Wszystko o samochodach

Kia Quoris – eksportowe imię dla K9 [wideo]

2012-07-19T14:11:00.001+02:00

Kia K9 "Quoris"

Flagowa limuzyna Kii, czyli model K9, nie jest jeszcze dostępna na eksportowych rynkach. Jednak ten moment już się zbliża. Wiadomo, że poza Koreą Południową auto nazywać się będzie Kia Quoris.

Kii K9/Quoris można zarzucać podobieństwo do BMW serii 7 i Lexusa LS. Jednak czy warto krytykować auto za wzorowanie się na najlepszych?
Wiceprezes Kii – Thomas Oh – wyjaśnia, skąd wziął się pomysł na nazwę auta:

Pochodząca od angielskich słów „core” i „quality” nazwa najlepiej oddaje atrybuty naszego nowego flagowego sedana. Nazwa Quoris oznacza solidność, luksus i zaawansowanie technologiczne, wszystko współgrające razem, jak śpiewacy w chórze. Nasza decyzja, aby nadać temu wspaniałemu autu tak oryginalną nazwę, oznacza, że będzie się ono jeszcze bardziej wyróżniać z tłumu.

Kia K9 "Quoris"

Kia K9/Quoris wejdzie do sprzedaży na wybranych rynkach w czwartym kwartale 2012 roku. Na rodzimym sprzedawana jest z 300-konnym 3,3-litrowym V6 oraz mocniejszym o 33 KM motorem 3,8 l V6. Oba silniki połączone są z 8-biegowymi automatycznymi skrzyniami biegów.

Na potrzeby rynków eksportowych wspomina się o możliwości pojawienia się w palecie silnikowej jednostki 3,8 l V6 o mocy 290 KM oraz dwóch silników V8, głównie z myślą o rynku amerykańskim. Mniejszy motor o pojemności 4,6 l miałby generować 385 KM. Natomiast topowa wersja miałaby rozwijać już 429 KM, dostarczanych przez silnik o pojemności 5,0 l.
Poniżej dość długie wideo promocyjne Kii Quoris.

Audi R9 – Estoque z czterema pierścieniami

2012-07-19T14:09:00.000+02:00

Jeśli podoba Wam się Lamborghini Estoque, to zaprojektowane przez rosyjskiego stylistę Audi R9 również powinno przypaść Wam do gustu.

Audi stale rozbudowuje gamę sportowych modeli oraz limuzyn przypominających kształtem coupé, by wspomnieć chociażby A5, A7 Sportback i R8. W ofercie niemieckiej firmy brakuje chyba tylko samochodu, który mógłby nawiązać rywalizację z takimi autami, jak Porsche Panamera czy Aston Martin Rapide. Taki pojazd został zaprojektowany przez Wasilija Markina, studenta designu z Moskiewskiego Uniwersytetu Technicznego MAMI. Stylistyka jego Audi R9 nawiązuje do kilku aut.
Jednym z nich jest studyjne Lamborghini Estoque, które ciągle czeka na wdrożenie do seryjnej produkcji. Włoską sportową limuzynę z R9 łączą takie elementy, jak długa maska, bardzo krótki tył i nisko poprowadzona linia okien. Przód przypomina ten z prototypowego Audi Quattro Concept, zaprezentowanego w 2010 roku na targach w Paryżu.

Sam Wasilij Markin twierdzi, że inspiracją było dla niego również stare Quattro. Według Rosjanina dzięki takiemu modelowi jak R9 Audi mogłoby przeskoczyć o poziom wyżej w prestiżu i rywalizować nie tylko z BMW i Mercedesem, ale także z Porsche i Maserati.

Audi R9 to praca dyplomowa Markina. Student nie tylko narysował samochód, ale również stworzył jego model. Proces projektowania i budowy możecie prześledzić w galerii.

Sportowy Nissan powalczy z Toyotą GT86 i Subaru BRZ

2012-07-19T14:06:00.000+02:00

Nissan Compact Sport Concept (Szanghaj 2011)

Olbrzymie zainteresowanie, z jakim spotkała się premiera sportowych bliźniaków Toyoty i Subaru, dało do myślenia Nissanowi. Najwyraźniej pozazdrościł on japońskim konkurentom, ponieważ pojawiły się plotki o rozpoczęciu prac nad nowym modelem.

Samochód ma być oparty na płycie podłogowej modelu Juke. To spodziewane posunięcie, Nissan niemal do perfekcji ma opanowane modyfikacje tej konstrukcji. Nie wiadomo jeszcze, jak ma wyglądać auto, małe są szanse, że będzie podobne do opartego na Micrze konceptu Compact Sport zaprezentowanego z zeszłym roku w Szanghaju. Projekt przewidywał budowę samochodu o bardzo niskim środku ciężkości, jednak z wysokością 1444 mm nadal byłby sporo wyższy od bliźniaków Toyoty i Subaru.

Nissan Compact Sport - projekt

Czego zatem można się spodziewać? Pierwsze propozycje wyglądu samochodu zaprezentował magazyn Holiday Auto, jednak ten projekt ma moim zdaniem małe szanse na powodzenie. Auto ma być napędzane znanym z Juke’a silnikiem 1,6 turbo dysponującym mocą 190 KM i 240 Nm momentu obrotowego. Napęd ma być przenoszony na przednie koła lub na obie osie, zatem zapowiedź budowy konkurenta Toyoty GT86/Subaru BRZ była deklaracją nieco na wyrost.
Auto ma pojawić się w salonach pod koniec przyszłego roku, więc japoński producent musi pospieszyć się z pracami. Samochód będzie sporo tańszy od konkurentów, cena ma oscylować wokół 100 tys. zł. Nasuwa się tylko jedno pytanie: dlaczego Nissan pracuje nad modelem sportowym, gdy w europejskiej ofercie nadal brakuje przedstawiciela klasy średniej?

Zadziorny hiszpan – Aspid GT-21 Invictus ujawniony [wideo]

2012-07-19T14:05:00.003+02:00

Hiszpański producent Aspid w końcu ujawnił swój najnowszy projekt, którego przedsmak w postaci teasera widzieliśmy już pod koniec maja. Pojazd nosi nazwę Aspid GT-21 Invictus i prezentuje się agresywnie.

Aspid GT-21 Invictus może budzić grozę samym wyglądem. Muskularne i agresywne kształty w ciemnych barwach sprawiają wrażenie, że jest to nowy pojazd rekreacyjny Batmana. Producent zdecydował się na zadziorną stylistykę, odsłonięte przednie koła i pokaźny wlot powietrza na masce. Całość pomimo swojej nietuzinkowej stylistyki może się podobać.

Hiszpańscy inżynierowie postawili na lekką konstrukcję samochodu, gdzie wykorzystano aluminium, stal i materiały kompozytowe. Dzięki temu masa pojazdu wynosi jedynie 990 kg, a jego wymiary to 4447 mm długości, 1883 mm szerokości i 1226 mm wysokości.

Pod maską zainstalowano 4,4-litrowy silnik w układzie V8 produkcji BMW, który generuje 450 KM i 440 Nm momentu obrotowego. Jak twierdzi producent, pozwoli to na osiągnięcie pierwszych 100 km/h w czasie poniżej 3 s, a prędkość maksymalną oszacowano na 305 km/h. Napęd za pomocą 6-biegowej przekładni manualnej lub 7-stopniowej skrzyni dwusprzęgłowej przekazywany jest na oś tylną.
Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, produkcja Aspida GT-21 Invictus powinna ruszyć w ciągu dwóch lat. Producent przewiduje, że rocznie z linii montażowej będzie zjeżdżać 250 egzemplarzy tego modelu.

Lexus IS-F Cabrio – coś tu nie tak

2012-07-19T14:04:00.000+02:00

Fotografom udało się przyłapać prototypowego Lexusa IS-F z nadwoziem typu kabriolet podczas testów na Nordschleife. Czy jest sens wprowadzania na rynek takiego modelu na krótko przed debiutem zupełnie nowej generacji IS-a?

Na pierwszy rzut oka wszystko jest jasne. Oto czarny Lexus IS z nadwoziem typu kabriolet i twardym składanym dachem. Po chwili można zauważyć, że auto wyposażone jest w bardziej agresywny zestaw zderzaków, progi, poszerzone nadkola, niskoprofilowe opony oraz ogromne tylne skrzydło.

Wydawać by się więc mogło, że Lexus postanowił wyjść naprzeciw klientom zainteresowanym zakupem BMW M3 Cabrio, które także wyposażone jest w składanego hardtopa. Po dłuższej chwili coś tu jednak nie pasuje. Przecież japoński producent już wkrótce chce wprowadzić na rynek nową generację IS.

Wygląda więc na to, że Lexus zabrał się za testy podzespołów, które będą pracowały pod nadwoziem nowej odsłony topowego IS-F, a starsze cabrio wykorzystywane jest jedynie jako muł testowy. Najprawdopodobniej pod poszerzonymi tylnymi nadkolami kryją się już elementy zawieszenia przejętego z nowego GS-a.
Nie wiadomo, jaki silnik napędza testowy prototyp, jednak dwie pary końcówek wydechu sugerują, że może być to wolnossące V8 przejęte z IS-F. Swoją drogą ciekawe, na co Lexus zdecyduje się w ostatecznej fazie testów.

Subtelna zmiana – Vörsteiner C 63 AMG Coupé (2012)

2012-07-19T14:02:00.000+02:00

Vörsteiner opracował ładny pakiet stylistyczny do sportowego i jednocześnie eleganckiego Mercedesa C Coupé z 6,2-litrowym ponad 450-konnym silnikiem.

Tuner ze Stanów Zjednoczonych przerabiał już wiele różnych aut i ma w tym spore doświadczenie, jednak modyfikowanie Mercedesów zawsze jest w pewnym sensie wyzwaniem. Z jednej strony wóz po ulepszeniach powinien wyglądać jeszcze bardziej sportowo, a z drugiej nie może prezentować się kiczowato. Vörsteinerowi wszystko wyszło jak należy.

Mercedes został ozdobiony skromnym zestawem elementów. Z przodu przemalowano na czarno osłonę chłodnicy wraz z gwiazdą – logo marki, oraz dodano niewielką listwę pod zderzakiem zaopatrzoną w otwory wentylacyjne.

Po bokach przyklejono nakładki na progi. Elementy te mają imitację wlotów powietrza. Od listew większe wrażenie robią koła z 20-calowymi felgami VS-160. 10-ramienne obręcze sprawiają wrażenie jakby były lżejsze niż są w rzeczywistości, a do tego przywodzą na myśl koła samochodów wyścigowych startujących w Le Mans. Jeśli dla kogoś felgi 20-calowe są za duże, może wybrać dziewiętnastki.

Z tyłu niemieckiego coupé zmian jest najmniej i najtrudniej je zauważyć. Mówiąc ściśle różnica jest jedna – tuner przemodelował tylny dyfuzor.

Poza tym Mercedes jest fabryczną maszyną z 6,2-litrową V-ósemką bez doładowania. Jednostka napędowa osiąga 457 KM mocy przy 6800 obr./min i moment obrotowy 600 Nm przy 5000 obr./min. Dzięki niej oraz 7-biegowej automatycznej skrzyni przekładniowej ważący 1730 kg samochód w 4,50 s przyspiesza do setki. Prędkość maksymalna jest elektronicznie blokowana przy 250 km/h.

Suzuki SX4 będzie większe, odmiana Turbo na zdjęciach?

2012-07-19T14:01:00.001+02:00

Szpiedzy przyłapali podczas testów nowego crossovera Suzuki. Najprawdopodobniej jest to nowe SX4. Pod maskę auta mogą trafić benzynowe silniki turbo.

Suzuki produkuje SX4 od 2006 roku. Najwyższy czas, żeby japońska firma zaprezentowała model następnej generacji. Samochód, który może być następcą niewielkiego crossovera, został sfotografowany podczas testów.

Pojazd jest większy od SX4, ale ma podobny kształt karoserii. Suzuki jest szczelnie opakowane, ale pod maskowaniem da się dostrzec duże reflektory i grill sięgający dolnej części zderzaka. Możliwe, że crossover upodobni się do sedana Kizashi.
Szpiegom udało się zrobić zdjęcia zupełnie nieosłoniętego wnętrza, ale nie bardzo było co ukrywać. Deska rozdzielcza jest bowiem wyjątkowo nijaka.

Nie wiadomo jeszcze, jakie motory będą napędzały nowe auto Suzuki. Być może firma będzie kontynuowała współpracę z Fiatem, który sprzedaje własną wersję SX4 pod nazwą Sedici. Jeśli tak, to w palecie silnikowej japońskiego crossovera mogą się znaleźć zarówno włoskie turbodiesle MultiJet, jak i doładowane benzyniaki MultiAir.
Redakcja Autoblog.com zastanawia się, czy przypadkiem szpiedzy nie uchwycili prototypu topowej odmiany SX4 Turbo, na co miałoby wskazywać wybrzuszenie na masce. Może to być zarówno dodatkowy wlot powietrza, wycięcie techniczne, jak i po prostu fragment maskowania. Na razie nie ma co spekulować, ale im więcej na rynku mocnych aut z napędem 4×4, tym lepiej.

Mercedes GLA na kolejnych wizualizacjach, nowy model nieco opóźniony

2012-07-17T21:48:00.002+02:00

Mercedes GLA - wizualizacja

Ofensywa modelowa Mercedesa nabiera tempa. Po prezentacji nowej, ciekawszej klasy A i zapowiedzi CLA w dwóch wersjach nadwoziowych nadszedł czas na nowego crossovera. Już wkrótce do salonów wjedzie model GLA.

Nowy Mercedes będzie bazował na platformie MFA. Jest to ta sama płyta podłogowa, którą można znaleźć w klasie A i B, z którymi mały SUV będzie zapewne dzielił część, jeśli nie większość podzespołów. Choć nie ma na razie planów wycofania z oferty modelu GLK to nowy crossover ze Stuttgartu rozmiarami będzie bardzo zbliżony do brata. Takiej sytuacji auto, które w ofercie niemieckiego producenta znajduje się już 4 lata będzie musiało urosnąć lub zniknąć z salonów.

Rozstaw osi wyniesie 2700 mm co uplasuje auto pomiędzy Audi Q3 i BMW X1. Auto będzie napędzane przez te same silniki, które można znaleźć pod maską klasy A. W tym miejscu warto wspomnieć o nawiązanej niedawno współpracy Mercedesa z Renault zatem jeżeli auto nie będzie za duże to pod maską można się spodziewać małego francuskiego diesla. Niewykluczone, że w ofercie znajdzie się wersja z napędem na przednią oś.

Mercedes GLA - wizualizacja

Według najnowszych informacji auto pojawi się w salonach w 2014 a nie, jak wcześniej przewidywano w 2013 roku. Nie wiadomo co jest przyczyną opóźnienia, niewykluczone, że producent stawia większy nacisk na budowę modelu CLA. Auto podobno ma być dostępne za mniej niż 125 tysięcy złotych.

Jeep Grand Cherokee S Limited – SUV na sportowo

2012-07-17T21:47:00.000+02:00

Jeep Grand Cherokee S Limited

Grand Cherokee nie ma ostatnio dobrej prasy z powodu wpadki z testem łosia. Oby do września Jeep zdążył wprowadzić niezbędne poprawki w konstrukcji modelu. Wtedy bowiem do sprzedaży w Europie trafi Grand Cherokee w ciekawej odmianie S Limited.

Jeep na marcowym salonie w Genewie pokazał model Grand Cherokee Sports Concept. Prezentacja auta na szwajcarskich targach była „balonem doświadczalnym”, który miał sprawdzić czy sportowo stylizowany SUV z Ameryki ma szansę na sukces w Europie. Sports Concept spodobał się publiczności i w niezmienionej formie trafi do seryjnej produkcji.

Nowa wersja Grand Cherokee nazywa się S Limited i ma zwiększyć zainteresowanie Jeepem na Starym Kontynencie. Auto trafi do salonów we wrześniu.
Grand Cherokee S Limited to dowód na to, że połączenie białego nadwozia z czarnymi felgami jest ciągle modne. Wprawdzie Jeep będzie dostępny również z innymi kolorami karoserii, ale to właśnie połączenie dwóch tak kontrastujących ze sobą barw sprawia, że SUV wygląda dobrze i rasowo. Sylwetka została dodatkowo wysmuklona, dzięki zamianie relingów dachowych na podłużne listwy.
Czarne są nie tylko 20-calowe obręcze aluminiowe, ale również wkłady reflektorów i lamp przeciwmgłowych, osłona atrapy chłodnicy, listwa pomiędzy tylnymi światłami i nakładki zabezpieczające na zderzakach oraz progach. Siatka grilla jest za to w kolorze platyny, tak samo, jak listwa w przednim zderzaku. Nie wiem jak Wam, ale mi tak wyglądający Jeep przypomina nieco (podkreślam, nieco) Range Rovera Evoque i zapewne jest to zabieg celowy.
W środku znajdziemy skórzaną, podgrzewaną elektrycznie kierownicę i wentylowane fotele obite skórą Nappa oraz zamszem, który ma zapobiegać ślizganiu się ciała w zakrętach. Sportowymi akcentami są metalowe nakładki na progi oraz dodatki z włókna węglowego na drzwiach i desce rozdzielczej.
Jeep Grand Cherokee S Limited jest seryjnie wyposażony w system multimedialny UConnect z ekranem o przekątnej 6,5 cala, dyskiem twardym o pojemności 30 GB, odtwarzaczem DVD i portami AUX i USB. W skład systemu audio wchodzi 19 głośników i 12-kanałowy wzmacniacz o mocy 825 watów firmy Harman Kardon. Za dopłatą będzie można dostać dwuczęściowe, panoramiczne okno dachowe.
Pod maską Jeepa, który chce uchodzić za model sportowy (a przynajmniej usportowiony), pracuje turbodiesel z magazynów Fiata – V6 MultiJet o pojemności 3,0 l. Jednostka rozwija moc 241 KM (przy 4000 obr./min), a jej maksymalny moment obrotowy wynosi 550 Nm (w przedziale od 1800 do 2800 obr./min). Motor współpracuje z pięciobiegowym automatem.
Grand Cherokee ma napęd 4×4 Quadra-Trac II. Pneumatyczne zawieszenie Quadra-Lift ma regulację prześwitu (165-270 mm) i pięć trybów pracy, tyle samo, ile system kontroli trakcji. Jeep zainstalował w aucie układy pomagające w ruszaniu pod (Hill Start Assist) i zjeżdżaniu ze (Hill Descent Control) wzniesień.

Nowy Range Rover wyszpiegowany bez żadnego kamuflażu!

2012-07-17T21:46:00.004+02:00

2013 Range Rover - zdjęcie szpiegowskie (źródło: Motor Authority)

W Internecie już nie raz mogliśmy podziwiać zdjęcia szpiegowskie zakamuflowanego Range Rovera nowej generacji. Ostatnio na jednym z zachodnich portali ukazały się zdjęcia prezentujące ten model bez żadnego kamuflażu, które jednak szybko zniknęły. Wielu portalom udało się je zapisać, zanim zostały usunięte.

Zaistniała sytuacja oraz wcześniejsze zdjęcia szpiegowskie pozwalają przypuszczać, że fotografie prezentują faktycznie nowy model, którego Range Rover nie chciał jeszcze ujawniać, gdyż pojazd ma zadebiutować dopiero na wrześniowym salonie samochodowym w Paryżu.
Jak możemy zobaczyć na dołączonych zdjęciach, klasyczna bryła Range Rovera nie uległa zmianie, jednak dzięki drobnym zabiegom stylistycznym pojazd wygląda teraz nieco nowocześniej. Samochód bazuje na aluminiowej płycie podłogowej Jaguara XJ, dzięki czemu ma być o około 400-500 kg lżejszy od obecnie oferowanego modelu.
Gama silnikowa najprawdopodobniej się nie zmieni, jednak dzięki drobnym modyfikacjom możemy się spodziewać niewielkiego przyrostu mocy przy równoczesnym spadku zużycia paliwa. Możliwe także, że Range Rover zdecyduje się na hybrydowe rozwiązanie.

Koenig-Specials Testarossa Competition Evolution (1985)

2012-07-17T21:45:00.000+02:00

Osoby kojarzące niemiecką scenę tuningową lat 80. i 90. ubiegłego wieku już czytając nazwę tego wozu mają ciarki na plecach. To zmodyfikowane Ferrari swego czasu było jednym z najszybszych samochodów na świecie. Ale trudno, żeby nie było skoro miało 1000 KM mocy!

W 1984 roku Ferrari wprowadziło do produkcji jeden z najszybszych seryjnych samochodów. Do czasu wdrożenia najsłynniejszego modelu włoskiej firmy – F40, Testarossa, bo o nim właśnie mowa, była wizytówką fabryki z Maranello (model 288 GTO pomijam, bo pojawił się w zaledwie 272 egzemplarzach)

Testarossa napędzana była 12-cylindrowym widlastym silnikiem. Zainstalowana centralnie jednostka napędowa miała kąt rozwarcia cylindrów wynoszący 180 stopni, toteż w niektórych źródłach błędnie jest nadal określana jako motor przeciwsobny (bokser). Ten generator dysponował objętością skokową 4,9 l, dzięki czemu mógł pochwalić się mocą 390 KM przy 5750 obr./min i momentem obrotowym 480 Nm przy 4500 obr./min.

Wersja Competition na bazie Testarossy

W zależności od źródła podaje się, że to Ferrari osiągało prędkość od 275 do 297 km/h – najczęściej pojawia się wartość 291 km/h. W kwestii przyspieszenia do 100 km/h wszyscy są zgodni: auto potrzebuje 5,30 s, żeby rozpędzić się do setki.

W 1987 roku na rynku pojawiło się legendarne F40, które przyćmiło swoimi rozwiązaniami Testarossę. Włosi nie rezygnowali jednak z tego ostatniego wozu i z czasem poddawali go modyfikacjom i unowocześnieniom pozostawiając pod maską ten sam silnik.

Pierwszy z dużych liftingów nastąpił w 1991 roku. Producent zmienił nieco prezencję samochodu wstawiając m.in. zupełnie nowy przedni zderzak, zwiększając koła czy wreszcie podnosząc moc jednostki silnikowej. W 512 TR, bo taką nazwę otrzymał usprawniony wóz, kierowca dysponował 428 KM, dzięki którym auto osiągało prędkość 314 km/h.

Druga i ostatnia modernizacja nastąpiła w 1994 roku, kiedy podniesiono do 440 KM moc maksymalną, co przełożyło się na wzrost prędkości o 1 km/h i spadek czasu przyspieszania do 100 km/h z 4,80 s (512 TR) do 4,60 s. Najbardziej zauważalną różnicą zewnętrzną było zastąpienie otwieranych świateł lampami soczewkowymi ukrytymi pod dużymi kloszami. Bolid otrzymał nazwę F512 M.

Wróćmy teraz prawie do początku produkcji Testarossy. Samochód szybko zainteresował firmę tuningową z Monachium. Firmą tą kierował Willy König, którego pasją po zakończeniu kariery sportowej było modyfikowanie szybkich już seryjnie samochodów. Koenig-Specials zajmowało się już wcześniej różnymi modelami Ferrari, ale nigdy nie dokonywało w nich aż tak daleko idących modyfikacji.

Początkowo Koenig-Specials zaproponowało pakiet Twin Turbo. Już sama nazwa wskazuje, co było głównym punktem programu wzmacniającego Ferrari. Dwie turbosprężarki zainstalowane pod maską auta dawały silnikowi potężnego kopa, ale wymagane było kilka innych zmian, aby wszystko grało jak należy.

Potrzebne były nowe tłoki o innych denkach, dzięki którym stopień sprężania malał z 9,3 do 7,5. Co prawda nowe tłoki gwarantowały, że po wciśnięciu pedału gazu cały układ tłokowo-korbowy nie wyjdzie bokiem silnika, ale potrzebowały skutecznego chłodzenia. Seryjne chłodnice cieczy zmieniono na większe, czyli wydajniejsze odpowiedniki. To samo uczyniono z ochroną skrzyni biegów, w której olej grzał się do wyższych temperatur niż w seryjnym wozie.

Zasysane do motoru powietrze najpierw trafiało do specjalnie ukształtowanych przewodów, by następnie przejść przez turbosprężarki i trafić na dołożoną przez tunera międzystopniową chłodnicę powietrza doładowującego, a dopiero wtedy dostać się do komór spalania. Z kolei spaliny wydostawały się przez spreparowany specjalnie do tego pojazdu sportowy układ wydechowy. Nad wszystkim czuwał moduł zarządzający silnikiem.

W wersji Twin Turbo Testarossa dysponowała ogromną mocą wynoszącą 710 KM i maksymalnym momentem obrotowym na poziomie 690 Nm. Dzięki temu wóz do setki przyspieszał o półtorej sekundy szybciej niż jego fabryczny odpowiednik, a 200 km/h osiągał po 12,50 s. Prędkość maksymalna wynosiła dokładnie 339 km/h.

Oprócz jednostki napędowej modyfikowane były też na przykład elementy zawieszenia, dzięki czemu wóz obniżano o 40 mm do 1090 mm.

Nieco inaczej prezentowało się również nadwozie Testarossy. Styliści opracowali nowy przedni zderzak, wymienili otwierane światła na stałe oraz niewielki spojler (opcjonalny) montowany na pokrywie silnika. Z bocznych otworów wentylacyjnych powycinano też charakterystyczne żaluzje, a nad tylnymi kołami otwory NACA. Początkowo tuner montował koła z felgami o średnicy 15”. Obręcze miały szerokość 9,0” (z przodu) oraz 13,0” (z tyłu) i wciskano na nie opony 225/50 (oś kierowana) i 345/35 (koła napędowe).

Odmiana Competition Evolution

Te szerokie koła mieściły się w błotnikach tylko dlatego, że te zostały mocno poszerzone. Ferrari Testarossa miało szerokość 1976 mm. Dodajcie do tego kolejne 219 mm (!) i otrzymacie szerokość wozu z nowym pakietem o nazwie Competition. Bolid z ledwością mieścił się na pasie ruchu.

Wkrótce w palecie modyfikacji monachijskiej firmy pojawiły się wentylowane tarcze hamulcowe. Przednie miały średnicę 355 mm (tylne niestety nie wiadomo ile miały milimetrów) i blokowane były 4-tłoczkowymi zaciskami, natomiast tylne miały 2-tłoczkowe zaciski. Montaż tego zestawu hamulców wymagał jednak instalacji co najmniej 17-calowych felg (oferowano też 18-calowe).

Jeśli ktoś obecnie chciałby przerobić w opisany powyżej sposób swoje Ferrari, musiałby liczyć się z wydatkiem 40 400 euro na tuning mechaniczny i 30 000 euro na ulepszenia wizualne.

W późniejszym czasie Koenig Testarossa Competition zyskał 90 KM mocy. Jednostka napędowa szczyt mocy osiągała przy 6250 obr./min. Maksymalny moment obrotowy wynosił 902 Nm przy 5000 obr./min. Mechanicy wstawili dwutarczowe sprzęgło oraz zainstalowali mechanizm różnicowy o zwiększonym tarciu wewnętrznym.

Competition Evolution - przebudowane Ferrari 512 TR

Sama skrzynia biegów mogła pozostać seryjna i wtedy superauto do setki przyspieszało w 3,60 s i rozpędzało się do 335 km/h, lub mogła mieć nieco zmniejszone (wydłużone) przełożenia, co oznaczało, że sprint do 100 km/h pogorszał się do 4,10 s, ale prędkość rosła do 350 km/h.

Standardem stały się 17-calowe felgi o zmniejszonej do 8,5” szerokości z przodu. Tuner opracował nawet wersję cabrio modelu Testarossa i zastosował do niej pakiet Competition z 800-konnym silnikiem. Za Ferrari Testarossę Cabrio z 800-konnym motorem i pakietem stylistycznym oraz innymi ulepszeniami w 1989 roku trzeba było zapłacić w USA 393 000 dolarów.

Szczytem szczytów była wersja Competition Evolution. Składał się na nią nowy pakiet wizualny i wzmocniony już po raz trzeci silnik. Zarówno zmiany stylistyczne, jak i mechaniczne były ewolucją poprzednich modyfikacji, więc nazwa była w pełni uzasadniona.

Z zewnątrz od odmiany Competition nowy bolid odróżniał się przede wszystkim wielkim skrzydłem z tyłu podobnym do tego montowanego w Ferrari F40. Ponadto, za bocznymi oknami znalazło się miejsce dla „uszu” udających wloty powietrza. Standardem stały się 5-ramienne 17-calowe złoto-srebrne felgi z szerokim „parapetem”. Z kolei w opcji były nawet 19-calowe koła. Ze względu na większe koła Ferrari stało się wyższe – miało 1158 mm wysokości.

Prawie wszystkie komponenty opracowane przez Koenig-Specials wykonane były z włókna węglowego. Z kolei klosze lamp zrobione były z pleksi. Zastosowanie tych ultralekkich materiałów pozwalało utrzymać masę Testarossy na poziomie 1600 kg (gotową do jazdy ze wszystkimi płynami).

We wnętrzu dokonywane były dowolne zmiany wskazane przez klienta. Najczęściej chodziło o wymianę całej tapicerki na nową, w kolorze nadwozia. Istnieje też co najmniej jeden Evolution z 1000-watowym zestawem nagłośnieniowym firmy Kenwood.

Dzięki zwiększeniu ciśnienia doładowania turbosprężarek do 1,4 bara z niespełna 5-litrowego silnika udało się wycisnąć dodatkowe 200 KM mocy. Całe 1000 KM mocy maksymalnej osiągane było przy 6700 obr./min, natomiast wynoszący 1003 Nm moment obrotowy dostępny był przy 4500 obr./min.

Ten bolid był prawdziwą rakietą. Przyspieszenie od 0 do 100 km/h wynosiło w nim 3,50 s, natomiast sprint do 200 km/h trwał równe 10 sekund. Rozpędzanie kończyło się przy 370 km/h (w wersji kabriolet przy 350 km/h).

Pierwsze egzemplarze Competition Evolution na drogach pojawiły się w 1990 roku. Zaraz po tym jak Ferrari zmodernizowało Testarossę do wersji 512 TR, Koenig zaproponował nowy przedni zderzak z usuniętymi światłami pozycyjnymi, których miejsce zajęły kierunkowskazy pod wielkimi kloszami (taki zderzak Koenig montował potem też w Testarossach). Była to ostatnia modyfikacja tego nietuzinkowego wozu. Za gotowe auto opracowane na bazie 512 TR w 1991 roku w USA trzeba było wyłożyć prawie 600 tysięcy dolarów.

Według oficjalnych informacji Koenig-Specials miało zbudować 25 egzemplarzy tego supersamochodu. Wiele źródeł podaje, że tyle ich powstało. Prowadzony przez pewnego pasjonata rejestr wskazuje, że tuner złożył co najmniej 21 aut w tym jedno przebudowano z 512 TR. Za to nikt nie wspomina, żeby istniał choćby jeden bolid przygotowany z Ferrari F512 M.

Strajk w Kii i Hyundaiu

2012-07-17T21:44:00.001+02:00

Protestujący pracownicy Hyundaia (fot. inautonews.com)

Hyundai Motor Company i Kia Motors mają problemy. Koreańscy pracownicy obu firm rozpoczęli strajk i wstrzymali na jeden dzień produkcję aut. Domagają się wyższych pensji i przejścia na ośmiogodzinny tryb pracy.

Hyundai Kia Automotive Group to czwarty co do wielkości koncern motoryzacyjny na świecie. W tym roku planuje wyprodukować 7 mln pojazdów, czyli o 400 000 więcej niż w 2011 roku. W realizacji tego celu może przeszkodzić 45 000 pracowników z Korei Południowej, którzy ogłosili strajk. Za rozpoczęciem akcji protestacyjnej opowiedziało się 71% związkowców z Hyundaia i 67% z Kii.

Kia cee'd (2011)

Domagają się oni wzrostu płac o 151 696 wonów (ok. 450 zł) oraz przeznaczenia 30% dochodów koncernu na premie. Strajkujący żądają również zmian w trybie pracy. Obecnie obowiązuje system dwuzmianowy po 12 godzin. Pracownicy zgadzają się dalej pracować na dwie zmiany, ale ośmiogodzinne. Wśród postulatów jest też wstrzymywanie produkcji przed wieczorem. Teraz zakłady działają również w nocy.

Hyundai i30 (2011)

Związkowcy rozpoczęli strajk od zatrzymania taśm w zakładach w piątek, 13 lipca. Pracownicy Kii zapowiedzieli, że również 20 lipca nie zbudują żadnego samochodu. Zatrudnieni nie będą też brać nadgodzin 26 i 27 lipca. Jednodniowa akcja protestacyjna kosztowała koncern 88 mld wonów (ok. 262 mln zł). Dziura w produkcji wyniosła 4300 aut.
Pracownicy koreańskiego giganta nie protestowali od 2008 roku. Wtedy dwunastodniowy strajk skończył się dla Hyundai Motor Company i Kia Motors stratą w wysokości 691 mld wonów (ponad 2 mld zł).

Kia Soul (2011)

Jak twierdzi rzecznik związkowców Kwon Oh-il, bardzo wątpliwe, żeby doszło do porozumienia przed okresem wakacyjnym, który w Hyundai Kia Automotive Group trwa od 28 lipca do 5 sierpnia.
Możliwe jednak, że strajkujący szybko zakończą swoją akcję. Na początku roku pracownicy podpisali bowiem porozumienie, w którym zobowiązali się, że nie będą demonstrować. W zamian mieli dostać akcje Kii i Hyundaia. Strajk może ich pozbawić papierów wartościowych.

Pierwszy cybersalon Audi otwarty w Londynie

2012-07-17T21:42:00.000+02:00

Internetowe konfiguratory już od jakiegoś czasu wygrywają batalię z konwencjonalnymi prospektami i tabelkami z cenami wyposażenia dodatkowego. Teraz Audi wprowadza dla swoich klientów jeszcze większe usprawnienie, z nową definicją „salonu samochodowego”.

W sercu londyńskiego West Endu na słynnym Piccadilly Circus Audi otworzyło swój pierwszy nowoczesny cybersalon, w którym miejsce wystawki samochodowej zajęły ogromne interaktywne ekrany, a zamiast klasycznych sprzedawców pojawili się asystenci wirtualnej podróży przez gamę modelową niemieckiego producenta.

Producenci klasy premium oferują swoim klientom znacznie bardziej rozbudowaną listę wyposażenia dodatkowego oraz możliwości personalizacji auta. BMW, Mercedesy czy Audi są szyte na miarę. Prowadzenie potencjalnego klienta do auta i pokazywanie mu palcem – tutaj będzie szary, tutaj jasna skóra, a tutaj zamiast tego radia pojawi się wyświetlacz nawigacji – odchodzi powoli do lamusa.

Owszem, klienci nadal będą mogli usiąść za kierownicą prawdziwego auta i odbyć jazdę testową, bo nic nie zastąpi tego doznania, jednak dobór lakieru, koloru tapicerki czy elementów stylistycznych zostanie przeniesiony do świata wirtualnego.
Pomysł wydaje się świetny. Do końca 2015 roku Audi chce otworzyć ponad 20 tego typu punktów w różnych zakątkach świata. Wcześniej podobne rozwiązanie stosował Maybach, jak więc widać, producent z Ingolstadt wzoruje się na tych „najbardziej premium”.

4 sekundy szybciej – Hartge 328i (2012) [wideo]

2012-07-17T14:25:00.000+02:00

Niemieckie Hartge podjęło się modyfikacji jednej z kilku wersji silnikowych nowego BMW serii 3. Tuner wybrał model 328i i sprawił, że to auto cechuje się wyraźnie lepszą elastycznością od wozu seryjnego.

BMW serii 3 (model F30) zostało po raz pierwszy zaprezentowane w październiku zeszłego roku, a z taśm produkcyjnych zaczęło zjeżdżać w tym roku. W tej chwili Niemcy oferują ten model w kilku wersjach, w tym odmianę 328i.

328i jest wyposażone w 2-litrowy 4-cylindrowy silnik benzynowy z turbodoładowaniem, który charakteryzuje się mocą 245 KM przy 5000-6500 obr./min. Maksymalny moment obrotowy wynosi 350 Nm i jest dostępny w bardzo szerokim przedziale zaczynającym się przy 1250 obr./min, a kończącym na 4800 obr./min.

Wspomniane parametry jednostka napędowa osiąga nie tylko dzięki turbosprężarce typu twinscroll, ale także dzięki układowi Vanos (zmienne czasy otwarcia zaworów), Valvetronic (zmienne wzniosy zaworów) oraz bezpośredniemu wtryskowi benzyny.

Do firmy Hartge trafił samochód z właśnie takim silnikiem i automatyczną skrzynią biegów. Właściciel wykonał pomiar czasu przyspieszenia auta od 80 do 180 km/h, który wyniósł 16,16 s. Następnie mechanicy dokonali modyfikacji oprogramowania sterującego motorem.

Po tej zmianie kierowca pod pedałem gazu ma nie 245 KM, ale 290 KM mocy maksymalnej przy 5100 obr./min oraz 415 Nm momentu obrotowego przy zaledwie 2700 obr./min. Ponowne pomiary czasu rozpędzania 80-180 km/h wykazały, że niemiecki sedan potrzebuje o 4 sekundy mniej niż wóz fabryczny na ten sam manewr.

Hartge nie zdecydowało się na zdjęcie ogranicznika prędkości maksymalnej, zatem BMW osiąga nadal 250 km/h. Nie wiadomo także, jak przedstawia się czas sprintu do setki, ani też ile kosztuje tuning tego wozu.

Przedsiębiorstwo z Beckingen informuje, że tych samych zmian można oczekiwać w wyposażonych w identyczny silnik BMW 528i, BMW Z4 sDrive28i, BMW X1 xDrive28i, a także X3 xDrive28i.

Dane techniczne

Silnik i napęd:

Typ: R4
Ustawienie: z przodu, wzdłużnie
Rozrząd: DOHC, 4 zawory na cylinder
Objętość skokowa: 1997 cm³
Doładowanie: turbosprężarka twin-scroll
Moc maksymalna: 290 KM przy 5100 obr./min
Objętościowy wskaźnik mocy: 145,22 KM/l (seryjny – 122,68 KM/l)
Maksymalny moment obrotowy: 415 Nm przy 2700 obr./min
Skrzynia biegów: 8-biegowa, automatyczna
Typ napędu: na tylne koła

Hamulce i koła:

Hamulce przednie: tarczowe, wentylowane
Hamulce tylne: tarczowe, wentylowane
Koła przednie: 7,5 x 17”
Koła tylne: 7,5 x 17”
Opony przednie: 225/50 R 17
Opony tylne: 225/50 R 17

Masy i wymiary:

Masa własna: 1530 kg
Stosunek masy do mocy: 5,28 kg/KM (seryjny – 6,25 kg/KM)
Długość: 4624 mm
Szerokość: 1811 mm
Wysokość: 1429 mm
Rozstaw osi: 2810 mm

Osiągi:

Przyspieszenie 80-180 km/h: 12,17 s
Prędkość maksymalna: 250 km/h

Arrinera z nowymi szkicami – wkrótce zobaczymy wersję produkcyjną

2012-07-17T14:20:00.000+02:00

Arrinera Automotive od jakiegoś czasu obiecywała, że w lipcu zaprezentuje produkcyjną wersję swojego dzieła. Dzisiaj pokazano pierwsze szkice nadchodzącego polskiego supersamochodu. Jakie zmiany czekają Arrinerę?
Prezentowane rysunki są szkicami poszukiwawczymi. Oznacza to, że to z nich wyselekcjonowano najlepsze cechy, by stworzyć ostateczny model. Zmiany zostały podyktowane nie tylko potrzebą modyfikacji stylistyki Arrinery, ale również względami technologicznymi i technicznymi. Konieczna była między innymi zmiana umiejscowienia wlotów powietrza. Dla wygody pasażerów zdecydowano się również zrezygnować z otwieranych do góry drzwi znanych z konceptu Arrinery przedstawionego w 2011 roku. Wersja produkcyjna ma być wyposażona w standardowe rozwiązanie.

Komputerowe rendery zostaną przedstawione pod koniec lipca. Wtedy przekonamy się, czego faktycznie można się spodziewać po nowym samochodzie. W sierpniu natomiast zostanie zaprezentowany wygląd tzw. Serii 33. Będzie to Arrinera w wersji o ograniczonej liczbie wyprodukowanych egzemplarzy, która będzie różnić się między innymi elementami stylistycznymi wnętrza oraz nadwozia.
Inspiracją dla twórców tej maszyny był pęd, dlatego konstruktorzy poświęcają dużo czasu na możliwie doskonałe dopracowanie aerodynamiki samochodu. Główny stylista firmy, Pavlo Burkatskyy, mówi, że nowa Arrinera została stworzona w głównej mierze przez strugi powietrza opływające bryłę samochodu. Właśnie dlatego polski supersamochód nosi taką, a nie inną nazwę. Arrinera pochodzi z języka włoskiego oraz baskijskiego i w wolnym tłumaczeniu oznacza ‘prawdziwie opływowy’.

Dlaczego wciąż nie możemy obejrzeć pełnej wersji samochodu? Arrinera poinformowała, że wciąż trwają prace w tunelu aerodynamicznym. Prowadzona jest analiza przepływu powietrza po nadwoziu przy prędkościach do 360 km/h. Jest to już końcowy etap badań aerodynamiki. Można zatem przypuszczać, że ostateczną wersję czekają jeszcze kosmetyczne zmiany, które w rzeczywistości mogą wymagać kolejnych prac np. przy procesie technologicznym. Tworzenie nowego samochodu jest skomplikowanym i czasochłonnym procesem, dlatego musimy uzbroić się w cierpliwość.
Do tej pory na dostosowanie Arrinery do wymogów homologacyjnych oraz wprowadzenie wszystkich zmian, które zajdą w wersji produkcyjnej, poświęcono ponad 6000 godzin.
Według Arrinera Automotive nowy wygląd auta został bardzo dobrze przyjęty przez klientów. A jak Wam podobają się pierwsze szkice polskiego supersamochodu?

Lotus nie pojawi się na targach w Paryżu

2012-07-17T14:19:00.003+02:00

Lotus Esprit na Paris Motor Show 2010

Niespełna trzy lata temu na paryskich targach motoryzacyjnych ówczesny dyrektor zarządzający Lotusa powiedział, że już wkrótce na rynek wejdzie sześć nowych aut. Plan się nie spełnił, a Lotus postanowił, że nie pojawi się na parkiecie tegorocznych targów.

Wydaje się, że w ciągu kilku ostatnich lat Lotus stoi w miejscu. Na rynku pojawiła się Evora, jednak poza tym niewiele się dzieje. Na początku czerwca tego roku motoryzacyjny świat obiegła informacja o tym, że Dany Bahar, CEO odpowiedzialny za „sześciomodelowy plan”, został zwolniony. Po tym jak Proton, właściciel Lotusa, został wykupiony przez DRB-Hicom, firma musiała na jakiś czas wstrzymać produkcję, przez co może się wydawać, że tegoroczne wyniki sprzedaży będą mocno rozczarowujące.
Ponadto w sieci pojawiła się informacja, że Lotus, podobnie jak więksi producenci w czasach kryzysu, rezygnuje z wystawienia się na tegorocznych targach w Paryżu. Wygląda więc na to, że firma chyli się ku upadkowi.
Spokojnie, w praktyce nie jest tak źle. Brytyjskie przedsiębiorstwo zainwestowało sporo w reklamę na Festiwalu Prędkości w Goodwood, co zaowocowało m.in. tym, że lista zamówień na Lotusa Exige V6 S oraz V6 Roadster jest bardzo długa. DRB-Hicom chce najwyraźniej zrobić Lotusa tym, czym powinien być, czyli firmą produkującą lekkie i szybkie samochody sportowe.

Lamborghini Urus za 170 000 euro?

2012-07-17T14:16:00.000+02:00

Wprawdzie Lamborghini nie potwierdziło oficjalnie czy i ewentualnie kiedy Urus trafi do produkcji, jednak w sieci pojawiły się już pierwsze informacje dotyczące potencjalnej ceny auta. Ile trzeba będzie zapłacić za SUV-a z Sant’Agata Bolognese?

Lamborghini Urus zostało oficjalnie zaprezentowane jako samochód koncepcyjny na tegorocznych targach motoryzacyjnych w Pekinie. Co ciekawe, auto zebrało same pozytywne recenzje, co w dobie krytyki Porsche o rozmienianie się na drobne i wprowadzanie do swojej oferty drugiego SUV-a, nie jest tym czego można by się spodziewać.

Wiadomo na pewno, że pojazd bazuje na platformie PL73, którą współdzieli z Porsche Cayenne, Volkswagenem Touaregiem, kolejną generacją Audi Q7 czy najbardziej kontrowersyjnym z nich wszystkich, Bentleyem EXP 9 F.

Urus ma ważyć niespełna 2000 kg, a będzie to możliwe dzięki wykorzystaniu superlekkich materiałów jak aluminium czy włókno węglowe. Pod maską auta pojawi się najprawdopodobniej jednostka V8 o pojemności 4,2 l pochodząca od Audi. Dzięki pomocy dwóch turbosprężarek silnik ma generować 608 KM. Nie jest wykluczone, że na rynku pojawi się jeszcze mocniejsza odmiana z silnikiem V10.
Według najnowszych informacji auto miałoby trafić na rynek w 2016 roku, a rocznie będzie powstawało 3000 egzemplarzy Urusa. Za każdy z nich trzeba będzie zapłacić 170 000 euro, co oznacza, że będzie to najtańsze Lamborghini w ofercie.

Biały lakier i czarny bizon – Lexus CT 200h w wydaniu Wald International

2012-07-17T14:15:00.000+02:00

Tuner Wald International wziął się ostatnio do roboty. Dwa dni temu informowaliśmy Was o pakiecie tuningowym dla Lexusa GS, a dziś prezentujemy pakiet o nazwie Black Bison, który tuner przygotował dla hatchbacka z logo Lexusa na przedzie – hybrydowego modelu CT 200h.

W tym przypadku tuner Wald International skupił się głównie na pakiecie aerodynamicznym, w którego skład wchodzą: agresywny zderzak przedni z zestawem diod LED do jazdy dziennej, nowe listwy progowe oraz masywny zderzak tylny z dyfuzorem i dwiema podwójnymi końcówkami wydechu. Z tyłu dostrzeżemy także dwa spoilery – jeden na dachu, a drugi w środkowej części klapy bagażnika.

Dopełnieniem pakietu o nazwie Black Bison są nowe felgi aluminiowe, które mogliśmy także podziwiać na modelu GS F Sport przygotowanym przez tego samego tunera. Dla bardziej wymagających przygotowano zestaw obniżający zawieszenie modelu CT 200h.

Z tak agresywnym wyglądem w parze powinna iść zwiększona moc silnika, jednak tuner w tym przypadku nie przewidział żadnych modyfikacji jednostki napędowej. Pod maską znajdziemy więc standardowy układ hybrydowy składający się z 1,8-litrowego silnika benzynowego i motoru elektrycznego o łącznej mocy 136 KM.

Volvo S60 Polestar – 508 KM, napęd AWD i…produkcja ruszy? [aktualizacja]

2012-07-17T14:14:00.000+02:00

O Volvo S60 opracowywanym przy współpracy z Polestar, które ma zagrozić niemieckiej konkurencji (Mercedes-Benz C63 AMG, BMW M3, przygotowywane Audi RS4), mówi się już od co najmniej kilku miesięcy. W ostatnim czasie plotki przybrały na sile, a Volvo samo puściło w eter garść informacji, by w ostatnią sobotę finalnie zaprezentować nowego gracza w segmencie niedużych sportowych sedanów. Przynajmniej tak miało być…

Na początku należy zaznaczyć, że zaprezentowane Volvo S60 Polestar nie jest samochodem produkcyjnym, a jedynie konceptem zbudowanym na prywatne zamówienie przez Volvo i Polestar. Na szczęście na razie to jedyny zawód, jaki szwedzki producent sprawił swoim fanom.

Jednostka napędowa R6 o pojemności 3,0 l z turbodoładowaniem (B6304T4, 304 KM) z najmocniejszej odmiany T6 została poddana gruntownym modyfikacjom. Przeprojektowano głowicę silnika, cały układ dolotowy wraz z kolektorem, układ wydechowy (3,5 cala, Ferrita) i zmieniono elektronikę odpowiadającą za sterowanie silnikiem.
Po co to wszystko? Aby pod maską zainstalować główną przyczynę wzrostu mocy do 508 KM – nową, większą turbosprężarkę firmy Garrett. Maksymalna moc osiągana jest przy 6500 rpm, a maksymalny moment obrotowy (575 Nm) przy 5500 rpm. Moment obrotowy przekazywany jest na koła obu osi przez sześciobiegową przekładnię manualną o względnie krótkich przełożeniach.

To oczywiście nie koniec zmian. Polestar kompleksowo zajęło się podwoziem – samochód obniżono o 30 mm, zwiększono rozstaw kół (20 mm z przodu, 40 mm z tyłu), zmodyfikowano zawieszenie, wstawiając podzespołowy firmy Öhlins, wzmocniono układ hamulcowy (wentylowane tarcze – z przodu Brembo 380 mm, z tyłu Polestar 302 mm) i zmieniono sterowanie sprzęgłem Haldex IV odpowiadającym za napęd tylnej osi.
Volvo zapewnia, że samochód ważący 1640 kg jest w stanie rozpędzić się do 100 km/h w ciągu 3,9 s i osiągnąć prędkość maksymalną powyżej 300 km/h.
Z zewnątrz zainstalowano poszerzający o 20 mm body-kit (zderzaki, listwy progowe, spoiler, dyfuzor z włókien węglowych), a w nadkolach znalazły się 19-calowe obręcze (ogumienie 265/30 R19). Zmiany nie ominęły również samej kabiny, jednak Polestar pokazało wyłącznie nieco bardziej sportowe fotele i połacie Alcantary.
Jak widać po opisie i zdjęciach, samochód prezentuje się naprawdę świetnie i mógłby mocno zamieszać na rynku drapieżnych sedanów. Pozostaje jednak nadzieja, że produkcja tego auta nie zakończy się na jednym egzemplarzu. A co Wy o tym myślicie?
[aktualizacja 21 czerwca]
W Internecie pojawiły się informacje, że Volvo S60 Polestar kosztowało 300 000 dol.
[aktualizacja 15 lipca]

Według najnowszych doniesień z brytyjskiej prasy Volvo i nadworny tuner Polestar rozważają wyprodukowanie ograniczonej ilości egzemplarzy opisywanego S60 Polestar. Dyrektor zarządzający lokalnym oddziałem Volvo, Nick Connor, twierdzi, że u szwedzkiego producenta trwają poważne dyskusje na ten temat. Dodał także, że sporty motorowe, a w szczególności samochody turystyczne nie są oznakowane obecnie zbyt wysokim priorytetem w strategii firmy, ale nie są też całkowicie wykluczone. Jeśli auto trafiłoby do limitowanej produkcji mogłoby trochę różnić się od prezentowanego wcześniej konceptu i kosztować nieco mniej – bo około 155 000 dol.

Oxigin Porsche 911 – legenda w legendarnych barwach

2012-07-17T14:13:00.000+02:00

Oxigin Porsche 911

Oxigin zaprezentowało Porsche 911 w legendarnych barwach Gulf. Kuracji poddano poprzednią generację 911, oznaczoną jako typ 997.

Kolory pomarańczowy i błękitny zrobiły furorę w wyścigowym światku w latach 60. i 70. Kto nie pamięta Forda GT40 i Porsche 917 K polakierowanych w ten sposób? Nawiązując do tamtych czasów Oxigin okleiło folią w charakterystycznych kolorach nadwozie jednej z wersji 911.

Oxigin Porsche 911

Nie pochwalono się, którą odmianę Porsche wzięto na warsztat. Jednak wprawne oko zauważy, że może to być 997 Targa upodobnione do limitowanego do 250 egzemplarzy 911 Sport Classic. Niemal identyczne jak w specjalnej 408-konnej edycji są zderzaki, charakterystyczny tylny spojler i lampy oraz końcówki układu wydechowego. Targę z kolei zdradza linia okien.
W projekcie zwracają uwagę również felgi. Wymieniono je na potężne obręcze o nazwie 14 Oxrock polakierowane na czarno z błękitnymi wstawkami.

Podwójne uderzenie – GAD Motors CLK 63 AMG Black Series V2 (2012)

2012-07-17T14:12:00.000+02:00

Jeżeli jesteś zdania, że Twój 507-konny CLK 63 AMG Black Series jest mocny, to grubo się mylisz. Że Twój wóz jest słabiutki udowadnia GAD Motors wypuszczając na drogi ponad 800-konnego potwora z dwoma kompresorami!

Mercedes-Benz CLK 63 AMG Black Series to bardzo fajny samochód. Nie jest tak często spotykany na drogach jak zwykły CLK 63 AMG, a do tego z zewnątrz prawie się nie odróżnia od pospolitszej odmiany. Co więcej, tak jak CLK 63 AMG, Black Seriesem można w razie potrzeby przewieźć 4 osoby w miarę komfortowych warunkach, a ponadto ma świetne osiągi.

Wyposażony w 6,2-litrowy silnik V8 seryjny wóz osiąga prędkość maksymalną 300 km/h, a do 100 km/h przyspiesza w 4,20 s. To wszystko dzięki temu, że z motoru M156 technikom Mercedesa udało się wycisnąć moc 507 KM przy 6800 obr./min i maksymalny moment obrotowy 630 Nm przy 5250 obr./min.

Do jednostki napędowej przykręcona jest 7-biegowa, automatyczna skrzynia przekładniowa AMG Speedshift, która moc przenosi wyłącznie na tylne koła. Aby zabezpieczyć mechanizm różnicowy przed przegrzaniem, niemiecka maszyna ma zainstalowaną chłodnicę.

Imponujący samochód, prawda? Ale to, co oferuje firma GAD Motors przechodzi ludzkie pojęcie. Z opisywanej jednostki napędowej tuner potrafi wycisnąć z małym okładem 800 KM!

Pojazd, który trafił do Fellbach (na północny wschód od Stuttgartu) przeszedł wielką zmianę pod maską. Co prawda nadal pracuje tam 6,2-litrowiec, ale już nie wolnossący, a doładowany, i to nie turbosprężarkami, ale kompresorami. Tak tak, dwiema sprężarkami mechanicznymi. Nie wiem jakim cudem oba te urządzenia udało się upchnąć, ale widać, że się dało.

Żeby wszystko grało jak należy, dokonano szeregu drobniejszych modyfikacji w Mercedesie. Kompresory mają specjalny system smarowania, a powietrze, które przejdzie przez sprężarki jest schładzane w wymiennikach ciepła typu ciecz-gaz.

W samym motorze pojawiły się sportowe wałki rozrządu wymuszające większy skok zaworów i dłuższy ich czas otwarcia. O większe dawki paliwa dbają wydajniejsze wtryskiwacze.

Tuner poprawił system dostarczania powietrza do kotła instalując sportowe filtry powietrza. Zadbano też o to, by silnik nie wyzionął ducha z przegrzania.

W miejsce seryjnego „wydechu” jest układ wydechowy ze sportowymi reaktorami katalitycznymi i tłumikami o zmniejszonych oporach wewnętrznych. Jedne z drugimi połączone są rurami o średnicy 76 mm. Całość zakończono czterema wcale nie aż tak dużymi wylotami.

Przeprogramowano zupełnie mapy wtrysku i zapłonu, oraz usunięto elektroniczny kaganiec. Skrzynia biegów, choć wytrzymała, wymagała zmiany programu sterującego tak, by dostosować ją do nowych osiągów jednostki silnikowej.

Po złożeniu wszystkiego do kupy okazało się, że pod powyginaną i zaopatrzoną w dwa otwory wentylacyjne pokrywą silnika są aż 823 KM! Właśnie takiego podwójnego kopa dają kompresory. Dużo? GAD Motors przebąkuje coś o możliwości zwiększenia jej do 900 KM.

Zabawa w taki tuning nie jest niestety tania i kosztuje prawie 46 000 euro, a w tym Mercedesie na przeróbkach silnika się nie skończyło.

Choć firma GAD zrezygnowała z modyfikacji zawieszenia, to postanowiła wymienić tarcze hamulcowe na ceramiczne. Przednie wentylowane dyski mają średnicę 402 mm i są zatrzymywane 12-tłoczkowymi zaciskami, a tylne – o średnicy 360 mm – blokowane są 8-tłoczkowymi zaciskami. Takie hamulce wymagają montażu kół z 19-calowymi felgami.

We wnętrzu zagościła, kosztem tylnej kanapy, klatka bezpieczeństwa. Z kolei karoserię tuner okleił szarą folią, na której w niektórych miejscach nadrukowano nity.

Na razie trudno powiedzieć ile kosztowała kompleksowa modyfikacja tego wozu, ale efekt jest piorunujący. Nie bardzo wiadomo też jakimi osiągami może pochwalić się ta maszyna. GAD Motors szacuje, że rozpędzanie się do setki trwa około 3,40 s.

Prędkość maksymalna powinna oscylować gdzieś w okolicach 355 km/h, ale na razie kierowca rozpędził tego Mercedesa do 340 km/h i twierdzi, że pedał gazu o podłogę jeszcze się nie opierał.

Dane techniczne

Silnik i napęd:

Typ: V8, 90^o, M156
Ustawienie: z przodu, wzdłużnie
Rozrząd: DOHC, 4 zawory na cylinder
Objętość skokowa: 6208 cm³
Doładowanie: 2 kompresory
Moc maksymalna: 823 KM
Objętościowy wskaźnik mocy: 132,57 KM/l (seryjny – 81,67 KM/l)
Skrzynia biegów: 7-biegowa, automatyczna AMG SpeedShift
Typ napędu: na tylne koła

Hamulce i koła:

Hamulce przednie: tarczowe, wentylowane, ceramiczne, średnica 402 mm, 12-tłoczkowe zaciski
Hamulce tylne: tarczowe, wentylowane, ceramiczne, średnica 360 mm, 8-tłoczkowe zaciski
Koła przednie: 19”
Koła tylne: 19”

Masy i wymiary:

Masa własna: 1760 kg
Stosunek masy do mocy: 2,14 kg/KM (seryjny – 3,47 kg/KM)
Długość: 4657 mm
Szerokość: 1833 mm
Wysokość: 1365 mm
Rozstaw osi: 2715 mm

Osiągi (prognozowane):

Przyspieszenie 0-100 km/h: 3,40 s
Prędkość maksymalna: 355 km/h

Škoda Rapid – garść oficjalnych informacji i obszerna galeria [wideo]

2012-07-17T14:10:00.000+02:00

Škoda nareszcie udostępniła oficjalne oświadczenie prasowe dotyczące nowego modelu Rapid. Zostało ono poparte obszerną galerią i filmem wideo, które prezentują model Rapid z każdej strony.
Czeski producent znajdujący się pod skrzydłami koncernu VW AG twierdzi, że model Rapid został zaprojektowany zgodnie z nowym językiem stylistycznym Škody, czego wyrazem są perfekcyjne proporcje oraz ostre i wyraziste linie. Może są to trochę górnolotne określenia, jednak trzeba przyznać, że samochód prezentuje się bardzo przyzwoicie. Škoda Rapid mierzy 4483 mm długości, 1706 mm szerokości i 1461 mm wysokości, a rozstaw osi wynosi 2602 mm. Najnowszy liftback Škody został zaprojektowany jako pojazd rodzinny, a więc miejsca w środku jest sporo. Dodatkowym atutem jest duża ilość schowków, gdzie można pochować drobiazgi.

Jak na Škodę przystało, kokpit pojazdu jest bardzo schludny i ergonomiczny, dzięki czemu każdy bez problemu powinien odnaleźć się we wnętrzu Škody Rapid. Ci, którzy już myślą o zakupie prezentowanego modelu, z całą pewnością ucieszą się z faktu, że bagażnik modelu Rapid ma aż 550 litrów pojemności. Przestrzeń ładunkowa po złożeniu tylnych siedzeń pomieści już 1490 litrów.
Škoda Rapid w zależności od wybranej opcji silnikowej będzie dostępna z 5- lub 6-biegową skrzynią manualną lub przekładnią DSG. Gama silnikowa prezentuje się następująco:

1,2 l MPI (75 KM i 112 Nm),
1,2 l TSI (86 KM i 160 Nm),
1,2 l TSI (105 KM i 175 Nm),
1,4 l TSI (122 KM i 200 Nm),
1,6 l TDI (90 KM i 230 Nm),
1,6 l TDI (105 KM i 250 Nm).

BMW 770i xDrive zamiast M7

2012-07-17T14:07:00.000+02:00

Już któryś raz w ciągu ostatnich 2-3 lat w sieci pojawiają się spekulacje dotyczące BMW M7, czyli usportowionej wersji największej limuzyny z Monachium. Tym razem jednak źródła twierdzą, że taki model w ciągu kilku najbliższych lat na pewno nie wyjdzie na rynek.

Według informacji podanych przez Automobile Magazine, jakakolwiek nowa wersja BMW Serii 7 może wyjść dopiero w roku 2014, na rok modelowy 2015, bowiem to właśnie wtedy BMW planuje zaprezentowanie nowej odsłony swojej największej limuzyny.

Wiadomo, że w przypadku nowego modelu niemiecki producent postawi na jak najlżejszą konstrukcję. Już wcześniej zapowiadano szkielet z włókna węglowego, aluminium i stali. Łatwo się domyślić, że obniżenie masy może bardzo pozytywnie wpłynąć na właściwości jezdne oraz osiągi.
Prawdopodobnie to właśnie dlatego nowa topowa wersja Serii 7, która zostanie nazwana 770i xDrive, będzie napędzana jednostką V8 o pojemności 4,0 l wspomaganą przez dwie turbosprężarki. Całość ma generować 482 KM oraz 650 Nm momentu obrotowego.
To słabsza jednostka od obecnej generacji 750i oraz 760i, BMW musi się więc naprawdę postarać żeby jak najbardziej „wyciągnąć” tę moc – mówi się, że nowa siódemka ma być o ponad 200 kg lżejsza od obecnej generacji. Ciekawe, czy BMW pozostawi w ofercie jednostkę V12, no i kluczowe pytanie - jak będzie wyglądała nowa Seria 7?

Mercedes CLS 63 AMG Shooting Brake oficjalnie [aktualizacja]

2012-07-17T14:06:00.000+02:00

Mercedes nie kazał długo czekać na odmianę AMG swojego najnowszego modelu – ostatnie przecieki ze zdjęciami CLS 63 AMG Shooting Brake okazały się przedsmakiem pierwszych oficjalnych informacji. Do Sieci trafiły również filmiki z nowym Mercedesem.

Potwierdziły się wszystkie dane techniczne auta, znane są również podstawowe osiągi obu wersji modelu. Te dwie odmiany to podstawowa 63 AMG oraz Edition 1 – seria mająca uczcić rozpoczęcie produkcji nowego AMG. Edition 1 będzie się wyróżniać zwiększoną mocą i momentem obrotowym specjalnie dla tych, dla których 525 KM to jeszcze trochę za mało.

Pod maską bez niespodzianek. Napęd stanowi 5,5-litrowy silnik V8, który korzystając z pomocy dwóch turbosprężarek, generuje 525 KM i 700 Nm momentu obrotowego dostępnego już od 1750 obr./min. Za przeniesienie go na asfalt odpowiada dwusprzęgłowa, 7-biegowa skrzynia biegów MCT. Takie połączenie pozwala na przyspieszenie od 0 do 100 km/h w zaledwie 4,4 s, zatem nie ma tutaj zmian w porównaniu z sedanem.
Oba auta pod względem technicznym są bliźniaczo podobne, zatem wszelkie rozwiązania w CLS 63 AMG znajdą się również w odmianie Shooting Brake. Poza systemem Start/Stop jest to m.in. AMG Ride Control – zawieszenie, którego stopień tłumienia można dostosować wedle własnych upodobań w jednym z 3 dostępnych trybów pracy.
Warto powiedzieć nieco więcej o wcześniej wspomnianej wersji Edition 1. Nie należy się jednak tutaj spodziewać fajerwerków, gdyż jest ona po prostu inną nazwą dla Performance Package – pakietu dostępnego dla CLS 63 AMG w wersji sedan. Oferuje wzmocnienie silnika do 577 KM i 800 Nm momentu obrotowego.
Dzięki tej modyfikacji przyszły właściciel będzie w stanie rozpędzić się swoim autem 0,1 s szybciej od posiadacza słabszej odmiany. Przyspieszanie w tym przypadku nie zakończy się przy wartości 250 km/h, a bardzo prawdopodobne, że 300 km/h również nie będzie barierą nie do pokonania. Są osoby, które zdecydują się na ten wariant, ale na pewno nie pozostanie to bez wpływu na stan ich portfela.

Żeby zdecydować się na podstawową odmianę CLS 63 AMG Shooting Brake, trzeba będzie odłożyć zapewne grubo ponad pół miliona złotych. Dla najbardziej wybrednych klientów, którzy zechcą mieć w swoim aucie hamulce ceramiczne, zestaw audio sygnowany przez Bang&Olufsen oraz wiele innych gadżetów, przekroczenie granicy 800 tys. zł nie powinno stanowić problemu. Auto trafi do salonów już w przyszłym roku. Ciekawie zapowiada się walka z BMW serii 6 GranTouring, nad którym intensywnie pracują Bawarczycy. Pozostaje czekać na odpowiedź Audi.
[aktualizacja 14 lipca]

Teasery nowej Mazdy6 (2014) [aktualizacja]

2012-07-17T14:05:00.000+02:00

Teaser nowej Mazdy6

Niedawno w Sieci ukazały się zdjęcia szpiegowskie auta. Teraz producent pokazuje teasery nowej Mazdy6, która oficjalnie zadebiutuje jeszcze w tym roku na targach motoryzacyjnych w Paryżu.

Razem z pierwszym teaserem Mazda nie ujawniła jednak żadnych konkretnych informacji na temat nowej szóstki. Wnioskując jednak po zdjęciach egzemplarza szpiegowskiego oraz po tym, co widać na krótkim wideo, można stwierdzić, że sylwetka czerpać będzie garściami z koncepcyjnej Takeri.

Dzięki temu nowa Mazda6 przestanie być neutralnym stylistycznie autem i zacznie wyróżniać się w tłumie. Jest to zasługa filozofii stylistycznej KODO. O projekcie nowej szóstki wypowiedział się główny designer - Akira Tamatani:

Wyraźnie wyrzeźbiona twarz z ostro nakreślonymi oczami patrzącymi naprzód, dopełniona chromowanym logo, natychmiast daje znać wszystkim spoglądającym, że jest to nowy flagowy sedan Mazdy.

Zapewne wkrótce ujawnione zostaną pierwsze oficjalne informacje na temat auta. Na razie wiadomo, że nowa Mazda6 wjedzie do salonów na początku 2013 roku.