Φίλοι Παναγίας Κερνίτσας

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Mon, 02 Nov 2015 22:42:00 +0000

"...Ο Θεός, παιδί μου, μας δίδαξε ότι πρέπει να θυσιαζόμαστε για τον εχθρό μας και την σωτηρία αυτού, να επιζητούμε, όσο και αν μας βασανίζει, με την σκέψη μας στον Ουρανό Του. Και πρώτος εχθρός είναι ο παλιός αμαρτωλός εαυτός μας, στην εξορία που τώρα ζούμε. Ο Θεός είναι Τέλεια Αγάπη, που ποτέ δεν μπορεί να κάμει κακό. Εμείς ευθυνόμαστε για την απομάκρυνση από την Προστασία της Αγιότητάς Του, από τον μισάνθρωπο εξουσιαστή του κόσμου, που και αυτός υπάρχει. Αν Ορθόδοξα νηστεύσουμε από αμαρτωλές τρυφές, λογισμούς και απελευθερωθούμε από εγκόσμιες απολαύσεις, ταπεινωθούμε και ολοκληρωτικά δοθούμε στον Κύριο, τότε θα προγευτούμε την Αιώνια Ζωή κοντά Του, μέσω Απερίγραπτων Παρηγοριών του Αγίου Παράκλητου, από τώρα. Δες τα πουλιά γύρω σου, που ζούνε δίχως τις ανθρώπινες μάταιες αγωνίες. Η φύση, ο κόσμος όλος δείχνει τον Δημιουργό. Ο Θεός είναι Τριαδικός και Ακατανόητος, ενώ η Μέλλουσα Ζωή είναι Ανέκφραστη. Τα Μυστήρια της Εκκλησίας Του, Φοβερά και Φοβερότερα για τα ανοικτά μάτια, μίας ταπεινωμένης ψυχής. Η μοναδική Αληθινή Θρησκεία, που δεν μπορεί να κατανοηθεί, γιατί ακριβώς, αναφέρεται στον Αληθινό Ακατανόητο Θεό, που είναι υπεράνω του ανθρώπινου νου, είναι η Ορθόδοξη Χριστιανική Θρησκεία. Άγιοι διαπιστώσανε με Θαύματα τα λίγα Δόγματα που σου αναφέρω. Διάβασε, μα να ξέρεις, πως η σοφία όλου του κόσμου, μπορεί να φθάσει τον άνθρωπο μέχρι το μακρινότερο αστέρι του σύμπαντος, αλλά Θεό δεν θα συναντήσει. Και ένα ξερό ψωμί και δάκρυα μετανοίας και αληθινού Θείου Έρωτος, μπορούν να πλημμυρίσουν Θεϊκό Φως το δωμάτιό σου, είτε είσαι ασκητής, κληρικός ή λαϊκός. Ο αληθινός Χριστιανός έχει εμπειρία από την Πίστη του, σε Εκείνον που δεν βλέπει, γιατί είναι κλεισμένος στην καρδιά του, αναζητεί συνεχώς το φως του και βρίσκει τον Κύριο να ζει μέσα Του. Ψάξε και βρες έναν Ιερέα, ταπεινό, με μόνιμα σκυμμένο το κεφάλι του κάτω και λιγομίλητο και δακρυσμένο και έχε τον ως πνευματικό σου πατέρα. Θα σου πει απλά τι να κάνεις. Πόσο ακατανόητα και φιλοσοφικά φαίνονται αυτά, για όσους δεν έχουν κάμει πράξη την Ορθοδοξία. Αναζήτησε, παιδί μου τον Κύριο, κλάψε, που δεν βλέπεις τον Ταπεινό και Αθόρυβο Δημιουργό όλων. Κλάψε που δεν είσαι Άγιος, να κοινωνήσεις την Αγιοσύνη Του. Γίνε ευάρεστος στον Κύριο, μέσω της καθημερινότητάς σου. Αγάπησε πρώτα το κατ' Εικόνα Του Δημιούργημα, τον φτωχό, πεινασμένο και λερωμένο συνάνθρωπό σου, αν θέλεις να δεις Θεό... Πες πριν από κάθε πράξη σου, τι θα έκανε ο Χριστός στην θέση μου; Και ζήσε σαν Χριστός. Πάντα με την ευχή στον νου σου και την ανάξια εικόνα σου, στην θύμησή σου, όσο κι αν αξιωθείς πνευματικά να υψωθείς. Όλο το ευαγγέλιο συνοψίζεται σε μία παραγγελία του Θεού σ' εμάς: «να γίνετε άγιοι, γιατί και εγώ είμαι άγιος»!"

Με αγάπη ο πατέρας και η μητέρα σου.

ΑΠΛΑ ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ...ΘΕΟ.

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Sun, 25 Oct 2015 11:28:00 +0000

ΑΠΛΑ ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ...ΘΕΟ :

- Νήστευσε από λιπαρές τροφές, κρέας και οτιδήποτε θεωρούσες απόλαυση, ακόμη και αν είναι νηστίσιμο.

- Απομακρύνσου από κάθε κακό λογισμό και λέγε για μία εβδομάδα, κάθε λεπτό την ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησέ με τον αμαρτωλό.

- Προσευχήσου όπου και αν βρίσκεσαι και ζήτα από τον Κύριο, να σου δείξει την αρρώστια που έχεις και δεν βλέπεις. Ο Χριστός ποτέ Του δεν γέλασε, ερχόμενος στην εξορία που βρισκόμαστε, σκέψου τι δεν βλέπεις εσύ...

- Πες στον εαυτό σου, πως για να μην βλέπεις στην Θεία Λειτουργία το κρέας και το αίμα, στην Θεία Κοινωνία και τους Αγγέλους που συλλειτουργούνε, είσαι τυφλός από αμαρτία.

- Εξομολογήσου για όλα τα αμαρτήματά σου, κάθετί που βαραίνει την συνείδησή σου, σαν να είσαι μελλοθάνατος.

- Η καθαρή εξομολόγηση να συνοδεύεται και από ειλικρινή μετάνοια και κόψε κάθε πάθος, κάπνισμα, κρίση συνανθρώπου, περιέργεια, γαστριμαργία κλπ. Στεναχώρησε τον παλιό εαυτό σου και τις αισθήσεις σου.

- Κάμε καλές πράξεις, βοήθα τον συνάδερφο, αγκάλιασε νοερώς όποιον σε φθονεί, ψάξε και βρες αρετές κι από τον εχθρό σου, ελέησε, αν δεν έχεις δώσε από την καρδιά σου. Να αισθάνεσαι ασφάλεια λόγω του Θεού και όχι λόγω χρημάτων που τυχόν έχεις στην άκρη. Επέλεξε επιτέλους έμπρακτα, τον Κύριό σου!

- Άφησε τα σχέδιά σου και τα θελήματά σου, μην ζητάς τίποτε από τον Θεό, μόνο να γίνει το δικό Του Θέλημα.

- Ξύπνα τα βράδια και κλάψε με την ευχή στην καρδιά σου, σαν να πέφτεις στην αγκαλιά του πεθαμένου πατέρα σου.

- Ήρθε η ώρα να εξομολογηθείς, φοβήσου για αυτά που εκείνη την Ώρα δεν βλέπεις και ανάξιος που πάντα θα είσαι, και κοινώνησε.

- Ότι επιθυμείς ξέχασέ το. Τώρα ο Κύριος, θα σου δώσει σημεία...

- Πρόσεχε. Μην χάσεις την Ευχή, την Προσοχή και την Ησυχία σου.

- Μελέτα Βίους Αγίων, δες τι είδανε... μα μην ξεχνάς ότι η μελέτη, δεν αντικαθιστά, τον Εκκλησιασμό και την προσευχή σου.

- Σκέψου πως ολόκληρος Δημιουργός του ορατού και αοράτου σύμπαντος, έγινε σκουλήκι, άνθρωπος σαν εσένα για να σου μιλήσει και βασανίστηκε, ατιμάστηκε, σταυρώθηκε για να σου δώσει πάλι μία Ευκαιρία. Σκέψου πως ενώ έχει τόση δύναμη και γνώση, είναι ταπεινός και αόρατος και δεν σε βιάζει να Τον προσκυνήσεις. Ταπεινώσου και με δάκρυα, βίασε την Σιωπή και την Αγιότητά Του!

- Η Πίστη αν δεν συνοδεύεται από Εμπειρία, δεν είναι Χριστιανική Πίστη! Συνέχισε στο εικόνισμα της Παναγίας, κοιτώντας μόνο το χώμα, κλάψε και μην σταματάς, ότι και αν συμβεί, από εδώ και στο εξής. Ο δρόμος των δακρύων θα σου δώσει Χαρές που δεν θα μπορείς να τις εκφράσεις!!!

Με αγάπη, για τον κόσμο και μίσος για τον αμαρτωλό εαυτό μου.

(Από προσωπική Ορθόδοξη φοβερή εμπειρία, διαθήκη προς στα παιδιά μου...)

ΓΧΝΚ

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ...

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Sun, 27 Sep 2015 12:28:00 +0000

...Γυρνούσα μεσάνυχτα από την δουλειά και βλέπω μία λεπτή φιγούρα, με μακρύ πουκάμισο μονάχα, σε κάδους σκουπιδιών, μέσα στο κρύο, να ψάχνει.

Δεν ξέρω τι με έπιασε και ενώ τραβούσα για το ζεστό σπιτάκι μου, που τα μωρά μου θα είχανε κοιμηθεί και θα ζεσταινόντουσαν στα κρεβατάκια τους... γύρισα με το αυτοκίνητο πίσω, να βρω αυτόν τον άγνωστο.

Του φωνάζω να έρθει και βουτώ ότι χρήματα είχα, στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου μου.

Του λέω, πάρε τα φίλε μου, ίσως τα χρειάζεσαι...

Δεν ήθελα να τον προσβάλω. Δεν μου ζήτησε τίποτε.

Και εκείνος με κοιτά για λίγο, βάζει τα κλάματα και μου λέει:

ΣΕ ΑΓΑΠΩ! ΣΕ ΑΓΑΠΩ! ΣΕ ΑΓΑΠΩ!

Του είπα: και εγώ...

Δεν μπόρεσα να συνεχίσω. Του χαμογέλασα και έφυγα, για το ζεστό σπιτάκι μου...

Στα αυτιά μου ηχούσαν οι λέξεις του...

Αυτό το ΣΕ ΑΓΑΠΩ! δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Μπορεί να ξεχνώ την επέτειο του γάμου μου, με την λατρευτή γυναίκα μου ή τα γενέθλια των μονάκριβων μωρών μου, αλλά αυτό το ΣΕ ΑΓΑΠΩ! δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Γύρισα σπίτι με κλάματα.

Τα μωρά μου κοιμόντουσαν και γελούσανε, στον ύπνο τους...

Εγώ έκλαιγα...

Το πρόσωπό του ήταν σαν του Χριστού... ρακένδυτος και ταπεινός σαν Εκείνον...

Εκείνη την βραδιά ελέησα τον Κύριο...

Από τότε, έχω μόνιμα μαζί μου, κάτι να δώσω στους Χριστούς, που γυρνούνε στους κάδους, της πόλης μου, τα βράδια.

Μαζεύω μανιωδώς τα ΣΕ ΑΓΑΠΩ! τους...

(Ανώνυμος φίλος)
http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.gr

Πως γίνονται οι σωστοί παπάδες...

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Fri, 18 Sep 2015 18:50:00 +0000

Λένε μερικοί, ότι δεν υπάρχουν σωστοί παπάδες!

Ότι παπάδες βιντεοσκοπούνε την Θεία Λειτουργία που κάνουνε, προβάλλουν τα καλά έργα τους, φορούνε ακριβά άμφια, χορεύουν και τραγουδούν σαν τους καθολικούς, φορούν αρώματα, μύρο ή καλλωπίζουν τα γένια τους, είναι παχύσαρκοι, συλλειτουργούν με αιρετικούς, αναλώνονται στο facebook κλπ, αγνοώντας την χρηστοήθεια, που επιβάλλουν οι Οικουμενικές Σύνοδοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας ή όπως συμβουλεύει ο Άγιος Νικόδημος, στο συμβουλευτικό εγχειρίδιό του, περί Φυλακής των πέντε Αισθήσεων και τόσοι άλλοι Άγιοι Γέροντες της Ορθοδοξίας μας.

Άλλοι πάλι λένε πως η Εκκλησία, πρέπει να προσαρμόζεται στην κάθε εποχή...

Ας μην γινόμαστε κριτές, των του Κυρίου Λειτουργών και βάζουμε κάρβουνα στο κεφάλι μας, όπως έλεγε ο λαός παλιότερα. Ας ασπαζόμαστε το χέρι τους, που είναι ευκαιρία, με έναν ασπασμό να ασπαστούμε τα χέρια, όλων των Αγίων προκάτοχών τους, μέχρι των Αγίων Αποστόλων και του ίδιου του Κυρίου!

Δεν γνωρίζουμε τι μέρος του Θελήματος του Κυρίου, κάμει ο κάθε ιερέας...

Όλοι γνωρίζουμε τον βίο του κάθε Αγίου και αν θέλουμε να αγιάσουμε, απλά μπορούμε να τους αντιγράψουμε.

Και αμαρτωλός να είναι ο παπάς, η Θεία Λειτουργία και τα Φοβερά Άγια Μυστήρια του Κυρίου, πάντα γίνονται, προς όφελος και ενός, μόνο πιστού τελώνη, στο πίσω μέρος του Εκκλησιάσματος...

Ας δούμε τι κάνουμε εμείς και πόσο ζούμε εμείς, την "χαρμολύπη" του γνήσιου αδερφού του Κυρίου...

Επειδή οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, που απαρτίζονταν από με μεγάλους Αγίους της Εκκλησίας μας, αφορούν κληρικούς και λαϊκούς, καθώς καθαιρούν τους μεν και αφορίζουν τους δε, αμαρτωλούς...

Εμείς τους απαντούμε:

"Μεγαλώνουμε τα δικά μας παιδιά, με αρετές, σαν να μεγαλώνουμε Λειτουργούς της Στρατευόμενης Εκκλησίας του Κυρίου μας και κάνουμε πολύ προσευχή για αυτά. Κάποια από αυτά, θα τα κάμει ο Θεός και σωστούς ιερείς σας!"

Σπέρνεις καλούς σπόρους και ελπίζεις.

Να πως γίνονται οι σωστοί παπάδες...

Ταπεινά.

Κάποιοι γονείς που προσπαθούν και ελπίζουν...

http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.gr

ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΔΩ...

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Tue, 08 Sep 2015 15:27:00 +0000

ΑΤΥΠΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ:

(Όπως τον αναρτήσαμε στη σελίδα μας, στο facebook)

5.000 εικόνες της Παναγίας μας, όλες ΕΔΩ!!!

Όποιος, μας στείλει σε μορφή σχολίου στο facebook, μία -Ορθόδοξη- εικόνα της Παναγίας μας, που δεν έχουμε (ούτε παρόμοια), θα του στείλουμε δώρο, ταχυδρομικά, μία εικόνα Αγίου, μέχρι εξάντλησης του αποθέματός μας!

5,000 images of the Virgin Mary, Mother of our Christ!

5000 Bilder von der Jungfrau Maria, die Mutter unseres Christus!

Meryem 5.000 görüntüleri, bizim İsa'nın annesi!

5.000 immagini della Vergine Maria, Madre di Cristo, il nostro!

5000 images de la Vierge Marie, Mère de notre Christ!

5.000 podobe Device Marije, Mati našega Kristusa!

5000 изображений Девы Марии, Матери нашей Христе!

5000 зображень Діви Марії, Матері нашої Христі!

5000图片的圣母玛利亚，我们的基督之母！

성모 마리아의 5,000 이미지, 우리의 그리스도의 어머니!

Περίπου 5.000 εικόνες της Παναγίας μας, έχουμε συλλέξει από Ορθόδοξους, Ελληνικούς, Ρωσικούς και άλλους ιστοτόπους.

Είναι μία προσπάθειά μας, περίπου 10 ετών!

Κάναμε 3 ώρες, να τις ανεβάσουμε, ταυτόχρονα και στα 9 άλμπουμ μας!

Σας χαρίζουμε όλες μας, τις εικόνες, σε μέγιστες αναλύσεις οι περισσότερες και ζητούμε συγνώμη, αν κάποιες είναι δημοσιευμένες, περισσότερο από μία φορά, διότι ήταν αδύνατο και χρονοβόρο, να τις ξεχωρίσουμε.

Δείτε τις μεγαλύτερες συλλογές, συνολικά σε 9 άλμπουμ του facebook και ευφρανθείτε!!!

Εδώ θα βρείτε τις διευθύνσεις, των άλμπουμ:

http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.gr/2015/09/blog-post.html

Με εκτίμηση, ΓΧΝΚ.
Πιστοί της Παναγίας Κερνίτσας.

Aylan Kurdi το σύμβολο του πολιτισμού μας.

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Sat, 05 Sep 2015 00:05:00 +0000

Στο Βανκούβερ, που ήταν ο τελικός προορισμός των δύο μικρών αγοριών που χάθηκαν τόσο πρόωρα και άδικα στα νερά της Μεσογείου επιχειρώντας να περάσουν από την Τουρκία στην Κω, η θεία τους Tima Kurdi έδωσε συνέντευξη Τύπου παρουσιάζοντας όλη την ιστορία της οικογένειας του αδελφού της. Όλους τους κρίκους της αλυσίδας που στέρησε τελικά τη ζωή στα δύο αγοράκια και τη μητέρα τους και καταδίκασε σε εφ’ όρου ζωής οδύνη τον πατέρα τους.

Η αδελφή του τραγικού πατέρα Abdullah Kurdi ζει κι εργάζεται στην καναδική πόλη και σε εκείνη είχαν στόχο να φτάσει η αδικοχαμένη οικογένεια.
Όπως εξήγησε, ο αδελφός της, η γυναίκα του και τα δυο παιδιά τους κατέληξαν στη λύση των λαθροδιακινητών μόνο αφότου η προσπάθειά τους να φτάσουν στον Καναδά απορρίφθηκε από τις Αρχές της χώρας.
Αποκάλυψε επίσης πως η 27χρονη μητέρα δεν ήταν υπέρ αυτής της λύσης καθώς δεν ήξερε κολύμπι…
«Δεν ξέρω κολύμπι, φοβάμαι το νερό… Αν κάτι γίνει; Δεν θέλω να πάω», της είχε πει στο τηλέφωνο μια εβδομάδα πριν ξεκινήσουν το μοιραίο ταξίδι.
... «Μου περιέγραψε πως είκοσι λεπτά μετά ένα μεγάλο κύμα μπήκε μέσα στη βάρκα. Εκείνος θύμωσε με τους διακινητές αλλά εκείνοι του είπαν: ‘μη σε νοιάζει, το έχουμε κάνει αυτό πολλές φορές και είναι πολύ ασφαλές’. Όταν ένα μεγαλύτερο κύμα αναποδογύρισε τη βάρκα, ο Abdullah άρπαξε τα παιδιά του και προσπάθησε με όλη τη δύναμή του να τα κρατήσει έξω από το νερό. Τους φώναζε: «αναπνεύστε, αναπνεύστε! Δεν θέλω να πεθάνετε!».
«Στο αριστερό του χέρι είχε τον Galip και όταν είδε πως ήταν νεκρός μου είπε: ‘έπρεπε να τον αφήσω’. Τότε κοίταξε τον Aylan και είδε τα μάτια του ματωμένα. Του τα έκλεισε και του είπε ‘ξεκουράσου γιε μου’»...
...«Είδε τη γυναίκα του να επιπλέει στο νερό και δεν μπορούσε να την αναγνωρίσει. Αργότερα μου είπε: ‘τώρα όλος ο κόσμος παρακολουθεί την ιστορία μου. Πού ήταν όλος ο κόσμος όταν τα παιδιά μου πεινούσαν; Όταν δεν είχα δουλειά;»...

Μιλώντας νωρίτερα στο CNN ο Abdullah είχε πει: «Δεν θέλω τίποτα άλλο από αυτό τον κόσμο. Θέλω μόνο να θάψω τα παιδιά μου και να κάτσω δίπλα τους μέχρι να πεθάνω».

Ο Aylan Kurdi, που πνίγηκε στο Αιγαίο όπως χιλιάδες άλλοι, παιδιά, νέοι, γέροι, γυναίκες και βρέθηκε στις ακτές της Τουρκίας σε μια στάση που έμοιαζε σα να κοιμάται, έχει όνομα. Έβγαινε φωτογραφίες στα γενέθλιά του, είχε συνήθειες της ηλικίας του, τον αγαπούσαν και αγαπούσε ανθρώπους, όπως μας αγαπούν και όπως αγαπούμε και εμείς.

Θα αλλάξει η Ευρώπη μετά τη φωτογραφία του στις ακτές της Τουρκίας;

Ή θα δούμε αύριο και τα δικά μας παιδιά, σε άλλες θάλασσες και πιο γενικευμένες ταραχώδεις εποχές...;

Δεν μπορούμε να γράψουμε τίποτε... απλά θα αντιγράψουμε τον πόνο, που βρήκαμε στο διαδίκτυο...

...Μπορεί μια εικόνα να μας ξυπνήσει; Ο 3χρονος Aylan Kurdi έχασε τη ζωή του προσπαθώντας με άλλους πρόσφυγες να περάσει με δυο βαρκάκια από την Τουρκία στην Ελλάδα. Η Ευρώπη συνεχίζει να στέκεται άβουλη και αμήχανη απέναντι στο δράμα των προσφύγων...

...Η φωτογραφία του νεκρού παιδιού, έχει προκαλέσει παγκόσμια κατακραυγή για το ρόλο των ισχυρών κρατών, στις πολεμικές συγκρούσεις, που δημιουργούν τις προσφυγικές ροές... τα σχόλια του κόσμου πολλά, τα έργα λίγα...

...Αν ο μικρός Αιλάν και ο αδερφός του είχαν πνιγεί σε ναυάγιο κάποιου επιβατηγού πλοίου, ή ενός κρουαζιερόπλοιου, αν η εικόνα με το άψυχο κορμί ενός τρίχρονου αγοριού που το ξέβρασε η θάλασσα, ήταν η εικόνα ενός ναυαγίου στο δυτικό κόσμο, σύσσωμος ο πλανήτης θα ζητούσε την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων. Θα ζητούσε να παραπεμφθούν όλοι οι υπεύθυνοι σε δίκη...

...Την ώρα που η θάλασσα ξεβράζει στις ακτές της Μεσογείου πτώματα μικρών παιδιών, διάφοροι καλλιτέχνες απ’ όλο τον κόσμο μοιράζονται στα social media τη θλίψη και την οργή τους, για τον πάτο που έχει πιάσει η ανθρωπότητα...

Είναι κάποιες ψυχές σαν λαμπάδες στα σκότη, φλογερές, γιορτινές και μ' αγέραστη νιότη...

Συγχώρεσέ με Κύριε, που έχασα ένα από τα αγγελούδια Σου...

Κύριε ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστέ, διάνοιξον τὰ ὦτα καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς καρδίας μου, τοῦ ἀκοῦσαί με τὰ λόγιά Σου καὶ συνιέναι καὶ ποιῆσαι τὸ θέλημά Σου, ὅτι πάροικός εἰμι ἐν τῇ γῇ...

http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.gr

Αγία Γραφή - Δείτε πόσο άσχετοι είμαστε...

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Sat, 29 Aug 2015 09:12:00 +0000

Αν θελήσει κανείς να κάνει ένα «τέστ» ή μία δημοσκόπηση γύρω από την Αγία Γραφή, θα μείνει έκπληκτος από την άγνοια και την ημιμάθεια που κυριαρχεί, είτε στους άπιστους, είτε στους πιστούς.
Οι μεν πρώτοι αρνούνται κάτι που δεν γνωρίζουν. Αλλά και οι δεύτεροι πιστεύουν κάτι που και αυτοί δεν γνωρίζουν. Και όταν συζητούν, οι θέσεις και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν, είναι πολύ χαμηλού επιπέδου, παιδαριώδη. Ένας σοβαρός άνθρωπος που γνωρίζει κάποια πράγματα, αισθάνεται σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον, εξαιρετικά αμήχανα.
Δεν έχει παρά να επιχειρήσει κανείς ένα «τεστ», για να διαπιστώσει που στηρίζεται η απιστία, αλλά και η πίστη πολλών και πόσο λίγο η καθόλου γνωρίζουμε την Αγία Γραφή. Σταχυολογούμε μερικές ερωτήσεις και απαντήσεις που δείχνουν το μέγεθος της άγνοιάς μας και της αποξένωσής μας από την Βίβλο.

Αν ρωτήσετε κάποιον, ποιόν καρπό έφαγαν οι πρωτόπλαστοι, χωρίς πολλή σκέψη θα σας απαντήσει: το μήλο! Όμως στην αγία Γραφή δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο, αλλά το δέντρο της γνώσεως του καλού και τού κακού.
Αν πάλι ρωτήσετε, πόσα είναι τα Ευαγγέλια, μην παραξενευτείτε αν αντί για τέσσερα σας πούν δώδεκα! Αυτή την απάντηση έδωσε κι ένας «σοφός» καθηγητής Πανεπιστημίου.
Αν ακόμη ρωτήσετε τι πρόσφερε στην Παναγία ο Αρχάγγελος Γαβριήλ κατά την στιγμή του Ευαγγελισμού, σίγουρα θα σας απαντήσουν: ένα κρίνο! Μία απλή ανάγνωση της σχετικής περικοπής θα δείξει ότι δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Η εντύπωση αυτή έχει δημιουργηθεί από τις αναγεννησιακές θρησκευτικές ζωγραφιές.
Ρωτήστε ακόμη τι σημαίνει η φράση του Χριστού: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι». Δεν θα είναι λίγοι αυτοί που θα υποστηρίξουν πως εδώ ο Χριστός εννοεί τους καθυστερημένους διανοητικά. Η σωστή, βέβαια, ερμηνεία είναι διαφορετική. Ο Χριστός μιλάει για τους ταπεινούς.
Ένα πρόσωπο παρεξηγημένο είναι και η αγία Μαρία η Μαγδαληνή. Θεωρείται ότι υπήρξε αμαρτωλή γυναίκα και μάλιστα πολλοί την ταυτίζουν με την πόρνη που μύρωσε τον Χριστό. Αυτή τη γνώμη τη διατύπωσε ένας πάπας της Ρώμης, που την υιοθέτησαν οι δυτικοί και τη διέδωσαν παντού. Το Ευαγγέλιο όμως δεν αναφέρει πουθενά κάτι τέτοιο. Το μόνο που αναφέρει είναι ότι ο Χριστός είχε θεραπεύσει την Αγία Μαρία από δαιμονισμό, κάτι πολύ συνηθισμένο την εποχή εκείνη. Η Αγία Μαρία τιμάται από την Εκκλησία μας ως παρθένος και ισαπόστολος.
Ένα ακόμη ταλαιπωρημένο χωρίο είναι και η φράση του Απόστολου Παύλου: «η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα». Πολλές φεμινίστριες κατηγορούν τον Απόστολο Παύλο ότι υποθάλπει την ανισότητα. Αν όμως διαβάσουν όλο το κεφάλαιο θα αλλάξουν γνώμη. Θα δούν ότι ο Απόστολος ζητάει πολύ περισσότερες θυσίες από τον άνδρα απέναντι στην γυναίκα. Και βέβαια με την φράση αυτή δεν εννοείται ο φόβος και ο τρόμος, αλλά ο σεβασμός. Άλλωστε, όταν υπάρχει αγάπη δεν έχει θέση ο φόβος: «Φόβος ούκ έστιν εν τη αγάπη, αλλά η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον».
«Ο μη εργαζόμενος, μηδέ εσθιέτω», λένε πολλοί, νομίζοντας πως μεταφέρουν φράση του Απόστολου Παύλου. Και τότε τι θα γίνει με τους ασθενείς, τους ηλικιωμένους και γενικά όλους όσοι δεν μπορούν να εργάζονται; Δεν πρέπει και να τρώνε; Ο Απόστολος Παύλος διατυπώνει διαφορετικά: «Ε! τις ου θέλει εργάζεσθαι, μηδέ εσθιέτω». Δηλαδή όποιος δεν θέλει να εργάζεται να μην τρώει κιόλας. Η διαφορά είναι εμφανής.
«Πίστευε και μή ερεύνα». Γνωστή και αυτή η φράση που χρησιμοποιείται ευκαίρως – ακαίρως. «Έτσι δεν γράφει το Ευαγγέλιο;» αναρωτιούνται πολλοί. Κι όμως αυτή η φράση δεν υπάρχει στην Αγία Γραφή, αλλά μάλλον το αντίθετο: «Ερευνάτε τας γραφάς», λέει κάπου ο Χριστός. Δεν γνωρίζουμε την προέλευση της φράσης, ούτε από ποιόν, ούτε γιατί ελέχθη. Το σίγουρο είναι πως δεν πρόκειται για κείμενο αγιογραφικό!.

Έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος, Ναύπλιο.

http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.gr

Το μεγάλο μυστικό της σάρκας μας.

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Fri, 28 Aug 2015 22:45:00 +0000

Ο µακάριος Παύλος είπε πως «δεν έχουµε να παλέψουμε µε ανθρώπους, αλλά µε αρχές και εξουσίες, δηλαδή µε τους κυρίαρχους του κόσµου τούτου, τα πονηρά πνεύµατα που βρίσκονται ανάµεσα στη γη και στον ουρανό».(Έφεσ. 6,12).

Καθώς αμάρτησε ο άνθρωπος, ενώπιον του Θεού και χωρίς καμία ανάγκη και δεν έκανε εγκράτεια, αλλά θέλησε να λάβει την οδυνηρή γνώση, του απαγορευμένου καρπού, ο Θεός και πάλι τον λυπήθηκε και του φόρεσε σάρκα, τελείως διαφορετική, από αυτή που αρχικά είχε. Ο λόγος είναι, ότι πλέον ο αμαρτωλός Αδάμ και η Εύα και οι απόγονοι αυτών, δεν θα άντεχαν την θέα, της πραγματικής, μετέπειτα, ασχήμιας τους. Δεν ήθελε οι άνθρωποι να μετανοιώσουν πικρά, για την κατάντια τους, άμεσα βλέποντάς την. Θα ήταν μία μορφή βίας, που ο Θεός δεν επιβάλλει στα κτίσματά Του. Η Δόξα του Θεού, από μόνη της, εμπνέει, προκαλεί δάκρυα απερίγραπτης χαράς ή λύπης, ανάλογα με την εμφάνιση και τους κόπους, τα έργα κάθε ψυχής, που Την αντικρίζει...

Είμαστε νοήμονα αυτεξούσια όντα, με αθάνατη ψυχή, δεν είμαστε σαρκικοί, δέσμιοι αισθήσεων και ηδονών, όπως καταντήσαμε, μετά την ολέθρια πτώση μας και τόσοι Άγιοι μαρτυρούν την Αθανασία που μας περιμένει. Μη βλέπετε επιφανειακά τις αμέτρητες εικόνες του Χριστού, της Παναγίας μας, των χιλιάδων Αγίων μας. Διαβάστε για τους βίους και τα θαύματά Τους, ξυπνήστε και δείτε που ζείτε, ως κυρίαρχοι τούτου του μοναδικού πλανητικού κόσμου και αναζητείστε τον σκοπό της ύπαρξής σας και την ίδια την Πηγή Ζωής, τον Τριαδικό Θεό μας. Ο νους σας νοεί, δεν αισθάνεται. Το σώμα σας, η σάρκα σας αισθάνεται και ενημερώνει ή διατάζει τον νου σας. Η σάρκα σας πλέον γίνεται δέσμια των πονηρών εξουσιών της και ως αναπόφευκτα ο νους σας μένει διεστραμμένος!

Ο άνθρωπος γεννιέται και σύμφωνα με τους φωτισμένους Αγίους Γέροντες της Ορθοδοξίας μας, τον Άγιο Νικόδημο και άλλους, το έμβρυο αναπτύσσει πρώτα τις πέντε αισθήσεις του και πολύ αργότερα, έξω από την μήτρα της μάνας του, τελειοποιεί τον νου του, στην εφηβική και πλέον ηλικία. Ως αποτέλεσμα αυτής της σειράς ανάπτυξης των μελών και των οργάνων μας είναι, ο βρεφικός νους μας να υποτάσσεται στις ήδη αναπτυγμένες και ώριμες και αχαλίνωτες αισθήσεις, της σάρκας μας. Και ενώ οι αισθήσεις φτιαχτήκανε για να έχει μάτια ο νους μας, διά μέσω του ορατού κόσμου μας, να φροντίζει για την ανάπτυξη και διαιώνιση του είδους μας, αλλά με κυρίως μέλημά του, να νοεί και να αναζητεί τον Δημιουργό του και να τρέφεται από τις Δωρεές του Αγίου Πνεύματός Του, με την ελπίδα, την κατάκτηση της πρότερης δόξης του και ανάπτυξής του, αυτός φυλακισμένος και νουθετημένος από την βρεφική ηλικία, σε ηδονές των αισθήσεων, παύει να χρησιμοποιείτε όπως πρέπει και απομακρύνεται από το Θείο Θέλημα.

Ο νους μας, ο βασιλιάς της σάρκας μας, έγινε δούλος των αισθητήριων οργάνων της. Προτιμάμε την ζάχαρη από το ξύδι, τα γλυκά από τα πικρά, μέχρι και τα φαρμάκια, γλυκά του κουταλιού τα κάναμε! Προτιμάμε τον ύπνο από την προσευχή, την ξεκούραση από την αγρυπνία, την νυχτερινή διασκέδαση μέχρι πρωίας από μία αγρυπνία στην εκκλησία. Πιο εύκολα μελετούμε ένα κοινωνικό σχόλιο, μία εφημερίδα, ένα ανούσιο μυθιστόρημα, από την Καινή Διαθήκη, τον Λόγο του Κυρίου, των Ζωντανών Αγίων. Ντρεπόμαστε να μιλήσουμε για τον Θεό και για πνευματικά, νοητά πράγματα και πιο εύκολα μιλούμε για τα κατορθώματα και τις αμαρτίες μίας ή ενός πόρνου, δολοφόνου ή ληστή.

Θεωρούμε αυτονόητη την βοήθεια του Κυρίου με το άναμμα ενός κεριού στην εκκλησία και δεν προσπαθούμε να ανάψουμε την φλόγα μέσα μας. Κλαίμε από κοσμικά γεγονότα της ζωής μας και προσευχόμαστε νομίζοντας ότι έχουμε κατάνυξη και απιστούμε, δεν αφηνόμαστε στην Θεία Πρόνοια. Ένας Θεός μάτωσε για εμάς, από αγάπη και θυσίασε τον μονογενή Υιό Του και κάθε Κυριακή Τον θυσιάζει και δεν αντιλαμβανόμαστε το Φοβερό τούτο λυτρωτικό Μυστήριο. Δεν νοούμε, από τον νου μας, αλλά νοούμε από τις αισθήσεις μας και περιμένουμε οφθαλμοφανή, για τα σαρκικά μας μάτια, θαύματα ή μελωδίες ή ευωδίες, για τα αυτιά και την μύτη μας. Λιβανίζουμε το σπίτι και θεωρούμε ότι πράξαμε το αναγκαίο καλό, την υποχρέωσή μας, έναντι στον ταπεινό, θυσιαζόμενο, ματωμένο Θεό! Θεωρούμε τα πράγματα και είμαστε άχρηστοι να Θεο-ρήσουμε!

Έτσι ο διάβολος των μάταιων ηδονών, με την τεράστια εμπειρία του, που έχει χρόνια τώρα αποκτήσει επάνω στο ανθρώπινο σώμα, μπορεί άνετα να κλέψει τον νου μας και να τον αποπροσανατολίσει. Δίκαια λένε οι γέροντες, πως αυτή η εξουσία, το άυλο πνεύμα των δαιμόνων, αποκτά σάρκα, με την σάρκα των παθών και ηδονών, του κάθε ανθρώπου! Ο διάβολος δεν μπορεί να σκοτώσει για παράδειγμα, άνθρωπο, όμως μπορεί να χρησιμοποιήσει το σώμα κάποιου άλλου, με πάθη, οργή, εκδίκηση και άλλα θανάσιμα αμαρτήματα, για τον αδερφό αυτού.

Όποιος κατορθώσει και φυλάξει τις αισθήσεις του, από τα μάταια τούτου του κόσμου, μισήσει τα χάδια, το βελούδο, το βαμβάκι, τα γλυκά, τα νόστιμα, τα ωραία, τα σαρκικά ωραία, την μουσική, τα πάθη του, τις επιθυμίες του και αναζητήσει φωτισμό, να του γίνει γνωστό, μόνο η Επιθυμία του Δημιουργού Του, αυτός θα ζει από τώρα στον Παράδεισο. Αρκεί να μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, στην σάρκα, στις επιθυμίες μας ή στις αποστροφές μας. Πριν αποφασίσουμε αν κάτι είναι καλό ή κακό, να προσπαθήσουμε να δούμε τι θα έκανε ο Κύριος στη θέση μας. Και επειδή η γνώση μας, μας είναι άχρηστη, για την πνευματική αιώνια και αγγελική ζωή, που επιθυμούμε, ζητούμε με αλλεπάλληλες προσευχές την Θεία Φώτιση.

Ένας Χριστιανός είναι αργός στη συμπεριφορά του, γαλήνιος και ταπεινός. Είναι ταπεινός, όχι όμως με σύμπλεγμα κατωτερότητας, αφού απλά υπομένει το Θείο Θέλημα, για να κατακτήσει την Αγάπη Του, στα Ουράνια Ύψη του Πατρός Του και υψωμένα κρατά τα μάτια της ψυχής του, πιο πάνω από την ματαιότητα τούτου του κόσμου. Είναι ένας ασυμβίβαστος μοναχός μέσα στον κόσμο, που κωφεύει, σιωπά, εθελοτυφλεί, αλλά συνάμα είναι τόσο φιλικός, στοργικός και θυσιαστικός για τον κόσμο, που αποστρέφεται. Ένας Χριστιανός προσπαθεί να μοιάσει στον Χριστό, σταυρώνει τον παλαιό εαυτό και τα θελήματά του και περιμένει την ανάστασή του καρτερικά.

Πόσο φαίνονται και ακούγονται όλα αυτά τόσο άσχημα και καταναγκαστικά για τον σημερινό άνθρωπο, των ηδονών, της γαστριμαργίας, της φιλαυτίας, της φιλοδοξίας, του εγωισμού, των αμέτρητων αμαρτιών... Οι Άγιοι Γέροντες όταν λένε, να "πεθάνουμε πριν πεθάνουμε", δεν εννοούν πως μισούν τον κόσμο και πως δεν θέλουν την ζωή τους. Απλά η ζωή σε αυτό τον κόσμο, δεν συγκρίνεται με την Ζωή την Αιώνια που μας περιμένει και που αυτή καρτερούν να προγευτούν. Όπως ο ήλιος φαίνεται τόσο κιτρινισμένος στον ουρανό, σε σχέση με το Φως της Μεταμόρφωσης του Κυρίου μας, έτσι και οι αισθητήριες ηδονές, δεν συγκρίνονται με τις Νοητές και Αιώνιες Τρυφές, που ο νους νοεί και η ψυχή αργότερα θα ζήσει αιώνια, απεγκλωβισμένη από την στενή σάρκα της. Μα πως να νοήσουμε όλα αυτά, αφού μας φθάνει να αισθανόμαστε;

Ο Κύριος είπε πως η Οδός Σωτηρίας μας είναι στενή και με θλίψεις. Θλίψεις του παλιού εαυτού μας, που προσπαθεί να αποσαρκωθεί και να δει τα νοητά, τα αόρατα. Όποιος μένει στην σάρκα του και ζει σαρκικά, στο χώμα θα καταλήξει και θα ζαλιστεί, θα φοβηθεί η άυλη και απροετοίμαστη ψυχή του, στα ουράνια ύψη. Και αυτό είναι η κόλαση. Η κόλαση είναι, ως βρωμερός και απροετοίμαστος να πλησιάσεις την πλήρη Δόξα του Κυρίου, που σαν παιδί, μόλις δει μία καραμέλα, ένα γλυκό, θα κλαίει απαρηγόρητα, για να αποκτήσει, ενώ πριν δεν γνώριζε, τέτοια οδύνη!

Όποιος δεινοπαθήσει, νηστεύει, σε όλες του τις αισθήσεις, προσεύχεται και αναζητεί τα ουράνια δάκρυα, εξομολογείται καθαρά τις αμαρτίες του, καθαρίζοντας συνειδήσεις και με πλήρη συναίσθηση της αναξιότητάς του, κοινωνεί τον Κύριο και περιμένει ξανά μέχρι την επόμενη Δωρεά του Πατρός, αυτός δεν θα χάσει. Γιατί όπως λέει ο Κύριος, εάν ο γιος ζητήσει ψωμί, είναι δυνατόν ο πατέρας να του δώσει πέτρα;

Ας δοκιμάσουμε λοιπόν, την επόμενη φορά που νηστεύσουμε, να δεινοπαθήσουμε. Αν είμαστε καπνιστές, ας μην καπνίσουμε. Αν πίνουμε μπόλικο κρασί, να πίνουμε ξύδι, για να ξεθυμώνουμε. Αν εύκολα σατιρίζουμε ότι βρίσκεται γύρω μας, ας σιωπούμε. Και αν συνεχώς σκεφτόμαστε άσχημα πράγματα και κρίνουμε τον συνάνθρωπο, τον γείτονα ή συνάδερφο ή συγγενή μας, ας λέμε ασταμάτητα την Ευχή, την νοερά προσευχή των νηπτικών Πατέρων μας. Ας πούμε και ας πιστέψουμε, αυτό που είπε κάποτε ο γέροντας Παίσιος ότι, ότι καλό έχουμε και τα αληθινά δάκρυα στη προσευχή μας είναι από Εκείνον, ενώ δικό μας είναι μόνο το συνάχι, το στομάχι και τα κόπρανα! Αυτοί είμαστε!

...Είμαι χειρότερος και από την πόρνη Κύριε και από τους τελώνες και τους Φαρισαίους. Είμαι αμαρτωλός Κύριε, που ούτε καν έχω διαπιστώσει την κατάντια μου. Δεν έχω δάκρυα, ούτε κατάνυξη στις προσευχές μου, Κύριε. Δεν νιώθω, δεν νοώ τα δάκρυα, με τα οποία γράφηκαν οι ψαλμοί που απαγγέλω. Είμαι χώμα, για λίγο ζωντανό και στο χώμα σύντομα θα βρεθώ. Είμαι ανάξιος του ήλιου και του φεγγαρόφωτου, του αέρα και της εικόνας, της δημιουργίας Σου. Εσύ όμως Κύριε, ήρθες για τους αμαρτωλούς και εγώ άρρωστος είμαι, Κύριε και πιο πολύ από ότι φαντάζομαι, σχεδόν νεκρός, από τώρα. Σκυλάκι που περιμένω τα ψίχουλα του Ελέους Σου και πρόβατο θέλω να είμαι, του κοπαδιού Σου. Κένωσέ με από την μάταια γνώση και εγωιστική αίσθηση που έχω, "καίνοσέ" με Κύριε, ξαναδημιούργησέ με!...

Ταπεινώστε τους εαυτούς σας, αγαπήστε τον συνάνθρωπο, τον κατ' εικόνα Θεού αδερφό, προσπαθήστε να δείτε τον Θεό, στον βρώμικο άνθρωπο που σας ζητά ελεημοσύνη, αγκαλιάστε τον, όπως θα αγκαλιάζατε τον χαμένο πατέρα σας και πλύνετέ τον, όπως σας έπλενε η μητέρα σας, ταΐστε τον, όπως θα ταΐζατε το παιδί σας και τότε θα δείτε και τον Θεό που τον δημιούργησε...

Ερωτευτείτε!!! Γνωρίστε τον Θείο Έρωτα!!!

Τα υπόλοιπα αφήστε τα στον Κύριο.

Με εκτίμηση, ένας άνθρωπος με σάρκα σαν εσάς, που προσπαθεί και ελπίζει στις προσευχές σας.

http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.gr

ΓΧΝΚ-2015

ΝΕΚΡΟΨΙΑ ΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ...

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Tue, 25 Aug 2015 10:04:00 +0000

Ο Φίλιππος Κουτσάφτης είναι ο προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών και ίσως ο πιο διάσημος ιατροδικαστής των τελευταίων δεκαετιών. Εχει κληθεί να μελετήσει και να αποφανθεί για τα μεγαλύτερα σύγχρονα εγκλήματα και οι εκθέσεις του προσέφεραν πολύτιμα στοιχεία στις Αρχές. Αυτή τη φορά όμως εκλήθη να κάνει μια διαφορετική «νεκροψία» και «έκθεση» για το μαρτύριο και τον θάνατο του Ιησού. Ο κ. Κουτσάφτης έχει κάνει μια βαθιά μελέτη (συστηματικά εδώ και καιρό) για το θέμα, εξετάζοντας όλες τις πηγές και αναλύοντας τα Πάθη και τον θάνατο του Ιησού με επιστημονικό τρόπο. Σήμερα αναλύει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» τα αίτια θανάτου του Ιησού, την επίπτωση κάθε βασανιστηρίου αλλά και την ψυχοσωματική κατάσταση του Χριστού. Τέλος, απαντά γιατί καταρρίπτονται όλες οι θεωρίες που αμφισβητούν ότι ο Χριστός πέθανε πάνω στον Σταυρό, με τελικό σκοπό να αμφισβητηθεί η Ανάστασή Του.

Κύριε Κουτσάφτη, τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας από τις Γραφές, την παράδοση της Εκκλησίας και τις ιστορικές πηγές μάς δίνουν μια πλήρη εικόνα για τα μαρτύρια του Χριστού;
Βεβαιότατα. Ξέρουμε πάρα πολλά στοιχεία και θα έλεγε κανείς ότι μπορούμε να βγάλουμε ένα πόρισμα. Ελπίζω να μην ακούγεται ασεβές αυτό το τόλμημα σε ορισμένους, γιατί τόλμημα είναι. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το θείο πάθος είναι εκούσιο. Ο Κύριος με τη δική Του θέληση δέχτηκε τα πάντα, γι' αυτό ακόμα και την ώρα που τα καρφιά έσκιζαν τις σάρκες του και τρυπούσαν τα οστά Του αυτός προσευχόταν για τους σταυρωτές Του, πράγμα πρωτοφανές.

Ποια ήταν λοιπόν η επίπτωση των Παθών;
Αυτό που πρέπει όλοι να γνωρίζουν είναι ότι τα Πάθη είναι ψυχοσωματικά. Ο Χριστός, όταν φεύγει από τον Μυστικό Δείπνο και πορεύεται για να προσευχηθεί, αφήνοντας λίγο πιο μακριά τους τρεις μαθητές (Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη), εμφανίζεται με βάση τις Γραφές εκστατικός σαν κάτι δυσάρεστο να περιμένει. Στο τέλος (ενώ οι μαθητές δεν έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει) ο Ιησούς προσεύχεται για τρίτη φορά και τρέχει από το μέτωπό του ιδρώτας και αίμα. Αυτό το σημείο της διήγησης περί «αιματηρού ιδρώτα» αμφισβητήθηκε πολύ έντονα για αιώνες. Ο Ευαγγελιστής όμως γράφει κάτι που ήταν αδιανόητο και πρωτοφανές χωρίς να τον νοιάζει αν θα τον αμφισβητήσουν ή αν θα πουν ότι γράφει φανταστικά πράγματα. Πράγματι, λοιπόν, το Ευαγγέλιο 2000 χρόνια μετά δικαιώθηκε, καθώς η Ιατρική πρόσφατα αποφάνθηκε ότι υπάρχει ένα σπάνιο συνοδό σύμπτωμα του οργανισμού με αυτά τα χαρακτηριστικά όταν κάποιος βρεθεί σε μεγάλη ψυχοσωματική ένταση. Ξέρουμε πλέον από τη σύγχρονη επιστήμη ότι οι ιδρωτοποιοί αδένες είναι διάσπαρτοι στο σώμα, αλλά οι πολυπληθέστεροι βρίσκονται στις παλάμες, στα πέλματα, στον αυχένα, στις παρειές και στο μέτωπο. Οταν ο άνθρωπος βρεθεί σε μεγάλη ένταση, είναι δυνατόν να γίνει αυτόματη ρήξη μεγάλου αριθμού τριχοειδών αγγείων στο πίραμα των αδένων. Το αίμα που απελευθερώνεται αναμειγνύεται με τον ιδρώτα, τον βάφει κόκκινο και στη συνέχεια το παραχθέν μείγμα αναβλύζει στο δέρμα. Δηλαδή ο Ευαγγελιστής Λουκάς έγραψε την αλήθεια. Καταλαβαίνει, όμως, κανείς σε πόσο μεγάλο βαθμό έντασης βρισκόταν ο Ιησούς πριν ακόμα από τη σύλληψή Του. Την άλλη μέρα ήξερε ότι θα αναλάβει την ανθρώπινη αμαρτία ως αντικαταστάτης του πεσόντος ανθρώπου και θα αντιμετωπίσει πάνω στον Σταυρό τη θεία δικαιοσύνη. Δεν ήθελε να χάσει το βλέμμα του πατέρα Του που ήταν στραμμένο πάνω Του. Δεν ήταν η αγωνία Του ούτε για τη μαστίγωση ούτε για τα καρφιά.

Τα μαρτύρια πριν από τη Σταύρωση ποια ήταν και ποια επίπτωση είχαν;
Μετά τη σύλληψη ο Ιησούς πέρασε από έξι εξαντλητικές και κακόπιστες ανακρίσεις. Από τον Αννα, τον Καϊάφα, το Συνέδριο, τον Πιλάτο, τον Ηρώδη και ξανά από τον Πιλάτο. Στα μεσοδιαστήματα κακοποιήθηκε με τέσσερις πολύωρους και βάρβαρους βασανισμούς. Μεταξύ των ανακρίσεων και των βασανισμών σύρθηκε αλυσοδεμένος και δερόμενος έξι φορές. Η απόσταση που διήνυσε με τις αλυσίδες ήταν περίπου έξι χιλιόμετρα. Και όλα αυτά νηστικός, διψασμένος και άυπνος.

Οι πιέσεις τι ρόλο έπαιξαν;
Του ασκήθηκε έντονη ψυχοσωματική βια, τον έγδυσαν τρεις φορές, τον έντυσαν άλλες τόσες, τον μαστίγωσαν, του φόρεσαν το ακάνθινο στεφάνι και του φόρτωσαν τον βαρύ Σταυρό. Στις ανακρίσεις τον διέσυραν και τον εξευτέλισαν. Ηθελαν με κάθε τρόπο να τον κάνουν να λυγίσει.

Μεταξύ άλλων, μαστιγώθηκε.
Ναι. Η μαστίγωση γινόταν με φραγγέλιο, που είχε λουριά με απολήξεις σφαιρίδια και άκρες από κόκαλα. Κάθε φορά που έπεφτε στο σώμα το μαστίγιο αυτά τα αντικείμενα έμπαιναν μέσα στις σάρκες και όταν το τραβούσε ο βασανιστής για να ξαναχτυπήσει έσκιζαν το δέρμα. Οι πληγές που προκάλεσαν ήταν φοβερές σε όλη την οπίσθια επιφάνεια και την πλάγια κοιλιακή και θωρακική χώρα, που πρέπει να ήταν καταματωμένη. Πρέπει να έχασε πολύ μεγάλη ποσότητα αίματος ο Χριστός μόνο από αυτό.

Ως προς τον Σταυρό που κουβάλησε;
Οταν ο Κύριος φορτώθηκε τον Σταυρό έπρεπε να κουβαλήσει ένα ξύλο που δεν ήταν πλανισμένο (όπως το βλέπουμε στις αγιογραφίες). Ηταν δυο κορμοί γεμάτοι σκληρό φλοιό και ρόζους και καταλαβαίνετε τι έγινε όταν πέταξαν πάνω στην πλάτη του το οριζόντιο τμήμα. Την ήδη καταματωμένη πλάτη από τη μαστίγωση. Αυτός ο βαρύς κορμός μπήκε μέσα στις πληγές προκαλώντας αφόρητο πόνο.
Στη συνέχεια ο Ιησούς κυριολεκτικά σέρνει τα βήματά Του και υποφέρει. Πλέον δεν έχει ανάσες και αρκετό οξυγόνο. Το αίμα Του λιγοστεύει και κάποια στιγμή λυγίζουν τα γόνατά Του και είναι αδύνατον να προχωρήσει.

Περιγράφετε μια κατάσταση που σχεδόν δεν αντέχεται με βάση τα ανθρώπινα μέτρα.
Ναι. Πιστεύω αν δεν ήταν ο συγκεκριμένος εκεί θα είχε πεθάνει. Κανονικά, με βάση τη λογική, εκεί (στην πορεία προς τον Γολγοθά) θα έπρεπε να είναι το τέλος.

Ωστόσο, ο Χριστός φτάνει τελικά μέχρι τη Σταύρωση. Εκεί τι ακριβώς γίνεται;
Εκεί οι σταυρωτές ξαπλώνουν τον Ιησού πάνω στον Σταυρό και του καρφώνουν τα χέρια και τα πόδια. Για το ακριβές σημείο του καρφώματος υπάρχουν δύο εκδοχές: το εσωτερικό της παλάμης, που φαίνεται και σε πολλές εικόνες, ή το κέντρο της έσω επιφανείας των καρπών. Η πρώτη εκδοχή είναι για μένα η πιο προσιτή. Η παλάμη έχει μικρό πάχος, μεγάλη επιφάνεια και λόγω των τενόντων και των περιτονιών δεν σκίζεται το δέρμα. Υπάρχουν και τα μετακάρπια οστά, που μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος. Αν, πάντως, το καρφί μπήκε ανάμεσα στα δύο κόκαλα, κερκίδα και ωλένη, έχουμε τραγικό πόνο γιατί τραυματίστηκε το μέσο νεύρο. Σκεφτείτε ότι αν ακουμπήσουμε ελάχιστα το νεύρο του αγκώνα νιώθουμε έντονο πόνο. Φανταστείτε να περάσει καρφί από αυτό το νεύρο. Ως προς το κάρφωμα των ποδιών οι δύο εκδοχές είναι ότι σταύρωναν τα πόδια και το καρφί περνούσε από το ένα πόδι στο άλλο ή ότι καρφώθηκαν παράλληλα. Ευρήματα του 1968 σε τάφους στην Ανατολική Ιερουσαλήμ μάς δείχνουν ότι υπήρχαν και άλλοι που σταυρώθηκαν στα πόδια με τον πρώτο τρόπο.

Ο θάνατος τελικά από τι επήλθε; Γνωρίζουμε;
Μπορούμε να πούμε ότι ήταν ένας θάνατος αργός και λίαν βασανιστικός. Με την ανύψωση του Σταυρού ο Χριστός αντιμετωπίζει μια σειρά από δυσμενείς παράγοντες:
- Υποχρεωτική ορθοστασία, που του δημιουργεί ορθοστατική υπόταση.
- Υποχρεωτική ακινησία, που δεν δίνει τη δυνατότητα το φλεβικό αίμα να επιστρέψει στην καρδιά.
- Ειδική στάση του θώρακα, με το βάρος του σώματος να είναι σε μόνιμη έκπτυξη και να δυσκολεύει φοβερά την αναπνοή. Δεν μπορεί να κάνει εκπνοή παρά μόνο εισπνοή. Αυτό συντόμευσε τον θάνατό Του.
Επιπλέον αντιμετωπίζει επιπλοκές τραυμάτων, αιμορραγία, αφυδάτωση, πείνα, δίψα και εξάντληση.

Το τελικό «πόρισμα»;
Επρόκειτο για πολυπαραγοντικό θάνατο. Πολλά πράγματα έδρασαν για την κατάληξη, με τελικό αίτιο την ασφυξία μαζί με την κυκλοφορική ανεπάρκεια. Μια σημαντική λεπτομέρεια είναι και η επιδρομή των σαρκοφάγων εντόμων. Το αίμα φέρνει από πολύ μακριά έντομα που κόβουν κομμάτια από τις πληγές ενός ακίνητου ανθρώπου! Οι πιο φοβερές στιγμές για τον Κύριο ήταν μετά το κάρφωμα στον Σταυρό.

Πώς εξηγείτε την αντοχή που έδειξε;
Ο Χριστός δεν πέθανε πριν από τη Σταύρωση γιατί υπήρχε λόγος. Υπερέβη τα ανθρώπινα μέτρα και για μένα το ότι άντεξε και ανέβηκε στον Σταυρό είναι ακόμα ένα δείγμα της θεότητάς Του.

Οι αφόρητοι πόνοι από το ακάνθινο στεφάνι

Μπορείτε να μας περιγράψετε τι αισθανόταν ο Ιησούς φορώντας το ακάνθινο στεφάνι;
Πρώτα πρώτα, να σας πω ότι είναι πρωτοφανής τρόπος αντιμετώπισης. Ποτέ πριν δεν είχε γίνει κάτι τέτοιο και ποτέ ξανά δεν επαναλήφθηκε. Επρόκειτο για φρίκη! Το κατασκεύασαν από μια τζιτζιφιά, ευλύγιστο φυτό που ευδοκιμεί στην περιοχή, με πολύ μεγάλα και σκληρά αγκάθια. Μέχρι τότε τα στεφάνια των καταδίκων ήταν σιδερένια και προσαρμόζονταν με βάση τη διάμετρο του κρανίου. Εδώ ήταν βασανιστήριο. Το τριχωτό της κεφαλής είναι αγγειοβριθέστατο. Εχει πολύ καλή αιμάτωση και ειδική νεύρωση. Η αιμορραγία, λοιπόν, ήταν μεγάλη και αφόρητος ο πόνος από τα αγκάθια στα νεύρα.

Η Ανάσταση και οι διάφορες θεωρίες συνωμοσίας

Κατά καιρούς έχουν ακουστεί θεωρίες ότι ο Χριστός δεν είχε πεθάνει στον Σταυρό και ότι έτσι δικαιολογείται (λογικά) η Ανάστασή του. Κατά τη γνώμη σας, αυτό μπορεί να στέκει;
Τυχαία έγινε, νομίζετε, ο λογχισμός της πλευράς; Καθόλου τυχαία. Αυτό το γεγονός είναι το πιστοποιητικό του θανάτου. Η λόγχη τρύπησε την πλευρά και βγήκε «αίμα και ύδωρ». Από όποια πλευρά και να έγινε ο λογχισμός, με αυτό το βαρύ όπλο των δυόμισι μέτρων, δεν υπάρχει περίπτωση ο οποιοσδήποτε να μείνει ζωντανός. Με τίποτα!

Αρα καταρρίπτονται όλα;
Φυσικά. Οι αρνητές βέβαια λένε ό,τι θέλουν, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ασχολούνται με τον Χριστό αφού γι' αυτούς δεν υπάρχει.

Δημήτρης Ριζούλης

ΕΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΔΩΡΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Wed, 29 Jul 2015 17:56:00 +0000

Οι γονείς μου δεν μου άφησαν πολλά πράγματα ως κληρονομιά, αλλά είχαν αγοράσει μία Αγία Γραφή, για μένα και τον αδερφό μου και όλη τους η κληρονομιά, ήταν τα παρακάτω λόγια τους, γραμμένα στην πρώτη σελίδα, που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας!

"Όπως ο Θεός είναι γνωστός και άγνωστος, προσιτός αλλά και μυστηριώδης και απρόσιτος, κατά παρόμοιο τρόπο και το Βιβλίο Του είναι προσιτό αλλά και μυστηριώδες.

Κατά τους Θεολόγους της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, το μυστικό νόημα των Γραφών διαιρείται σε:

Α. κατά το Γράμμα

Β. Αλληγορικό

Γ. Αναγωγικό και

Δ. Ηθικό, δηλαδή Τροπολογικόν

Το "Α. κατά το Γράμμα", υπάρχει και είναι και το μόνο που αντιλαμβάνονται οι ολιγόπιστοι, αιρετικοί... και πολλές φορές με εσφαλμένη ερμηνεία.

Οι θεολογικές αρετές είναι τρεις, δηλαδή: Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη, τρία είναι και τα μυστικά νοήματα:

Το "Β. Αλληγορικό" αποδίδεται στήν πίστη,

το "Γ. Αναγωγικό" στην Ελπίδα και

το "Δ. Ηθικό ή Τροπολογικό" στην Αγάπη.

Και αυτά τα τέσσερα μυστικά νοήματα, φανερώνονται για παράδειγμα, με το όνομα Ιερουσαλήμ, η όποια:

κατά το Γράμμα σημαίνει τον τόπο της Παλαιστίνης,

αλληγορικώς σημαίνει την στρατευομένη Εκκλησία μας (Πίστη),

αναγωγικώς σημαίνει την θριαμβεύουσα Εκκλησία μας (Ελπίδα),

ηθικώς σημαίνει την ψυχή στην παρούσα πρόσκαιρο ζωή (Αγάπη).

Αυτά τα τέσσερα τα βρίσκεται και στην προς Γαλατάς επιστολή του αποστόλου Παύλου, στην οποία λέγει κατά το Γράμμα, «ο Αβραάμ δύο Υιούς έσχεν», και αλληγορών αυτούς λέγει «αύται εισίν αι δύο Διαθήκαι» και πάλι αναγωγικώς λέγει «η δε άνω Ιερουσαλήμ» και πάλιν διά το Ηθικόν λέγει «ώσπερ τότε ο κατά σάρκα γεννηθείς εδίωκε τον κατά το πνεύμα, ούτω και νυν» και τα έξης.

Ο Λόγος του Θεού είναι ο Ίδιος ο Ζωντανός Κύριος Ιησού Χριστός, ο Θεός των Ζωντανών που κοινωνούμε πρώτα στην Εκκλησία Του και μετέπειτα στη καθημερινότητά μας.

Δεν μελετάται η Αγία Γραφή από διάνοιες, που ψάχνουν να βρούνε ανάξια, τα παραπάνω νοήματα, αλλά γράφηκε από απλούς, αγράμματους και φωτισμένους Ανθρώπους, για κενούς από εγωισμό ανθρώπους, που είναι ενεργά μέλη της Στρατευομένης Εκκλησίας.

Εάν, η Νηστεία και η Εξομολόγηση είναι καθαρές προσπάθειες...

Εάν, η ευχή "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό" γίνει ανάσα και καρδιακή και τα δάκρυα στα μάτια σας, τρέχουν ασταμάτητα...

Εάν, ο πόθος σας να προγευτείτε την Αιώνια Μέλλουσα Ζωή, είναι μεγαλύτερος από την επιθυμία ή περιέργεια των μάταιων εγκοσμίων, με κάθε τίμημα...

Εάν, προσπαθείτε στην σκέψη και στην πράξη, να ανεβείτε πνευματικά σκαλοπάτια, βοηθώντας τον συνάνθρωπο και αφουγκράζοντας τον πόνο του κόσμου, μισώντας τον αμαρτωλό εαυτό σας...

Εάν προσπαθείτε να κοινωνήσετε τον Κύριο, με περισσότερη ταπείνωση, φόβο και Θείο έρωτα και σηκώνεστε αμέσως μετά από κάθε πτώση σας, με θάρρος και όχι θράσος...

Εάν πιστεύετε σε Εκείνον που δεν βλέπετε... τότε θα δείτε... Και βουνά μπορεί να μετακινήσει ο Κύριος, αν πρέπει και του το ζητήσετε!

Τότε, ο Κύριος θα θορυβήσει την αμαρτωλή και ψεύτικη ελευθερία σας και θα σας ελευθερώσει τα μάτια, τα αυτιά και όλες τις αισθήσεις σας, παλαιές και νέες!

Τότε θα δείτε άρρητα πράγματα και θησαυρούς, στις λέξεις της Αγίας Γραφής, αλλά και γύρω σας!

Και ο κίτρινος ήλιος για εσάς, θα πάψει να είναι λαμπερός...

Σας χαρίζουμε, αγαπημένα μας παιδιά, από μία Αγία Γραφή, με την ελπίδα να ζωντανεύσει και στα χέρια και στις καρδιές, τις δικές σας.

Γιατί, λατρεμένα μας παιδιά, αλιεύοντας αρετές και δάκρυα μετανοίας, ο σκοπός μας είναι να γίνουμε άγιοι, να "πεθάνουμε" πριν πεθάνουμε, προσπαθώντας να ελκύσουμε περισσότερο τον Κύριο και να ζήσουμε αιώνια, κοντά Του.

Ο Κύριος να σας φωτίζει ολοένα και πιο πολύ, κάθε φορά που μελετάται τις Αγίες Γραφές Του, με τον νου, την καρδιά και την ψυχή σας και γίνεστε ενεργοί μέτοχοι των Αγίων Φοβερών Μυστηρίων της Εκκλησίας Του.

Καλό Αγώνα.

Με αγάπη, οι Γονείς σας."

http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.gr

Κάποιοι μιλούνε για έναν Αόρατο Πόλεμο

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Thu, 09 Jul 2015 14:38:00 +0000

Λείψανα Αγίων περιφέρονται στις Εκκλησίες.
Κάποιοι μιλούνε για έναν Αόρατο Πόλεμο,
μεταξύ της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας μας
και των δαιμόνων που βρίσκονται στην Χώρα μας.
Ο νοών νοείτω και ο ακούων ακουέτω!
Η εποχή πλησιάζει! Επιλέξτε τον Κύριο!

Η καθαρή νηστεία των αισθήσεων και η μετά δακρύων εξομολόγηση, ανοίγει τα μάτια της ψυχής και βλέπει τρομαγμένη τον αόρατο πόλεμο, σε αυτόν τον κόσμο. Για όσους αναζήτησαν τον Κύριο, με καλή προαίρεση πριν τις δοκιμασίες που θα έρθουν, θα είναι προστατευμένοι και χαρούμενοι. Οι υπόλοιποι θα δοκιμάσουνε μεγάλη πίκρα, φόβο και απογοήτευση. Θα πεινάσουν μόνο όσοι είναι πνευματικά φτωχοί και όχι όσοι ψήφισαν ναι ή όχι!

Αναζητείστε τον Κύριο, πριν τις επερχόμενες θλίψεις!!!

http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.gr/2015/05/blog-post_30.html

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΟΧΙ

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Wed, 08 Jul 2015 13:53:00 +0000

Μία σκέψη κάνουμε…:

Κάποιοι Έλληνες είπανε ναι και ας ξέρανε, ότι ένα νέο μνημόνιο, δίδει και την εδαφική μας ακεραιότητα, στους δανειστές. Κάποιοι Έλληνες είπανε όχι και ας ξέρανε ότι θα γίνει κάποια νέα συμφωνία ή θα πεινάσουν περισσότερο. Πάντως πολλοί συνταξιούχοι και απλοί καταθέτες, «αναγκάστηκαν» για πρώτη τους φορά, να εκδώσουν κάρτα ανάληψης, αφού μόνο με το βιβλιάριο καταθέσεών τους, σε κλειστές τράπεζες, δεν μπορούσαν να λάβουν τα χρήματά τους. Άραγε όταν έρθει η εποχή, να βάλλουν τσιπ στο δεξί τους χέρι… πόσοι από όλους μας, θα πούμε ξανά και αποφασιστικά ΟΧΙ!;

Το πείραμα έγινε… για όσους δεν το καταλάβανε…

Ο Χριστός να μας προστατεύσει, όταν έλθει εκείνη η ώρα!

http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.gr/

ναι ή ΌΧΙ ;;;

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Wed, 01 Jul 2015 00:22:00 +0000

Σκέψεις ενός φανταστικού δανειστή.

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Tue, 30 Jun 2015 20:33:00 +0000

..."Το ένα μνημόνιο υποδέχεται το άλλο και οι μήνες είναι κρίσιμοι και γίνανε μέρες και τώρα, τους τις κάναμε ώρες. Και εφέτος το καλοκαίρι δεν ήρθε, μονάχα βροχές και χαλάζι έχουνε και ας πληρώνουν οι αγρότες αεροψεκασμούς για χαλαζοπροστασία.

Και ως γνωστό, ο Έλληνας αν έχει καλοκαίρι, δεν πάει να ψηφίσει, μήτε βλέπει τηλεόραση, κλεισμένος στο σπίτι. Και αποχή σε εκλογές και μέτρα κυβερνήσεων περνιούνταν πάντα πιο εύκολα, όταν είχε ήλιο.

Μα εφέτος ο καιρός χάλασε και ούτε πρώτο μπάνιο δεν κάνανε. Και στην τηλεόραση των πέντε-έξι επιχειρηματιών μας, είναι καθηλωμένοι και είναι τόσο "βολικό" για μας. Έχουμε την προσοχή τους επιτέλους. Η μοναδική βιομηχανία της πατρίδας τους, λόγω και καιρού, δεν έχει βγάλει τα έσοδα που περίμενε και η κυβέρνηση φαινόμενη από εμάς, αρνούμενη να κάνει την δουλειά της, θέλοντας να μην λάβει πολιτικό κόστος, αποφασίζει δημοψήφισμα. Άλλωστε ποτέ αριστερή κυβέρνηση δεν δεχόμασταν στην Ευρώπη μας. Και το ψηφοδέλτιο κατανοητό, όπως γνωστοί είναι και οι όροι του νέου μνημονίου, ακόμη και για τον παππού και την γιαγιά, που θα ψηφίσουνε, το όχι ή το ναι... Μήπως οι βουλευτές τους ξέρουνε τι τους ζητήσαμε; Και άλλες κυβερνήσεις τους, υπογράφανε εν λευκώ.

Η προπαγάνδα από τα κανάλια μας ξεκινά. Ψηφίστε τα νέα μέτρα για να παραμείνετε στην Ελλάδα των τοκογλύφων και υποθηκεύστε τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας. Η δε κυβέρνηση τους και το διαδίκτυο και ο περισσότερος κόσμος και οι νέοι ψηφοφόροι τους, που για πρώτη φορά θα ψηφίσουν, αν έχουν χρήματα για βενζίνη για μετακινήσεις, δηλώνουν ΌΧΙ. Όχι στο νέο μνημόνιο, ναι στην έξοδο του Ευρώ και στην Ελλάδα σε χέρια Ελλήνων.

Μόνο που δεν τους είναι ξεκάθαρο, αν λένε όχι σε αυτά τα μέτρα και τους επιβληθούν άλλα. Κλείστε τους τις τράπεζες και μειώστε τις εισαγωγές τους και όταν πεινάσουν, πείτε τους για νέα μέτρα, άνευ πολιτικού κόστους, αυτά που εξαρχής είχαμε αποφασίσει. Και η Αμερική αγχώθηκε, τα διεθνή χρηματιστήρια, γνωστές εβραϊκές μετοχές μας, έπεσαν. Μα ποια είναι η Ελλαδίτσα τους, που σαν πτωχεύσει, μπορεί να βγει και από το ΝΑΤΟ και να αναζητήσει νέο αφέντη...;

Και από τα σύνορα, από θάλασσα και από στεριά έρχονται οι γνωστοί-άγνωστοι έτοιμη να σπείρουν διχόνοια, με την σημαία και το σταυρό τους και ότι άλλο έχουν ως σύμβολο. Κάποτε τους βάλαμε φωτιά στα δάση τους, τώρα με τέτοιον καιρό, ας ετοιμαστούμε για αναταραχές και εντυπώσεις εμφυλίου πολέμου. Ο ουρανός τους συνεχίζεται να είναι συννεφιασμένος και σεισμοί ολοένα μεγαλύτεροι θα γίνονται. Το σθένος τους θα καμφθεί.

Οι Έλληνες θα πούνε όχι και υπάρχει φόβος να μονιαστούνε, παρά τις προσπάθειες της επιστήμης μας, σε όλους τους τομείς, αφού κανείς γονιός δεν θέλει να μεγαλώνει άλλο μετανάστες και να βλέπει τους γονείς του, να μην έχουν σεβασμό και αξιοπρέπεια, ύστερα από τόσα χρόνια. Ο πόλεμος των ασύμμετρων απειλών που τους κάνουμε δεν βλέπουμε να έχει επιθυμητά αποτελέσματα.

Θα πούνε όχι και θα αντέξουνε και την κυβέρνηση θα ρίξουνε, αν προβάλει άλλο μνημόνιο. Αν η κυβέρνηση φανεί σύμμαχός τους, τότε οι Έλληνες αποκτήσανε τον ηγέτη τους και κανείς δεν θα τους νικήσει. Αριστεροί ηγέτες στην Αμερική πεθαίνουν τυχαία από καρκίνο και λαοφιλείς ηγέτες, ακόμη και δικοί τους, της Ορθοδοξίας, στο παρελθόν. Η "τύχη" μας ευνοεί, μήπως να μην τους γίνει δημοψήφισμα και μπούμε σε περιπέτειες;

Και αν κάποιος μου χρωστά, τον βοηθώ να με ξεπληρώσει, δεν του κλείνω το μαγαζί. Μήπως την Ελλάδα την θέλουμε να χρεοκοπήσει, αλλά να μείνει και δικιά μας. Μήπως όμως η απότομη χρεοκοπία δεν θα έχει το αναμενόμενο αποτέλεσμα;

Αφού τους δείξαμε τον γκρεμό, τώρα ας τους ρίξουμε πιο χαμηλά. Μην ξεχνούμε πως μετά τους Έλληνες, έχουν σειρά οι Ιταλοί, οι Ισπανοί και ποιος ξέρει πόσοι άλλοι πεινασμένοι, θα εμπνευστούν από μία νέα τους έξοδο Μεσολογγίου... Αχ αυτή η Ιστορία τους και η Θρησκεία τους, πόσο πρέπει ακόμη να αλλοιωθεί, που διαμορφώνει Λεωνίδες και Μάρτυρες...

Καταφέραμε να χαλάσουμε το καλοκαίρι τους και ενώ είναι έτοιμοι να πούνε όχι στους δανειστές, δώσανε χρήματα πολλά στα σουπερμάρκετ μας. Τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό το γωνιακό μαγαζί, των τριών ηπείρων και του αμέτρητου θησαυρού της θάλασσας και του υπεδάφους της;

Αν ήμασταν μόνοι μας, θα τους είχαμε κατασπαράξει, μα να, που μέχρι και οι Τούρκοι ζητούν να λάβουν μέρος, στην σωτηρία τους. Και αν βγούνε από το ευρώ, πως θα αντιμετωπίσουμε την διπλή κυκλοφορία, του ευρωπαϊκού νομίσματος, υπερτιμημένου και στις τσέπες, τις δικές τους; Πως θα αντιμετωπίσουμε τους γείτονές τους, που καραδοκούν;

Το δημοψήφισμα δεν πρέπει να γίνει, το πείραμα τελειώνει και το πειραματόζωο αργοπεθαίνει, αλλά ηρεμεί και δεν εμπνέει... Είμαστε αχόρταγοι και ανυπόμονοι, θα κάνουμε λίγο υπομονή, κλέβοντας λιγότερα ακόμη και θα επανέλθουμε. Θα αναζητήσουμε λίγο ακόμη φόρους με τον κίνδυνο, μήπως κάποια από τα αρπαχτικά, γύρω σας, γίνει πιο ανυπόμονο από εμάς και χάσουμε και αυτά που κατακτήσαμε.

Το ομολογούμε. Πουθενά αλλού στον πλανήτη δεν βρήκαμε τόση δυσκολία, να αρπάξουμε με μιας τον έλεγχο της γης σας. Αυτούς τους Έλληνες, Κάποιος τους προστατεύει, χειμώνα και καλοκαίρι, με κλειστή ή ανοιχτή τηλεόραση, με σεισμούς, χαλάζι ή πυρκαγιές"...

...

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΗΝ ΔΙΧΟΝΟΙΑ!

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΑΛΛΗΛΟΦΑΓΩΘΟΥΝ...

Η ΓΗ ΠΟΥ ΠΑΤΑΤΕ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΠΟΥΛΗΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΣΑΣ!

http://aeropsekasmostripolisarcadias.blogspot.gr/

Αληθινή εμπειρία Θείου Έρωτος. Δείτε τι μπορείτε και εσείς να κάνετε.

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Sat, 30 May 2015 11:23:00 +0000

Πήγαινε γυρεύοντας... Ζητούσε να μάθει για τον Χριστό και γνώρισε άρρητα πράγματα για Εκείνον και τον εαυτό του!

Διαβάστε τις αποκαλύψεις του, όπως ακριβώς μας τις εξιστόρησε:

"... μπορεί να ακούγομαι, σαν τρελός θεοσεβούμενος, αλλά είχα πνευματικές εμπειρίες, που με κάνανε να δω την ζωή αλλιώς. Πήγαινα εκκλησία κάθε Κυριακή, αλλά καθημερινές η ζωή μου δεν άλλαζε. Η καθημερινότητά μου δεν έδειχνε να υπάρχει ζωντανός Θεός και Θαύματα...

Είμαι νέος, έχω μία όμορφη γυναίκα και υπέροχα μωρά. Είμαι σαν όλους τους άλλους...

Μία μέρα είπα να αλλάξω τις κακές μου συνήθειες και σκέψεις που όλοι ίσως έχουμε...
Ξεκίνησα να μελετώ τους βίους και θαύματα Αγίων, την Αγία Γραφή...
Είπα να νηστεύσω, σε όλα και προπαντός στα μάτια και στην σκέψη...
Είπα να γίνω Άγιος για λίγες ημέρες και εγώ!
Ο άθλιος...
Προσπάθησα, και να μην φάω και δεν τα κατάφερα...
Κατάλαβα ότι ήμουν εγωιστής...
Προσευχήθηκα αν υπάρχει Θεός, να με βοηθήσει...

Δεν τα λέω για προβολή αυτά... από ενθουσιασμό τα λέω τώρα.

Συνεχίζω...
Ξυπνούσα βράδια και προσευχόμουνα....
Ξύπνιος δε, έλεγα από μέσα μου την ευχή συνέχεια...
Ξέρεις ποια είναι η Ευχή;

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό.

Έχει μεγάλη δύναμη. Κάτι σαν ορθόδοξη "γιόγκα" λοιπόν...
Ξανά νηστεύω...
Έλεγα την ευχή και συνεχώς με πείραζε ο διάολος...
Ξέρεις, το μεγαλύτερο κατόρθωμα του έκπτωτου, είναι ότι οι πιο πολλοί δεν πιστεύουν στην ζωντανή ύπαρξή του...
Δαιμονισμένοι που αποκαλύπτουν τα μυστικά σου, όμως υπάρχουν...
Και μεταθανάτιες εμπειρίες υπάρχουν...
Και Άγιοι υπάρχουν. Και Θαύματα γίνονται. Όμως δεν πιστεύουμε τόσο... Κάποιος μας βραχυκυκλώνει την σκέψη μας! Είναι πολύ πονηρός, ο Πονηρός και μισάνθρωπος...
Μία φορά, περιμένοντας στο δρόμο, λέγοντας την ευχή, ξαφνικά μία κοπέλα έσκυψε και μου έδειξε, όλα όσα δεν φορούσε. Και μου χαμογέλασε...
Και τι δεν αντιμετώπιζα... Το μόνο που θα πω, είναι ότι εκείνο το διάστημα, πολλά "τυχαία" γινόντουσαν μπροστά μου... Εγώ κρατούσα με βία, έστω για λίγο, τις αισθήσεις και τις σκέψεις μου καθαρές, με την Ευχή.
Είχα διαβάσει για τους πειρασμούς και πως τίποτε δεν είναι τυχαίο. Οι άνθρωποι, κάποιοι... γίνονται μέσα του διαβόλου και πρέπει όλα να τα εκλαμβάνουμε σαν έναν αόρατο πόλεμο, πειρασμών...

Όπως είπε ο μακάριος Παύλος «δὲν ἔχουμε νὰ παλαίψουμε μὲ ἀνθρώπους, ἀλλὰ μὲ ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες, δηλαδὴ μὲ τοὺς κυρίαρχους τοῦ κόσμου τούτου, τὰ πονηρὰ πνεύματα ποὺ βρίσκονται ἀνάμεσα στὴ γῆ καὶ στὸν οὐρανό». (Ἐφεσ. 6,12).

Με κάνει λοιπόν ο Θεός, 3 μέρες, να απέχω από φαγητό και νερό!
Ήταν Θαύμα, γιατί αυτή την φορά, ένιωθα ελαφρύς και είχα έρωτα για προσευχή.
Παρακαλώ τον Χριστό να μου δείξει τις αμαρτίες μου και να με βοηθήσει να γίνω και εγώ Άγιος, ο άθλιος, σαν στους Βίους των, που μελετούσα...
Και ένα βράδυ, ήρθαν τόσα δάκρυα, που μόνο την ευχή έλεγα, με λυγμούς...
Λυγμοί σαν κραυγές μετάνοιας...
Πήρα τηλέφωνο τον παππούλη Ιερέα της ενορίας μου...
Πρώτη φορά, εξομολογήθηκα για ΌΛΑ!!! Ντράπηκα πολύ! Του είπα για ότι θυμόμουνα από μικρός.
Έκλαιγα σαν μικρό παιδί... Ακούς;
Μετά κάποιο βράδυ, γονατιστός και μετά την οικογενειακή προσευχή που κάνουμε, με την γυναίκα και τα μωρά...
Κάποια στιγμή ουρλιάζανε τα σκυλιά έξω...
Το ξύλινο πάτωμα, ένιωθα ότι τρανταζόντανε...
Τρόμαξα.
Μα εγώ εκεί, λέω αν υπάρχεις Χριστέ, θα με σώσεις...
Πίσω μου ουρλιάζανε...
Είχα διαταράξει τη αμαρτωλή ισορροπία μου!
Μπροστά το εικονοστάσι... το νοούσα να λάμπει!
Και που λες, βλέπω ένα μαύρο πράμα, την ψυχή μου και εγώ από πάνω...
Ήξερα ότι ήταν αυτό το άσχημο πράμα, η ψυχή μου και εικόνες, αμαρτίες μου, περνούσαν γρήγορα από την σκέψη μου...
Τα δάκρυα ατελείωτα... Ήθελα να χωθώ στο έδαφος...
Έκλαιγα...
Τρόμαξα πολύ!
Μα συνέχιζα την Ευχή.
Αυτή την φορά έκλαιγα, που με αξίωσε, εμένα τον άθλιο, να δω αυτό που είδα...
Το πρωί της επομένης, έγινε το επόμενο Θαύμα!
Ξυπνώ και ενώ δίπλα είναι η γυναίκα μου, νιώθω να πετώ!
Ανοιχτά τα μάτια, κλειστό το στόμα...
Εγώ άκουγα, έβλεπα, μύριζα την Ευχή!
Η καρδιά μου προσευχότανε και εγώ την άκουγα!!!!!!
Αργότερα μου είπε μοναχή, ότι αυτό λέγεται Νοερά Προσευχή!
Δεν είμαι Άγιος, απλά ότι συνέβηκε, έγινε για να δω...
Κάποια μέρα επισκέπτομαι Μονή της Παναγίας.
Κάνω τάμα, να επηρεάσω θετικά φίλου μου την ζωή...
Βλέπω κέρματα στην Εικόνα Της.
Η μοναχή μου λέει ότι η εικόνα Της, τα έλκει, αν εκπληρώνεται το τάμα...
Παίρνω ένα, το βάζω στο τζάμι, που είναι κάθετο και πέφτει...
Λέω... ύστερα από τόσες αποκαλύψεις... πόσο Άθεος είμαι και βουρκώνω...
Μου λέει δοκίμασε πάλι, με δικό σου...
Βγάζω 5 σεντς. Μόλις πλησιάζω βουρκωμένος την εικόνα Της και μη χρειαζούμενος για το αποτέλεσμα...
Το νόμισμα έφυγε από τα χέρια μου και κόλλησε γερά στο τζάμι!!!!!!!
Τέλος πάντων... από τότε έγιναν πολλά...
Εγώ που κατηγορούσα τους παπάδες ότι μαζεύουν λεφτά, ότι η ζωή είναι αυτή και πρέπει να προλάβω να τα ζήσω όλα... Τώρα έβλεπα μία άλλη ζωή. Μία μικρή πρόβα, Ζωής!!!
Που λες, άνθρωποι που μου συμπεριφερόντουσαν άσχημα, με μυστικά την ευχή και εξομολογημένος, τους αλλοίωνα!!!
Βέβαια τα πάθη δεν νικήθηκαν, ο πνευματικός αγώνας, μόλις ξεκίνησε...
Και δεν ξεχνώ ποτέ, ότι αυτά που άξιοι μοναχοί καρπίζονται, μετά ολόκληρης μοναχικής ζωής και αγώνος, εγώ τα έζησα...
Με μιας τα έχασα... και τώρα προσπαθώ να τα αποκτήσω, πιο σταθερά, πιο έμπειρα...
Πίστεψέ με, το σώμα μας είναι αμαρτωλό.
Έχουμε δύο όμως υποστάσεις!
Και η πνευματική ηδονή είναι ασύγκριτη της σωματικής. Η ψυχή θέλει να αγιάσει! Ξέρει ποιος είναι ο Άγιος Κύριος και τρελαίνεται μόλις συναντά την Επιφάνειά Του...
Υπάρχει λόγος που ζούμε. Που σε ένα αχανές σύμπαν υπάρχω και υπάρχεις.
Κοίτα την φύση. Κάποιος την έφτιαξε.
Κάνε την "γιόγκα", την ορθόδοξη, και θα δεις, ποιος είναι ο Θεός, ο Ένας και Τριαδικός!

Το τι έγραφα δε, για τον Χριστό, εκείνες τις ημέρες δεν λέγεται. Έγινα θεολόγος!

Ο πάτερ μου ζητούσε φωτοτυπίες!

Βλέπεις προσευχόμουνα με έρωτα μεγάλο, σε εκκλησάκι μοναχικό, του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου.

Έβαλε και αυτός το χεράκι Του!

Έβρεχε ή είχε ήλιο, πάντα προσευχόμουνα έξω από την πόρτα της εκκλησούλας Του, να με φωτίσει ο Κύριος...

Μεγάλη απόλαυση ήταν η προσευχή τότε...

Έλεγα σε φίλους...

Πες την Ευχή. Θα δεις πως ο Θεός, υπάρχει. Ο Χριστός δεν είναι μόνο ιστορικό Πρόσωπο, που έκοψε τον χρόνο, πριν και μετά την Ανάστασή Του! Υπάρχει! Ζεί!

Η Αγία Γραφή ότι γράφει είναι αλήθεια, μέχρι και τα κόμματα και οι τελείες είναι θησαυροί!

Έβλεπα πολλούς Θησαυρούς εκεί μέσα και όχι μόνο παραβολές και παραμύθια, όπως άλλοτε...

Ο Λόγος του Θεού είναι Ζωντανός!

Πίστεψέ με, η ελευθερία, δεν έχει σχέση με την ελευθερία των παθών, των ορμών, της δίψας ή της πείνας ή του ύπνου...

Η πίστη μας δεν έχει σχέση με το αν πιστεύουμε χλιαρά στον Χριστό... είναι πεθαμένη πίστη.

Η Πίστη είναι βίωμα. Είναι ζωντανή η Ορθόδοξη Πίστη των δακρύων!!!

Αν είμαι κουρασμένος χρειάζομαι ύπνο γρήγορα, για να δουλέψω την αυριανή ημέρα. Τώρα θυσιάζω τον ύπνο, γιατί ξέρω πως αν προσευχηθώ, τόσο η ψυχή μου θα ζήσει και εκείνη, και το σώμα της θα το ξεκουράσει καλύτερα από τον ύπνο, ο Κύριος. Έχω εμπιστοσύνη στον Κύριο, για όλα τώρα...

Όταν πνευματικά, ενώνεσαι περισσότερο και πάντα ορθόδοξα και μέσω των Μυστηρίων της Εκκλησίας μας, δεν έχεις ανάγκη για αμαρτίες, η απάθεια είναι όντως Αρετή που δίδει το Άγιο Πνεύμα.

Οι Εβραίοι ακόμη περιμένουν τον Χριστό. Να σκεφτείς ότι πληρώσανε τους φύλακες, να μην πούνε για την Ανάσταση του Χριστού! Οι κακόμοιροι με τιμωρία την ζωή τους, φυλούσανε τον Τάφο του Κυρίου, σύμφωνα με το δίκαιο της εποχής εκείνης! Και όμως δεν τους σκοτώσανε... τους δωροδόκησαν!

Πόσα πράγματα τώρα, γινόντουσαν πιο ξεκάθαρα και πόσο η πίστη μου ζωντάνευε...

Συγχώρεσέ με αν σου παρουσίασα τον εαυτό μου Άγιο. Δεν είμαι.

Σαν εσένα δεν είμαι, είμαι χειρότερός σου.

Προς Δόξα Κυρίου και για να βοηθήσω συνομηλίκους μου, το κάνω και τα λέω όλα αυτά... και πες τα και σε άλλους.

Απλά κάνε το πείραμα, μία εβδομάδα. Νήστευε, εξομολογήσου, κοινώνησε... ασταμάτητα πες την ευχή. Προσευχήσου όποτε μπορείς γονατιστός, στην τουαλέτα ακόμη.... και θα δεις σίγουρα!!!

Αυτά λέω τώρα σε κάθε φίλο μου και νομίζουν ότι την ψώνισα...

Ξέρεις αν δεν δοκιμάσεις, δεν μπορείς να το καταλάβεις, από ότι σου λέει ο κάθε ένας.
Μία εβδομάδα από την εδώ ζωή σου... και θα με θυμηθείς!
Παρακάλεσα τον Χριστό να μου αποκαλύψει πόσο άρρωστος είμαι, αφού εγώ δεν έβλεπα, το αίμα και το κρέας στην Θεία Κοινωνία Του!!! Έτσι λένε κάποιοι Άγιοι που είδανε...
Ξέρεις εγώ είχα και έχω, πολλές αμαρτίες να θυσιάσω και ο Χριστός, για αυτό με βοηθά, με άμεσες ενέργειες. Σε καλούς ανθρώπους και μεγαλύτερης πίστης, κάμει διαφορετικά και μένει πιο σιωπηλός...

Η αφή των αοράτων είναι μοναδική...

Τι θα ζήσουμε μετά από εδώ, δεν λέγεται παιδιά...

Αρκεί να ζητήσουμε βιωματικά, από το Κύριο, αυτά που έχουμε πραγματικά ανάγκη και δεν τα γνωρίζουμε!

Μην αφεθείς στην καθημερινότητα... άλλαξέ την... λέω στον εαυτό μου και σε φίλους.

Τώρα έχω περισσότερες δοκιμασίες και πάθη μου φουντώνουνε...

Ξέρω ότι ο Κύριος, θέλει να με δει να αγωνίζομαι, για να κερδίσω επάξια, ότι μου έδειξε...

Τελικά η χλιαρή πίστη δεν είναι Πίστη. Και είναι μεγάλο πράγμα να λεγόμαστε Χριστιανοί, αν δεν έχουμε προγευτεί την Μέλλουσα Ζωή, που μας περιμένει...

Τώρα ζω μέσα στον κόσμο, αγαπώ φίλους, και εχθρούς δεν βλέπω... Βλέπω μονάχα πειρασμούς και ταλαιπωρημένους ανθρώπους να με προκαλούν... Βλέπω αρετές και ζηλεύω... Ζω ασκητικά, με νηστεία, στο στομάχι και στις αισθήσεις και είμαι ένας μοναχός μέσα στον κόσμο.

Είναι πολύ δύσκολα όλα τώρα, αλλά οι καρποί υπέροχοι, ανέκφραστοι...

Μιλώ με τον Κύριο, την Παναγία και τους Αγίους και όποτε κλαίω για την αμαρτωλή μου ένδυση, Εκείνοι ζωντανεύουν, με παρηγορούν...

Το σπίτι μου δε, έχει μεγάλη ευλογία...

Ο μικρός μου, έχει μάθει την ευχή, πριν καλά πάει στο παιδικό σταθμό...

Πολλά βλέπω τώρα, που δεν έβλεπα...

Και όποιος έχει αυτιά ας ακούσει... είχε πει..."

Οι παραπάνω αποκαλύψεις του φίλου μας, ας γίνουν τουλάχιστον αιτία έρευνας...

Υπάρχουν μοναχοί και ανάμεσά μας, τελικά!

Δείτε την Γερόντισσα από την Μονή της Παναγίας του φίλου μας:

http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.gr/2015/05/blog-post_22.html

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό και εμένα...

ΜΕΓΑΛΟΣΧΗΜΗ ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΗ ΜΟΝΗΣ ΚΕΡΝΙΤΣΑΣ

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Fri, 22 May 2015 12:48:00 +0000

Η χλιαρή πίστη δεν φθάνει.

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Wed, 20 May 2015 17:06:00 +0000

Η χλιαρή πίστη δεν φθάνει. Τα χιλιάδες περιφερόμενα σκηνώματα Αγίων δεν επαρκούν. Όταν η καρδιά μας αγαπά τον Κύριο και το σώμα μας γίνεται καθαρό από πάθη. Η Εκκλησία από κτίριο, αποκτά την πραγματική Της υπόσταση, στην ψυχή μας! Και ο Κύριος δίδει ανεξήγητα δάκρυα χαρμολύπης. Προγεύεται ο Παράδεισος των Εντολών Του. Ζήστε το!

ΕΛΑΤΕ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΖΗΣΤΕ

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Wed, 20 May 2015 16:57:00 +0000

Το ότι δεν βλέπουμε το μυαλό ενός ανθρώπου, δεν σημαίνει ότι αυτός είναι άμυαλος(!). Ο Θεός ζει, προγεύεται και μας περιμένει. Αξίζει τον κόπο, να κάνουμε λίγη "ησυχία", να «ακούσουμε» και εμείς τον Κύριο και Θεό μας. Έχετε προσευχηθεί χωρίς λόγο, στην εξοχή Του; Του είπατε Ευχαριστώ; Του είπατε ότι δεν Τον βλέπετε; Ζητήσατε να δείτε και εσείς, ότι κάποια αδέρφια μας βλέπουν, κοντά Του; Αναγνωρίσατε την αμαρτωλή αδυναμία σας; Η καρδιά μας είναι φτιαγμένη για αυτήν την Επαφή, από αυτή κιόλας την ζωή. Και η ζωή αυτή είναι σύντομη δοκιμασία, τίποτε άλλο. Αξίζει να ολοκληρωνόμαστε και να τρελαινόμαστε από την Αγάπη του Κυρίου μας, μέσα από τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας και την Συνετή Ζωή μας σύμφωνα με τον Λόγο Του. Είναι καιρός για δάκρυα του Αγίου Παρακλήτου και Θαύματα να γίνουν στο σπιτικό μας...

Η Δίκη του Χριστού (Μια νομική ανάλυση)

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Mon, 20 Apr 2015 06:41:00 +0000

Η δίκη του Χριστού - Μια νομική ανάλυση
του Χρήστου Δερμοσονιάδη (Δικαστή)

Όταν ο Πιλάτος βεβαιώθηκε για την αθωότητα του Χριστού και θέλησε να τον απολύσει τότε οι Ιουδαίοι φώναξαν: «Ημείς νόμον έχομεν και κατά τον νόμον ημών οφείλει αποθανείν, ότι Θεού υιόν εαυτόν εποίησε.» (Ιωάν.10' 7). Αυτή είναι και η σημερινή θέση των Εβραίων. Ισχυρίζονται ότι ο Χριστός παρέβη πράγματι το Μωσαϊκό Νόμο και δίκαια κατεδικάσθη σε θάνατο.

Είναι δυνατόν όμως η ανθρώπινη Δικαιοσύνη να έφθασε σε τέτοια αντίθεση προς τη Θεία Δικαιοσύνη ώστε να καταδικάσει σε θάνατο τον ίδιο το Θεό και εν ονόματι του Νόμου να θανατώσει το Δημιουργό; Το βασικό λοιπόν ερώτημα είναι αν η δίκη του Χριστού ήτανε μία δίκαιη δίκη, κατά το ανθρώπινο μέτρο, αν δηλαδή έγινε σύμφωνα με το νόμο και τη δικονομία.

Η δικαιοσύνη την εποχή του Χριστού βρισκόταν
σε αρκετά ψηλό επίπεδο. Το Ρωμαϊκό Δίκαιο σε λίγα θέματα υστερούσε από το σημερινό ευρωπαϊκό δίκαιο και το εβραϊκό ήτανε ιεροκρατικό και στηριζόταν στο Μωσαϊκό Νόμο.

Τα εβραϊκά δικαστήρια ήτανε πολυμελή. Ανώτατο Δικαστήριο ήταν το Μέγα Συνέδριο που είχε και άλλες εξουσίες. Έδρευε στην Ιερουσαλήμ, απετελείτο από 120 μέλη με πρόεδρο τον Αρχιερέα και είχε στη διαταγή του στρατιωτική δύναμη, την κουστωδία. Οι θανατικές καταδίκες των εβραϊκών δικαστηρίων έπρεπε να επικυρωθούν από τη Ρωμαϊκή εξουσία όπως αναφέρεται στο βιβλίο «Η δίκη του Ιησού» του θεολόγου Δημήτριου Καππαή.

Η θανατική ποινή προβλεπόταν για αρκετά αδικήματα αλλά σύμφωνα με τις αντιλήψεις του λαού σπανίως επιβαλλόταν. Η εκτέλεση γινόταν με διάφορους τρόπους, από τους οποίους πιο βασανιστικός και εξευτελιστικός ήταν ο θάνατος επί του σταυρού, ο οποίος συνηθίζετο από τα Ρωμαϊκά δικαστήρια, τα οποία δεν είχαν ενδοιασμούς στην επιβολή θανατικής καταδίκης.

Κατά την εβραϊκή δικονομία η προανάκριση ήταν άγνωστη και δεν υπήρχε δημόσιος κατήγορος. Η απόφαση δεν μπορούσε να στηριχθεί στην παραδοχή του κατηγορουμένου αλλά μόνο στις μαρτυρίες. Η δίκη διεξαγόταν μέρα, με ανοικτές τις πόρτες, ενώπιον του λαού. Ξεκινούσε με τους μάρτυρες υπερασπίσεως και ακολουθούσαν δύο τουλάχιστον μάρτυρες κατηγορίας, που έπρεπε να δώσουν σαφή και πανόμοια μαρτυρία, κρατώντας το δεξί τους χέρι πάνω στο κεφάλι του κατηγορουμένου και σε περίπτωση θανατικής καταδίκης έπρεπε να συμμετέχουν στην εκτέλεση και να ρίξουν τις πρώτες πέτρες, εάν η θανάτωση θα γινόταν με λιθοβολισμό.

Ο Κατηγορούμενος εθεωρείτο αθώος μέχρι την τελική του καταδίκη, εδικαιούτο να μιλήσει, να φέρει μάρτυρες και να τύχει καλής μεταχείρισης. Κατά τη γνώμη των συγγραφέων δεν ετηρούντο πρακτικά αλλά η ίδια η καταδίκη εκδιδόταν με γραπτό διάταγμα. (Κοντογόνη: Εβραϊκή Αρχαιολογία, Β'4). Πάντως διάταγμα καταδίκης του Χριστού δεν έχει βρεθεί.

Οι Δικαστές έπρεπε να είναι αμερόληπτοι, δίκαιοι και μερικοί απ' αυτούς να υπερασπίζουν τον κατηγορούμενο. Σε περίπτωση θανατικής καταδίκης ανεβάλλετο η τελική απόφαση για τη μεθεπόμενη μέρα και εάν επικυρωνόταν η θανατική καταδίκη η εκτέλεση έπρεπε να γίνει την άλλη μέρα και όχι αυθημερόν. Από την έναρξη της ακροάσεως μέχρι την εκτέλεση χρειαζόταν τουλάχιστον 4 μέρες.

Στον τόπο της εκτέλεσης συνόδευε τον κατηγορούμενο έφιππος δικαστής, που καλούσε το λαό να αναφέρει αμέσως στο Δικαστήριο, το οποίο συνεδρίαζε εκείνη την ώρα, οτιδήποτε ελαφρυντικό για τον κατηγορούμενο και τότε σταματούσε αμέσως η εκτέλεση.

Αυτά για τη Δικαιοσύνη στο Ισραήλ. Πρέπει όμως να αναφερθεί ότι στα χρόνια της ρωμαϊκής υποτέλειας υπήρχε μεγάλη φαυλότητα και ηθικός ξεπεσμός, με αποτέλεσμα οι άρχοντες να είναι πρόσωπα φαύλα, που εξασφάλιζαν τη θέση τους δωροδοκώντας τους Ρωμαίους ηγεμόνες. Οι Δικαστές δεν είχαν πλέον την εντιμότητα και την ανθρωπιά που είχαν οι προκάτοχοι τους. Ολόκληρο το έθνος βρισκόταν σε ξεπεσμό και αθλιότητα.

Μετά την ανάσταση του Λαζάρου πολλοί Ιουδαίου πίστεψαν στον Χριστό. «Συνήγαγον ουν οι αρχιερείς και οι Φαρισσαίοι συνέδριον και έλεγον. Τι ποιούμεν, ότι ούτος ο άνθρωπος πολλά σημεία ποιεί;... Εις δε τις εξ αυτών Καϊάφας, αρχιερεύς ων του ενιαυτού εκείνου, είπεν αυτοίς …. ότι συμφέρει ημίν ίνα εις άνθρωπος αποθάνη υπέρ του λαού και μη όλον το έθνος απόληται.» (Ιω. ΙΑ'48-50)

«Εβουλεύσαντο δε οι αρχιερείς ίνα και τον Λάζαρον αποκτείνωσιν, ότι πολλοί δι' αυτόν υπήγον των Ιουδαίων και επίστευον εις τον Ιησούν.» (Ιω. ΙΒ'10)

Και η στρατιωτική κουστωδία, μαζί με ένοπλους υπηρέτες, όταν συνέλαβε τον Ιησούν δεν τον έφερε στο δικαστήριο αλλά στον πεθερό του αρχιερέα, τον Άννα, που υπηρέτησε στο παρελθόν σαν αρχιερέας. Και ο Άννας, χωρίς να έχει καμιά εξουσία άρχισε ανάκριση για να βρει αιτία εναντίον του συλληφθέντος. Κι ο Χριστός απαντά. «Επερώτησον τους ακηκοότας» «εν κρυπτώ ελάλησα ουδέν». (Ιω. ΙΗ',20).

Η απάντηση δεν άρεσε και ένας υπηρέτης ερράπισε τον Ιησούν λέγοντας «ούτως αποκρίνη τω αρχιερεί;» Σε λίγη ώρα οδήγησαν τον Χριστό στο σπίτι του αρχιερέα Καϊάφα και μέχρις ότου μαζευτούν τα μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου οι υπηρέτες έδερναν, έβριζαν και κορόϊδευαν τον Χριστό. Το εβραϊκό δίκαιο απαγόρευε την ανάκριση και την κακοποίηση του κατηγορουμένου. (Mishna, Sotah 1,4).

Και άρχισε η συνεδρίαση του Ανωτάτου Εβραϊκού Δικαστηρίου με άλλες τρεις δικονομικές παραβάσεις. Το Μέγα Συνέδριο συνεδρίασε στο σπίτι του αρχιερέα και όχι στο κτίριο του Δικαστηρίου και συνεδρίασε νύκτα, πράγμα απαγορευμένο (Mishna, Sanhedrin IV,1), χωρίς να προϋπάρχει σαφής κατηγορία από δύο τουλάχιστον μάρτυρες, όπως απαιτούσε η δικονομία.

Μετά την έναρξη της δίκης βρέθηκαν δύο ψευδομάρτυρες που διαστρέβλωσαν το λόγο του Κυρίου «λύσατε τον ναόν τούτον και εν τρισίν ημέρας εγερώ αυτόν» (Ιω. Β'19), που οπωσδήποτε ελέχθηκε για την Ανάσταση του ιδίου και όχι για το ναό του Σολομώντος. Οι μαρτυρίες όμως δεν ταίριαζαν μεταξύ τους, παρά το γεγονός ότι δόθηκαν αντικανονικά με την ταυτόχρονη παρουσία και των δύο μαρτύρων. Έπρεπε λοιπόν να καταδικαστούν σε θάνατο οι ψευδομάρτυρες σύμφωνα με το Δευτερονόμιον (ΙΘ' 18-21). «και ιδού μάρτυς άδικος εμαρτύρησεν άδικα, αντέστη κατά του αδελφού αυτού, και ποιήσετε αυτώ ον τρόπον πονηρεύσατο ποιήσαι κατά του αδελφού αυτού... Και οι επίλοιποι ακούσαντες φοβηθήσονται....».

Το Συνέδριο αποφάσισε ότι δε μπορεί να στηριχθεί σ' αυτούς τους μάρτυρες και ο Πρόεδρος του, ο αρχιερέας Καϊάφας, ερώτησε το Χριστό «συ ει ο Χριστός ο υιός του Θεού; λέγει αυτώ ο Ιησούς. Συ είπας... Τότε ο αρχιερεύς διέρρηξε τα ιμάτια αυτού λέγων ότι εβλασφήμησε. Τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων;» (Ματθαίου ΚΣΤ' 63).

Η ομολογία του κατηγορούμενου, αν τέτοια θεωρηθεί η απάντησή Του, δεν αποτελούσε κατά το Μωσαϊκό Νόμο απόδειξη. Χρειαζόταν μάρτυρες «επί στόματος δύο μαρτύρων και επί στόματος τριών μαρτύρων στήσεται παν ρήμα» (Δευτερονόμιον ΙΘ'15).

Δεν υπήρξε καθόλου υπεράσπιση, που εθεωρείτο απαραίτητο μέρος της δικαστικής διαδικασίας. (Sanhedrin IV,5). Την υπεράσπιση την ανελάμβανε ένας τουλάχιστον από τους δικαστές για να μην μείνει κανένας κατηγορούμενος ανυπεράσπιστος.

Ο αρχιερέας «διέρρηξε τα ιμάτια του» πράγμα που απαγορεύει ο Μωσαϊκός νόμος στους ιερείς (Λευϊτικόν 6, ΚΑ'10).

Και τα μέλη του Συνεδρίου απεκρίθησαν «ένοχος θανάτου εστί» (Ματθαίου ΚΣΤ'67). Η ψηφοφορία έγινε ταυτόχρονα, ενώ έπρεπε να γίνει με τη σειρά, από το νεότερο δικαστή προς τους παλαιότερους για να μην επηρεαστούν μεταξύ τους.

Μετά την καταδίκη άρχισαν άλλα έκτροπα «και ήρξαντο τινές εμπτύειν αυτώ και περικαλύπτειν το πρόσωπον αυτού και κολαφίζειν αυτόν και λέγειν αυτώ προφήτευσον ημίν τις εστίν ο παίσας σε. Και οι υπηρέται ραπίσμασιν αυτόν έβαλον»
(Μάρκον ΙΔ' 65).

Για να τηρήσουν οι αρχιερείς και οι Φαρισσαίοι τα προσχήματα περίμεναν να ξημερώσει και συνεδρίασαν πάλιν για να επικυρώσουν την καταδίκη στο κτίριο του Μεγάλου Συνεδρίου, δίπλα στα τείχη της Ιερουσαλήμ. «Και ευθέως επί το πρωΐ συμβούλιον ποιήσαντες οι αρχιερείς μετά των πρεσβυτέρων και γραμματέων και όλον το συνέδριον, δήσαντες τον Ιησούν απήνεγκαν και παρέδωκαν τω Πιλάτω» (Μάρκον ΙΕ',1).

Ο Χριστός συνελήφθη την Πέμπτη το βράδυ και η επίσημη δίκη διεξήχθηκε, ολοκληρώθηκε και εκτελέστηκε η θανατική ποινή μέσα στην ίδια μέρα, την Παρασκευή, κατά παράβαση των κανόνων (Sanhedrin IV,I), ενώ έπρεπε να περάσουν 4 τουλάχιστον μέρες.

Γράφεται στην Ακολουθία των Αγίων Παθών πριν από το 12ο Ευαγγέλιο ότι: «Ήδη βάπτεται κάλαμος αποφάσεως παρά κριτών αδίκων και Ιησούς δικάζεται και κατακρίνεται Σταυρώ. Και πάσχει η κτίσις εν Σταυρώ καθορώσα τον Κύριον. Αλλ' ο φύσει σώματος δι' εμέ πάσχων, Αγαθέ, Κύριε, δόξα σοι.»

Κατά το Μωσαϊκό Νόμο η Θεοποίηση ανθρώπου αποτελούσε βλασφημία και αδίκημα. Ο κατηγορούμενος όμως εδικαιούτο υπεράσπιση.

Ο Χριστός έκανε αναρίθμητα θαύματα μπροστά στο λαό. Και οι ίδιοι οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ τον υποδέχτηκαν μερικές μέρες πριν από τη δίκη ψάλλοντας «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο Βασιλεύς του Ισραήλ.» (Ιω.ΙΒ'13).

Εξ άλλου η ανθρωπότητα περίμενε το Σωτήρα, «την προσδοκία των εθνών», «τον καθολικό διδάσκαλο» του Σωκράτη, το «Λόγο» του Πλάτωνα, τον «Άγνωστο Θεό» των Αθηναίων, τον «νέο Θεό» των 3 μάγων, τον Άγιο» του Κομφούκιου και τον αναμενόμενο από όλους τους Προφήτες του Ισραήλ «Μεσσία».
Οι μορφωμένοι εβραίοι γνώριζαν καλά όλες τις προφητείες, που συνέκλιναν και συμφωνούσαν ότι ο κατηγορούμενος Ιησούς ήταν ο ίδιος ο Μεσσίας - Χριστός όπως αναφέρεται και στο βιβλίο του Ιώση που Contra Apionem Lib. II 17. Η ζωή, η διδασκαλία Του και τα απειράριθμα θαύματα Του δεν χωρούσαν καμιά αμφιβολία. Το Μεγάλο Συνέδριο όμως απαξιεί να μελετήσει το θέμα και να εξετάσει μήπως ενώπιον του αντί Θεοποίηση ανθρώπου έχει ενανθρώπιση Θεού. Μάλλον δεν απαξιεί, αλλά σε γνώση του καταδικάζει το Μεσσία, εφ' όσον ο αρχιερέας είχε πει μετά την ανάσταση του Λαζάρου «ούτος ο άνθρωπος πολλά σημεία ποιεί…», όπως αναφέρεται και στο βιβλίο "Η δίκη του Ιησού" του εισαγγελέα Χρήστου Τραπεζούντιου.

Πρεσβύτεροι και Αρχιερείς κατεδίκασαν σε θάνατο το Θεό τους και δέσμιο τον οδηγούν στον Ρωμαίο Πιλάτο για να επικυρώσει τη θανατική καταδίκη.

Μια νέα δίκη, Ρωμαϊκή, ξεκινά.

Ήτανε πρωΐ της Παρασκευής, της προηγούμενης μέρας του εβραϊκού Πάσχα, που έφεραν οι εβραίοι τον Ιησούν έξω από το Πραιτώριο. Οι εβραίοι δεν ήθελαν να μπουν στην κατοικία ειδωλολάτρη για να μη μολυνθούν πριν από το Πάσχα και στην επιμονή τους ο ρωμαίος ηγεμόνας διέταξε και τοποθέτησαν στο λιθόστρωτο μπροστά από το Πραιτώριο τη δικαστική του έδρα για να δικάσει εκεί τον κατηγορούμενο. Κατά το τυπολατρικό ρωμαϊκό δίκαιο η δικαστική εξουσία ήταν απόλυτα συνδεδεμένη με την έδρα, την τήβεννο και τη σφραγίδα του δικαστή παρά με το άτομο του.

Με την έναρξη της δίκης παρατηρείται η πρώτη δικονομική παράβαση. Ο κατηγορούμενος ήτανε δέσμιος κατά τη διάρκεια της δίκης ενώ έπρεπε να θεωρείται ο κατηγορούμενος αθώος μέχρι την καταδίκη. Και αρχίζει η δίκη με την ερώτηση του Πιλάτου: «τίνα κατηγορίαν φέρετε κατά του ανθρώπου τούτου;»

Έπρεπε λοιπόν οι εβραίοι να κατηγορήσουν τον Ιησούν. Αλλά κατηγορία για βλασφημία δε θα ενδιέφερε τον ρωμαίο ηγεμόνα. Ούτε θα επέφερε θανατική καταδίκη. Ο αρχιερέας Καϊάφας διετύπωσε ενώπιον του λαού νέα, εντελώς ψευδή, κατηγορία λέγοντας «τούτον εύρομεν διαστρέφοντα το έθνος και κωλύοντα Καίσαρι φόρους διδόναι, λέγοντα εαυτόν Χριστόν Βασιλέα είναι». (Λουκά ΚΓ',2)

Η απάντηση του Καϊάφα ήτανε εντελώς ψευδής γιατί το Μέγα Συνέδριο καταδίκασε τον Ιησούν με άλλη κατηγορία, την βλασφημία. Ήτανε ψέμα όμως και το περιεχόμενό της, γιατί ο Χριστός είχε δώσει διαφορετική απάντηση στους μαθητές των Φαρισσαίων, όταν τον ρώτησαν για τη ρωμαϊκή φορολογία «απόδοτε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» (Ματθ. ΚΒ',21)

Έπρεπε βάσει του Ρωμαϊκού Δικαίου να γίνει γραπτή αίτηση για εισαγωγή σε δίκη. Έπρεπε να αναφερθεί το όνομα και τα στοιχεία του κατηγορούμενου και να διατυπωθεί ακριβώς η κατηγορία. Έπρεπε να συνταχθεί πρωτόκολλη κατηγορίας. Έπρεπε να καθοριστεί η μέρα της δίκης και να κληθούν και να ακουστούν, εκείνη τη μέρα, οι μάρτυρες. (Δημαρά: Ιστορία Ρωμαϊκού Δικαίου, Β 132). Εάν όμως θεωρηθεί ότι δεν επρόκειτο για πρωτόδικη υπόθεση αλλά για επικύρωση της θανατικής καταδίκης του εβραϊκού δικαστηρίου τότε η εισαγωγή στη δίκη έπρεπε να γίνει με καταχώριση γραπτής αίτησης μαζί με την πρωτόδικη απόφαση.

Ο Πιλάτος δεν έκανε τίποτε απ' αυτά. Κατέβη από την έδρα του, πράγμα που κατά το Ρωμαϊκό Δίκαιο σήμαινε ότι δεν έχει πλέον δικαστική εξουσία, μπήκε στο Πραιτώριο και εκεί συνομίλησε με τον κατηγορούμενο, μακριά από το μαινόμενο πλήθος των εβραίων, ενεργώντας κάποιας μορφής ανάκριση.

«Συ ει ο βασιλεύς των Ιουδαίων;» (Λουκά ΚΓ'3), ρώτησε ο Πιλάτος τον Ιησούν, ο οποίος απεκρίθη «η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου... εγώ... εις τούτο ελήληθα εις τον κόσμον, ίνα μαρτυρήσω τη αληθεία». (Ιω. ΙΗ', 35 επ.)

Την απάντηση του Ιησού την κατάλαβε ο Πιλάτος. Ο Χριστός ήτανε πνευματικός ηγέτης και όχι κοσμικός άρχοντας. Έκρινε αμέσως ότι δεν ευσταθούσε η κατηγορία και δεν υπήρξε ο Ιησούς ένοχος αντιποίησης εξουσίας. Ο Πιλάτος επιβεβαίωσε τη θέση του με τη φράση που εξεστόμισε «τι έστιν αλήθεια;» Μια ερώτηση που δεν περίμενε απάντηση γιατί η αλήθεια ήτανε κατ' εκείνον μια φιλοσοφική ουτοπία. Με το πρακτικό ρωμαϊκό πνεύμα που τον χαρακτήριζε ο Πιλάτος βγήκε από το Πραιτώριο και αθώωσε αμέσως τον κατηγορούμενο λέγοντας στους Ιουδαίους «εγώ ουδεμίαν αιτίαν ευρίσκω εν αυτώ». (Ιω. ΙΗ' 38).
Έπρεπε ο Ιησούς να αφεθή αμέσως ελεύθερος.

Ο όχλος όμως δημιουργούσε μεγάλο θόρυβο μπροστά στο ανάκτορο επιμένοντας στη θανατική καταδίκη. Μέσα από τις φωνές ο Πιλάτος ξεχώρισε ότι ο Ιησούς ήτανε Γαλιλαίος. Και η Γαλιλαία ήταν έξω από τη δικαιοδοσία του Πιλάτου. Η Γαλιλαία είχε άρχοντα, τετράρχη, τον εξηρτημένο βασιλιά Ηρώδη τον Αντύπα.

Ο Πιλάτος λοιπόν παρά το γεγονός ότι είχε αμέσως προηγουμένως αθωώσει τον Ιησούν, επικαλέστηκε την τοπική αρμοδιότητα του Ηρώδη. Και για να απαλλαγεί από κάθε ευθύνη έστειλε τον Ιησούν στον Ηρώδη, που βρισκόταν εκείνες τις μέρες στην Ιερουσαλήμ. (Λουκά ΚΓ' 6-7)

Ο Ιησούς δεν απάντησε σε καμιά από τις ερωτήσεις του Ηρώδη, που αποκεφάλισε τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο.

Ο πανούργος Ηρώδης δεν θέλησε να ξαναβάψει τα χέρια του με άγιο αίμα και απεφάσισε ότι δεν έχει αρμοδιότητα γιατί το αδίκημα του Ιησού και η εβραϊκή καταδίκη του έγιναν έξω από τα δικά του σύνορα της Γαλιλαίας.

Ο Χριστός λοιπόν αθωώθηκε για δεύτερη φορά από τη Ρωμαϊκή εξουσία με την απόφαση του Ηρώδη. Αντί όμως να αφεθεί ελεύθερος οδηγείται και πάλιν δέσμιος στον Πιλάτο, αφού ο Ηρώδης και οι στρατιώτες του τον εξευτέλισαν και του φόρεσαν βασιλικό μανδύα (Λουκά ΚΓ' 11) πράγματα εντελώς απαράδεκτα με την απαλλαγή του κατηγορούμενου, έστω και για έλλειψη τοπικής αρμοδιότητας.

Ο Πιλάτος βγήκε στον εξώστη του Πραιτωρίου και αθώωσε γι' άλλη μια φορά τον Ιησούν λέγοντας «ιδού εγώ ενώπιον υμών ανακρίνας ουδέν εύρον εν τω ανθρώπω τούτω αίτιον ων κατηγορείτε κατ' αυτού. Αλλ' ουδέ Ηρώδης. Ανέπεμψα γαρ υμάς προς αυτόν. Και ιδού ουδέν άξιον θανάτου εστί πεπραγμένον αυτώ». (Λουκά ΚΓ' 15-16)

Οι Ιουδαίοι φώναζαν περισσότερο και στο δίλημμα του Πιλάτου προστέθηκε και το μήνυμα της γυναίκας του Πρόκλας «μηδέν σοι και τω δικαίω εκείνω. Πολλά γαρ έπαθον σήμερον κατ' όναρ δι' αυτόν» (Ματθαίου ΚΖ'20). Αξίζει να σημειωθεί ότι η Πρόκλα βαφτίστηκε Χριστιανή και εορτάζεται η μνήμη της σαν αγίας στις 27 Οκτωβρίου.

Ο Πιλάτος παρουσίασε το Χριστό και το ληστή Βαρραβά μπροστά στο λαό και ρώτησε ποιόν από τους δύο να απολύση για τη γιορτή του Πάσχα. Και ακούγονταν ακόμη δυνατότερες οι φωνές του όχλου που ζητούσε την απόλυση του Βαρραβά και τη θανάτωση του Ιησού.

Ο σκληρός τύρρανος, που ήτανε ταυτόχρονα άβουλος και αναποφάσιστος, διέταξε να μαστιγωθεί ο Ιησούς. Η μαστίγωση ήτανε σκληρή ποινή που συνόδευε την έσχατη ποινή της σταυρώσεως. Μπορούσε να επιβληθεί και σαν αυτοτελής ποινή. Σε καμιά περίπτωση όμως δε μπορούσε να επιβληθεί σε πρόσωπο που αθωώθηκε ή έστω σε κατηγορούμενο πριν από την τελική καταδίκη του. Η νομοθεσία του Ιουλίου Καίσαρος (Τίτλος Ι θέμα 1ον και τίτλος 6ος θέμα 7ον) ήτανε σαφής και παρεβιάσθη κατάφορα.

Σκηνές που θα ντροπιάζουν την ανθρωπότητα και ειδικότερα την ανθρώπινη δικαιοσύνη ακολούθησαν. Μετά από το βάναυσο φραγγέλωμα στην αυλή του Πραιτωρίου έντυσαν το ματωμένο σώμα του ενανθρωπίσαντος Θεού με βασιλική χλαμίδα, στεφάνωσαν την κεφαλή του αιώνιου Βασιλέα με ακάνθινο στεφάνι και βασάνισαν και εξευτέλισαν τον αμνό του Θεού τον αίροντα την αμαρτία του κόσμου. (Ιω. ΙΘ' 1-3)

Ο εκπρόσωπος της ανθρώπινης δικαιοσύνης, ο Πιλάτος, βγήκε πάλε από το Πραιτώριο, κάθισε στην δικαστική έδρα στο ύψωμα του Λιθόστρωτου και απευθυνόμενος στους αρχιερείς και τον όχλο «λέγει αυτοίς. Ιδε ο άνθρωπος. Ότε ουν είδον αυτόν οι αρχιερείς και οι υπηρέται, εκραύγασαν λέγοντες. Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν. Λέγει αυτοίς ο Πιλάτος. Λάβετε αυτόν υμείς και σταυρώσατε. Εγώ γαρ ουχ ευρίσκω εν αυτώ αιτίαν. Απεκρίθησαν αυτώ οι Ιουδαίοι: ημείς νόμον έχομεν, κατά τον νόμον ημών οφείλει αποθανείν, ότι εαυτόν Θεού υιόν εποίησεν.» (Ιω.ΙΘ' 6-7)

Ο Πιλάτος αθώωσε το Χριστό για άλλη μια φορά, αλλά πάλε δεν τον απέλυσε. Και οι Ιουδαίοι παραδέχθηκαν ότι ο κατηγορούμενος βρέθηκε από το Μέγα Συνέδριο ένοχος θανάτου κατά το Μωσαϊκό δήθεν Νόμο γιατί απεκάλεσε τον εαυτό του υιό Θεού, πράγμα που απέκρυψαν από τον Πιλάτο μέχρι τη στιγμή αυτή.

Ο Πιλάτος παρέβη τη βασική νομική αρχή του Ρωμαϊκού Δικαίου «non bis in idem» (όχι δις επί της αυτής υποθέσεως) και ξαναμπήκε στο Πραιτώριο για να ανακρίνει και πάλε τον Ιησούν. Η νέα απροσδόκητη κατηγορία ότι «εαυτόν υιόν Θεού εποίησε», η επιβλητική προσωπικότητα του Κυρίου, η γαλήνη που ακτινοβολούσε, το μήνυμα της γυναίκας του Πιλάτου και ο θρησκευτικός φανατισμός των Ιουδαίων συγκλόνισαν και σύγχισαν τον Πιλάτο.

Ο Πιλάτος συνομίλησε πάλι με τον Κύριο. Ο κατηγορούμενος δεν ήτανε συνηθισμένος άνθρωπος και μιλούσε σαν να είχε θεϊκή εξουσία. Ο κατηγορούμενος ήτανε ανώτερος από το δικαστή του. «Εκ τούτου εζήτει ο Πιλάτος απολύσαι αυτόν.» (Ιω. ΙΘ'13)

Ξανακάθησε ο Πιλάτος στη δικαστική έδρα και άνοιξε νέα συζήτηση με τον όχλο σε μια τελευταία προσπάθεια να αποφύγει τη σταύρωση του Ιησού. «οι δε Ιουδαίοι έκραζον λέγοντες. εάν τούτον απολύσης ουκ ει φίλος του Καίσαρος. πας ο βασιλέα εαυτόν ποιών αντιλέγει το Καίσαρι» (Ιω.ΙΘ'13).

Το τελευταίο τέχνασμα των εβραίων συγκλόνισε τον Πιλάτο γιατί βρισκόταν σε κάποια δυσμένεια του αυτοκράτορα Τιβερίου (Ιωσήπου Lib. XIII, Cap. III, p.1) και αποφάσισε αμέσως να σώσει το τομάρι του παρά να υπερασπιστεί τη δικαιοσύνη. Για να αποφύγει το βάρος της άδικης καταδίκης δεν εξέδωσε δικιά του απόφαση αλλά «λαβών ύδωρ απενίψατο τας χείρας απέναντι του όχλου λέγων. Αθώος ειμί από του αίματος του δικαίου τούτου. Υμείς όψεσθε. Και αποκριθείς πας ο λαός είπε. Το αίμα αυτού εφ' ημάς και επί τα τέκνα υμών. Τότε απέλυσεν αυτοίς τον Βαρραβάν, τον δε Ιησούν φραγγελλώσας παρέδωκεν ίνα σταυρωθή.» (Ματθ. ΚΖ' 24)

Εάν θεωρηθεί ότι η πράξη του Πιλάτου να νήψει τα χέρια του και να επιτρέψει στους Εβραίους να σταυρώσουν το Χριστό ισοδυναμεί με θανατική καταδίκη τότε πρέπει να θεωρήσουμε ότι κατεδικάσθη ο Ιησούς σε θάνατο επί εσχάτη προδοσία επειδή παρουσιαζόταν σαν βασιλέας, πράξη αντίθετη προς την Lex Julia Majestatis και τα Crimina Imminutae Majestatis.

Και ακολούθησε η εκτέλεση. Οι άνθρωποι σταύρωσαν τον ίδιο το Θεό τους. Και στάθηκαν οι Εβραίοι απέναντι από τον Σταυρό και έβριζαν και κορόϊδευαν. (Μάρκον ΙΕ΄31) «Ομοίως δε και οι αρχιερείς εμπαίζοντες προς αλλήλους μετά των γραμματέων έλεγον άλλους έσωσεν, εαυτόν ου δύναται σώσαι.» Παραδεχόταν δηλαδή και ενώπιον του Σταυρού ότι ο Χριστός έκανε θαύματα και έσωσε άλλους.

Σταυρώθηκε λοιπόν ο Χριστός και απέθανε και την τρίτη ημέρα ανεστήθη. Τι απέγιναν όμως οι άνθρωποι που ήταν υπόλογοι για την άδικη καταδίκη Του;

Ο προδότης Ιούδας επέστρεψε στον Ναό, έριξε πίσω τα τριάκοντα αργύρια και κρεμάστηκε σε δένδρο έξω από την Ιερουσαλήμ και αυτοκτόνησε.

Στο βίο της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής (Μέγας Συναξαριστής, Έκδοση Ε, Τόμος 7ος, σελ. 425) αναφέρεται ότι πήγε στη Ρώμη και κατήγγειλε στον Τιβέριο Καίσαρα τον Πόντιο Πιλάτο και τους αρχιερείς. Ο Καίσαρας ακούοντας για τα θαύματα του Χριστού και γνωρίζοντας ότι κατά τον χρόνο της σταύρωσης, έγινε σκότος σε ολόκληρη την οικουμένη διέταξε την προσαγωγή του Πιλάτου, του Άννα και του Καϊάφα στη Ρώμη.

Ο Καϊάφας πέθανε κατά το ταξίδι και ο Άννας εκτελέστηκε στη Ρώμη.

Ο Πιλάτος φυλακίστηκε έξω από τη Ρώμη και πέθανε στην φυλακή. Αντίθετα στα «χρονικά» του Ζωναρά, βιβλίο Στ', γράφεται ότι ο διάδοχος του Τιβερίου ο Καλλιγούλας εξόρισε τον Πιλάτο στην Γαλλία και στο Γ' βιβλίο της Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Ευσέβιου γράφεται ότι ο Πιλάτος όταν ήταν εξόριστος στην Γαλλία ήρθε σε απόγνωση και αυτοκτόνησε.

Αυτά λοιπόν για τη δίκη του Χριστού και για τη δίκη των δικαστών Του, στην οποία ο Αυτοκράτορας κατεδίκασε τους δικαστές και κατά συνέπεια αυτή η απόφαση αποτελεί την έβδομη και τελική αθώωση του Χριστού.

Στην εβραϊκή δίκη του Μεγάλου Συνεδρίου σημειώσαμε 16 από τις παραβάσεις του Μωσαϊκού Νόμου. Στη δίκη του Πιλάτου σημειώσαμε άλλες 16 σοβαρές παραβάσεις του Ρωμαϊκού Δικαίου.

Η όλη όμως διεξαγωγή των δικών, από τη βραδινή σύλληψη μέχρι την μεσημβρινή Σταύρωση, οι ψευδείς και εναλλασσόμενες κατηγορίες, η συνεχής εναλλαγή της δίκης και της ανάκρισης, η μεταφορά του Χριστού από τα σπίτια των αρχιερέων στο Πραιτώριο, στο λιθόστρωτο, στον Ηρώδη, οι βασανισμοί του κατηγορουμένου και η Σταύρωση Του ενώ βρέθηκε 6 φορές αθώος από τον Πιλάτο και τον Ηρώδη, δεν μπορούν να χαρακτηριστούν σαν δίκη, ούτε σαν παρωδία δίκης αλλά σαν το μεγαλύτερο κακούργημα της ανθρωπότητας και την αιώνια ντροπή που βαρύνει τον κόσμο όλο.

Μεγαλύτερο έγκλημα δε μπορούσε να διαπράξει ο άνθρωπος. Και όμως τον Σταυρό του θανάτου μετέτρεψε ο Κύριος σε ξύλο της ζωής και το μέγα έγκλημα το μετέτρεψε σε Θείο Σχέδιο Σωτηρίας για μας, τους δήμιούς Του. Τίποτε αντάξιο της θυσίας Του δεν έχουμε να του αντιπροσφέρουμε και περιοριζόμαστε στο μυστήριο της Θείας Μεταλήψεως. Το Αίμα του Χριστού δεν είναι «εφ' υμάς και επί τα τέκνα ημών» αλλά μας προσφέρεται για να σωθούμε εμείς και τα παιδιά μας…
Ευχόμαστε η Σταυρική θυσία του Κυρίου μας να σώσει εμάς από την δικαία καταδίκη.

πηγή: Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου

Μία τετραμελής οικογένεια πρότυπο

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Mon, 19 Jan 2015 13:02:00 +0000

Κοντά δύο χιλιάδες χρόνια πριν, όταν οι οπαδοί του ενσαρκωθέντα Θεού, του Χριστού μας, ήταν ακόμα λίγες χιλιάδες, στη Ρώμη, την ξακουστή πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, ζούσε ο στρατηγός Πλακίδας. Δυνατός και γενναίος στρατηλάτης, αγαπητός στον αυτοκράτορα για τα πολεμικά του κατορθώματα, μα πιο αγαπητός σε γνωστούς και φίλους του για τις αρετές του: την τρυφερή, σαν παιδική, καρδιά του, την καταδεκτικότητα, τα ευγενικά φερσίματά του, τις καλοσύνες του με τους φτωχούς.

Ειδωλολάτρης ο Πλακίδας, ζούσε στο όμορφο αρχοντικό του με τη γυναίκα του και τους δυο γιους τους. Πρόσφερε τις θυσίες του στους ψεύτικους θεούς, μα σπλαχνιζόταν κι ελεούσε τους φτωχούς και τους ζητιάνους. Κι είχε φτωχούς πολλούς η Ρώμη.

Μια μέρα έφυγε για το κυνήγι ο αφέντης. Ήταν καιρός τώρα που ησύχαζε από πολέμους κι εκστρατείες. Όμως, πράγμα ασυνήθιστο, γρήγορα ακουστήκανε στης αυλής του, το πλακόστρωτο, τα ποδοβολητά τ΄ αλόγου του. Γύρισε ο αφέντης! Γιατί; Τι του ΄τυχε; Μην αδιαθέτησε ξαφνικά; Μην έπαθε τίποτα το ζώο; Τρέξαν οι δούλοι. Πιάσανε τα χαλινάρια. Πήδηξε γερός, σβέλτος ο στρατηγός. Δεν έβγαλε μιλιά. Ίσια στο σπίτι τράβηξε και κλείστηκε στην κάμαρά του. Δεν τόλμησε κανείς να τον ρωτήσει. Ούτε η γυναίκα ούτε τα παιδιά του…

Πέρασαν ώρες. Βγήκε ο Πλακίδας και τους κάλεσε. Πλησίασε η Τατιανή. Ήρθαν κι οι γιοί του. Πόσην ώρα να σιγοκουβεντιάζανε…

Ήρθε το βράδυ. Στρώσανε τραπέζι οι δούλοι αλλά τ΄ αφεντικά πού μυαλό για φαγοπότι!

Σα νύχτωσε τέσσερις καβαλαραίοι βγαίνουν από τ΄ αρχοντικό του στρατηγού Πλακίδα. Τραβούν από τ΄ απόμερα σοκάκια έξω από την πόλη. Κι εκεί, μες στα σκοτάδια, χώνονται σ΄ ένα φτωχικό καλύβι. Είν΄ όλη η οικογένεια. Ήρθανε στον χριστιανό ιερέα. Πέσαν στα γόνατα κι οι τέσσερις. Ζητήσαν να τους πει για τον Χριστό του.

Σάστισε εκείνος. Τι είχε γίνει;

«Να, το πρωί, σαν βγήκα για κυνήγι», διηγείται ο στρατηγός, «ξεχώρισα μέσα στο σύδεντρο ένα ελάφι. Πλησίασα σιγά-σιγά κι έβαλα με προσοχή στο τόξο μου το βέλος. Το σήκωσα. Κι όπως πήγα να το τεντώσω, νάσου και στρέφει το κεφάλι το ελάφι και με κοιτάζει ήρεμο. Κατάματα! Να, είπα, τώρα δα το βάζει στην τρεχάλα κι άιντε να το φτάσω. Μα εκείνο τίποτε! Ακίνητο! Τεντώνω τότε τη χορδή κι εμείνανε εκεί τα χέρια μου. Ανάμεσα στου ελαφιού τα κέρατα έλαμπε, πιο πολύ κι από τον ήλιο, ένας σταυρός. Με τύφλωνε το φως του. Κι ως εστεκόμουνα ακίνητος, μαγνητισμένος από το όραμα, αντήχησαν γλυκά στ΄ αυτιά μου τούτα τα λόγια: Τι με διώκεις, Πλακίδα; Εγώ είμ΄ ο Χριστός!

Δεν ξέρω πόσο έμεινα εκεί. Ξέρω μονάχα πως σαν γύρισα στο σπίτι, είχα κιόλας αλλάξει μέσα μου. Κατάλαβα πως λάθος ως τα τώρα πίστευα και λάτρευα τα ξόανα, τα μάρμαρα, τις πέτρες. Μίλησα στα παιδιά και στη γυναίκα μου. Κι ήρθαμε εδώ, απ΄ τον Χριστό τον ίδιο οδηγημένοι, να μας μιλήσεις συ, για Κείνον και να μας βαφτίσεις».

Κρυφά γινήκαν όλα. Ευστάθιο λένε τώρα πια τον στρατηγό κι η Τατιανή ονομάστηκε Θεοπίστη. Θεόπιστος κι Αγάπιος τα δυο παιδιά τους.

Τι να τα κάνουν σπίτια κι υπηρέτες κι αξιώματα; Ο ίδιος ο Χριστός, του το φανέρωσε, πως έχει να δοκιμαστεί για τη βαθιά του πίστη, ο Ευστάθιος. Αφήνουνε λοιπόν, όλα τα πλούτη και φτωχικά ντυμένοι, φεύγουνε μακριά.

Κάποιο ποτάμι βρέθηκε στον δρόμο τους. Ήτανε φουσκωμένο, μα έπρεπε να το περάσουν. Δεν είχαν άλλον τρόπο, παρά να μπουν σ΄ ένα βαρκάκι. Σ΄ αυτό το πέρασμα χάθηκαν μεταξύ τους. Τα δυο παιδιά τ΄ αρπάξανε θηρία. Τη Θεοπίστη την είχε κρύψει ο βαρκάρης. Κι ο Ευστάθιος, μόνος του πια, συνέχισε τον δρόμο, τη ζωή του…

Έγινε εργάτης, υπηρέτης, ο πριν πλούσιος κι υπέμενε κάθε κακό που του ερχότανε χωρίς παράπονο. Με προσευχή και γενναιότητα.

Περνάει ο καιρός κι η κοσμοκράτειρα Ρώμη δέχεται επίθεση βαρβαρική. Θυμήθηκε ο αυτοκράτορας τον στρατηγό Πλακίδα, που ξαφνικά είχε χαθεί. Διέταξε να ψάξουνε, λέει, κάθε γωνιά ως να τον βρούνε. Τρομάξανε να τον αναγνωρίσουν, μες στα κουρέλια του, οι άνθρωποι του βασιλιά. Φέρνουνε τον Ευστάθιο στον άρχοντά τους. Εκείνος τον τιμά όπως του αξίζει. Του δίνει αξιώματα και πλούτη και στρατό κι αμέσως ξεκινάει ν΄ ανταμώσει τους βαρβάρους.

Νικάει και πάλι. Κι όπως γυρίζει νικητής, με τον ρωμαϊκό στρατό του, περνάει μέσα από μικρό χωριό. Ένα κρασί, λίγο ζεστό φαΐ στο πανδοχείο είναι ό,τι πρέπει για τον κουρασμένο στρατηλάτη. Κοντά του σταματούν και μερικοί απ΄ τους στρατιώτες του. Να, μια γυναίκα, δούλα ή χωρική, βρίσκεται εκεί, για να τους μαγειρέψει. Με γεμάτα τα κανάτια να τους κεράσει.

Τρικλίζει ο στρατηγός. Τρέμει εκείνη! Μονάχα μια ματιά είν΄ αρκετή. Αναγνωρίζονται. Ναι, είναι η Θεοπίστη! Βάζουν φωνές. Τους τριγυρνάνε οι στρατιώτες. Μα, δες τι γίνεται εκεί! Πάνω στους δυο αγκαλιασμένους πέφτουνε κι άλλοι δυο. Δυο παλικάρια, δύο από τους Ρωμαίους στρατιώτες, που μέρες τους έβλεπε ο Ευστάθιος κι άθελά του, χοροπήδαγε η καρδιά. Κάτι του θύμιζαν… Μα, είχανε περάσει τόσα χρόνια! Και τώρα, να, που κείνοι οι δυο, τους αναγνώρισαν!

Πώς και δεν έσπασε τούτη η καρδιά; Σε μια στιγμή μονάχα βρήκε γυναίκα, βρήκε γιους, που μια φορά, σε μια στιγμή πάλι, τους είχε χάσει. Άρχισαν να δοξάζουν τον Θεό κι όλοι μαζί πήραν τον δρόμο για τη Ρώμη.

Μεγάλη υποδοχή ετοίμασε στον νικητή ο αυτοκράτορας. Κι εκεί, μπρος στο παλάτι, έτοιμοι ήταν οι βωμοί για τις θυσίες. Έπρεπε, λέει, ο στρατηλάτης νικητής να ευχαριστήσει τους θεούς που δώσανε τη νίκη.

Τι λέει εκεί! «Ένας είν΄ ο Θεός!», φωνάζει ο Ευστάθιος και δε θυσιάζει. «Με του Χριστού τη δύναμη νικήσαμε, αυτοκράτορα!»

Οργίζεται εκείνος. «Τέτοια βλαστήμια! Γρήγορα να τους ρίξετε και τους τέσσερις στα λιοντάρια», δίνει διαταγή.

Κι αυτοί το κάναν. Μα τα πεινασμένα τα θεριά, σαν ήμερα σκυλάκια ξαπλώσανε στων Χριστιανών τα πόδια. Δεν το πιστεύει ο ειδωλολάτρης βασιλιάς. Κι ευθύς διατάζει να κλειστούνε σε χάλκινο βόδι μέσα, που θα ΄χει κοκκινίσει από τη φωτιά…

Έτσι τελειώνει των μαρτύρων η ζωή και οι ψυχές πετούν νικήτριες στα φωτεινά του ουρανού παλάτια. Είναι οι ψυχές του Ευσταθίου, της Θεοπίστης και των παιδιών τους Θεόπιστουκι Αγαπίου, που υποδέχεται ο Χριστός στην ατέλειωτη του ουρανού την ευτυχία.

…

Κοντά δύο χιλιάδες χρόνια πριν, που έγιναν αυτά και πολλοί τότε, είδανε φοβερά Θαύματα, κατά το νικητήριο στεφάνωμα και άλλων Αγίων Μαρτύρων! Και τώρα δύο χιλιάδες χρόνια μετά, πολλοί είναι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, που εμφανίζονται και με τα Θαύματά Τους, μας θυμίζουν, ότι υπάρχει Ζωή μετά τον θάνατο!

Μην μας κάμει ο χρόνος, να ξεχνάμε τον Ενσαρκωμένο Λόγο του Δημιουργού μας! Την Ανάστασή Του! Την Υπόσχεσή Του! Ούτε ένα λεπτό, ούτε μία ανάσα!

Η Εκκλησία μας, μεταστοιχειώνει, το ψωμί σε Σώμα και το κρασί σε Αίμα Κυρίου και λίγοι το βλέπουνε αυτό, για να μην φοβηθούν οι απροετοίμαστοι. Και το χώμα μετατρέπεται σε άνθρωπο και ο άνθρωπος «κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν» αλλά «καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» του Τριαδικού Θεού, εν μέσω των Αγίων και Ακατανόητων Μυστηρίων της Εκκλησίας του Κυρίου Ιησού Χριστού και ταπεινών δακρύων του ίδιου του ανθρώπου.

Τότε χύνανε το Αίμα Τους για τον Κύριο! Τώρα αρκούνε τα δάκρυα και ο πνευματικός αγώνας μας, ενάντια στα πάθη μας και του νου μας την αναπηρία, να κατανοήσει και να δοξάσει ότι δεν βλέπει! Ας προετοιμαστούμε ορθόδοξα, να ελπίζουμε, να δούμε και εμείς το Σώμα και Αίμα του Κυρίου μας, που κοινωνούμε!

Ας γίνουμε πρότυπα στα παιδιά μας! Ας αποκτήσουμε τα δικά μας σωστά πρότυπα, σαν γονείς! Ας δούμε το αληθινό νόημα της επίγειας ζωής μας! Ας ζητήσουμε ειλικρινά από τον Άγιο Παράκλητο, τον Κύριο, να μας μάθει!

Γιατί ο Κύριος το είπε: «Ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν, οι λόγοι μου όμως δε θα παρέλθουν.»

Ο Κύριος ζει! Και ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός είναι Βίωμα! Πρόγευση Παραδείσου!

Δεν είναι άλλη μία θρησκεία. Μην πλανιέστε! Δεν υπάρχει Θρήσκος άνθρωπος. Υπάρχει Έξυπνος Άνθρωπος!

Ας προσπαθήσουμε να φανούμε Έξυπνοι! Να γίνουμε Άγιοι! Είναι ο σκοπός της Εκκλησίας μας! Της ύπαρξής μας! Δεν είναι κτήριο η Εκκλησία, μήτε χαρτί στο εικόνισμα, οι Άγιοι! Ξεχωρίστε τα επίγεια, από τα Πνευματικά!

ΓΧΝΚ-2014

http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.com

Τα σωτήρια δάκρυά Του

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Thu, 15 Jan 2015 14:42:00 +0000

Τα σωτήρια δάκρυά Του.

Ο άνθρωπος γεννιέται και ως έμβρυο, μέσα στον αμνιακό σάκο, βρίσκεται μέσα σε ένα υγρό περιβάλλον. Αναπνέει μέσα από αυτό το υγρό, που τον περιβάλλει και χωρίς κόπο τρέφεται από τον ομφάλιο λώρο της μητέρας του. Τα μάτια του εμβρύου βρίσκονται και αυτά μέσα στο υγρό και σκοτεινό περιβάλλον, ενώ μεγάλη είναι η αίσθησή του, για την ψυχολογική κατάσταση της τροφοδότης του, που δεν έχει ακόμη γνωρίσει.

Τα έμβρυα, εκείνοι οι μικροσκοπικοί άνθρωποι που ακόμη δεν έχουν νου, δεν έχουν ακόμη αναπτυγμένες τις πέντε αισθήσεις τους, μπορούν να ενοχληθούν ή να ευχαριστηθούν, από την τρέχουσα, ψυχική και σωματική κατάσταση της μητέρας τους. Αισθάνονται την μητέρα τους που τους περιβάλει, κατά ακατανόητο τρόπο. Ο άνθρωπος γεννιέται μέσα στην σκοτεινή μοναξιά της μήτρας και κλαίγοντας βγαίνει στο φως, που δεν γνώριζε ότι υπήρχε, να αντικρύσει την μητέρα του, που αισθανότανε, αλλά ποτέ δεν είχε δει.

Ο άνθρωπος είναι ο μόνος, που μπορεί να δακρύσει και ως ενήλικας, να κλάψει και τα μάτια του να βουρκώσουν, να υγρανθούν. Και οι αιτίες των δακρύων του είναι πολλές. Μία καθημερινή δυσκολία, ένα εμπόδιο, ένας θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, φέρνουν θλίψη και ψυχικό πόνο και δάκρυα στα μάτια μας. Και αυτή η θλίψη τρώει σάρκα και ψυχή. Ασθενεί ο άνθρωπος της κοσμικής θλίψης, χωρίς την πίστη του στην Αιώνια Ζωή, μέρος της οποίας είναι και η επίγεια ζωή, ως δοκιμασία του.

Μπορεί όμως και η αληθινή πίστη μας στον Χριστό και Θεό μας, να φέρει δάκρυα και αυτά τα δάκρυα είναι διαφορετικά, πιο καυτά, πιο όμορφα και πιο πολλά. Σωτήρια είναι τα δάκρυα του αληθινού Χριστιανού, που μέσω της προσευχής στον Κύριο και της Δύναμης του Αγίου Πνεύματος, γίνεται μία αυτοδιάγνωση της αμαρτωλής κατάστασης της ψυχής του και έρχονται δάκρυα να δροσίσουν και να απαλύνουν τον πόνο, που προκαλείται. Τα δάκρυα στην προσευχή, ενός κατά τα άλλα ευτυχισμένου ανθρώπου, φέρνουν Απόκοσμη Ευτυχία και Φως. Μέσω της ταπείνωσης, της εν Χριστώ ζωής, της νηστείας, της προσευχής και των Αγίων Μυστηρίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, ο άνθρωπος δύναται να αντιληφθεί γνώσεις, κατά ανεξήγητο τρόπο, να συντριβεί και να ευφρανθεί. Ο πνευματικός αγώνας του Χριστιανού, δίδει μία πραγματική αίσθηση της ψυχής του και ταυτόχρονα του ζωντανού Λυτρωτή αυτής. Και τα δακρυσμένα μάτια, ωσάν εμβρύου μάτια, κλειστά και γεμάτα δάκρυα, αντιλαμβάνονται τον Νέο Τροφοδότη τους, που δεν έχουν ακόμη γνωρίσει και όμως μας περιβάλει όλους μας, το Άγιο Πνεύμα Του, από την αρχή της Δημιουργίας του κόσμου.

Είναι μεγάλη πλάνη κάποιος, εκμεταλλευόμενος την κοσμική θλίψη, να αναζητήσει τα δάκρυα του Αγίου Πνεύματος. Τα δάκρυα της Γνώσεως, ο Ίδιος ο Άγιος Παράκλητος, το Ένα από τα Ομοούσια Πρόσωπα του Αγίου Τριαδικού Θεού, δίδει μόνο σε άνθρωπο, που κατανοεί, ότι δεν μπορεί με τις αισθήσεις και τον νου του, να κατανοήσει τον Ακατανόητο Θεό. Είναι δάκρυα που αποκτώνται από άνθρωπο, που αισθάνεται την αρρώστια του και αναζητά Ιατρό, στο Πρόσωπο του Χριστού μας. Άνθρωπος που δεν έχει ανάγκη ιάσεως ή νομίζει, ευρισκόμενος άρρωστος, ότι μόνος του θα γίνει καλά, δεν μπορεί να κάμει τίποτε ωφέλιμο για τον εαυτό του. Είναι σαν να προσπαθεί, ένας ψυχικά ασθενής, να κάμει υγιή ανάλυση της ψυχικής του κατάστασης, διάγνωση και θεραπεία. Μόνο εκείνος, που με απόλυτη εμπιστοσύνη, αφήνεται στα χέρια του έμπειρου ιατρού και κάμει ότι του προστάξει, θα βρει την αρχική του υγεία. Και ο Ιατρός της ψυχής είναι ο Χριστός. Η θεραπεία είναι τα δάκρυα της ταπείνωσης και της αυτογνωσίας. Η Ορθόδοξη ψυχοθεραπεία συνιστά χαρμολύπη, οδυρμούς για τις αμαρτίες μας και χαρά αισιοδοξίας, ελπίδα για την ψυχή μας, με ακλόνητη πίστη στον Ευαγγελικό Λόγο του Κυρίου μας, περί Αναστάσεως και Αιώνιας Ζωής. Η κοσμική ψυχοθεραπεία συνιστά χαρά, γέλια, διασκέδαση και χτίζει παλάτια σε άμμο, μιλώντας για θετικές ενέργειες και τρόπους μεταβολής του εξωτερικού κόσμου, που αντιλαμβάνεται μία ψυχή. Έτσι βλέπουμε δυστυχισμένους ανθρώπους να φωνάζουνε πως ευτυχούν και να γελούνε κραυγάζοντας, για να πιστέψουν την ευτυχία τους, ενώ ταπεινούς Χριστιανούς να ζούνε την γαλήνια σιωπή των δακρύων και φωτισμό και ανώτερα πνευματικά επίπεδα, από τα πρότερα αμαρτωλά τους.

Πολλές φορές οι ψυχικές αρρώστιες είναι τέτοιες, που ο ίδιος ο άρρωστος, αδυνατεί να διαπιστώσει ότι ασθενεί. Χρειάζεται κάποια κατάσταση, στην καθημερινότητα ενός αρρώστου, να προκαλέσει τις νοητικές, ψυχικές ή σωματικές δυνάμεις του και αυτές να βρεθούν και να νοηθούν ως ασθενικές, από τον ίδιο. Έτσι κάπως εκδηλώνεται για παράδειγμα, η ζημιά που κάμουν, το κάπνισμα, το άγχος και οι λιπαρές τροφές, σε κάποιον που μόλις χρειαστεί να τρέξει, αδυνατεί και σταματά. Τότε διαπιστώνεται και η καταστροφή που έχει γίνει, από τις χρόνιες επιλογές μας. Ένα άλλο παράδειγμα είναι και η γεροντική άνοια, που ενώ κάποιος δεν αντιλαμβάνεται την ασθένεια της μνήμης του, όταν χρειαστεί να γυρίσει μόνος του, στο σπίτι του, χάνει τον δρόμο του και έρχεται σε απόγνωση. Και κάποιος άλλος, φαινομενικά ευτυχισμένος άνθρωπος, μόλις έρχονται οι γιορτές θλίβεται, αισθάνεται μοναξιά, κατάθλιψη και δεν ξέρει πώς να πληρώσει το ψυχικό κενό του, που δεν γνώριζε ότι είχε.

Ο άνθρωπος που αναζητά τον Θεό, πρώτα αναζητά να γνωρίσει το δικό του, κατ’ εικόνα Θεού, πρόσωπο. Βρίσκοντας το αμαρτωλό πρόσωπό του, να απέχει του Προσώπου του Κυρίου και Δημιουργού, βρίσκει και την αδυναμία του να κοινωνήσει τον Ίδιο τον Κύριο. Αυτή η στιγμή είναι καθοριστική, στην πνευματική αναζήτηση ενός Χριστιανού. Η απόγνωση έρχεται και είναι ο πρώτος εχθρός και εμπόδιο του Χριστιανού, που ξεπερνιέται με την ελπίδα, του Ευαγγελικού Λόγου του Κυρίου. Ο εγωισμός για παύση κάθε πνευματικής προσπάθειας και ταπείνωσης του εγώ, είναι ο επόμενος νοητός εχθρός μας.

Όποιος ταπεινά, αισθανθεί την ανικανότητά του να γίνει καλά, έχει ελπίδες να γίνει καλά. Όποιος με όλη του την ψυχή, αναζητήσει ίαση στον Χριστό, θα βρει τον μοναδικό τρόπο να σωθεί. Όποιος εμπιστευτεί τον Λόγο του Κυρίου και κάμει τυφλή υπακοή και πράξη, στις Ανεξήγητες Νουθεσίες του Αγίου Παράκλητου, θα σωθεί. Και όποιος πεθάνει, πράττοντας μία ζωή τον Λόγο του Κυρίου, θα δει και τον Ίδιο τον Κύριο. Αρκεί μία και μόνο μικρή εγκάρδια προσευχή προς τον Κύριο, με πολύ προσοχή και θέληση και ο Κύριος αρχίζει και νοείται!

Κύριε Ιησού Χριστέ μου, είμαι αμαρτωλός και άρρωστος να σε κοινωνήσω και ανάξιος να σου απευθύνω προσευχή. Ελέησέ με Κύριε. Κάνε με καλά. Εσύ είσαι η Αληθινή Ζωή και το Φως. Και εγώ είμαι άρρωστος και τυφλός, που δεν Σε βλέπω…

Το φάρμακο της ασθενούς ψυχής είναι τα δάκρυα της χαρμολύπης, που γεύονται τα μάτια της, στην προσευχή εκείνη, που ζητά την δύναμη και την διάκριση, να ζητά και να βλέπει, μόνο το Θέλημα του Κυρίου. Κανένα άλλο θέλημα δεν είναι ωφελιμότερο, από το Θέλημα του Φιλάνθρωπου και Ελεήμονα, Πάνσοφου Θεού. Η ψυχή του Χριστιανού γνωρίζει με τρόμο τον επερχόμενο θάνατό της, μακριά από τον Κύριο, φοβάται τον Πανάγαθο Κύριο, λόγω της αμαρτωλής καταστάσεώς της και οδύρεται. Η αγάπη για τις ευεργεσίες του Αγίου Πνεύματός Του, μας κάνει να αναζητούμε τα Ουράνια Δάκρυα και έρχεται να καλύψει τον Φόβο Θεού, μέσα από αγώνα πνεύματος και σώματος, σύμφωνα με τον Λόγο του Κυρίου. Και η φθορά του σώματος δεν τρομάζει τόσο, όσο η πιθανή ανολοκλήρωτη προσπάθεια αφθαρτοποίησης της ψυχής μας.

Τα μάτια που κλείνουν ερμητικά, με πόνο ψυχής και αναζητούν το Έλεος του Αόρατου Χριστού της Αγίας Γραφής, βρίσκουν πνευματική, ανεξήγητη Όραση. Και ο δρόμος του χριστιανού, που οδηγεί στον Χριστό, μόλις βρίσκεται και είναι κατά κάποιον τρόπο ορατός. Σε αυτή την πνευματική κατάσταση, ο άνθρωπος βρίσκει άχρηστες τις σωματικές του αισθήσεις και κάποια ή κάποιες νέες αισθήσεις γεννιούνται, μέσα από τα δάκρυα. Και ωσάν το έμβρυο, που κλαίει, βρίσκει φως, έξω από τον σκοτεινό αμνιακό του σάκο ανοίγοντας τα μάτια του, έτσι και ο Χριστιανός, ορά Φως, με τα ανοιγμένα πνευματικά του μάτια και περιμένει την έξοδό του, από την επίγεια και αμαρτωλή Ιερουσαλήμ. Οι λέξεις πλέον της Αγίας Γραφής αποκτούν πολλά βαθύτερα νοήματα και η αποκωδικοποίηση του Λόγου, μόλις ξεκινά.

Βρίσκει τα θελήματά του φτωχά και ανούσια, τις λέξεις ανήμπορες να εκφράσουν την ψυχή του και ζητά το Θέλημα και την Παιδεία του Πάνσοφου και Ελεήμονα Κυρίου.

Κύριε τα θελήματά μας τα γνωρίζεις και εγώ γνωρίζω, πως δεν ξέρω πόσο ωφέλιμο είναι το δικό Σου Θέλημα, για εμένα τον αμαρτωλό και τυφλό. Αλλά προσπαθώ να έχω πίστη σε Εσένα, στη Σοφία και στο Έλεός Σου, βλέποντας όσα με Σοφία και Αγάπη έπλασες γύρω μου. Αφήνομαι στα χέρια Σου Κύριε, λύτρωσέ με. Ξέρω, δεν ξέρω πως, πως υπάρχεις γύρω μου και με περιμένεις να έρθω πιο κοντά Σου, πάρε με από το χέρι, τον τυφλό και οδήγησέ με στο Φως Σου…

Στην υλική εποχή που ζούμε, αποδεκτό και αληθινό είναι μόνο εκείνο, που είναι νοητό και επιστημονικά παραδεκτό. Όμως, η επιστήμη αδυνατεί να κατανοήσει τα Θαύματα της Ορθοδοξίας, όπως τις αποκτώμενες ιδιότητες ενός αγιασμένου νερού ή την ίαση μίας θανατηφόρας ασθένειας, μετά από προσευχή κλπ. Και ο άνθρωπος των γνώσεων, έχοντας μεγάλο εγωισμό για τα κατορθώματά του, αδυνατεί να ταπεινωθεί και να κοινωνήσει, τον Χριστό της φάτνης των αλόγων, τον Κύριο των Παθών και του Σταυρικού Μαρτυρίου. Πλάθουμε έναν δυνατό θεό, δούλο του ανθρώπου. Ο θεός μας, είναι υποχρεωμένος να κάμει το θέλημά μας, αν εμείς ανάψουμε ένα κερί στην εκκλησία ή κάνουμε δίαιτα, για χάρη του. Δεν μπορεί ο άνθρωπος των επιστημών, να διαγνώσει τον εγωισμό του. Και ο λόγος αυτού του θεού, είναι οι λέξεις της Αγίας Γραφής, χωρίς τους Πνευματικούς Θησαυρούς που κρύβονται πίσω από αυτές, του Αληθινού Θεού.

Και ο Αληθινός Μοναδικός Τριαδικός Θεός, θέλει να ανάψουμε την καρδιά μας, αντί κεριού και να γνωρίσουμε την εγκράτεια και την αποχή, από τροφές που δυναμώνουν αμαρτωλούς οίκους δαιμονικών παθών και λογισμών, όπως είναι το σώμα, ο νους και η ψυχή μας. Ανάβοντας την Φλόγα του Κυρίου μέσα μας, φωτίζονται τα σκοτεινά μας, καίγονται τα ξερά, τσουρουφλίζονται τα νοητά υποχθόνια. Γίνεται μία νέα δημιουργία, ενός όμορφου νοητού κόσμου, στη πρότερη σκοτεινή και ασχηματοποίητη άβυσσο της ψυχής μας. Και αν ο μακρόκοσμος και ο μικρόκοσμος του κόσμου των αισθήσεών μας έγινε με την Αγάπη και τον Λόγο του Κυρίου, ο κόσμος της ψυχής μας, γίνεται με την δική μας θέληση, ως κατ’ εικόνα πλάσματά Του, που είμαστε και έχουμε την δυνατότητα αυτή, να δημιουργούμε.

Όποιος κατορθώσει και υποσκελίσει τον αμαρτωλό νου και τις σωματικές του, πεπερασμένες αισθήσεις και προσπαθήσει να αναζητήσει Ορθόδοξα, τον Νοητό Ήλιο, θα Τον γευτεί. Δεν μπορεί να δει κάποιος τον Θεό, ούτε να δει την Οδό προς τον Κύριο. Όποιος όμως, τυφλά κάμει πράξη, ότι οι Φωτισμένοι Άγιοι Γέροντες της Ορθοδοξίας έκαναν Βίο Τους, τότε θα γνωρίσει τον Λόγο του Κυρίου, πίσω από τις Αγίες Γραφές και τα δάκρυά Του. Και η Αγία Γραφή, άλλο ένα βιβλίο ήθους και αρχών, είναι για τον σαρκικό άνθρωπο. Ενώ για τον Χριστιανό, η Αγία Γραφή ζωντανεύει και ενσαρκώνεται. Γίνεται ο Ίδιος ο Κύριος. Γιατί έτσι είναι. Ο Λόγος είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, το Δεύτερο Πρόσωπο του Τριαδικού Θεού και τα δάκρυα, είναι Δώρα του Αγίου Παράκλητου, του Τρίτου Προσώπου του Τριαδικού Θεού. Και η πορεία στην Οδό του Κυρίου γίνεται αρχικά με Οδηγό το Άγιο Πνεύμα του και την συνείδησή μας, που φωτίζεται και δυναμώνεται κοντά Του. Είμαστε τυφλοί και καθοδηγούμαστε από νοερές ευλογημένες αισθήσεις, που μόλις τώρα αναπτύσσονται και ανακαλύπτουμε. Εξωπραγματική, ακατανόητη, αλλά πολύ ζωντανή είναι η ορθόδοξη Πίστη σε Εκείνον που αισθανόμαστε!

Επικαλούμαστε το Όνομα του Χριστού και ζητούμε το Έλεός Του, με τις Πρεσβείες και Νουθεσίες της Παναγίας Μητέρας Του και των Αγίων της Εκκλησίας Του. Γνωρίζουμε την ταπείνωση, το ασθενές μας πρόσωπο και συντριβόμαστε. Ακούμε κατά γράμμα την φωνή της συνείδησής μας και επιθυμούμαι καθαρότερους λογισμούς και νουθεσίες. Δεν συμμεριζόμαστε τις επιθυμίες του παλαιού εαυτού μας. Είναι φίλος του διαβόλου ο παλαιός εαυτός μας. Την ψυχή μας ακούμε, που μας εμφύσησε ο Κύριος. Συμμετέχουμε σε Θείες Λειτουργίες και συνομιλούμε με τους Αγίους, επαίτες γινόμαστε της προσοχής Τους και ζητούμε από Όλους συγχώρεση. Προσδοκούμε τον Άγιο Παράκλητο, το Πνεύμα της Αληθείας, να μας δώσει δάκρυα αυτογνωσίας, να μας δώσει ένδυμα δείπνου, να δειπνήσουμε την Δόξα του Κυρίου μας. Και σαν ορφανά παιδιά σε ορφανοτροφείο, μόνα μας, περιμένουμε μία αγκαλιά ζεστή και λίγα χάδια στοργής και αγάπης. Σαν ασθενείς ηλικιωμένοι και μοναχικοί, σε κλίνες νοσοκομείων, περιμένουμε κάποιον άνθρωπο να μας πει μία καλή κουβέντα και να μας φέρει μία καλή είδηση και ένα παξιμάδι. Σαν ζητιάνοι γονείς, με τα μωρά στην αγκαλιά μας, μέσα στη βροχή, περιμένουμε κάποιο χέρι, να δώσει σε αυτά, ότι εμείς δεν μπορούμε να τους προσφέρουμε.

Φθάνει πια. Υπάρχουν τόσοι φτωχοί και λυπημένοι, μοναχικοί και ανήμποροι άνθρωποι εκεί έξω και υπάρχει λόγος που υπάρχουν. Χριστέ μου, η αμαρτία μου με τύφλωσε και δεν μπορώ να Σε δω. Βλέπω όμως, όλους αυτούς τους εσταυρωμένους Σου, μικρά, φτωχά, ορφανά, ξυπόλυτα παιδιά, άνεργους και λυπημένους νέους, ανήμπορους και ρακένδυτους, παρατημένους γέροντες και είναι σαν να Σε βλέπω. Νιώθω τον Σταυρό τους και προσπαθώ να απαλύνω τον πόνο τους. Νιώθω τον πόνο από μακριά να έρχεται και τον δέχομαι σαν σφουγγάρι τον ρουφώ και δάκρυα γεμίζουν τα μάτια μου και ξεχειλίζουνε, αγάπη για όλους. Γιατί όλοι αυτοί, είσαι Εσύ Χριστέ μου, που δεν Σου είπα ένα καλό λόγο, δεν άπλωσα τα χέρια μου, να Σε βοηθήσω. Χριστέ μου, αν δεν αξίζει τίποτε η ψυχή μου, μιας που κατάντησα τόσο αναίσθητος στην αμαρτία και στην φθορά της, κάτι πρέπει να έχω ακόμη, να αξίζει πάνω μου. Κάνε Κύριε και το ωφέλιμό μου αύξησε, να το δωρίσω σε αυτούς που το έχουν ανάγκη. Κάνε Κύριε οι προσευχές και τα έργα μου, να δίνουν χαρά στον πονεμένο αδελφό μου και εγώ να λαμβάνω την λύπη του. Πόση δύναμη, μου δίνει η λύπη του αδελφού που παίρνω και το χαμόγελο που αφήνω στα χείλη του. Με πόση Σοφία, άφησες την αμαρτία που επιλέξαμε, να μας χαλάει και σαν μικροί θεοί, να προσπαθούμε τώρα, να διορθώσουμε τα μέσα και τα έξω μας και να Σου μοιάσουμε, Κύριε.

Κύριε σου ζήτησα να καθαρίσεις την ψυχή μου από την αμαρτία και Εσύ καθάρισες τα μάτια μου και με ανέστησες, με έκανες να νιώθω, ο αναίσθητος. Μιλώ με τους ανθρώπους ακούγοντάς τους και πληθαίνουν οι προσευχές μου, για τον κάθε έναν τους. Ανάβω τα καντήλια των τάφων, των πεθαμένων μου και μιλώ και με αυτούς. Βλέπω την ζωή, πάνω και κάτω από το χώμα που πατώ και την Δόξα των Ουρανών Σου. Είναι τόσο όμορφο και ζωοποιό να αντιλαμβάνομαι τους πραγματικούς ήχους και τις εικόνες, του κόσμου Σου.

Πώς να γράψεις, για αυτά που αισθάνεσαι στην Ορθοδοξία και δεν μπορείς να βρεις λέξεις να τα περιγράψεις;

Πώς να δώσεις να καταλάβει και ο πλησίον σου, τα άρρητα αγαθά που γεύτηκες, ύστερα από λίγο πνευματικό αγώνα και τώρα θέλεις περισσότερα;

Πώς να πεις σε κάποιον, ότι στην Θεία Λειτουργία της Εκκλησίας που πηγαίνω, τώρα κοινωνώ τον πόνο του αδελφού μου, τις ικεσίες των πεθαμένων και τις ευλογίες των Αγίων;

Τι απόκοσμος συνωστισμός ψυχών, ζωντανών και πεθαμένων ανθρώπων, Αγίων, Ιερέων και Αγγέλων γιορτή, συντελείται σε μία Κυριακάτικη Λειτουργία, που άλλοτε απλώς ήμουνα παρόν και αναίσθητος;

Και αν γραφήκανε πολλά και ομορφότερα πράγματα, για την Θέα του Κόσμου του Θεού, γραφήκανε προς Δόξα Κυρίου και με απέραντη έκπληξη και θαυμασμό. Ποιος άλλωστε, αντίκρισε μία όμορφη ανατολή ηλίου, σε ένα εξωτικό μέρος και δεν το είπε και στον φίλο του;

Έτσι και η Ανατολή του Νοητού Ήλιου στην ταπεινή καρδιά, δίνει τόση δύναμη στον άνθρωπο, που μέχρι και για τους εχθρούς του προσεύχεται, να βρούνε το Φως, το Αληθινό. Η πρόγευση μέρους των καρπών, ενός αληθινού, πνευματικού, ορθόδοξου αγώνα, γεννά μία ανεξάντλητη χαρά και επιθυμία, για περισσότερο αγώνα. Τι ακόμη έχω να γνωρίσω ο αμαρτωλός, που όλα όσα είδα του Κυρίου μου είναι Έργα, είναι Ίχνη που μου δείχνουν τον Δρόμο Του, να ακολουθήσω και ουδέποτε κατορθώματά μου.

Είναι Επιθυμία Θεού, η Αποκάλυψη μέρους της Δόξης Του. Και τότε έρχεται ο Κύριος, με την απουσία Του, να κάμει τον άνθρωπο, να αισθανθεί την ανικανότητά του, να προχωρήσει σε περισσότερες αποκαλύψεις. Ο άνθρωπος δεν μπορεί μέσα σε μία μέρα, μία εβδομάδα ή ένα χρόνο, να γίνει Άγιος. Το Θέλημα του Κυρίου είναι γραμμένο στην Αγία Γραφή πολλές φορές και είναι να γίνουμε Άγιοι Κοινωνοί Του, μέσα από Οδό θλίψεων και επίγειων οδυρμών, για την ανικανότητά μας, να κοινωνήσουμε κάτι τόσο Άγιο και Όμορφο, ωσάν την Αγάπη Του. Η Αγιοσύνη όμως προϋποθέτει Αγώνα Ζωής. Και όπως ένα έμβρυο δύναται να ολοκληρωθεί σωματικά, εννέα περίπου μήνες, ώστε να εξέλθει του σκοτεινού του περιβάλλοντος, έτσι και ο ενήλικας, το πνευματικό νήπιο, θέλει χρόνο να αλλοιωθεί σε Άγιος. Είναι πολλά τα πνευματικά επίπεδα που πρέπει να κατακτηθούν. Και τα δύσκολα πνευματικά σκαλοπάτια είναι τα πρώτα σκαλιά της Νοητής Εκκλησίας, που στεγάζεται στην Εκκλησία του δήμου μας. Μόνο με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος και έχοντας τυφλή υπακοή, στα νοερά προστάγματά Του, θα αξιωθούμε αληθινές Θεωρίες.

Και είναι πολλά τα δάκρυα που αναζητώ και τις αισθήσεις μου, τις αληθινές, που θέλω να αναστήσω, με την βοήθειά Του. Κύριε συγχώρεσέ με που τόσο καιρό, αναίσθητος ήμουνα και ανυπάκουος. Βοήθησέ με, Κύριε και καθάρισε τα μάτια, τα αυτιά μου, να μην κατακρίνω τον αδελφό μου, αλλά τον εαυτό μου να σταυρώνω και να ταπεινώνω και να μαστιγώνω τους εγωιστικούς λογισμούς του. Να βλέπω θέλω Εσένα Κύριε, στον συνάνθρωπό μου και να κάμω πράξη την αγάπη μου, για Εσένα. Γιατί ακόμη, και ο πλανεμένος, τυφλός αδελφός μου είναι κατ’ εικόνα Σου, πλασμένος. Δώσε μου την Όραση, να βλέπω αυτά που δεν φαίνονται, πίσω από εκείνα που βλέπω. Κάνε με να μην χάνω τον παραμικρό θόρυβο της Παιδείας Σου και να υπομένω τα δύσκολα, αφού όλα είναι μέρος του μακρόπνοου Σχεδίου Σου, για την ωφέλειά μου.

Τα πνευματικά νήπια, δηλαδή οι άνθρωποι που μόλις γεννιούνται πνευματικά, σε οποιαδήποτε σαρκική ηλικία τους, πρέπει να ενηλικιωθούν και πνευματικά. Ο Κύριος έχει τον Τρόπο, πότε με την Παρουσία Του και πότε με την Απουσία της Χάρης Του, να χαριτώσει τον αγωνιζόμενο Χριστιανό. Αφήνει πειρασμούς να εξαθλιώσουν τον άνθρωπο, τόσους όσους αντέχει και να δοκιμάσουν την πίστη του, σε Εκείνον. Και πάλι Ερχόμενος, αποκαλύπτεται περισσότερο, τόσο όσο δεν θα κάμει τον άνθρωπο, να πιστέψει στις προσωπικές του δυνάμεις και να απομακρυνθεί, να χαθεί. Η Οδός του Κυρίου είναι Οδός Ταπείνωσης και Γνώσης. Σαν Πατέρας που εκπαιδεύει τα παιδιά Του, ο Κύριος, μας μαθαίνει να αγωνιζόμαστε για τον Πνευματικό Άρτο και δεν μας Τον δίνει στο στόμα. Εμείς επιλέξαμε να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο μας, με τον Ζωοδότη Κύριο. Μόλις ενηλικιωθούμε πνευματικά, μετανοήσουμε και προλάβουμε πριν τον σωματικό μας θάνατο και όποτε ο Κύριος το κρίνει, τότε θα έχουμε την δυνατότητα να ζούμε πάλι εντός της Δόξης Του. Και ο πνευματικός αγώνας αναδημιουργίας μας, πρέπει να γίνει ύστερα από συνεργασία νου, ψυχής και σώματος, ώστε το Άγιο Πνεύμα να βρει πρόσφορο έδαφος και να ολοκληρώσει αυτή την προσπάθεια εξυγίανσης.

Έτσι άλλωστε δεν δημιουργήθηκε ο άνθρωπος σε αντίθεση με τα άλλα κτίσματα του κόσμου μας;

Ενώ όλα έγιναν με μιας, με τον Λόγο του Κυρίου, ο άνθρωπος έγινε με τα νοητά χέρια του Θεού, σε συνεργασία και των τριών Προσώπων της Τριαδικότητάς Του. Βλέπετε πόσο μοιάζουμε στον Θεό, εάν πράξουμε το λογικό και φυσικό μας σκοπό;

Δεν μπορούν τα μάτια μας από το σκοτάδι, να δούνε απότομα το φως. Ομοίως συμβαίνει και στη Θέα του Αληθινού Φωτός, από τα αμαρτωλά μάτια μας. Και όποιος τυφλός είναι σε αυτή την ζωή, τυφλός θα είναι και στην Αιώνια Ζωή. Μόνο ο Κύριος έχει τον Τρόπο, να μας τροφοδοτήσει με αληθινά εφόδια, μέσα στο σκοτάδι του κόσμου μας και να μας αναγεννήσει. Όποιος αντιληφθεί, ότι ο πνευματικός ομφάλιος λώρος είναι ο Λόγος και το Άγιο Πνεύμα των Αγίων Μυστηρίων της Εκκλησίας Του, η Ίδια η Εκκλησία Του, θα βρει την κατάλληλη Τροφή, να αναπτυχθεί πνευματικά.

Και είναι δύσκολο ένα νήπιο να σταθεί όρθιο, ισορροπημένο στα πόδια του. Ακόμη πιο δύσκολα, ακροβατεί ένας αμαρτωλός, αναγεννημένος πνευματικά, άνθρωπος στη ζωή του. Πολύ εύκολα ένα πνευματικό νήπιο θα πέσει στην αμαρτία και στην πρότερα σαρκική του υπόσταση. Θέλει δύναμη και τόλμη η πραγματική ελευθερία και γίνεται μόνο με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος του Κυρίου. Ένα βήμα από εμάς ισοδυναμεί με δύο βήματα αποκάλυψης του Κυρίου. Τόση είναι η καρτερική Αγάπη Του, για εμάς. Τόση είναι και η αναπηρία μας, που τα ατροφικά μας νοητά πόδια, δεν μπορούν να κάνουν πολλά βήματα, προς την Δόξα Του. Χρειάζεται χρόνος και νοητές φυσιοθεραπείες-ψυχοθεραπείες, για να επανέλθει η υγεία στα μέλη μας. Τόση καταστροφή έχει κάνει ο νοητός εχθρός μας, στην ψυχή μας και χάσαμε πολύ πολύτιμο χρόνο.

Προσευχόμαστε για την σωτηρία μας και μόνο τότε, χασμουριόμαστε. Γίνονται μεγάλες αλλαγές στα σωθικά μας. Ταρακούνιουνται και δυσανασχετούν τα δαιμόνια μέσα μας. Κάποια ανίσχυρα εξέρχονται και κάποια δυνατότερα επιμένουν, να διεκδικούν την ψυχή μας. Καλύτερα νοητώς, να συνεχίζουμε τον πνευματικό αγώνα μας, με την βοήθεια του Νοητού Κυρίου, ενάντια στους νοητούς εχθρούς μας, παρά να δούμε με τα μάτια μας, τι πραγματικά συμβαίνει. Ο Ορθόδοξος πνευματικός αγώνας είναι ο πιο ασφαλής και καρποφόρος αγώνας, του σαρκικού αμαρτωλού ανθρώπου, που δεν βλέπει τον εχθρό του. Ξέρει ο διάβολος πόσο αποκρουστικός είναι. Αν εμφανιστεί και ωσάν ακόμη άγγελος παρουσιαστεί, ξέρει πόσο τρόμο σκορπά και πόσο βρωμάει, που θα μας κάνει με μιας, να δρασκελίσουμε προς τον Κύριο. Και ο Κύριος σέβεται την ελευθερία μας να επιλέξουμε Εκείνον. Δεν μένει αμέτοχος, αν μας δει να Τον πλησιάζουμε με πείσμα και πίστη. Και αν θεωρήσουμε επάξια, ανώτερα πνευματικά σκαλοπάτια, τότε θα είμαστε και έτοιμοι, να αντέξουμε πιο τρομερές επιθέσεις, του νοητού εχθρού μας.

Στις μέρες μας, αναπτύσσονται και προτείνονται τεχνικές πνευματικής ενδυνάμωσης, από διάφορες ψεύτικες θρησκείες. Έτσι ακόμη και χριστιανοί, νομίζοντας πως με συνεχείς επαναλήψεις προσευχών και γονυκλισίες, επισκέψεις σε θρησκευτικούς χώρους και κάνοντας δωρεές, νομίζουν πως έτσι, θα πλησιάσουν τον Θεό. Όμως η Αληθινή Οδός του Κυρίου είναι η ταπείνωση. Και η ταπείνωση φέρνει συντριβή. Και η συντριβή, φέρνει δάκρυα. Και τα δάκρυα ελκύουν το Άγιο Πνεύμα. Και ο Άγιος Παράκλητος φέρνει Ελκυστικά Δείγματα Δώρων Θεού. Και η αφορμή και η αιτία και η δύναμη για περισσότερες προσευχές, γονυκλισίες και θυσίες, είναι το Ίδιο το Άγιο Πνεύμα του Κυρίου. Και όσο ελκύεται ο Κύριος, τόσο ελκύεται και η ψυχή μας από Εκείνον. Και σταδιακά και αυτεξούσια, αποκτάται η πραγματική μας ελευθερία, να αντιλαμβανόμαστε τόσο τον Κύριο, όσο και την απόγνωση του διαβόλου. Ζούμε πλέον σε άλλο κόσμο αισθήσεων. Προγευόμαστε τον Αληθινό Παράδεισο του Κυρίου και συνεχίζουμε ταπεινά να εξερευνούμε τις Άπειρες Αρετές Του και να γευόμαστε τους Αμέτρητους Καρπούς Του. Και όλα ξεκινούν με πόνο και με δάκρυα. Σαν την σαρκική μας γέννηση, λαμβάνει χώρα τώρα η πνευματική μας αναγέννηση.

Η αγάπη μας για τον πόνο του συνανθρώπου μας είναι αγάπη για την ζωή. Πρώτα αγαπάς τις αρετές του αδελφού και μετά τις κάμεις και δικές σου. Και δεν υπάρχει αμαρτωλός άνθρωπος, που δεν έχει αρετές. Ακόμη και της πόρνης, η προσπάθεια να ελκύσει άνδρες, είναι αρετή και ικανότητα, με εσφαλμένο και ολέθριο σκοπό.

Μακάρι να είχα την αδιάκοπη θέληση της πόρνης, να αρέσω στον Κύριό μου.

Και δεν υπάρχει αναμάρτητος άνθρωπος, που πίσω από τις αρετές του, δεν κρύβονται πάθη. Μόνο η Παναγία μας ήταν τόσο αγαθή κι ας ήταν κληρονόμος της φθοράς, του προπατορικού αμαρτήματος, κατάφερε να λάμψει, πιο πολύ κι από τις ανώτερες αγγελικές τάξεις του Ουρανού και να γίνει Θεϊκή Μήτρα του Αχώρετου Πανάγαθου Θεού μας.

Παναγία μου, σώσε με και ως Αγία Μητέρα όλων μας, προστάτευσέ με από τα νοητά βέλη του νοητού μου εχθρού. Βοήθησέ με να σπέρνω δάκρυα, για να θερίζω αρετές. Βοήθησέ με να μην πουλώ αγιοσύνη, να μη θεολογώ, να σωπαίνω αγόγγυστα στα άσχημα που με δοκιμάζουνε και να ταπεινώνομαι περισσότερο, στα όμορφα που με ανακαινίζουνε. Βοήθησέ με να είμαι αθόρυβος, να ακούω και να μην μιλάω, να μαθαίνω γρήγορα και να προχωρώ μόνο μπροστά. Να νιώθω τον πόνο με τον οποίον γράφηκαν ψαλμοί, ύμνοι, προσευχές και να αισθάνομαι που τις απευθύνω, ο αμαρτωλός και τιποτένιος άνθρωπος.

Μόλις πέσουμε σε αμάρτημα, τότε όλα αλλάζουν και γίνονται από την αρχή, δύσκολα και ακατόρθωτα. Παράδειγμα είναι η τριήμερη αποχή ενός Χριστιανού από νερό και φαγητό. Αν προσευχηθούμε και κατανοήσουμε τα Πάθη του Κυρίου μας και με μεγάλη θλίψη, ζητήσουμε να συμπάσχουμε με Εκείνον, τότε και μόνο αν το θελήσει ο Κύριος, μπορεί να αντέξουμε χωρίς νερό και φαγητό. Η προαίρεσή μας έχει μεγάλη σημασία, στον πνευματικό μας αγώνα. Όποιος αναζητεί τον Κύριο, με αγάπη και συμπόνια, θα δυναμώσει το σώμα του, μόνο με τον Πνευματικό Άρτο Του. Όποιος δεν πιστεύει στον Κύριο και απόκρυφα αναζητά να αισθανθεί θεός, θα ταπεινωθεί και θα αποτύχει λιποθυμώντας. Ο Κύριος, τους κυρίους εγωιστές, τους αφήνει να ασθενήσουν και τους ταπεινούς δούλους Του, τους ενδυναμώνει και τους προετοιμάζει, για Θεούς δίπλα Του, να συμβασιλέψουν στους Ουρανούς, αν συνεχίσουν να είναι δούλοι Του.

Τα δάκρυα στα μάτια ενός αμαρτωλού ανθρώπου, που επισκέπτεται αγιασμένους χώρους είναι προειδοποίηση ύπαρξης Αληθινής Ζωής. Και προειδοποιήσεις, προσκλήσεις από τον Θεό, δεχόμαστε όλοι μας καθημερινά, με πολλούς τρόπους. Αν αντιμετωπίσουμε την καθημερινότητά μας, περισσότερο ως πνευματικά όντα Θεού πλασμένα, με περισσότερη προσοχή, μπορούμε να διακρίνουμε την γενόμενη παιδεία της ψυχής μας, που λαμβάνει χώρα, προκειμένου να επιτευχθεί το Θέλημα του Κυρίου, που είναι σκοπός της δημιουργίας μας.

Εμείς είμαστε έτοιμοι να υπομείνουμε την καθημερινότητά μας και να αφήσουμε την Θεία Πρόνοια στην ζωή μας; Ή χρησιμοποιώντας αλόγιστα, το αυτεξούσιό της ζωής μας, συνεχώς παρεκλείνουμε της Οδού Σωτηρίας μας;

Πόσο ο Λόγος του Κυρίου παίρνει Σάρκα και Οστά, στις σκέψεις και στα έργα μας;

Πόσο είμαστε κύριοι, όλης της ψυχοσωματικής μας υπόστασης και πόσο είμαστε πιστοί, συνεργάσιμοι δούλοι Κυρίου;

Ο Κύριος είναι Αγάπη και Ζωή και δεν θέλει να μας μεθύσει και να μας εξουσιάσει με ερωτικά βέλη. Αν όμως, ζητήσουμε να αφήσουμε τα πάθη μας και την αμαρτωλή καθημερινότητά μας, Εκείνος θα μας πλησιάσει. Και είναι Αγάπη και Έρωτας η Παρουσία Του, που καίει νοητώς τον παλιό μας εαυτό. Και όποιος υπομείνει την καύση, πυρώνεται και οδεύει προστατευμένος από τα δάκρυα, στην καρδιά του Θείου Πυρ. Αν σταματήσουν τα δάκρυα θα καεί και θα σβήσει η φωτιά της Αγάπης από τα στήθη του. Έτσι δεν γίνεται και με τα λαδωμένα φαγητά στην φωτιά; Αν δεν λαδώσουμε τα ψάρια, δεν θα κολλήσουνε στο τηγάνι; Αν δεν έχουμε νερό στην κατσαρόλα, δεν θα κολλήσει το φαγητό μας; Αν δεν έχει λάδι το καντηλάκι μας, δεν θα καεί το φυτίλι του και δεν θα σβήσει;

Πόσο όμορφα εσκόρπισες την Γνώση Σου Κύριε, στην κτιστή Σου Δημιουργία, ώστε να μαθαίνουν τα αμαρτωλά μου μάτια και να αναζητούν τα Νοητά και Άχτιστα και Αιώνια της Δόξης Σου;

Ένας άνθρωπος που αντιδρά εγωιστικά στην γνώση, παραμένει ένας αμόρφωτος άνθρωπος. Το ίδιο συμβαίνει με έναν άνθρωπο, που έχει μελετήσει και μελετά την Αγία Γραφή και δεν προσεύχεται, δεν ταπεινώνεται, δεν ακολουθεί των Αγίων Μυστηρίων της Εκκλησίας, την Οδό της Ορθοδοξίας του Θεού, δεν έχει ανάλογα έργα και σκέψεις, ώστε να ελπίσει σε περισσότερη Γνώση. Όποιος παραμένει στα πάθη του, δεν μπορεί να κατανοήσει τα Πάθη του Κυρίου. Και ο Κύριος σταυρώθηκε για να σώσει τον κόσμο, που θέλει να ξεφύγει από την αμορφωσιά της αμαρτίας και την φθορά της. Όποιος δεν θέλει, δεν καταπιέζεται. Όποιος κάνει το πρώτο βήμα να σωθεί και καλέσει την Βοήθεια του Κυρίου, ο Κύριος τρέχει κοντά του και τον συμμορφώνει. Και τα κοσμικά δάκρυα, γίνονται δάκρυα ευλογίας, δάκρυα λύπης, χαράς και ελπίδας. Και η φυσική αλλοίωση του ανθρώπου ξεκινά, ως μία διαδικασία, στην οποία συμμετέχει ενεργά, τόσο ο Θεός όσο και ο άνθρωπος.

Και αγαλλίαση κυριεύει την ψυχή του Χριστιανού. Λες και γίνεται κάποια χειρουργική επέμβαση, με πλήρη αναισθησία του ασθενούς. Όσο η αναισθησία μας στα κοσμικά διαρκεί, τόση καλύτερη δουλειά γίνεται από τον Κύριο και Ιατρό μας. Αν σηκώσουμε το κεφάλι μας, αφήσουμε τις σωματικές μας και αμαρτωλές διαδικασίες του νου μας, να μας κυριεύσουν, τότε σταματά κάθε Θεϊκή παρέμβαση και ξυπνούμε στον πρότερο επίγειο, φτωχό βίο μας.

Η ψυχή μας γνωρίζει τον Κύριο και αντιλαμβάνεται ως νοητή ύπαρξη, τον Νοητό Τροφοδότη της. Ο νους μας είναι τα δεσμά της ψυχής μας. Ο σαρκικός νους και οι κοντόφθαλμοι, αμαρτωλοί λογισμοί του, είναι ο εχθρός μας. Τον νου μας μπορεί να κυριεύει ο νοητός εχθρός μας. Αν ο νους υποταχθεί στην αίσθηση του Θεού, που έχει η ψυχή μας, τότε ο άνθρωπος, ως πλήρες οργανισμός που συνεργάζεται, με σώμα και ψυχή θα αναζητήσει την ανακαίνισή του από τον Χριστό. Και ο Χριστός είναι Εκείνος, που ενσαρκώθηκε και μπόλιασε με Θεό την υπόστασή μας. Και τα λόγια της γλώσσας, τα κοσμικά δάκρυα και τα σημάδια της σάρκα μας, ξεχνιούνται, εξατμίζονται και θάβονται στο χώμα. Ενώ οι προσευχές μας, τα δάκρυα της ψυχής, οι αρετές που εργαστήκαμε, οι ελεημοσύνες, ο πόθος μας για την χαρά του πλησίον μας και το Έλεος του Κυρίου, με λογισμούς και έργα, δεν πεθαίνουν. Και βλέπουμε ανθρώπους να χαμογελούν πεθαίνοντας και να προγνωρίζουν τον θάνατό τους. Γιατί ζούνε την Αιώνια Ζωή δίχως θορύβους και αντιλαμβάνονται τον σωματικό θάνατο, ως Γέννηση. Και άλλους να ψυχορραγούν, να αγωνιούν, να πονούν, να φοβούνται και να πεθαίνουν από θλίψη και ματαιοδοξία, πριν πεθάνουν σωματικά. Η σιγουριά της επιτυχίας ενός Ορθόδοξου πνευματικού αγώνα δίδεται μόνο από τον Κύριο και δεν κατακτιέται πρόωρα από τον άνθρωπο. Είναι αμοιβή ταπεινού ανθρώπου, που προσεύχεται με δάκρυα, μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής του, με την ελπίδα να συγχωρηθεί. Δεν είναι αυτονόητη και εγωιστική κατάκτηση.

Δεν είναι ο κόσμος τούτος, για εμένα Ζωή Αληθινή, αλλά προτύπωση για όποιον Την αισθάνεται και δίκαιος θάνατος, για όποιον καθημερινά κοιμάται μαζί με τα μάταια αυτού.

Αμαρτωλός γεννήθηκα και πορεύτηκα, ο άθλιος, μακριά από Εσένα Κύριε και τυφλώθηκα και δεν μπορώ να δω, τον Δημιουργό αυτού, του υπέροχου κόσμου, που με περιβάλει, ορατού και αοράτου.

Καπνοί και ομίχλη και στάχτες και ψευδαισθήσεις και οφθαλμαπάτες είναι οι ηδονές του κόσμου, εφήμερες και οδυνηρές, που βίωσα και βιώνω.

Ρακόδυτος και ράκος βρίσκομαι τώρα μπροστά Σου και αναζητώ το Έλεός Σου, Χριστέ μου και τις ηδονές τις άρρητες, τις ακόρεστες, τις αληθινές Σου.

Υδροχόε, Άγιο Πνεύμα της Αληθείας, καθάρισε και πλήρωσε με δάκρυα τα μάτια μου, να βλέπω καλύτερα και να επουλώνω τις πληγές μου. Πότισε την ψυχή μου, που έγινε άνυδρη γη μακριά Σου, να καρποφορήσει μόνο αρετές και αγάπη.

Άλφα στερητικό μου, της ά-καρπης και ά-σοφης πρότερης βούλησής μου, αρχίζω να σε διαγνώσκω και να σε αφαιρώ από της ζωής μου το λεξιλόγιο, υπομονετικά. Το αθροιστικό άλφα της κοινωνίας με τον α-δελφό μου, της δελφύς, της Μήτρας της Αληθινής Ζωής, των πνευματικών Σου νηπίων, αναζητώ. Α και Ω, Αρχή και Τέλος της Αιώνιας Ζωής, συγχώρεσέ με και άφησέ με, να Σε αποκαλώ Πατέρα και εγώ, ο άθλιος, στις προσευχές μου και δάκρυα , μόνο δάκρυα χάρισέ μου.

Όσο ζω και αναπνέω και αν ακόμη, με αξιώσεις, με την Αγάπη Σου, να προγευτώ τον Παράδεισο της Δόξης Σου, από αυτή την επίγεια ζωή μου, δάκρυα και πάλι, θα Σου ζητώ, Κύριε.

Γιατί εγώ είμαι ακόμη άνθρωπος, αμαρτωλός, που πρέπει να ξεπλυθώ τελείως, για να αντέξω την πλήρη Δόξα Σου.

Και την Φυσική Σου Κρίση, την Φυσική Απέχθεια της Ουσίας Σου, έναντι και των αμαρτωλών υπολειμμάτων μου, φοβούμαι Κύριε.

Και όχι την Απέραντη Αγάπη Σου, που περιμένει μέχρι και τον έκπτωτο άγγελό Σου, να μετανοήσει.

Ως Χριστός, ενσαρκωμένος ως Άνθρωπος, ήρθες στον κόσμο μου, να με καθοδηγήσεις και μέσα από το Ένα Σου Πρόσωπο, της Τριαδικής Σου Υπόστασης, της Φοβερής Ουσίας Σου, προσπάθησες να με αγκαλιάσεις με ασφάλεια, τον αμαρτωλό.

Εσύ Κύριε είσαι Τέλεια Αγάπη και περιβάλεις με Αμέριστο Έλεος, κάθε ασθενές και άρρωστο πλάσμα Σου.

Στην Δευτέρα Παρουσία Σου Κύριε, θα έρθεις με όλη Σου την Δόξα και Πυρ θα είσαι για κάθε σκοτεινό σημείο της ψυχής μου, όσο κι αν την αγάπησες και την αγκάλιασες ως Τέλειος Θεός, αλλά Τέλειος Ταπεινός Άνθρωπος προς άνθρωπο.

Δικός μου είναι ο αγώνας Κύριε, να αλλάξω, για να Σε κοινωνήσω, με ασφάλεια!

Βοήθησέ με, Κύριε και δάκρυα, δώσε μου, να προετοιμαστώ.

Χριστέ μου, τα δάκρυά Σου στα μάτια μου, μην λιγοστέψεις.

ΓΧΝΚ-2014

http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.com

ΚΡΥΦΗ ΕΝΤΟΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Mon, 15 Sep 2014 09:50:00 +0000

Η νηστεία, η εγκράτεια, η ελεημοσύνη, το Μυστήριο της Εξομολόγησης, τα δάκρυα και η Θεία Κοινωνία είναι η μόνη Οδός της Αληθινής Γνώσης.
Η Θεολογία ανήκει στους κενούς και καινούς ανθρώπους της Ορθοπραξίας και Ορθοδοξίας του Τριαδικού Θεού.
Με ταπείνωση, θαυμασμό και προς δόξα Κυρίου, δημοσιεύουμε λογισμό ξένο, λογισμό όμορφο… Είθε ο Κύριος να φωτίσει και να «κενώσει» όλο τον κόσμο μας.

Καλό πνευματικό αγώνα αδελφοί.
Με εκτίμηση, ΓΧΝΚ.
http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.com
http://aromapanagias.blogspot.com
http://aeropsekasmostripolisarcadias.blogspot.com

Κατεβάστε δωρεάν υπέροχα βιβλία:
http://www.scribd.com/my_document_collections/3244615
και κλείστε την τηλεόρασή σας...

"ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ" Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΜΑΣ.
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ!
Αφήστε τον διάολο και τους ανθρώπους του, να κάνουν την δουλειά τους και εμείς την δική μας!

ΚΙΝΑ - Το Θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού μας

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Fri, 25 Apr 2014 12:38:00 +0000

Κίνα: Η πρώτη χριστιανική χώρα το 2030! Το Θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού μας!

…"Και τούτο το ευαγγέλιο της βασιλείας θα κηρυχθεί σε ολόκληρη την οικουμένη, για μαρτυρία σε όλα τα έθνη· και τότε θα ‘ρθει το τέλος." (Ματθαίος 24: 14)

«Τεκτονικές αλλαγές στον κόσμο θα φέρει η ανάδειξη της Κίνας σε πρώτη… χριστιανική χώρα του κόσμου, με περίπου 250 εκατομμύρια πιστούς! Αυτό αναμένεται να συμβεί το 2030, κατά τον καθηγητή Κοινωνιολογίας στο αμερικανικό Πανεπιστήμιο Περντιού, Φενγκάνγκ Γιανγκ, συγγραφέα του βιβλίου «Η θρησκεία στην Κίνα: Επιβίωση και αναγέννηση στο κομμουνιστικό καθεστώς». Ακούγεται απίστευτο σε μόλις 16 Χρόνια από σήμερα η χώρα του Κομφούκιου να έχει περισσότερους χριστιανούς από ότι οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Βραζιλία και το Μεξικό. Είναι όμως απολύτως φυσιολογικό -κατά τον Αμερικανό ακαδημαϊκό- βάσει των ρυθμών εξάπλωσης του Χριστιανισμού στη σύγχρονη Κίνα και της απήχησής του στα μεσαία και λαϊκά στρώματα, ιδίως των βιομηχανικών επαρχιών.
Σήμερα στην Κίνα του 1,3 δισεκατομμυρίου κατοίκων εκτιμάται ότι υπάρχουν 70 εκατομμύρια χριστιανοί, έναντι 1 εκατομμυρίου το 1949, όταν κατέλαβαν την εξουσία οι κομμουνιστές…
Προπύργιο του κινεζικού Χριστιανισμού θεωρείται η πόλη Λιουσί, 350 χιλιόμετρα νότια της Σαγκάης. Διαθέτει έναν τεράστιο ναό, χωρητικότητας 5.000 ατόμων – περισσότερων κι από το Γουεστμίνστερ - έναν Εσταυρωμένο ορατό από μίλια μακριά κι ένα γιγάντιο φωτεινό σταυρό στο ιερό...

«Το να είσαι ακόλουθος του Ιησού Χριστού σε γεμίζει αυτοπεποίθηση», δήλωσε στον απεσταλμένο της αγγλικής «Telegraph» η 40χρονη Τζιν Χονγκσίν.
«Αν όλοι οι Κινέζοι πίστευαν στον Χριστό δεν θα χρειαζόμασταν αστυνομία. Όλοι θα ήταν καλοί και δεν θα υπήρχε έγκλημα». Πολλοί δείχνουν να συμμερίζονται το νεοφώτιστο ζήλο της.
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, οι διαδικτυακές αναζητήσεις για τα λήμματα «Ιησούς» και «Χριστιανική Ενορία» ξεπερνούν τα χτυπήματα «Κομμουνιστικό Κόμμα» και «Σι Τζινπίνγκ» (ο Κινέζος πρόεδρος).

Επίσημα η κομμουνιστική Κίνα παραμένει αθεϊστική χώρα. Όμως οι απηνείς διωγμοί της Πολιτιστικής Επανάστασης (1966-1976) ανήκουν στο παρελθόν και το Σύνταγμα του 1982 επιτρέπει τις «κανονικές θρησκευτικές δραστηριότητες». Με τον όρο αυτό οι Αρχές εννοούν προφανώς τη «νομιμοφροσύνη». Γι’ αυτό και ο ναός του Λιουσί επιτηρείται από κάμερες (!) ενώ οι ιερείς αποφεύγουν τις «αντιεξουσιαστικές» περικοπές από τη Βίβλο, π.χ. κατά των Ισραηλιτών βασιλέων.
«Ο Μάο πίστευε ότι θα καταφέρει να εξαλείψει τη θρησκεία, αλλά απέτυχε παταγωδώς», αποφάνθηκε ο καθηγητής Γιανγκ. Αυτό δεν σημαίνει πως ο κομμουνιστικός μηχανισμός δεν επιτηρεί στενά τις χριστιανικές δραστηριότητες, αντιδρώντας συχνά βίαια. Πολλές ενορίες αναγκάζονται να λειτουργούν ημι-παράνομα σε σπίτια, ενώ τον προηγούμενο μήνα ο κυβερνήτης της πόλης Γουενζού προσπάθησε να κατεδαφίσει μια μεγάλη εκκλησία, αλλά απέτυχε χάρις στη δυναμική κινητοποίηση των πιστών. Δεν είναι τυχαίο ότι η Γουενζού αποκαλείται «Ιερουσαλήμ της Ανατολής», λόγω του έντονου χριστιανικού στοιχείου…
«Οι κυβερνώντες μοιάζουν αμήχανοι, αλλά σε αυτή τη φάση είναι υποχρεωμένοι να ανεχθούν την κατάσταση για να μην προκαλέσουν κοινωνικές εντάσεις», υποστηρίζει ο καθηγητής Γιανγκ…»
(Από τον Ελεύθερο Τύπο (22/4/2014) - http://www.pentapostagma.gr)

…Ο Χριστός είπε στον Απόστολο Πέτρο, ο οποίος ομολόγησε τη θεότητά του: «εσύ είσαι ο Πέτρος και πάνω σ’ αυτή την πέτρα θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου, και δεν θα την κατανικήσουν οι δυνάμεις του άδη». (Ματθ. 16, 18). Η πέτρα, δηλαδή, πάνω στην οποία στερεώνεται η Εκκλησία είναι η ομολογία ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού.
Τα ζωντανά μέλη της Εκκλησίας αποτελούν την «στρατευομένη» Εκκλησία.
Όσοι Χριστιανοί έχουν ήδη κοιμηθεί αποτελούν την «θριαμβεύουσα» (στους ουρανούς) Εκκλησία.
Υπάρχουν τρεις φάσεις εμφανίσεως της Εκκλησίας.
Η πρώτη είναι η δημιουργία των αγγέλων και των ανθρώπων, η δεύτερη είναι η ζωή του Αδάμ στον παράδεισο και η περίοδος της Π.Δ. και η τρίτη φάση της Εκκλησίας είναι η ενανθρώπηση του Χριστού.
Με τη δημιουργία τω αγγέλων και των ανθρώπων έχουμε την εμφάνιση της πρώτης Εκκλησίας. Άγγελοι και άνθρωποι ανήκουμε στην ίδια Ποίμνη.
Η πρώτη Εκκλησία ολοκληρώθηκε με τη δημιουργία του ανθρώπου. Ο Αδάμ και η Εύα ζούσαν στον Παράδεισο αγγελική ζωή και ήταν σε συνεχή επικοινωνία με το Θεό. Με την πτώση του Αδάμ έγινε διάσπαση της κοινωνίας του ανθρώπου με το Θεό, του ανθρώπου με τον εαυτό του και του ανθρώπου με όλη τη δημιουργία.
Παρά την πτώση όμως αυτή δεν αφανίζεται τελείως η Εκκλησία. Η Εκκλησία υφίσταται και στην περίοδο της Π.Δ. Ο άνθρωπος αγωνίζεται να αποκαταστήσει την κοινωνία με το Θεό και το επιχειρεί με τις διάφορες μορφές θρησκείας, αφού έχασε την αληθινή μνήμη και πραγματική γνώση του Θεού. Στην Π.Δ. υπήρχαν δίκαιοι άνθρωποι, όπως οι Κριτές, οι Προφήτες και οι Άγιοι, οι οποίοι αξιώθηκαν θείας αποκαλύψεως (Αβραάμ, Μωϋσής κ.α.). Κι επειδή η όραση του Θεού, σύμφωνα με τους πατέρες της Εκκλησίας, ταυτίζεται με τη θέωση και την κοινωνία του ανθρώπου με το Θεό, γι’ αυτό λέμε ότι στην Π.Δ. διατηρείται το μικρό λήμμα, υπάρχει η Εκκλησία.
Αυτό βεβαιώνεται και από τη μυστηριακή τάξη της Εκκλησίας. Όλα τα μυστήρια της Χριστιανικής Εκκλησίας έχουν αναφορά στις τελετές της Π.Δ., π.χ. στο μυστήριο του γάμου παρακαλούμε το Θεό να ευλογήσει το ανδρόγυνο, όπως ευλόγησε τον Αβραάμ και τη Σάρα, τον Ιακώβ και τη Ρεβέκκα κ.λ.π.
Με την ενανθρώπηση του Χριστού έχουμε τη φανέρωση της Εκκλησίας. Η Εκκλησία γίνεται Σώμα Χριστού και αποκτά την Κεφαλή της, που είναι ο ίδιος ο Χριστός. Παράλληλα θεώθηκε η ανθρώπινη φύση την οποία προσέλαβε ο Χριστός. Έτσι οι Χριστιανοί, τα μέλη της Εκκλησίας, είναι πλέον μέλη του Σώματος του Χριστού. Η ανθρώπινη φύση ενώθηκε με τη θεία φύση. Γι’ αυτό δε χωρίζουν ποτέ και παραμένουν αιώνια ενωμένες.
Έτσι η Εκκλησία θα υπάρχει και μετά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τέλεια φανέρωση της Εκκλησίας. Βέβαια τα έσχατα στην Εκκλησία δεν είναι απομονωμένα από τα αρχικά και τα ενδιάμεσα. Οι Άγιοι από τώρα γεύονται τα έσχατα και απολαμβάνουν τη δόξα του Θεού.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία στις μέρες μας, αποτελεί το μεγαλύτερο θαύμα στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους! Δίχως πλούτο, δίχως εξωτερική υποστήριξη, δίχως στρατό και όπλα, δίχως δουλική οργάνωση και πολιτικούς ελιγμούς, διήνυσε με επιτυχία ένα μακρύ και φοβερό δρόμο 19 αιώνων, μέσω αιρέσεων και διωγμών και επιβιώνει!
Πόσοι βασιλείς, ηγέτες, άρχοντες της ανθρώπινης ιστορίας, δεν πέθαναν και μαζί τους ξεχάστηκαν οι ιδέες τους, οι νόμοι τους καταλύθηκαν και τα βασίλειά τους καταστράφηκαν.
Η Εκκλησία του Χριστού μας ζει, εξαπλώνεται και βασιλεύει και μετά την έλευσή του Κυρίου της από την Γη!
Ποιος στη ιστορία ηγέτης, είπε ότι είναι Θεός, μίλησε για Αγάπη, έδωσε φως σε τυφλούς, ζωή σε παράλυτους, έδιωξε δαιμόνια από ταλαίπωρους, ανέστησε ανθρώπους, ΑΓΑΠΗΣΕ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ και στο Μαρτυρικό του Τέλος, ανέστησε τον ίδιο Του τον Εαυτό;!
Μόνος ένας Θεός και Υιός Θεού, με 12 αμόρφωτους, αδύναμους, φτωχούς ανθρώπους – τους Αγίους Αποστόλους, θα μπορούσε να καταφέρει να διαδοθεί ο Λόγος Του, σε αλλόθρησκους, σε αλλόγλωσσους και σε όλο τον κόσμο!
Ποιος δίδαξε θυσίες, αποφυγή κάθε αμαρτωλής απόλαυσης, ακτημοσύνη κ.α. αρετές και προϋποθέσεις Σωτηρίας της ψυχής, με κίνδυνο να θανατωθεί και να βασανιστεί και όμως να βρίσκει απήχηση, ακόμα και σε εποχές και ανθρώπινες κοινωνίες απόλαυσης, κατανάλωσης και κάθε λογής αμαρτωλής τρυφής και μετά τον Μαρτυρικό Θάνατό Του;!
Αυτό κι αν είναι Θαύμα και μάλιστα ενός Θεού, του Κυρίου Ιησού Χριστού μας! Ο Μόνος στην ιστορία του ανθρώπινου γένους, που πέθανε και ο Λόγος Του ζει και συνεχίζει να διδάσκεται σε όλο τον κόσμο! Ο Μόνος που η Παρουσία Του, έκοψε τον ανθρώπινο χρόνο σε δύο μέρη, στον προ και μετά Χριστόν!

Αιώνια Δόξα στον Τριαδικό Θεό, τον Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα και στους Αγίους Αυτού!
Παναγία μου, Εσύ είσαι η Απόδειξη της Τέλειας Δόξας της ανθρώπινης ψυχής, που προσφέρεται από τον φιλεύσπλαχνο Πατέρα μας!
Πρέσβευε τις προσευχές μου στον Κύριο και Υιό Σου και ενίσχυσε την θέλησή μου, για συνεχή αγώνα, πνευματικό μετανοίας, της δικής μου αμαρτωλής ψυχής.

«Θα΄θελα να ζήσω λίγα χρόνια ακόμη,
να δω τη δόξα της Ελλάδος
και της Ορθοδοξίας»
(Γέρων Παΐσιος)

Αφιερωμένο σε όλους τους φίλους μου.
Καλό πνευματικό αγώνα.
ΓΧΝΚ-2014

Υπάρχει Ζωή μετά την Γέννηση...

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Wed, 11 Dec 2013 05:27:00 +0000

http://www.agiazoni.gr/article.php?id=98789423390891146745

Στὴν κοιλιὰ τῆς ἐγκύου δύο ἔμβρυα συνομιλοῦν. Τὸ ἕνα εἶναι σκεπτικιστής, τὸ ἄλλο, γεμάτο ἐμπιστοσύνη καὶ πίστη.

Τὸ γεμάτο ἀμφιβολίες ἔμβρυο ρωτάει: «Καὶ πιστεύεις πραγματικὰ σὲ μιὰ ζωὴ μετὰ τὴ γέννηση;»

Τὸ ἔμβρυο ποὺ πιστεύει, ἀπαντᾶ: «Ἀσφαλῶς, ναί. Γιὰ μένα εἶναι ἀπόλυτα βέβαιο ὅτι ὑπάρχει ζωὴ μετὰ τὴ γέννησή μου. Ἡ ζωὴ ἐδῶ, εἶναι μόνο γιὰ νὰ μᾶς μεγαλώνει, ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ προετοιμάζουμε τοὺς ἑαυτούς μας γιὰ τὴ ζωὴ μετὰ τὴ γέννησή μας, ἔτσι ὥστε νὰ εἴμαστε ἀρκετὰ δυνατὰ γιὰ ὅ,τι μᾶς περιμένει μετά.»

Ὁ μικρὸς σκεπτικιστὴς ἔχει ἐκνευριστεῖ: «Αὐτὸ εἶναι ἀρκετὰ ἀνόητο. Δὲν ὑπάρχει ζωὴ μετὰ τὴ γέννηση. Πῶς θὰ ἔμοιαζε μιὰ τέτοια ζωή, οὕτως ἢ ἄλλως;»

Ὁ μικρὸς πιστὸς ὅμως, ὑποστηρίζει: «Δὲ γνωρίζω. Ἀλλὰ σίγουρα θὰ ἔχει πολὺ περισσότερο φῶς ἀπὸ ἐδῶ. Καὶ ἴσως νὰ στεκόμαστε στὰ πόδια μας καὶ νὰ τρῶμε μὲ τὸ στόμα μας!»

Τὸ γεμάτο ἀμφιβολίες ἔμβρυο ξεσπάει: «Ἕνα μάτσο ἀνοησίες! Δὲν ὑπάρχει τέτοιο πράγμα ὅπως τὸ περπάτημα. Καὶ φαγητὸ μὲ τὸ στόμα εἶναι πραγματικὰ μιὰ ἐντελῶς γελοία ἰδέα – ἔχουμε τὸν ὀμφάλιο λῶρο, ποὺ μᾶς τροφοδοτεῖ ἀρκετὰ καλά, ἤδη! Αὐτὸ ἀπὸ μόνο του μᾶς δείχνει ὅτι ἡ ζωὴ μετὰ τὴ γέννηση εἶναι ἀδύνατη: ὁ ὀμφάλιος λῶρος εἶναι πολὺ κοντός!»

Ὁ μικρὸς πιστὸς παραμένει ἀκλόνητος: «Εἶναι ὄντως δυνατή. Ἁπλὰ μπορεῖ νὰ εἶναι λίγο διαφορετικὴ ἀπὸ ὅ,τι εἴμαστε ἐδῶ.»

Ὁ μικρὸς σκεπτικιστὴς σιγὰ-σιγὰ χάνει τὴν ὑπομονὴ του μπροστὰ σὲ τόση χαζομάρα: «Κανείς, καὶ ἐννοῶ ποτὲ κανείς, δὲν ἦρθε πίσω μετὰ τὴ γέννηση! Ρίξε μιὰ ματιὰ σὲ αὐτό: ἡ γέννηση εἶναι ἁπλὰ τὸ Τέλος τῆς Ζωῆς. Τελεία καὶ παύλα. Καὶ κάτι ἀκόμα γιὰ σένα καὶ τὰ τρελὰ ὄνειρά σου: Ἡ ζωὴ εἶναι μιὰ μεγάλη σκοτούρα μέσα στὸ σκοτάδι, αὐτὸ εἶναι!»

Ὁ μικρὸς πιστὸς δὲν τὸ ἀφήνει ἔτσι: «Τὸ παραδέχομαι ὅτι δὲν γνωρίζω πῶς ἀκριβῶς εἶναι ἡ ζωὴ μετὰ τὴ γέννηση… ἀλλὰ σὲ κάθε περίπτωση ἐμεῖς θὰ δοῦμε τελικὰ τὴ μητέρα μας καὶ αὐτὴ θὰ μᾶς φροντίσει.»

Ὁ σκεπτικιστὴς γούρλωσε τὰ μάτια του: «Μητέρα! Πιστεύεις στὴ μητέρα; Εἶναι γελοῖο! Μὲ συγχωρεῖς, ἀλλά… ποῦ εἶναι αὐτή, θὰ ἤθελα νὰ σὲ ρωτήσω;»

Ὁ μικρὸς πιστὸς κάνει μιὰ χειρονομία μὲ τὸ χέρι: «Αὐτὴ εἶναι ἐδῶ! Παντοῦ γύρω μας. Ζοῦμε μέσα σ' αὐτήν, καθὼς καὶ μέσω αὐτῆς. Χωρὶς αὐτὴν ἐμεῖς δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ ὑπάρχουμε!»

Ὁ μικρὸς σκεπτικιστὴς δὲν εἶναι δυνατὸν τώρα νὰ συγκρατηθεῖ: «Αὐτὸ φτάνει πραγματικὰ τὸ ἀποκορύφωμα τῆς ἀνοησίας. Καὶ γιὰ κανένα λόγο δὲν μπορῶ νὰ δῶ πουθενὰ τὴ μητέρα σου. Οὔτε ἕνα κομμάτι της – εἶναι ἀρκετὰ προφανὲς – διότι ἁπλὰ-δὲν-ὑπάρχει!»

Τὸ μικρό, ποὺ πιστεύει, κουνάει τὸ κεφάλι του καὶ κλείνει τὰ μάτια: «Μερικὲς φορές, ὅταν εἴμαστε πολὺ ἥσυχα, τὴν ἀκούω νὰ τραγουδᾶ. Ἤ νὰ χαϊδεύει τὸν κόσμο μας. Νιώθω καὶ ἔχω τὴν αἴσθηση καὶ πιστεύω σταθερά, ὅτι ἡ γέννηση εἶναι ἕνα μεγάλο νέο ξεκίνημα!»

...

Άραγε, μήπως είμαστε και πάλι έμβρυα, πνευματικά έμβρυα... και μετά τον θάνατο, κάποιοι από εμάς, θα αξιωθούμε να ζήσουμε στον Πραγματικό Κόσμο του Θεού μας, τον Κόσμο των Πνευμάτων, των Αγγέλων και Αγίων;

Το ότι δεν βλέπουμε το μυαλό ενός ανθρώπου, δεν σημαίνει ότι αυτός είναι άμυαλος, λένε οι «πιστοί»...

Αξίζει τον κόπο, να κάνουμε λίγη ησυχία, να «ακούσουμε» και εμείς τον Κύριο και Θεό μας...

Αξίζει να ολοκληρωθούμε και να τρελαθούμε από την Αγάπη του Κυρίου μας...

Κατεβάστε δωρεάν υπέροχα βιβλία ή έρευνές μας:

http://www.scribd.com/my_document_collections/3244615

...Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι.

Λέω την ευχή: ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟ, συνέχεια και ανεξήγητα το πρωί ξυπνώ και ακούω να την λέει η καρδιά μου.

Δοκιμάστε το με υπομονή και επιμονή.

Με εκτίμηση, ΓΧΝΚ.

http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.com

http://aromapanagias.blogspot.com

http://aeropsekasmostripolisarcadias.blogspot.com

ΠΡΙΝ ΑΠΕΛΠΙΣΤΕΙΣ ΔΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ...

noreply@blogger.com (GEORGE PAP) — Wed, 20 Nov 2013 09:34:00 +0000

Πριν απελπιστείς δες τις φωτογραφίες. Πολλοί Άγιοι θα θέλανε να ζήσουνε και να μαρτυρήσουν στην εποχή μας.
Μπορεί οι σατανάδες κυβερνώντες και μη, της χώρας μας, να ξεπουλάνε γη και συνειδήσεις και Έλληνες αδέλφια να αυτοκτονούνε, την ψυχή σου μην την παραδίδεις, όπως επιθυμεί ο μισόκαλος αφέντης τους!

Δες τι περάσανε οι Άγιοί μας και πάρε δύναμη, δώσε στους γύρω σου ελπίδα. Γιατί η ζωή εδώ είναι δοκιμασία και η πραγματική υπέροχη ζωή, δίπλα στον Δημιουργό Πατέρα Θεό μας, είναι μετά τον φυσικό θάνατο και τον τίμιο αγώνα του Χριστιανού.

Μην χαίρεσαι που αυτοί που τώρα σε κοροιδεύουν θα μαρτυρήσουν. Προσευχήσου να σωθούν και φύλαξε την ψυχή σου και τις δυνάμεις σου να υμνείς τον Κύριο. Όλα έχουν ειπωθεί και γραφεί από τους Προφήτες. Τίποτε δεν θα γίνει χωρίς το Σχέδιο του Θεού. Γιατί ο Θεός έχει σχέδιο και αφήνει λίγο τους αλήτες, να φανερώσουν το πραγματικό πρόσωπό τους και μετά... μετά...

Δείτε τι ζήσανε οι Άγιοι Μάρτυρες της Εκκλησίας μας. Εσείς δεν μπορείτε την πείνα;
Δεν αξίζει να υμνεί κάποιος τον Κύριο και να πεθαίνει πεινώντας;
Μακάριοι όσοι μέχρι τέλους, η ψυχή τους παρακαλά για συγχώρεση και έχει τρέλα για τον Χριστό.
Τι πρόκειται να πάθουν οι χοντροί και άπληστοι προδότες της πατρίδας μας, δεν μπορεί να το φανταστεί άνθρωπος!
Ο τρόμος, η απελπισία, η λύπη, το τρίξιμο των δοντιών τους, είναι μερικά από τα απερίγραπτης διάστασης συναισθήματα, που θα έχουν όταν θα τους αποκαλυφθεί η Αλήθεια και θα τους γίνει υπενθύμηση τι έχουν πράξει... Αυτό και αν είναι η Κόλαση!!!
Έχετε σκεφθεί ένας από αυτούς τους πολιτικούς που μας κοροιδεύουν, να συμβιώσει αιωνίως, με κάποιον αμετανόητο εγκληματία, άπληστο, δολοφόνο της εποχής μας;
Αφήστε τους στο έργο τους και εμείς το δικό μας!
Αυτοί χωρίς να το ξέρουν, προσθέτουν δάφνες στο στεφάνι του κάθε πεινασμένου, τίμιου, Έλληνα Ορθόδοξου Χριστιανού!

Δείτε λοιπόν τους Μάρτυρές μας και πάρετε δύναμη. Καλό αγώνα αδέλφια.

Ο δρόμος προς την υγεία, διέρχεται μέσα από την προσεκτική εφαρμογή των ιατρικών εντολών και την λήψη των κατάλληλων φαρμάκων.
Ο δρόμος προς την ασφαλή οικοδομή, διέρχεται μέσα από την προσεκτική εκτέλεση των σχεδίων του μηχανικού.
Και φυσικά, ο δρόμος προς την Αιώνια ευτυχία, διέρχεται μέσα από την ακριβή και προσεκτική εφαρμογή όλων των εντολών του Κυρίου και της Εκκλησίας Του.
Νηστεία, Εξομολόγηση, Κοινωνία, Εκκλησιασμός, Εγκάρδια Προσευχή, Μελέτη Αγίων Γραφών, Φιλανθρωπίες, Συνετή ζωή...
Υπάρχει τρόπος και η επίγεια ζωή είναι πολύ μικρή, για να αδιαφορίσουμε για την επόμενη, Αιώνια Ζωή μας!

Κατεβάστε δωρεάν υπέροχα βιβλία ή έρευνές μας:
http://www.scribd.com/my_document_collections/3244615

...Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι.
Λέω την ευχή: ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟ, συνέχεια και ανεξήγητα το πρωί ξυπνώ και ακούω να την λέει η καρδιά μου.
Δοκιμάστε το με υπομονή και επιμονή. Συμβαίνει!!!

Με εκτίμηση, ΓΧΝΚ.
http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.com
http://aromapanagias.blogspot.com
http://aeropsekasmostripolisarcadias.blogspot.com