Z MIŁOŚCI DO CZYTANIA

V EDYCJA WIELKIEJ WYMIANY KSIĄŻKOWEJ

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Mon, 16 Apr 2018 05:05:00 +0000

Witajcie!

Jak widać nie prowadzę już bloga. Brak czasu zmusił mnie do tego kroku. Niemniej jednak postanowiłam wziąć udział w

V EDYCJi WIELKIEJ WYMIANY KSIĄŻKOWEJ

Po raz kolejny zebrało mi się trochę książek, których już nie przeczytam i chcę je posłać do Was w świat :)

KILKA SŁÓW O AKCJI

Wymiana organizowana jest w ramach Klubu Książki Przeczytaj & Podaj Dalej! Jest to fajna inicjatywa mająca na celu wypromowanie czytelnictwa i podarowaniu książkom drugiego życia. To doskonała okazja na zdobycie nowych tytułów do swojej biblioteczki i pozbycie się tych, które tylko łapią kurz na naszej półce.

Organizatorką jest Magdalena Erbel we współpracy z Dagmarą Sobczak.

Akcja trwa od 15 do 22 kwietnia. Dołączajcie i wymieniajcie się :)

Strona wydarzenia na Facebook - https://web.facebook.com/events/844210872433995/

Oto co posiadam na wymianę. Wszystkie książki czytane raz, stan każdej oceniam na bardzo dobry. "Sklepik z niespodzianką" to wydanie kieszonkowe. Jeśli chcielibyście więcej zdjęć, dajcie znać :)

W CELU DOGADANIA SZCZEGÓŁÓW PISZCIE NA MAILA: KASTA89BLOG@GMAIL.COM

DOKŁADKA :)

Dracula wymieniony
Perska miłość wymieniona
Czarownica wymieniona
Dziecko Odyna wymienione
Jolanta wymieniona
Mama kłamie wymienione
Uczciwa oszustka wymieniona
Anioły jedzą trzy razy dziennie wymienione

Praktyczny kurs Pawlikowskiej zawiera płytę CD :)

WYMIENIONA

WYMIENIONE

WYMIENIONA

WYMIENIONE

WYMIENIONA

IV EDYCJA WIELKIEJ WYMIANY KSIĄŻKOWEJ

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Sun, 01 Oct 2017 06:04:00 +0000

Aloha!

Po 3 miesięcznej przerwie (shame shame shame) powracam, by wziąć udział w akcji pod tytułem:

WIELKA WYMIANA KSIĄŻKOWA

EDYCJA IV

Postanowiłam odświeżyć nieco biblioteczkę i pozbyć się tytułów, które niekoniecznie przypadły mi do gustu, a które mogą ucieszyć kogoś z Was :) Nie jest ich wiele, ale a nuż (widelec ;)) wśród nich będzie ta jedna jedyna i wymarzona, której zapragniecie.

KILKA SŁÓW O AKCJI

Organizatorką jest Magdalena Erbel we współpracy z Dagmarą Sobczak.

Akcja trwa od 1 do 10 października. Dołączajcie i wymieniajcie się :)

Oto co posiadam na wymianę. Niektóre książki w środku mają pieczątkę, która znajduje się na stronie tytułowej.

W CELU DOGADANIA SZCZEGÓŁÓW PISZCIE NA MAILA: KASTA89BLOG@GMAIL.COM

~~1. Grażyna Jeronima-Gałuszka "Bardzo długie przebudzenie", stan bardzo dobry, czytana raz, pieczątka na stronie tytułowej~~

Wymiana z http://angdlakazdego.blogspot.com

2. ~~Henry Jacoby, William Irwin "Gra o tron i filozofia", stan bardzo dobry, nieczytana, pieczątka na stronie tytułowej, odrobinę ubrudzona okładka wewnątrz~~

Wymiana z www.usmiechwoczach.pl

~~3. Katarzyna Bonda "Florystka", stan dobry, wersja kieszonkowa, czytana raz, trochę pognieciona na dole, pieczątka na stronie tytułowej~~
Wymiana z http://www.beztroskamama.pl

~~4. Claire Douglas "Siostry", stan bardzo dobry, czytana raz, pieczątka na stronie tytułowej~~
Wymiana z Z naciskiem na szczęście

~~5. Jennifer L. Scott "Szkoła wdzięku Madame Chic", stan bardzo dobry, nieczytana, pieczątka na stronie tytułowej~~
Wymiana z www.kroplamorza.pl

~~6. Krzysztof Mazurek "Podróż na liściu bazylii", stan bardzo dobry, czytana raz~~
Wymiana z zaciszelenki.blogspot.com

7. Małgorzata J. Kursa "Tajemnica sosnowego dworku", stan bardzo dobry, czytana raz

~~8. Vanessa Greene "Cząstka ciebie i mnie", stan bardzo dobry, czytana raz~~

Wymiana z Lucy Snowe

~~9. David Foenkinos "Nasze rozstania", stan bardzo dobry, czytana raz~~
Wymiana z http://www.szefowapodworka.pl

10. Daphne Barak "Ratując Amy", stan bardzo dobry, nieczytana

11. ~~Sebastian Fitzek "Pasażer 23", stan bardzo dobry, czytana raz, pieczątka na stronie tytułowej~~

Wymiana z uwazniej.pl

~~12. Adrianna Rozbicka "Uwertura", stan bardzo dobry, czytana raz~~

Wymiana z http://mumspace.pl

Zapraszam do wymiany :)

Bad mommy - Tarryn Fisher - recenzja

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Sat, 01 Jul 2017 15:59:00 +0000

Jesteśmy sumą naszych wczesnych doświadczeń, naśladujemy sposób, w jaki uczono nas kochać, uprawiać seks i nawiązywać kontakty z ludźmi*

Czasem boję się, że ktoś taki pojawi się w moim życiu.

Najpierw nie zauważę, że obserwuje mnie z ukrycia, siedząc w samochodzie.

Potem, że zagląda w okna mojego domu.

A wreszcie, że będzie przekonana, że moje dziecko powinno być jej.

Ponieważ ja jestem złą mamą.

Taka jest Fig Coxbury - bohaterka najnowszej powieści Tarryn Fisher Bad mommy. Zła mama. Wkracza ona w życie Jolene i Dariusa Averych jako nowa sąsiadka. Z powodu swojej obsesji, przeprowadza się do domu obok, aby mieć pełną kontrolę nad każdym ich krokiem. Córka Averych - Mercy, szczególnie ją interesuje. Fig byłaby przecież dla niej o wiele lepszą mamą niż Jolene. Do czego się posunie, żeby osiągnąć swój cel?

To moje drugie spotkanie z tą autorką. Pierwszą jej książką, którą przeczytałam była Margo. Przyznam, że przypadła mi do gustu, mimo końcówki. Zła mama, mimo, że wydaje mi się podobna, jeśli chodzi o postać Margo i Fig, jest lepsza.

Lubię thrillery psychologiczne i lubię styl pisania Fisher. Mam wrażenie jakbym czytała jej pamiętnik, co z drugiej strony jest nieco przerażające, gdy pomyślę co siedzi w jej głowie, ale w końcu jest psychologiem, więc takie przypadki są jej pewnie znane. Może też dlatego w poglądy bohaterów wplotła bardzo celne myśli i problemy dotykające nas czy naszych najbliższych. Nie mówię tutaj o problemach psychicznych, ale o takich dotyczących codziennej egzystencji czy związków.

Właśnie tak się dzieje, kiedy ktoś złamie ci serce. Z początku pamięta się te najlepsze momenty. Rzeczy, za którymi się będzie tęsknić. Potem na ich miejscu pojawia się gniew i zmienia taśmę na zupełnie inną.**

Nie są to drogowskazy, słowa, które zmieniają życie, ale po prostu celne i zgrabnie opisane prawdy życiowe. Tarryn Fisher jest po prostu dobrą obserwatorką otoczenia, dlatego tak dobrze mi się czyta jej powieści.

Książka podzielona jest na trzy części, każda z nich jest pisana z perspektywy innego bohatera, przez co historię poznałam pełniej. Najciekawsza jest pierwsza, gdzie narratorką jest Fig: opis powolnego popadania w obłęd, którego ona sama zdaje się nie dostrzegać. Chociaż czasem ma pewne trzeźwe przebłyski, co uważam za element łączący ją trochę z Margo z poprzedniej powieści autorki. Nie jest to jednak jedyna rzecz, która jest wspólna dla obu kobiet. Kluczowe są tu relacje z rodziną, szczególnie matką. Cytat, który umieściłam na początku mojej recenzji, bardzo trafnie tłumaczy ich zachowanie w dorosłym życiu. Skupię się jednak na Fig. Już na pierwszej stronie oznajmia, że jej matka to suka. Potem także nie wspomina jej najlepiej, racząc nas jednocześnie historią o zmyślonych w dzieciństwie przyjaciołach. Późniejsza trauma wywołana stratą dziecka, odcisnęła kolejne piętno na jej życiu, czyniąc ją osobą pragnącą być kimś zupełnie innym. Dokładniej nową mamą dla Mercy Moon Avery.

Powieść nie jest zaskakująca (może z wyjątkiem końcówki), choć przyznaję, że nastawiłam się na zupełnie inne rozwinięcie tej historii. Nie zgodzę się też, że jest przerysowana. Wierzę, że tacy ludzie jak Fig żyją wśród innych i nigdy nie wiadomo, kto może stać się ich ofiarą. Nie napiszę jednak, że książka zmusza do refleksji, bo mnie nie zmusiła. Po prostu dobrze mi się ją czytało i jestem w stanie uwierzyć, że takie sytuacje mogą kogoś spotkać. Jest to też pewna przestroga - uważaj, kogo wpuszczasz do swojego życia. Może się bowiem okazać, że ten ktoś bardzo chce stać się tobą.

*Bad mommy. Zła mama, Tarryn Fisher, s. 192

**Bad mommy. Zła mama, Tarryn Fisher, s. 274

Alice Kuipers - Życie na drzwiach lodówki / recenzja

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Tue, 06 Jun 2017 13:23:00 +0000

[Nie porzuciłam bloga! Mam bardzo mało czasu na czytanie i pisanie, ale mam nadzieję, że to się wkrótce zmieni. Recenzja bez zdjęcia - chwilowy brak aparatu]

Życie na drzwiach lodówki to, jak głosi dopisek na okładce, powieść w notatkach. Podzielona na kilka rozdziałów, których tytuły to nazwy miesięcy: styczeń, marzec, czerwiec i wrzesień, jest zapisem rozmów między matką a jej nastoletnią córką Claire.

Matka Claire jest lekarzem i rzadko bywa w domu, z kolei jej córka oprócz chodzenia do szkoły, zajmuje się opieką nad dzieckiem sąsiadów, nauką u koleżanki czy spotkaniami z ojcem i nierzadko mija się z matką w ciągu dnia, stąd taka, a nie inna komunikacja między nimi: na kawałku papieru przyczepionym do lodówki. Niektóre z tych listów są naprawdę bardzo krótkie, dwa zdania, nie więcej. Głównie są to komunikaty dotyczące życia codziennego, spraw szkolnych Claire, zawodowych matki, listy zakupów oraz pretensji o brak czasu na normalną rozmowę.

Alice Kuipers chciała zachęcić czytelnika swej powieści do refleksji - na temat jego relacji z najbliższymi. Wybrała akurat taką formę komunikacji między bohaterkami, ale równie dobrze Claire i jej matka mogłyby komunikować się za pomocą wiadomości tekstowych w telefonie, poczty elektronicznej czy portalu społecznościowego.

Najważniejszy jest temat książki, a ten wydaje się być mocno nadużywany. Na obwolucie można przeczytać: Powieść swoją prostotą i realizmem w niezwykły sposób skłania do refleksji nad tym, co jest w życiu najważniejsze i na co warto znajdować czas. Motyw braku czasu dla najbliższej rodziny, nieporozumienia, spięcia, kłótnie i dramatyczny zwrot akcji jest często powielany. Rozumiem, że tego typu powieści mają na celu uświadomić odbiorców, że wiecznie żyjąc w biegu, goniąc za obowiązkami i pracą, nie zwracamy uwagi na swoje otoczenie, rodzinę i przyjaciół, którzy niezmiernie nas potrzebują. Często jednak trudno zmienić swoje, już uporządkowane, życie i od nowa wybrać priorytety.

Sam sposób napisania Życia na drzwiach lodówki jest oryginalny. Nie spotkałam się jeszcze z taką formą zapisu w jakiejkolwiek książce. Krótkie, ale treściwe listy z drzwi lodówki pozwalają poznać w pełni krótką historię tych dwóch bliskich sobie kobiet.

Polecam tym, którzy lubią się wzruszyć :)

Pani od Muminków czy od królików? - czyli recenzja "Uczciwej oszustki" Tove Jansson

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Thu, 18 May 2017 14:11:00 +0000

Każdy z Was zapewne zna Muminki. Ale kto wie, że ich twórczyni, Tove Jansson, niekoniecznie darzyła je sympatią? Możecie o tym przeczytać tutaj, a ja zapraszam Was na recenzję Uczciwej oszustki fińskiej pisarki.

Uczciwa oszustka to krótka opowieść o dwóch kobietach, których losy splotły się w pewnym momencie ich życia. Czy przypadkiem? Bynajmniej.

Katri Kling jest dziwna. Takie zdanie mają o niej mieszkańcy małej wioski, w której mieszka wraz z bratem i wielkim psem. Jednocześnie chodzą do niej po porady dotyczące finansów, gdyż Katri jest zakochana w liczbach i zawsze dobrze doradza. Za to Anna Aemelin to ceniona ilustratorka bajek dla dzieci, powszechnie lubiana, choć trzymająca się nieco na uboczu. I to właśnie u niej Katri postanawia zamieszkać. Jest to jej cel, który osiąga podstępem, stając się opiekunką starszej pani. Ta z kolei, pod jej wpływem, zaczyna wiele rzeczy postrzegać inaczej.

Nie bez powodu pokazałam Wam na początku postu artykuł mówiący o niechęci Tove do Muminków. Miałam bowiem nieodparte wrażenie, że książkowa Anna Aemelin to alter-ego pisarki. Obie nie przepadały za dziećmi, miały dość wymyślonych przez siebie postaci (Anna rysowała króliki). Ilustratorka przechodzi przemianę, uświadamia sobie, że to co było dotychczas jej codziennością, to szereg fałszywych przekonań. Ja z kolei tę przemianę obserwowałam i zastanawiałam się jednocześnie nad zamiarami Katri. Jej cel w zasadzie był jasny, ale i ona poniosła pewną stratę w wyniku zamieszkania z Anną.

Ciekawa i zarazem dziwna relacja obu kobiet to w oś fabuły. Występują też postacie drugoplanowe, które mają mniejszy lub większy kontakt z głównymi bohaterkami, ale tworzą świat przedstawiony w historii. Nie lubię gdy jest on płaski i robi za marne tło do głównych wydarzeń. Tu tak nie ma. Postacie oddają "ducha" wioski, w której toczy się akcja. Każdy z nich jest ważną częścią społeczności, w której wszyscy się znają.

Myślę, że przed czytaniem Uczciwej oszustki, warto przybliżyć sobie postać samej autorki. To niewątpliwie wpłynie na odbiór książki. Ja tego nie zrobiłam i nie do końca zrozumiałam niektóre zachowania bohaterów. Niech nie zmyli Was objętość opowieści, to nie jest lekka i prosta lektura. To tajemnicza i metaforyczna opowieść o odnajdywaniu prawdy o sobie. O tym jak inni mają wpływ na nasze życie i postrzeganie rzeczywistości i jak bardzo możemy mylić się w ocenie drugiego człowieka. Warto się z nią zapoznać.

Mała wielka książka

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Thu, 11 May 2017 14:47:00 +0000

[W tym miejscu chciałabym podziękować wszystkim za rady dotyczące braku weny (poprzedni post), jesteście super! ❤ Gdyby ktoś również potrzebował skorzystać z pomocy przy blokadzie twórczej, zapraszam do przeczytania komentarzy☺]

Gdy zaczynałam czytać najnowszą powieść Jodi Picoult Małe wielkie rzeczy, nie zdawałam sobie sprawy, że tak bardzo zmieni się moje dotychczasowe zdanie na temat rasizmu i sposób postrzegania osób o odmiennym od mojego kolorze skóry. Im więcej stron było za mną, a niemal same się przewracały, tym bardziej docierała do mnie przykra prawda zawarta w książce: rasizm to nie tylko jawna nienawiść do innych ludzi, ale istnieje też zjawisko zwane rasizmem biernym.

Ponieważ rasizm to również to, do kogo należy władza... i kto ma do niej dostęp.*

Oznacza to, że to do jakiej należymy rasy, ustawia nas z góry na wygranej lub przegranej pozycji. I wcale nie chodzi o to, że trzeba nie lubić, żywić niechęć. To są czasem najzwyklejsze sytuacje, w których możemy wykorzystać nasze przywileje bo mamy taki, a nie inny kolor skóry. A poza tym, gdy ktoś nas pyta o to czy jesteśmy tolerancyjni, odpowiadamy "Jasne, nie mam z tym problemu"? No właśnie. MY z tym nie mamy problemu i to MY jako większość akceptujemy kogoś innego od nas, nie odwrotnie. Taki właśnie przypadek autorka pokazała w swojej najnowszej powieści.

Narracja w książce jest prowadzona przez trzy osoby: Ruth - afroamerykańską pielęgniarkę, oskarżoną o zabicie noworodka, Turka - członka białej supremacji i ojca dziecka oraz Kennedy - prawniczkę, która podejmuje się obrony Afroamerykanki przed sądem. Powieść jest podzielona na rozdziały, których nazwy wzięły się od kolejnych faz porodu.

Wchodząc w świat czarnoskórej Ruth, można odnieść wrażenie, że to nieustanna walka. Walka z uprzedzeniem, podejrzliwością, nienawiścią. Walka o lepszy byt dla syna, walka z samą sobą. Oszukiwanie się, że nie ma podziałów i różnic. Ruth i jej siostra stanowiły w tym przypadku świetny kontrast . Adisa nie próbowała, tak jak Ruth, żyć wśród białych i udawać, że jest taka sama jak oni. Nie chciała narażać się na upokorzenia, takie jak np. przeszukiwanie torby po zrobieniu zakupów czy ostentacyjne odsuwanie się od niej w komunikacji publicznej. Takie sytuacje nierzadko spotykały główną bohaterkę, mieszkającą w dzielnicy gdzie przeważającą część mieszkańców stanowili biali, co sprawiało, że jeszcze bardziej chciała udowodnić, że to czysty przypadek i nikt wobec niej nie zachowuje się tak z powodu uprzedzeń. A te właśnie uprzedzenia, a raczej silna nienawiść, zapoczątkowały wydarzenia, których finał rozstrzygnął się w sądzie.

Rozdziały, w których narratorem jest Turk Bauer to po prostu morze nienawiści. Ziarno gniewu zostało w jego przypadku zasiane w dzieciństwie, kiedy jako jedenastoletni chłopiec uczestniczył w rozprawie o zabicie brata - Tanner zginął w wypadku, w którym brał udział czarnoskóry mężczyzna. Potem życie Turka to niemal nieustanne pasmo agresji. Bauer, często za pomocą pięści, prezentował innym swoje poglądy. To właśnie sprawiło, że mimo tragedii jaka go dotknęła, nie potrafiłam współczuć mu straty syna.

Kennedy z kolei to jedna z moich ulubionych postaci w tej książce (oprócz jej męża Micaha, który, mimo bycia na drugim planie, wzbudził moją absolutną sympatię). Jej zmiana sposobu postrzegania rasizmu sprawiła, że się z nią bardzo utożsamiłam. Bo ona też myślała, że nie jest rasistką, że jest tolerancyjna. Ale gdy przeniknęła głębiej do świata Ruth, zrozumiała w jakim jest błędzie.

Ta powieść jest ważna. Doskonale ukazuje jak funkcjonują rasistowskie ugrupowania, jak wygląda życie osoby, której jedynym "grzechem" jest kolor skóry i jest też pewnym drogowskazem, impulsem do przemyśleń na temat uprzedzeń. Cieszę się, że powstała i że mogłam ją przeczytać, a czytało się wybornie, po prostu płynęłam. Żałuję, że wcześniej nie przeczytałam żadnej książki Jodi. Jeśli pozostałe są napisane takim stylem, to się za nie biorę!

Chętnie poznam Wasze opinie na temat tej powieści. Czy na Was też zrobiła takie wrażenie? Piszcie! :)

* Jodi Picoult Małe wielkie rzeczy, s.556

Pomocy, blokada!

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Tue, 09 May 2017 11:31:00 +0000

Utknęłam przy pisaniu recenzji. Po prostu blokada twórcza. Nie lubię tego stanu, gdy nie wiem co i jak napisać, kiedy każde napisane zdanie wydaje się być takie hmm... toporne? Nawet nie wiem jak mogę to nazwać. Czasem mam taki natłok myśli i im bardziej próbuję je uchwycić i zamienić w słowa, tym dłużej w miejscu na notkę widzę tylko migający kursor. Zapytacie czemu więc zamiast się bardziej skoncentrować albo poczekać na przypływ weny, to się tu produkuję o niemocy. Piszę ten post z dwóch powodów:

Po pierwsze: TŁUMACZĘ SIĘ

Żeby ci, którzy tu zaglądają, nie pomyśleli, że po miesiącu blogowania, poddałam się i rzuciłam to w kąt. O nie. Nie żebym była jakimś mistrzem pióra i beze mnie i mojej pisaniny świat się zawali, ale lubię pisać. W szczególności wtedy, gdy wiem, że mam dla kogo. Wymieniać się opiniami i dyskutować o książkach lubię jeszcze bardziej. Tak, że recenzja będzie, a po niej kolejne, obiecuję!

Po drugie: POMOCY!

No właśnie... Czy macie jakieś sposoby na to, by wena wróciła? Czy walczycie cyklicznie z taką niemocą twórczą czy Was to raczej omija? Wiem, że to co pomoże jednemu, niekoniecznie sprawdzi się u innych. Niemniej jednak, jeśli chcielibyście podzielić się swoimi sposobami na blokadę, piszcie! :)

Zdjęcia: pixabay.com

Cząstka ciebie i mnie - recenzja powieści Vanessy Greene

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Mon, 01 May 2017 21:59:00 +0000

Książka Vanessy Greene "Cząstka ciebie i mnie" była jedną z tych, którą musiałam mieć w swoim zbiorze. Udało mi się ją kupić w dobrej cenie, razem z dwiema innymi powieściami autorki, o czym zresztą wspominałam w tym poście. Przyznam, że do zakupu skłonił mnie nie tylko opis na okładce, ale również fragment zamieszczony na stronie Empiku. Pomyślałam, że zapowiada się przyjemna lektura. Niestety, nie do końca tak było.

Historia, którą przedstawia nam Greene, dotyczy dwóch przyjaciółek: Isli i Sophie, które zapoznały się i mieszkały razem w czasie studiów. Któregoś dnia każda z nich stworzyła listę życiowych celów do wypełnienia, co miało je w ten sposób zmotywować do spełniania swoich marzeń. Po latach okazuje się, że znacznie lepiej realizowanie punktów z listy idzie Isli. Jednym z nich była wyprowadzka z rodzinnego Bristolu za granicę, toteż Isla zamieszkała w Amsterdamie, licząc, że jej największe marzenie, czyli występ na Broadwayu, niebawem się spełni. Jest to całkiem realne, gdyż bohaterka występuje w grupie teatralnej, której jest współtwórcą i gra główną rolę w przedstawieniu. Sophie z kolei miała mniej szczęścia. Przez romans, a później ślub ze znacznie starszym od niej wykładowcą musi przerwać upragnione studia medyczne. Rodzice, nie mogąc wybaczyć córce skandalu, odcinają się od niej i, jednocześnie, dopływ pieniędzy, przez co Sophie zostaje rejestratorką medyczną zamiast świetnym lekarzem. Pozostałych punktów ze swojej listy też nie udaje jej się realizować. Mimo odległości, utrzymują ze sobą kontakt, dzieląc się swoimi radościami i smutkami. Gdy okazuje się, że zdiagnozowano u Isli chorobę, która znacząco wpłynie na jej dotychczasowe życie, Sophie robi wszystko by ją wesprzeć.

Powieści, w których mowa o przyjaźni, zawsze podnoszą mnie na duchu. Wtedy myślę o swoich przyjaciołach, na których zawsze mogę liczyć. Główne bohaterki też mogą na sobie polegać, mimo wielokilometrowej odległości. Autorka wykreowała sympatyczną i pełną dobrej energii Islę, którą szczerze polubiłam. Jej upór w dążeniu do celu i postawa po usłyszeniu diagnozy sprawiła, że widziałam w niej osobę, z która sama bym się zaprzyjaźniła. Niemniej jednak, nie w każdej sytuacji zachowałabym sie tak jak ona. Zwłaszcza w przypadku podejmowania zawodowych decyzji. Gorzej wypada tu Sophie. Po prostu ofiara losu i postawa "przepraszam, że żyję". Rozumiem wyrozumiałość dla niektórych osób i zdarzeń, ale kurczę! Trochę walki o siebie, o swoje marzenia. Przez niemal całą książkę miałam wrażenie, że Sophie w ogóle nie myśli o sobie. Tkwiła trochę w poczuciu winy i wyglądało to tak, jakby udawała, że jest szczęśliwa i zadowolona z tego, co dostała od życia. Odniosłam nawet wrażenie, jakby obie bohaterki nie mogły sobie pozwolić na negatywne uczucia. Jeśli już się takie pojawiały to zostawały zduszane w zarodku. Tak jakby trzeba było mówić w taki sposób, by nikogo nie urazić, bo jak wkurzysz się na kogoś, to okażesz się słaby i dziecinny.

Relacje przyjaciółek z najbliższymi też się znacząco różniły i tu znowu punkt dla Isli, bo miała świetną mamę i babcię. U Sophie, nawet w jej relacji z mężem nie było zbytnio szczerego uczucia. Liam niby przejmuje się stanem najlepszej przyjaciółki swojej żony, ale jednocześnie pada z jego ust komentarz w stylu "laba się skończyła". Cóż, nie jest to wymarzone wsparcie. Polubiłam za to Rafaela, chłopaka Isli. Tajemniczy, skryty księgarz, zakochany po uszy w bohaterce. Okazuje się być też dojrzały i odpowiedzialny, widać, że bliscy nie są mu obojętni. Kluczową rolę odgrywa też Rebecca - pasierbica Sophie. Naburmuszona i buntownicza nastolatka, która skrywa jednak pewien sekret. Nieustannie wbija szpile Soph, a powód, dla którego to robi, jest trochę słabym wytłumaczeniem.

Przyjaźń dwóch kobiet, na której opiera się ta historia, to przykład szczerego oddania i wzajemnego zrozumienia. Kilka razy zostaje podkreślona tęsknota, chęć bycia obok siebie w trudnych chwilach i gotowość do poświęceń. Nie napiszę jednak, że została tu pokazana w sposób szczególny czy wyjątkowy. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że schematyczny, skopiowany z szablonu o wzorowej relacji. W zasadzie nie rzucałoby się to za bardzo w oczy, gdyby cała reszta książki była dobra. Niestety, jest dość przeciętna, czego bardzo żałuję.

Powieść czytało się szybko i przyjemnie jeśli chodzi o styl, ale czasem trafiałam na zdania jakby wyjęte ze szkolnego wypracowania. Trochę mi to nie pasowało. No i wszystko było CUDOWNE. Taki trochę lukier w nadmiernych ilościach. Rozumiem, że przyjaciółki cieszą się ze swoich sukcesów, ale w pewnym momencie zaczynało być mdło.

Książce mogę przypisać moją prywatną kategorię: "zarys", bo, według mnie, mogłaby być bardziej rozbudowana. Poszczególne wątki zdawały się być dość pobieżnie omawiane i szybko kończone. Objętościowo też nie powala: tylko 286 stron, a ja lubię opasłe tomiszcza. Podsumowując, pomysł ciekawy (właśnie taki zarys fabuły, ale to jeszcze nie wersja ostateczna), ale wykonanie słabsze. Nie zniechęciło mnie to jednak do sięgnięcia po pozostałe książki Vanessy Greene. Chętnie zatopię się w ich treść, szczególnie, że jedna z nich to historia osadzona w okołokawiarnianych klimatach, które lubię. Liczę zatem, że kolejną lekturą już się zachwycę :)

Kupuję, nie czytam

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Mon, 24 Apr 2017 19:02:00 +0000

Może tym postem włożę kij w mrowisko, lub kogoś urażę, ale chcę poznać Wasze zdanie w tej sprawie. Oglądałam ostatnio kilka book hauli na Youtube i zauważyłam, że w wielu filmikach pada zdanie: "Nie wiem o czym jest ta książka, ale i tak jej nie przeczytam, kupiłam tylko dlatego, że okładka jest ładna". Yyy... co? Serio, może jestem nie na czasie, ale trochę nie pojmuję. Czy tak się teraz robi? Kupuje się książki jak leci, bo okładka super, a potem się ich nie czyta, bo mają tylko cieszyć oko?

źródło zdjęcia: https://pixabay.com/

Ok, jako czytelnik też mam swoje za uszami, oto moja lista grzechów:

Przyznaję się, że:

1. Mam wiele nieprzeczytanych książek.

2. Niektóre z nich zalegają nieczytane na półce już kilka lat (!).

3. Lubię piękne okładki.

4. Czasem, po przeczytaniu opisu fabuły, próbuję sobie wmówić, że ta historia mnie interesuje, bo okładka jest ładna i chcę ją mieć (ale ostatecznie rzadko kupuję taką książkę).

Dlaczego mam wiele nieprzeczytanych książek? No cóż, prawda jest taka, że czasem nie mam nastroju na konkretną historię, wydaje mi się zbyt "ciężka". Niekiedy też, po przeczytaniu kilku pierwszych stron, okazuje się, że styl pisania autora mi nie odpowiada, ale w takim wypadku, często daję powieści "drugą szansę". Dlatego niektóre z nich mam już kilka lat na półce, i leżą nietknięte. Zawsze zresztą powtarzam, że książki nie mają terminu ważności, więc można je przeczytać w każdej chwili. Chyba, że mówimy o bestsellerach, bo wtedy istnieje ryzyko, że ktoś nam zdradzi zakończenie. Ale nigdy nie kupiłam książki tylko dla okładki. Zastanawiam się zatem czy nastała teraz moda na zbieranie książek, tak po prostu, bez zagłębiania się w jej treść? Chyba nie potrafiłabym tak. Nie chcę tu prawić morałów, bo każdy robi jak chce, ale chciałabym tylko wiedzieć po co? O ile jeszcze rozumiem ideę kupowania książek bez czytania opisu, bo może ktoś lubi element zaskoczenia, to nieczytania jej w ogóle już nie bardzo. Nie mówiąc już o kwestiach finansowych, bo mi zwyczajnie szkoda by było pieniędzy na kupno, tak naprawdę, samej okładki.

A Wy? Kupujecie książki czy okładki? Piszcie :)

Każdy na coś czeka czyli zapowiedzi książkowe

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Thu, 20 Apr 2017 12:33:00 +0000

Każdy na coś czeka. Jedni na wakacje, urlop, Boże Narodzenie, siódmy sezon "Gry o tron", a ja (oprócz tego wszystkiego) czekam na nowości książkowe. Na bieżąco śledzę zapowiedzi na stronach wydawnictw i księgarni internetowych. O ile łatwiej jest wtedy zaplanować wydatki tak, by starczyło na kilka pozycji do kolekcji. Gdy chce się mieć własną prywatną bibliotekę, która w dodatku jest ozdobą domu, to, no cóż, wtedy i suchy chleb jest smaczny ;)

Na co czekam w szczególności:

Wyspa Alice - Daniel Arevalo Sanchez

źródło zdjęcia: http://www.soniadraga.pl/produkt/2469/literatura-obyczajowa.html

Podróż młodej wdowy w celu odkrycia prawdy o zmarłym mężu. Jak odmieni się życie Alice po dotarciu na Robin Island na Cape Cod w Massachusetts?

Dziewczyna z nagietkowym szalem - Susan Meissner

źródło zdjęcia: http://www.wydawnictwokobiece.pl/produkt/dziewczyna-nagietkowym-szalem/#

Jak tajemniczy szal z nagietkami połączy dwie, pozornie niezwiązane ze sobą kobiety?

Szepty kamieni. Historie z opuszczonej Islandii - Berenika Lenard i Piotr Mikołajczak

źródło zdjęcia: http://otwarte.eu/book/szepty-kamieni

Islandia jakiej nie ma w przewodniku.

Zapisane w wodzie - Paula Hawkins

źródło zdjęcia: http://wydawnictwoswiatksiazki.pl/katalog-produktow/szczegoly-produktu/product-4947713/

Śmierć, tajemnica i... woda.

Colleen Hoover - Confess

źródło zdjęcia: http://www.empik.com/confess-hoover-colleen,p1138911547,ksiazka-p

Wyznania uwieczniane na obrazach, nieoczekiwane uczucie i głęboko skrywane sekrety.

O matko - Alejandro Palomas

źródło zdjęcia: http://www.empik.com/o-matko-palomas-alejandro,p1137421649,ksiazka-p

Szczere rodzinne rozmowy, refleksje i smutki, a to wszystko w ostatnią noc w roku.

Hotel Varsovie. Tom 1. Klątwa lutnisty - Sylwia Zientek

źródło zdjęcia: http://www.empik.com/hotel-varsovie-tom-1-klatwa-lutnisty-zientek-sylwia,p1140955784,ksiazka-p

I kolejna podróż do przeszłości z klątwą w tle.

A Wy na jakie tytuły czekacie? Piszcie :)

Kocha/nie kocha czyli recenzja książki Nasze rozstania Davida Foenkinosa

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Tue, 18 Apr 2017 20:53:00 +0000

Nasze rozstania Davida Foenkinosa wymieniałam w marcowym book haulu. Napisałam wtedy, że fabuła skojarzyła mi się z jednym z moich ulubionych filmów pt. Miłość na żądanie. No cóż, obie historie wprawdzie toczą się we Francji, ale książki, niestety, nie zaliczę do grona uwielbianych.

Nasze rozstania to opowieść o miłości, widziana oczami Fritza, narratora w książce. Jest studentem wielu kierunków studiów, synem hippisów i chłopakiem Alice. Poznają się na pewnej imprezie, gdzie ona zachwyca go drobnym, nieświadomie wykonanym gestem. Na początku wydają się być dla siebie stworzeni, a ich miłość to taka aż po grób, lecz autor już na 19 stronie spojleruje, że tak słodko nie będzie. Zresztą tytuł przecież też o tym mówi.

Jeśli chodzi o bohaterów drugoplanowych to w tej kategorii jest o wiele lepiej. Przyjaciel Fritza, Paul, jest typem osoby, która, kiedy trzeba, wesprze lub powie dosadnie kilka słów prawdy. Razem ze swoją dziewczyną Virginie tworzą udany i uroczy związek. Podobały mi się też momenty z udziałem rodziców Fritza i Alice. Zabawne było to zderzenie dwóch różnych światów i nieoczekiwana interakcja.

Podczas czytania miałam nieodparte wrażenie, że to już było, to już znam. I rzeczywiście, historia wtórna i banalna: są zdrady, powroty, nowe początki... i wkurzający niezmiernie Fritz co to chce mieć ciasteczko i zjeść ciasteczko. Nawet scena na ślubie nie była dramatyczna, choć miała niewątpliwie poruszać serca czytelników. Nie podobały mi się też zbyt poetyckie opisy, mnóstwo metafor i porównań. Za dużo tego, autor mógłby się z tym nieco ograniczyć. Było kilka śmiesznych i ciekawych momentów, ale nie wpłynęły one zbytnio na ogólny odbiór książki, a tę mogę posumować krótko: przeczytane - zapomniane.

Powieść, mimo zaledwie 253 stron, czytało mi się dość wolno, niektóre fragmenty były męczące. Nie jest to książka, którą mogłabym polecić, ale myślę, że niektórym czytelnikom przypadnie do gustu.

Przeklęta i święta czyli recenzja Rodziny O. Ewy Madeyskiej

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Wed, 12 Apr 2017 13:18:00 +0000

Historia rodziny O., czyli Opolskich, wciągnęła mnie niczym Bola – rwąca i niebezpieczna rzeka przepływająca przez Bolegoszcz –nieistniejące w rzeczywistości miejsce akcji powieści. Pierwszy sezon pierwszego polskiego serialu literackiego obejmuje lata 1968/1969, a te czasy nie są mi znane osobiście. Niemniej jednak z opowiadań, filmów i literatury wyłania się obraz Polski podniesionej już z gruzów wojny, ale której mieszkańcy jeszcze długo będą powracać „do życia”. Taką też rzeczywistość znalazłam w tej książce. O czym ona jest? To opowieść o rodzinie, która ma swoją mroczną przeszłość i stara się stawić czoła teraźniejszości. O chęci zemsty, o zmaganiach z własnym życiem. O Helenie Opolskiej, jednookiej byłej sędzinie, wdowie po Janie, której wiara w Boga i wartości rodzinne mogą okazać się niewystarczające aby powstrzymać zły los. O Tadeuszu Opolskim, ordynatorze szpitala dla psychicznie chorych, który przez wiele lat żył nieświadomy tego, komu zawdzięcza życie jakie prowadzi. Wie za to coś, co złamałoby je jego najbliższym. O Barbarze Opolskiej, na której dramatyczne wydarzenie odcisnęło piętno i zawyrokowało o całej dalszej egzystencji. O braciach, Pawle i Andrzeju, którzy nie zdają sobie sprawy co ich tak naprawdę łączy, a co dzieli. I o ludziach, których losy splatają się, czasem zupełnie nieoczekiwanie, z rodziną Opolskich.

Ta powieść wywołała we mnie masę uczuć. Autorka, Ewa Madeyska, umiejętnie wplotła w historię elementy humorystyczne, jak i te, które wywołały u mnie łzy. Nie mówię tutaj jednak o nadmiernym melodramatyzmie, o pełnych patosu słowach czy przesadzonych reakcjach. W kilku prostych i zwykłych słowach pokazała te najboleśniejsze wydarzenia, które mnie poruszyły i takie, przez które śmiałam się w głos.

Podobało mi się też jak przedstawiła kwestię wiary w Boga, która odgrywała tu znaczącą rolę: byli i tacy gorliwie wierzący, i tacy co zwątpili, wreszcie tacy, dla których wiara była całym życiem, i którzy gotowi byli powierzyć je właśnie Bogu.

Każda z postaci przedstawionych w książce miała też swoje tajemnice, ukryte gdzieś w zakamarkach pamięci. Tajemnice nigdy niezapomniane. Które w najmniej oczekiwanym momencie domagały się ujawnienia. To sprawiało, że element zaskoczenia był stale obecny w powieści, chociaż przyznam, że jedną z zagadek przeszłości odkryłam nieco wcześniej.

Pewnym zarzutem mogłoby być zbyt wiele zbiegów okoliczności, których skutki, raz po raz, uderzają w głównych bohaterów. Ja jednak odbieram to jako normę tamtych czasów. Taka była rzeczywistość: sekrety, poświęcenie czy wybór dyktowany głosem rozsądku, a nie serca. Duży wpływ na ludzkie losy wywierała także polityka i jej przedstawiciele: układy i zależności miały wtedy wielką moc sprawczą. Na plus i minus jednocześnie są jeszcze zbyt dosadne, czasem obleśne opisy niektórych czynności, zapachów, pojawiające się w prawie każdej scenie. Ale zrzucam to na moją wrażliwość i przyznaję, że dodaje to realizmu powieści i pozwala wczuć się w jej klimat (i to dosłownie).
Książkę czytało mi się szybko choć do najcieńszych nie należy (533 strony). 5 rozdziałów obejmuje przedział czasowy od 22 marca 1968 r. do 2 stycznia 1969 r. czyli niemal cały rok. Rok, w którym wywróciło się do góry nogami życie bohaterów. Czy polubiłam rodzinę Opolskich? Niektórych z jej członków owszem, dlatego czekam z niecierpliwością na kolejny sezon powieści ukazującej ich losy. Losy świętej i przeklętej rodziny O.

Czekając na Martina

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Sat, 08 Apr 2017 16:56:00 +0000

„Kiedy Wichry zimy”

Niezliczoną ilość razy wpisywałam tę frazę w wyszukiwarkę. Chociaż wiem, że robienie tego zbyt często nie ma wielkiego sensu. Bo skoro dzisiaj data premiery jest nieznana to za tydzień, dwa czy miesiąc pewnie też nie będzie. No cóż, nie ukrywam, że polubiłam styl pisania Georga R.R.Martina, wykreowanych przez niego bohaterów (m.in. Tyriona, Ashę Greyjoy, Davosa, Edda Cierpiętnika czy Tormunda Zabójcę Olbrzyma), świat, w którym żyją oraz barwne i szczegółowe opisy strojów i zbroi (lubię sobie wyobrażać np. płaszcz z żywych kwiatów Lorasa Tyrella).

Z kolejnymi pozycjami zapoznawałam się dość powoli, jeśli już zaczęłam czytać to pochłaniałam daną część szybko ale robiłam większe odstępy czasowe między tomami. W związku z tym ostatnią część „Tańca ze smokami” skończyłam na początku tego roku. I czuję niedosyt! Co więc mają powiedzieć ci, którzy przeczytali ostatnie strony powieści już 2011 roku czyli wtedy kiedy „Taniec” zawitał na sklepowe półki? Tym to dopiero kończy się cierpliwość. A doniesienia z „sieci” nie napawają optymizmem. Według portalu spidersweb.pl, pisarz otworzył studio filmowe zamiast skupić się na pisaniu dalszych losów mieszkańców Westeros (i okolic ;)). Data premiery to bliżej nieokreślony punkt w 2017 roku. A może nawet nie? Zanosi się więc na to, że serial wyprzedzi książkę, a tego jeszcze nie grali. Nie raz zdarzało mi się obejrzeć najpierw film, a później przeczytać książkowy pierwowzór ale w tym przypadku wolałabym najpierw skończyć sagę i dopiero później zapoznać się z serialowym finałem. Niestety wygląda na to, że tak się nie stanie.

A Wy? Czekacie na kontynuację Pieśni lodu i ognia? A może jakiś inny, ulubiony przez Was autor zwleka z pisaniem kolejnego tomu historii, która wciągnęła Was po uszy? Piszcie :)

E-BOOK CZY DRUK?

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Thu, 06 Apr 2017 07:08:00 +0000

Na moim blogu nie chciałabym publikować wyłącznie recenzji i hauli ale także podzielić się przemyśleniami na tematy okołoksiążkowe. Mam nadzieję, że wyrazicie swoje zdanie w komentarzach, może rozwinie się ciekawa dyskusja.

Rozmawiałam ostatnio ze znajomą na temat ebooków i książek w tradycyjnej formie. Ona próbowała mnie przekonać do zakupu czytnika. Twierdziła, że trzeba iść z duchem czasu, czytnik można wziąć ze sobą wszędzie i w dodatku ma się wtedy przy sobie mnóstwo powieści, do wyboru do koloru. Poza tym ebooki są tańsze od książek drukowanych, koszty sprzętu się zwrócą i w ogóle cuda, panie, cuda. Była niepocieszona gdy mało entuzjastycznie słuchałam jej zachwalania i, co gorsza, wysunęłam kontrargumenty! Zgroza...

No cóż, kocham czytać książki ale lubię je też zbierać, ustawiać na regale (którego w tym momencie nie mam ale to kwestia czasu) i podziwiać, a czytnik mi tego nie da. Można też powiedzieć, że trochę jestem tzw. sroką okładkową i ładne oprawy czytadeł są dla mnie ważne. Poza tym czytnik nie pachnie książką.

Skusiłabym się na jego zakup może gdybym np. dużo podróżowała bo w tym przypadku taszczenie ze sobą kilku cegieł byłoby nieporęczne. Z różnicą w cenie też nie ma co przesadzać bo nie zawsze ebook wychodzi taniej, a jak już, to zwykle niewiele. Zatem na ten moment absolutnie nie kupiłabym czytnika. Jestem w tej kwestii tradycjonalistką, dinozaurem ;)

A Wy? Co byście wybrali? Druk czy ebook? A może wolicie audiobook? Piszcie :)

Zdjęcia pochodzą ze strony: https://pixabay.com/

Mini haul na gorąco

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Tue, 04 Apr 2017 18:41:00 +0000

Wprawdzie haul kwietniowy planowałam później ale nie mogłam się powstrzymać ;) Otóż byłam dzisiaj w Biedronce, a, jak wiadomo, trwa od wczoraj promocja na książki, i kupiłam trzy książki Vanessy Greene w BARDZO OKAZYJNEJ CENIE 65 zł za komplet. Wprawdzie w nowej gazetce tych powieści nie ma ale to nieważne, bo to trwająca oferta, o której zresztą pisałam, przyciągnęła mnie na zakupy i w ten sposób stałam się szczęśliwą posiadaczką Sekretnej herbaciarni, Klubu porcelanowej filiżanki oraz Cząstki ciebie i mnie, której fragment już czytałam i bardzo mi się spodobała. Zatem polecam zakupy książkowe w Biedronce!

Świat bez miłości czyli recenzja DELIRIUM Lauren Olivier

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Mon, 03 Apr 2017 18:22:00 +0000

Opis fabuły Delirium skojarzył mi się trochę z filmem Equilibrium z Christianem Balem z 2002 roku. Tam jednak wyeliminowano wszystkie uczucia. Złe kosztem dobrych (taki mały efekt uboczny). W powieści Lauren Olivier, amerykański rząd próbuje powstrzymać niezwykle groźną chorobę: amor deliria nervosa. Brzmi groźnie. A objawy? Bardzo proszę:

Faza pierwsza: zainteresowanie; trudności z koncentracją; suchość w ustach; pocenie, wilgotne dłonie; zawroty głowy i dezorientacja; obniżona świadomość, gonitwa myśli, upośledzona zdolność logicznego myślenia.

Faza druga: okresy euforii, histeryczny śmiech i zwiększona energia; okresy rozpaczy, apatia; zmiany apetytu, gwałtowna utrata wagi lub przybieranie na wadze; fiksacja, utrata zainteresowań; zaburzona zdolność logicznego myślenia, zniekształcenie postrzegania rzeczywistości; zaburzenia snu, bezsenność lub chroniczne zmęczenie; obsesyjne myśli i działania; paranoja, niepewność.

Faza trzecia (krytyczna): trudności z oddychaniem; bóle w klatce piersiowej, gardle lub brzuchu; trudności z przełykaniem, odmowa przyjmowania pokarmów; całkowite upośledzenie zdolności racjonalnego myślenia i działania, nieobliczalne zachowanie, agresywne myśli i fantazje, halucynacje i urojenia. Faza czwarta (śmiertelna): emocjonalny lub fizyczny paraliż (częściowy lub całkowity); śmierć.(Cytowany opis znajduje się w rozdziale 10 książki).

Zabieg, który uniemożliwi zapadnięcie na tę straszną chorobę przeprowadza się z reguły wśród osób, które ukończyły 18 lat. Niebawem ten wiek osiągnie główna bohaterka Lena. Los jej nie oszczędzał: ojciec zmarł na raka gdy miała 8 miesięcy, a matka się zabiła. I właśnie to okropne wydarzenie sprawiło, że Lena żyje z piętnem matki-samobójczyni, która była poddawana zabiegowi bezskutecznie aż cztery razy. Dlatego dziewczyna nie może się doczekać momentu wyleczenia oraz ewaluacji, której przebieg zdecyduje o jej dalszej edukacji i odpowiednim kandydacie na męża. W tym świecie bez miłości wszystko jest bowiem zaplanowane, obliczone na szczęście i spokój obywatela. Ale jeśli będzie trzeba wtrącić kogoś do cuchnących krypt, zrobić nalot i zdemolować dom w celu wykrycia wrogów idealnego systemu lub kazać komuś stać na mrozie długi czas by sprawdzić jego dokumenty w bazie wtedy to szczęście i spokój schodzi na dalszy plan.

Ta historia bardzo mi się podobała. Świetnie została ukazana postawa głównej bohaterki, która wierzy w idealny system i dobre intencje rządu. W trakcie rozwoju fabuły, zaczyna dostrzegać, jak bardzo się myliła. Poruszały mnie opisy wspomnień Leny o mamie. To, jak troszczyła się o nią i jej siostrę, jak się z nimi bawiła, tańczyła, śmiała się i słuchała muzyki. Robiła to, co w tym świecie zakazane, a co w naszej rzeczywistości jest czymś oczywistym i normalnym. Ale główna bohaterka, której wpajano od małego co jest właściwe, uważa, że mama była po prostu chora i boi się, że z nią będzie tak samo. Polubiłam też Hanę, przyjaciółkę Leny. Pewna siebie, radosna i wątpiąca w słuszność zabiegu. Ostatnia scena z obiema bohaterkami też należała do tych lepszych, zapadających w pamięć. Głównie z uwagi na słowa, które nie padły. No i Alex- ON, ten, który wywróci głównej bohaterce życie do góry nogami, uratuje i będzie najcudowniejszą istotą na świecie. I tu mam mieszane uczucia: z jednej strony miło się czytało o ich rozwijającym się uczuciu, ale z drugiej, drażniła mnie przesadna poetyckość opisów typu: rozpadanie się na kawałki, podczas gdy deszcz, niczym płynny diament, przecinał niebo barwy szafiru, a jego oczy płonęły blaskiem niczym feniks odradzający się z popiołów. To zmyśliłam oczywiście, chodziło mi o to by pokazać ten nadmiar porównań, które, użyte w mniejszej ilości, byłyby do przełknięcia. Nie podobało mi się też, że w Lenie często wzbierała fala: mdłości, radości itd. Trochę tych fal za dużo. Akcja w książce jest dynamiczna, przez co tekst szybko się czyta. Na plus chcę zaliczyć też to, że na początku każdego rozdziału mamy fragmenty książki będącej biblią dla społeczeństwa czyli "Księgi szczęścia, zdrowia i zadowolenia", a także wierszy, tekstów naukowych lub dziecięcych wyliczanek, mówiących głównie o tym jak zła jest miłość. Pozwala to bardziej poznać świat przedstawiony w powieści, oraz nadaje w pewien sposób realizmu książce. Poza wymienionymi wadami, bardzo mi się podobała i fabuła i postacie i na pewno przeczytam kolejne części.

źródło zdjęcia: http://otwarte.eu/book/delirium

Nowe promocje książkowe w Biedronce i księgarniach internetowych

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Mon, 03 Apr 2017 05:31:00 +0000

Nowe promocje książkowe w Biedronce i księgarniach internetowych

Warto się dziś wybrać do Biedronki :)

Marcowy book haul

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Sun, 02 Apr 2017 10:15:00 +0000

Marzec pod kątem ilości kupionych książek mogę zaliczyć do udanych. Dorobiłam się 8 pozycji, które z pewnością wspaniale będą wyglądały na regale, jak już się go dorobię ;) Na razie wszystkie książki trzymam tam gdzie się akurat zmieszczą ale jestem dobrej myśli, że już wkrótce będę je ustawiać w jednym miejscu.

1.Niebezpieczne kobiety pod redakcją Georga R.R. Martina i Gardnera Dozoisa

W oczekiwaniu na kolejny tom Pieśni Lodu i Ognia postanowiłam kupić ten pokaźny zbiór opowiadań. Podoba mi się to jak został wydany: ładna okładka, informacje o autorze każdego opowiadania czyli coś dla osoby nie do końca obeznanej w literaturze fantasy, i 960 stron, a ja takie cegły lubię. Na razie czeka na swoją kolej ale szczerze już bym się za niego zabrała. Mam jednak w zwyczaju kończyć książki, które zaczęłam więc tę odkładam na później.

2.Rycerz siedmiu królestw George R.R. Martin

Ten opis mogłabym zacząć tak jak pierwszy jednak zakończyć go inaczej. Rycerza już przeczytałam i muszę powiedzieć, że mi się podobał. Lubię styl pisania Martina i to pewnie dlatego pochłonęłam tę książkę bardzo szybko.

3.Sztuka kochania Michalina Wisłocka

Pierwsze wydanie tej książki pamiętam jak przez mgłę. Stała u cioci na półce. Teraz postanowiłam mieć ją w swoim zbiorze. Zdecydowałam się na jej kupno bo chciałam sprawdzić o co wtedy było tyle szumu, chociaż domyślam się, że nic w niej szokującego, jak na obecne czasy, nie znajdę. A i okładka bardzo ładna.

4.Pani zyskuje przy bliższym poznaniu Krystyna Janda w rozmowie z Katarzyną Montgomery

Uwielbiam Krystynę Jandę! Dlatego musiałam mieć tę książkę. Dorobiłam się już jej Różowych tabletek na uspokojenie, Mojej drogiej B. oraz Gwiazdy noszą czerwone pazury. A już niebawem, bo 13 kwietnia, wyjdzie Dziennik 2000-2002, który oczywiście też kupię.

5.Księga snów Nina George

Przyznaję, że nie czytałam Lawendowego pokoju ani Księżyca nad Bretanią. I przyznaję też, że książkę kupiłam pod wpływem reklamy ale i ocen na lubimyczytac.pl. Wydana jest pięknie moim zdaniem, a i opis zdradza, że zapowiada się interesująco.

6.Kobiety w kąpieli Tie Ning

Książkę kupiłam z ciekawości. Nie wiem dlaczego ale opisy zachęcające do przeczytania drukowane na okładce jakoś zawsze na mnie działają. Tu widnieje taki: "Gdybym miał wybrać dziesięć najlepszych dzieł w światowej literaturze na przestrzeni ostatniej dekady, Kobiety w kąpieli z pewnością znalazłyby się wśród nich". - Kenzaburo Oe, laureat Literackiej Nagrody Nobla

Liczę zatem na dobrą lekturę.

7.Nasze rozstania David Foenkinos

Skusiła mnie fabuła, która skojarzyła mi się trochę z filmem, który uwielbiam czyli Miłość na żądanie. Może się ona okazać zupełnie inna i pewnie tak będzie ale mimo to chętnie po nią wkrótce sięgnę.

8.Mama kłamie Michel Bussi

Prezent od męża, który czyta mi w myślach bo chciałam ją mieć. Lubię kryminały, zagadki, mroczne klimaty. A francuskiego kryminału chyba nie miałam jeszcze okazji przeczytać.

To na tyle jeśli chodzi o zakupy marcowe. Mam nadzieje, że każda z tych książek okaże się ciekawa. Któreś pewnie doczekają się recenzji mimo, że nie wszystkie są z tego roku. Ale jak już wspominałam w pierwszej notce, chcę pisać nie tylko o tych "jeszcze gorących, prosto z drukarni" ale o tych starszych również. A już niebawem, mam nadzieję, kolejna recenzja książki, która bardzo mi się spodobała chociaż nie jest bez wad. A zatem do kolejnej notki :)

Recenzja MARGO Tarryn Fisher

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Sat, 01 Apr 2017 18:30:00 +0000

Nie wiem jak „ugryźć” tę książkę. Może na początek streszczę nieco fabułę.
Główna bohaterka- Margo mieszka wraz z matką w Bone. Dom, który zamieszkują, Margo nazywa pożeraczem: jest przekonana, że dom ją pochłania, próbuje zniszczyć, reaguje na nią, jej matkę i każdego kto zawita w jego progi. Relacje rodzinne są tutaj trudne, żeby nie powiedzieć, prawie nieistniejące. Chora na depresję matka, z każdym rokiem oddala się od córki, w pewnym momencie przestaje nawet wymawiać jej imię. Margo tak bardzo potrzebuje usłyszeć jej głos, że noce spędza z uchem przy ścianie, gdzie, w pokoju obok, matka rozmawia z odwiedzającymi ją mężczyznami. Zresztą są oni kolejnym powodem samotności dziewczyny- matka jest prostytutką, a fakt ten znany jest kolegom i koleżankom ze szkoły córki. Jedyna przyjaciółka odsuwa się od niej, Margo jest samotna. Wszystko zmienia się gdy któregoś dnia zaprzyjaźnia się z kalekim chłopakiem - Judahem, a dziewczynka, którą Margo znała z widzenia, zostaje uznana za zaginioną.

Żeby nie spoilerować, nie będę streszczać dalej, chociaż ciężko pisać mi o tej książce bez zdradzania dalszej fabuły. Zwrot akcji, który następuje pod koniec wywołał we mnie dość mieszane uczucia: z jednej strony wydawało mi się, że to oklepany motyw, z drugiej, że pasuje tu idealnie i tworzy spójną całość. Nie mogę tego jednak powiedzieć o zakończeniu, którego kompletnie się nie spodziewałam. I, szczerze, byłam nim zawiedziona, a także zbita z tropu. Zrozumiałam, że autorka chce tą powieścią, czyli „rękami” Margo, zamanifestować swój punkt widzenia na pewne sprawy. Przyznam, że jest on mocno kontrowersyjny. Dlaczego? Bo temat ten wywołuje burzę, gdy się pojawia. Jestem przekonana, że są osoby popierające działania Margo, a znajdą się i tacy, którzy będą temu absolutnie przeciwni. Mnie samej ciężko wypowiedzieć się na ten temat, bo co innego rozprawiać o nim w teorii, a co innego doświadczyć tego bezpośrednio. Nie bez wpływu na zachowanie głównej bohaterki pozostaje jej relacja z matką, przeżycia z dzieciństwa ale czy to wystarczające uzasadnienie dla jej czynów?

Książkę czytało mi się szybko, główna bohaterka wzbudzała we mnie rozmaite uczucia: współczucie, litość czasem złość. Jej postać została stworzona spójnie i logicznie. Bohaterowie drugoplanowi byli wiarygodni, odrażający klimat Bone oddany. Wspomnienia z dzieciństwa, które wprowadziły czytelnika w klimat powieści też na plus. Tylko ta końcówka niedobra. Ostatnie strony jakoś tak zbyt szybko napisane, jakby na kolanie. Mimo to „Margo” skłoniła mnie do pewnych przemyśleń, a o to chyba autorce chodziło.

Źródło zdjęcia: http://www.wsqn.pl/ksiazki/margo/

POCZĄTEK

noreply@blogger.com (Katarzyna) — Thu, 30 Mar 2017 15:48:00 +0000

Cześć, jestem Kasia i kocham czytać książki :)

Postanowiłam założyć bloga bo chcę dzielić się z Wami moimi przemyśleniami na temat przeczytanych pozycji. Bardzo lubię literaturę obyczajową, młodzieżową (choć do młodzieży mi już niestety daleko ;) ), fantastykę oraz kryminały ale jestem otwarta na każdy gatunek. Na blogu zamierzam umieszczać recenzje nowości jak i książek nieco starszych czyli jednym słowem wszystkich, które przeczytam i o których warto powiedzieć parę słów. Spodziewajcie się pierwszej recenzji już wkrótce.

Życzę Wam miłej lektury ;)