکلاتمان را حل نمی‌کند و هیچ تضمینی هم به ما نمی‌دهد.
گاهی مهم‌ترین تصمیم، زمانی گرفته می‌شود که هنوز امکان ادامه دادن وجود دارد، اما بازگشت، انتخابی عاقلانه‌تر است.

آیا تاکنون در کوهستان، با وجود اینکه می‌دانستید می‌توانید به صعود ادامه دهید، تصمیم به بازگشت گرفته‌اید؟

فرانک ورسلی

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Thu, 22 Oct 2026 04:00:00 +0330

فرانک ورسلی، متولد ۲۲ اکتبر ۱۸۷۲ در نیوزیلند، بیشتر به خاطر مشارکت‌های خارق‌العاده‌اش به عنوان کاپیتان اکسپدیشن اندورانس ارنست شاکلتون به قطب جنوب شناخته می‌شود. مهارت‌های ناوبری ورسلی برای بقای خدمه در طول یکی از دلخراش‌ترین سفرهای تاریخ اکتشاف حیاتی بود. در سال ۱۹۱۴، شاکلتون تیمی را برای عبور از قطب جنوب گردآوری کرد، اما برنامه‌های آنها زمانی که اندورانس در یخ گیر افتاد، از مسیر خود خارج شد و مردان را در بیابان یخ‌زده سرگردان کرد. تخصص ورسلی در ناوبری آب‌های خیانت‌کار اقیانوس جنوبی و در سراسر وسعت‌های یخی در نهایت به خدمه کمک کرد تا به سلامت برسند.

در یک چرخش تقریبا تصادفی از رویدادها، ورسلی پس از تجربه یک رویای واضح به اکسپدیشن اندورانس پیوست. در این رویا، خود را در حال هدایت کشتی از میان کوه‌های یخ در خیابان برلینگتون لندن می‌دید - مکانی که معمولا با قطب جنوب مرتبط نیست. ورسلی با اعتقاد به اینکه این رویا نشانه‌ای بود، روز بعد به خیابان رفت و به طور اتفاقی با آگهی اکسپدیشن شاکلتون برخورد کرد. در داخل، او خود شاکلتون را ملاقات کرد و پس از یک گفتگوی کوتاه، او برای رهبری کشتی انتخاب شد. انتصاب او به عنوان کاپیتان، در موفقیت بقای نهایی خدمه محوری بود. ناوبری ورسلی در سفر خطرناک اندورانس افسانه‌ای است. پس از گیر افتادن کشتی توسط یخ، مردان مجبور شدند ماه‌ها شرایط سخت را تحمل کنند تا راه خود را به سوی امنیت پیدا کنند. ورسلی خدمه را در سراسر تکه‌های یخ و بعدها در قایق‌های نجات به جزیره جورجیای جنوبی هدایت کرد، جایی که آنها نجات یافتند. رهبری، آرامش او تحت فشار و ناوبری دقیق او برای تضمین بقای اعضای اکسپدیشن ضروری بود. داستان فرانک ورسلی، داستان شهود، مهارت و سرنوشت است که او را به عنوان قهرمان اکتشاف و گواهی بر انعطاف‌پذیری روح انسان نشان می‌دهد. از فیس بوک Fragments of Forgotten Days

شما یک پل می‌بینید!

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Tue, 20 Oct 2026 08:16:04 +0330

شما یک پل می‌بینید، مگر نه؟
من هم همین‌طور. اما یک تفاوت اساسی وجود دارد.

سال ۱۹۷۰، پس از بازگشت از نانگاپاربات، به‌سختی خودم را به نخستین مرتع کوهستانی رساندم؛ به‌قدری ناتوان بودم که به‌سختی می‌توانستم راه بروم.

از آنجا، مرا روی برانکارد و از مسیری باریک در کوهستان، در امتداد دره دیامیر به‌سوی گیلگیت حمل کردند. دمای هوا بیش از ۳۰ درجه بود و گرما طاقت‌فرسا. مرا در سایه، زیر همین پل خواباندند.

فقط ۵۷ کیلوگرم وزن داشتم. پاهایم دچار سرمازدگی شده بود و پیوسته میان هوشیاری و بیهوشی در نوسان بودم.

وقتی به این پل نگاه می‌کنم، تمام آن خاطرات در ذهنم زنده می‌شوند.

چرا امروز این ماجرا را برایتان تعریف می‌کنم؟

بعضی‌ها چیزی جز یک پل معمولی نمی‌بینند.

اما من نه.

من خودم را می‌بینم که آنجا افتاده‌ام؛ جایی میان مرگ و زندگی. فقدان را می‌بینم، اما در کنار آن امید را هم می‌بینم. رنج، بقا و تمام آنچه پس از آن اتفاق افتاد، در خاطرم زنده می‌شود.

تمام یک عمر زندگی در این پل نهفته است.

هرکسی داستانی دارد. هرکسی پل خودش را دارد؛ مکانی، خاطره‌ای یا لحظه‌ای که شاید برای دیگران هیچ معنایی نداشته باشد، اما برای او همه‌چیز باشد.

به همین دلیل، باید مراقب باشیم پل‌های دیگران را ویران نکنیم؛ نه با کلماتمان، نه با قضاوت‌هایمان و نه با پیش‌داوری‌هایمان.

ما هرگز نمی‌دانیم دیگران چه تجربه‌هایی را از سر گذرانده‌اند؛ چه چیزهایی را از دست داده‌اند، چه رنج‌هایی را تحمل کرده‌اند و برای زنده ماندن از چه موانعی گذشته‌اند.

پیش از آنکه درباره زندگی دیگران قضاوت کنیم، باید این حقیقت را به یاد داشته باشیم.

شما یک پل می‌بینید.

من زندگی‌ام را می‌بینم.

و اجازه نخواهم داد کسی آن پل را ویران کند.

پی‌نوشت

در تابستان ۱۹۷۰ برادران مسنر، راینولد و گونتر موفق شدند از دیواره روپال، بلندترین دیوار سنگی و یخی جهان با ارتفاع ۴۵۰۰ متر بالا بروند. آنها عضو تیمی از کوه‌نوردان آلمانی، اتریشی و ایتالیایی به سرپرستی دکتر کارل هرلیخ کوفر بودند.

در ۲۷ ژوئن آنها سومین تیمی بودند که به قله نانگاپاربات رسیدند. خستگی و بیماری ارتفاع، راینولد و گونتر را وادار کرد تا از طریق یال مومری در سمت غربی نانگاپاربات پایین بیایند. در میانه راه گونتر براثر ریزش بهمن جان خود را از دست داد. راینولد نیز چند روز بعد با خوش‌شانسی توسط چوپان‌های محلی پیدا شد و به پائین منتقل شد. این پل نیز جایی است که محلی‌ها در سایه آن راینولد را برای استراحت قرار دادند.

تنزینگ نورگی بر صفحه تلویزیون

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Fri, 16 Oct 2026 18:00:00 +0330

۱۶ اکتبر، فیلم «تنزینگ» در سطح جهانی از طریق پلتفرم «اپل تی‌وی» عرضه شد و یکی از مهم‌ترین داستان‌های تاریخ کوه‌نوردی را به مخاطبان سراسر جهان ارائه مثداد. این فیلم به کارگردانی جنیفر پیدوم، با نقش‌آفرینی گندن فونتسوک در نقش «تنزینگ نورگی»، تام هیدلستون در نقش «ادموند هیلاری»، ویلم دفو در نقش «جان هانت» و کترینا بالف در نقش «جیل هندرسون» همراه است.

«تنزینگ» فراتر از خودِ قله می‌رود. این اثر با نگاهی فراتر از آن عکس مشهور گرفته‌شده بر فراز قله، داستان مردی را روایت می‌کند که در پس آن تصویر قرار دارد؛ کوه‌نوردی از اهالی هیمالیا که سختی‌ها، خانواده، ایمان، سفرهای اکتشافی متعدد و عزمی راسخ برای رسیدن به بلندترین کوه جهان، شخصیت او را شکل داده‌اند. این فیلم همچنین توجه ویژه‌ای به تجربه مردم «شرپا» و ساختارهای نابرابر اجتماعی و استعماری حاکم بر سفرهای اکتشافی هیمالیا در آن دوران دارد.

بی‌شک این فیلم اثری قدرتمند، عمیق از نظر احساسی و - مهم‌تر از همه - سرشار از احترام نسبت به جایگاه تنزینگ در تاریخ را روایت می‌کند. گندن فونتسوک با گرما و وقاری خاص به این نقش جان بخشیده است و سکانس‌های کوهنوردی نیز به‌خوبی هم زیبایی و هم خطرات کوه اورست را به تصویر می‌کشند.

https://tv.apple.com/us/movie/tenzing/umc.cmc.6lic0hhuxkrbem0n29vzjopii

دانلود فیلم از:
https://t.me/kouheghaf/7707

جاسوسی در ناندادیوی

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Fri, 16 Oct 2026 14:00:00 +0330

در اوج جنگ سرد و در سال ۱۹۶۵، هم‌زمان با آن‌که چین نخستین بمب اتمی خود را آزمایش کرده بود، سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) توجه خود را به رشته‌کوه هیمالیا معطوف کرد. طرحی جسورانه و کاملا محرمانه در دستور کار قرار گرفت: نصب یک آنتن مجهز به منبع انرژی هسته‌ای در ارتفاعات قله ناندا دوی (۷۸۱۶ متر) به‌منظور جاسوسی و پایش آزمایش‌های موشکی چین در عمق خاک این کشور. موقعیت جغرافیایی این کوه، دیدی نادر و بدون مانع به تبت و غرب چین فراهم می‌کرد؛ جایگاهی راهبردی که برای طراحان این عملیات، وسوسه‌برانگیز و ایده‌آل بود.

برای اجرای این ماموریت، گروهی از کوه‌نوردان آمریکایی و هندی در پوشش یک اکسپدیشن علمی گرد هم آمدند. محموله‌ای که آنان حمل می‌کردند، در تاریخ کوه‌نوردی بی‌سابقه بود: یک آنتن، کابل‌ها و یک مولد هسته‌ای ۱۳ کیلوگرمی موسوم به SNAP-19C که حاوی پلوتونیوم بود؛ میزانی نزدیک به یک‌سوم پلوتونیوم استفاده‌شده در بمب اتمی ناکازاکی. در حالی که تیم برای تلاش نهایی به‌سوی قله آماده می‌شد، شرایط جوی به‌طور ناگهانی تغییر کرد. کولاکی سهمگین ناندادوی را در آشوبی سفید فرو برد؛ توفانی که بعدها روزنامه نیویورک‌تایمز نیز به آن اشاره کرد.

در کمپ پیشرفته پایین‌دست، سروان ام. اس. کوهلی، افسر ارتش هند و فرمانده عملیات، با نگرانی صحنه را زیر نظر داشت. او بی‌سیم را برداشت و با صدایی مضطرب فریاد زد:

«کمپ چهار، اینجا کمپ پیشرفته است. صدای مرا می‌شنوید؟ … فورا برگردید… حتی یک دقیقه هم تلف نکنید».

آخرین دستور او، سرد و هولناک بود:

«تجهیزات را ایمن کنید. آن‌ها را پایین نیاورید».

کوه‌نوردان اطاعت کردند. بر روی یک سکو یخی در نزدیکی کمپ چهار، آنتن و مولد هسته‌ایِ مجهز به پلوتونیوم را پنهان کردند و سپس برای نجات جان خود، شتابان به سمت پایین عقب‌نشینی کردند. دستگاه هسته‌ای در دل توفان رها شد و دیگر هرگز دیده نشد. به‌طور رسمی، ایالات متحده آمریکا هرگز این ماموریت را به رسمیت نشناخت. روی کاغذ، گویی هیچ‌چیز رخ نداده بود.

ریشه‌های این عملیات، به شکلی عجیب، بسیار ساده و غیررسمی بود. ایده اولیه در یک مهمانی شبانه شکل گرفت؛ جایی که ژنرال کرتیس لمی، فرمانده نیروی هوایی آمریکا، با بری بیشاپ، عکاس نشنال جئوگرافیک و کوه‌نورد اورست، گفتگو کرد. بیشاپ توضیح داد که قله‌های هیمالیا دیدی گسترده به داخل خاک چین فراهم می‌کنند. اندکی بعد، سازمان سیا از او خواست تا یک اکسپدیشن مخفی را در پوشش تحقیقات علمی سازمان‌دهی کند. بیشاپ پذیرفت و «اکسپدیشن علمی سیکیم» را به‌صورت ساختگی ایجاد کرد و کوه‌نوردانی مانند جیم مک‌کارتی، وکیل جوان و کوه‌نورد آمریکایی را جذب نمود؛ فردی که ماهانه هزار دلار برای ماموریتی که سیا آن را «مسئله‌ای مربوط به امنیت ملی» می‌نامید، دریافت می‌کرد.

هند نیز به‌صورت محرمانه وارد این همکاری شد؛ کشوری که هنوز از پیامدهای جنگ ۱۹۶۲ با چین متزلزل بود. با این حال، کوهلی از همان ابتدا تردید داشت. هنگامی که سیا پیشنهاد داد دستگاه روی قله کانچن‌جونگا نصب شود، او بی‌پرده گفت:

«به آن‌ها گفتم هرکسی به سیا چنین مشورتی داده، مردی احمق است».

مک‌کارتی نیز موافق بود و این طرح را «دیوانه‌وار» توصیف می‌کرد. در نهایت، ناندادوی به‌عنوان گزینه نهایی انتخاب شد.

صعود در سپتامبر ۱۹۶۵ آغاز شد. کوه‌نوردان با بالگرد و با حداقل هم‌هوایی به ارتفاعات بالا منتقل شدند. بسیاری بیمار شدند، اما مولد پلوتونیومی گرما تولید می‌کرد؛ گرمایی عجیب و نگران‌کننده در کمپ‌های یخ‌زده. حتی شرپاها بر سر این‌که چه کسی آن را حمل کند، با یکدیگر بحث می‌کردند. کوهلی بعدها گفت:

«آن زمان هیچ تصوری از میزان خطر نداشتیم».

سپس، در ۱۶ اکتبر و در نزدیکی قله، کولاک مرگبار فرا رسید. سونام وانگیال، یکی از کوه‌نوردان، بعدها گفت:

«ما ۹۹ درصد مرده بودیم».

آن‌ها خسته، گرسنه و بدون آب بودند. زمانی که کوهلی دستور رها کردن تجهیزات را صادر کرد، مک‌کارتی با خشم اعتراض کرد و هشدار داد که این تصمیم اشتباهی فاجعه‌بار است. اما دستور تغییر نکرد.

سال بعد، تیم برای بازیابی دستگاه بازگشت؛ اما اثری از آن نبود. سکوی یخی، صخره‌ها، برف‌ها و تجهیزات همگی ناپدید شده بودند؛ تجهیزات قربانی بهمن‌ها و حرکت یخچال‌های طبیعی شده بودند. افسران سیا دچار وحشت شدند. کوهلی بعدها به یاد می‌آورد که آن‌ها می‌گفتند:

«این‌ها کپسول‌های پلوتونیوم هستند»!

جست‌وجوهای گسترده‌ای با استفاده از آشکارسازهای تشعشع و حسگرهای مادون قرمز انجام شد، اما هیچ‌چیزی یافت نشد. مک‌کارتی سال‌ها بعد گفت:

«آن لعنتی خیلی گرم بود. یخ اطرافش را آب می‌کرد و مدام پایین‌تر می‌رفت».

این ماموریت شکست خورد، اما راز آن تا سال ۱۹۷۸ پنهان ماند؛ زمانی که هوارد کوهن، روزنامه‌نگار، ماجرا را در مجله Outside افشا کرد. این افشاگری خشم گسترده‌ای را در هند برانگیخت. معترضان هشدار دادند که سیا در حال آلوده‌کردن آب‌هایی است که به رود گنگ می‌ریزند؛ رودی که میلیون‌ها نفر به آن وابسته‌اند. در پشت درهای بسته، دولت‌ها تلاش کردند پیامدهای سیاسی ماجرا را کنترل کنند. جیمی کارتر، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، و مورارجی دسایی، نخست‌وزیر هند، نامه‌هایی محرمانه رد و بدل کردند و این حادثه را «موضوعی تاسف‌بار» خواندند، در حالی که در انظار عمومی سکوت اختیار شد.

امروز، بیشتر مردانی که در این عملیات دخیل بودند، سالخورده یا درگذشته‌اند. مک‌کارتی که اکنون در دهه نود زندگی خود است، همچنان با خشم از آن تصمیم یاد می‌کند:

«نمی‌شود پلوتونیوم را کنار یخچالی رها کرد که به گنگ می‌ریزد»!

کوهلی نیز پیش از مرگش با حسرت تامل کرد:

«اگر به گذشته برگردم، این ماموریت را به همان شکل انجام نمی‌دادم. طرحشان احمقانه بود، اقداماتشان احمقانه بود و ما در دام آن گرفتار شدیم».

او مکثی کرد و آرام افزود:

«تمام این ماجرا، فصلی غم‌انگیز در زندگی من بود».

برداشت از اورست تودی

عکس: نیویورک‌تایمز

نخستین عضو باشگاه ۱۴x۸۰۰۰ متری

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Thu, 15 Oct 2026 13:32:00 +0330

۴۰ سال پیش در چنین روزی؛

نخستین عضو باشگاه ۱۴x۸۰۰۰ متری

در ۱۶ اکتبر ۱۹۸۶، رینولد مسنر به همراه هانس کامرلندر به قله لوتسه رسید و با این صعود، کارنامه صعود به هر ۱۴ قله بالاتر از ۸۰۰۰ متر جهان را تکمیل کرد؛ او نخستین انسانی بود که به این دستاورد رسید.

مسنر وفادار به فلسفه خود، یعنی «صعود با ابزارها و شیوه‌های منصفانه»، به سبک آلپی ناب صعود کرد: بدون کپسول اکسیژن، بدون داروهای افزایش عملکرد، بدون رول‌کوبی و بدون ابزارهای ارتباطی.

نقاشی: «دره جنوبی لوتسه»، اثر سورندرا، ۲۰۱۳

از کانال موزه کوه‌نوردی مسنر

بازنگری در صعودکنندگان ۱۴x۸۰۰۰

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Thu, 15 Oct 2026 09:57:21 +0330

بازنگری در فهرست صعودکنندگان به ۱۴ قله بالای هشت‌هزار متر

صعود به هر ۱۴ قله بالای هشت‌هزار متر جهان، یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای کوه‌نوردی محسوب می‌شود. با این حال، بررسی دوباره محل دقیق قله‌ها و شواهد صعودهای تاریخی، اعتبار برخی از این صعودها را با پرسش‌هایی روبه‌رو کرده است.

بر اساس به‌روزرسانی آوریل ۲۰۲۶ وب‌سایت پژوهشی 8000ers، تنها ۳۹ کوه‌نورد، از جمله ۱۵ زن، در فهرست صعودکنندگان به قله‌های واقعی هر ۱۴ هشت‌هزارمتری قرار دارند؛ آماری که بر مبنای معیارهای سخت‌گیرانه این وب‌سایت تنظیم شده و مورد توافق همگانی نیست.

یکی از نمونه‌های شاخص، قله ماناسلو است که بسیاری از کوه‌نوردان در گذشته به نقطه‌ای مرتفع اما پایین‌تر از بلندترین نقطه واقعی آن رسیده بودند. بررسی عکس‌ها، گزارش‌های صعود و داده‌های جغرافیایی، موجب شده است برخی کوه‌نوردان برای تکمیل یا اصلاح صعودهای پیشین خود بار دیگر به این قله‌ها بازگردند.

در این ارزیابی، صعود تاریخی رینولد مسنر در سال ۱۹۸۶، به‌عنوان نخستین صعود کامل هر ۱۴ هشت‌هزارمتری بدون اکسیژن کمکی، از جایگاه تاریخی خود برخوردار است؛ اما طبق معیارهای جدید این فهرست، اد ویستورس که در سال ۲۰۰۵ هر ۱۴ قله واقعی را بدون اکسیژن کمکی صعود کرد، نخستین فرد شناخته می‌شود که این معیار را به‌طور کامل محقق کرده است.

این اختلاف، بیش از آنکه دستاورد نسل‌های پیشین را نفی کند، دشواری تشخیص دقیق بلندترین نقطه برخی قله‌ها و محدودیت نقشه‌ها و شواهد در گذشته را نشان می‌دهد. در عین حال، این پرسش همچنان مطرح است که آیا باید صعودهای تاریخی را با معیارهای امروزی سنجید یا شرایط و امکانات زمان انجام آن‌ها را نیز در نظر گرفت.

منبع: کانال 14peaksworld

مطالعه بیشتر در: 8000ers.com

مرگ‌ومیر در فعالیت‌های کوهستانی ایران

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Wed, 14 Oct 2026 10:04:32 +0330

مرگ‌ومیر در فعالیت‌های کوهستانی ایران؛ یافته‌های یک مطالعه درباره علل و سازوکار حوادث منجر به مرگ

یک پژوهش منتشرشده در «Asian Journal of Sports Medicine» با بررسی ۲۹ مورد مرگ در فعالیت‌های کوهستانی ایران، سقوط را شایع‌ترین علت حادثه و خفگی را مهم‌ترین علت مستقیم مرگ معرفی کرده است. این مطالعه همچنین برنقش تجهیزات نامناسب، شرایط نامساعد جوی، بیماری‌های زمینه‌ای، ضعف آموزش و کیفیت مدیریت گروه در وقوع حوادث تاکید دارد.

حوادث منجر به مرگ در کوهستان، اگرچه از نظر آماری نسبت به بسیاری از فعالیت‌های ورزشی فراوانی کمتری دارند، اما به دلیل ماهیت محیط کوهستان، دشواری دسترسی نیروهای امدادی و محدودیت امکانات پزشکی، می‌توانند پیامدهای بسیار شدیدی داشته باشند. شناخت سازوکار این حوادث و عوامل مؤثر بر آنها یکی از الزامات برنامه‌ریزی برای پیشگیری و کاهش تلفات در کوهستان است.

در همین راستا، پژوهشگران مرکز تحقیقات پزشکی ورزشی دانشگاه علوم پزشکی تهران در مطالعه‌ای با عنوان «مرگ‌ومیر در میان علاقه‌مندان ایرانی فعالیت‌های فضای باز در ارتفاعات: علل و سازوکارها»، موارد مرگ مرتبط با فعالیت‌های کوهستانی در ایران را بررسی کرده‌اند.

این مقاله توسط رامین کردی، محسن رستمی، پدرام حیدری، ساناز امیلی، لطف‌علی فروغی‌فرد و محبوبه کردی تهیه و در سال ۲۰۱۲ در Asian Journal of Sports Medicine منتشر شده است.

چگونه این پژوهش انجام شد؟

پژوهشگران برای شناسایی موارد فوت، اطلاعات را از منابع مختلفی از جمله فدراسیون کوه‌نوردی، هیئت‌های استانی، سامانه بیمه ورزشی، کمیته‌های پزشکی ورزشی، رسانه‌ها و همچنین مربیان و کوه‌نوردان با تجربه جمع‌آوری کردند.

سپس با استفاده از پرسشنامه‌ای استاندارد، اطلاعات مربوط به هر حادثه از افرادی مانند مربیان، سرپرستان گروه، هم‌طناب‌ها، اعضای باشگاه، نیروهای امدادی، دوستان و اعضای خانواده فرد جان‌باخته دریافت شد.

پرسشنامه علاوه بر مشخصات فردی، مواردی مانند سطح مهارت، میزان تجربه، سابقه حوادث، نحوه وقوع حادثه، کیفیت تجهیزات، وضعیت برنامه صعود، عملکرد سرپرست و کیفیت خدمات پزشکی و امدادی را بررسی می‌کرد.

۲۹ مورد مرگ طی پنج سال

در این مطالعه، ۲۹ مورد مرگ مرتبط با کوه‌نوردی، سنگ‌نوردی، غارنوردی و اسکی در فاصله مارس ۲۰۰۶ تا ژوئن ۲۰۱۰ در ایران شناسایی شد.

میانگین سن جان‌باختگان ۳۹ سال بود و دامنه سنی آنها از ۲۰ تا ۶۷ سال گزارش شد. تقریباً نیمی از افراد کمتر از ۴۰ سال و نیمی دیگر بین ۴۰ تا ۶۰ سال داشتند. تنها یک فرد بیش از ۶۰ سال سن داشت.

نکته قابل توجه این است که تقریبا تمام جان‌باختگان مرد بودند.

سقوط؛ مهم‌ترین سازوکار حادثه

مهم‌ترین یافته مطالعه، سهم بالای سقوط در حوادث منجر به مرگ بود.

از ۲۹ مورد بررسی‌شده:

۱۴ مورد، معادل ۴۸ درصد، در اثر سقوط رخ داده بود.
۶ مورد، معادل ۲۱ درصد، مربوط به بهمن بود.
موارد دیگری نیز در ارتباط با صاعقه و سایر سازوکارهای حادثه گزارش شده بود.

بنابراین، سقوط به‌عنوان مهم‌ترین سازوکار وقوع حادثه مرگبار در این نمونه شناخته شد.

این یافته از منظر پیشگیری اهمیت زیادی دارد؛ زیرا سقوط تنها به دشواری مسیر مربوط نیست و عواملی مانند انتخاب مسیر، مهارت فنی، استفاده صحیح از تجهیزات، تصمیم‌گیری، شرایط جوی، خستگی و عملکرد سرپرست می‌توانند در ایجاد یا تشدید آن نقش داشته باشند.

خفگی؛ مهم‌ترین علت مستقیم مرگ

پژوهشگران میان «سازوکار حادثه» و «علت مرگ» تمایز قائل شده‌اند.

بر اساس یافته‌های مطالعه، خفگی با ۶ مورد، معادل ۲۴ درصد، شایع‌ترین علت مستقیم مرگ بود.

پس از آن، حمله قلبی، خونریزی داخلی و خونریزی مغزی هرکدام در ۱۷ درصد موارد گزارش شدند. هیپوترمی نیز ۱۰ درصد موارد را تشکیل می‌داد و ادم ریوی ارتفاع بالا نیز در بخشی از موارد به‌عنوان علت مرگ گزارش شده بود.

این موضوع به‌ویژه در حوادث بهمن اهمیت دارد. در مطالعه، خفگی مهم‌ترین علت مرگ در حوادث بهمن گزارش شد.

تجهیزات نامناسب؛ یک عامل قابل پیشگیری

یکی از یافته‌های قابل توجه پژوهش، وضعیت تجهیزات بود.

در ۱۷ مورد از ۲۹ حادثه، معادل حدود ۵۹ درصد، استفاده از تجهیزات نامناسب یا غیراستاندارد گزارش شد. کفش نامناسب و استفاده نکردن از کلاه ایمنی از جمله موارد پرتکرار بودند.

این یافته نشان می‌دهد که بخشی از حوادث مرگبار کوهستان الزاماً ناشی از «خطر ذاتی کوهستان» نیست، بلکه می‌تواند با تصمیم‌ها و رفتارهای قابل اصلاح مرتبط باشد.

به عبارت دیگر، آموزش، انتخاب صحیح تجهیزات و نظارت بر نحوه استفاده از آنها می‌تواند بخشی از زنجیره ایجاد حادثه را پیش از وقوع آن قطع کند.

نقش شرایط جوی

شرایط نامساعد جوی نیز در بخش قابل توجهی از حوادث نقش داشت.

در ۱۱ مورد از ۲۹ حادثه، یعنی حدود ۳۸ درصد موارد، شرایط نامساعد آب‌وهوایی از جمله طوفان، بارش برف یا باران گزارش شده بود.

این یافته بار دیگر اهمیت تصمیم‌گیری درباره زمان شروع، مسیر صعود، ادامه یا توقف برنامه و بازگشت را نشان می‌دهد.

در محیط کوهستان، پیش‌بینی هوا به تنهایی برای کاهش حادثه کافی نیست؛ بلکه اطلاعات هواشناسی باید به تصمیم عملی تبدیل شود.

سطح مهارت همیشه تعیین‌کننده نیست

یکی دیگر از نکات جالب مطالعه، سطح تجربه جان‌باختگان است.

بیشتر افراد جان‌باخته کوه‌نوردانی با تجربه بودند و تقریباً همه آنها طی سال پیش از حادثه نیز فعالیت کوهستانی داشتند. ۱۱ نفر از آنها به قله دماوند صعود کرده بودند و هفت نفر نیز علاوه بر دماوند، حداقل یک قله بالای ۵۰۰۰ متر در خارج از کشور صعود کرده بودند.

با این حال، تنها ۱۰ نفر، معادل ۳۴ درصد، آموزش کافی برای مهارت‌هایی مانند خواندن نقشه، تفسیر پدیده‌های هواشناسی، مدیریت بیماری‌های ارتفاع و استفاده از تجهیزات کوه‌نوردی داشتند.

این موضوع یک نکته مهم را برجسته می‌کند:

تجربه صعود الزاماً معادل شایستگی ایمنی نیست.

ممکن است فردی سال‌ها در کوهستان فعالیت کرده باشد، اما همچنان در برخی مهارت‌های حیاتی مانند هواشناسی، ناوبری، پزشکی ارتفاع یا مدیریت بحران ضعف داشته باشد.

سرپرستی و تصمیم‌گیری گروه

در ۱۹ مورد، یعنی حدود ۶۶ درصد حوادث، اعضای گروه نقش یا مسئولیت سرپرست را در ارتباط با حادثه مطرح کرده بودند؛ هرچند در بسیاری از موارد نتوانسته بودند دقیقاً توضیح دهند که تصمیم سرپرست چگونه به وقوع حادثه منجر شده است.

این یافته از منظر مدیریت برنامه‌های کوهستانی بسیار مهم است.

سرپرستی صرفاً به معنای حرکت در ابتدای گروه یا انتخاب مسیر نیست. سرپرست باید بتواند اطلاعات هواشناسی را ارزیابی کند، توان اعضا را بسنجد، خطرات مسیر را شناسایی کند و در زمان مناسب درباره ادامه، تغییر مسیر یا بازگشت تصمیم بگیرد.

در واقع، کیفیت تصمیم‌گیری گروهی می‌تواند یکی از حلقه‌های مهم زنجیره پیشگیری از حادثه باشد.

بیشتر حوادث در ارتفاعات بسیار بالا رخ نداده‌اند

یکی از نکات مهم این مطالعه آن است که تصور «مرگ در کوهستان یعنی مرگ در ارتفاعات بسیار بالا» با یافته‌های آن سازگار نیست.

از ۲۹ مورد:

۷ مورد در ارتفاع کمتر از ۲۰۰۰ متر رخ داده بود؛
۱۴ مورد در ارتفاع ۲۰۰۰ تا ۴۰۰۰ متر؛
۶ مورد در ارتفاع بالاتر از ۴۰۰۰ متر؛
و ارتفاع در دو مورد مشخص نبود.

بنابراین، بخش قابل توجهی از مرگ‌های بررسی‌شده در ارتفاعاتی کمتر از ۴۰۰۰ متر اتفاق افتاده بود.

این مسئله اهمیت زیادی برای برنامه‌های آموزش ایمنی دارد، زیرا خطر کوهستان را نمی‌توان صرفاً با عدد ارتفاع تعریف کرد.

ضعف امداد و پزشکی در محل حادثه

در تنها ۲ مورد از ۲۹ حادثه، معادل حدود ۷ درصد، پزشک همراه گروه بود.

همچنین در ۶ مورد، نبود تیم امدادی به‌عنوان یکی از عوامل مؤثر احتمالی در مرگ گزارش شد. در ۹ مورد فرد بلافاصله پس از حادثه جان باخت، ۹ نفر هنگام پیدا شدن بیهوش اما زنده بودند و ۱۱ نفر نیز پیش از مرگ هوشیار بودند.

این آمار اهمیت زمان طلایی امدادرسانی و همچنین آموزش کمک‌های اولیه و اقدامات حیاتی به اعضای گروه‌های کوهستانی را نشان می‌دهد.

در محیط کوهستان، فاصله زیاد از مراکز درمانی باعث می‌شود اعضای گروه و همراهان فرد حادثه‌دیده در بسیاری از موارد اولین و گاهی تنها افرادی باشند که امکان مداخله دارند.

محدودیت‌های پژوهش

البته یافته‌های این مطالعه باید با احتیاط تفسیر شود.

محققان به دلیل نبود اطلاعات دقیق درباره تعداد کل افراد در معرض فعالیت‌های کوهستانی، نتوانستند نرخ مرگ‌ومیر به ازای میزان مواجهه یا تعداد کوه‌نوردان را محاسبه کنند.

از سوی دیگر، اطلاعات بسیاری از موارد از طریق مصاحبه و پرسشنامه جمع‌آوری شده بود و در برخی موارد نیز اطلاعات کالبدشکافی در دسترس نبود. احتمال کم‌گزارشی حوادث و خطاهای یادآوری نیز از دیگر محدودیت‌های پژوهش عنوان شده است.

همچنین تعداد نمونه، یعنی ۲۹ مورد، نسبتاً کوچک بود و بنابراین نتایج مطالعه را نمی‌توان بدون احتیاط به تمام حوادث کوهستانی ایران تعمیم داد.

یک پژوهش قدیمی، اما همچنان قابل تأمل

اگرچه اطلاعات این پژوهش مربوط به بیش از یک دهه پیش است، اهمیت آن صرفاً در آمار ارائه‌شده نیست.

این مطالعه نشان می‌دهد که برای کاهش حوادث کوهستانی باید از نگاه صرفاً حادثه‌محور عبور کرد و زنجیره عوامل مؤثر بر حادثه را مورد بررسی قرار داد؛ از آموزش و مهارت و تجهیزات گرفته تا وضعیت هوا، تصمیم‌گیری، سرپرستی، امداد و مراقبت‌های پزشکی.

از سوی دیگر، این پژوهش یک خلأ مهم را نیز آشکار می‌کند: نیاز به ایجاد سامانه جامع و مستمر ثبت و تحلیل حوادث کوهستانی در ایران.

چنانچه اطلاعات حوادث به‌صورت منظم و استاندارد ثبت شود، می‌توان در طول زمان مشخص کرد که چه نوع حوادثی، در چه ارتفاعاتی، در چه فصل‌هایی، در چه فعالیت‌هایی و تحت تأثیر چه عواملی بیشترین تلفات را ایجاد می‌کنند.

چنین داده‌هایی می‌تواند مبنای علمی برای تدوین برنامه‌های آموزشی، استانداردهای ایمنی، سیاست‌های امداد و نجات و برنامه‌ریزی پیشگیرانه در کوهستان باشد.

مشخصات مقاله

عنوان: Fatalities Among Iranian High-altitude Outdoor Enthusiasts: Causes and Mechanisms
نویسندگان: Ramin Kordi, Mohsen Rostami, Pedram Heidari, Sanaz Ameli, Lotfali Foroughifard, Mahboobeh Kordi
نشریه: Asian Journal of Sports Medicine
سال انتشار: ۲۰۱۲
جلد و شماره: 3(4)، صفحات 285–290
DOI: 10.5812/asjsm.34553
PMID: 23342228
PMCID: PMC3525826

متن کامل مقاله در PubMed Central

قصه از کجا شروع شد؟!

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Mon, 12 Oct 2026 07:25:36 +0330

مهرماه سال ۱۳۷۶؛ نزدیک به سه دهه پیش، نخستین اردوی تیم‌ملی کوه‌نوردی برای انتخاب نفرات اعزامی به اورست. در کنار دوست عزیز و گران‌قدرم، علی علیمحمدی از کوه‌نوردان خوب اراک؛ روزهایی که شاید آن زمان نمی‌دانستیم چه خاطراتی در انتظارمان است و مسیر زندگی‌مان تا کجا در دل کوه‌ها ادامه پیدا خواهد کرد.

علی بعدها برودپیک و چند قله هفت‌هزارمتری را صعود کرد و هرکدام از ما راهی را در این جهان بلند پیش گرفتیم.

در همان برنامه، به اتفاق زنده‌یاد اسماعیل متحیرسند، یخچال شمالی سبلان را صعود کردیم؛ روزهایی سرشار از شور جوانی، رفاقت و رویاهای بزرگ.

و درست دو هفته بعد از آن، بار دیگر در کنار زنده‌یاد ابراهیم شیخی بودم؛ در مسیری دیگر از همین قصه طولانی…

حالا، پس از این همه سال، وقتی به آن روزها نگاه می‌کنم، بیشتر از قله‌ها و صعودها، چهره‌ها و خاطره‌ها در ذهنم زنده می‌شوند؛ بعضی از دوستان هنوز در کنارمان هستند و بعضی دیگر، آرام و بی‌صدا، به خاطره‌ها پیوسته‌اند.

قصه‌ای که از کوه‌ها شروع شد، با دوستی و رفاقت ادامه یافت و حالا، با گذشت نزدیک به سی سال، هر تصویرش یادآور بخشی از زندگی است؛ زندگی‌ای که در آن، قله‌ها شاید دور شوند، اما خاطره رفیقان هرگز از دل آدمی پایین نمی‌آید.

قله، تابلو و یک عکس

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Fri, 9 Oct 2026 17:36:06 +0330

آیا عکس گرفتن در کنار نشانه قله، پدیده‌ای جدید در کوه‌نوردی است؟

هر بار تصویری از یک کوه‌نورد در کنار تابلوی قله، صلیب، سه‌پایه، سنگ‌‌چین یا هر نشانه دیگری در بلندترین نقطه یک کوه منتشر می‌شود، معمولا خیلی زود بحثی شکل می‌گیرد. عده‌ای می‌گویند: «کوه‌نورد واقعی نیازی به عکس قله ندارد». عده‌ای هم می‌گویند: «این کار خودنمایی است». و گاهی حتی عکس گرفتن در کنار تابلوی قله، نشانه‌ای از فاصله گرفتن از «فرهنگ واقعی کوه‌نوردی» تلقی می‌شود. اما اگر کمی از فضای امروز و شبکه‌های اجتماعی فاصله بگیریم و به تاریخ کوه‌نوردی نگاه کنیم، با واقعیتی جالب روبه‌رو می‌شویم: انسان از همان روزهایی که کوه‌نوردی مدرن شکل گرفت، همواره به دنبال ثبت حضور خود در قله بوده است. گاهی با سنگ‌چین، گاهی با پرچم یا با نصب صلیب، گاهی با یک یادداشت درون قوطی کنسرو و کمپوت و یا با یک یادداشت در دفتر ثبت قله که داخل صندوقچه نگهداری می‌شد. برخی اوقات نیز با قرار دادن شیء کوچک روی قله مانند کلنگ یا میخ سنگ و ... صعودش را اثبات می‌کرد. این اقدام در دهه های اخیر با همراه بردن دوربین و عکس برای اثبات صعود توجیه می‌شود. در واقع آنچه امروز تغییر کرده، اصل ماجرا نیست؛ ابزار ثبت حضور انسان در قله است که تغییر کرده است. قله فقط یک نقطه جغرافیایی نیست برای کوهنورد، رسیدن به قله فقط رسیدن به یک ارتفاع نیست. قله نقطه‌ای است که در آن، یک تلاش چندساعته یا چندروزه به یک موقعیت قابل ثبت تبدیل می‌شود. به همین دلیل، از گذشته این پرسش وجود داشته است: چگونه می‌توان ثابت کرد که شخصی واقعا به بلندترین نقطه کوه رسیده است؟ پس امروز پاسخ ساده‌تر است. عکس، فیلم، GPS، فایل مسیر، اطلاعات ساعت، زمان ثبت‌شده و گاهی حتی داده‌های ماهواره‌ای اثبات کننده صعود و زمانبندی صعود است. اما در قرن نوزدهم و بخش بزرگی از قرن بیستم، چنین امکاناتی وجود نداشت. بنابراین کوه‌نوردان از نشانه‌های فیزیکی استفاده می‌کردند. و یکی از قدیمی‌ترین نمونه‌ها، دفترهای ثبت صعود برفراز قله بود. دفترهایی که تاریخ کوه‌نوردی را ثبت کردند یکی از زیباترین سنت‌های تاریخی کوه‌نوردی، قرار دادن دفترهایی در قله‌ها بود. کوه‌نورد به قله می‌رسید، نام خود، تاریخ صعود و گاهی توضیحی درباره مسیر و شرایط صعود را در دفتر می‌نوشت و دفتر را در یک محفظه فلزی یا شیشه‌ای در قله باقی می‌گذاشت. این دفترها که روزی وسیله‌ای برای اثبات صعود بودند، امروز خودشان تبدیل به اسناد تاریخی کوه‌نوردی شده‌اند. برای نمونه، در سال ۱۸۶۸، جان وسلی پاول و ند فارل پس از رسیدن به قله کوه پوول Mount Powell در کلرادو، یادداشتی را داخل یک قوطی حلبی در قله قرار دادند. کوه‌نوردانی که دهه‌ها بعد به قله رسیدند، آن یادداشت‌ها را پیدا کردند و اطلاعات صعود‌های پیشین را به دست آوردند. در سیرا نیز دفترهای قله‌ای که به اوایل قرن بیستم بازمی‌گردند، امروز بخشی از میراث تاریخی کوه‌نوردی محسوب می‌شوند. باشگاه‌های کوه‌نوردی حتی کمیته‌هایی برای حفاظت از این دفترها تشکیل دادند تا آنها را از سرقت و تخریب حفظ کنند.

این نکته بسیار مهم است: کوه‌نوردان قدیمی نه‌تنها روی قله چیزی قرار می‌دادند، بلکه آن نشانه را بخشی از حافظه جمعی کوه‌نوردی می‌دانستند. امروز برخی از همین دفترها در آرشیوهای کوه‌نوردی نگهداری می‌شوند و پژوهشگران از روی آنها تاریخ صعود به یک کوه را بازسازی می‌کنند.

صلیب‌ها و نشانه‌های قله؛ پیش از عصر اینستاگرام داستان نشانه‌های قله حتی قدیمی‌تر از دفترهای ثبت صعود است. در آلپ، نصب صلیب بر فراز قله‌ها سابقه‌ای طولانی دارد. در بسیاری از موارد، این کار جنبه مذهبی داشت، اما در مواردی نیز بخشی از فعالیت‌های نقشه‌برداری، اکتشاف و حضور انسان در مناطق مرتفع بود. یکی از مشهورترین نمونه‌ها، ماترهورن در مرز سوئیس با ایتالیا است. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۰۲، راهنما و کشیش ایتالیایی، آگوست کارل، صلیبی را در خط‌الراس قله ماترهورن نصب کرد و در همان‌جا مراسم مذهبی برگزار کرد. این صلیب به یکی از شناخته‌شده‌ترین نشانه‌های قله در تاریخ آلپ تبدیل شد. بنابراین وقتی امروز تصویری از یک کوه‌نورد در کنار نشانه‌ای بر فراز ماترهورن می‌بینیم، باید به خاطر داشته باشیم که حضور انسان در کنار یک «نشانه قله» چیز تازه‌ای نیست. آنچه امروز به صورت عکس و ویدئو انجام می‌شود، در گذشته با صلیب، پرچم، دفتر، پلاک و دیگر نشانه‌ها همراه بوده است. اورست ۱۹۵۳؛ یکی از مشهورترین تصاویر تاریخ کوهنوردی

۲۹ مه ۱۹۵۳؛ ادموند هیلاری و تنزینگ نورگی برای نخستین بار به قله اورست رسیدند. یکی از مشهورترین تصاویر تاریخ کوه‌نوردی، تصویر تنزینگ برفراز قله است. او با تبر یخ خود که پرچم‌های بریتانیا، نپال، هند و سازمان ملل بر آن قرار داشت، در برابر دوربین ایستاده است. هیلاری نیز یک صلیب کوچک را که جان هانت در اختیارش گذاشته بود، در قله قرار داد و تنزینگ نیز مقداری شیرینی و بیسکویت به عنوان پیشکش باقی گذاشت. این جزئیات در گزارش رسمی اکسپدیشن ۱۹۵۳ ثبت شده است. یعنی یکی از مشهورترین تصاویر تاریخ کوه‌نوردی، تصویر یک کوه‌نورد در کنار نشانه‌هایی است که برای ثبت و روایت یک صعود تاریخی به قله آورده شده بودند. پس اگر امروز یک کوه‌نورد کنار تابلوی قله عکس می‌گیرد، نمی‌توانیم صرفا به این دلیل بگوییم که «این رفتار با فرهنگ کوه‌نوردی بیگانه است». چنین ادعایی با تاریخ کوه‌نوردی سازگار نیست. اورست ۱۹۶۰؛ وقتی یک شیء کوچک می‌توانست سند صعود باشد ماجرای نخستین صعود چینی‌ها از جبهه شمالی اورست در سال ۱۹۶۰ حتی از این هم جالب‌تر است. تیم چینی اعلام کرد که در ۲۵ مه ۱۹۶۰ سه کوهنورد، وانگ فوژو، گونگبو و کو یینهوا، به قله رسیدند. اما این صعود در غرب با تردیدهایی روبه‌رو شد. یکی از مشکلات اصلی این بود که از لحظه رسیدن به قله عکس وجود نداشت. به ادعای چینی‌ها صعود در تاریکی انجام شده بود. در گزارش آنها آمده که گونگبو در قله پرچم چین و سردیس مائو را بیرون آورد و آن را در قله قرار داد. همچنین یک یادداشت درون یک قوطی قرار داده شد و در فاصله‌ای نزدیک قله باقی گذاشته‌اند. در همان زمان، برخی کوه‌نوردان غربی صراحتا می‌گفتند اگر سردیس مائو در قله پیدا شود، می‌تواند یکی از شواهد مهم برای بررسی ادعای صعود باشد. گزارش آمریکن آلپاین ژورنال در سال ۱۹۶۲ دقیقا به همین مسئله اشاره کرده است. البته بعدها درباره این صعود بحث‌های فراوانی شکل گرفت و هنوز هم در میان برخی کوه‌نوردان و مورخان اختلاف نظر وجود دارد. سه‌پایه‌ای که چهره اورست را تغییر داد اما چند سال بعد، در سال ۱۹۷۵، یک اتفاق دیگر رخ داد. چینی‌ها در جریان عملیات نقشه‌برداری و اندازه‌گیری ارتفاع اورست، یک نشانه فلزی بزرگ نقشه‌برداری را بر فراز قله نصب کردند. این دیگر پرچم یا یادگاری شخصی نبود. بلکه یک ابزار علمی و ژئودتیک بود. این سازه برای اندازه‌گیری دقیق ارتفاع قله مورد استفاده قرار گرفت و در عملیات نقشه‌برداری اورست نقش داشت. منابع چینی ارتفاع اندازه‌گیری‌شده در آن عملیات را ۸۸۴۸٫۱۳ متر اعلام کردند. بنابراین حتی در مرتفع‌ترین نقطه زمین، نشانه‌ای ساخته دست انسان برای اهداف علمی قرار گرفت. و این نشانه بعدها، خود به یکی از عناصر شناخته‌شده تصاویر قله اورست تبدیل شد. مسنر؛ کوهنوردی که خودش «نشانه» را جدی گرفت در سال ۱۹۷۲، مسنر در جریان صعود به ماناسلو به قله رسید. در روایت‌هایی که بعدها درباره صعود او و اختلافات مربوط به قله ماناسلو مطرح شد، موضوع یک میخ سنگی متعلق به یک اکسپدیشن ژاپنی پیشین مطرح شده است. مسنر آن میخ را از قله پایین آورد. چرا؟ چون یک شیء فیزیکی از قله می‌توانست شاهدی برای حضور او در آنجا باشد. این ماجرا بعدها در بحث‌های مربوط به قله ماناسلو نیز مورد اشاره قرار گرفت. راینولد مسنر که بعدها یکی از جدی‌ترین منتقدان تبدیل کوه‌نوردی به نمایش، رکورد و مصرف رسانه‌ای شد، خودش نیز در دورانی که امکان ثبت دیجیتال وجود نداشت، می‌دانست که یک نشانه فیزیکی می‌تواند برای تاریخ و مستندسازی صعود اهمیت داشته باشد. نانگاپاربات؛ مسنر چیزی را در قله گذاشت ماجرای نانگاپاربات حتی جالب‌تر است. مسنر در سال ۱۹۷۸ از مسیر دیامیر به صورت انفرادی به قله نانگاپاربات رسید. او در قله یک محفظه کوچک حاوی یادداشت باقی گذاشت. سال‌ها بعد، در سال ۲۰۰۵، کوه‌نوردان کره‌ای در جریان صعود خود، آن محفظه را پیدا کردند. آنها ابتدا آن را به عنوان یک مدرک صعود با خود پایین آوردند. بعدا مشخص شد که یادداشت متعلق به مسنر است و خود او نیز این محفظه را تایید کرد. در نهایت این یادگار به مسنر بازگردانده شد و امروز در موزه آلپاین او نگهداری می‌شود.
آکانکاگوآ

پس مشکل امروزی ما در عکس گرفتن با تابلو چیست؟ اینجا باید میان چند موضوع تفاوت قائل شویم. عکس گرفتن در کنار تابلوی قله یک مسئله است، آسیب زدن به کوهستان به واسطه نسب تابلو مسئله‌ای دیگر و اضافه کردن یادگاری شخصی به قله نیز موضوعی متفاوت. اگر یک کوه‌نورد به قله می‌رسد، در کنار تابلوی قله می‌ایستد و عکسی به یادگار می‌گیرد، در واقع کاری انجام داده که نمونه‌های تاریخی فراوانی برای آن وجود دارد: انسان به نقطه‌ای مشخص رسیده و حضور خود را ثبت کرده است. مشکل از جایی آغاز می‌شود که برای ثبت این حضور، به خود قله یا نشانه‌ای که بر آن قرار دارد آسیب بزنیم؛ تابلویی را جابه‌جا یا تخریب کنیم، روی آن چیزی بنویسیم، نشانه‌ای تاریخی را از جای خود برداریم یا یادگاری شخصی بر جای بگذاریم و یا برروی قله یا مسیر صعود با اسپری نقشی قرار دهیم. بنابراین، نقد فرهنگ نمایش در کوهنوردی را نباید با نقد اصل ثبت صعود یکی دانست. ممکن است کسی از گرفتن عکس در قله لذت ببرد و آن را بخشی از خاطره صعود خود بداند؛ همان‌طور که کوهنوردان نسل‌های گذشته نام خود را در دفتر قله می‌نوشتند، پرچم نصب می‌کردند یا در کنار نشانه‌های قله عکس می‌گرفتند. امروز فقط ابزار تغییر کرده است، دیروز دفتر قله بود، امروز دوربین و GPS. آنچه اهمیت دارد این است که میان ثبت حضور و بر جای گذاشتن اثر تفاوت بگذاریم. به قله برسیم، عکس بگیریم، خاطره‌مان را ثبت کنیم و اگر خواستیم آن را با دیگران به اشتراک بگذاریم؛ اما وقتی برمی‌گردیم، بهتر است تنها چیزی که از خودمان در قله باقی مانده باشد، خاطره‌ای در ذهن ما و تصویری در آرشیو ما باشد، نه چیزی بر پیکر کوه. زیرا قله متعلق به یک نفر نیست؛ بلکه بخشی از میراث مشترک همه کوه‌نوردان است.

تفاوت کوه‌نوردی ایران و حوزه آلپ

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Thu, 8 Oct 2026 10:26:24 +0330

یکی از تفاوت‌های قابل تامل میان کوه‌نوردی ایران و کشورهای صاحب‌سابقه‌ای مانند سوئیس، در مرحله‌ای است که هر یک از آنها در مسیر رشد و تحول کوه‌نوردی خود قرار دارند.

کوه‌نوردی سوئیس به دلیل سابقه طولانی و تجربه چندین نسل از کوه‌نوردان، سال‌هاست از مرحله توسعه کمی عبور کرده و بیش از آنکه به افزایش تعداد صعودها و صعودکنندگان بیندیشد، به دنبال ارتقای کیفیت صعود، استقلال، مسئولیت‌پذیری و رفتار حرفه‌ای کوه‌نوردان است.

در مقابل، کوه‌نوردی ایران هنوز در بخشی از مسیر خود، در مرحله شکل‌گیری و پالایش قرار دارد؛ مرحله‌ای که در آن باید میان تجربه و مهارت واقعی یا صرفا حضور در کوهستان تفاوت قائل شد و به تدریج به یک پیکره حرفه‌ای، مسئول و مستقل از کوه‌نوردی دست یافت. مسیری که در کشورهای پیشرو در کوه‌نوردی، به‌ویژه در آلپ، سال‌ها و حتی دهه‌ها پیش طی شده است.

طبیعی است که رسیدن به چنین جایگاهی، زمان و تجربه می‌خواهد و این مسیر بدون موفقیت و خطا طی نخواهد شد. کوه‌نوردی ایران نیز ناگزیر است بخشی از این مسیر را با آزمون و خطا پشت سر بگذارد.

اما یک تفاوت مهم وجود دارد. ما امروز از این امتیاز برخورداریم که تجربه چندین نسل از کوه‌نوردان جهان پیش روی ماست. بنابراین می‌توانیم مسیری را که آنها طی کرده‌اند، با شناخت بیشتری طی کنیم و از تکرار بسیاری از خطاهای گذشته جلوگیری کنیم.

البته این امر تنها زمانی امکان‌پذیر است که تجربه آنها را بفهمیم، نه اینکه صرفا ابزارها و ظواهر کوه‌نوردی‌شان را تقلید کنیم. تفاوت اصلی در تجهیزات و امکانات نیست؛ در نوع نگاه به کوه، میزان استقلال، مسئولیت‌پذیری، ارزیابی خطر و کیفیت تصمیم‌گیری است.

شاید یکی از مهم‌ترین مراحل بلوغ کوه‌نوردی ایران نیز همین باشد؛ عبور تدریجی از «بیشتر صعود کردن» به «بهتر صعود کردن».

روزی که کوهستان خاموش شد

noreply@blogger.com (Kouheghaf) — Wed, 7 Oct 2026 09:50:40 +0330

۶ اکتبر ۱۹۹۵؛ روزی که کوهستان خاموش شد

در ۶ اکتبر ۱۹۹۵، بنیو شامو یکی از برجسته‌ترین کوه‌نوردان فرانسوی، در نزدیکی قله کانچن‌جونگا ۸۵۸۶ متر ناپدید شد. او همراه عکاس، پیر آلن رویه، و یک شرپا پس از آخرین تماس رادیویی از ارتفاعات خط‌الراس غربی، دیگر دیده نشد. شامو ۳۴ سال سن داشت.

او در کارنامه خود صعود ۱۰ قله هشت‌هزارمتری ثبت‌شده و سه صعود مورد اختلاف داشت و به دلیل صعودهای سریع، انفرادی و جسورانه شهرت داشت. از مهم‌ترین صعودهایش می‌توان به گاشربروم‌های I و II در یک هفته، برودپیک و به‌ویژه صعود انفرادی و بدون اکسیژن به K2 در سال ۱۹۸۶، تنها در ۲۳ ساعت از ‌کمپ اصلی تا قله، اشاره کرد.

شامو بعدها با هدایت تیم L’Esprit d’Equipe، تجربه و جسارت فردی خود را به موفقیت‌های گروهی تبدیل کرد و تیم‌هایی را در صعودهای آناپورنا، ماناسلو، چوآیو و شیشاپانگما هدایت کرد. او همچنین در برنامه علمی اندازه‌گیری ارتفاع اورست با استفاده از ماهواره مشارکت داشت و در سال‌های پایانی زندگی، قله‌های دائولاگیری، لوتسه و ماکالو را نیز صعود کرد.

برای زنده نگه داشتن یاد او، بنیاد بنیو شامو با هدف حمایت آموزشی از فرزندان شرپاهایی که پدران خود را در جریان صعودهای کوهستانی از دست داده‌اند، تاسیس شد؛ یادبودی که وجه انسانی زندگی و میراث این کوه‌نورد فرانسوی را برجسته می‌کند.

منبع: Subhashis Bhattacharjee