Παραμύθοι

Πως δημιουργήθηκαν οι πεταλούδες (Ινδιάνικο παραμύθι)

2016-04-04T02:52:00.000-07:00

Πως δημιουργήθηκαν τα κουνούπια (Ινδιάνικο παραμύθι)

2015-09-21T03:18:00.003-07:00

Γιατί ο τυφλοπόντικας ζει και βασιλεύει (Ινδιάνικο παραμύθι)

2015-07-22T11:13:00.001-07:00

Οι τρεις συμβουλές (Ιρλανδικό παραμύθι)

2013-03-30T13:25:00.001-07:00

Δούλεψες καλά και άξια, Γιάννη, να ο μισθός σου, όμως αν μου τον δώσεις πίσω, εγώ θα σου προσφέρω για αντάλλαγμα μια καλή συμβουλή!

Οι τρεις συμβουλές (Ιρλανδικό παραμύθι)

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε έναν άγονο και φτωχό τόπο ένα αντρόγυνο. Ο άντρας, που τον έλεγαν Γιάννη, ήταν εργάτης γης, αλλά στα μέρη του δεν έβρισκε δουλειά και αποφάσισε να φύγει και να αναζητήσει αλλού την τύχη του. Δρόμο πήρε, δρόμο άφησε και κατά το βραδάκι έφτασε σ' ένα πλούσιο σπίτι. Χωρίς να διστάσει χτύπησε την πόρτα και ρώτησε αν ήθελαν κανέναν εργάτη. Και ήταν τυχερός, γιατί ο αφέντης του σπιτιού τον πήρε αμέσως στη δούλεψή του.
Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος και ο αφέντης τον φώναξε κοντά του.

«Δούλεψες καλά και άξια, Γιάννη, να ο μισθός σου, όμως, αν μου τον δώσεις πίσω, εγώ θα σου προσφέρω για αντάλλαγμα μια καλή συμβουλή».

Ο Γιάννης σκέφτηκε λιγάκι και απάντησε:

«Χρειάζομαι τα χρήματα, αλλά η συμβουλή σου μπορεί να είναι πιο χρήσιμη. Την ακούω».

«Ποτέ να μην αφήνεις έναν παλιό γνώριμο δρόμο για χάρη ενός καινούριου».

Πέρασε ένας ακόμη χρόνος, κι όταν ήρθε η ώρα να πληρωθεί ο Γιάννης, ο αφέντης του αντί για χρήματα του έδωσε μία ακόμα συμβουλή.

«Κρατήσου μακριά από τους καυχησιάρηδες».

Τα ίδια έγιναν και τον επόμενο χρόνο. Η συμβουλή, αυτή τη φορά, ήταν:

«Να είσαι τίμιος ό,τι και να συμβεί».

Ο Γιάννης αγαπούσε πολύ τον αφέντη του, αλλά είχε νοσταλγήσει το σπίτι του και τη γυναίκα του.

«Καλέ μου αφέντη, μαζί σου έμαθα πολλά και δούλεψα καλά. Τώρα όμως πρέπει να γυρίσω στους δικούς μου».

Κι έτσι, ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού... Το επόμενο πρωί, ο αφέντης ξεπροβόδισε τον Γιάννη και τον φίλεψε ένα μεγάλο καρβέλι ψωμί.

«Πάρε αυτό το καρβέλι, και κόψ' το την ώρα της πιο μεγάλης σου χαράς, όχι νωρίτερα».

Ξεκίνησε λοιπόν ο Γιάννης και στον δρόμο συνάντησε τρεις εμπόρους από το χωριό του.

«Καλώς σε βρήκαμε, για πού το 'βαλες;»

«Γυρνάω στο χωριό, στη γυναίκα μου», απάντησε ο Γιάννης.

«Ελα τότε μαζί μας», του πρότειναν οι έμποροι και ο Γιάννης δέχτηκε με χαρά.

Περπάτησαν ώρα πολλή, ώσπου έφτασαν σ' ένα σταυροδρόμι.

«Πάμε από τον καινούριο δρόμο, είναι πιο σύντομος και πιο καλός».

Όμως, ο Γιάννης θυμήθηκε τη συμβουλή του αφέντη του κι έμεινε στον παλιό. Κι έκανε πολύ σωστά, γιατί, πριν καλά καλά ξεμακρύνει από τους συμπατριώτες του, άκουσε τις φωνές τους:

«Κλέφτες! Κλέφτες!»

Ληστές τούς είχαν στήσει καρτέρι πίσω από τα δέντρα.

«Κλέφτες! Κλέφτες», φώναξε και ο Γιάννης τρομαγμένος. Τότε οι ληστές φοβήθηκαν με τη σειρά τους και το 'βαλαν στα πόδια. Μερικές ώρες αργότερα, ο Γιάννης ξανασυναντήθηκε με τους εμπόρους στο γειτονικό χωριό.

«Σου χρωστάμε τη ζωή μας, έλα να μείνουμε στο ίδιο πανδοχείο και να σου κάνουμε το τραπέζι».

Ο Γιάννης τους ακολούθησε πρόθυμα. Όμως την ώρα που άρχισαν να τρώνε και να πίνουν, οι έμποροι βάλθηκαν να καυχιούνται μεγαλόφωνα για τις καλές τους τις δουλειές και τα πολλά λεφτά που είχαν κερδίσει στα ταξίδια τους. Τότε, ήταν που θυμήθηκε τη δεύτερη συμβουλή του αφέντη του και σηκώθηκε από το τραπέζι.

«Φίλοι μου, ευχαριστώ, δέχτηκα το τραπέζι σας, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ και τη φιλοξενία σας. Θα μείνω στο διπλανό το χάνι, που είναι και το πιο φτηνό».

Αυτό και έκανε... Δεν είχε όμως προλάβει να κλείσει τα μάτια του, όταν άκουσε και πάλι φωνές: «Κλέφτες! Κλέφτες!» Κοίταξε τρέμοντας απ' το παράθυρο, και είδε τους τρεις εμπόρους να τρέχουν μες στη νύχτα και τρεις μαυροντυμένους να τους κυνηγούν. Όρμησε μες στο σκοτάδι το κατόπι τους, κάνοντας όση φασαρία μπορούσε. Κάτι στρατιώτες που αναπαύονταν στο χάνι ξύπνησαν κι αυτοί κι έτσι, όλοι μαζί, κυνήγησαν τους κακοποιούς, που χάθηκαν στο δάσος και μάλλον ακόμα τρέχουν.

«Γιάννη, μας έσωσες τη ζωή για δεύτερη φορά, μάλλον μας άκουσαν την ώρα που καυχιόμασταν και θέλησαν να μας ληστέψουν. Ζήτα μας ό,τι θέλεις και θα το 'χεις».

«Δεν θέλω τίποτα», είπε ο Γιάννης χαμογελώντας, «μονάχα λίγο ύπνο ακόμα...» και γύρισε στο κρεβάτι του να ξεκουραστεί.

Όταν ξύπνησε το πρωί, οι έμποροι είχαν κιόλας φύγει. Πάει να βγει από την πόρτα του, και σκοντάφτει σ' ένα πουγκί με χρυσά νομίσματα. Τρέχει να τους προλάβει, αλλά αυτοί είχαν γίνει καπνός. Τι να κάνει ο Γιάννης; Έριξε το πουγκί στο δισάκι του και πήρε τον δρόμο για το σπίτι του.

Έφτασε το απόγευμα, γεμάτος χαρά που ξανάβλεπε τη γυναίκα του. Φάγανε, τα

είπανε, αλλά ο Γιάννης δεν είχε ησυχία. Ήθελε να επιστρέψει τα χρήματα στους εμπόρους. Ρώτησε από δω, ρώτησε από κει, στο τέλος έμαθε ότι έμεναν στην κορφή του λόφου, σ' ένα αρχοντόσπιτο που έμοιαζε με παλάτι.

Πήγε και χτύπησε την πόρτα. Του άνοιξε ο πιο μεγάλος από τους τρεις, που δεν πίστευε στα μάτια του, όταν ο Γιάννης του έδωσε το πουγκί.

«Δεν έχω δει πιο τίμιο άνθρωπο στη ζωή μου, αυτά τα χρήματα είναι δικά σου. Και από αύριο το πρωί έλα να πιάσεις δουλειά κοντά μου».

Τότε θυμήθηκε ο Γιάννης την τρίτη συμβουλή του αφέντη του και γύρισε καταχαρούμενος στο σπίτι.

«Με συμβούλεψε να είμαι τίμιος, και είχε δίκιο! Πόσο ευτυχισμένος νιώθω!»

Ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή να κόψουν το καρβέλι του αφέντη. Αλλά, μόλις το μαχαίρι ακούμπησε το ψωμί, από μέσα κατρακύλησαν ένα σωρό χρυσά νομίσματα. Ήταν οι μισθοί των τριών χρόνων που ο Γιάννης είχε ανταλλάξει με τις τρεις πολύτιμες συμβουλές.

Τσίκο Πετρίλο (Ιταλικό παραμύθι)

2012-12-19T16:23:00.001-08:00

Μα πώς γίνεται να είστε τόσο ανόητοι. Φεύγω αυτή τη στιγμή, κι εσύ, αγαπημένη μου, δεν θα με ξαναδείς, εκτός κι αν στα ταξίδια μου συναντήσω τρεις ανθρώπους πιο κουτούς από σένα και τους γονείς σου!

Τσίκο Πετρίλο (Ιταλικό παραμύθι)

Ήταν μια φορά ένα ανδρόγυνο από τη Ρώμη, που πάντρεψε τη μονάκριβη κόρη του κι έκανε ένα μεγάλο γλέντι για να το γιορτάσει. Στη μέση του γλεντιού, σώθηκε το κρασί.

«Τρέχα, κόρη μου, στο κελάρι να φέρεις κι άλλο», είπε ο πατέρας.

Η νιόπαντρη κατέβηκε στο κελάρι, έβαλε την μποτίλια κάτω από την κάνουλα και περίμενε να γεμίσει. Όσο περίμενε σκεφτόταν:

«Σήμερα παντρεύτηκα. Σε εννιά μήνες θα αποκτήσω γιο. Θα τον βαφτίσω Τσίκο Πετρίλο, θα τον ντύνω και θα τον στολίζω. Κι ύστερα θα γίνει μεγάλο και τρανό παλικάρι... Αν όμως πάθει κακό; Αν πεθάνει; Αχ, γιόκα μου, αχ παλικάρι μου!...»

κι άρχισε να κλαίει, όπως δεν είχε κλάψει ποτέ ως τότε.

Η κάνουλα έμεινε ανοιχτή και το κρασί κυλούσε και κυλούσε έξω απ' την μποτίλια. Οι καλεσμένοι περίμεναν, αλλά η νύφη πού να φανεί. Έτσι κατέβηκε και η μάνα της να δει τι τρέχει.

«Τι έχεις, κορούλα μου;», ρώτησε ανήσυχη βλέποντάς την πνιγμένη στα δάκρυα.

«Αχ, μανούλα μου, σκέφτηκα ότι σήμερα παντρεύτηκα και σε εννιά μήνες θα αποκτήσω γιο, θα τον βαφτίσω Τσίκο Πετρίλο, και θα τον αγαπώ και θα τον φροντίζω, αν όμως πάθει κανένα κακό τι θ' απογίνω;»

«Αχ, φτωχό μου εγγονάκι!», έκανε η μητέρα της νύφης βάζοντας κι αυτή τα κλάματα, ακόμη πιο δυνατά από την κόρη της, ενώ, στο μεταξύ, το κρασί είχε πλημμυρίσει το κελάρι.

Πάνω, οι καλεσμένοι είχαν σταματήσει το τραγούδι. Ο πατέρας της νύφης είχε αρχίσει να ανησυχεί.

«Πάω να δω μήπως πάθανε τίποτα», είπε και κατέβηκε στο κελάρι.

Βρήκε τις δύο γυναίκες αγκαλιασμένες, να χύνουν μαύρο δάκρυ.

«Αχ, αντρούλη μου, αν ήξερες, η κόρη μας θα γεννήσει ένα ωραίο αγοράκι και θα το βαφτίσει Τσίκο Πετρίλο και τι θα απογίνει αν πεθάνει;»

«Αχ τον καημένο, τον πολυαγαπημένο μας Τσίκο Πετρίλο!» Κι άρχισε κι εκείνος να θρηνεί, ενώ το κρασί τούς είχε φτάσει ως τον αστράγαλο.

Οι καλεσμένοι περίμεναν, περίμεναν, κανένας όμως δεν εμφανιζόταν. Τότε αποφάσισε να κατεβεί στο κελάρι κι ο γαμπρός.

«Καλά, τι πάθατε και κλαίτε σαν μωρά;», ρώτησε τα πεθερικά και τη γυναίκα του, καθώς τσαλαβουτούσε στο χυμένο κρασί.

«Κλαίμε τον γιόκα σου, τον Τσίκο Πετρίλο..»

Όταν ο γαμπρός κατάλαβε τι του έλεγαν, θύμωσε, θύμωσε πάρα πολύ.

«Μα πώς γίνεται να είστε τόσο ανόητοι, φεύγω αυτή τη στιγμή, κι εσύ, αγαπημένη μου, δεν θα με ξαναδείς, εκτός κι αν στα ταξίδια μου συναντήσω τρεις ανθρώπους πιο κουτούς από σένα και τους γονείς σου!»

Κατέβηκε τρέχοντας τα σκαλιά και βρόντηξε με θόρυβο πίσω του την πόρτα, αφήνοντας σύξυλους νύφη, πεθερικά και καλεσμένους.

Δρόμο παίρνει, δρόμο αφήνει, φτάνει σ' ένα ποτάμι, όπου ένας άνθρωπος προσπαθούσε με μια τσουγκράνα να ξεφορτώσει μια βάρκα γεμάτη φουντούκια.

«Τι κάνεις εκεί, άνθρωπέ μου;», τον ρωτάει.

«Τόσες ώρες παλεύω και δεν έχω καταφέρει να πιάσω ούτε ένα».

«Μα φυσικά! Γιατί δεν δοκιμάζεις με το φτυάρι;»

«Το φτυάρι ε; Ούτε που μου πέρασε απ' το μυαλό!».

«Να ο ένας, αυτός είναι ακόμα πιο κουτός από τη γυναίκα μου και την οικογένειά της».

Συνέχισε τον δρόμο του, κι έφτασε στις όχθες μιας λίμνης. Εκεί, ένας αγρότης προσπαθούσε να ποτίσει τις αγελάδες του μ' ένα κουταλάκι.

«Τι στο καλό κάνεις εκεί;»

«Τρεις ώρες προσπαθώ να σβήσω τη δίψα τους και δεν τα καταφέρνω».

«Και γιατί δεν αφήνεις τα ζώα σου να βάλουν τη μουσούδα τους στο νερό;»

«Τι ωραία ιδέα! Ποτέ δεν θα μπορούσα να τη σκεφτώ!»

«Να κι ο δεύτερος!»

Λίγο πιο κάτω, βλέπει μια γυναίκα σκαρφαλωμένη σε μια μουριά, να κρατάει ένα ζευγάρι παντόφλες.

«Τι κάνεις εκεί πάνω, καλή μου γυναίκα;»

«Περιμένω τον άντρα μου, παιδί μου, πέθανε το πρωί και ο παπάς μού είπε ότι πήγε στον Παράδεισο. Έφερα τις παντόφλες του, να τις φορέσει τώρα που θα γυρίσει για το βραδινό».

«Να και η τρίτη!», σκέφτηκε ο γαμπρός.

Και ξαναγύρισε στο σπίτι του ευτυχισμένος, γιατί, όπως λένε, πάντα υπάρχουν και χειρότερα.

Ο λύκος που έγινε βοσκός (Μύθος του Αισώπου)

2012-12-19T16:23:00.000-08:00

Κι έτσι ο λύκος μπόρεσε να γίνει βοσκός, όπως δεν μπορεί κανείς να γίνει τίποτε άλλο από κείνο που είναι.

Ο λύκος που έγινε βοσκός (Μύθος του Αισώπου)

Ένας λύκος, ορεγόταν να φάει κάτι προβατάκια. Δεν μπορούσε όμως να το καταφέρει, γιατί τα πρόβατα και τα προβατάκια τα φύλαγαν ο βοσκός κι ο σκύλος του. Σκέφτηκε, σκέφτηκε ο λύκος και βρήκε και τι θα ‘κανε

«Θα ντυθώ βοσκός!» είπε μέσα του.

Πραγματικά, βρήκε μια φορεσιά βοσκού και τη φόρεσε, βρήκε και μια γκλίτσα για να στηρίζει πάνω τα μπροστινά του πόδια, όπως έβλεπε και το βοσκό να στηρίζει τα χέρια του, και πήγε κοντά στο κοπάδι. Ήταν μεσημέρι, έκανε ζέστη πολλή και το κοπάδι κοιμόταν στον ίσκιο μιας μεγάλης και φουντωτής καρυδιάς. Κοιμόταν τα πρόβατα, κοιμόταν και τα προβατάκια, κοιμόταν ο βοσκός, κοιμόταν κι ο σκύλος. Να πέσει μέσα στο κοπάδι και να αρχίσει να τρώει τα προβατάκια ο λύκος, ούτε που το αποφάσιζε. Έπρεπε να τα τραβήξει πιο πέρα, μακριά από τα πρόβατα, το σκύλο και το βοσκό και να τα φάει με την ησυχία του. Αλλά πώς να κάνει να τα τραβήξει πιο πέρα; Σκέφτηκε, σκέφτηκε ο λύκος και βρήκε τι θα ‘κανε.

«Θα τα φωνάξω, όπως τα φωνάζει ο βοσκός!»

Και άνοιξε το στόμα του για να φωνάξει τα προβατάκια. Ούρλιαξε σα λύκος που ήταν. Ξύπνησαν τα προβατάκια και τα πρόβατα φοβισμένα, ξύπνησαν και ο βοσκός κι ο σκύλος. Ο βοσκός πήρε τη γκλίτσα του κι ο σκύλος πήδησε πάνω στο λύκο και τον άρχισε από το λαιμό. Έτρεξε κι ο βοσκός κι άρχισε να χτυπάει με τη γκλίτσα του το λύκο στο κεφάλι και τον χτύπησε τόσο δυνατά και τόσο πολύ, που τον σκότωσε…

Κι έτσι ο λύκος δε μπόρεσε να γίνει βοσκός, όπως δεν μπορεί κανείς να γίνει τίποτε άλλο από κείνο που είναι.

Το Βασίλειο της Τύχης (Ισπανικό παραμύθι)

2012-10-19T13:13:00.001-07:00

Έρχομαι από το Βασίλειο της Τύχης. Στα ποτάμια του ρέει χρυσάφι· τα δέντρα έχουν ασημένια φύλλα. Το κακό όμως είναι…

Το Βασίλειο της Τύχης (Ισπανικό παραμύθι)

Μια φορά κι έναν καιρό στην πλατεία ενός μικρού χωριού φάνηκε ένας ταξιδιώτης. Ήταν κατασκονισμένος και κατάκοπος. Τα ρούχα του ήταν κουρελιασμένα· έσερνε τα πόδια του σαν να είχε βαδίσει μέρες ολόκληρες χωρίς σταματημό. Τα παιδιά που έπαιζαν εκεί γύρω τον περικύκλωσαν γεμάτα περιέργεια. Τον ρώτησαν από πού έρχεται, ενώ εκείνος, ζήτησε ένα ποτήρι νερό, σκούπισε τον ιδρώτα του, αναστέναξε και είπε:

«Έρχομαι από το Βασίλειο της Τύχης, τον πιο παράξενο τόπο της γης ολόκληρης. Στα ποτάμια του ρέει χρυσάφι· τα δέντρα έχουν ασημένια φύλλα. Τα σπίτια είναι φτιαγμένα από χρυσό, τα τείχη από καθαρό ασήμι και τα κανόνια, αντί για μπάλες, ρίχνουν διαμαντόπετρες. Οι δρόμοι είναι στρωμένοι με χρυσά νομίσματα και οι πέτρες στα χωράφια είναι μπριλάντια μεγάλα σαν καρύδια».

Τα παιδιά τον κοίταζαν με ανοιχτό το στόμα, ανίκανα να πιστέψουν ότι υπάρχει τέτοιο μέρος στον κόσμο.

«Το κακό όμως είναι», συνέχισε ο ταξιδευτής, «ότι το μονοπάτι που οδηγεί στο Βασίλειο είναι κακοτράχαλο και δύσβατο και οι περισσότεροι το εγκαταλείπουν στα μισά...»

Ο Ενρίκε το πιο έξυπνο και το πιο ζωηρό αγόρι του χωριού, είχε εντυπωσιαστεί περισσότερο απ' όλους.

«Ξέρεις τον δρόμο γι' αυτό το μαγεμένο μέρος;», ρώτησε.

«Και βέβαια, γιε μου· όμως δεν θα σε συμβούλευα να δοκιμάσεις».

«Γιατί;»

«Για να φτάσεις στο Βασίλειο υπάρχουν δύο μονοπάτια: το ένα είναι στενό, γεμάτο πέτρες, θάμνους και αγκάθια· αν το διαλέξεις, οι μυτεροί βράχοι θα σου ξεσκίσουν τα πόδια, ένα σωρό άγρια τέρατα θα προσπαθήσουν να σε εμποδίσουν, θα κάνεις δέκα βήματα μπρος και οκτώ πίσω, κι αν τελικά καταφέρεις να ξεπεράσεις όλα τα εμπόδια, θα φτάσεις στο Βασίλειο γέρος και τσακισμένος, όταν τα πλούτη θα σου είναι άχρηστα πια. Το άλλο, είναι σύντομο και ομαλό, αλλά...».

«Φτάνει, φτάνει!» φώναξε ο Ενρίκε, «δεν χρειάζεται ν' ακούσω τίποτ' άλλο. Δείξε μου το μονοπάτι και θα βρω μόνος μου τα υπόλοιπα».

«Καλά, καλά...», απάντησε ο ταξιδιώτης. «Αφού το θέλεις θα στο δείξω. Όμως θα το μετανιώσεις που δεν με άκουσες ως το τέλος...».

Ο Ενρίκε ανυπομονούσε. Ούτε που χαιρέτησε τον πατέρα και τους φίλους του, κι άρχισε να βαδίζει προς την κατεύθυνση που του είχε δείξει ο ταξιδιώτης. Η καρδιά του πετούσε από ενθουσιασμό στη σκέψη των αμύθητων θησαυρών που τον περίμεναν στο Βασίλειο της Τύχης - γιατί ήταν σίγουρος πως θα κατάφερνε να φτάσει ως εκεί.

Το βράδυ της δεύτερης μέρας έφτασε στις όχθες ενός μεγάλου ποταμού. Δεμένη σ' έναν πάσσαλο ήταν μια βάρκα και πλάι της έστεκε ένας θεόρατος άντρας.

«Καλέ μου άνθρωπε, ξέρεις πού είναι το Βασίλειο της Τύχης;», ρώτησε ο Ενρίκε.

«Από την άλλη πλευρά του ποταμού».

«Μπορείς να με περάσεις απέναντι;».

«Ναι, αλλά πρέπει να με πληρώσεις. Χρήματα έχεις;»

«Αν είχα θα πήγαινα στο Βασίλειο της Τύχης;»

«Τότε θα πρέπει να με πληρώσεις μ' ένα μικρό κομμάτι απ' την καρδιά σου.

Δεν θα πονέσει, θα δεις».

Ο Ενρίκε ούτε που το σκέφτηκε δεύτερη φορά. Άφησε τον άντρα να του ανοίξει το στήθος και να του πάρει ένα κομματάκι απ' την καρδιά του, κι έτσι βρέθηκε στην απέναντι όχθη... Ήδη μπορούσε να δει από μακριά το Βασίλειο της Τύχης, ν' αστράφτει στο ηλιοβασίλεμα. Όμως πρόσεξε ότι δεν ανυπομονούσε τόσο να φτάσει, κι ένιωθε ένα παράξενο κενό στο στήθος. Παρ' όλα αυτά συνέχισε να προχωράει. Ούτε εκατό βήματα δεν είχε κάνει, όταν έφτασε σ' ένα στενό πέρασμα ανάμεσα σε δύο βουνά. Τα φρουρούσε ένας άλλος άντρας, ακόμη πιο μεγαλόσωμος από τον πρώτο.

«Μπορώ να περάσω;»

«Αν με πληρώσεις μ' ένα κομμάτι απ' την καρδιά σου...», απάντησε ο φρουρός.

Χωρίς να διστάσει, ο Ενρίκε άνοιξε το πουκάμισό του και ο άντρας έκοψε ένα κομμάτι απ' την καρδιά του. Τώρα η πανέμορφη πόλη βρισκόταν κοντά κι άστραφτε τόσο, που μολονότι είχε νυχτώσει, ήταν σαν μέρα μεσημέρι. Όμως ο Ενρίκε την κοίταζε με κάτι σαν αδιαφορία· η λαχτάρα του σαν να είχε σβήσει. Άλλωστε, μπροστά στα μάτια του ανοιγόταν μια τεράστια χαράδρα και γεφύρι δεν φαινόταν πουθενά. Αποκαρδιωμένος, ο Ενρίκε κάθισε σε μια πέτρα σκεφτικός.

Ξαφνικά, άκουσε πλατάγισμα φτερών. Σήκωσε τα μάτια και είδε μπροστά του έναν τεράστιο γύπα.

«Θέλεις να περάσεις; Δώσε μου τότε ένα κομμάτι απ' την καρδιά σου».

«Πάρε όσο θες», είπε ο Ενρίκε και το αρπακτικό άνοιξε με το ράμφος του το στήθος του παιδιού κι έκοψε ένα μεγάλο κομμάτι απ' την καρδιά του. Υστέρα, τον άρπαξε με τα νύχια του και τον κουβάλησε στην άλλη πλευρά της αβύσσου.

Τώρα βρισκόταν μπροστά στις πύλες του Βασιλείου - κι εκεί, όμως, στέκονταν θεόρατοι φρουροί. Άνοιξαν το στήθος του, πήραν ό,τι είχε απομείνει απ' την καρδιά του και στη θέση της έβαλαν μιαν άλλη, φτιαγμένη από ατσάλι και σκληρή σαν διαμάντι. Τους ξέφυγε μονάχα ένα ελάχιστο κομματάκι αληθινής καρδιάς, που συνέχισε να χτυπάει αδύναμα.

«Επιτέλους, έφτασα», μονολόγησε ο Ενρίκε.

Όμως, τι παράξενο, δεν ένιωθε ούτε έκπληξη ούτε χαρά! Το χρυσάφι τού φαινόταν φτηνό αλουμίνιο, τα πετράδια ψεύτικα στολίδια. Έψαξε να βρει φίλους, όμως κανένας δεν του έδινε σημασία, γιατί όλοι στο Βασίλειο της Τύχης είχαν ατσάλινη καρδιά. Το ελάχιστο κομματάκι αληθινής καρδιάς μέσα στο στήθος του άρχισε να υποφέρει. Το παιδί ήθελε τώρα να γυρίσει πίσω. Ακολούθησε τον πρώτο δρόμο που βρήκε μπροστά του και γρήγορα βρέθηκε έξω από τη μεγάλη πόλη. Ένιωσε ένα σκίρτημα χαράς, που αμέσως πνίγηκε σαν από σιδερένιο χέρι. Όμως τα πόδια του είχαν βγάλει φτερά. Έτρεχε, χωρίς να λογαριάζει τις μυτερές πέτρες και τ' αγκάθια και σε λίγο βρέθηκε στο χωριό του.

Ήταν φτωχός όπως και πριν. Στο στήθος του, η μεταλλική καρδιά δεν τον άφηνε να ανασάνει. Πέρασε το κατώφλι του σπιτιού του, χωρίς να νιώσει καμία χαρά. Ένα χέρι βαρύ πίεζε το στήθος του και τον γέμιζε με αγωνία. Η ψεύτικη καρδιά χτυπούσε μηχανικά, σαν ρολόι: τικ-τακ, τικ-τακ... Τα πρόσωπα των αδελφών του, των φίλων, του πατέρα του, του φαίνονταν ξένα. Τότε, στην πόρτα φάνηκε η μητέρα του.

Όρμησε στο παιδί της, το έσφιξε στην αγκαλιά της κι ένα δάκρυ χαράς κύλησε απ' τα μάτια της κι έπεσε στο στήθος του Ενρίκε. Και τότε, η ατσάλινη καρδιά, σαν να ξεκουρντίστηκε. Άρχισε να χτυπάει ακανόνιστα και ξαφνικά πήδησε έξω από το στήθος του αγοριού, σαν σπασμένο ελατήριο από χαλασμένο ρολόι. Το μικρό κομματάκι είχε ξαναγίνει κανονική καρδιά και ο Ενρίκε ήταν ευτυχισμένος. «Αν είναι ν' αποκτήσουμε πλούτη και να χάσουμε την καρδιά και τα όνειρά μας, καλύτερα να μείνουμε φτωχοί», έλεγε στους φίλους του όταν τον ρώτησαν για το Βασίλειο της Τύχης. Και ρίχτηκε στο παιχνίδι, με έναν ενθουσιασμό που δεν είχε νιώσει ποτέ ως τότε.

Το αμάξι και η μύγα (Μύθος του Αισώπου)

2012-10-19T12:58:00.001-07:00

Αυτή η αλογόμυγα ήταν σαν εκείνους που ανακατεύονται σε ξένες υποθέσεις τάχατες πως βοηθούν και το μόνο που πετυχαίνουν είναι να γίνονται ενοχλητικοί…

Το αμάξι και η μύγα (Μύθος του Αισώπου)

Σ’έναν ανηφορικό εξοχικό δρόμο, έξι άλογα έσερναν με κόπο ένα αμάξι. Τα άλογα ήταν πολύ δυνατά, αλλά ο δρόμος ήταν άσχημος, όλο πέτρες, ο ήλιος του μεσημεριού ήταν πολύ ζεστός και το αμάξι βαρυφορτωμένο. Βλέποντας πως τα άλογα δυσκολεύονταν να ανέβουν εκείνο τον ανήφορο, όλοι οι επιβάτες κατέβηκαν από το αμάξι – κάτι γέροι, μερικές γυναίκες, ένας καλόγερος. Τα άλογα τα καημένα ξεφησούσαν, λαχάνιαζαν και ήταν μούσκεμα στον ιδρώτα. Εκείνη την ώρα περνούσε από κει, πετώντας, μια αλογόμυγα και σκέφτηκε να δώσει κουράγιο στα άλογα. Τσιμπάει το ένα, τσιμπάει το άλλο, τσίμπησε και τα έξι άλογα, που πόνεσαν και τάχυναν το βήμα τους.

«Ας δώσω κουράγιο και στον αμαξά», σκέφτηκε η μύγα

Και πήγε και τσίμπησε και τον αμαξά, που πόνεσε και σηκώνοντας το μαστίγιό του, χτύπησε δυνατά τα άλογα, σαν να ‘φταιγαν εκείνα που τον τσίμπησε η αλογόμυγα. Τα άλογα τάχυναν πιο πολύ το βήμα τους και η αλογόμυγα ενθουσιάστηκε, γιατί πίστευε πως αυτή έκανε το αμάξι να προχωρεί.

«Κανένας τους δε με βοηθάει!» έλεγε μέσα της η αλογόμυγα.

Πραγματικά ο καλόγερος έψελνε σιγά ένα τροπάριο, μια γυναίκα σιγόψελνε μαζί του και οι άλλοι επιβάτες νύσταζαν. Τέλος το αμάξι έφτασε στην κορυφή του ανηφορικού δρόμου κι εκεί ο αμαξάς το σταμάτησε για να ανασάνουν λίγο τα άλογα, προτού πάρουν τον κατήφορο.

«Επιτέλους! Θα μπορέσω να ανασάνω κι εγώ» μουρμούρισε η αλογόμυγα, που πίστευε πάντοτε πως αυτή είχε ανεβάσει το αμάξι στην κορυφή του λόφου. «Τα άλογα πρέπει να με πληρώσουν για τον κόπο μου.»

Κι άρχισε να τα τσιμπάει ένα ένα, ρουφώντας το αίμα τους για … να πληρωθεί για τον κόπο της.

Αυτή η αλογόμυγα ήταν σαν εκείνους τους ανθρώπους που ανακατεύονται σε ξένες υποθέσεις και κάνουν το σπουδαίο, τάχατες πως βοηθούν, Και το μόνο που πετυχαίνουν είναι να γίνονται ενοχλητικοί.

Το σοφό κορίτσι (Ρωσικό παραμύθι)

2012-09-21T15:18:00.004-07:00

Θα δώσω, λοιπόν, το πουλάρι σ' όποιον μου πει ποιο πράγμα στον κόσμο είναι το γρηγορότερο, ποιο είναι το παχύτερο, ποιο είναι το απαλότερο και ποιο το πολυτιμότερο.

Το σοφό κορίτσι (Ρωσικό παραμύθι)

Μια φορά κι έναν καιρό, σ' ένα χωριό στη μέση της μεγάλης ρωσικής στέπας, ζούσαν δύο αδέλφια. Ο ένας ήταν πλούσιος και τρανός, με τροφαντή γυναίκα και πολλά παιδιά, ο άλλος φτωχός και χήρος, με μόνη συντροφιά του την εφτάχρονη κόρη του.

Μια μέρα τα δύο αδέλφια αποφάσισαν να πάνε στην πρωτεύουσα όπου όπως κάθε χρόνο, γινόταν το μεγάλο παζάρι - ο πλούσιος με το όμορφο άτι του, ο φτωχός με τη φοράδα του. Δρόμο πήραν δρόμο άφησαν και, την ώρα που σουρούπωνε, είδαν μπροστά τους μια έρημη καλύβα.

«Εδώ να περάσουμε τη νύχτα!» είπε ο πλούσιος.

Ξεπέζεψαν, έδεσαν τα άλογα έξω από το καλυβάκι και έπεσαν να κοιμηθούν. Πολύ πρωί, τους ξύπνησαν χλιμιντρίσματα. Βγαίνουν στην πόρτα, και τι να δουν! Τα άλογα ήταν τρία! Το τρίτο ήταν ένα πουλαράκι, που το είχε γεννήσει η φοράδα τη νύχτα. Στεκόταν, μισοτρεκλίζοντας, πλάι στο άλογο του πλούσιου αδελφού.

«Δικό μου είναι!», φώναξε ο Ντιμίτρι, ο πλούσιος.

«Από πού κι ώς πού;» ρώτησε ο Ιβάν, ο φτωχός. «Αφού το γέννησε η φοράδα μου!»

«Ναι, αλλά στεκόταν πλάι στο άλογό μου!» απάντησε ο Ντιμίτρι.

Τα δύο αδέλφια άρχισαν να μαλώνουν και κανένας δεν υποχωρούσε. Στο τέλος αποφάσισαν, μόλις φτάσουν στην πόλη, να ζητήσουν από τον βασιλιά να αποδώσει δικαιοσύνη.

Ετσι κι έκαναν. Ο βασιλιάς τούς δέχτηκε καθισμένος στον θρόνο του και τους άκουσε προσεκτικά. Από τα πρώτα τους κιόλας λόγια κατάλαβε ότι το πουλάρι ανήκε στον Ιβάν, επειδή όμως ήθελε να το διασκεδάσει λιγάκι, είπε:

«Πολύ μπερδεμένα μου τα λέτε εσείς οι δυο και δεν μπορώ να αποφασίσω. Θα δώσω, λοιπόν, το πουλάρι σ' όποιον μου πει ποιο πράγμα στον κόσμο είναι το γρηγορότερο, ποιο είναι το παχύτερο, ποιο είναι το απαλότερο και ποιο το πολυτιμότερο. Να έρθετε σε μία βδομάδα με τις απαντήσεις σας!».

Τα αδέλφια πήραν αμίλητα τον δρόμο του γυρισμού. Ο πλούσιος πήγε κατευθείαν στο σπίτι του και εξιστόρησε όσα έγιναν στη γυναίκα του.

«Μα, δεν σε ρώτησε και τίποτα δύσκολο ο βασιλιάς!», είπε εκείνη. «Να τι θα του απαντήσεις: Το γρηγορότερο πράγμα στον κόσμο είναι το άλογό σου, το παχύτερο το γουρούνι μας, το απαλότερο το πάπλωμά μας και πολυτιμότερο ο μικρός μας γιος».

Ο φτωχός γύρισε στο φτωχικό του καταστενοχωρημένος. Πήρε την κορούλα του στην αγκαλιά του και της είπε όσα είχαν συμβεί. Εκείνη, σκέφτηκε λίγο και του απάντησε:

«Να πεις στον βασιλιά ότι το γρηγορότερο πράγμα στον κόσμο είναι ο παγωμένος βόρειος άνεμος τον χειμώνα, το παχύτερο είναι το χώμα των χωραφιών της πατρίδας μας, το απαλότερο είναι το χάδι ενός παιδιού και το πολυτιμότερο είναι η τιμιότητα».

Πέρασαν οι μέρες και τα δύο αδέλφια παρουσιάστηκαν και πάλι μπρος στον βασιλιά. Εκείνος ξεκαρδίστηκε με τις απαντήσεις του Ντιμίτρι, όμως άκουσε με προσοχή τον Ιβάν και θα του έδινε το πουλάρι στη στιγμή, αν δεν ήθελε να τον δοκιμάσει λίγο ακόμη.

«Εσύ τα σκέφτηκες όλα αυτά;» τον ρώτησε.

«Οχι, εγώ, μεγαλειότατε» , «η εφτάχρονη κορούλα μου».

«Για να δούμε αν είναι τόσο έξυπνη όσο φαίνεται». «Σε εφτά ημέρες να τη φέρεις στο παλάτι. Να εμφανιστεί όμως μπροστά μου ούτε γυμνή ούτε ντυμένη ούτε πεζή ούτε καβάλα σ' άλογο ούτε με δώρα ούτε με άδεια χέρια. Αν τα καταφέρει, θα πάρεις και το πουλάρι και εκατό ασημένια δουκάτα».

Ο Ιβάν γύρισε στο σπίτι ακόμα πιο στενοχωρημένος. Είπε δακρυσμένος στην κόρη του τι ζητούσε ο βασιλιάς, εκείνη όμως, χωρίς να ταραχτεί καθόλου, του ζήτησε να της φέρει έναν λαγό και μια πέρδικα και να πάψει να ανησυχεί.

Και έφτασε λοιπόν η μεγάλη μέρα... Πλήθος κόσμου είχε συγκεντρωθεί στο παλάτι, περιμένοντας να δει πώς θα εμφανιζόταν η κορούλα του Ιβάν μπροστά στον βασιλιά. Κι εκείνη, ήρθε τυλιγμένη σε ένα ψαράδικο δίχτυ, καβάλα σ' έναν λαγό, κρατώντας στα χέρια της μια πέρδικα.

«Ωραία!» φώναξε ο βασιλιάς. «Δεν είναι ούτε γυμνή ούτε ντυμένη ούτε πεζή ούτε καβάλα σ' άλογο. Τα χέρια της όμως είναι γεμάτα!»

Τότε το κοριτσάκι άνοιξε τα δάχτυλα και η πέρδικα πέταξε στον αέρα. Θαυμάζοντας την εξυπνάδα του κοριτσιού, ο βασιλιάς τη ρώτησε με γλυκιά φωνή:

«Τόσο φτωχοί είστε, λοιπόν; Τόσο πολύ που χρειάζεστε το πουλάρι;»

«Ναι, μεγαλειότατε!», απάντησε το κοριτσάκι. «Ζούμε με τους λαγούς που πιάνει ο πατέρας μου απ' το ποτάμι και με τα ψάρια που μαζεύει από τα δέντρα».

«Αχά!», φώναξε θριαμβευτικά ο βασιλιάς. «Να που δεν είσαι και τόσο έξυπνη! Πού ακούστηκε να υπάρχουν λαγοί στα ποτάμια και ψάρια στα δέντρα;»

«Και πού ακούστηκε αρσενικό άλογο να γεννάει πουλάρι;», απάντησε το κοριτσάκι.

Τραντάχτηκε το παλάτι από τα γέλια και τα χειροκροτήματα. Ο βασιλιάς διέταξε να δοθούν αμέσως στον Ιβάν το πουλάρι και τα δουκάτα και δήλωσε με δυνατή φωνή:

«Μονάχα στο βασίλειό μου θα μπορούσε να γεννηθεί ένα τόσο όμορφο και σοφό κορίτσι!»

Ο πρόεδρος και ο διάβολος (Σουηδικό παραμύθι)

2012-09-21T15:13:00.001-07:00

Μια φορά, ο πρόεδρος ενός χωριού πήγαινε στην αγορά μιας γειτονικής πόλη και στο δρόμο συνάντησε το διάβολο!

Ο πρόεδρος και ο διάβολος (Σουηδικό παραμύθι)

Μια φορά, ο πρόεδρος ενός χωριού πήγαινε στην αγορά μιας γειτονικής πόλης και στο δρόμο συνάντησε, το διάβολο!

«Με παίρνετε μαζί σας, παρακαλώ»; Ρώτησε ο διάβολος

«Ανέβα διάολέ μου, ανέβα, ανέβα» είπε ο πρόεδρος και του’κανε χώρο στο αμάξι.

Συνήθως ο πρόεδρος δεν εξυπηρετούσε κανένα, μα το διάβολο τον φοβήθηκε λιγάκι. Μετά από λίγο συνάντησαν ένα γέρο, που προσπαθούσε να διώξει από το δρόμο ένα γουρούνι.

«Που να σε πάρει ο διάολος, παλιογούρουνο»! φώναξε ο γέρος.

«Άντε άντε κουνήσου, πήγαινε να πάρεις το γουρουνάκι σου», είπε ο πρόεδρος στο διάβολο.

«Και γιατί»; Απάντησε ο διάβολος γυρνώντας το κεφάλι. «Εκείνος ο γέρος το’λεγε έτσι, για να λέει».

Συνέχισαν το δρόμο τους και ξαφνικά πετάχτηκε μπροστά τους ένα παιδάκι και παραλίγο να το πατήσουν δηλαδή. Η μητέρα του το άρπαξε τη στιγμή ακριβώς που περνούσε το αμάξι και το τράβηξε φωνάζοντας:

«Που να σε πάρει ο διάβολος, αλητόπαιδο».

«Γιατί δεν παίρνεις εκείνο το παιδάκι, αφού η ίδια η μάνα του σ’το δίνει».

«Και γιατί; Η μάνα το’λεγε έτσι, για να λέει», απάντησε ο διάβολος.

Προχώρησαν κι άλλο και σε κάποιο σημείο συνάντησαν μια γριά, που κάποτε ο πρόεδρος της είχε πάρει τη γίδα, γιατί την είχε αφήσει να βοσκήσει στο κοινοτικό λιβάδι του χωριού. Όταν η γυναίκα τον είδε, του’δειξε τη γροθιά της και φώναξε:

«Ο διάολος να σε πάρει πρόεδρε, που αδικείς τη φτωχολογιά».

«Τώρα μάλιστα, η γριά θέλει πραγματικά να πει αυτό που είπε» σχολίασε ο διάβολος γυρνώντας προς τον πρόεδρο. Τον άρπαξε από το λαιμό και τον πήρε μαζί του κάτω στην κόλαση.

Πως δημιουργήθηκαν οι πεταλούδες (Ινδιάνικος Μύθος)

2012-08-17T08:34:00.002-07:00

Θα φτιάξω κάτι που θα με κάνει χαρούμενο, κάτι που θα το βλέπουν τα παιδιά και θα διασκεδάζουν, σκέφτηκε ο Δημιουργός.

Πως δημιουργήθηκαν οι πεταλούδες

Κάποια μέρα ο Δημιουργός ξεκουραζόταν και καθισμένος κοιτούσε μερικά παιδιά που έπαιζαν σε ένα χωριό. Καθώς τα κοιτούσε άρχισε να σκέφτεται ότι τα παιδιά αυτά κάποια στιγμή θα γεράσουν. Το δέρμα τους θα ζαρώσει. Τα μαλλιά τους θα γκριζάρουν. Τα δόντια τους θα πέσουν. Τα αξιολάτρευτα κοριτσάκια μεγαλώνοντας θα γίνουν άσχημες γριές γυναίκες. Αλλά ακόμη και τα παιχνιδιάρικα κουτάβια θα γίνουν γέρικοι, τυφλοί και ψωριάρικοι σκύλοι. Τα τόσο όμορφα λουλούδια θα μαραθούν. Κι αυτά τα φύλλα από τα δέντρα θα πέσουν και θα ξεραθούν. Αυτά σκεφτόταν ο Δημιουργός και γινόταν όλο και πιο λυπημένος. Ήταν φθινόπωρο και η σκέψη του χειμώνα που ακολουθούσε του βάραινε την καρδιά.

Ο καιρός βέβαια ήταν ακόμα ζεστός και ο ήλιος έλαμπε. Ο Δημιουργός παρατήρησε το παιχνίδισμα του φωτός στο έδαφος και τα κίτρινα φύλλα που τα παρέσυρε ο άνεμος εδώ κι εκεί. Κοίταξε το γαλάζιο του ουρανού, το λευκό του καλαμποκάλευρου και ξαφνικά χαμογέλασε. Όλα αυτά τα χρώματα πρέπει να διατηρηθούν σκέφτηκε.

«Θα φτιάξω κάτι που θα με κάνει χαρούμενο, κάτι που θα το βλέπουν τα παιδιά και θα διασκεδάζουν».

Έτσι ο Δημιουργός, πήρε τη τσάντα του κι άρχισε να μαζεύει χρώματα: μια ηλιαχτίδα, μια χούφτα μπλε του ουρανού, λευκό από το καλαμποκάλευρο, λίγη σκιά από τα παιδιά που έπαιζαν, μαύρο από τα όμορφα μαλλιά ενός κοριτσιού, κίτρινο από τα φύλλα που έπεφταν, πράσινο από τις πευκοβελόνες, κόκκινο, μωβ και πορτοκαλί από τα λουλούδια. Αφού τα έβαλε όλα αυτά στη τσάντα του, πρόσθεσε και τα τραγούδια των πουλιών. Τότε περπάτησε ως το σημείο που έπαιζαν τα παιδιά και τους είπε:

«Παιδιά αυτό είναι για σας, τους έδωσε τη τσάντα και τους είπε να το ανοίξουν, γιατί υπήρχε κάτι όμορφο για αυτά μέσα».

Τα παιδιά άνοιξαν τη τσάντα και τότε εκατοντάδες πολύχρωμες πεταλούδες ξεχύθηκαν έξω από αυτήν. Πέταξαν χορεύοντας γύρω από τα παιδιά, κάθισαν λίγο στα μαλλιά τους, και ξανασηκώθηκαν πετώντας κατά κύματα από το ένα λουλούδι στο άλλο. Τα παιδιά γοητευμένα από το θέαμα είπαν ότι δεν είχαν ξαναδεί κάτι τόσο όμορφο. Τότε οι πεταλούδες άρχισαν να τραγουδούν, ενώ τα παιδιά τις χάζευαν χαμογελώντας.

Καθώς γίνονταν όλα αυτά, ένα πουλί ήρθε πετώντας και κάθισε στον ώμο του Δημιουργού, και του είπε:

«Όταν μας δημιούργησες είπες ότι κάθε πουλί θα έχει το τραγούδι του. Τώρα έδωσες και αλλού αυτά τα τραγούδια. Δεν είναι αρκετό που έδωσες στα πλάσματα αυτά τα χρώματα του ουράνιου τόξου»;

Έχεις δίκιο είπε ο Δημιουργός: έδωσα σε κάθε πουλί από ένα τραγούδι και δεν έπρεπε να σας πάρω ό,τι σας ανήκει. Έτσι πήρε πίσω τα τραγούδια από τις πεταλούδες και γι’αυτό από τότε εκείνες είναι σιωπηλές.

Ο λύκος και ο σκύλος (Μύθος του Αισώπου)

2012-08-17T08:30:00.000-07:00

Προτιμώ την ελευθερία μου και την πείνα μου, από την αλυσίδα σου και την καλοπέρασή σου…

Ο λύκος και ο σκύλος

Ένας λύκος είχε γίνει πετσί και κόκαλο από την πείνα, γιατί τα σκυλιά της περιοχής φύλαγαν τόσο καλά τα κοπάδια με τα πρόβατα και τις γίδες, ώστε δε μπορούσε να αρπάξει κανένα. Τριγυρνούσε λοιπόν απελπισμένος από δω κι από κει, όταν ξαφνικά, αντίκρισε μπροστά του ένα σκύλο, που είχε χάσει το δρόμο του. Όταν τον είδε ο λύκος, σκέφτηκε αμέσως πως θα μπορούσε να χορτάσει την πείνα του. Αλλά δεν τολμούσε να του ριχτεί, γιατί ο σκύλος φαινόταν πολύ δυνατός. Πήγε λοιπόν κοντά του κι άρχισε να τον παινεύει.

«Είσαι πολύ όμορφος και πολύ καλοθρεμμένος, θα’θελα να γινόμαστε φίλοι. Αλλά εγώ βλέπεις είμαι τόσο αδύνατος, που δε θα με καταδέχεσαι».

«Από σένα εξαρτάται να μην είσαι αδύνατος».

«Και τι να κάνω για να παχύνω»;

«Άφησε τα δάση και τις ερημιές όπου ζεις κι έλα μαζί μου να ζήσεις σα σκύλος. Μαζί με τους λύκους που τριγυρνάς, τι κερδίζεις; Με μεγάλη δυσκολία εξοικονομείς το φαγητό σου, και αυτό σπάνια».

«Και τι πρέπει να κάνω για να ζήσω σα σκύλος»;

«Σχεδόν τίποτα, θα κυνηγάς τους φτωχοντυμένους και τους ζητιάνους, θα κουνάς την ουρά σου στον κύριό σου και θα τρως όλα τα κόκαλα και όλα τα αποφάγια του».

«Πραγματικά, δε φαίνεται δύσκολη δουλειά, έρχομαι μαζί σου».

Ξεκίνησαν λοιπόν για να πάνε στην πολιτεία, αλλά στο δρόμο ο λύκος πρόσεξε πως ο λαιμός του σκύλου ήταν μαδημένος.

«Γιατί είναι μαδημένος ο λαιμός σου»;

«Είναι από την αλυσίδα».

«Ποια αλυσίδα»;

«Την αλυσίδα που με δένουν».

«Ώστε δεν είσαι ελεύθερος να τριγυρνάς όπου θέλεις»;

«Όχι πάντοτε. Την ημέρα με έχουν δεμένο και τη νύχτα με λύνουν».

«Αν είναι έτσι, δε μου αρέσει καθόλου να είμαι σκύλος. Προτιμώ την ελευθερία μου και την πείνα μου, από την αλυσίδα σου και τη καλοπέρασή σου».

Κα το έβαλε στα πόδια για να ξαναγυρίσει στο δάσος.

Το λιοντάρι και η γίδα (Ινδικό παραμύθι)

2012-08-01T13:24:00.000-07:00

Είμαι η βασίλισσα των γιδιών! Έχω πάρει όρκο να καταβροχθίσω100 τίγρεις 25 ελέφαντες και10 λιοντάρια…

Το λιοντάρι και η γίδα (Ινδικό παραμύθι)

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια αγέλη από γίδια που πήγαινε κάθε μέρα για βοσκή, σ' ένα δάσος. Κάποια μέρα, ενώ επέστρεφαν σπίτι, ένα μέλος του κοπαδιού, μια γριά γίδα, κουράστηκε κι έμεινε πίσω. Άρχισε να πέφτει η νύχτα και μια και δεν μπορούσε να βρει το δρόμο της στο σκοτάδι, ζήτησε καταφύγιο σε μια σπηλιά που είδε εκεί κοντά. Αλλά, φανταστείτε την έκπληξή της, όταν μπαίνοντας μέσα βρήκε να κάθεται στο βάθος της ένα λιοντάρι. Τρομοκρατήθηκε και έμεινε ακίνητη για μια στιγμή, αλλά μετά μαζεύοντας όλο το θάρρος της, αναλογίστηκε τι θα μπορούσε να κάνει για να σωθεί.

«Αν προσπαθήσω να τρέξω, το λιοντάρι θα με πιάσει, αλλά αν δείξω γενναιότητα και τσαμπουκά απέναντί του, ίσως καταφέρω να επιβιώσω».

Έτσι, περπάτησε με αναίδεια προς το μέρος του λιονταριού, χωρίς να δείξει το παραμικρό ίχνος φόβου. Το λιοντάρι την κοίταξε καλά, την κοίταξε και την ξανακοίταξε, αλλά δεν ήξερε τι να υποθέσει σχετικά με το θάρρος αυτής της συνηθισμένης γίδας, που δεν έμοιαζε με καμιά άλλη της φυλής της, αφού ούτε μία απ' αυτές δεν τόλμησε ποτέ να το πλησιάσει. Τελικά σκέφτηκε ότι αυτή δε θα μπορούσε να είναι γίδα, αλλά κάποιο άλλο παράξενο ζώο, που δεν ξαναείδε ποτέ.

«Ποια είσαι, γριά μου»; ρώτησε με ευγένεια.

«Είμαι η βασίλισσα των γιδιών», απάντησε.

«Είμαι λάτρης του θεού Σίβα, και έχω πάρει όρκο να καταβροχθίσω εκατό τίγρεις, είκοσι πέντε ελέφαντες και δέκα λιοντάρια προς τιμήν του. Έχω ήδη φάει τις εκατό τίγρεις και τους είκοσι πέντε ελέφαντες και τώρα αναζητώ τα δέκα λιοντάρια».

Το λιοντάρι έγινε εξαιρετικά ανήσυχο ακούγοντας τα λόγια της γίδας, και πιστεύοντας ότι όντως αυτή ήρθε για να τον καταβροχθίσει, γλίστρησε έξω από τη σπηλιά λέγοντας σα δικαιολογία ότι ήθελε να πλύνει το πρόσωπό του στο ποτάμι.

Καθώς έσπευσε να απομακρυνθεί, συνάντησε ένα τσακάλι, που βλέποντας το βασιλιά των ζώων πανικόβλητο, τον ρώτησε τι συμβαίνει.

Το λιοντάρι μίλησε στο τσακάλι με λίγα λόγια για τη συνάντησή του μ' ένα παράξενο ζώο, που μοιάζει πολύ με γίδα, αλλά που δεν έχει κανένα ίχνος απ' τη δειλία της.

Το τσακάλι ήταν πολύ έξυπνο. Σύντομα μάντεψε ότι εκείνο που προκάλεσε όλο αυτό το σαματά ήταν απλά μια δυστυχής γριά γίδα. Και προσπάθησε να πείσει γι' αυτό το λιοντάρι, λέγοντάς του ότι όλη τούτη η ιστορία ήταν ένα κόλπο που εμπνεύστηκε ένα αδύναμο γέρικο ζώο, ώστε να σώσει το τομάρι του.

«Άντε, μάζεψε το θάρρος σου και έλα μαζί μου πίσω στη σπηλιά σου, και φτιάξε στον εαυτό σου ένα γεύμα απ' αυτήν την υποκρίτρια».

Το λιοντάρι ακολούθησε τη συμβουλή και επέστρεψε στη σπηλιά με το τσακάλι.

Μόλις η γριά γίδα είδε το λιοντάρι να επιστρέφει, κατάλαβε ότι το πονηρό τσακάλι, που ήταν μαζί του, ήταν υπεύθυνο γι' αυτή την εξέλιξη. Αλλά δεν έχασε το κουράγιο της. Περπάτησε προς το μέρος τους και, υιοθετώντας μια αξιοπρεπή στάση, είπε στο τσακάλι:

«Μ' αυτό τον τρόπο ακολουθείς τις διαταγές μου; Σ' έστειλα για να μου φέρεις δέκα λιοντάρια για να τα φάω όλα μαζί, και μου έφερες μόνο ένα. Θα σε γδάρω γι' αυτή σου την αμέλεια»!

Μόλις το λιοντάρι άκουσε αυτά τα λόγια, σκέφτηκε ότι προδόθηκε από το τσακάλι, κι έτσι του ρίχτηκε με φοβερή οργή και το καταβρόχθισε. Στο μεταξύ, η γίδα, κατάφερε να γλιστρήσει έξω από τη σπηλιά και έτσι να γλυτώσει απ' τα σαγόνια του λιονταριού.

Ο βάτραχος και το βόδι (Μύθος του Αισώπου)

2012-08-01T13:08:00.004-07:00

Ζητούσε να γίνει κάτι άλλο απ’ ότι τον είχε κάνει η φύση…

Ο βάτραχος και το βόδι (Αίσωπος)

Μια μέρα, ένα βόδι ήρθε να πιει νερό σε μια λιμνούλα. Ένας βάτραχος, που ζούσε σε εκείνη τη λιμνούλα, είδε το βόδι και το θαύμασε.

«Τι όμορφο και τι παχύ που είναι!» μουρμούρισε, «αχ, να ‘μουν κι εγώ τόσο παχύς και τόσο μεγάλος, όσο είναι αυτό το βόδι.. πως όμως να γίνω μεγάλος και παχύς σαν το βόδι;»

Σκέφτηκε, σκέφτηκε ο βάτραχος και το βρήκε: θα ‘πινε νερό! Θα ‘πινε τόσο πολύ νερό, που θα φούσκωνε, θα φούσκωνε και στο τέλος θα γινόταν τόσο παχύς και τόσο μεγάλος, όσο ήταν και το βόδι που θαύμαζε. Άρχισε λοιπόν να πίνει νερό ασταμάτητα. Και κάθε μέρα, ρωτούσε έναν άλλο βάτραχο που έμενε κοντά του, μέσα στη λάσπη της λιμνούλας:

«Για κοίταξέ με καλά. Πάχυνα πολύ;»

«Πάχυνες αρκετά.»

«Μοιάζω με το βόδι;»

«Όχι ακόμα»

Την άλλη μέρα τον ξαναρώτησε

«Μοιάζω με το βόδι;»

«Όχι ακόμα. Η αλήθεια είναι πως πάχυνες αρκετά, αλλά με βόδι δε μοιάζεις.»

Κι ο βάτραχος που ήταν πεισματάρης, όλο έπινε νερό, έπινε, έπινε, έπινε ώσπου έσκασε…

Κι έτσι έχασε τη ζωή του, ο ανόητος, γιατί ζητούσε να γίνει κάτι άλλο από ότι τον είχε κάνει η φύση…!

Ο πετεινός και το μαργαριτάρι (Μύθος του Αισώπου)

2012-07-13T08:26:00.000-07:00

Μια μέρα, ένας πετεινός, εκεί που σκάλιζε σε μια αυλή για να βρει κανένα σκουλήκι, βρήκε ένα μαργαριτάρι…

Ο ΠΕΤΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ (Αίσωπος)

Μια μέρα, ένας πετεινός, εκεί που σκάλιζε σε μια αυλή για να βρει κανένα σκουλήκι, βρήκε ένα μαργαριτάρι. Ήξερε πως το μαργαριτάρι δεν τρωγόταν.

«Τι να το κάνω;» «Καλύτερα θα ήταν να ‘βρισκα κανένα σπυρί καλαμπόκι.»

Παίρνει λοιπόν το μαργαριτάρι, το πάει σ’ένα χρυσοχόο και του λέει:

«Πάρε αυτό το πετράδι που δε τρώγεται και δωσ’ μου λίγο καλαμπόκι»

Ο χρυσοχόος του ‘δωσε αμέσως μια χούφτα καλαμπόκι, πήρε το μαργαριτάρι, γελώντας από μέσα του για την κουταμάρα του πετεινού.

Μα κι ο πετεινός γελούσε με την κουταμάρα του χρυσοχόου, γιατί νόμιζε πως ένα σπειρί καλαμπόκι είναι πιο πολύτιμο από ένα μαργαριτάρι …που δεν τρώγεται.

Γιατί η κουκουβάγια έχει μεγάλα μάτια (Ινδιάνικος Μύθος)

2012-07-13T04:21:00.001-07:00

Η κουκουβάγια λέει στο Δημιουργό: Θέλω να γίνω το πιο όμορφο, το πιο γρήγορο και το πιο θαυμάσιο από όλα τα πουλιά!

ΓΙΑΤΙ Η ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΑ ΜΑΤΙΑ (Ινδιάνικος Μύθος)

Ο Δημιουργός των πάντων, ήταν απασχολημένος καθώς έφτιαχνε διάφορα ζώα. Είχε μόλις αρχίσει να φτιάχνει το κουνέλι, όταν αυτό του ζήτησε να του φτιάξει όμορφα μακριά πόδια, μακριά αυτιά σαν του ελαφιού, καθώς και αιχμηρά δόντια και νύχια σαν του πάνθηρα.

«Θα τα φτιάξω όπως μου ζητούν και θα τους δώσω ό,τι θέλουν» σκέφτηκε ο Δημιουργός και χωρίς να χάνει χρόνο, άρχισε να φτιάχνει τα μακριά αυτιά που του είχε ζητήσει το κουνέλι.

Η κουκουβάγια που ακόμη δεν είχε πάρει μορφή, καθόταν σε ένα δέντρο εκεί κοντά και περίμενε να έρθει η σειρά της. Καθώς περίμενε άρχισε να λέει στο Δημιουργό, τι μορφή θέλει να της δώσει: Ήθελε έναν όμορφο μακρύ λαιμό σαν του κύκνου, κόκκινα φτερά σαν του καρδινάλιου, μακρύ ράμφος σαν του τσικνιά κι ένα όμορφο λοφίο σαν του ερωδιού. Ήθελε γίνει το πιο όμορφο, το πιο γρήγορο και το πιο θαυμάσιο από όλα τα πουλιά!

Ο Δημιουργός φτιάχνοντας τα μακριά πόδια που του είχε ζητήσει το κουνέλι λέει στην κουκουβάγια

«Σςςςςς! Κάνε ησυχία επιτέλους. Γύρνα από την άλλη μεριά και κοίτα προς άλλη κατεύθυνση. Ακόμη καλύτερα κλείσε και τα μάτια σου. Δε ξέρεις ότι δεν επιτρέπεται να με κοιτάει κανείς όταν εργάζομαι;»

Η κουκουβάγια αντί να κάνει ότι της είπε ο Δημιουργός, του αποκρίνεται

«Κανείς δε μπορεί να μου απαγορεύσει να κοιτάω. Κανείς δεν μπορεί να με διατάξει να κλείσω τα μάτια μου. Μου αρέσει να σε κοιτάω και δες… το κάνω αυτή τη στιγμή.»

Ο Δημιουργός θύμωσε πολύ με τα λόγια της κουκουβάγιας. Την άρπαξε και της έχωσε το λαιμό μέσα στο σώμα της. Την ταρακούνησε μέχρι που τα μάτια της έγιναν μεγάλα και τρομαγμένα. Τέλος την άρπαξε απ’τα αυτιά κάνοντάς τα να προεξέχουν από τις δύο πλευρές του κεφαλιού της.

«Ορίστε της είπε, αυτό θα σου γίνει μάθημα. Τώρα δε θα μπορείς να γυρίζεις το λαιμό σου για να βλέπεις πράγματα που δεν πρέπει. Έχεις μεγάλα αυτιά για να ακούς όταν κάποιος σου λέει ότι δεν πρέπει να κάνεις κάτι. Αν και έχεις μεγάλα μάτια δεν θα μπορείς να με βλέπεις αφού θα ξυπνάς μόνο την νύχτα. Όσο για τα φτερά σου δεν θα είναι κόκκινα σαν του καρδινάλιου αλλά γκρι.»

Και λέγοντας το τελευταίο, έτριψε όλο το σώμα της κουκουβάγιας με λάσπη. Όλα αυτά έγιναν ως τιμωρία για την ανυπακοή της.

Αφού τακτοποίησε το αυθάδικο πουλί ο Δημιουργός, γύρισε να ολοκληρώσει το κουνέλι, που είχε αφήσει στη μέση. Το κουνέλι όμως φοβήθηκε τόσο από το θυμό του Δημιουργού, που έφυγε τρέχοντας. Έτσι το κουνέλι έμεινε ανολοκλήρωτο με τα πίσω του πόδια μόνο να είναι μακριά και χωρίς τα αιχμηρά δόντια και νύχια που του είχε ζητήσει. Επίσης από το φόβο που ένοιωσε κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του, φοβάται μέχρι σήμερα σχεδόν τα πάντα. Είναι σίγουρο ότι αν δεν είχε τρέξει τότε, θα ήταν ένα τελείως διαφορετικό ζώο.

Όσο για την κουκουβάγια, έμεινε όπως την έφτιαξε ο Δημιουργός πάνω στο θυμό του. Με κοντό λαιμό, μεγάλα μάτια και αυτιά που προεξέχουν από τα πλάγια του κεφαλιού της. Και το κυριότερο; Κοιμάται όλη την ημέρα και ξυπνάει μόνο τα βράδια.

Η κότα με τα χρυσά αυγά (Μύθος του Αισώπου)

2012-06-22T09:15:00.001-07:00

Έτσι την παθαίνει πάντα ο φιλάργυρος, που θέλει να τα κερδίζει όλα και δεν ευχαριστιέται με ’κείνα που έχει!

Η ΚΟΤΑ ΜΕ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΑΥΓΑ (ΑΙΣΩΠΟΣ)

Ένας άνθρωπος είχε κάποτε μία κότα, που γεννούσε κάθε μέρα ένα αυγό χρυσό! Ο άνθρωπος πήγε να τρελαθεί απ’ τη χαρά του. Μάζευε τα χρυσά αυγά και τα έκρυβε κι όλο λογάριαζε πόσο πιο πλούσιος γινόταν κάθε μέρα.

«Για να γεννάει η κότα μου ένα αυγό χρυσό κάθε μέρα, θα πει πως έχει στην κοιλιά της ολόκληρο χρυσορυχείο».

Κι επειδή ήταν πολύ φιλάργυρος, έσφαξε την κότα για να πάρει το χρυσορυχείο της και να μην περιμένει κάθε μέρα κι από ένα αυγό. Μέσα στην κοιλιά της κότας όμως, δε βρήκε τίποτα και τότε μετάνιωσε πικρά, αλλά ήταν πια πολύ αργά.

Έτσι την παθαίνει πάντοτε ο φιλάργυρος, που θέλει να τα κερδίζει όλα και δεν ευχαριστιέται με κείνα που έχει.

Το κολιμπρί (Παραμύθι από Μπουρκίνα Φάσο)

2012-06-13T13:55:00.001-07:00

Τα πουλιά ήθελαν να εκλέξουν βασιλιά. Γιατί να έχουν βασιλιά οι άνθρωποι και τα ζώα κι εμείς όχι; Συγκεντρώθηκαν λοιπόν σε ένα ξέφωτο για να αποφασίσουν…

Το Κολιμπρί (Παραμύθι από τη Μπουρκίνα Φάσο)

Τα πουλιά ήθελαν να aεκλέξουν βασιλιά. Γιατί να έχουν βασιλιά οι άνθρωποι και τα ζώα, σκέφτηκαν, κι εμείς όχι; Συγκεντρώθηκαν, λοιπόν, σε ένα ξέφωτο, για να αποφασίσουν.

«Να διαλέξουμε τη Στρουθοκάμηλο, που είναι το μεγαλύτερο πουλί!»

«Όχι, δεν μπορεί να πετάξει».

«Ε, τότε τον Αετό, που έχει το πιο διαπεραστικό βλέμμα!».

«Όχι, είναι πολύ άσχημος».

«Τον Γύπα, τον Γύπα, που έχει τα πιο δυνατά φτερά!»

«Ο Γύπας είναι βρομερός, μυρίζει απαίσια».

«Το Παγόνι, που είναι όμορφο!».

«Τα πόδια του είναι πολύ άσχημα, το ίδιο και η φωνή του».

«Την Κουκουβάγια, που βλέπει στο σκοτάδι!».

«Η Κουκουβάγια είναι άχρηστη τη μέρα, δεν αντέχει το φως».

Έφτασε το βράδυ κι ακόμα δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν. Τότε μια καρακάξα φώναξε: «Να κάνουμε διαγωνισμό! Όποιος μπορέσει να ανεβεί πάνω από τα σύννεφα, να γίνει βασιλιάς!». «Ναι, ναι!» . Δόθηκε το σύνθημα κι όλα μαζί ζυγιάστηκαν ψηλά στον ουρανό.

Ο Γύπας πετούσε τρεις ολόκληρες μέρες χωρίς να σταματήσει, κόντευε να φτάσει τον ήλιο. Στο τέλος της τρίτης μέρας, φώναξε δυνατά: «Πέταξα πιο ψηλά απ' όλους, είμαι ο βασιλιάς!»

Σήκωσε το κεφάλι του, και τι να δει! Το Κολιμπρί τον είχε ξεπεράσει. Είχε γαντζωθεί, χωρίς κανένας να το πάρει μυρωδιά, στο φτερό του Γύπα και δεν είχε πέσει, γιατί ήταν ελαφρύ σαν πούπουλο. «Εγώ έφτασα πιο ψηλά, είμαι ο βασιλιάς!».

Ο Γύπας πέταξε άλλη μια μέρα, συνεχίζοντας να ανεβαίνει προς τον ήλιο. «Έφτασα πιο ψηλά απ' όλους σας, είμαι ο βασιλιάς».
«Εγώ έφτασα πιο ψηλά, είμαι ο βασιλιάς!», τσίριξε κοροϊδευτικά το Κολιμπρί, ξεπροβάλλοντας μέσα από τα φτερά του Γύπα.

Ο Γύπας συνέχισε να πετάει και την πέμπτη μέρα. «Κανένας δεν μπορεί να ανεβεί πιο ψηλά από μένα!».

«Και πάλι εγώ έφτασα πιο ψηλά, εγώ είμαι ο βασιλιάς!».

Ο Γύπας είχε πια κουραστεί και κατέβηκε στη Γη. Όλα τα πουλιά είχαν θυμώσει. Το Κολιμπρί έπρεπε να τιμωρηθεί γιατί τα είχε κοροϊδέψει. Πέταξαν καταπάνω του, κι εκείνο μόλις πρόλαβε να κρυφτεί στη φωλιά ενός ποντικού. Πώς θα το έβγαζαν από εκεί; Κάποιος έπρεπε να παραφυλάξει και να το πιάσει, μόλις θα ξεμύτιζε.

«Η Κουκουβάγια πρέπει να παραφυλάξει! Έχει τα μεγαλύτερα μάτια και βλέπει στο σκοτάδι!», φώναξαν τα πουλιά.

Η Κουκουβάγια πήρε θέση μπροστά στην ποντικότρυπα. Όλη τη νύχτα φρουρούσε άγρυπνα τη φωλιά. Όμως γρήγορα ξημέρωσε, και ο ζεστός ήλιος σκορπούσε τέτοια θαλπωρή, που η Κουκουβάγια νύσταξε και αποκοιμήθηκε.

Το Κολιμπρί κρυφοκοίταξε, είδε ότι η Κουκουβάγια κοιμόταν και φρρρτ!, το έσκασε. Όταν τα πουλιά έφτασαν για να τιμωρήσουν το Κολιμπρί, η ποντικότρυπα ήταν άδεια. «Τσίου-τσίου», άκουσαν από ψηλά. Σήκωσαν το κεφάλι τους και είδαν το παμπόνηρο πουλάκι καθισμένο στο ψηλότερο κλαδί.

Αυτός που θύμωσε περισσότερο ήταν ο Ασπροκόρακας. Γύρισε την πλάτη του στα πουλιά και έκραξε: «Δεν είμαστε άξιοι να εκλέξουμε βασιλιά. Γι' αυτό κι εγώ δεν θα ξαναβγάλω λέξη από το στόμα μου». Και από εκείνη τη μέρα, ο Ασπροκόρακας δεν ξαναμίλησε. Ακόμα και να πληγωθεί, φωνή δεν βγάζει.

Ο μαχητικός ψαράς (Παραμύθι από Λετονία)

2012-06-13T12:54:00.003-07:00

Και είπε μανιασμένα ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ στο ψαρά Παστάρις:

Η ψυχή μου είναι κρυμμένη κάπου, που κανείς δε μπορεί να φτάσει…

Ο Μαχητικός Ψαράς (Παραμύθι από τη Λετονία)

Ο νεαρός ψαράς Παστάρις ανοιγόταν συχνά στη Βαλτική αναζητώντας μεγάλα κοπάδια από ψάρια. Ένα απόγευμα, καθώς πήγαινε σπίτι του, το νερό άρχισε να αφρίζει δίπλα στη βάρκα του και ένας τεράστιος γίγαντας αναδύθηκε από τα βαθιά νερά. Πριν προλάβει ο Παστάρις να κάνει οτιδήποτε, ο γίγαντας τον άρπαξε και τον κουβάλησε στο κάστρο του, σ' ένα απομονωμένο νησί.

"Θα μου μαγειρεύεις και θα συγυρίζεις το κάστρο μου. Αν δουλέψεις σκληρά, θα σε ανταμείψω καλά. Έναν κανόνα μόνο θέλω να τηρείς: αν ακούσεις τίποτα περίεργους θορύβους τη νύχτα, να μη δώσεις σημασία". Διέταξε ο γίγαντας.

Ο Παστάρις παραξενεύτηκε πολύ με τον κανόνα του γίγαντα, όμως συμφώνησε - τι μπορούσε άλλωστε να κάνει ? Εκείνο το βράδυ, πετάχτηκε από το κρεβάτι του. Κάποιος έκλαιγε με λυγμούς στο διπλανό δωμάτιο. Άναψε ένα κερί και πήγε να δει τι συμβαίνει. Μια κοπέλα καθόταν στην άκρη του κρεβατιού της, κλαίγοντας.

"Τι συμβαίνει, γιατί κλαις?" ρώτησε ο Παστάρις.

"Με έκλεψε ο γίγαντας,θέλει να τον παντρευτώ".

Τη στιγμή εκείνη, βαριά βήματα ακούστηκαν στο διάδρομο.

"Σε προειδοποίησα να υπακούσεις τον κανόνα μου!" βρυχήθηκε ο γίγαντας και πέταξε τον Παστάρις έξω από το παράθυρο.

Ο Παστάρις προσγειώθηκε σε μια ερημιά, μακρυά από τη Βαλτική. Περπατούσε και περπατούσε, ψάχνοντας το δρόμο της επιστροφής. Δεν μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του την όμορφη κοπέλα που άφησε πίσω στο κάστρο. Λίγο μετά, συνάντησε τέσσερις κυνηγούς που κάθονταν γύρω από μία φωτιά.

"Βοήθησέ μας, σκοτώσαμε μια αρκούδα και δεν μπορούμε να τη μοιράσουμε δίκαια".

Ο Παστάρις δανείστηκε ένα σπαθί και έκοψε την αρκούδα σε τέσσερα ίσα μέρη. Ο κάθε κυνηγός του έδωσε για αντάλλαγμα ένα δώρο. Ο πρώτος, του έδωσε μια τρίχα από ουρά ταύρου.

"Κράτα την στο χέρι σου και θα έχεις την πιο δυνατή γροθιά στον κόσμο".

Ο δεύτερος του πρόσφερε ένα πούπουλο. "Κρύψτο πίσω από το αυτί σου και θα μπορείς να πετάς γρήγορα όσο και το φως".

Το δώρο του τρίτου κυνηγού ήταν το λέπι ενός ψαριού."Κράτα το ανάμεσα στα δάχτυλά σου και θα μπορείς να κολυμπάς γρηγορότερα και από καρχαρία".

Ο τελευταίος του έδωσε το πόδι ενός μυρμηγκιού. "Χρησιμοποίησέ το σαν φτυάρι και αυτό θα σκάψει και θα σε βγάλει στην άλλη άκρη της Γης".

Με τα τέσσερα δώρα στην τσέπη, ο Παστάρις ξεκίνησε για το κάστρο. Μετά από λίγο, άκουσε ένα γνώριμο μουγκρητό.

"Που νομίζεις πως πας?" ούρλιαξε ο γίγαντας.

Ο Παστάρις έσφιξε στην παλάμη του την τρίχα του ταύρου και του έδωσε μια γροθιά, που ο γίγαντας εκτοξεύτηκε στον αέρα.

"Ελευθέρωσε το κορίτσι, γιατί θα σε σκοτώσω", φώναξε ο Παστάρις.

Ο γίγαντας μανιασμένος από θυμό, γέλασε περιφρονητικά.

"Δεν μπορείς να με σκοτώσεις. Η ψυχή μου είναι κρυμμένη κάπου, που κανείς δεν πρόκειται να τη φτάσει. Μέσα σ' ένα σεντούκι στο κάστρο μου, υπάρχει ένα σπαθί που μπορεί να κόψει οτιδήποτε, ακόμη και τα μαγεμένα δέντρα του δάσους γύρω από το κάστρο. Σ' αυτό το δάσος ζει ένας καλικάντζαρος που φυλάει ένα λευκό περιστέρι. Και στη φωλιά του περιστεριού, υπάρχει ένα αυγό. Η ψυχή μου είναι εκεί μέσα. Κανείς δεν έχει καταφέρει να βρει τη φωλιά, αλλά και όσοι την βρήκαν, δεν μπόρεσαν να σπάσουν το αυγό".

Ο Παστάρις έβγαλε από την τσέπη του το λέπι του ψαριού και βούτηξε στη θάλασσα. Με λίγες απλωτές, έφτασε στο κάστρο του γίγαντα, βρήκε το σεντούκι και το άνοιξε με μια κλωτσιά. Το σπαθί ήταν εκεί! Ο Παστάρις άνοιξε δρόμο κόβοντας τα δέντρα μέσα στο μαγεμένο δάσος και βρήκε τον καλικάντζαρο που πρόσεχε το περιστέρι. Τον σκότωσε με ένα μόνο χτύπημα. Το περιστέρι, τρομαγμένο από τον θόρυβο, πέταξε ψηλά στον ουρανό. Ο Παστάρις το ακολούθησε με το μαγικό πούπουλο, πετώντας με τα αόρατα φτερά του.

Το περιστέρι διέσχισε τις επτά θάλασσες και έφτασε σε μια ζούγκλα δύσβατη, γεμάτη αναρριχητικά φυτά. Κάθισε σ' ένα δέντρο τόσο ψηλό, που ήταν αδύνατον να σκαρφαλώσει κανείς. Η φωλιά του ήταν κρυμμένη μέσα στο φύλλωμα και μέσα στη φωλιά, βρισκόταν το αυγό. Ο Παστάρις βούτηξε στον αέρα και το άρπαξε.

Το αυγό γλίστρησε από τα χέρια του και έπεσε κατ' ευθείαν στο έδαφος. Αντί όμως να σπάσει, αυτό θάφτηκε μόνο του βαθιά μέσα στη Γη. Ο Παστάρις έσκαψε το χώμα με το πόδι του μυρμηγκιού. Όταν βρήκε το αυγό, έβαλε στην μπότα του την τρίχα του ταύρου και το πάτησε με δύναμη. Η τελευταία κραυγή του γίγαντα, αντήχησε σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Παστάρις χρησιμοποίησε το λέπι του ψαριού για να επιστρέψει γρήγορα στο κάστρο και να σώσει την όμορφη κοπέλα. Εκείνη, δέχτηκε με ενθουσιασμό να παντρευτεί το νεαρό και γενναίο ψαρά.