Το γυμναστήριο

Αποκατάσταση μετά την άσκηση

2011-11-28T01:51:00.000-08:00

Στον κόσμο του αθλητισμού η ικανότητα ανάνηψης μετά από διαδοχικές προπονήσεις και η διατήρηση της ποιότητας της προπόνησης, χωρίς τραυματισμούς, λοιμώξεις και κυρίως χωρίς την εμφάνιση κόπωσης, αποτελούν χαρακτηριστικά βασικής σημασίας για έναν αθλητή υψηλού επιπέδου. «Λάβε υπ’όψιν σου την ανάπαυση και τη διατροφή μετά την άσκηση όσο σοβαρά λαμβάνεις και την προπόνηση σου. Κατά κύριο λόγο η δύναμη και η αντοχή δεν αυξάνονται κατά τη διάρκεια της προπόνησης αλλά κατά την ανάπαυση που ακολουθεί μετά την προπόνηση» δηλώνει ο Εργοφυσιολόγος και Διευθυντής του Εργομετρικού των ΗΠΑ στο Colorado Springs Δρ. Jay T. Kearney.

Μια βέλτιστη αποκατάσταση περιλαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία:

· Αποκατάσταση μυικού γλυκογόνου, κύριο καύσιμο υλικό.

· Αναπλήρωση υγρών και ηλεκτρολυτών που χάθηκαν κατά την άσκηση μέσω του ιδρώτα.

· Μείωση των μυικών και ανοσοποιητικών βλαβών που προκαλούνται στο σώμα λόγω της έντονης άσκησης.

· Ανάπλαση των μυικών πρωτεϊνών που είναι απαραίτητες για τη μυϊκή δομή και λειτουργία.

Επομένως η αποκατάσταση συνεπάγεται με κατανάλωση τροφίμων και υγρών κυρίως αμέσως μετά την άσκηση (30 λεπτά μετά το τέλος της άσκησης).

Λόγοι που ίσως να παρεμποδίσουν την πρόσληψη υγρών και τροφίμων αμέσως μετά την άσκηση είναι τα ακόλουθα:

· Η κόπωση – που μειώνει την επιθυμία πρόσληψης φαγητού.

· Η απώλεια όρεξης μετά από μια εξαντλητική προπόνηση.

· Η περιορισμένη πρόσβαση σε φαγητό.

· Και άλλες προτεραιότητες μετά από την προπόνηση, όπως διατάσεις, συνάντηση με προπονητή.

Αποκατάσταση μυϊκού γλυκογόνου

Η αποκατάσταση του μυϊκού γλυκογόνου αποτελεί τη βασική προτεραιότητα του οργανισμού στη φάση της ανάνηψης αφού το μυϊκό γλυκογόνο αποτελεί το κύριο ενεργειακό υπόστρωμα των μυών κατά τη διάρκεια της άσκησης. Όπως αναφέρθηκε και στο προηγούμενο άρθρο η κόπωση επέρχεται όταν τα επίπεδα μυϊκού γλυκογόνου εξαντληθούν με αποτέλεσμα τη διακοπή της άσκησης. Συνεπώς, η πλήρης αναπλήρωση του μυϊκού γλυκογόνου είναι απαραίτητη για τη διατήρηση υψηλής απόδοσης σε διαδοχικές προπονήσεις ή στους αγώνες.

Η μέγιστη αποκατάσταση των αποθεμάτων μυϊκού γλυκογόνου κατά τη διάρκεια των πρώτων 6 ωρών της ανάνηψης επιτυγχάνεται όταν τα τρόφιμα ή τα υγρά που καταναλώνονται παρέχουν πρόσληψη υδατανθράκων, η οποία είναι ίση με 1γρ ανά σωματικό κιλό βάρους κατά την πρώτη ώρα της ανάνηψης, και η πρόσληψη αυτή επαναλαμβάνεται ακόμη 2-3 φορές, κάθε 2 ώρες.Παραδείγματος χάριν, ένας αθλητής με σωματικό βάρος 70 κιλών θα πρέπει να καταναλώσει αμέσως μετά την άσκηση 70γρ υδατάνθρακες οι οποίοι αντιστοιχούν με 1 τοστ (άσπρο ψωμί, 1 φέτα τυρί χαμηλών σε λιπαρά και 1 φέτα γαλοπούλα), 1 μπανάνα και 1 ποτήρι γάλα 1.5% λίπος.

Αποκατάσταση υγρών και ηλεκτρολυτών

Όπως αναφέρθηκε στο πρώτο άρθρο η αναπλήρωση υγρών και ηλεκτρολυτών είναι σημαντική μιας και μια μικρή αλλαγή στην ισορροπία τους μειώνει την απόδοση του αθλητή. Επομένως γίνεται σαφές γιατί είναι πολύ σημαντικό να αποφύγουμε την αφυδάτωση. Υπάρχουν εύκολοι και αποτελεσματικοί τρόποι που προτείνονται για την αποφυγή της, και είναι οι εξής: α) η κατανάλωση υγρών σε ποσότητα ίση με το 150% της απώλειας υγρών που χάθηκαν κατά τη διάρκεια της άσκησης β) η κατανάλωση τουλάχιστον 8-10 ποτήρια νερό κατά τη διάρκεια της ημέρας, χωρίς να χρησιμοποιείς τη δίψα ως ένδειξη για κατανάλωση νερού γ) έλεγχος του χρώματος των ούρων, όσο πιο σκούρα το χρώμα των ούρων τόσο πιο αφυδατωμένος είσαι και δ) η κατανάλωση υγρών ή αθλητικών ποτών πρέπει να γίνεται ευχάριστα από τους αθλητές κατά τη διάρκεια ή μετά την άσκηση, δηλαδή τα υγρά να είναι κρύα και με ευχάριστη γεύση.

Μείωση των μυικών και ανοσοποιητικών βλαβών

Η εξαντλητική άσκηση οδηγεί στην εμφάνιση σημείων βλάβης του ανοσοποιητικού συστήματος του αθλητή – όπου όταν μιλάμε για ανοσοποιητικό σύστημα εννοούμε τον αμυντικό μας μηχανισμό ενάντια σε επιβλαβείς μικροσκοπικούς εισβολείς. Μία εξαντλητική άσκηση διαρκεί 4 ώρες ως 3 ημέρες, ανάλογα με την ένταση και τη διάρκεια της, αυξάνοντας έτσι την πιθανότητα να αρρωστήσει ο αθλητής με ένα απλό κρυολόγημα, γρίπη ή μία ίωση. Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι, η χορήγηση υδατανθράκων κατά τη διάρκεια της άσκησης (μέσω αθλητικού ποτού) ή η λήψη αντιοξειδωτικών βιταμινών μέσω της διατροφής μπορεί να περιορίσει τη μείωση της ανοσοποιητικής λειτουργίας του οργανισμού.

Ανάπλαση των μυικών πρωτεϊνών

Τέταρτος και πολύ σημαντικός παράγοντας για την αποκατάσταση μετά την προπόνηση είναι οι πρωτεΐνες. Οι πρωτεΐνες χρειάζονται αφενός για την ανάπτυξη, διατήρηση και επισκευή όλων των κυττάρων, αφετέρου χρειάζονται για την παραγωγή ένζυμων και πρωτεϊνών. Επομένως, μετά από μια δύσκολη προπόνηση, η κατανάλωση πρωτεϊνών συμβάλλει στην επισκευή και στην ανάπτυξη των μυικών κυττάρων. Η προσοχή πρόσφατων μελετών έχει επικεντρωθεί στο χρόνο πρόσληψης τους και έχουν δείξει πως η πρόσληψη πρωτεϊνών αμέσως μετά την άσκηση αυξάνει το ρυθμό με τον οποίο αναπλάθονται τα μυικά κύτταρα.

Επομένως, η διαδικασία της βέλτιστης αποκατάστασης σχετίζεται κυρίως με την πρόληψη των οδυνηρών συνεπειών μιας εξαντλητικής προπόνησης. Η ποσότητα κατανάλωσης τόσο τροφίμων σε υδατάνθρακες, πρωτεΐνες και άλλα θρεπτικά συστατικά όσων και υγρών είναι ανάλογα με τα ατομικά χαρακτηριστικά- δηλαδή ανάλογα με τα κιλά και την ηλικία- του κάθε αθλητή καθώς και το είδος και τη διάρκεια της προπόνησης που ακολουθεί ο αθλητής.

http://hellasathletic.com/

ΠΡΟΣΦΟΡΆ ΣΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΤΕΦΑΑ ΣΕΡΡΩΝ

2011-11-26T02:04:00.000-08:00

Έλεγχος της Έντασης στην Αερόβια Άσκηση

2011-11-21T07:28:00.000-08:00

του Γιώργου Σκόλια

Το επίπεδο έντασης στην αερόβια άσκηση είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες για την επίτευξη των επιθυμητών προσαρμογών.

Για τον έλεγχο του επιπέδου έντασης στην αερόβια άσκηση χρησιμοποιούμε τη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VΟ2max), τον καρδιακό παλμό (HR), τη μέθοδο της υποκειμενικής εκτίμησης της προσπάθειας (Ratings of perceived Exertion - PRE), τη μέθοδο των μεταβολικών μονάδων (Metabolic Equivalent Units - MET) και τον έλεγχο της ομιλίας (Talk test).

Μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2max)

Ο έλεγχος της έντασης στην αερόβια άσκηση με της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου απαιτεί ακριβό εξοπλισμό, αρκετά ακριβά αναλώσιμα υλικά και ειδικευμένο προσωπικό. Όλα τα παραπάνω λειτουργούν αρνητικά για τη χρησιμοποίηση αυτής της μεθόδου από τα γυμναστήρια.

Καρδιακός παλμός (HR)

Ο έλεγχος του καρδιακού παλμού κατά τη διάρκεια της άσκησης μας δίνει έναν ασφαλή τρόπο ελέγχου της έντασης κατά την αερόβια άσκηση. Αποτελεί και έμμεσο τρόπο ελέγχου της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου καθώς γνωρίζουμε από πολλές μελέτες ότι το 70% έως 85% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας αντιστοιχεί στο 60% έως 80% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (πίνακας 1).

Πως βρίσκουμε τον καρδιακό παλμό

Τον καρδιακό παλμό τον μετράμε :

1. από την κερκιδική αρτηρία, τοποθετώντας τα δύο πρώτα δάκτυλα κάτω από τη βάση του αντίχειρα στη μέσα πλευρά του καρπού

2. από την καρωτιδική αρτηρία τοποθετώντας τα δύο πρώτα δάκτυλα στη πλευρά του λαιμού, δίπλα από το "μήλο του Αδάμ" στο αυλάκι που σχηματίζεται στο πλάι του λαιμού.

Όταν θέλουμε να δούμε εάν ένα άτομο προπονείται σε ένα αποτελεσματικό επίπεδο έντασης πρέπει να παίρνουμε τον καρδιακό παλμό κατά την προπόνηση.

Όταν το άτομο βρίσκεται σε σταθερή προπονητική ένταση, διακόπτουμε για λίγο και μετράμε τον καρδιακό παλμό από τον καρπό ή τον λαιμό για 10 δευτερόλεπτα. Μόλις διακόψετε την προπόνηση μετρήστε αμέσως τον καρδιακό παλμό, γιατί ο καρδιακός παλμός αλλάζει πολύ γρήγορα.

Το μέτρημα στα 10 δευτερόλεπτα είναι περισσότερο ακριβές από ότι το μέτρημα στα 15 δευτερόλεπτα. Όταν μετρήσετε τον καρδιακό παλμό στα 10 δευτερόλεπτα, πολλαπλασιάστε επί 6 και θα βρείτε τον καρδιακό παλμό ανά λεπτό. Αν ο καρδιακός παλμός είναι χαμηλότερος από αυτόν που θέλετε, αυξήστε την ένταση στη προπόνηση και εάν είναι υψηλότερος μειώστε την ένταση της προπόνησης.

Πίνακας 1

Ποσοστό της μέγιστης καρδιακής συχνότητας	Ποσοστό της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου
55	40
60	45
70	60
80	70
85	80
90	85

Υποκειμενική εκτίμηση της προσπάθειας (PRE)

Η υποκειμενική εκτίμηση της προσπάθειας σαν έλεγχος της έντασης στην άσκηση αναπτύχθηκε από τον Σουηδό ψυχολόγο Gunnar Borg. Ο Borg παρατήρησε ότι η εκτίμηση της προσπάθειας αλλάζει σημαντικά με την αύξηση της ηλικίας.

Δημιούργησε μια κλίμακα που αποτελείται από 15 κατηγορίες από το 6 έως το 20 (πίνακας 2), με βάση την αύξηση του καρδιακού ρυθμού, την πρόσληψη οξυγόνου, την παραγωγή γαλακτικού οξέος, την αύξηση του ρυθμού της αναπνοής κ.α.

Η χρήση της μεθόδου της υποκειμενικής εκτίμησης της προσπάθειας δεν απαιτεί εξοπλισμό, δίνει αρκετά ακριβή στοιχεία για την ένταση της άσκησης και διασταυρώνεται εύκολα με τον καρδιακό ρυθμό χωρίς να διακόψουμε την άσκηση.

Πίνακας 2

Εκτίμηση	PRE	Ποσοστό της μέγιστης καρδιακής συχνότητας
Πάρα πολύ εύκολο	6	20
	7	30
	8	40
Πολύ εύκολο	9	50
	10	55
Εύκολο	11	60
	12	65
Μέτριο	13	70
	14	75
Δύσκολο	15	80
	16	85
Πολύ δύσκολο	17	90
	18	95
Πάρα πολύ δύσκολο	19	100
Εξάντληση	20	Εξάντληση

Μέτρηση των μεταβολικών μονάδων (MET)

Με τη μέθοδο αυτή οι δραστηριότητες ταξινομούνται με βάση την ποσότητα οξυγόνου που καταναλώνεται για την παραγωγή ενέργειας, (πίνακας 3). Στην κατάσταση ηρεμίας ο οργανισμός καταναλώνει περίπου 3,5 ml οξυγόνου για κάθε κιλό σωματικού βάρους ανά λεπτό (ml/Kg/min).

Η κατανάλωση οξυγόνου στην κατάσταση ηρεμίας αναφέρεται σαν 1 MET. Έτςι το MET αποτελεί μονάδα για τον υπολογισμό του μεταβολικού κόστους, σε αναλογία πρόσληψης οξυγόνου. Όταν μια δραστηριότητα έχει κόστος 4 MET αυτό σημαίνει ότι καταναλώνει 14 ml/Kg/min.

Η μέθοδος αυτή δεν βοηθά ιδιαίτερα στον έλεγχο της προπονητικής έντασης, αλλά αποτελεί μια καλή μέθοδο για την ταξινόμηση των δραστηριοτήτων και τον έλεγχο της προοδευτικής αύξησης της έντασης.

Πίνακας 3

Δραστηριότητα	ΜΕΤ
Περπάτημα 3,0 Km / ώρα	2,5
Περπάτημα 4,5 Km / ώρα	3,5
Περπάτημα 6,5 Km / ώρα	4,5
Περπάτημα 7,5 Km / ώρα	6,0
Τρέξιμο 8,0 Km / ώρα	7,0
Τρέξιμο 9,0 Km / ώρα	8,5
Τρέξιμο 11,0 Km / ώρα	10,5
Τρέξιμο 13,0 Km / ώρα	14,0
Τρέξιμο 16,0 Km / ώρα	16,0

Έλεγχος της ομιλίας (Talk test)

Η μέθοδος αυτή βασίζεται στο γεγονός ότι η αύξηση της έντασης κατά την άσκηση δημιουργεί αύξηση του ρυθμού της αναπνοής και η φυσιολογική ομιλία γίνεται δύσκολη, ενώ είναι σχεδόν αδύνατη όταν ο αθλούμενος περάσει στον αναερόβιο μεταβολισμό (πίνακας 4).

Πίνακας 4

	Κανονική ομιλία	Σχετική δυσκολία στην ομιλία	Δυσκολία στην ομιλία
Ποσοστό της μέγιστης καρδιακής συχνότητας	81	87	90
Ποσοστό της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου	75	80	90

Πηγή: www.maximumfitness.gr,

CHAMPS PROMO

2011-11-18T08:40:00.000-08:00

Η Ανάγκη Άσκησης στις Μεγαλύτερες Ηλικίες

2011-11-18T00:27:00.000-08:00

του Γιώργου Σκόλια

Με την πάροδο του χρόνου στον καθένα μας μειώνεται η δύναμη, η μυϊκή μάζα, η ελαστικότητα των μυών καθώς και η ικανότητα πρόσληψης οξυγόνου.

Μετά την ηλικία των 40 ετών η μυϊκή μάζα μειώνεται περίπου 200 γραμμάρια το χρόνο και συγχρόνως αυξάνονται τα ποσοστά λίπους στο σώμα, περίπου 500 γραμμάρια το χρόνο. Ακόμη μειώνεται η ποσότητα του συνδετικού ιστού στο σώμα κάνοντας τις αρθρώσεις περισσότερο ευαίσθητες στους τραυματισμούς.

Μετά την ηλικία των 50 ετών αρχίζει και η μείωση της μάζας των οστών σε ένα ποσοστό περίπου 0,4% το χρόνο.

Τέλος, η λειτουργία αρκετών οργάνων αρχίζει να μειώνεται μετά την ηλικία των 30 ετών. Τα άτομα που βρίσκονται στην ηλικία μεταξύ των 35 και 45 ετών έχουν ίσως το μεγαλύτερο άγχος από όλες τις άλλες ηλικίες, καθώς αυτή είναι η ηλικία που δημιουργούν οικογένεια και η καριέρα τους είναι σε πλήρη εξέλιξη.

Συνήθως σ\' αυτή την ηλικία τα περισσότερα άτομα παίρνουν βάρος και αποκτούν βλαβερές συνήθειες όπως το κάπνισμα και η χρήση οινοπνεύματος.

Όπως όλοι καταλαβαίνουμε αυτό που απαραίτητα χρειάζεται σε αυτές τις ηλικίες είναι η αύξηση της σωματικής δραστηριότητας για τη συντήρηση της δύναμης και της μυϊκής μάζας, τη συντήρηση του ιδανικού σωματικού βάρους και τη σωστή λειτουργία του καρδιαγγειακού και καρδιαναπνευστικού συστήματος.

Η προπόνηση δύναμης θα βοηθήσει στη συντήρηση της δύναμης και της μυϊκής μάζας κρατώντας έτσι τον βασικό μεταβολισμό σε υψηλά επίπεδα. Ακόμη θα βοηθήσει στη συντήρηση της πυκνότητας των οστών.

Η αεροβική προπόνηση θα βοηθήσει στην καλή λειτουργία του καρδιαγγειακού και καρδιαναπνευστικού συστήματος και στη συντήρηση του ιδανικού βάρους του σώματος.

Οι διατατικές ασκήσεις είναι απαραίτητες για τη συντήρηση της ευλυγισίας και την πρόληψη τραυματισμών στους μύες και στις αρθρώσεις.

Ακόμη η σωστή διατροφή έχει καθοριστικό ρόλο για τη συντήρηση της μυϊκής μάζας, τη συντήρηση του ιδανικού βάρους και τη διατήρηση των επιπέδων ενεργείας στα επιθυμητά επίπεδα.

Τα άτομα που αρχίζουν να γυμνάζονται μετά την ηλικία των 40 ετών πρέπει να προσέχουν ιδιαίτερα τη σωστή εκτέλεση των ασκήσεων για την αποφυγή τραυματισμών, όχι μόνο γιατί σε αυτές τις ηλικίες τα άτομα είναι επιρρεπή στους τραυματισμούς, αλλά και επειδή οι τραυματισμοί έχουν και αρκετά μεγάλο χρόνο αποθεραπείας σε σχέση με τις μικρότερες ηλικίες. Οι περιοχές που παρουσιάζουν μεγαλύτερη τάση για τραυματισμούς είναι οι αρθρώσεις των ώμων, τα γόνατα και η περιοχή της μέσης.

Οι ασκήσεις που χρειάζονται είναι οι βασικές ασκήσεις για κάθε μυϊκή ομάδα χωρίς όμως να επιβαρύνουν τις αρθρώσεις.

Ο καθένας μας όταν αρχίζει να γυμνάζεται μετά από αρκετό καιρό, πρέπει να αρχίζει πολύ προσεκτικά και προοδευτικά να αυξάνει την αντίσταση που χρησιμοποιεί στις ασκήσεις, στα σετ και στις επαναλήψεις.

Τα προγράμματα προπόνησης με βάρη πρέπει να είναι απλά και να περιλαμβάνουν ασκήσεις για όλες τις μυϊκές ομάδες.

Η ποσότητα και η συχνότητα της προπόνησης πρέπει να ρυθμίζονται ανάλογα με την ικανότητα του καθενός να αναρρώνει μετά από την προπόνηση. Η ικανότητα του οργανισμού να αναρρώνει από την προπόνηση μειώνεται με την πάροδο του χρόνου, γι\' αυτό η προπόνηση πρέπει να ρυθμίζεται ανάλογα.

Η αεροβική προπόνηση πρέπει να γίνεται με δραστηριότητες που να προσφέρουν χαμηλό επίπεδο κραδασμών για την αποφυγή τραυματισμών στους μύες και στις αρθρώσεις, δηλαδή δραστηριότητες όπως το έντονο περπάτημα και το ποδήλατο.

Οι διατατικές ασκήσεις πρέπει να γίνονται αμέσως μετά την προθέρμανση και αμέσως μετά το κυρίως πρόγραμμα με τη μορφή αποθεραπείας.

Ξεκινώντας με τις τρεις αυτές διαφορετικές δραστηριότητες, προπόνηση δύναμης, αεροβική προπόνηση, διατατικές ασκήσεις, και παραμένοντας δραστήριοι όλο το χρόνο μπορούμε να έχουμε άριστα αποτελέσματα στην επιβράδυνση της φθοράς του οργανισμού.

Πηγή: www.maximumfitness.gr

Ενεργειακό κόστος μυϊκών δραστηριοτήτων.

2011-11-10T01:31:00.000-08:00

Η ενεργειακή δαπάνη δίνεται σε ΜΕΤ (πολλαπλάσια της ενεργειακής δαπάνης στην ηρεμία) δηλαδή σε χιλιοθερμίδες ανά κιλό σωματικού βάρους ανά ώρα (kcal/kg/h) και ανά λεπτό (kcal/kg/min).

Ενεργειακό κόστος μυϊκών δραστηριοτήτων.

Δραστηριότητα kcal/kg/h kcal/kg/min

Αντισφαίριση 8 0,133

Βάδισμα

Κατωφέρεια 3 0,050

Ανωφέρεια 8 0,133

Αγωνιστικό 7 0,117

Μπάσκετ 8 0,133

Κολύμβηση

Προπόνηση 8 0,133

Αγωνιστική 11 0,183

Ορειβασία 7 0,117

Πάλη 10 0,167

Βόλεϋ 4 0,067

Beach volley 8 0,133

Ποδόσφαιρο 10 0,167

Πολεμικές Τέχνες 4 0,067

Πυγμαχία 12 0,200

Τζούντο 10 0,167

Τρέξιμο

4 min/km 15 0,250

7,5 min/km 8 0,133

Χειροσφαίριση 12 0,200

Οι ατομικές διαφορές για την ίδια δραστηριότητα μπορεί να είμαι μεγάλες, δεδομένου ότι η ενεργειακή δαπάνη ενός ατόμου επηρεάζεται όχι μόνο από τη σωματική του μάζα, αλλά και από το σωματικό λίπος, την ηλικία, το φύλο, την οικονομία των κινήσεων, καθώς και τις περιβαλλοντικές συνθήκες, στις οποίες διεξάγεται η δραστηριότητα (Ainsworth et al 2000,Montoye 2000).

Ενεργειακό κόστος επαγγελματικών, οικιακών και ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων.

Επαγγέλματα kcal/kg/h kcal/kg/min.

Ελαιοχρωματισμός 4,5 0,075

Μηχανικός Αυτοκινήτου 4,5 0,075

Σιδηρουργός 8 0,133

Κλάδεμα 4,5 0,075

Φτυάρισμα 6 0,100

Ηλεκτρολόγος 3,5 0,058

Οδήγηση 2 0,033

Μαγείρεμα 2,5 0,042

Βούρτσισμα δοντιών 2,5 0,042

Ντους 4 0,067

Χορός

Παραδοσιακός 5 0,092

Βαλς 3 0,050

Ντίσκο 5,5 0,092

Γράψιμο 1,8 0,030

Διάβασμα 1,3 0,02

Σεξουαλική Δραστηριότητα

Έντονη 2,5 0,042

Ήπια 1,5 0,022

Αλήθειες και ψέματα για την επίδραση του νερού την ώρα της άσκησης

2011-11-04T10:03:00.000-07:00

Του Γιώργου Σκόλια, Εργοφυσιολόγου

Πριν μερικά χρόνια οι περισσότεροι προπονητές απαγόρευαν στους αθλητές τους να πίνουν νερό κατά τη διάρκεια της προπόνησης και αρκετή ώρα μετά την προπόνηση, ακόμη κάποιοι προπονητές επιβράβευαν την προσπάθεια των αθλητών τους δίνοντάς τους να πιουν λίγο νερό στο τέλος της προπόνησης.

Στις μέρες μας η αναγκαιότητα διατήρησης της υδατικής ισορροπίας στον οργανισμό είναι απόλυτα τεκμηριωμένη και πρέπει να αποτελεί κύριο μέλημα κάθε αθλητή.

Στο ανθρώπινο σώμα κατά μέσο όρο, και ανάλογα με την ηλικία και το φύλο, η συμμετοχή του νερού στο σωματικό βάρος κυμαίνεται από 46% έως 75%.

Στους νεαρούς άνδρες η αναλογία νερού είναι 64%, ενώ στις νεαρές γυναίκες 53%, στους ηλικιωμένους άνδρες είναι 53%, ενώ στις ηλικιωμένες γυναίκες 46%.

Οι διαφορές μεταξύ των δύο φύλων, αλλά και μεταξύ των διαφόρων ατόμων οφείλονται κατά κύριο λόγο στη διαφορετική αναλογία λίπους στο σώμα. Η περιεκτικότητα των μυών σε νερό είναι 72%, ενώ του λιπώδους ιστού είναι μόνο 20%.

Κάτω από φυσιολογικές συνθήκες, η περιεκτικότητα του σώματος σε νερό ρυθμίζεται με μεγάλη ακρίβεια και είναι αποτέλεσμα της λεγόμενης ισορροπίας νερού. Δηλαδή οι απώλειες νερού εξισορροπούνται με την πρόσληψη και την παραγωγή του. Η ημερήσια πρόσληψη νερού, περίπου 2,5 λίτρα, αποτελείται από:

ποτά περίπου 1,3 λίτρα
το νερό στερεάς τροφής, περίπου 0,9 λίτρα
το νερό των οξειδώσεων που προέρχεται από τον μεταβολισμό, περίπου 0,3 λίτρα

Η πρόσληψη εξισορροπείται ακριβώς με τις απώλειες νερού, οι οποίες σε ημερήσιαβάση συνίσταται κατά μέσο όρο στις εξής:

στα ούρα 1,5 λίτρο
στις απώλειες νερού με την αναπνοή και τον ιδρώτα, περίπου 0,9 λίτρα
στο νερό που περιέχεται στα κόπρανα, περίπου 0,9 λίτρα

Η μέση διακίνηση νερού στους ενήλικες ανά 24ωρο αντιστοιχεί περίπου στο 3,5 %του σωματικού βάρους.

Όταν η πρόσληψη νερού είναι μικρότερη από την απώλεια νερού ενεργοποιείται το αίσθημα της δίψας. Η δίψα είναι ο μηχανισμός που προειδοποιεί για την έλλειψη νερού στο σώμα. Η προπόνηση σε υψηλές θερμοκρασίες οδηγεί σε αυξημένη εφίδρωση και αποτελεί το σημαντικότερο παράγοντα αφυδάτωσης.

Ανάλογα με το βαθμό αφυδάτωσης μειώνεται και η απόδοση. Όταν η αφυδάτωση αντιστοιχεί σε μείωση του σωματικούς βάρους κατά 3%, το αποτέλεσμα είναι η μείωση της απόδοσης περίπου κατά 30% εάν δε η απώλεια του σωματικού βάρους λόγω αφυδάτωσης φθάσει το 6% τότε η απόδοση μειώνεται περισσότερο από 50%.

Ο ιδρώτας αποτελεί μέρος ψύξης του σώματος από τη θερμότητα που παράγεται από τις διεργασίες του μεταβολισμού για την παραγωγή ενέργειας και αποτελείται από νερό και ηλεκτρολύτες (νάτριο, χλώριο, κάλιο, μαγνήσιο, ασβέστιο).

Η ημερήσια παραγωγή ιδρώτα σε φυσιολογικές συνθήκες είναι περίπου 550 ml. Ο βαθμός εφίδρωσης διαφέρει από άτομο σε άτομο ανάλογα με το φύλο, την ηλικία, τα ποσοστά σωματικού λίπους, το επίπεδο φυσικής κατάστασης και λόγω ατομικών ιδιαιτεροτήτων.

Κατά τη διάρκεια της άσκησης χάνονται μεγαλύτερες ποσότητες ιδρώτα λόγω της αυξημένης θερμότητας που παράγεται από τις διεργασίες του μεταβολισμού.

Σε αδρές γραμμές μπορούμε να υπολογίσουμε ότι εάν ένα άτομο γυμνάζεται σε θερμοκρασία περιβάλλοντος 30 βαθμών Κελσίου και με σχετική υγρασία 60% τότε η αποβολή ιδρώτα φθάνει τα 1.500 ml ανά ώρα προπόνησης.

Η υδατική ισορροπία εξαρτάται από τη σωστή παροχή στον οργανισμό ποσότητας νερού και ηλεκτρολυτών, ειδικά όταν χάνεται λόγω της υπερβολικής εφίδρωσης.

Τα παραπάνω στοιχεία μπορούμε να τα αναπληρώσουμε κατά τη διάρκεια της προπόνησης χρησιμοποιώντας ροφήματα που περιέχουν νερό, υδρατάνθρακες και ηλεκτρολύτες, τα λεγόμενα αθλητικά ποτά.

Τα ροφήματα αυτά πρέπει να απορροφούνται γρήγορα, να μη δημιουργούν στομαχικές διαταραχές και να έχουν ευχάριστη γεύση. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στην πυκνότητα αυτών των ροφημάτων.

Ροφήματα με υψηλή πυκνότητα (υπέρτονα) αργούν να απορροφηθούν, δημιουργούν στομαχικές διαταραχές και επιπλέον έντονο αίσθημα δίψας. Πριν και κατά τη διάρκεια της προπόνησης πρέπει να χρησιμοποιούνται ισότονα ή υπότονα ροφήματα. Ισότονο είναι ένα ρόφημα όταν η περιεκτικότητά του σε υδατάνθρακες είναι 5% και σε χλωριούχο νάτριο 0,09%. Ροφήματα με μικρότερη πυκνότητα είναι υπότονα και με μεγαλύτερη πυκνότητα υπέρτονα.

Οι υδατάνθρακες που περιέχουν αυτά τα ροφήματα πρέπει να προέρχονται από μίγμα γλυκόζης, ζάχαρης και μαλτοδεξτρίνης, η συνολική δε λήψη υδατανθράκων κατά τη διάρκεια της προπόνησης δεν πρέπει να ξεπερνά τα 30 γραμμάρια ανά ώρα. Ακόμη πρέπει να γνωρίζουμε ότι η απορρόφηση ενός ροφήματος είναι γρηγορότερη όταν η θερμοκρασία του είναι περίπου 15 βαθμοί Κελσίου. Τέλος, τα ροφήματα που χρησιμοποιούνται για την πρόληψη της αφυδάτωσης κατά την άσκηση πρέπει να μην είναι ανθρακούχα και να μην περιέχουν καφεΐνη.

Ανακεφαλαιώνοντας μπορούμε να πούμε ότι για την πρόληψη της αφυδάτωσης κατά την άσκηση πρέπει να καταναλώνουμε υποχρεωτικά ποσότητα νερού κατά τη διάρκεια της άσκησης και προαιρετικά ροφήματα που να περιέχουν ηλεκτρολύτες.

Για τη διατήρηση της υδατικής ισορροπίας κατά την άσκηση δεν αρκεί μόνο να πίνουμε υγρά κατά τη διάρκεια της άσκησης, αλλά πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την υπερβολική εφίδρωση κατά την προπόνηση με τη σωστή τροφοδοσία υγρών στο σώμα όλο το 24ωρο.

Οδηγίες για την υδατική ισορροπία:

Πίνετε 1-2 ποτήρια* νερό το πρωί μόλις ξυπνήσετε
Πίνετε ½ ποτήρι νερό κάθε 45 λεπτά της ώρας
Πίνετε νερό με κάθε γεύμα
Πίνετε 1-2 ποτήρια νερό 15΄ πριν αρχίσετε την προπόνηση
Πίνετε περίπου ½ ποτήρι νερό ή ρόφημα που να περιέχει ηλεκτρολύτες κάθε 15 λεπτά κατά τη διάρκεια της προπόνησης
Πίνετε 2-3 ποτήρια νερό μετά την προπόνηση ακόμη και αν δεν διψάτε
Μην πίνετε ανθρακούχα αναψυκτικά και χυμούς φρούτων κατά τη διάρκεια της προπόνησης
Μην υπολογίζετε τα αναψυκτικά και τα ροφήματα που περιέχουν καφέ ή τσάι

*Για κάθε ποτήρι υπολογίζουμε 250ml νερό.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΤΥΠΟΥ

2011-10-29T01:08:00.000-07:00

του Γιώργου Σκόλια

Πολύ συχνά συναντάμε στα γυμναστήρια άτομα που γυμνάζονται με λανθασμένο τρόπο σε σχέση με το σωματότυπo τους. Ο καθένας από μας γεννιέται με ένα ορισμένο τύπο σώματος που μένει σταθερός για όλη του τη ζωή. Με τον σωστό τρόπο άσκησης και διατροφής μπορούμε να επηρεάσουμε την εμφάνιση του σώματος και της υγείας.

Οι διάφοροι σωματότυποι παρουσιάζουν διαφορετικό σχήμα σώματος, διαφορετική αναλογία μυϊκής μάζας και λιπώδους ιστού και διαφορετική κατανομή του λίπους στο σώμα.

Το 1940 ο William Sheldon κατέταξε τους τύπους σώματος σε τρεις βασικές κατηγορίες, τον ενδόμορφο, τον μεσόμορφο και τονεκτόμορφο τύπο σώματος. Έτσι, ανάλογα με τη σωματική του διάπλαση ένα άτομο μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ενδόμορφο, μεσόμορφο ή εκτόμορφο.

Ο ενδόμορφος τύπος σώματος διακρίνεται από το μαλακό και στρογγυλό σχήμα σώματος με μεγάλο βάρος στους γοφούς και τους μηρούς, υψηλή αναλογία λίπους και μυϊκό σύστημα που δεν διακρίνεται.

Ο μεσόμορφος τύπος σώματος διακρίνεται από το μεγάλο άνοιγμα των ώμων και των γοφών, με μικρή μέση, υψηλή αναλογία μυϊκού ιστού και εμφανές μυϊκό σύστημα.

Ο εκτόμορφος τύπος σώματος διακρίνεται από τον επίπεδο θώρακα, τους στενούς γοφούς και το αδύνατο μυϊκό σύστημα.

Καθαρός και απόλυτος τύπος σώματος συναντιέται πολύ σπάνια. Οι περισσότεροι άνθρωποι συνδυάζουν στοιχεία και από τους τρεις τύπους σώματος και ταξινομούνται σε διάφορες κατηγορίες όπως ο ενδοεκτόμορφος, ο μεσοεκτόμορφος και ο μεσοενδόμορφος τύπος σώματος. Ο κάθε τύπος σώματος χρειάζεται διαφορετική ποσότητα, συχνότητα και είδος προπόνησης.

Ο ενδόμορφος τύπος σώματος χρειάζεται περισσότερη αερόβια προπόνηση, λιγότερη προπόνηση δύναμης και διατροφή για το κάψιμο του λίπους και συντήρηση της μυϊκής μάζας. Ακόμη ο ενδόμορφος τύπος χρειάζεται αρκετές ασκήσεις ευλυγισίας, καθώς αυτός ο τύπος σώματος είναι επιρρεπής σε τραυματισμούς στους μυς και στις αρθρώσεις, λόγω του μεγάλου βάρους του σώματος και της υψηλής αναλογίας λιπώδους ιστού.

Ο μεσόμορφος τύπος σώματος χρειάζεται ίση αναλογία αερόβιας προπόνησης και προπόνησης δύναμης για τη συντήρηση της μυϊκής μάζας και της καλής φυσικής κατάστασης. Αυτός ο τύπος σώματος στην πραγματικότητα χρειάζεται να κάνει ελάχιστα πράγματα για τη συντήρηση της καλής φυσικής κατάστασης και εμφάνισης του σώματος.

Ο εκτόμορφος τύπος σώματος χρειάζεται προπόνηση δύναμης για την ενδυνάμωση του μυϊκού συστήματος και αερόβια προπόνηση για τη συντήρηση της καλής φυσικής κατάστασης. Σε αυτό τον τύπο σώματος είναι απαραίτητη η προπόνηση δύναμης για την ανάπτυξη του μυϊκού συστήματος και ειδικά της περιοχής της μέσης, μια και έχει αποδειχθεί ότι αυτός ο τύπος σώματος συνήθως υποφέρει από πόνους στο κάτω μέρος της πλάτης.

Τύποι σώματος όπως ο μεσόμορφος και ενδιάμεσοι όπως ο μεσοεκτόμορφος και ο μεσοενδόμορφος έχουν εύκολα αποτελέσματα από τα προγράμματα προπόνησης, ενώ τύποι σώματος όπως ο ενδόμορφος, ο εκτόμορφος και ο ενδοεκτόμορφος χρειάζονται μεγάλη προσπάθεια για την απόκτηση καλής εμφάνισης και φυσικής κατάστασης.

Ενδόμορφος τύπος σώματος

Χαρακτηριστικά:

Μαλακό και στρογγυλό σχήμα σώματος, μεγάλο βάρος στους γοφούς και τους μηρούς, υψηλή αναλογία λίπους, μυϊκό σύστημα που δεν διακρίνεται και αργός μεταβολικός ρυθμός.

Πιθανά προβλήματα:

Τραυματισμοί στα ισχία, τα γόνατα και την ποδοκνημική περιοχή, λόγω του μεγάλου βάρους του σώματος και της μικρής μυϊκής μάζας σε σχέση με το λίπος.

Στόχος της άσκησης:

Μείωση του ποσοστού λίπους στο σώμα, αύξηση της μυϊκής μάζας, βελτίωση της ευλυγισίας και της γενικής φυσικής κατάστασης.

Προτεινόμενο πλάνο άσκησης:

Αερόβια προπόνηση με χαμηλό επίπεδο κραδασμών, χαμηλή ένταση και μεγάλη διάρκεια. Προπόνηση δύναμης για την αύξηση της μυϊκής μάζας.

Παράδειγμα: Αερόβια προπόνηση με διάφορες δραστηριότητες 4 έως 6 φορές την εβδομάδα με διάρκεια από 45 έως 60 λεπτά της ώρας. Προπόνηση δύναμης 3 φορές την εβδομάδα. Διατατικές ασκήσεις πριν και μετά το κυρίως πρόγραμμα.

Προτεινόμενος τρόπος ζωής:

Συνεχής έλεγχος της διατροφής για τη σωστή λήψη θερμίδων και αεροβική προπόνηση.

Μεσόμορφος τύπος σώματος

Χαρακτηριστικά:

Μεγάλο άνοιγμα των ώμων και των γοφών, μικρή μέση, υψηλή αναλογία μυϊκού ιστού με εμφανές μυϊκό σύστημα και μέτριος μεταβολικός ρυθμός.

Πιθανά προβλήματα:

Τραυματισμοί στους τραπεζοειδείς μυς, στους μυς του αυχένα και στις γάμπες.

Στόχος της άσκησης:

Αύξηση και συντήρηση της γενικής φυσικής κατάστασης, της δύναμης και της ευλυγισίας.

Προτεινόμενο πλάνο άσκησης:

Αερόβια προπόνηση με μέτρια ένταση και διάρκεια. Προπόνηση δύναμης με μέτρια ένταση. Διατατικές ασκήσεις μετά από κάθε προπόνηση.

Παράδειγμα: Αερόβια προπόνηση με διάφορες δραστηριότητες 3 έως 4 φορές την εβδομάδα με διάρκεια 20 έως 40 λεπτά της ώρας. Προπόνηση δύναμης 3 έως 4 φορές την εβδομάδα. Διατατικές ασκήσεις πριν και μετά την προπόνηση.

Προτεινόμενος τρόπος ζωής:

Το μόνο που χρειάζεται αυτός ο τύπος σώματος είναι να παίρνει μέρος σε μέτριας έντασης δραστηριότητες.

Εκτόμορφος τύπος σώματος

Χαρακτηριστικά:

Επίπεδος θώρακας, στενοί γοφοί, αδύνατο μυϊκό σύστημα και γρήγορος μεταβολικός ρυθμός.

Πιθανά προβλήματα:

Τραυματισμοί των μυών και των αρθρώσεων και ειδικά τραυματισμοί στο κάτω μέρος της πλάτης.

Στόχος της άσκησης:

Αύξηση της δύναμης και της μυϊκής μάζας. Αύξηση της γενικής φυσικής κατάστασης. Αύξηση της ευλυγισίας και ειδικά στο κάτω μέρος της πλάτης.

Προτεινόμενο πλάνο άσκησης:

Προπόνηση δύναμης για την αύξηση της δύναμης, ειδικά των κοιλιακών μυών. Αερόβια προπόνηση με μέτρια ένταση. Διατατικές ασκήσεις πριν και μετά το κυρίως πρόγραμμα.

Παράδειγμα: Προπόνηση δύναμης 3 έως 4 φορές την εβδομάδα. Αερόβια προπόνηση με διάφορες δραστηριότητες 3 έως 4 φορές την εβδομάδα με διάρκεια 20 έως 30 λεπτά της ώρας. Διατατικές ασκήσεις πριν και μετά από κάθε προπόνηση.

Προτεινόμενος τρόπος ζωής:

Απαραίτητα προπόνηση δύναμης για την αύξηση της μυϊκής μάζας και την αύξηση της δύναμης των κοιλιακών.

Πηγή: www.maximumfitness.gr

Παράμετροι φυσικής κατάστασης & βιολογικής ανάπτυξης για παιδιά και εφήβους

2011-10-26T13:04:00.000-07:00

ΣΤΑΔΙΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ	ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΗΛΙΚΙΑΣ	ΤΡΟΠΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗΣ
6-10 ΕΤΩΝ	ΕΥΛΥΓΥΣΙΑ=χαμηλή ΜΥΙΚΗ ΑΝΤΟΧ.= χαμηλή ΤΑΧΥΤΗΤΑ= χαμηλή ΜΥΙΚΗ ΙΣΧΥ= χαμηλή ΑΕΡΟΒΙΑ ΙΚΑΝ.=υψηλή ΔΕΞΙΟΤΗΤΑ= χαμηλή	Παιχνιώδης μορφές προπόνησης ,ανταγωνιστικού χαρακτήρα. Όχι συστηματική μορφή άσκησης .
11-14 ΕΤΩΝ	ΕΥΛΥΓΥΣΙΑ=μέση ΜΥΙΚΗ ΑΝΤΟΧ.= μέση ΤΑΧΥΤΗΤΑ= μέση ΜΥΙΚΗ ΙΣΧΥ= μέση ΑΕΡΟΒΙΑ ΙΚΑΝ.=υψηλή ΔΕΞΙΟΤΗΤΑ= μέση/υψηλή *	Παιχνιώδης μορφές προπόνησης ,ανταγωνιστικού χαρακτήρα. Εισαγωγή στην συστηματική μορφή άσκησης (αερόβιας ). Εισαγωγή στην ύπια διαλειμματική προπόνηση.
15-18 ΕΤΩΝ	ΕΥΛΥΓΥΣΙΑ=υψηλή/μέση* ΜΥΙΚΗ ΑΝΤΟΧ.=μέση/υψηλή * ΤΑΧΥΤΗΤΑ =μέση/υψηλή * ΜΥΙΚΗ ΙΣΧΥ= μέση/υψηλή * ΑΕΡΟΒΙΑ ΙΚΑΝ=μέση/χαμηλή* ΔΕΞΙΟΤΗΤΑ= μέση/υψηλή *	Παιχνιώδης μορφές προπόνησης ,ανταγωνιστικού χαρακτήρα. Συστηματική μορφή διαλειμματικής άσκησης . Εισαγωγή & ανάπτυξη ανερόβιας αγαλακτικής προπόνησης .

( πίνακας κατά Sharkey)

* Οταν η τιμή αξιολόγησης είναι μία, η τιμή είναι κοινή για αγόρια και κορίτσια.Οταν είναι διπλή, ο πρώτος χαρακτηρισμός αναφέρεται στα κορίτσια.

Είναι σημαντικό στην συνέχεια να γινει καθορισμός της εξελικτικής διαδικασίας σε παράγοντες όπως η δύναμη και η ταχύτητα ανάλογα την ηλικία και το φύλο,μιας και η σύγχρονη μορφή της προπόνησης ποδοσφαίρου, τα χρησιμοποιεί ως δείκτη ποιότητας της προπονητικής διαδικασίας.

ΣΤΑΔΙΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ	ΑΝΑΠΤΥΞΗ - ΔΥΝΑΜΗΣ	ΑΝΑΠΤΥΞ. ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ
6-9 ΕΤΩΝ	Επίπεδο τεστοστερόνης =χαμηλό Ποσοστό μυών= 23% Μύες στήριξης = αδύμαμοι Ανάπτυξη ταχυδύναμης= ευνοική Μυική ανάπτυξη=γενική	Αύξηση ταχύτητας=αντίδρασης Αύξηση ταχύτητας=συχνότητας Αύξηση ταχύτητας=κοινή και για τα δύο φύλα.
9-12 ΕΤΩΝ	Επίπεδο τεστοστερόνης =χαμηλό Ποσοστό μυών= 25% κορίτσια-28% αγόρια Ανάπτυξη ταχυδύναμης= ευνοική Για αγόρια (κυρίως) Μυική αντοχή=περιορισμένη *αρχή έντονης μυικής αναπτυξης .	Αύξηση ταχύτητας=αντίδρασης Αύξηση ταχύτητας=συχνότητας Αύξηση ταχύτητας=ενέργειας Αύξηση ταχύτητας=κοινή και για τα δύο φύλα.
13-17 ΕΤΩΝ	Επίπεδο τεστοστερόνης & οιστρογόνων=υψηλό(ανάπτυξη) Ποσοστό μυών= 30% κορίτσια-35% αγόρια Ανάπτυξη ταχυδύναμης + αντοχή στην δύναμη= ευνοική Μέγιστη δύναμη=έναρξη προπόνησης *ασταθής σκελετός /κατά μήκος μυική ανάπτυξη .	Αύξηση ταχυδύναμης =μέτριες αντιστάσεις Αύξηση ταχυδύναμης =υψηλότερες αντιστάσειςΑύξηση =αντοχής σε ταχύτητα Αύξηση ταχύτητας=κοινή και για τα δύο φύλα.
17-19 ΕΤΩΝ	Επίπεδο τεστοστερόνης & οιστρογόνων=υψηλό(σταθεροποίηση) Ποσοστό μυών= 35% κορίτσια-42% αγόρια Ανάπτυξη ταχυδύναμης + αντοχή στην δύναμη= συστηματική Μέγιστη δύναμη= συστηματική προπόνηση. *εισαγωγή σε πλειομετρική προπόν.	Αύξηση ταχύτητας=βασική Αύξηση ταχυδύναμης =συσηματική Μέγιστη =αντοχή σε ταχύτητα Αύξηση ταχύτητας=κοινή και για τα δύο φύλα.

( πίνακας κατά Manfred Grosser)

Ο ναρκισσισμός «κρύβει στην πραγματικότητα χαμηλή αυτοεκτίμηση»

2011-10-24T23:20:00.000-07:00

Ο Νάρκισσος της μυθολογίας (εδώ σε λεπτομέρεια από πίνακα του Καραβάτζιο) ερωτεύτηκε το είδωλό του στα νερά μιας πηγής

Πίσω από τη μάσκα της αυτοπεποίθησης

Ουάσινγκτον

Πείραμα σε φοιτητές αμερικανικού πανεπιστημίου δείχνει να ενισχύει μια ανεπιβεβαίωτη θεωρία της ψυχολογίας, σύμφωνα με την οποία ο ναρκισσισμός είναι στην πραγματικότητα μια ψυχολογική άμυνα που αναπτύσσεται ως αντιστάθμισμα σε βαθιά αισθήματα μειονεξίας.

Οι φοιτητές που παρουσίαζαν υψηλά επίπεδα ναρκισσισμού παραδέχτηκαν ότι δεν αγαπούν και τόσο τον εαυτό τους, όταν οι ερευνητές τούς είπαν ότι παρακολουθούσαν τις απαντήσεις τους με ανιχνευτή ψεύδους.

«Αυτό υποδεικνύει ότι τα άτομα με υψηλά επίπεδα ναρκισσισμού μπορεί να φουσκώνουν τεχνητά την αυτοεκτίμησή τους» αναφέρει στο LiveScience η ψυχολόγος Έριν Μάγιερς, επικεφαλής της μελέτης στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Καρολίνας.

«Με άλλα λόγια, τα ναρκισσιστικά άτομα ενδέχεται να μην πιστεύουν στην πραγματικότητα ότι είναι τόσο σπουδαίοι όσο ισχυρίζονται ότι είναι» εξηγεί.

Ο όρος ναρκισσισμός προέρχεται από τον αρχαίο ελληνικό μύθο του Νάρκισσου, γιου της Νύμφης Λειριώπης και του ποταμού Κηφισού, ο οποίος ερωτεύτηκε το είδωλό του στα νερά μιας πηγής.

Ο Νάρκισσος της μυθολογίας ίσως έπασχε από «ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας», μια ακραία μορφή ναρκισσισμού που δημιουργεί εμπόδια στη ζωή των ασθενών.

Οι ψυχολόγοι, όμως, τείνουν να συμφωνούν ότι η ιδιότητα του ναρκισσισμού υπάρχει σε κάποιο βαθμό σε όλους τους ανθρώπους. Ωστόσο, το κατά πόσο ο αυξημένος ναρκισσισμός είναι γνήσιο ή επίπλαστο αίσθημα αυτοεκτίμησης παραμένει αναπάντητο από τις μέχρι σήμερα έρευνες.

Προκειμένου να δώσει μια πιο καθαρή απάντηση, η Μάγιερς ζήτησε τη βοήθεια 71 προπτυχιακών φοιτητριών, οι οποίες υποβλήθηκαν σε στάνταρτ ψυχολογικά τεστ για την εκτίμηση των επιπέδων αυτοεκτίμησης και ναρκισσισμού.

Όλες οι εθελόντριες κλήθηκαν στη συνέχεια να απαντήσουν σε ερωτήσεις ενώ ήταν συνδεδεμένες σε έναν ψεύτικο ανιχνευτή ψεύδους. Στις εθελόντριες της ομάδας ελέγχου, οι ερευνητές είπαν ότι ο ανιχνευτής είχε τεθεί εκτός λειτουργίας.

Η ανάλυση των αποτελεσμάτων έδειξε ότι οι φοιτήτριες με χαμηλά επίπεδα ναρκισσισμού ανέφεραν τα ίδια επίπεδα αυτοεκτίμησης ανεξάρτητα του εάν ο ανιχνευτής «λειτουργούσε» ή όχι,

Στην περίπτωση όμως των φοιτητριών με υψηλά επίπεδα ναρκισσισμού, τα αποτελέσματα ήταν διαφορετικά: Οι εθελόντριες αυτής της κατηγορίας ανέφεραν χαμηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης όταν νόμιζαν ότι οι ερευνητές θα καταλάβαιναν αν έλεγαν αλήθεια.

Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι οι ναρκισσιστές «φουσκώνουν» τεχνητά το αίσθημα αυτοεκτίμησης σε μια προσπάθεια να κρύψουν βαθιά ριζωμένα αισθήματα μειονεξίας.

Το γιατί το κάνουν αυτό παραμένει πάντως ασαφές: «Οι ναρκισσιστές μπορεί να προσπαθούν να ενισχύουν τα αισθήματα αυταξίας υποστηρίζοντας ότι τους αρέσει ο εαυτός τους» λέει η Μέγιερς.

«Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι προσπαθούν να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο τους εκλαμβάνουν οι άλλοι. Θα μπορούσε βέβαια να είναι ένας συνδυασμός και των δύο περιπτώσεων» επισημαίνει.

Η έρευνά της έχει γίνει δεκτή για δημοσίευση στο Journal of Research in Personality.

Newsroom ΔΟΛ

Άσκηση και Προβλήματα Μέσης

2011-10-22T08:35:00.000-07:00

του Γιώργου Σκόλια

Για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 20 χρόνων, ακούω άτομα που αντιμετωπίζουν προβλήματα με τη μέση τους να λένε ότι ο γιατρός τους συνέστησε ασκήσεις κοιλιακών και ραχιαίων. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς προσπάθησαν να γυμναστούν αλλά απέτυχαν καθώς τα προβλήματα στη μέση τους επιδεινώθηκαν και αυτό τους οδήγησε στην αποφυγή κάθε σωματικής προσπάθειας προκειμένου να μη φορτίζουν την περιοχή της μέσης τους.

Οι οδηγίες που δίνονται είναι συνήθως ασαφείς και αφορούν τον ορθό κοιλιακό και τους μύες που εκτείνουν τη σπονδυλική στήλη.

Οι έρευνες των τελευταίων ετών μας δίνουν στοιχεία για συγκεκριμένους μύες, οι οποίοι έχουν σημαντικό ρόλο στη σταθεροποίηση της σπονδυλικής στήλης καθώς έχει αποδειχθεί ότι η αστάθεια της σπονδυλικής στήλης συνδέεται με τα γνωστά προβλήματα μέσης.

Τρία συστήματα, στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους, ευθύνονται για τη σταθεροποίηση της σπονδυλικής στήλης.

Το ένα σύστημα αποτελείται από τα οστά και τους συνδέσμους της σπονδυλικής στήλης που παθητικά συμμετέχουν στη σταθεροποίησή της, αλλά προσφέρουν τα μέγιστα καθώς τα κυρτώματα της σπονδυλικής στήλης της δίνουν τη δυνατότητα να ανέχεται πολύ μεγάλα φορτία. Οι σύνδεσμοι της σπονδυλικής στήλης εξασφαλίζουν επιπλέον σταθερότητα αυξάνοντας την ακαμψία της σπονδυλικής στήλης προβάλλοντας παθητική αντίσταση για να παρεμποδίσουν κινήσεις έξω από το φυσικό εύρος κίνησης.

Το δεύτερο σύστημα αποτελείται από το μυϊκό σύστημα και συμμετέχει ενεργά στη σταθεροποίηση της σπονδυλικής στήλης μέσω της μυϊκής συστολής. Η συνεργιστική δράση των μυών που συμμετέχουν στη σταθεροποίηση της σπονδυλικής στήλης είναι σημαντική για τη διατήρηση ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ αγωνιστών και ανταγωνιστών μυών που συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα στη σταθεροποίηση της σπονδυλικής στήλης.

Το τρίτο σύστημα αποτελείται από το νευρικό σύστημα και συντονίζει τη δράση των δύο παραπάνω συστημάτων. Το νευρικό σύστημα αποτελεί σύστημα ελέγχου του μυοσκελετικού συστήματος μέσω των νευρικών ώσεων και των ιδιοδεκτικών ερεθισμάτων.

Οι ασκήσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων μέσης πρέπει να απευθύνονται πρωταρχικά στον εγκάρσιο κοιλιακό και τον πολυσχιδή και στη συνέχεια σε όλους τους άλλους μύες που άμεσα ή έμμεσα σταθεροποιούν και υποστηρίζουν τη σπονδυλική στήλη.

Η δράση του εγκάρσιου κοιλιακού στη σπονδυλική στήλη μπορεί να χαρακτηρισθεί σαν έμμεσος έλεγχος της αστάθειας και αύξηση της ακαμψίας της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Ο εγκάρσιος κοιλιακός συσπάται πριν τους άλλους μύες του σώματος και δημιουργεί τη βάση για την κίνηση του σώματος.

Η σύσπασή του γίνεται 30ms πριν την κίνηση των άνω άκρων και 110ms πριν την κίνηση των κάτω άκρων.

Η σύσπασή του δημιουργεί ένα άκαμπτο κύλινδρο, λόγω της θέσης του και του σχήματος στεφάνης, κινητοποιεί τη θωρακοσφυϊκή περιτονία και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης, δίνοντας το έναυσμα για τη σύσπαση του διαφράγματος και των μυών του πυελικού εδάφους.

Ο πολυσχιδής είναι ο μόνος μυς που διατρέχει όλο το μήκος της σπονδυλικής στήλης, από το ιερό οστό έως το δεύτερο αυχενικό σπόνδυλο. Ο πολυσχιδής είναι ένας σημαντικός σταθεροποιός της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, η δράση και η νεύρωση του είναι διαφορετική από τους άλλους μυες που εκτείνουν τη σπονδυλική στήλη και μπορεί να χαρακτηρισθεί σαν αυτόνομη μονάδα.

Εμβιομηχανικές μελέτες έδειξαν ότι συμμετέχει σχεδόν κατά 70% στην ακαμψία της σπονδυλικής στήλης που οφείλεται σε άμεση μυϊκή δραστηριότητα στο επίπεδο των Ο4 - Ο5.

Από διάφορες μελέτες προκύπτει ότι ο πολυσχιδής παρουσιάζει χαμηλή ενεργοποίηση σε περιπτώσεις αστάθειας της σπονδυλικής στήλης, ειδικά κατά την εκκεντρική συστολή, μικρή ανοχή στην κόπωση σε άτομα με ιστορικό προβλημάτων μέσης, ατροφία των ταχείας συστολής μυϊκών ινών και αλλοιώσεις στις βραδείας συστολής μυϊκές ίνες.

Για την ενδυνάμωση των μυών που σταθεροποιούν το σώμα δεν απαιτείται μεγάλη αντίσταση καθώς γνωρίζουμε ότι αυτοί οι μυς ενεργοποιούνται σε χαμηλά επίπεδα έντασης, αργά και για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Έτσι ασκήσεις που χρησιμοποιούν σαν αντίσταση το βάρος των μελών του σώματος ή όλου του σώματος, αρκούν συνήθως για την εκγύμνασή τους.

Οι περισσότερες έρευνες συγκλίνουν στην άποψη ότι οι σταθεροποιοί μύες πρέπει να γυμνάζονται με αργές κινήσεις και ισομετρική συστολή στο έσω εύρος της κίνησης στην κάθε άσκηση.

Πηγή: www.maximumfitness.g

Καρκίνος: Η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος;

2011-10-20T01:05:00.001-07:00

Η νέα ιατρική του γιατρού Χάμερ: Η ασθένεια, είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος στο πρόβλημα των "εσωτερικών συγκρούσεων"

Ο γιατρός Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Ryke Geerd Hamer) υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής σε μια γερμανική κλινική. Η προνομιούχος θέση του, του επέτρεψε να συναντήσει πολλούς καρκινοπαθείς. Χάρις στις περιστάσεις, στην τύχη και στην λεπτομερή παρατήρηση, ο Χάμερ ανακάλυψε τους θεμελιώδεις νόμους που εξηγούν το μηχανισμό της εμφάνισης όλων των καρκίνων και όλων των ασθενειών. Στην περίπτωση αυτού του γιατρού, μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για νόμους, αφού οι επαληθεύσεις που έγιναν από τον ίδιο και από άλλους ερευνητές και θεραπευτές έδειξαν ότι όλοι ισχύουν στις 100% των περιπτώσεων, πράγμα το οποίο δεν είχε ποτέ συμβεί έως τότε στην ιστορία της ιατρικής.

Ο ατσαλένιος νόμος του καρκίνου που διατυπώθηκε από τον Ρίκε Γκέερτ Χάμερ είναι ο εξής: " Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται και ενεργοποιούνται από έντονες και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που τις βιώνουμε χωρίς να τις εκφράζουμε. Η φύση της εσωτερικής σύγκρουσης καθορίζει την περιοχή του εγκεφάλου που θα πληγεί και το όργανο στο οποίο θα εντοπισθεί η ασθένεια.

" Παρατήρησε λοιπόν ότι οι ασθενείς που είχαν καρκίνο των οστών, για παράδειγμα, είχαν όλοι βιώσει κάποιο σοκ, κάποιο στρες, κάποια έντονη και βίαιη (αιφνίδια) εσωτερική σύγκρουση κατά την οποία αισθάνθηκαν υποτιμημένοι. Επιπροσθέτως, παρατήρησε ότι σε όλους τους ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ίδιο καρκίνο, είχε εμφανισθεί ένα σημάδι στην ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου τους. Έτσι, ανακάλυψε ότι σε κάθε τύπο στρες αντιστοιχούσε η ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου και το ίδιο συγκεκριμένο όργανο, πάντα το ίδιο.

Ο καρκίνος των οστών αντιστοιχεί στην εσωτερική σύγκρουση της υποτίμησης. Ο καρκίνος των πνευμόνων στη έντονο φόβο του θανάτου. Ο καρκίνος του αριστερού στήθους σε μια γυναίκα δεξιόχειρα, στη έντονη εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με ένα παιδί (πραγματικό, εικονικό, φανταστικό ή συμβολικό). Ο καρκίνος του δεξιού στήθους σε μια δεξιόχειρα γυναίκα αντιστοιχεί σε εσωτερική σύγκρουση γενικά με τον σύντροφο (σε μια γυναίκα αριστερόχειρα, οι αντιστοιχίες αντιστρέφονται). Ο καρκίνος του προστάτη αντιστοιχεί στη σεξουαλική εσωτερική σύγκρουση (πραγματική ή συμβολική) σε σχέση με τα παιδιά ή τους απογόνους (ή την ικανότητα δημιουργίας). Και ούτω καθεξής, για όλους τους καρκίνους.

Αυτός ο νόμος έχει επιβεβαιωθεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια από εκατοντάδες θεραπευτές (εκπαιδευμένους από τον Χάμερ ή τους διαδόχους του), σε δεκάδες χιλιάδες ασθενείς, χωρίς εξαίρεση. Αυτό που είναι φανταστικό σε αυτήν την ανακάλυψη, είναι ότι ο μηχανισμός: «σύγκρουση - εγκέφαλος – όργανο» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις.
Για να το πούμε και αλλιώς, όσο η εσωτερική σύγκρουση είναι ενεργή, η περιοχή του εγκεφάλου που δραστηριοποιείται δίνει διαταγή στη βιολογική διαδικασία να παραγάγει καρκινικά κύτταρα στο όργανο που διαλέχτηκε για να εκφράσει την ανισορροπία.
Αντιθέτως, όταν το άτομο λύσει την εσωτερική του σύγκρουση (με οποιονδήποτε τρόπο και αν το κάνει αυτό) και βάλει τέλος στο έντονο στρες του, η ίδια περιοχή του εγκεφάλου αντιστρέφει το πρόγραμμα και δίνει αμέσως διαταγή στη βιολογική διαδικασία, να σταματήσει την παραγωγή καρκινικών κυττάρων και να καταστρέψει τον όγκο που έχει δημιουργηθεί στο όργανο ....

Έτσι σήμερα, αρκετές χιλιάδες ιατρικοί φάκελοι θεραπειών έχουν σχηματιστεί και συγκεντρωθεί από τον γιατρό Χάμερ και τους διαδόχους του. Μέσα σε αυτούς τους φακέλους, απαριθμούνται πολλές αποθεραπείες τις οποίες η επίσημη ιατρική χαρακτηρίζει ως « αυθόρμητες, ανεξήγητες ή αξιοθαύμαστες» : έτσι, ανιχνεύσεις (με σκάνερ), αναλύσεις αίματος, ακτινογραφίες, υποβολές εκθέσεων που έγιναν σε νοσοκομεία, αποδεικνύουν ότι ασθενείς έχουν θεραπευθεί εντελώς από καρκίνους, λευχαιμίες, σκληρύνσεις κατά πλάκας, μυοπάθειες, διάφορες εκφυλιστικές ασθένειες, κωφώσεις, σοβαρές διαταραχές της όρασης, ψωριάσεις, αλλεργίες, κ.λπ., χωρίς να προσφύγουν στη χημειοθεραπεία, την ακτινοθεραπεία, τη χειρουργική επέμβαση ή άλλες κλασικές θεραπείες που ορίζονται από την ιατρική.

Και όμως, πολλοί από αυτούς ήταν καταδικασμένοι από την επίσημη ιατρική, που είχε βεβαιώσει ότι ήταν ανίατοι, ότι θα πεθάνουν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Κατά τη διάρκεια μιας από τις αναρίθμητες δίκες εναντίον του γιατρού Χάμερ στις οποίες ενάγων ήταν ο ιατρικός σύλλογος, ο δικηγόρος του Χάμερ είχε ζητήσει από το δικαστήριο να συγκρίνει το ποσοστό, σε εθνική κλίμακα, όσων επέζησαν από καρκίνο, με το ποσοστό όσων επέζησαν από καρκίνο ανάμεσα στους ασθενείς του πελάτη του (λαμβάνοντας υπόψη ότι μερικοί από αυτούς είχαν απευθυνθεί σ’ αυτόν, μερικές φορές στο τελευταίο τους στάδιο, απελπισμένοι, αφού είχαν δοκιμάσει τα πάντα). Αυτή η σύγκριση παρουσίασε με περιφανή τρόπο την ανωτερότητα της προσέγγισής του Χάμερ, σε σχέση με την προσέγγιση της επιστημονικής ιατρικής και ολόκληρου του οπλοστασίου της: 95% επιβίωση για περισσότερα από 5 χρόνια για τον Χάμερ, απέναντι στο 30% κατά μέσο όρο, σε εθνική κλίμακα στη Γερμανία. Χωρίς σχόλιο.

Η ασθένεια, είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος στο πρόβλημα των « εσωτερικών συγκρούσεων »

Εάν σταματούσα εδώ την παρουσίασή μου, θα σας άφηνα πιθανώς αμήχανους και με πολλές αμφιβολίες. Εάν δεν καταλάβουμε σε τι πραγματικά χρησιμεύει η ασθένεια, από βιολογική άποψη, οι θεραπείες μπορεί να φανούν μαγικές. Για να το καταλάβουμε αυτό, ο γιατρός Χάμερ έδωσε πρώτα-πρώτα ένα παράδειγμα παρμένο από την ζωική βιολογία: αυτό μιας αλεπούς που βρέθηκε σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την επιβίωσή της.

Ας φανταστούμε ότι μια αλεπού δεν έχει καταφέρει να πιάσει την παραμικρή λεία εδώ και τρεις μέρες. Βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την σωματική της επιβίωση, όταν επιτέλους, καταφέρνει να αιχμαλωτίσει ένα μικρό κουνέλι που περνάει από εκεί. Τη στιγμή που ετοιμάζεται να το δαγκώσει, να το ξεσκίσει, να το φάει, η αλεπού ακούει έναν από τους χειρότερους εχθρούς της να πλησιάζει : τον κυνηγό. Και τώρα η αλεπού μας βρίσκεται σε τρομερό δίλημμα, ανάμεσα σε δύο απειλές : εάν φάει το γεύμα της, για να ικανοποιήσει την ανάγκη της για τροφή, κινδυνεύει να σκοτωθεί με την κοιλιά γεμάτη · εάν το σκάσει, αφήνοντας τη λεία της, κινδυνεύει ίσως να πεθάνει της πείνας λίγο αργότερα. Για να βγει από αυτό το δίλημμα, αποφασίζει να καταπιεί ολόκληρο το πόδι του κουνελιού και να φύγει μακριά.
Εκείνη την στιγμή, ένας άλλος κίνδυνος απειλεί την αλεπού : κινδυνεύει να πεθάνει από απόφραξη εντέρου, επειδή αυτό το ολόκληρο πόδι δεν μπορεί ούτε να ξανανεβεί από το στομάχι, ούτε να συνεχίσει τη διαδρομή του μέσα στο έντερο. Βρισκόμαστε, λέει ο Χάμερ, μπροστά σε μια έντονη και βίαιη εσωτερική σύγκρουση που σχετίζεται με την ανάγκη να χωνευτεί κάτι. Για να λύσει αυτό το πρόβλημα, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί την τέλεια λύση που θα εξασφαλίσει την επιβίωση του ατόμου : ενεργοποιεί ένα πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων στα τοιχώματα του στομαχιού. Στόχος: η χώνεψη του ποδιού που έχει σφηνώσει στο στομάχι, να γίνει πέντε φορές πιο γρήγορα και πέντε φορές καλύτερα. Όσο ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, ο εγκέφαλος συνεχίζει να διατάζει την παραγωγή αυτών των πεπτικών υπερκυττάρων που έχουν σαφώς ανώτερες επιδόσεις από τα κανονικά. Αλλά μόλις το πόδι χωνευθεί εντελώς, μια διαδικασία βιοανάδρασης ενημερώνει τον εγκέφαλο ότι ο στόχος έχει επιτευχθεί. Στη στιγμή ο εγκέφαλος βάζει τέλος στο πρόγραμμα της παραγωγής και δίνει διαταγή να εξαλειφθούν αυτά τα υπερκύτταρα, που θα απέβαιναν επικίνδυνα εάν παρέμεναν στο στομάχι. Μερικές ημέρες αργότερα, εάν ναρκώσουμε την αλεπού και εξετάσουμε τα τοιχώματα του στομαχιού της, θα μπορέσουμε να παρατηρήσουμε ουλές, μάρτυρες της πρόσφατης εξάλειψης των υπερκυττάρων. Συμπέρασμα : χάρη σε αυτόν τον προγραμματισμό ,τον εγγεγραμμένο στη βιολογική διαδικασία εδώ και εκατομμύρια χρόνια, ο εγκέφαλος της αλεπούς διάλεξε την καλύτερη ανάμεσα σε όλες τις λύσεις, έτσι ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωσή της. Το μόνο που δεν σας είπα ακόμη, είναι ότι αυτά τα υπερκύτταρα είναι αυτό που κοινώς αποκαλούμε, καρκινικά κύτταρα του στομαχιού !

Έτσι, σύμφωνα με τους Χάμερ και Σαμπά, βάσει επαληθεύσεων που έγιναν στο εργαστήριο, αυτό που αποκαλούμε καρκινικό κύτταρο έχει τις ίδιες λειτουργίες με ένα κανονικό κύτταρο, αλλά με πολλαπλάσιες επιδόσεις. Ένα καρκινικό κύτταρο στομαχιού χωνεύει πολύ πιο γρήγορα και δυνατά από ένα κανονικό κύτταρο. Ένα καρκινικό κύτταρο παγκρέατος παράγει πολύ περισσότερη ινσουλίνη, ένα καρκινικό κύτταρο του στήθους παράγει πολύ περισσότερο γάλα, ένα καρκινικό κύτταρο πνεύμονα έχει πολύ μεγαλύτερη ικανότητα ανταλλαγής οξυγόνου αίματος, ένα καρκινικό κύτταρο νεφρού φιλτράρει σαφώς περισσότερο, κ.λπ..

Ας σημειώσουμε, μια και το έφερε ο λόγος, ότι ο γιατρός Κλωντ Σαμπά (Claude Sabbah) γενίκευσε τις ανακαλύψεις του Χάμερ αποδεικνύοντας ότι όλες οι ασθένειες, όποιες και αν είναι αυτές (από την πιο καλοήθη ως την πιο σοβαρή), είναι αποτέλεσμα κάποιου σοκ ή στρες που το βιώσαμε χωρίς να το εκφράσουμε, και ενεργοποιούνται από τον εγκέφαλο, ως η τέλεια λύση για την εξασφάλιση της επιβίωσης.

Γιατί πεθαίνουμε από τις ασθένειές μας;

Τότε, θα μου πείτε, εάν οι ασθένειες είναι οι τέλειες λύσεις που είναι γραμμένες στη βιολογική διαδικασία για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή μας, γιατί πεθαίνουμε από καρκίνο ή άλλες ασθένειες; Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να καταλάβουμε, με ποιο τρόπο επεξεργάζεται ο εγκέφαλός μας τις πληροφορίες που φτάνουν σ’ αυτόν. Δηλαδή πρέπει να γνωρίζουμε, ότι ο εγκέφαλος δεν κάνει καμία διάκριση ανάμεσα σε μια πραγματική και μια φανταστική, εικονική ή συμβολική πληροφορία. Για να το αποδείξουμε, ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα ·

- Εάν ξαφνικά βρεθείτε όρθιος στο χείλος της χωρίς παραπέτο στέγης ενός 20όροφου κτιρίου, ο εγκέφαλός σας θα ερμηνεύσει αυτήν την κατάσταση ως πραγματικό κίνδυνο: θα ενεργοποιήσει μια σειρά φυσιολογικών αντιδράσεων και ανακλαστικών συμπεριφοράς (άνοδος του ποσοστού της αδρεναλίνης, επιτάχυνση του καρδιακού παλμού, άγχος, ίλιγγος, κ.λπ.). Εδώ, έχει επεξεργαστεί μια πραγματική πληροφορία ·

- Εάν, διαβάζοντας το παραπάνω παράδειγμα, φανταστήκατε τον εαυτό σας σ’ αυτή τη θέση, πιθανώς ο εγκέφαλός σας να ενεργοποίησε τις ίδιες αντιδράσεις. Εντούτοις, δεν βρισκόσαστε πραγματικά σε κίνδυνο, αφού ήσασταν καθισμένος και διαβάζατε. Ο εγκέφαλός σας όμως επεξεργάστηκε μια φανταστική πληροφορία, σαν να ήταν πραγματική ·

- Εάν, τώρα, κατά τη διάρκεια ηλεκτρονικού παιχνιδιού ή κάποιας κινηματογραφικής προβολής, το σενάριο σάς προβάλει στο χείλος μιας στέγης, με το κενό από κάτω, σκηνή τραβηγμένη από την οπτική γωνία του ήρωα, και εάν είστε αρκετά βυθισμένος, συνεπαρμένος μέσα στην εικόνα, ο εγκέφαλός θα αντιδράσει και πάλι με το ίδιο τρόπο. Εδώ, θα έχει επεξεργαστεί μια εικονική πληροφορία σα να ήταν πραγματική ·

- Και τέλος, εάν σας ανακοινώσουν ξαφνικά ότι η επιχείρηση στην οποία εργάζεστε κήρυξε πτώχευση, τη στιγμή που εσείς έχετε μόλις πάρει ένα μεγάλο δάνειο από την τράπεζα, θα αισθανθείτε ίσως τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια σας. Ο εγκέφαλος θα ενεργοποιήσει και πάλι τις ίδιες αντιδράσεις, παρόλο που ή άβυσσος που έχετε μπροστά σας, δεν είναι παρά συμβολική. Έτσι, θα έχει επεξεργαστεί μια συμβολική πληροφορία σα να ήταν πραγματική.

Εάν κατανοήσετε αυτό το παράδειγμα, θα καταλάβετε εύκολα ότι ό,τι λέμε, ό,τι σκεφτόμαστε εκλαμβάνεται από τον εγκέφαλό μας ως πραγματική πληροφορία, την οποία έχει υποχρέωση να επεξεργαστεί, ως υπερυπολογιστής. Έτσι εάν, μιλώντας για ένα φίλο, πείτε: " αυτό δεν θα του συγχωρήσω ποτέ. Δεν θα μπορέσω ποτέ να το χωνέψω ", και αυτή η φράση πραγματικά αντανακλά αυτό που έντονα αισθάνεστε, τότε ο εγκέφαλός σας θα λάβει αυτήν την συμβολική πληροφορία και θα την επεξεργαστεί σα να ήταν πραγματική. Εάν η σύγκρουση που βιώνετε στη σχέση σας με το άλλο άτομο είναι πολύ έντονη και δεν καταφέρνετε να εκφράσετε όλη τη δυσαρέσκεια που αισθάνεστε, είναι πολύ πιθανό ο εγκέφαλος να ξεκινήσει πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων (δηλαδή καρκινικών κυττάρων) για να χωνέψει αυτό που δεν μπορείτε να χωνέψετε…

Η διαφορά με την περίπτωση του ποδιού που σφήνωσε στο στομάχι της αλεπούς, είναι ότι εάν δεν συμφιλιωθείτε με τον φίλο σας, εάν παραμείνετε στις θέσεις σας, εάν δεν τον συγχωρέσετε, δεν θα μπορέσετε πράγματι ποτέ να χωνέψετε αυτό που σας έκανε. Κατά συνέπεια ο εγκέφαλός σας θα συνεχίζει να λαμβάνει το μήνυμα ότι κάτι δεν έχει ακόμη χωνευθεί. Και υπάκουα, θα συνεχίζει το πρόγραμμα της παραγωγής καρκινικών κυττάρων. Μαντεύετε τη συνέχεια : αργά ή γρήγορα, εξαιτίας της ανώμαλα υπερβολικής ικανότητας πέψης, θα αρχίσετε να αισθάνεστε πόνους, οι τροφές δεν θα χωνεύονται σωστά. Θα σας γίνει τότε διάγνωση καρκίνου του στομάχου, που οι γιατροί θα προσπαθήσουν να εξαφανίσουν με τα διάφορα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους.

Αλλά αρχίζετε να μαντεύετε αυτό που υπάρχει κίνδυνος να επακολουθήσει. Ακόμα και αν σας έκαναν ολική αφαίρεση στομάχου, ο εγκέφαλός σας θα συνέχιζε να δίνει την εντολή για την παραγωγή καρκινικών κυττάρων στην περιοχή του σώματος όπου βρισκόταν το στομάχι. Κάποιους μήνες αργότερα, οι γιατροί θα ανακάλυπταν αυτό που θα ονόμαζαν υποτροπή ή μετάσταση, ενώ αυτό δεν θα ήταν παρά η συνέχιση του προγράμματος που είχε ξεκινήσει ο εγκέφαλός σας, βασιζόμενος σε μια συμβολική πληροφορία σχετικά με την σύγκρουση που βιώσατε με κάποιο φίλο.

Για να πάμε ακόμη μακρύτερα, εάν σοκαριστείτε από την απαισιόδοξη διάγνωση του καρκινολόγου σας και αισθανθείτε μεγάλο φόβο θανάτου, ο εγκέφαλός σας θα αρχίσει καινούργιο πρόγραμμα παραγωγής υπερκυττάρων ,στον πνεύμονα, που αργότερα θα χαρακτηριστεί από τους γιατρούς καρκίνος του πνεύμονα. Και ούτω καθεξής, μέχρις ότου επέλθει ο θάνατος.

Πώς να προλάβουμε τις ασθένειες και πώς να τις θεραπεύσουμε ;

Στο τελευταίο μου βιβλίο «Η γλώσσα της θεραπείας» έχω περιγράψει λεπτομερώς τις διαδικασίες που, ξεκινώντας από έντονα ψυχικά σοκ ή μεγάλο στρες, καθορίζουν και προκαλούν τις σωματικές ασθένειές μας. Στα πλαίσια αυτού του άρθρου μου φαίνεται άχρηστο να προχωρήσω βαθύτερα, αφού η ίδια λογική ισχύει για όλες τις ασθένειες, ανεξάρτητα από τον βαθμό έντασης και σοβαρότητάς τους.

Αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε από όλα αυτά είναι, ότι από τη μια, ο εγκέφαλος δε σφάλει ποτέ και από την άλλη, ότι αυτός είναι που ενεργοποιεί όλες τις «ασθένειες» έτσι ώστε να εγγυηθεί στο άτομο τις μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης. Είναι φανερό ότι το ενδιαφέρον μιας τέτοιας θεώρησης είναι τεράστιο. Πράγματι, για πρώτη φορά στην ιστορία της ιατρικής, καμιά πάθηση, καμιά ανισορροπία μας δεν οφείλεται στην τύχη. Όλα εκδηλώνονται σύμφωνα με τους αμετάβλητους νόμους της Βιολογίας των Ζωντανών Όντων, όπως λέει ο γιατρός Κλωντ Σαμπά.

Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα, ότι εάν μάθετε τους νόμους της Νέας Ιατρικής του Ρίκε Γκέερτ Χάμερ ή της Ολιστικής Βιολογίας του Κλωντ Σαμπά, που είναι αμετάβλητοι όσο και οι νόμοι της φυσικής ή της χημείας, θα μπορείτε όχι μόνο να καταλάβετε από πού προέρχονται όλες οι ασθένειές σας, αλλά κυρίως θα μπορείτε να τις προλαμβάνετε και να τις θεραπεύετε. Πώς ; Μαθαίνοντας τις βασικές αρχές της επικοινωνίας τις οποίες κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να κατέχει : το να εκφράζει τις ανάγκες και τα συναισθήματά του, να τολμά να αντιπαρατίθεται στους άλλους (με σεβασμό βέβαια), να αναγνωρίζει και να δέχεται την πραγματικότητα όπως αυτή είναι, οι πράξεις του να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα, να τελειώνει τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχει με τους άλλους, να συγχωρεί. Ας πάρουμε αυτές τις αρχές μία μία, για να εξετάσουμε με ποιο τρόπο μπορούν να μας κάνουν να αποφύγουμε τις ασθένειες ή να μας θεραπεύσουν...

- να εκφράζουμε τις ανάγκες μας : πολλές απογοητεύσεις, πολλές καταστάσεις στρες προέρχονται από το γεγονός ότι αφενός, λίγοι είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν συνειδητά τις αληθινές ανάγκες τους και αφετέρου, ακόμη πιο σπάνιοι είναι εκείνοι που έχουν την ικανότητα να τις εκφράσουν με κατάλληλο τρόπο. Συνεπώς, συσσωρεύουμε μίση και μνησικακίες, μένουμε μπλοκαρισμένοι σε αδιέξοδα. Αισθανόμαστε βέβαια ότι κάτι δεν μας ταιριάζει, αλλά δεν γνωρίζουμε πώς να ξεφύγουμε. Μας συμβαίνουν συχνά απαράδεκτα πράγματα. Εντούτοις τα δεχόμαστε, επειδή δεν γνωρίζουμε ούτε καν τα όριά μας, σχετικά με το τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε, τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε.

Το να ξαναμάθουμε να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας και τα όριά μας για όσα δεν θέλουμε πια, το να είμαστε ικανοί να τα εκφράσουμε στους συνομιλητές μας, χωρίς να φοβόμαστε τις συνέπειες, αυτό είναι ένας από τους τρόπους που μπορεί να προλάβουν ή να θεραπεύσουν τις ασθένειες που προκαλούνται από τις ανθρώπινες εσωτερικές συγκρούσεις και τις απογοητεύσεις.

- να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας : Το συναίσθημα μοιάζει με το σύμπτωμα. Είναι ο δείκτης του βαθμού ικανοποίησης ή μη ικανοποίησης των αναγκών μας. Μια ανάγκη μας ματαιώνεται· εμφανίζεται ένα δυσάρεστο συναίσθημα (θυμός, θλίψη, φόβος, κ.λπ.). Μια ανάγκη μας ικανοποιείται· ένα ευχάριστο συναίσθημα θα εκδηλωθεί (χαρά, ευχαρίστηση, κ.λπ.). Δυστυχώς, η παιδεία μας μας έχει διδάξει, να αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματά μας όπως η ιατρική αντιμετωπίζει τα συμπτώματα : να τα αρνούμαστε, να τα απορρίπτουμε, να τα εξαφανίζουμε. Με αυτό τον τρόπο στερούμαστε τα καλύτερα σημάδια, που έχουμε στη διάθεσή μας για να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι είναι καλό για μας και τι δεν είναι. Αυτή η άγνοιά μας μάς οδηγεί στην απογοήτευση, αφού μην έχοντας πια τους φωτεινούς δείκτες στον πίνακα ελέγχου, δεν ειδοποιούμαστε καν ότι μια ή περισσότερες ανάγκες μας ματαιώνονται. Σ’ αυτό το σημείο ο εγκέφαλος παίρνει αναγκαστικά τα ηνία, για να εγγράψει στη βιολογική διαδικασία των οργάνων τις ίδιες πληροφορίες που μας είχαν δώσει τα συναισθήματα [θυμηθείτε : στο παράδειγμα με το αυτοκίνητο, εάν οι φωτεινοί δείκτες του πίνακα ελέγχου (τα συναισθήματα) δεν λειτουργούν πια ή δεν ληφθούν υπόψη, η βλάβη θα εκδηλωθεί στα όργανα της μηχανής (στα όργανα του σώματος)].
Το να ξαναμάθουμε λοιπόν να ακούμε τα συναισθήματά μας, να τα αναγνωρίζουμε και να τα δεχόμαστε, να τα ευχαριστούμε μάλιστα που επαγρυπνούν για μας, είναι ένας πρώτος σταθμός για να αποφεύγουμε τις καταστρεπτικές εσωτερικές συγκρούσεις και το στρες. Εάν, επιπλέον, μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας με τρόπο κατάλληλο, υπεύθυνα, χωρίς να αποδίδουμε στους άλλους την ευθύνη, θα μπορέσουμε πολύ γρήγορα να ξαναβρούμε την ισορροπία μας.

- να τολμούμε τις αντιπαραθέσεις, με σεβασμό στους άλλους :

πόσες φορές, σε δύσκολες, τεταμένες, δυσάρεστες καταστάσεις, δεν συνέβη να μη τολμήσουμε να πούμε τα πράγματα στον άλλο, με σεβασμό, αλλά και σταθερά, με θάρρος ; Πόσες φορές δεν κατάπιαμε τα λόγια μας από φόβο μην προκαλέσουμε σύγκρουση ; Φοβόμαστε συχνά να πούμε δυσάρεστα πράγματα, επειδή πιστεύουμε ότι είναι προτιμότερο να διατηρούμε την ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους. Όμως αυτή η ειρήνη είναι απατηλή, αφού μέσα μας μπορεί να γεννιέται ένα ισχυρό βίαιο συναίσθημα. Σημειώστε ότι ακόμη και ο υπολογισμός είναι λανθασμένος : θέλοντας να αποφύγουμε τη σύγκρουση, δεν λέμε αυτό που θα έπρεπε να ειπωθεί. Όμως, μην λέγοντας τίποτα, αυξάνουμε την αίσθηση απογοήτευσης και μνησικακίας μέσα μας, μέχρι που η κατάσταση γίνεται αφόρητη. Τότε, είτε ξεσπάμε βίαια πάνω στον άλλο, οπότε συμβαίνει αυτή η σύγκρουση και η ρήξη που ακριβώς θέλαμε να αποφύγουμε, είτε καταπίνουμε τα συναισθήματά μας για άλλη μια φορά, και τότε συμβαίνει ο καρκίνος ή η οξεία ασθένεια, που μας καλεί να εξετάσουμε προσεχτικά την ανισορροπία που έχουμε δημιουργήσει ....
Το να τολμάμε την σύγκρουση, είναι το να μάθουμε να μιλάμε για τα πράγματα που μας ενοχλούν, ήρεμα, χωρίς υπεκφυγές. Το να μάθουμε να εκφράζουμε με ειλικρίνεια το τι μας συμβαίνει, είναι ο καλύτερος τρόπος για να φροντίζουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους.

- να αναγνωρίζουμε και να δεχόμαστε την πραγματικότητα όπως αυτή είναι : συχνά έχω παρατηρήσει, ότι πολλές ασθένειες ξεκινάνε όταν αρνούμαστε να δούμε μια κατάσταση, όταν της αντιστεκόμαστε, όταν δεν δεχόμαστε αυτό που μας συμβαίνει. Έτσι, μπορεί να μπούμε σε καταστάσεις εσωτερικής σύγκρουσης, αντίστασης, αυτοϋποτίμησης, απώλειας της ταυτότητας ή του χώρου κυριαρχίας μας. Και όσο περισσότερο μαχόμαστε την πραγματικότητα, τόσο περισσότερο ενισχύουμε την επιρροή της και τη δύναμή της πάνω μας, μέχρις ότου εξαντληθούμε.

Χωρίς να είμαστε καθόλου μοιρολάτρες (το θέμα δεν είναι να είμαστε ανθρώπινα ράκη που δέχονται τα πάντα χωρίς αντίδραση, αντιθέτως), το να δεχόμαστε την πραγματικότητα είναι το να τολμάμε να την κοιτάμε κατάματα, αντικειμενικά, χωρίς να κρίνουμε. Είναι επίσης το να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα γεγονότα, θεωρώντας τα ούτε καλά, ούτε κακά : η συμβουλή μου είναι, να θεωρούμε μάλλον ό,τι μας συμβαίνει σαν ευκαιρίες που μας προσφέρονται για να μάθουμε κάτι καινούργιο.

- οι πράξεις μας να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα : Ο Γιούνγκ επέμενε πολύ σε αυτό το σημείο. Πράγματι, δεν υπάρχει θεραπεία εάν δεν δράσουμε πραγματικά. Συχνά, μένουμε εγκλωβισμένοι στις εσωτερικές συγκρούσεις μας και τα στρες, επειδή δεν τολμάμε να δράσουμε. Ή ακόμα χειρότερα : επειδή νομίζουμε ότι αρκεί να συνειδητοποιήσουμε την αιτία του καρκίνου μας για να θεραπευθούμε. Λάθος. Όσοι πίστεψαν πως είναι έτσι, έχουν πεθάνει. Η δράση είναι ο μόνος τρόπος να δώσουμε στον εγκέφαλο την πληροφορία ότι η συγκρουσιακή κατάσταση τελείωσε. Ειδάλλως, το είδαμε παραπάνω, η ενεργοποίηση της ασθένειας δεν θα σταματήσει ποτέ.

- να τελειώνουμε τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχουμε με τους άλλους: αυτή η έννοια εκφράστηκε για πρώτη φορά από την Ελίζαμπεθ Κίμπλερ Ρος (Kübler-Ross), την ελβετίδα γιατρό που μετανάστευσε στις Η.Π.Α, από όπου ξεκίνησε η εφαρμογή της φροντίδας για την ανακούφιση των βαριά ασθενών, που σήμερα είναι διαδεδομένη σε ολόκληρο τον κόσμο. Έλεγε, ότι πολλοί ασθενείς, στο τέλος της ζωής τους, αισθανόντουσαν την απόλυτη ανάγκη να συμφιλιωθούν με αυτούς με τους οποίους είχαν έρθει σε ρήξη. Παρατήρησε χιλιάδες φορές, ότι μόλις αυτές οι εκκρεμείς υποθέσεις έκλειναν, οι ασθενείς πέθαιναν την ίδια νύχτα, νηφάλιοι και γαληνεμένοι.

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να περιμένουμε το τέλος της ζωής μας, στο τελευταίο στάδιο μιας μακράς και επίπονης ασθένειας για να το κάνουμε αυτό. Από προσωπική εμπειρία ξέρω, ότι κλείνοντας ταχτικά τις εκκρεμείς υποθέσεις μου, με βοηθάει να διατηρώ την ισορροπία μου και να μην δημιουργώ άχρηστες και επιζήμιες πηγές άγχους.

- να συγχωρούμε : τέλος, τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, να συγχωρούμε. Όχι, να συγχωρήσουμε τον άλλο για το κακό που μπορεί να μας έχει κάνει, αλλά να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για τον πόνο που δεχτήκαμε να ζήσουμε τόσο καιρό, μέχρις ότου χαλαρώσουμε, μέχρις ότου εκφράσουμε στον άλλο τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας, μέχρις ότου τολμήσουμε την αντιπαράθεση, μέχρις ότου, επιτέλους, αναγνωρίσουμε και δεχτούμε την πραγματικότητα, μέχρις ότου κλείσουμε τις εκκρεμότητές μας.
Όσο και αν μας εκπλήσσει, υπεύθυνοι για τα σοκ, τις εσωτερικές συγκρούσεις, το στρες μας, δεν είναι ποτέ οι άλλοι, ούτε τα γεγονότα. Ο τρόπος που δεχτήκαμε το γεγονός, ο τρόπος που το αντιληφθήκαμε, το ερμηνεύσαμε, το φιλτράραμε, αυτός είναι πάντα που γεννάει τον πόνο μας ή την χαρά μας. Δηλαδή, τελικά, με πολλή αγάπη, χιούμορ και ταπεινότητα, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον εαυτό μας για την ηλιθιότητά μας και να μας συγχωρήσουμε για το κακό που μας κάναμε.

Συμπεράσματα

Στο τέλος αυτού του άρθρου, θέλω να βγάλω μερικά σύντομα συμπεράσματα. Πρώτα πρώτα, δεν υπήρξε στόχος μου να σας πείσω ότι οι πεποιθήσεις σας σχετικά με την υγεία και την ασθένεια είναι λανθασμένες. Ξέρω πολύ καλά ότι θα χρειαζόταν να παραθέσω πολύ περισσότερα, για να σας κάνω να αλλάξετε απόψεις. Στόχος μου ήταν να σας προτείνω μια θεώρηση του πώς θα είναι πιθανώς στο μέλλον η κατανόηση της ασθένειας και της θεραπείας. Εάν κάποια από αυτές τις ιδέες βρήκε απήχηση μέσα σας, σας προσκαλώ να εμβαθύνετε την έρευνά σας, να ενημερωθείτε, να διαβάσετε τα βιβλία που αρχίζουν τώρα να βγαίνουν σχετικά με το θέμα ... Και κυρίως, να πειραματιστείτε μόνοι σας με τον εαυτό σας, όπως κάνω εγώ, εδώ και 18 χρόνια.

Έπειτα, αυτή η θεώρηση μας κομίζει ένα εξαιρετικά καλό νέο : η ασθένεια δεν είναι μοιραία, δεν συμβαίνει ποτέ τυχαία. Που θέλει να πει, ότι αλλάζοντας τις συνήθειες συμπεριφοράς μας, τους τρόπους σκέψης μας, τη συναισθηματική ζωή μας, μπορούμε να εξαλείψουμε οριστικά την επήρεια των ασθενειών πάνω μας. Επιπλέον, ακόμα και αν κάπου κάπου αρρωσταίνουμε, δεν θα εξαρτόμαστε πια από τους θεραπευτές που βρίσκονται σε θέση εξουσίας σε σχέση με μας. Ξαναβρίσκουμε, επιτέλους, την αυτονομία μας, την ελευθερία μας, την αυτοκυριαρχία μας.

Και τέλος, ως ασθενείς και ως πολίτες, έχουμε όλοι το καθήκον να ενημερώνουμε τον περίγυρό μας, όσο περισσότερο μπορούμε, γύρω από αυτές τις νέες έρευνες, έτσι ώστε η τρέλα που έχει καταλάβει την ιατρική, πολιτική και οικονομική εξουσία σε σχέση με κάθε τι το εναλλακτικό, να γελοιοποιηθεί, να αποδειχθεί ακατάλληλη, ξεπερασμένη.
Όταν βλέπω τις διώξεις τις οποίες υφίστανται πολλοί θεραπευτές που έχουν επιλέξει να υπηρετήσουν πραγματικά την υγεία και τον ασθενή (και επομένως να μην υπηρετούν πια τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών ομίλων), γνωρίζω ότι αυτή η νέα μορφή ιεράς εξέτασης δεν θα σταματήσει παρά μόνο όταν θα είμαστε αρκετοί για να πούμε ευθέως στους κλασσικούς γιατρούς μας, αυτό που πραγματικά μας θεράπευσε. Αλλιώς, η ασθένεια θα παραμείνει για πολύ ακόμη στα χέρια αυτών που έχουν πάρει την εξουσία πάνω στη ζωή μας και το σώμα μας. Έχουμε τον κόσμο που μας αξίζει. Θα έχουμε τον κόσμο που δικαιούμαστε ;Αυτό θα εξαρτηθεί από μας.

Του Ζαν-Ζακ Κρεβκέρ (Jean-Jacques CREVECOEUR)

Άσκηση και Ψυχολογία

2011-10-14T07:01:00.000-07:00

Το ανθρώπινο σώμα είναι κατασκευασμένο για φυσική κίνηση και ο καθιστικός τρόπος ζωής σχετίζεται με ασθένειες και πρόωρο θάνατο. Η συστηματική φυσική άσκηση συντελεί στην προαγωγή της υγείας και μειώνει την πιθανότητα εμφάνισης καρδιοαγγειακών νοσημάτων, υπέρτασης, κάποιων μορφών καρκίνου και του σακχαρώδη διαβήτη. Με την άσκηση διατηρούνται υγιή τα οστά, οι μύες και οι αρθρώσεις. Βελτιώνονται οι λειτουργίες του αναπνευστικού συστήματος και γίνεται καλύτερη πρόσληψη οξυγόνου. Συγχρόνως αυξάνεται ο μεταβολισμός και ελέγχονται καλύτερα τα επίπεδα βάρους, λόγοι για τους οποίους οι περισσότεροι άνθρωποι γυμνάζονται ή ξεκινούν τις προσπάθειες για άσκηση.

Με την άσκηση αυξάνεται η ενεργητικότητα και επηρεάζεται η ψυχική διάθεση των ατόμων που γυμνάζονται συστηματικά. Έρευνες έχουν αποδείξει ότι η φυσική δραστηριότητα βελτιώνει την ψυχολογία, μειώνοντας τα επίπεδα άγχους και στρες, βελτιώνοντας τις διαταραχές διάθεσης όπως την κατάθλιψη, τον θυμό και την εξάντληση και αυξάνει την αυτοπεποίθηση σε συνδυασμό με την βελτίωση της εικόνας του σώματος.

Οι αλλαγές στην ψυχολογία του ατόμου, κυρίως οφείλονται στην διατήρηση και τόνωση της σωματικής υγείας. Σε νευροφυσιολογικό επίπεδο, η άσκηση επιδρά στις ουσίες που παράγονται στον οργανισμό και επηρεάζουν την λειτουργία του εγκεφάλου. Επίσης η καλή λειτουργία του εγκεφάλου εξαρτάται άμεσα από την αιματική ροή η οποία επηρεάζεται από τις καρδιαγγειακές παθήσεις, το σάκχαρο και γενικότερα την μειωμένη οξυγόνωση των εγκεφαλικών κυττάρων. Η άσκηση είναι ο μόνος φυσικός τρόπος για την ανάπτυξη και διατήρηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου άρα διατηρεί την καλήοξυγόνωση του εγκεφάλου.

Η άσκηση επηρεάζει την ψυχική υγεία και την ευεξία του ατόμου καθώς εκτός από τις φυσιολογικές αλλαγές δίνει στοιχεία εσωτερικών και εξωτερικών αμοιβών στο άτομο που γυμνάζεται. Ως προς τις εξωτερικές αμοιβές, η άσκηση μπορεί να επηρεάσει χαρακτηριστικά της προσωπικότητας όπως είναι η κοινωνικοποίηση και ο τρόπος ζωής του ασκούμενου. Η οποιαδήποτε μορφή κοινωνικοποίησης τονώνει την ψυχική υγεία του ατόμου. Επίσης η προσωπική βελτίωση αλλά και η εκπλήρωση των στόχων για άσκηση, βελτίωση και επίτευξη, αποτελούν εσωτερικούς παράγοντες επιβράβευσης του ατόμου. Οι παράγοντες αυτοί συντελούν στην αύξηση της αυτοπεποίθησης καιαυτοεκτίμησης

Τέλος η εικόνα του σώματος σχετίζεται με την αυτοπεποίθηση του ατόμου, με διαταραχές διάθεσης όπως είναι η κατάθλιψη, με αγχώδεις διαταραχές και με αισθήματα θυμού προς τον εαυτό αλλά και το κοινωνικό σύνολο. Οι ψυχολογικές πιέσεις για την εικόνα του σώματος γίνονται ακόμα ποιο έντονες με τον βομβαρδισμό από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία προβάλλουν μηνύματα για την ομορφιά και καθορίζουν τα πρότυπα. Η βελτίωση της εικόνας του σώματος με την συστηματική άσκηση βοηθάει το άτομο να αποδέχεται καλύτερα το σώμα του και τον εαυτό του και μειώνει τα επίπεδα των διαταραχών που προαναφέρθηκαν.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΟΠΙΚΟ ΑΔΥΝΑΤΙΣΜΑ

2011-09-20T07:09:00.000-07:00

Της Ειρήνης Περπινιά

Οι ασκήσεις για την τοπική μείωση του σωματικού λίπους αποτελούν καθημερινή πρακτική σε μεγάλο μέρος προγραμμάτων άσκησης με σκοπό τη μείωση του σωματικού βάρους, τη βελτίωση της αισθητικής εικόνας του ατόμου και τη βελτίωση της γενικής φυσικής κατάστασης.

Οι γυμναστές και οι γυμναζόμενοι που χρησιμοποιούν ασκήσεις τοπικού αδυνατίσματος προσπαθούν να μειώσουν τοπικά την ποσότητα του λίπους που βρίσκεται αποθηκευμένο κάτω από το δέρμα (υποδόριο λίπος), χρησιμοποιώντας ασκήσεις που αφορούν τους μυς που βρίσκονται στην περιοχή.

Συνήθως ασκήσεις προσαγωγών, απαγωγών, γλουτιαίων και κοιλιακών.

Οι μυς όμως δεν καταναλώνουν απ' ευθείας το λίπος που είναι αποθηκευμένο στην ίδια περιοχή με αυτούς.

Ανάλογα με την ένταση της άσκησης οι μυς καταναλώνουν ποσότητα λίπους που βρίσκεται στην αιματική ροή και μπορεί να προέρχεται από οποιοδήποτε μέρος του σώματος, άσχετα με τους μυς που παράγουν έργο.

Η σειρά που το λίπος θα μειωθεί από τις λιπαποθήκες εξαρτάται από γενετικούς παράγοντες και από το φύλο.

Σε μια έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Journal of Applied Physiology αναφέρεται ότι παρακολούθησαν ένα μεγάλο αριθμό γυναικών που ακολούθησαν ένα πρόγραμμα προπόνησης για χρονικό διάστημα 6 μηνών.

Οι γυναίκες αυτές συμμετείχαν σε ένα πρόγραμμα τρεις φορές την εβδομάδα. Το πρόγραμμα αυτό ήταν για τις ανάγκες του στρατού και περιελάμβανε αερόβια άσκηση και προπόνηση με βάρη, με βασικές ασκήσεις όπως τα ημικαθίσματα, οι πιέσεις πάγκου κ.α.

Οι γυναίκες που πήραν μέρος σε αυτή την έρευνα δεν έκαναν καμιά αλλαγή στη διατροφή τους.

Στο τέλος των 6 μηνών η κάθε μια από αυτές έχασε κατά μέσο όρο 2,6 κιλά σωματικού λίπους.

Ο έλεγχος της ποσότητας του σωματικού λίπους έγινε με τη μέθοδο DEXA που επιτρέπει την ανάλυση της μείωσης του λίπους από τα διάφορα σημεία του σώματος.

Η ανάλυση αυτή έδειξε ότι από τα 2,6 κιλά τα 1,3 προέρχονταν από τον κορμό και τα υπόλοιπα από τα χέρια.

Παρ' όλο το μεγάλο όγκο προπόνησης που δέχθηκαν τα κάτω άκρα δεν υπήρξε καμιά μείωση λίπους.

Αυτό αποδεικνύει σε μεγάλο βαθμό ότι εκατοντάδες επαναλήψεις δεν σχετίζονται με τη μείωση του λίπους σε τοπικό επίπεδο.

Συγκρίνοντας τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας με μια προηγούμενη που συμμετείχαν άνδρες μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι άνδρες χάνουν λίπος πρώτα από τον κορμό, στη συνέχεια από τα χέρια και στο τέλος από τα πόδια, ενώ οι γυναίκες χάνουν πρώτα από τα χέρια, στη συνέχεια από τον κορμό και στο τέλος από τα πόδια.

Ένας από τους λόγους που το σωματικό λίπος καταναλώνεται με αυτή τη σειρά είναι η διαφορετική αναλογία από βήτα και άλφα ανδρενεργητικούς υποδοχείς στα λιπώδη κύτταρα των διαφόρων περιοχών του σώματος.

Οι βήτα υποδοχείς επιταχύνουν την απελευθέρωση του λίπους και οι άλφα υποδοχείς επιβραδύνουν την απελευθέρωση του λίπους.

Η αναλογία από βήτα και άλφα υποδοχείς στα διάφορα σημεία του σώματος ρυθμίζει και την ταχύτητα απελευθέρωσης λίπους από την κάθε περιοχή.

Από διάφορες έρευνες γνωρίζουμε ότι υπάρχουν περισσότεροι άλφα υποδοχείς στα κάτω άκρα από ότι στην περιοχή της μέσης, γεγονός που καθιστά τη μείωση του λίπους σε αυτή την περιοχή αρκετά δύσκολη υπόθεση.

Πάνω απ' όλα είναι ξεκάθαρο ότι εκτελώντας ασκήσεις για τοπικό αδυνάτισμα η μείωση του σωματικού λίπους στα συγκεκριμένα σημεία είναι αδύνατη.

Για καλύτερα αποτελέσματα στην προσπάθεια για τη μείωση του σωματικού λίπους πρέπει να συνδυάσουμε τη σωστή διατροφή, την προπόνηση με βάρη για όλο το σώμα και την αερόβια προπόνηση στη σωστή ποσότητα, συχνότητα και αναλογία.

Τεχνητοί ανθρώπινοι μύες σε μια δεκαετία

2011-08-31T02:37:00.000-07:00

Χάρη σε μία νέα, εξαιρετικά απλή τεχνική, ερευνητές από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Αϊντχόβεν ανοίγουν τον δρόμο για την παρασκευή κανονικών μυών στο εργαστήριο, μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια. Η τεχνική βασίζεται σε μία απρόσμενη ανακάλυψη: διαπίστωσαν, δηλαδή, ότι τα πρωτογενή μυϊκά κύτταρα έχουν την ικανότητα να σχηματίζονται από μόνα τους σε κανονικούς μυς, αρκεί να τους ασκηθεί πίεση!

Εξοπλισμένοι λοιπόν με μία ταινία velcro (όπως αυτή που χρησιμοποιούμε για να κουμπώσουμε τα αθλητικά παπούτσια!), οι ερευνητές άσκησαν έλξη προς τη μία κατεύθυνση σε καλλιεργημένα στο εργαστήριο μυϊκά κύτταρα και κύτταρα αιμοφόρων αγγείων, που προέρχονταν από βλαστοκύτταρα πειραματόζωων.

Συνήθως, οι επιστήμονες που φτιάχνουν μυϊκό ιστό στο εργαστήριο προσθέτουν διάφορους αυξητικούς παράγοντες, ώστε οι «αποικίες» τεχνητών κυττάρων που δημιουργούνται αρχικά να εξελιχθούν σε κανονικούς μυς. Το πρόβλημα σε αυτή τη διαδικασία είναι πως δεν καταφέρνουν να φτιάξουν με τον ίδιο τρόπο και τα αιμοφόρα αγγεία των μυών, με αποτέλεσμα οι καλλιεργημένοι ιστοί να έχουν μέγιστο πάχος μέχρι 0,4 χιλιοστά, καθώς η απόσταση από το κοντινότερο αιμοφόρο αγγείο -στο οποίο θα εμφυτευτούν- δεν μπορεί να ξεπερνά τα 0,2 χιλιοστά. Ετσι, οι δυνατότητες που έχουν να δημιουργήσουν μεγαλύτερη ποσότητα μυϊκού ιστού για μεταμόσχευση είναι περιορισμένες.

Αυτό έρχεται να αλλάξει η νέα μέθοδος. Μόλις τους ασκήθηκε πίεση, τα μυϊκά κύτταρα ευθυγραμμίστηκαν και εξελίχθηκαν από μόνα τους σε μυϊκό ιστό, χωρίς τη βοήθεια αυξητικών παραγόντων! Το σημαντικότερο όμως είναι πως το ίδιο έκαναν και τα κύτταρα των αιμοφόρων αγγείων, κάτι που σημαίνει πως με τον τρόπο αυτό οι επιστήμονες θα μπορούν στο εξής να δημιουργήσουν στο εργαστήριο και αιμοφόρα αγγεία, ανοίγοντας τον δρόμο για την εργαστηριακή παρασκευή ενός κανονικού μυός. «Με τη χρήση αυτής της μεθόδου, οι μυϊκοί ιστοί θα αποκαθιστούν την πλήρη λειτουργία των μυών» σχολιάζει η ερευνήτρια Ντέιζι βαν ντερ Σαφτ, κάτι που θα βρει εφαρμογή στη μυϊκή αποκατάσταση ασθενών σε περίπτωση ατυχήματος, αφαίρεσης όγκων ή αισθητικής επέμβασης.

Μυρτώ Μπούτση

Οι 12 τρόποι για να μην διακόψετε τη γυμναστική σας λόγω καύσωνα

2011-07-20T03:33:00.001-07:00

Η θερμοκρασία χτυπάει κόκκινο και η ζέστη τις περισσότερες ώρες της ημέρας είναι ανυπόφορη. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι θα σταματήσουμε τη γυμναστική μας μέχρι να έρθουν τα πρωτοβρόχια. Πώς, όμως, μπορούμε να γυμναστούμε σε αυτές τις συνθήκες;

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011

Για πολλούς η ζέστη είναι άλλη μια δικαιολογία – αρκετά ισχυρή για να είμαστε ειλικρινείς- για να δώσουν στον εαυτό τους ένα περιθώριο να χαλαρώσει από την άσκηση και να μπει σε διάθεση διακοπών, έχοντας περισσότερο χρόνο για βόλτες και ξεκούραση. Γι’ αυτούς δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά, όσοι, όμως, πραγματικά θέλουν να συνεχίσουν τη γυμναστική τους, αλλά νιώθουν ότι η ζέστη δεν τους δίνει περιθώριο να το κάνουν, υπάρχουν τρόποι να την ξεπεράσετε και να συνεχίσετε κανονικά το δρόμο σας προς ένα σμιλεμένο σώμα και μια καλύτερη υγεία, χωρίς… διακοπές. Δείτε πώς θα βγείτε νικητές από τη ζέστη με 12 απλούς τρόπους.

Γυμναστείτε μέσα στο νερό

Επισκεφτείτε την πισίνα ή το κολυμβητήριο του Δήμου σας και δοκιμάστε εκτός από το κολύμπι, να κάνετε ασκήσεις μέσα στο νερό, όπως για παράδειγμα τζόκινγκ. Η υδροστατική πίεση βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος, ενώ ταυτόχρονα καίμε περισσότερες θερμίδες και δροσιζόμαστε. Μπορεί να ψάξετε και για μαθήματα aqua aerobics σε κοντινά σας γυμναστήρια ή ακόμη και να ασχοληθείτε με ένα σπορ, όπως θαλάσσιο βόλεϊ, μαζί με τους φίλους σας. Και σίγουρα ακόμη κι αν έξω έχει καύσωνα, εσείς δεν πρόκειται να προλάβετε να χύσετε ούτε μια στάλα ιδρώτα.

Ασκηθείτε νωρίς το πρωί

Τις ημέρες που γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι το θερμόμετρο θα «χτυπήσει» απαγορευτικές θερμοκρασίες, βάλτε το ξυπνητήρι 1 ώρα νωρίτερα από τη συνηθισμένη και κάντε τις διατάσεις σας νωρίς το πρωί στη βεράντα σας ή στο πάρκο της γειτονιάς σας. Έτσι, θα αποφύγετε την έντονη ζέστη και θα ξεκινήσετε τη μέρα σας με το… δεξί.

Κάντε τις δύσκολες ασκήσεις σε κλειστούς χώρους

Αν υπάρχουν κάποιες ασκήσεις που σας δυσκολεύουν ή ακόμη κι αν το τζόκινγκ που κάνετε καθημερινά, πλέον σας φαίνεται άθλος να το κάνετε στο πάρκο, τότε μεταφέρετε την άσκησή σας στο γυμναστήριο ή μέσα στο σπίτι. Ένας κλιματιζόμενος χώρος θα κάνει σίγουρα τα πράγματα πιο εύκολα, οπότε κάντε το τζόκινγκ σας στο διάδρομο, μέχρι οι θερμοκρασίες να επανέλθουν στις φυσιολογικές για το… ανθρώπινο είδος.

Δοκιμάστε τις ρακέτες

Ένα παιχνίδι τένις μπορεί να προσφέρει τεράστια εκτόνωση, τι γίνεται όμως όταν η ζέστη δεν το επιτρέπει; Πάρτε τις ρακέτες σας και… σ’ άλλη παραλία. Αντί για τένις, μπορείτε να παίξετε ρακέτες πλάι στη θάλασσα, έτσι ώστε να κάνετε τις βουτιές σας όταν ζεσταίνεστε και ταυτόχρονα να ασκείστε.

Τρέξτε στη βροχή

Το καλοκαίρι δε σημαίνει ότι μια γερή βροχή αποκλείεται και αν δεν το έχετε ήδη δοκιμάσει, ήρθε η ώρα: φορέστε τα αθλητικά σας και κάντε το καθιερωμένο σας τρέξιμο την ώρα που βρέχει. Εκτός του ότι είναι διασκεδαστικό, θα σας δροσίσει και θα σας δώσει άλλο ρυθμό, διαφορετικό, ο οποίος ενδεχομένως να κάνει το τρέξιμό σας να διαρκέσει περισσότερη ώρα.

Περπατήστε στα δροσερά

Αν έχει πολλή ζέστη για να περπατήσετε στο πάρκο της γειτονιάς σας μετά τη δουλειά, δοκιμάστε να φορέσετε τα αθλητικά σας παπούτσια και να πάτε στο κοντινό εμπορικό κέντρο. Ο κλιματισμός του θα σας κρατήσει δροσερούς και θα μπορέσετε να περπατήσετε για περισσότερη ώρα – συν του ότι μετά μπορείτε να επιβραβεύσετε τον εαυτό σας με μια καινούργια μπλούζα ή ένα mp3 player, το οποίο θα σας χρησιμεύσει και στη γυμναστική σας.

Μην φοβάστε το… μπουγέλωμα

Θυμηθείτε για λίγο τα παιδικά σας χρόνια και βρεθείτε για τρέξιμο με τους φίλους σας με τα… νεροπίστολα. Θα δείτε ότι θα γυμναστείτε εξίσου καλά τρέχοντας να αποφύγετε να βραχείτε, θα διασκεδάσετε και θα δροσιστείτε. Προτιμήστε καλύτερα τις απογευματινές ώρες που ο ήλιος βρίσκεται στη δύση του, έτσι ώστε να το ευχαριστηθείτε ακόμη περισσότερο και θυμηθείτε ότι όταν η άσκηση μετατρέπεται σε διασκέδαση, έχει ακόμη καλύτερα αποτελέσματα.

Επισκεφτείτε τις… νεροτσουλήθρες

Όχι, δεν είναι μόνο για μικρά παιδιά! Οι βουτιές στις νεροτσουλήθρες θα σας κρατήσουν δραστήριους όλη την ημέρα και το καλύτερο είναι ότι δεν θα καταλάβετε καν ότι γυμνάζεστε – ούτε πόσους βαθμούς δείχνει το θερμόμετρο.

Κάντε ένα μίνι τρίαθλο

Αν έχετε ένα πρωινό ελεύθερο, πάρτε ένα φίλο ή το/τη σύντροφό σας και οργανώστε ένα τρίαθλο προσαρμοσμένο σ’ εσάς, αφήνοντας το κολύμπι για το τέλος, προκειμένου να δροσιστείτε. Δοκιμάστε να τρέξετε για 20 λεπτά, να κάνετε ποδήλατο για άλλα 30 κι έπειτα να κολυμπήσετε και να δροσιστείτε.

Βρείτε τα δροσερά σημεία της περιοχής σας

Όπου κι αν μένετε, σίγουρα θα υπάρχουν κάποια πιο δροσερά, σκιερά σημεία με πράσινο, τα οποία θα προτιμούν οι… αθλητές της περιοχής, από τους ποδηλάτες, μέχρι όσους κάνουν τζόκινγκ ή περπάτημα. Ψάξτε τα και προτιμήστε τα, ακόμη κι αν είναι λίγο πιο μακριά. Ειδικά αν αυτά έχουν αρκετό πράσινο, σίγουρα θα είναι πολύ πιο δροσερά από την άσφαλτο ή το πεζοδρόμιο κάτω από το σπίτι σας.

Προτιμήστε τις βραδινές ώρες

Είναι πολύ πιο ευχάριστο να μην σας καίει ο ήλιος στο πρόσωπο όταν γυμνάζεστε, αλλά ίσως πολλοί από εσάς να φοβούνται να πηγαίνουν μόνοι τους τις βραδινές ώρες για τρέξιμο στο πάρκο. Σε αυτή την περίπτωση, συστήστε ή βρείτε μια ομάδα που κανονίζει τη γυμναστική της αυτές τις ώρες και κανονίστε να την ακολουθείτε. Οι καλοκαιρινές βραδιές είναι ότι πρέπει για να βρίσκεστε έξω και να απολαμβάνετε τη φύση, καθώς ταυτόχρονα κάνετε τη γυμναστική σας και κοινωνικοποιήστε.

Τελειώστε την ημέρα σας με έναν περίπατο

Όταν ο ήλιος έχει πια «πέσει», κάντε μια βόλτα στη γειτονιά σας, στο πάρκο, βγάλτε το σκύλο σας έξω και τρέξτε μαζί του ή περπατήστε με ένα φίλο. Είναι η καλύτερη ώρα για να κινηθείτε, χωρίς να σας διαλύει η ζέστη, αλλά και ο καλύτερος τρόπος να χαλαρώσετε μετά από μια κουραστική και ζεστή ημέρα…

http://www.clickatlife.gr/story/euzoia/oi-12-tropoi-gia-na-min-diakopsete-ti-gumnastiki-sas-logo-kausona?id=2019789

ΔΙΑΤΑΣΕΙΣ

2011-07-13T09:40:00.001-07:00

Αναγκαιότητα της άσκησης

2011-07-04T07:59:00.000-07:00

Η ανάγκη για αερόβια άσκηση έχει γίνει πιεστική και επιτακτική στην εποχή μας. Μία εποχή όπου η τεχνολογική εξέλιξη αντικατέστησε τη σωματική εργασία με τη μηχανή και μας επέβαλε ένα αυτοματοποιημένο καθιστικό, αγχώδη κι αφύσικο τρόπο ζωής.

Έτσι οι μύες που αποτελούν το 40% του σωματικού μας βάρους δέχονται καθημερινά υποτονικά ερεθίσματα κι έχουν περιπέσει σχεδόν σε αχρηστία.

Το μόνο αντίδοτο στη βιολογική αυτή φθορά είναι η αερόβια άσκηση, Κι αυτό γιατί με την αερόβια άσκηση δραστηριοποιούνται όλα τα κύτταρα του οργανισμού και γυμνάζονται όχι μόνο οι μύες αλλά και το αναπνευστικό και κυρίως το καρδιαγγειακό σύστημα. Και όταν λέμε αερόβια άσκηση εννοούμε το τρέξιμο, το κολύμπι, την ποδηλασία, το γρήγορο βάδισμα, το χορό και γενικά φυσικές δραστηριότητες που έχουν αρκετή ένταση και διάρκεια για να επιταχύνουν την αναπνοή και να προκαλέσουν τις απαραίτητες καρδιοαναπνευστικές προσαρμογές.

Αερόβια ικανότητα

Την ικανότητα του οργανισμού να καταναλώνει τη μέγιστη δυνατή ποσότητα οξυγόνου στο λεπτό για να παράγει ενέργεια, την ονομάζουμε αερόβια ικανότητα. Η αερόβια ικανότητα είναι ο πιο σπουδαίος δείκτης της φυσικής κατάστασης και της λειτουργικής προσαρμοστικότητας ολόκληρου του οργανισμού. Όλοι όμως οι οργανισμοί δεν έχουν την ίδια ευκολία να μεταφέρουν οξυγόνο από την ατμόσφαιρα στους ιστούς και να το καταναλώνουν για την παραγωγή μυϊκής ενέργειας κατά την μέγιστη προσπάθεια. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορά του γυμνασμένου και του αγύμναστου οργανισμού. Ο σωστά γυμνασμένος μπορεί να καταναλώσει περισσότερο οξυγόνο από τον αγύμναστο κατά την έντονη σωματική προσπάθεια. Ο γυμνασμένος δηλαδή, έχει μεγαλύτερη αεροβίωση από τον αγύμναστο.

Η αερόβια ικανότητα είναι συνώνυμη της Βιολογικής αξίας ενός ατόμου. Όσο πιο μεγάλη είναι η αερόβια ικανότητα ενός ατόμου τόσο μεγαλύτερη είναι η βιολογική του αξία. Ένα άτομο με μεγάλη αερόβια ικανότητα έχει μεγάλη αντοχή και ενεργητικότητα.

Βιολογικό Ξανάνιωμα

Από τους πιο σημαντικούς παράγοντες που επηρεάζουν την αερόβια ικανότητα είναι το φύλλο, η ηλικία και η σωματική άσκηση.
Οι γυναίκες έχουν 25 με 30% χαμηλότερη ικανότητα από τους άντρες. Είναι χαρακτηριστικό πως η αερόβια ικανότητα ενός 60χρόνου είναι ίδια με την αερόβια ικανότητα μιας 20χρόνης νέας, δηλαδή 2.5 περίπου λίτρα το λεπτό.

Η αερόβια ικανότητα αυξάνει προοδευτικά και φθάνει στο κορύφωμά της τα τελευταία χρόνια της εφηβικής ηλικίας, οπότε ο οργανισμός βρίσκεται στην πλήρη ωριμότητά του. Ύστερα αρχίζει μία περίοδος σταδιακής παρακμής, όπου η αερόβια ικανότητα μειώνεται με ρυθμό 1% το χρόνο. Έτσι η αερόβια ικανότητα ενός άντρα 75 χρονών είναι περίπου η μισή εκείνης που είχε όταν ήταν 25 χρόνων. Μειώνεται δηλαδή στο διάστημα του μισού αιώνα, από 3 λίτρα το λεπτό σε 1.5 λίτρο. Η αντίστοιχη μείωση στην γυναίκα είναι από 2 σε 1 λίτρο.

Η παρακμή της αερόβιας ικανότητας μετά τα 20 με 30 χρόνια οφείλεται στην βαθμιαία εκφύλιση και φθορά διαφόρων λειτουργιών που σχετίζονται με την μεταφορά οξυγόνου στον οργανισμό. Για παράδειγμα η μέγιστη καρδιακή συχνότητα που είναι 200 παλμοί το λεπτό στα 20 χρόνια, πέφτει στους 150 στα 70 χρόνια.

Συστηματικές πειραματικές εργασίες έχουν δείξει πως η άθληση αντιρροπίζει τη μείωση της αερόβιας ικανότητας που επέρχεται με την ηλικία. Έχει παρατηρηθεί για παράδειγμα πως ένας 50χρόνος που γυμνάζεται έχει κατά μέσο όρο την αερόβια ικανότητα ενός 40χρόνου ή και 35χρόνου που δεν γυμνάζεται. Με άλλα λόγια η αερόβια άσκηση οδηγεί σε ένα βιολογικό ξανάνιωμα 10 με 15 χρόνια. Ακόμα έχει παρατηρηθεί πως μερικοί 70χρόνοι που ποτέ δεν σταμάτησαν να γυμνάζονται, είναι νεώτεροι, με κριτήριο πάντα την αερόβια ικανότητα από πολλούς αγύμναστους 20χρόνους.

Η ακινησία φθείρει

Η αερόβια ικανότητα φθίνει με την ακινησία και ακμάζει με την αερόβια άσκηση. Μία προσπάθεια που να προκαλεί μια καρδιακή συχνότητα τουλάχιστον 130 χτύπους το λεπτό, να διαρκεί όχι λιγότερο από 20 λεπτά την κάθε φορά και να γίνεται τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα, βελτιώνει σταθερά την αερόβια ικανότητα.
Ένα τέτοιο γυμναστικό πρόγραμμα πρέπει να περιλαμβάνει φυσικές δραστηριότητες που επιβαρύνουν το σύστημα μεταφοράς και κατανάλωσης οξυγόνου και βελτιώνουν την αερόβια ικανότητα. Τέτοιες αερόβιες δραστηριότητες είναι όπως αναφέραμε παραπάνω, το τρέξιμο, το κολύμπι, η ποδηλασία, η πεζοπορία, το ποδόσφαιρο, η καλαθοσφαίριση κ.α. Πρέπει να σημειωθεί πως αθλήματα όπως η πετοσφαίριση, η αντισφαίριση και το γκολφ έχουν μηδαμινή επίδραση στην αερόβια ικανότητα ενώ η Σουηδική γυμναστική και η άρση βαρών δεν έχουν καμία επίδραση, μολονότι συμβάλλουν στην βελτίωση άλλων ικανοτήτων όπως είναι η ευκινησία και η μυϊκή δύναμη.
Είναι τεκμηριωμένο πως αν κάποιος που γυμνάζεται σταματήσει την άσκηση, τότε παρατηρείται αισθητή μείωση της αερόβιας ικανότητας του τις πρώτες δύο εβδομάδες της ακινησίας ενώ σε 4 εβδομάδες χάνονται τα 50% της ωφέλειας και σε 8 εβδομάδες η αερόβια ικανότητα επανέρχεται στο αρχικό επίπεδο που βρισκόταν πριν από την άσκηση. Έτσι γίνεται φανερό πως δεν μπορεί να γίνει αποταμίευση των ευεργετικών επιδράσεων της άσκησης για μελλοντική χρήση. Η άσκηση επιβάλλεται να γίνει μια καθημερινή ισόβια συνήθεια, να γίνει τρόπος ζωής.

Η γυμνασμένη καρδιά

Η βελτίωση της αερόβιας ικανότητας συνδέεται με αντίστοιχες προσαρμογές στην καρδιά. Η καρδιά που έχει μέγεθος μιας γροθιάς είναι η μεγαλειώδης μυϊκή αντλία που προωθεί σε ολόκληρο το σώμα, το ζωογόνο οξυγόνο. Η αντλία που εργάζεται μέρα – νύχτα χωρίς σταματημό. Στην κατάσταση ηρεμίας πάλλει με συχνότητα γύρω στους 70 παλμούς το λεπτό και εξωθεί πάνω από 300 λίτρα αίμα την ώρα με αρκετή δύναμη ώστε να το προωθεί στα αιμοφόρα αγγεία του σώματος που έχουν συνολικό μήκος κοντά, 100.000 χιλιόμετρα.

Η αερόβια άσκηση ευεργετεί την καρδιά με δύο τρόπους. Από τη μια πλευρά δυναμώνει το μυοκάρδιο και πλουτίζει το δίκτυο της αιμάτωσής του και από την άλλη, επιβραδύνει τη συχνότητα των χτύπων της προκαλώντας βραδυκαρδία. Μία φυσιολογική αλλά αγύμναστη καρδιά είναι σχετικά μικρή και αδύνατη γιατί, όπως κάθε μυς όταν δεν γυμνάζεται ατροφεί και εκφυλίζεται, έτσι και το μυοκάρδιο. Η αθλητική καρδιά τώρα έχει κι αυτή μεγάλο όγκο που δεν οφείλεται όμως σε παθολογικά αίτια, αλλά στην επίδραση της άσκησης. Ο όγκος της μπορεί να φτάσει τα 1.200 κυβικά εκατοστά σε σύγκριση με τους αγύμναστους που κυμαίνεται στα 700 κυβικά εκατοστά.

Εκείνο όμως που χαρακτηρίζει ιδιαίτερα τη γυμνασμένη καρδιά είναι η μεγάλη συσταλτική της δύναμη, που την κάνει ικανή να στέλνει περισσότερο αίμα στους ιστούς σε κάθε παλμό της.
Ο όγκος παλμού της γυμνασμένης καρδιάς μπορεί να είναι τριπλάσιος από της αγύμναστης. Επειδή η γυμνασμένη καρδιά μπορεί και διοχετεύει περισσότερο αίμα σε κάθε της παλμό, χτυπάει με μικρότερη συχνότητα, αναπτύσσει δηλαδή όπως λέμε βραδυκαρδία.

Η καρδιακή συχνότητα ενός δρομέα αντοχής στην κατάσταση σωματικής ηρεμίας είναι κάτω από 50 χτύπους το λεπτό και σε μερικές περιπτώσεις φθάνει την ελάχιστη τιμή των 30 χτύπων. Σε ένα μέτριο γυμνασμένο άτομο η καρδιακή συχνότητα είναι γύρω σους 65 χτύπους ενώ σε ένα αγύμναστο που κάνει καθιστική ζωή ξεπερνάει τους 75. Η διαφορά μεταξύ των δύο είναι 10 χτύποι το λεπτό. Έτσι υπολογίζουμε πως η καρδιά του μέτρια γυμνασμένου ατόμου γλιτώνει την ημέρα 15.000 χτύπους, το μήνα μισό εκατομμύριο και το χρόνο περίπου έξι εκατομμύρια χτύπους. Αυτή η οικονομία παλμών αντιστοιχεί σε 48 μέρες ανάπαυσης το χρόνο.

Αξίζει να σημειώσουμε πως οικονομία παλμών σημαίνει ακόμα και λιγότερο έργο για την καρδιά. Έχουμε υπολογίσει πως μια αγύμναστη καρδιά παράγει στην κατάσταση ηρεμίας 9.000 χιλιογραμμόμετρα το 24ωρο, που είναι σαν να σηκώνει βάρος ενός τόνου σε ύψος 9 μέτρων. Μία καλά γυμνασμένη όμως καρδιά κάνει έργο 6.000 χιλιογραμμόμετρων το 24ωρο που ισοδυναμεί με την ανύψωση βάρους ενός τόνου σε ύψος μόνο 6 μέτρων.

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό πως η καρδιακή συχνότητα στην ηρεμία, μπορεί να χρησιμεύσει και σαν δείκτης της φυσικής κατάστασης του ατόμου. Η φυσιολογική συχνότητα είναι γύρω στους 70 παλμούς. Όσο μικρότερη είναι η συχνότητα από τους 70 παλμούς τόσο καλύτερη είναι η φυσική κατάσταση του ατόμου και αντίθετα όσο μεγαλύτερη, τόσο χειρότερη.

* K. COOPER Αεροβίωση Βιολογική αξία της άσκησης σελ 15-29 1991

Μπορεί το internet να σας βοηθήσει να χάσετε βάρος;

2011-07-01T00:37:00.000-07:00

Νέα Υόρκη

Οι άνθρωποι τείνουν να χάνουν λίγο περισσότερο βάρος με online βοήθεια παρά με τα παραδοσιακά προγράμματα απώλειας βάρους, υποστηρίζουν Ιάπωνες ερευνητές σε άρθρο που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο International Journal of Obesity.

Με την παχυσαρκία σε αύξηση, έχουν γίνει πολλές προσπάθειες το internet να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο απώλειας βάρους, κυρίως επειδή πιστεύεται ότι είναι εύχρηστο και λιγότερο δαπανηρό.

Η ιαπωνική μελέτη αποδεικνύει ότι τα άτομα που είχαν βοήθεια μέσω διαδικτύου έχασαν κατά μέσο όρο 680 γραμμάρια περισσότερα από τους συμμετέχοντες σε κλασσικά προγράμματα απώλειας κιλών.

Η ανασκόπηση εστίασε σε 23 έρευνες όπου συγκρίνονταν προγράμματα απώλειας βάρους με τη συμβολή του διαδικτύου και αυτών χωρίς online υποστήριξη.

Το internet είχε χρησιμοποιηθεί για διάφορους σκοπούς στα διάφορα προγράμματα ελέγχου του βάρους. Κυρίως όμως για εξατομικευμένες οδηγίες, επικοινωνία με ειδικούς, συμβουλευτική και τήρηση διατροφικού ημερολογίου. Επίσης, τα προγράμματα διέφεραν ως προς την συχνότητα της χρήσης του internet.

Ο Δρ Η.Σον από το Ινστιτούτο Κλινικής Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Τσουκούμπα εντόπισε και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που έκανα τα διαδικτυακά προγράμματα περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματικά.
Για παράδειγμα, όταν το Internet αντικαθιστούσε την πρόσωπο με πρόσωπο συμβουλευτική, τα άτομα κατέληγαν να ζυγίζουν 1,3 κιλά περισσότερο απ’ αυτούς που δεν λάμβαναν διαδικτυακή βοήθεια.

Αλλά τα προγράμματα που περιλάμβαναν και το internet μαζί με την κατά πρόσωπο συμβουλευτική βοηθούσαν τους συμμετέχοντες να καταλήξουν 907 γραμμάρια ελαφρύτεροι, συγκριτικά με εκείνους που δεν χρησιμοποιούσαν και το διαδίκτυο.

Επίσης τα προγράμματα που είχαν βασιστεί στο internet ήταν πιο αποτελεσματικά όταν ο στόχος ήταν η απώλεια βάρους ευθύς εξαρχής, και λιγότερο αποτελεσματικά όταν ο στόχος ήταν μόνο η διατήρηση του βάρους.

Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι τα προγράμματα απώλειας βάρους με χρήση του διαδικτύου δεν υπερέχουν πάντα. Αυτά που περιλήφθηκαν στην ανασκόπηση διέφεραν σε πολλά σημεία και όχι μόνο ως προς τη χρήση του διαδικτύου. Σε κάθε περίπτωση τα αποτελέσματα είναι ελπιδοφόρα και σίγουρα είναι μια λύση για όσους έχουν χρησιμοποιήσει πιο κλασσικά προγράμματα.

health.in.gr