χωρισμένη μάνα απαντήσεις ψάχνει...

Ημέρα της γυναίκας

2011-03-08T01:59:00.000-08:00

   Σήμερα 8 Μαρτίου 2011, παγκόσμια ημέρα της γυναίκας!

   Όχι της γυναίκας της εκμεταλλεύτριας, όχι της γυναίκας που παρατάει τα παιδιά της, όχι της γυναίκας που δεν αγαπάει τον κόσμο και ούτε καν τον εαυτό της.

   Της γυναίκας εκείνης που με αυταπάρνηση παρατάει τον εαυτό της μεγαλώνει τα παιδιά της και φροντίζει τον άντρα της με χαρά, εκείνης που καθημερινά ζει και μεγαλώνει με τον φόβο λόγω της ψυχολογικής ή της σωματικής βίας από πατέρα αδερφό ή σύζυγο, εκείνης που μεγαλώνοντας μεγαλώνουν και τα εσωτερικά τραύματά της, της βιασμένης γυναίκας που ένιωσε το τέρας να μπαίνει μέσα της γελώντας και μετά δεν μπόρεσε να μιλήσει πουθενά από ντροπή, εκείνης που κλαίει τα βράδια, εκείνης που έμαθε απλά να κλαίει αθόρυβα, χωρίς να τη καταλαβαίνει κανείς, εκείνης που πλέον δεν πιστεύει τίποτα και ούτε ελπίζει τίποτα. Εκείνης της γυναίκας που απλά κουβαλάει το σώμα της, έτσι απλά, άψυχα πια.

   Απευθύνομαι σε κάποιους άντρες και ξέρω πολύ καλά τι λέω, μη βιαστείτε να με κατακρίνετε!!! (όχι σε όλους ευτυχώς). Αγάπησε τη γυναίκα σου, τη μάνα σου, τη κόρη σου, τη φίλη σου, την αδερφή σου. Πίστεψέ με!! Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε!! Μόνο να δημιουργήσουμε!! Μην εκμεταλλεύεσαι τη μυική σου δύναμη, μην εκμεταλλεύεσαι την εμπιστοσύνη που σου δείχνει, μη την κοροϊδεύεις, μη την εγκαταλείπεις σε χρειάζεται, μη την εξαπατάς, μην την εκμεταλλεύεσαι!!! Δώσε της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ αγάπη και θα πάρεις πολλά, και αν δεν πάρεις αγάπη, αν μη τι άλλο θα πάρεις σεβασμό.

       Δεν θα μιλήσω ούτε για το δικαίωμα της ψήφου, ούτε για το δικαίωμα στην εργασία, ούτε για την ισότητα. Δεν τα υποτιμώ, αλλά προτίμησα να επεκταθώ μόνο στα παραπάνω.

   Με πολύ σεβασμό θέλω να πω (αν μπορώ να το πω αυτό), χρόνια πολλά σε αυτές τις γυναίκες που υποφέρουν, κάθε λεπτό, κάθε στιγμή, ίσως κλειδωμένες στα δωμάτιά τους από φόβο, ίσως κάνοντας τις δουλειές κλαίγοντας, ίσως ντροπιασμένες χαμογελούν.

   Σεβαστείτε μας!!! Αγαπήστε μας!!! Ακούστε μας, έχουμε κάτι να σας πούμε!!!

Διαζύγιο-Ισχυρός κλονισμός ΑΠ33/2010

2011-01-21T10:01:00.000-08:00

ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ 33/2010

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Για την λύση του γάμου είναι αδιάφορο αν ο κλονισμός οφείλεται σε υπαίτιο ή ανυπαίτιο κλονιστικό γεγονός. Στη δίκη του διαζυγίου δεν δικαιολογείται σε καμιά πλευρά έννομο συμφέρον για την έρευνα της υπαιτιότητας. Το δεδικασμένο της διαπλαστικής απόφασης δεν εκτείνεται σε ζητήματα υπαιτιότητας ούτε και στη δίκη διατροφής μετά το διαζύγιο.

Αν ασκηθούν δύο αντίθετες αγωγές διαζυγίου για ισχυρό κλονισμό από λόγο που αφορά στο πρόσωπο του άλλου συζύγου και το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε και τις δύο, καθένας από τους συζύγους θεωρείται ότι νίκησε.

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ 33/2010

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή και Γεώργιο Γεωργέλλη, Αρεοπαγίτες. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Νοεμβρίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ: Της αναιρεσείουσας: ... , η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αναστάσιο Παπαδόπουλο. Του αναιρεσιβλήτου: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξανδρο Στρίμπερη, με δήλωση κατ' αρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-11-2004 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας ως και την από 10-2-2004 ομοία του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Βόλου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 142/2006 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 720/2007 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 18 Φεβρουαρίου 2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης, ανέγνωσε την από 16 Ιανουαρίου 2009 έκθεση του κωλυομένου να συμμετέχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη και ήδη προαχθέντα Ιωάννη Τέντε με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου της στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι). Από τις διατάξεις των άρθρων 552 και 553 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι αν η έφεση απορριφθεί για τυπικούς λόγους, τότε σε αναίρεση υπόκειται η εφετειακή απορριπτική απόφαση μόνο για τη σχετική με την απόρριψη κρίση της, καθώς και η πρωτόδικη απόφαση ως προς την ουσία της υποθέσεως. Εξάλλου από τις διατάξεις των άρθρων 566 παρ.1, 118 εδ.4 και 577 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι το δικόγραφο της αναιρέσεως πρέπει να περιέχει, εκτός των άλλων, τους λόγους αναιρέσεως. Διαφορετικά η αναίρεση είναι αόριστη η δε αοριστία αυτή δεν δύναται να συμπληρωθεί με παραπομπή στο δικόγραφο της αγωγής ή της εφέσεως ή στις προτάσεις του αναιρεσείοντος. Στην προκείμενη περίπτωση με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, προσβάλλεται ρητώς η 720/2007 απόφαση του Εφετείου Λάρισας, που απέρριψε ως απαράδεκτες αντίθετες εφέσεις των διαδίκων κατά της 142/2006 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βόλου, με την οποία έγιναν δεκτές αντίθετες αγωγές των αυτών διαδίκων και απαγγέλθηκε η λύση του γάμου τους. Όμως στο δικόγραφο της αναιρέσεως, κατά το μέρος που στρέφεται κατά της εφετειακής αποφάσεως, δεν διαλαμβάνεται κάποιος νόμιμος λόγος αναιρέσεως, αλλά σ' αυτό διαλαμβάνονται αιτιάσεις ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων εκ μέρους του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου. Επομένως η υπό κρίση αναίρεση, κατά το μέρος που στρέφεται κατά της εφετειακής αποφάσεως, πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτη, λόγω της αοριστίας της.

ΙΙ). Κατά το άρθρο 1439 παρ. 1 ΑΚ, καθένας από τους συζύγους μπορεί να ζητήσει διαζύγιο, όταν οι μεταξύ τους σχέσεις έχουν κλονισθεί τόσο ισχυρά, από λόγο που αφορά στο πρόσωπο του εναγομένου ή και των δύο συζύγων, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της έγγαμης σχέσης να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα. Με τη διάταξη αυτή καθιερώνεται ως λόγος διαζυγίου ο αντικειμενικός κλονισμός της έγγαμης σχέσης, χωρίς να απαιτείται το στοιχείο της υπαιτιότητας για να δύναται να ζητηθεί το διαζύγιο. Έτσι ο ενάγων για τη θεμελίωση και παραδοχή της αγωγής του θα πρέπει να επικαλεσθεί και να αποδείξει ότι ο γάμος έχει κλονισθεί από ορισμένα γεγονότα που αναφέρονται το πρόσωπο του εναγομένου ή και των δύο συζύγων με την έννοια της υπάρξεως αιτιώδους συνδέσμου ανάμεσα στα αντικειμενικώς πρόσφορα κλονιστικά της έγγαμης σχέσης γεγονότα αυτά και στο πρόσωπο του εναγομένου συζύγου του ή και των δύο και ότι ο κλονισμός είναι τόσο ισχυρός ώστε βασίμως η εξακολούθηση της συμβιώσεως έχει καταστεί αφόρητη γι` αυτόν. Αν το κλονιστικό γεγονός αφορά και τους δύο συζύγους, το προς διάζευξη δικαίωμα γεννάται ανεξαρτήτως από το ποιον από τους δύο συζύγους βαρύνει περισσότερο η ύπαρξή του και από το εάν υπάρχει υπαιτιότητα στο πρόσωπο ενός μόνο. Αν όμως το κλονιστικό γεγονός συνδέεται αποκλειστικώς με το πρόσωπο του ενάγοντος, δεν γεννάται υπέρ αυτού δικαίωμα διαζεύξεως με βάση την πιο πάνω διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 1 ΑΚ. Το ότι για τη λύση του γάμου είναι πλέον αδιάφορο αν ο κλονισμός οφείλεται σε υπαίτιο ή ανυπαίτιο κλονιστικό γεγονός σημαίνει ότι στη δίκη του διαζυγίου δεν δικαιολογείται σε καμιά πλευρά έννομο συμφέρον για την έρευνα της υπαιτιότητας, το δε δεδικασμένο της διαπλαστικής απόφασης του διαζυγίου δεν εκτείνεται σε ζητήματα υπαιτιότητας σε καμιά περίπτωση, ούτε και στη δίκη διατροφής μετά το διαζύγιο, όπως προβλέπει το άρθρο 1442 ΑΚ, ενόψει της διατάξεως του άρθρου 1444 παρ.1 ΑΚ.

Αντικείμενο δε της δίκης διαζυγίου είναι όχι η δικαστική διάγνωση του λόγου διαζυγίου, που δικαιολογεί την απαγγελία του διαζυγίου, αλλά το διαπλαστικό αποτέλεσμα της λύσης του γάμου. Κατ` ακολουθία τούτων αν ασκηθούν δύο αντίθετες αγωγές διαζυγίου για ισχυρό κλονισμόαπό λόγο που αφορά στο πρόσωπο του άλλου συζύγου και το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε και τις δύο, τότε, ενόψει του, κατά τα προεκτεθέντα, αντικειμένου της δίκης περί διαζυγίου και του δεδικασμένου που παράγεται από την απόφαση αυτή, καθένας από τους συζύγους θεωρείται ότι νίκησε, διότι με την παραδοχή και των δύο αγωγών, επήλθε η έννομη συνέπεια που αμφότεροι οι διάδικοι επιδίωκαν με το αίτημα των αγωγών τους. Το γεγονός ότι η απόφαση περιέχει δυσμενείς για τον καθένα αιτιολογίες, δέχεται, δηλαδή, ότι ο ισχυρός κλονισμόςτης έγγαμης σχέσης επήλθε εξαιτίας γεγονότων που αφορούν και το πρόσωπό του, δεν ασκεί καμιά δυσμενή επιρροή στις έννομες σχέσεις του, αφού από τις αιτιολογίες αυτές, που δεν έχουν προσόντα διατακτικού, δεν ιδρύεται δεδικασμένο για ζητήματα υπαιτιότητας, το οποίο μπορεί να χρησιμεύσει, κατά τα προεκτεθέντα, σε άλλη δίκη.

Συνεπώς, από τους διαδίκους συζύγους, δεν έχει κανείς στην περίπτωση αυτή, αν και νίκησε, έννομο συμφέρον να ασκήσει το ένδικο μέσο της αναίρεσης κατά της τελεσίδικης απόφασης. Το έννομο συμφέρον, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 68, 73 και 556 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ, αποτελεί την προϋπόθεση του παραδεκτού της ασκήσεως αναιρέσεως, η έλλειψη του οποίου ερευνάται αυτεπαγγέλτως από τον Άρειο Πάγο και πρέπει να προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση. Πρέπει, δηλαδή, να κρίνεται πρωταρχικά, αν ο διάδικος που ασκεί την αναίρεση έχει ηττηθεί εν όλω ή εν μέρει ή έχει νικήσει με την προσβαλλόμενη απόφαση και αν στην τελευταία περίπτωση βλάπτεται από τις αιτιολογίες της απόφασης από τις οποίες δημιουργείται δεδικασμένο σε βάρος του για άλλη δίκη, υπό τις προϋποθέσεις των άρθρων 322, 324 και 325 ΚΠολΔ. Στην προκείμενη περίπτωση, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Βόλου, που δίκασε επί αντιθέτων αγωγών των διαδίκων συζύγων, για τον από το άρθρο 1439 παρ. 1 Α.Κ. λόγο του ισχυρού κλονισμού της έγγαμης σχέσης τους, που αφορούσε το πρόσωπο του άλλου συζύγου, δέχθηκε, με τη προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως από αυτή προκύπτει, ότι "οι μεταξύ των διαδίκων σχέσεις έχουν κλονισθεί τόσο ισχυρά, από λόγους που αφορούν το πρόσωπο και των δύο συζύγων, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της εγγάμου σχέσεως να είναι αφόρητη για αυτούς". Από τις παραδοχές της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης του πρωτοδικείου και το διαπλαστικό αποτέλεσμα της λύσης του γάμου των διαδίκων, στο οποίο, ως αποκλειστικό αντικείμενο της δίκης, κατέληξε, δεχόμενη αμφότερες τις αντίθετες, αλλά ομόρροπες αγωγές των διαδίκων, ως έχουσες το αυτό αντικείμενο και αίτημα και την ίδια πραγματική θεμελίωση, διαφέρουσες μόνο κατά το στοιχείο της υπαιτιότητας, προκύπτει, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, ότι η αναιρεσείουσα δεν έχει έννομο συμφέρον να ασκήσει κατά της απόφασης του πρωτοδικείου, κατά το μέρος που δέχθηκε την αγωγή του αντιδίκου, το ένδικο μέσο της αναιρέσεως. Περαιτέρω δε στις σχετικές με την υπαιτιότητα εκάστου, στον επελθόντα ισχυρό κλονισμό της έγγαμης σχέσης τους, αιτιολογίες της απόφασης του δικαστηρίου, από τις οποίες δεν παράγεται δεδικασμένο, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να θεμελιωθεί τέτοιο έννομο συμφέρον. Επομένως, η αίτηση αναιρέσεως κατά της ανωτέρω προσβαλλόμενης απόφασης του Εφετείου Λάρισας, καθώς και κατά της 142/2006 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βόλου που συμπροσβάλλεται ως προς την ουσία της υποθέσεως, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.

Πηγή

Γυναίκες του κόσμου: Ινδία

2011-01-18T03:04:00.000-08:00

''Aν θες να κρίνεις την κατάσταση μιας χώρας, δες ποια είναι η θέση των γυναικών'' είχε πει ο Τζαγουαχαρλάλ Νεχρού, ο πρώτος πρωθυπουργός της Ινδίας.
Και επειδή πολλές φορές γίνεται λόγος για τη θέση της γυναίκας στις μουσουλμανικές χώρες, ας ρίξουμε μια ματιά στην Ινδία, στη χώρα που αναπτύσσεται και γίνεται μια μεγάλη δύναμη μέρα με τη μέρα.
Τα πράγματα έχουν αλλάξει . Αλλά είναι η χώρα, που έχει μουσουλμάνους, Ινδουιστές, Χριστιανούς , Σιχ και η διαφορά νοοτροπίας της πόλης με το χωριό είναι όπως η μέρα με τη νύχτα. Το ίδιο ισχύει και με τις διαφορές βορρά -νότου.

Οι παραδόσεις που ήθελαν τους γάμους να κανονίζονται από τους γονείς, η υποβαθμισμένη θέση της γυναίκας μέσα στην οικογένεια πρώτα από όλα, ο θεσμός της προίκας, ως κύριος λόγος γάμου, αλλά και θανάτωσης της νύφης, ο γάμος μικρών παιδιών, το κάψιμο στην πυρά της χήρας μαζί με τον άντρα της, η ανάγκη να υπομένει η γυναίκα ακόμη και την κακοποίηση από τον σύζυγο είναι μόνο μερικές από όλες εκείνες τις παραδόσεις που έκαναν γνωστή την Ινδία για τη θέση των γυναικών στην κοινωνία.

Ο Μαχάτμα Γκάντι, ο μεγάλος ηγέτης της ινδικής ανεξαρτησίας, ήταν ο πρώτος που είχε θέσει τις βάσεις αλλαγής νοοτροπίας..''Η γυναίκα'', είχε πει, '' δεν είναι σκλάβα του άντρα, αλλά σύντροφός του και βοηθός του και ισότιμη συνεργάτης σε όλες του τις χαρές και τις λύπες, το ίδιο ελεύθερη όσο και αυτός να επιλέξει το δικό της μονοπάτι''!

Το Σύνταγμα της χώρας έχει τελικά αναγνωρίσει την ισότητα των δύο φύλων, η προίκα απαγορεύεται, οι γάμοι μεταξύ ατόμων από διαφορετικές κάστες δεν αντιμετωπίζουν νομικά εμπόδια, οι γάμοι παιδιών απαγορεύονται και έχει θεσπιστεί κατώτατο όριο ηλικίας γάμου: 18 χρόνια για τη γυναίκα και 22 για τον άντρα.
Πριν ένα χρόνο περίπου, το ινδικό κοινοβούλιο, ανάμεσα σε έντονες αντιδράσεις, πέρασε το νόμο ποσόστωσης, που εξασφάλιζε το 33% των θέσεων στην ομοσπονδιακή Βουλή για τις γυναίκες που σήμερα αντιπροσωπεύουν μόλις το 10%.

Κι όμως η Ινδία είναι η μόνη χώρα, που για 18 ολόκληρα χρόνια είχε γυναίκα πρωθυπουργό, την Ίντιρα Γκάντι.
Θα περίμενε κανείς να είχαν πλέον εκλείψει όλες αυτές οι παραδόσεις που θεωρούν τη γυναίκα πολίτη β' κατηγορίας.
Θετικές αλλαγές σίγουρα σημειώθηκαν. Αλλά η νοοτροπία αιώνων είναι δύσκολο να αλλάξει, σε μια αχανή χώρα που οι αναχρονιστικές παραδόσεις και προκαταλήψεις εξακολουθούν να ισχύουν ειδικά στα χωριά ...Εκεί που η έλλειψη παιδείας είναι εμφανής, εκεί που η φτώχεια καραδοκεί, εκεί που το χέρι του νόμου δεν φτάνει εύκολα, εκεί που ακόμα πιστεύεται ότι είναι ατυχία να γεννηθείς κορίτσι.........

Αλλά αν σ' αφήσουν να γεννηθείς, τότε μπορεί να ταξιδέψεις στα άστρα, όπως η Καλπάνα Τσάουλα που ήταν η πρώτη Ινδή που πέταξε στο διάστημα αλλά δυστυχώς σκοτώθηκε το 2003 μαζί με άλλους έξι, στο δυστύχημα του διαστημικού λεωφορείου Κολούμπια...
Αν σ' αφήσουν να γεννηθείς μπορεί να γίνεις μια από τις ισχυρότερες γυναίκες στον κόσμο, όπως η Σίχα Σάρμα, πρόεδρος της Αxis Bank...........
.............Μπορεί να γίνεις σαν την Σιμόν Τάτα που ίδρυσε την πρώτη εγχώρια εταιρεία καλλυντικών, την Lakme..... και σαν τόσες άλλες όπως η Νιλάμ Νταρουάν, πρόεδρο της Hewlett-Packard Iνδίας, η Τσαντα Κοτσάρ πρόεδρο της ΙCIDI Bank κα.

Η θεωρία και η πράξη απέχουν, όπως ακριβώς συμβαίνει συχνά.
Οι νόμοι είναι σαφώς υπέρ των γυναικών αλλά δεν εφαρμόζονται πάντα
Οι γυναίκες σ'αυτό το αχανές κράτος είναι λιγότερες από τους άντρες.
Οι αμβλώσεις είναι νόμιμες. Μεγάλες καμπάνιες για την αντισύλληψη γίνονται στα πλαίσια του οικογενειακού προγραμματισμού που θέσπισε το κράτος.
Η Ινδή γεννά ως επί το πλείστον αγόρια με τη βοήθεια πια και της επιστήμης.

Η βασική εκπαίδευση είναι υποχρεωτική μέχρι τα 14 χρόνια αλλά μόνο το 47,8% των γυναικών είναι εγγράμματες σε αντίθεση με το 73,4% των ανδρών.
Οι γυναίκες υποσιτίζονται γιατί..................η παράδοση θέλει τη γυναίκα να τρώει λιγότερο, προκειμένου να εξασφαλίσει ο άντρας μια μπουκιά παραπάνω!!
Αυτό ξεκινά από την κούνια. Οι μανάδες θηλάζουν λιγότερο τα κορίτσια στην προσπάθειά τους να βάλουν μπροστά για το γιο!!!
Αν ο γιος είναι άρρωστος θα τρέξουν στον γιατρό, ενώ για την κόρη............Αρκεί να διαβάσουμε τους αριθμούς: Από τα 15 εκατομ. κορίτσια που γεννιούνται κάθε χρόνο, το 25% δεν θα προλάβει να κλείσει τα 15!

Ακόμα επικρατεί στα χωριά ο θεσμός της προίκας,όσο και αν απαγορεύεται από το νόμο. Κάθε χρόνο δολοφονούνται 6.000 γυναίκες λόγω διαφωνιών στην προίκα.Δράστης είναι ο γαμπρός και πιο συχνά η πεθερά με τη δική σου συνενοχή!!!!!!!!!!!
Φυσικά, αν και απαγορεύεται, ούτε οι γάμοι των παιδιών έχουν εκλείψει. Το 44,5% των έγγαμων γυναικών έχουν παντρευτεί πριν τα 18.
Γι αυτό και τα τελευταία χρόνια το διαζύγιο γνωρίζει αλματώδη αύξηση...πχ το 2010 οι αγωγές διαζυγίου που υποβλήθηκαν ήταν κατά 70% περισσότερες από όσες των προηγούμενων χρόνων!

Η βία πάντως που βιώνουν οι γυναίκες σε μια χώρα που υποστηρίζει τη χειραφέτηση των γυναικών αυξάνεται κάθε μέρα.
Κάθε 42 λεπτά η γυναίκα πέφτει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης...
Κάθε 34 λεπτά θύμα βιασμού.............
Κάθε 43 θύμα απαγωγής...........
Κάθε χρόνο καταγγέλλονται 19.000 βιασμοί που σύμφωνα με οργανώσεις γυναικών αντιστοιχεί στο 2% των πραγματικών περιστατικών!!!!!!!!!!

Ο σκηνοθέτης του ''Love in India'',Καουσίκ Μακέρζι σε συνέντευξή του λέει:
''...........Η σύγχρονη κοινωνία δεν βασίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη...........Η φρικτή στατιστική καταγράφεται στην ταινία μου: ξυλοδαρμοί, βιασμοί, βασανιστήρια,φόνοι, και εγκλήματα τιμής, είναι κτηνωδίες σε βάρος των γυναικών, που γεμίζουν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων σχεδόν καθημερινά.....''
''Οι Ινδές''συνεχίζει, '' υποφέρουν σιωπηλά. Έτσι τις έχουν διδάξει να κάνουν. Το αξιακό σύστημα που η μια γενιά κληροδοτεί στην άλλη τις υποχρεώνει να δέχονται πάνω τους και να απορροφούν όλα τα πλήγματα και τις συμφορές της οικογένειας.''
Τι φταίει;;''............ Η διαρκής πόλωση των μεγάλων κομμάτων έφερε στο προσκήνιο αρκετούς νέους πολιτικούς σχηματισμούς που προπαγανδίζουν την ηθική. Δεξιούς και ακροδεξιούς που έκαναν ακόμα πιο επικίνδυνη τη συζήτηση γύρω από το σεξ...........Υπήρξαν περιπτώσεις που η αστυνομία απείλησε ερωτευμένα ζευγάρια σε δημόσιους χώρους, συνέλαβε και ξυλοκόπησε ανθρώπους που τόλμησαν να ανταλλάξουν ένα φιλί.........''

Και για του λόγου του το αληθές, κάθε χρόνο ομάδες δεξιών ινδουιστών στην Ινδία καίνε τις κάρτες με τις ερωτικές αφιερώσεις και επιτίθενται σε ερωτευμένα ζευγάρια που γιορτάζουν τον Άγιο Βαλεντίνο. Άλλοι επεκτείνουν τη δράση τους όλο το χρόνο, γεμίζοντας συχνά τα πρωτοσέλιδα με πράξεις βαρβαρότητας που φθάνουν ως το λιντσάρισμα των ερωτευμένων.

Η Ινδική κοινωνία που λατρεύει το Κάμα Σούτρα, επιτρέπει τον ξυλοδαρμό των γυναικών από το σύζυγο!!!!!!!!
Και όλα αυτά, επειδή η αμάθεια και ο σκοταδισμός κυριαρχεί.......
Επειδή, οι Ινδοί άντρες έχουν πάθει αμόκ.............
Επειδή θεωρούνται Ινδικές αξίες όλες αυτές οι αναχρονιστικές παραδόσεις που πρέπει να προστατευτούν από τη δυτική επιρροή.......
Επειδή η νοοτροπία δύσκολα αλλάζει....εκτός και αν το θέλεις...
Επειδή η πολιτική και οι πολιτικοί εκμεταλλεύονται τους αμαθείς και σπέρνουν το σκοταδισμό..........
Και φυσικά επειδή με το σκοταδισμό αυτό ελέγχεις καλύτερα τις μάζες!!!!!!!!!!

Πηγή

Συγκάτοικοι για χάρη του παιδιού

2011-01-17T13:08:00.000-08:00

Ένα μεγάλο ποσοστό των παντρεμένων ζευγαριών, με ή χωρίς παιδιά, καταλήγει σε διαζύγιο. Για λόγους πολλούς και διαφορετικούς για τον καθένα, τα ζευγάρια αποφασίζουν, όχι χωρίς πόνο και φόβο, ότι είναι καλύτερα να συνεχίσουν τη ζωή τους χώρια. Κάποια ζευγάρια, όμως, αποφασίζουν, «για το καλό των παιδιών», να διατηρήσουν έναν κατά κάποιον τρόπο «λευκό» γάμο, να παραμείνουν δηλαδή «συγκάτοικοι». Τότε, τα πράγματα είναι πραγματικά δύσκολα.

Ανησυχία και δισταγμοί
Η ανησυχία για τις συνέπειες που μπορεί να έχει το διαζύγιο στα παιδιά, η στενοχώρια και οι ενοχές για την ταραχή και τη θλίψη που θα τους προκαλέσει, κάνουν τους γονείς να διστάζουν πολύ περισσότερο στην απόφασή τους, ακόμη κι αν αισθάνονται ότι ο χωρισμός είναι αναπόφευκτος. Φυσικά, οι περισσότεροι τουλάχιστον, κάνουν ό,τι μπορούν και με όποιον τρόπο θεωρούν σωστό, ώστε τα παιδιά τους να περάσουν τη διαδικασία του διαζυγίου όσο πιο ανώδυνα γίνεται.

Κάθε πρόβλημα
έχει πολλές λύσεις… Σε αυτή την προσπάθεια, δεδομένων και των προσωπικών τους δυσκολιών κατά τη διαδικασία αυτή, δοκιμάζουν διάφορες «μεθόδους» για να κάνουν το διαζύγιο λιγότερο οδυνηρό για τα παιδιά: Κάποιοι αποφασίζουν να τους το κρύψουν αρχικά και να τους πούνε ένα ψέμα για να «μην τους έρθει τόσο απότομα» (π.χ. λένε ότι ο μπαμπάς θα πάει ένα μεγάλο ταξίδι για τη δουλειά του), κάποιοι χωρίζουν σταδιακά, μένοντας όλο και πιο μεγάλα διαστήματα χώρια, κάποιοι άλλοι, συνήθως επειδή πιστεύουν ότι τα παιδιά τους είναι πολύ μικρά για να «καταλάβουν» τους λόγους του διαζυγίου και να το δεχτούν, αποφασίζουν να μείνουν «συγκάτοικοι» για χάρη τους.

Μαρτυρία
«... σαν ζευγάρι»
Αυτό έκαναν η Στέλλα και ο Γεράσιμος, όταν μετά από αρκετά σκαμπανεβάσματα στο γάμο τους έφτασαν στο συμπέρασμα ότι δεν πρόκειται να καταφέρουν να λύσουν τα προβλήματα και τις διαφορές που τους έφερναν κάθε τόσο σε σύγκρουση. Να πώς περιγράφει την κατάσταση η Στέλλα: «Ο Μανώλης, ο γιος μας, ήταν τότε 4 ετών. Ο Γεράσιμος είχε ήδη φύγει δύο-τρεις φορές για κάποιο διάστημα από το σπίτι, είχε μείνει στους δικούς του, και μετά κάθε φορά το ξαναπροσπαθούσαμε, δυστυχώς όμως δεν κρατούσε πολύ η ηρεμία. Όμως, τι έφταιγε το παιδί; Σε αυτό συμφωνούσαμε και οι δύο, ότι το παιδί ήταν πολύ μικρό για να καταλάβει και να μπορέσει κάπως να δεχτεί ένα διαζύγιο. Πώς να εξηγήσεις σε ένα παιδάκι 3-4 ετών; Έτσι, λοιπόν, του πρότεινα να κάνουμε κάτι σαν συμφωνία: Ότι ο καθένας μας θα θεωρεί τον εαυτό του ελεύθερο, με την έννοια ότι δεν θα περιμένουμε αυτά που ίσως περιμένουν τα ανδρόγυνα ο ένας από τον άλλον, ότι δεν θα έχουμε σεξουαλικές σχέσεις, αλλά, κατά τα άλλα, προς τα έξω και προς το παιδί θα είμαστε σαν ζευγάρι, θα συνεχίσουμε να ζούμε στο σπίτι μας, θα κάνουμε με το παιδί ό,τι κάναμε πάντα, βόλτες όλοι μαζί, κοινές διακοπές, έστω για λίγο κλπ. Συμφώνησε, γιατί και αυτός δεν άντεχε να αποχωριστεί οριστικά το παιδί (και εμένα, όπως έλεγε), ούτε ήθελε να ζήσει μόνος του ξαφνικά». Στην περίπτωση αυτή, η Στέλλα και ο Γεράσιμος αποφασίζουν, για χάρη του παιδιού, να διατηρήσουν ένα «λευκό» γάμο, με την πεποίθηση -ή ίσως απλώς την ελπίδα- ότι με αυτό τον τρόπο θα προστατέψουν το παιδί τους από τις αβαρίες ενός χωρισμού που δεν είναι σε θέση να κατανοήσει.

Ο καθένας στον κόσμο του
Σίγουρα δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την αγωνία των γονιών για τα παιδιά τους, όμως συνήθως κάτω από την εύκολη δικαιολογία «Δεν μπορώ να το κάνω αυτό στα παιδιά» κρύβονται δισταγμοί, φόβοι και ανασφάλειες εντελώς προσωπικές: «Μπορώ να αντέξω τη μοναξιά;», «Μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν/ήν;», «Θα τα βγάλω πέρα στη ζωή μου;», «Και αν μου το καταλογίζουν μια ζωή;», που κάνουν την απόφαση του χωρισμού δύσκολη, πολλές φορές αδύνατη. Αν και το ζευγάρι αυτό προχωρά σε αυτή τη μορφή «συγκατοίκησης» έχοντας κλείσει ρητά τη συμφωνία -κάτι που είναι μάλλον ασυνήθιστο-, παρ’ όλα αυτά είναι πολλά τα ζευγάρια που κάνουν επί χρόνια κάτι αντίστοιχο χωρίς ποτέ να το έχουν κουβεντιάσει, πολύ λιγότερο συμφωνήσει μεταξύ τους: «Έχουμε απομακρυνθεί, ο καθένας είναι στο δικό του κόσμο, αλλά για τα παιδιά είναι καλύτερα έτσι από το να χωρίζαμε…», «Αν δεν ήταν τα παιδιά, θα έφευγα αυτή τη στιγμή, αλλά δεν μπορώ να τους το κάνω αυτό και έτσι μένω…» είναι τα επιχειρήματα όσων παραμένουν σε σχέσεις υπό διάλυση «για χάρη των παιδιών», όπως λένε.

Μαζί και ας τσακώνονται… Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Αποβαίνει πράγματι τελικά προς όφελος των παιδιών μια τέτοια συγκατοίκηση; Φυσικά, κανένα παιδί δεν θέλει να χωρίσουν οι γονείς του. Πολύ συχνά, μάλιστα, τα παιδιά δηλώνουν ότι προτιμούν οι γονείς τους να είναι μαζί και ας τσακώνονται συχνά και άγρια. Αν μιλήσει όμως κανείς περισσότερο μαζί τους, διαπιστώνει ότι αυτό που εντέλει προτιμούν τα παιδιά είναι το γνώριμο και το οικείο (που είναι: οι γονείς μαζί, έστω κι αν σκοτώνονται) από το άγνωστο (που είναι: οι γονείς χωρισμένοι ), το οποίο βέβαια φαντάζει πολύ απειλητικό. Τα παιδιά προτιμούν σίγουρα και ζουν καλά μαζί με δύο γονείς που αγαπιούνται ή που έστω έχουν αποφασίσει να ζουν μαζί γιατί οι ίδιοι δεν θέλουν ή δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά, και όχι με δύο γονείς που «θυσιάζονται» γι’ αυτά ή που προσποιούνται κάτι που δεν είναι, κοροϊδεύοντας τα παιδιά τους.

Μαρτυρία
«Το τίμημα της κοροϊδίας»
Η μαρτυρία του Μιχάλη, 20 ετών: «Οι γονείς μου χώρισαν πριν από 2 χρόνια και μείναμε όλοι άναυδοι! Δεν τσακωνόντουσαν σχεδόν ποτέ, αν και βέβαια καταλαβαίναμε ότι δεν τους ένωναν και πολλά πράγματα. Μας είπαν ότι ήταν 5 χρόνια που είχε ξεκινήσει όλο αυτό, αλλά περίμεναν να είμαστε πιο μεγάλοι για να μην πληγωθούμε τόσο πολύ! Δεν τους συγχωρώ αυτή την κοροϊδία, θα προτιμούσα να τσακώνονται, να σκοτώνονται… Θέλησαν υποτίθεται να μας προστατέψουν με το να μας φερθούν σαν σε ηλίθιους. Έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου σε αυτούς και δεν ξέρω αν θα την ξαναβρώ ποτέ…».

Μια δύσκολη «συνταγή» Υπάρχει βέβαια και ένας άλλος τρόπος συγκατοίκησης. Μάλιστα, αν οι γονείς καταφέρουν να πετύχουν τη «συνταγή», μπορεί πράγματι να αποτελεί μια καλή λύση για όλους. Πρόκειται για τα ζευγάρια που μετά το διαζύγιο αποφασίζουν, για λόγους πρακτικούς και για να συνεχίσουν να είναι κοντά στα παιδιά τους, να συγκατοικήσουν κάτω από την ίδια στέγη (το καλύτερο είναι, βέβαια, π.χ. σε δύο χωριστά διαμερίσματα στην ίδια πολυκατοικία ή χωρίζοντας το σπίτι της οικογένειας έτσι που να έχει ο καθένας τον ιδιωτικό του χώρο). Αυτά τα ζευγάρια δεν προσπαθούν να κρύψουν κάτι από τα παιδιά τους, ούτε να αποφύγουν με διάφορα άλλοθι τη δύσκολη απόφαση.

Τι πληγώνει τα παιδιά

Όταν οι γονείς παίρνουν την απόφαση από κοινού, ή ο καθένας μόνος του, να συνεχίσουν την τυπική, ψυχρή συμβίωση, γιατί, εφόσον δεν τσακώνονται και συζούν ειρηνικά, είναι καλύτερα για τα παιδιά από το να χωρίζανε τελείως, αυταπατώνται σε κάτι πολύ σημαντικό: Τα παιδιά δεν πληγώνονται μόνο από τις συγκρούσεις και τους τσακωμούς, αλλά και από την ψυχρότητα, την έλλειψη τρυφερότητας, την εικόνα ενός ζευγαριού που δεν αγαπιέται, που θα τα ακολουθεί και θα στοιχειώνει τις δικές τους σχέσεις για μια ζωή: «Πώς να πάνε καλά οι σχέσεις μου; Δεν θυμάμαι στην οικογένειά μου ενήλικοι να δείχνουν αγάπη ο ένας
στον άλλον...».

Τα συστατικά της ισορροπίας
Έστω κι αν αρκετές φορές παρατηρείται και σε αυτά τα ζευγάρια μια δυσκολία να κάνουν το οριστικό βήμα της εντελώς χωριστής ζωής, η λύση αυτή μπορεί να έχει, αν όχι για πάντα, τουλάχιστον για ένα διάστημα, πλεονεκτήματα για όλους: Και οι δύο γονείς διατηρούν την καθημερινή εγγύτητα που είχαν με τα παιδιά τους, απαλλάσσοντάς τα έτσι από το φόβο μήπως «χάσουν» τον ένα γονιό και προσφέροντάς τους αίσθηση
σιγουριάς, παρά το χωρισμό. Απαραίτητη προϋπόθεση, όμως, για να πετύχει ένα τέτοιο «εγχείρημα» είναι ένα πολύ «ξεκάθαρο» διαζύγιο, καλή και συνεχής συνεννόηση μεταξύ των δύο πρώην συζύγων και -κυρίως- η θέληση και η προσπάθεια, παρά τη συγκατοίκηση, να φτιάξει ο καθένας μια καινούργια, αυτόνομη ζωή και να επιτρέψει και στον άλλο να κάνει το ίδιο.

Χειρότερος εχθρός, οι ενοχές!
Φυσικά, για τους γονείς που χωρίζουν, οι ενοχές βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Παρ’ όλα αυτά, όμως, δεν πρέπει να ενδίδουν σε αυτές. Το διαζύγιο, όπως και ο γάμος, είναι μια πράξη σεβαστή και θαρραλέα. Όσο κι αν οι γονείς, τα πεθερικά και διάφοροι καλοθελητές μουρμουράνε τα δικά τους, δημιουργώντας αμέτρητες ενοχές, κανένας γονιός δεν αποφασίζει επιπόλαια και χωρίς σοβαρό λόγο να χωρίσει. Όσο ρίσκο κι αν περιέχει αυτή η επιλογή, σημαίνει ότι αποφασίζει κανείς να πάρει την ευθύνη μιας δύσκολης αλλαγής, αντί να χρησιμοποιεί τα παιδιά του ως άλλοθι («Δεν χωρίζω γιατί σκέφτομαι τα παιδιά»), φορτώνοντάς τα με μια υποχρέωση που δεν ξεχρεώνεται ποτέ («Θυσίασα την ευτυχία μου για εσάς»).

Πηγή

Οι μεταλλαγμένες μας σχέσεις

2011-01-15T03:29:00.000-08:00

Μεγαλώνοντας έμαθα από τη ζωή, από την οικογένεια, από τη κοινωνία, πως δεν μπορούμε μόνοι στη ζωή, και όντως δεν μπορούμε, καταντάει και βαρετό, και κάποια στιγμή κάνεις κάποια σχέση, γνωρίζεις καλύτερα κάποιον και αν πάει καλά φυσικά και συνεχίζει. Όχι ντε και καλά γάμος αλλά μία ουσιαστική σχέση. Αν πάλι δεν πάει καλά, καλή καρδιά και μακάρι να γνωρίσουμε κάποιον άλλον ή άλλη. Κάνω λάθος?? Τα θυμάμαι λάθος?? έτσι δεν είναι κανονικά τα πράγματα??

Εγώ γιατί βλέπω ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει?? Οι "σχέσεις" έχουν μεταλλαχτεί. Έχουν γίνει self service. Πχ πηγαίνω στο fast food, διαλέγω τι θέλω να φάω, πληρώνω, τα παίρνω αυτά που έχω παραγγείλει, τα χλαπακιάζω και την κάνω. Κάπως έτσι μου έρχονται οι σχέσεις πια. Κοινώς: ή δεν υπάρχουν σχέσεις, οι άντρες ειδικά δεν θέλουν να κάνουν (συγχωρέστε με αγόρια αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό όπως τα λέω είναι), δεν θέλουν να δεσμευθούν, ή και να γίνουν σχέσεις καταντάνε πολύ εγωιστικές ή ακόμα και να υπάρξει και γάμος, γίνεται το παιδί και μετά χωρίζουμε. Που είναι η συντροφικότητα που κάποτε ξέραμε? Έχουμε φτάσει στο σημείο, αν δούμε τέτοιο ζευγάρι να το θαυμάζουμε σαν ένα σπάνιο αρχαίο κινέζικο βάζο. Δεν το πιστεύουμε πως το έχουμε μπροστά μας.

Τι μας έφτασε τελικά ως εδώ? Οι δουλειές μας? Το άγχος μας? Ο φόβος της ευθύνης? Ο εγωισμός? Η καλοπερασακίαση?

Κάποτε βλέπαμε κάτι έργα ασπρόμαυρα που έλεγαν ότι κάποτε θα παρκάραμε με το αεροπλάνο μας έξω από το σπίτι που θα κάναμε επίσκεψη, ότι η εξέλιξη θα ήταν τέτοια που θα ζούσαμε σε ιδανικές πολιτείες, και όλοι φυσικά με το χαμόγελο σχηματισμένο σαν διαφήμιση οδοντόκρεμας. Κανείς μα κανείς δεν μας είπε, γιατί φυσικά και κανείς τελικά δεν μπορούσε να προβλέψει πως θα καταντήσουμε εμείς οι ίδιοι (να μη μιλήσω για τη κρίση, ας περιοριστώ στις σχέσεις).

Το χειρότερο ξέρετε ποιο είναι? Πως ΟΛΟΙ θέλουμε να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά κατα τα άλλα, ο καθένας μας ..... στο ταμείο, το δισκάκι του και δρόμο.

Καλό σαββατοκύριακο σε όλους

Δέκα πλην ένα

2011-01-10T12:54:00.000-08:00

H Coula μου έκανε τη τιμή να μου ζητήσει μία συνέντευξη και να σπαταλήσει χρόνο και κόπο για μένα. Τα αποτελέσματα βρίσκονται εδώ. Coula μου ευχαριστώ πολύ

Τελειώσαν οι γιορτές

2011-01-09T01:27:00.000-08:00

Πότε θα έρθουν οι γιορτές και πότε θα έρθουν οι γιορτές. Ορίστε, ήλθαν, είδαν και απήλθαν. Γιατί εμείς ακόμα εδώ είμαστε και αυτές φύγαν. Τι φαγωθήκατε πια με τις γιορτές? Τρέχα να πας να ψωνίσεις για το σπίτι, τρέχα να πας να ψωνίσεις για το παιδί, τρέχα από δω και τρέχα από κει. Και άντε αν έχεις και άντρα, ρίχνει και αυτός λίγο τρέξιμο (λέεεεμε τώρα), αλλά άμα είσαι μόνη σου, προσπαθείς να μεταλλαχτείς σε σούπερμαν για να τα προλάβεις όλα, γιατί συγχρόνως δουλεύεις κιόλας. Γιατί ναι μεν, τα μαγαζιά ήταν ανοιχτά όλη μέρα, αλλά υπολόγισε και τη κίνηση που σε κάνει και τα παίζεις τις γιορτινές μέρες, και καταντάς να τραγουδάς στο αμάξι το "έχετε γεια βρυσούλες, λόγγοι βουνά ραχούλες" με μουσική υπόκρουση eminem στο ραδιόφωνο. Αλλά μην έχω παράπονο. Ευτυχώς πάλι καλά. Έτρεχα για 2 άτομα μόνο.

Θυμάμαι όταν ακόμα ήμουν παντρεμένη που έπρεπε να ετοιμάζω τραπέζι για 10+ άτομα, μαμάδες μπαμπάδες, αδέρφια. Και να ξυπνάω από τα ξημερώματα για να καθαρίζω 2 κιλά κρεμμύδια για το στιφάδο που συνηθίζουμε να κάνουμε κάθε χρόνο, αλλά να κάνω και ιτς πιλάφι για αυτούς που δεν τρώνε τα κρεμμύδια, αλλά να κάνω και πατάτες τηγανιτές για τον μπαμπά που δεν τρώει ούτε τα κρεμμύδια ούτε το ιτς πιλάφι, και να στραγγίζω γιαούρτι για να γίνει πιο νόστιμο να κάνω τζατζίκι, να τηγανίζω πιπεριές, να κάνω το ένα , να κάνω το άλλο, μέχρι που φτάναν όλοι και εγώ δεν είχα κάνει ντυθεί από το πέρα δώθε. Και να σου λένε όλοι, μα πολλά έκανες, αλλά να τα κατεβάζουν αμάσητα. Και να φτάνεις κατά τις 4 το μεσημέρι και να παρακαλάς να φύγουν από μέσα σου, και αυτοί να ζητάνε και καφέ. Φτου!!

Από τότε που χώρισα ηρέμησαν αρκετά τα πράγματα, όχι εντελώς, αλλά κάτι έγινε. Χριστούγεννα ανήμερα, σηκωθήκαμε , φάγαμε το πρωινό μας, ετοίμασα με χριστουγεννιάτικη πάντα υπόκρουση το φαγητό, ήρεμα και ωραία. Θα πεις, και που ήσασταν δυο σας είναι καλύτερα? Δεν θα ήθελες να ήσασταν τρεις τουλάχιστον? Ε ναι, οκ, θα ήθελα. Αλλά το γενικό συμπέρασμα, είναι πως πρέπει να περνάς όσο το δυνατό καλύτερα με αυτά που έχεις, και όχι με αυτά που θα ήθελες να έχεις, να σου τρων το μυαλό.

Το χειρότερο όμως απ' όλα για μία/έναν χωρισμένη/ο είναι όταν μία γιορτή (χριστούγεννα ή πρωτοχρονιά) πρέπει να τη περάσεις μόνος. Εντελώς μόνος. Γιατί το παιδί λείπει, γιατί οι φίλοι έχουν κανονίσει οικογενειακά, γιατί οι γονείς σου μπορεί να κοιμούνται από νωρίς και να μην έχουν όρεξη πλέον για γιορτές. Ευτυχώς φέτος ήμουν τυχερή και είχα τον γιο μου και στις δύο γιορτές και δεν ένιωσα μόνη ούτε μία στιγμή.

Φέτος όπως και κάθε χρόνο υπήρξαν πολλοί που έκαναν τις γιορτές μόνοι τους. Γιατί έτσι ήρθαν τα πράγματα, να είναι μόνοι τους. Και κανείς δεν κατάλαβε τη μοναξιά στη καρδιά τους, γιατί το παίζουν χαμογελαστοί και άνετοι, αλλά μέσα τους πονούν που δεν υπάρχει κάποιος να πουν καλή χρονιά την ώρα που γυρίζει ο χρόνος και να τον αγκαλιάσουν.

Εγώ λοιπόν, για τη νέα χρονιά, εκτός από τα υγεία και ευτυχία που είναι οι πιο συνηθισμένες ευχές αλλά και οι πιο ουσιαστικές, θα ευχηθώ, να μη ξανανιώσει κανείς μοναξιά σε αυτό το κόσμο, και οι εγωιστές να βάλουν λίγο νερό στο κρασί τους. Η μοναξιά δεν αξίζει σε κανέναν.

Εμείς οι δύο

2011-01-07T12:19:00.000-08:00

Όλα τα είχε η μαριωρή.... και κάναμε και ένα άλλο ιστολόγιο. Εκτός λοιπόν από αυτό και από το καθαρά προσωπικό μου, έλειπε κάτι που πρέπει να καταγράφεται η τρέλα που ζούμε και οι δύο (μαμά γιος) μέσα σε αυτό το σπίτι.
Ετσι εγώ και το αγγελούδι μου μη χέσω, δημιουργήσαμε ένα κοινό ιστολόγιο. Παρακαλούμε περάστε στο νέο σπιτικό μας.

Ευχές ευχούλες!!

2010-12-31T01:50:00.000-08:00

Ευχές ευχές ευχές από το προσωπικό μου μπλογκ, μιας και είναι μέσα από τη καρδιά μου!!!

Χουανίτα Christmas Special!!!!! #2

2010-12-25T03:04:00.000-08:00

Ήταν ακόμη σκοτάδι όταν ξύπνησε η Χουανίτα. Ο κούκος από το ρολόι τοίχου φώναξε ένα "κούκου". Ήταν μία ακριβώς.

Αμέσως μία λάμψη δυνατή πλημμύρισε τη κρεβατοκάμαρα και ξαφνικά βλέπει μία ξανθιά μαζορέτα της αγαπημένης της ομάδας να ορμάει κάνοντας κατακόρυφο και σπαγγάτο στο δωμάτιο με τα πον πον στα χέρια. "Τζα!!!!" της λέει της Χουανίτας.

"Ποια είσαι εσύ ρε σούργελο???"¨λέει η Χουανίτα.
"Μμμμ είπα και γω θα με φοβηθείς" απαντάει η μαζορέτα. "Anyway, εγώ είμαι το χριστουγεννιάτικο πνεύμα του παρελθόντος και ήρθα να σε βοηθήσω" συμπλήρωσε καθώς προσπαθούσε να σηκωθεί μετά το σπαγγάτο, ισιώνοντας τα ρούχα της.

Και εκεί που η Χουανίτα προσπαθεί να φτιάξει τα μαλλιά της από τον ύπνο , την αρπάζει η μαζορέτα από το χέρι και ανοίγοντας το παράθυρο άρχισαν να πετάνε.

"I can fly!!!!!!!!!!!!!!!!!" φωνάζει η Χουανίτα ενθουσιασμένη κοντεύοντας να στουκάρει επάνω σε μία κεραία κινητής τηλεφωνίας.

Με κινήσεις ντελικάτες όπως ενός air force one , προσγειώνονται στην αρχή ενός χωριού.
"Καλέ εδώ πέρασα τα παιδικά μου χρόνια, πριν γίνει πλούσιος ο μπαμπάς" είπε η Χουανίτα. "Ε τότε θα ξέρεις το δρόμο για να έρθεις εδώ" λέει η μαζορέτα. "Θα μπορούσα να τον βρω με κλειστά μάτια" απαντάει η Χουανίτα. "Ναι , εδώ πήγες να στουκάρεις στη κεραία με ανοιχτά, θες να τα κλείσεις κιόλας" της λέει η μαζορέτα κοροϊδεύοντάς την.

Καθώς περπατούσαν στις λάσπες του δρόμου, είδαν γνωστές φυσιογνωμίες όπως τη φιλενάδα της που μαζί πρώτες κάναν αποτρίχωση, μία συμμαθήτριά της που της παίρναν τη τυρόπιτα στο διάλειμμα, μία άλλη φίλη που πήγε να της βγάλει το μάτι καθώς προσπαθούσε να της βάλει eyeliner. Αχχχχ αναμνήσεις. Τι όμορφα. Πόσο χάρηκε που βρέθηκε πάλι εδώ.

"Πάμε τώρα να επισκεφτούμε άλλα Χριστούγεννα" είπε η μαζορέτα και τσουπ άρχισε πάλι τις πτήσεις.
Η Χουανίτα βλέπει τώρα τον εαυτό της έφηβη. Ήταν τώρα στο ελβετικό σχολείο που την είχε στείλει ο μπαμπάς της για να γίνει άνθρωπος. Και να....ο αδερφός της, εκείνο το εγωιστικό γουρούνι. "Χουανίτα, με έστειλε ο πατέρας να σε πάρω. Εγώ χέστηκα, αλλά με εκβίασε πως αν δεν έρθω να σε πάρω δεν θα μου έπαιρνε τη νέα bmw. Οπότε ετοίμασε τα τσιμπράκαλά σου να την κάνουμε από δω πατ κιουτ" είπε με αγάπη ο Φανίτο στη μικρή του αδερφή. "Φτου γαμώτο και είχα κλείσει ρεβεγιόν για αυτά τα χριστούγεννα σε σαλέ με τον γκόμενο στις Άλπεις" σκέφτηκε η Χουανίτα και με βαριά καρδιά ετοίμασε τη βαλίτσα της. Το μόνο που τη παρηγορούσε είναι ότι θα έκανε το χατήρι του daddy οπότε ίσως οικονομούσε και το δικό της σαλέ στο μέλλον. Και αυτό την έκανε να χαμογελάσει.

"Τι όμορφες οικογενειακές στιγμές" είπε το πνεύμα. "Νομίζω ότι βρέθηκε δολοφονημένος με 7 μαχαιριές στη πλάτη".
"Ναι...." είπε η Χουανίτα και κρυφοχαμογέλασε σηκώνοντας το δεξί φρύδι

Και εκεί που θυμόταν τις ευχάριστες αυτές στιγμές ξαφνικά βρέθηκε μπροστά σε μία γιορτή.
"Μα είμαστε στο εργοστάσιο" είπε. "Τις θυμάμαι αυτές τις γιορτές, όλο τέτοιες χοντράδες έκανε ο πατέρας μου και τους υπαλλήλους τους είχε λες και ήταν φίλοι, σιχτιρ με τους δούλους. Αχ νά'μαι και γω. Καλά από τότε ήμουν γκομενάρα"
"Ναι, από τότε, ήταν η πρώτη σου φορά που είχες κάνει τα πρώτα σου πίλινγκ και φόρεσες το πρώτο σου Gucci" της είπε η μαζορέτα. "Θυμάσαι ποιο ήταν το δώρο σου τότε?" τη ρώτησε
"Ναι, η δουλάρα, σχεδόν στην ηλικία μου ήταν αν θυμάμαι καλά" είπε η Χουανίτα "σιγά το δώρο, εγώ ήθελα ένα jet να ταξιδεύω πιο άνετα για να κάνω τα σπα μου, όχι τη δουλάρα"

"Πνεύμα" φώναξε η Χουανίτα "σταμάτα να με βασανίζεις, θέλω να γυρίσω στην έπαυλη, δεν αντέχω άλλες τέτοιες άχρηστες και ηλίθιες αναμνήσεις" είπε και στριφογυρίζοντας λες και ήταν μέσα σε μία δίνη, μέσα σε έναν τυφώνα, μέσα σε μία πίστα της disco, βρέθηκε στο δωμάτιό της. Με τα μάτια βαριά από τη κούραση, έπεσε σαν τούβλο στο κρεββάτι.

Ο κούκος ντυμένος στα κόκκινα και πάλι είπε ένα "κουκου". "Κωλόπουλο!Τι στο καλό, κόλλησε??"

Κάτι φάνηκε από τη σάλα. Μία κατακόκκινη λάμψη. Ανοίγει τη πόρτα και τι να δει η Χουανίτα. Μία φακλάνα να γελάει δυνατά, με μούσι και μουστάκι (δεν ήταν υπέρ της αποτρίχωσης), με κατακόκκινα ρούχα του Αγιου βασίλη, να τρώει και να πίνει με το αριστερό χέρι και με το δεξί να κρατάει ένα φακό με μπαταρίες energizer αναμμένο!!!! "Είμαι το χριστουγεννιάτικο πνεύμα του παρόντος" της είπε μπουκωμένη της Χουανίτας. "Οι φίλοι με φωνάζουν μπουμπού" είπε το πνεύμα πετώντας κάτι από το στόμα κατά λάθος και της Χουανίτας τη πήραν τα σκάγια.

"Πήγαινέ με όπου θέλεις να δω τι θες να μας πεις και συ" είπε η Χουανίτα σκουπίζοντας με αηδία το πρόσωπό της από τα σκάγια.
"Τότε πιάσου από το τακούνι μου" της είπε η μπουμπού.

Ξαφνικά όλα εξαφανίστηκαν. Το μπαράκι, το χαλί μπουχάρα, το πανάκριβο μάρμαρο πεντέλης, το ανάκλιντρο, όλα. Βρέθηκαν έξω από το σπίτι της δουλάρας. Μπήκαν δύο παιδάκια μέσα. "Μυρίσαμε πανσέτες με τηγανιτές πατάτες και μπακλαβάς για γλυκό. Τι καλά! Μοσχοβολάν από το δρόμο!" φώναξαν με ενθουσιασμό. Από πίσω ήταν η δουλάρα όπου έσερνε από πίσω της τον μικρό Τιμίτο. Το παιδί ήταν άρρωστο. Ήταν emo και ήθελε να αυτοκτονήσει. Πολλές φορές τον ψάχνανε στα νεκροταφεία. Έκανε λέει προπόνηση για την ώρα που θα του τύχαινε και εκείνου.

Κάθησαν όλοι στο τραπέζι. Σαν τα ζώα, ορμήξανε όλοι πάνω στις πανσέτες, τις τηγανιτές πατάτες, και το τζατζίκι. Όλοι πρόσεχαν πολύ τον μικρό Τιμίτο που έπρεπε να φάει μπας και συνέλθει, γιατί αλλιώς πάλι θα τον ψάχναν στα νεκροταφεία.

"Μπουμπού" ρώτησε με ξαφνικό ενδιαφέρον η Χουανίτα "ο μικρός Τιμίτο θα ....ζήσει ακόμη για πολύ?"
"Χμ... τον περιβάλλουν σκιές. αν το μέλλον δεν τις μεταβάλει το παιδάκι θα πεθάνει! Αλλά εσύ χέστηκες, έτσι δεν είναι μαντάμ?" είπε ξανά μπουκωμένο το πνεύμα. "Η θέση δίπλα από τον ανεμιστήρα μάλλον θα μείνει άδεια".

Χωρίς το πνεύμα να προσθέσει άλλη λέξη, βρέθηκαν στο σπίτι της ανηψιάς της. "Η θεία Χουανίτα μας θεωρεί χαζούς που γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα και ειδικά τώρα. Άσε που ήθελε και wifi για να συνδέεται με το ipad της". είπε η Φρεντουσίτα.
"Τι ηλίθια γυναίκα" είπε υποτιμητικά η κολλητή της και όλοι συμφώνησαν. Αλλά η Φρεντουσίτα πρόσθεσε "γιατί μωρέ? εγώ την χωνεύω τέτοια που είναι? τη περιουσία που έφαγε από τον πατέρα μου θέλω, όρεξη την είχα νομίζετε! απλά καμιά φορά τα χριστούγεννα με πιάνει και μένα εκείνο το κατιτις, εκείνο το πονοψυχιάρικο" Και αμέσως σήκωσε το ποτήρι με τη ρετσίνα και ήπιε στην υγειά της (ε! χριστούγεννα είναι)

Γρήγορα όμως όλοι τους συνήλθαν από τη χριστουγεννιάτικη νιρβάνα, και ρίξαν γρήγορα τις πενιές τους με κάτι παλιά κλασικά μεξικάνικα λαϊκά τραγουδισμένα από βάρδους όπως τον Κουρκουλίτο, τον Ρεμολίτο, τον Τερζέλ, την Τοντορίντα και άλλους πολλούς διάσημους.

Η φακλάνα οδήγησε τη Χουανίτα έξω από το σπίτι. Περπάτησαν έξω μέσα στη ζέστη, βλέποντάς τον κόσμο να προσπαθεί να κάνει αέρα και ο αέρας να βρωμάει ιδρωτίλα. Κάπου μακριά, ένα ρολόι σήμανε μεσάνυχτα.

Η Χουανίτα αηδιασμένη και τρομοκρατημένη, αναζήτησε τη μπουμπού. Αλλά εκείνη την είχε κάνει!

Χουανίτα Christmas Special!!!!!

2010-12-15T11:08:00.000-08:00

Η Χουανίτα ήταν σκυμμένη πάνω από το laptop και τριγυρνούσε στη blogοσφαιρα μπας και έβρισκε κάτι ενδιαφέρον. Συγχρόνως boostare στο friends stock, και μάζευε τις φραουλίτσες της από το farmville στο facebook.

Το δωμάτιο της ήταν τόσο δροσερό με το νέο κλιματιστικό Hitachi inverter, που η Χουανίτα περνούσε πολύ καλά και δεν είχε σκοπό το υπόλοιπο της μέρας να βγει έξω. Στο υπόλοιπο σπίτι όμως που έκανε δουλειές η δουλάρα, λες και έτρεχε λάβα. Τόσο πολύ ζέστη είχε. Η δουλάρα ντυμένη με τη στολή, να σκάει από τη ζέστη. Όχι ότι δεν είχε λεφτά η Χουανίτα για να βάλει air condition και στο υπόλοιπο σπίτι, αλλά....να...έτσι....γούσταρε να βλέπει τη δουλάρα να ταλαιπωρείται.

Ξαφνικά χτύπησε η πόρτα του δωματίου της και ένα μικρό κοριτσάκι μπήκε στο δωμάτιο.

"Θεία Χρόνια Πολλά" είπε στη Χουανίτα

"Θειάφι μωρή" απάντησε η Χουανίτα. "Τι σκατά θες ρε κωλόπαιδο?"

"Μη μου μουτρώνεις θεία! ήρθα να σε καλέσω στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι μας" είπε το κοριτσάκι

"Χαχαχαχαχαχα που να έρθω καλέ??? στη τρώγλη σας με τα δύο δωμάτια, χωρίς κλιματιστικό και wifi??? Πλάκα με κάνεις??" είπε διακριτικά η Χουανίτα αρνούμενη τη πρόσκληση και έσπρωξε με δύναμη το κοριτσάκι που βγήκε από το δωμάτιο σχεδόν κουτρουβαλώντας.

Η Χουανίτα δεν γιόρταζε Χριστούγεννα όταν έπρεπε ντε και καλά. Άμα γούσταρε, είχε λεφτά και τα έκανε όποτε ήθελε. Μία φορά είχε πεθυμήσει να γιορτάσει Χριστούγεννα το καλοκαίρι, έτσι τους έβαλε να στολίσουν το σπίτι με την ανάλογη διακόσμηση Ιούλιο μήνα, και έντυσε όλο το προσωπικό ξωτικά να υποδέχονται το κόσμο. Ε! φέτος δεν της έκανε και πάλι κέφι μέσα στον δεκέμβρη να γιορτάσει. Βαριόταν μωρεεεεε

Νύχτωσε. Τα μάτια της κάναν πεταλουδίτσες άσπρες κόκκινες και κίτρινες από τις τόσες ώρες στον υπολογιστή. Ήταν ώρα να κλείσει το laptop. Η δουλάρα ήρθε στο δωμάτιό της φέρνοντας το ντεκαφεϊνέ νες καφέ φραπέ ατέλειωτη ευχαρίστηση της Χουανίτας.

"Υποθέτω πως δεν θέλεις να δουλέψεις αύριο ε???" είπε στη δουλάρα και εκείνη κούνησε καταφατικά το κεφάλι της.

"Καλά" είπε υπεροπτικά η Χουανίτα "αλλά ποιος σκατά θα μου κάνει καφέ όταν ξυπνήσω??? εεε??? Σιχτίρ με τα χριστούγεννα!! Τι σας έπιασε όλους να τα γιορτάσετε τώρα?? κάντε τα άλλη στιγμή του χρόνου!! τέλος πάντων, άιντε , τσακίσου, δρόμο τώρα" της είπε, και η δουλάρα τσακίστηκε τρέχοντας για το σπίτι της να κάνει κανα μπάνιο για να φύγει όλη η ιδρωτίλα της μέρας. Πιφ! Βρώμα!

Η Χουανίτα έβαλε τη μεταξωτή ροζ νυχτικιά της, φόρεσε και τις παντοφλίτσες με τα πον πον, και πήγε στο καθρέφτη να θαυμάσει τον εαυτό της, να κάνει καθαρισμό προσώπου, να χτενίσει τα μαλιά της, να βγάλει τα δαχτυλίδια, τα κολιέ και anyway να ξεφορτώσει.

Εκεί που έχει απλώσει τη μάσκα από άργυλο για λιπαρά δέρματα, ξαφνικά βλέπει στο καθρέφτη της σιγά σιγά ένα μικρό φως να μεγαλώνει να μεγαλώνει κοντεύοντας να τη τυφλώσει και από πίσω να αχνοφαίνεται το πρόσωπο μίας γυναίκας που κάτι της θύμιζε. Μα ναι!! ήταν η Μαρλίσα!!

"Καλέ! εσύ δεν ήσουν πεθαμένη? τι δουλειά έχεις εδώ??? Δεν σε είχε πατήσει το φορτηγό την ώρα που περνούσες το δρόμο βάζοντας μάσκαρα??? " είπε η Χουανίτα χωρίς να κουνάει πολύ το στόμα της λόγω της μάσκας

"Ναι Χουανιτάκι, εγώ είμαι! εγώ που αντέγραφες στο σχολείο από μένα, εγώ η κολλητή σου. Τώρα έχεις άλλες κολλητές ρουφιάνα, εμένα με ξέχασες αλλά τέλος πάντων, ας τα αφήσω αυτά γιατί τώρα είμαι σε αποστολή" της απάντησε η Μαρλίσα

"Μαρλίσα? πες μου τι θες" είπε η Χουανίτα

"Χουανίτα, βλέπεις αυτές τις ρυτίδες? βλέπεις αυτούς τους κύκλους κάτω από τα μάτια μου?? βλέπεις το φρύδι που έχει φτάσει στο σαγόνι? βλέπεις το μουστάκι που κοντεύω να το κάνω πλεξούδες?" ρώτησε η Μαρλίσα

"Ναι" απάντησε η Χουανίτα φοβισμένη πέφτοντας στα γόνατα παρακαλώντας τη να της πει τι ήθελε

"Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα θα πάθεις και συ αν δεν με ακούσεις στα σοβαρά" είπε η Μαρλίσα βλέποντας τη Χουανίτα να τρομοκρατείται τόσο που η μάσκα στο πρόσωπο έγινε κομμάτια!!!!!!!!! (από πίσω η μουσική υπόκρουση έπαιζε http://www.youtube.com/watch?v=77zxlWAHO0k)

"Εχεις μία ακόμη ευκαιρία να γλυτώσεις τις πλαστικές" είπε η Μαρλίσα. "Θα σε επισκεφθούν 3 πνεύματα. Αυτή είναι η τελευταία σου ελπίδα".

Και με τα λόγια αυτά η Μαρλίσα την έκανε με ελαφρά για να συναντήσει και άλλες φαντασματένιες και ξεπεσμένες barbie.

Η Χουανίτα νευριασμένη που της έσπασε η μάσκα, άρχισε να βγάζει από το πρόσωπο ότι είχε απομείνει, έβγαλε τις πον πον παντοφλίτσες της και ξάπλωσε με πόζα κάτω από το παραμυθένιο κρεβάτι της με κουνουπιέρα.

Συνεχίζεται....

Γράμματα στον Αι Βασίλη

2010-12-14T23:38:00.000-08:00

Σε 10 ημέρες ακριβώς έρχονται τα Χριστούγεννα. Για αυτό το blog μας, για τις επόμενες ημέρες λέει να μη σας μαυρίσει άλλο τη ψυχή με απιστίες, ενδοοικογενειακή βία, διαζύγια, προβλήματα με τα παιδιά. Αυτά θα ta συνεχίσουμε μετά από τις γιορτές.

Ας ξεχαστούμε λίγο αυτές τις μέρες, και ας ζήσουμε με την ελπίδα που μας δίνουν οι μέρες των Χριστουγέννων για κάτι πιο όμορφο, πιο γλυκό.

Οπότε τα επόμενα ποστς μέχρι να τελειώσουν οι γιορτές, θα είναι κάπως χαρούμενα, κάπως διαφορετικά από τα συνηθισμένα. Αντε βρε, θα πάρετε και μία συνέχεια της Χουανίτας (μία κάθε έξι μήνες το έχω καταντήσει χαχαχαχα-ανάθεμά με αν θυμάμαι τι είχα γράψει τελευταία).

Τα είχαμε τα προβλήματα ήρθε και οικονομική κρίση, ε νομίζω πως καλό θα ήταν να δώσουμε το μήνυμα έστω από το δικό μας blog για λίγα χαμόγελα.

Θα ήθελα λοιπόν να παρακαλέσω τις μανούλες και τους μπαμπάδες που έχουν μικρά παιδιά και όχι γαιδούρια σαν το δικό μου, και παρακολουθούν αυτό το ιστολόγιο, να με βοηθήσουν. Αν τα παιδιά σας γράψουν γράμμα στον αγιο Βασίλη, στείλτε μου ένα mail για να το δημοσιεύσουμε. Ίσως κάτι μάθουμε από τα παιδιά και από την αθωώτητά τους. Ίσως βάλουμε και μεις λίγο μυαλό, ίσως νιώσουμε την ελπίδα, ίσως γίνουμε και μεις παιδιά ξανά.
Το mail που μπορείτε να στείλετε γράμματα αν θελήσετε είναι vmenia@gmail.com

Ενδοοικογενειακή βία

2010-12-14T11:07:00.000-08:00

Αποδείξεις απιστίας

2010-12-11T22:57:00.000-08:00

Ωραία όλα εκείνα τα πολιτισμένα περί της μονογαμίας ως «κοινωνικής σύμβασης», της συγχώρεσης του παραστρατήματος, αν αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα έρωτα, προκειμένου να σωθεί η σχέση και του «δε θα ήθελα να το μάθω αν επρόκειτο καθαρά και μόνο για σεξ» που λέγαμε σε ένα παλαιότερο άρθρο για την απιστία, στην πράξη, όμως, όλοι θέλουμε να ξέρουμε –ιδιαίτερα όταν υποψιαζόμαστε ότι το έτερον ήμισυ μπορεί να μας απατά– αν μη τι άλλο για να πάρουμε τις αποφάσεις μας για το μέλλον της σχέσης –οι οποίες, και επιτρέψτε μου τη γενίκευση, σπάνια είναι πολιτισμένες και βασισμένες στη διαπίστωση ότι η μονογαμία αποτελεί απλά μια κοινωνική σύμβαση και τίποτα παραπάνω.

Πώς, όμως, θα το καταλάβουμε, τουλάχιστον όσοι δε διαθέτουμε το χάρισμα της έκτης αίσθησης ή την… τύχη των «φίλων» που θα τρέξουν να μας πουν τα νέα; Όχι δύσκολα. Υπάρχουν αρκετά αδιάψευστα σημάδια που όταν εμφανίζονται –ιδιαίτερα δύο ή περισσότερα μαζί– κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Όσοι (θεωρούν ότι) διακατέχονται από αισθήματα ανωτερότητας και… «πολιτισμού» μπορούν να μη συνεχίσουν την ανάγνωση.

* Η αποφυγή κάθε είδους επισκέψεων, συναντήσεων και εξόδων με τους φίλους και την οικογένειά σας από την πλευρά του/ της συντρόφου σας –ιδιαίτερα αν μέχρι πρότινος τέτοιες συναντήσεις κανονίζονταν συχνά, χωρίς κανένα πρόβλημα– μπορεί να είναι ένδειξη τύψεων από την πλευρά του/ της. Αν αποφεύγει να δει τους φίλους και την οικογένειά σας, με τους οποίους μέχρι πρόσφατα τα πήγαινε περίφημα, μάλλον δεν είναι επειδή τους βαρέθηκε –είναι επειδή ντρέπεται να τους βλέπει να του/ της φέρονται σαν οικογένεια, ενώ εκείνος-η σας απατά.

* Γκρινιάζει διαρκώς. Αντίθετα απ’ ότι θα περιμένατε, η συνεχής γκρίνια για ό,τι λέτε ή κάνετε είναι, σύμφωνα με τους ψυχολόγους, ένδειξη της υποσυνείδητης προσπάθειας που καταβάλει να δικαιολογήσει στον εαυτό του/ της τις πράξεις του/ της. Αν κάθε προσπάθεια επικοινωνίας αποτυγχάνει γιατί εσείς στα μάτια του/ της «έχετε αλλάξει», αυτόματα οι τύψεις μειώνονται, καθώς η απιστία, στο μυαλό του «ενόχου», είναι δικαιολογημένη: δε φταίει μόνο εκείνος-η, φταίτε κι εσείς που δεν του/ της κάνετε πια.

* Και τι είναι χειρότερο από κάποιον που γκρινιάζει διαρκώς; Κάποιος ή κάποια που δε φαίνεται να προσέχει καν ότι είστε εκεί. Αν ξαφνικά ο/ η σύντροφός σας δε δείχνει να ενδιαφέρεται για τη γνώμη σας, δεν παραπονιέται ότι δεν τον/ την προσέχετε αρκετά, δεν τον/ την πειράζει να μην τον/ την συνοδεύσετε στα γενέθλια του κολλητού, το γάμο του ξαδέρφου ή το πάρτι της εταιρείας, δε δίνει την ίδια σημασία ή δε φαίνεται να συμμετέχει καν σε κοινούς κώδικες επικοινωνίας που είχατε αναπτύξει και αδιαφορεί πλήρως για τις μικρές, καθημερινές σας συνήθειες και διαφωνίες που μέχρι πρότινος τον/ την έκαναν έξαλλο-η, μάλλον η σκέψη του/ της είναι τόσο προσηλωμένη κάπου αλλού, που δεν παρατηρεί καν την ύπαρξή σας.

* Μιλά συχνά για κάποια-ον που δεν ανέφερε πριν. Αν ο… συνένοχος είναι κάποιος από το κοντινό περιβάλλον του/ της συντρόφου σας –για παράδειγμα, ένας συνάδελφος ή κάποιος από τα μαθήματα χορού/ κωπηλασίας/ σκι/ τένις– που δικαιολογείται να συναντά καθημερινά, το όνομά του/ της θα αρχίσει να αναφέρεται σε αρκετές συζητήσεις χωρίς προφανή λόγο και αιτία. Οι αθώες διηγήσεις για την ημέρα στο γραφείο/ γυμναστήριο/ κολυμβητήριο κλπ θα περιλαμβάνουν σχεδόν πάντα το άτομό του/ της, πρώτον γιατί βρίσκεται συνεχώς στο μυαλό του/ της συντρόφου σας, και δεύτερον για το «ξεκάρφωμα» –αν έτρεχε κάτι μεταξύ τους δε θα σας άφηνε να το υποπτευθείτε αναφέροντάς τον/ την διαρκώς, σωστά; Λάθος. Και μάλιστα μεγάλο.

* Ανανεώνει τη σχέση πάθους που είχε με το κινητό όταν το πρωτοπήρε. Ήτοι, κινητό στην τουαλέτα, κινητό δίπλα στο κρεβάτι, κινητό πάνω στο τραπέζι στο εστιατόριο που τρώτε. Ακόμα χειρότερα, απενεργοποιημένο ή «στο αθόρυβο» κινητό χωρίς προφανή λόγο. Ή μάλλον, με πολύ προφανή λόγο: για να μην το ακούσετε όταν θα χτυπάει στις 3.00 τα ξημερώματα μήνυμα που θα λέει «μου λείπεις».

* Αρχίζει να προσέχει τον εαυτό του/ της πολύ περισσότερο απ’ ότι προηγουμένως. Για παράδειγμα, γράφεται γυμναστήριο, βάφεται τα χαράματα για να πάει στο γραφείο, αρχίζει αυστηρή δίαιτα, αγοράζει καινούρια ρούχα –αυτό προφανώς ισχύει μόνο για τους άνδρες, οι γυναίκες το κάνουν ούτως ή άλλως–, βάζει τακούνια και άρωμα για να πάει για ψώνια, αλλάζει κούρεμα… Ακόμα χειρότερα, κάνει όλα τα παραπάνω χωρίς να ρωτάει τη γνώμη σας –π.χ. επιστρέφοντας από το κομμωτήριο δε ρωτάει «σου άρεσε περισσότερο το προηγούμενο χρώμα/ χτένισμα;» όπως συνήθως, ούτε ενδιαφέρεται αν προσέξατε το νέο του/ της look.

* Αποφεύγει να απαντά στις ερωτήσεις σας σχετικά με την ημέρα του/ της, δεν έχετε σχεδόν ποτέ ξεκάθαρη εικόνα του προγράμματός του/ της και δεν κλείνει ραντεβού μαζί σας παρά μόνο μια δυο ώρες πριν, αντίθετα με παλιότερα. Με άλλα λόγια, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο της συνάντησης με τον/ την άλλον-η, για όσο το δυνατόν περισσότερο γίνεται, και κανονίζει, τελικά, μαζί σας όταν οι πιθανότητες για συνάντησή τους έχουν μειωθεί στο ελάχιστο. Και, βέβαια, φροντίζει να απαντά γενικά και αόριστα για το πού ήταν και τι έκανε αν τον/ την έχει ήδη συναντήσει, ή να επαναλαμβάνει τις ερωτήσεις σας πριν τις απαντήσει –κλασσική μέθοδος εξοικονόμησης χρόνου για τη σύνταξη του καλύτερου δυνατού ψέματος.

* Γίνεται ξαφνικά αυτόνομος-η. Εκεί που πάντα μιλούσε για «εσάς» στο πρώτο πληθυντικό –θα βγούμε με τον τάδε, μας κάλεσαν στο πάρτι, μας πήρε τηλέφωνο η μαμά σου– τώρα μιλά στο πρώτο ενικό για τα σχέδια και τις δραστηριότητές του/ της, τα οποία περισσότερο ανακοινώνει παρά συζητά μαζί σας. Αν, μάλιστα, αποφεύγει τα μακροπρόθεσμα σχέδια –όπως το πού θα πάτε διακοπές το καλοκαίρι– μπορείτε ελεύθερα να ανησυχήσετε ότι η απιστία του/ της δεν είναι μια επιπόλαια περιπέτεια της μιας νύχτας.

Γυναίκες μητέρες, ηρωίδες μόνες

2010-12-11T08:17:00.000-08:00

Το οικονομικό και επαγγελματικό πλαίσιο για τη μονογονεϊκή οικογένεια σήμερα έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης

«Ξέρετε, η μητρότητα είναι κάτι που διόλου δεν τους ενδιαφέρει…». Στο μικρό ιατρείο, του τρίτου ορόφου ενός νοσοκομείου, δύο γυναίκες, η μια ασθενής η άλλη γιατρός, έχουν κάτσει η μία απέναντι από την άλλη και συνομιλούν. Εχουν ξεχάσει τον λόγο για τον οποίο η πρώτη επισκέφθηκε τον χώρο και μοιάζουν χαμένες στη συζήτησή τους, σαν δυο φίλες που αποκαλύπτουν τα πιο βαθιά τους μυστικά. Είναι και οι δύο μητέρες, από εκεί άρχισε η κουβέντα, «πιάστηκε η μέση από το καρότσι και τις αγκαλιές», «κι εσάς σας έχουν πρήξει να μην το παίρνετε αγκαλιά;» … μέχρι που στην πορεία ανακάλυψαν ότι και οι δύο, για διαφορετικούς λόγους η καθεμία, είναι μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους. Πρωτότυπο, δύσκολο, κουραστικό; Εκείνες ξέρουν, και είναι σαν ένα βάρος να φεύγει από πάνω τους γνωρίζοντας πως κάποιος επιτέλους καταλαβαίνει απόλυτα τι σημαίνει να κρατάς τον συγκεκριμένο ρόλο στη συγκεκριμένη κοινωνία και περίοδο που ζούμε: «Τη χαρά και τη δύναμη να βλέπεις πως τα καταφέρνεις, παρά τα εμπόδια», «τον φόβο, τη σκέψη, αργά το βράδυ ξαπλωμένη στο κρεβάτι σου ότι έχεις φτάσει στα όριά σου», «τη μοναξιά και την κούραση, την κρυφή φαντασίωση ότι κάτι θα αλλάξει ή θα τα εγκαταλείψεις όλα έτσι απλά».

Η ετικέτα

Μονογονεϊκές οικογένειες, ένα μεγάλο καλάθι μέσα στο οποίο έχουν στοιβαχτεί ένα σωρό κατηγορίες γονέων, γυναικών κυρίως αλλά και κάποιων αντρών, προκαλώντας την πρώτη απορία για το πώς τόσο ανόμοιες μεταξύ τους περιστάσεις έχουν την ίδια ετικέτα. Γιατί φυσικά άλλο είναι να έχεις χωρίσει, αλλά να υπάρχει ένας σύζυγος που υποστηρίζει έστω και οικονομικά, άλλο είναι να είσαι ανύπαντρος χωρίς σύντροφο, άλλο να έχει πεθάνει ο άντρας ή η γυναίκα σου, και πάλι κάθε μια από αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να περιέχει κι άλλες πολλές παραλλαγές. Ευτυχές το γεγονός ότι σήμερα η ελληνική κοινωνία, αν μη τι άλλο, έχει ξεπεράσει τις προκαταλήψεις για τις μοναχικές μητέρες, αν και ακόμη και γι’ αυτό καμιά φορά αμφιβάλλω, ας πούμε όμως ότι αυτό συμβαίνει και ότι είναι πράγματι σημαντικό. Κατά τα άλλα οι συνθήκες, κοινωνικές, εργασιακές κ. λπ., είναι τραγικές.

Η θέση

Οι δύο γυναίκες μοιάζουν χαμένες στις σκέψεις τους. Συμφωνούν σε όλα. Τα γνωρίζουν τόσο καλά αν και εργάζονται σε διαφορετικό περιβάλλον, έχουν άλλη οικονομική κατάσταση και status. Να κάτι που έχει σημασία… Διότι εάν έχεις μια οικονομική και κοινωνική θέση, τότε τα προβλήματα είναι λιγότερα, αντιμετωπίζονται, «βγαίνει». Εάν όχι... Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Το πιο καυτό θέμα: η φύλαξη των παιδιών. Αυτό δεν είναι το πρώτο που απασχολεί τον αρχηγό μιας μονογονεϊκής οικογένειας; Κάτι το οποίο κανείς δεν τολμάει να αναγνωρίσει, ούτε το κράτος ούτε οι δουλειές, ειδικά στην περίοδο κρίσης που διανύουμε όπου τα βασικά μας δικαιώματα ούτως ή άλλως έχουν καταπατηθεί και οι ευάλωτες ομάδες υποφέρουν περισσότερο από ποτέ. Ούτε το κράτος ούτε οι εργοδότες, λοιπόν, έχουν τη διάθεση να προσφέρουν τα ευέλικτα ωράρια που δικαιούνται μεταξύ άλλων και οι αρχηγοί μονογονεϊκών οικογενειών. Αντιθέτως, μπορεί να βρεθείς αντιμέτωπος με σχόλια, πίεση, εκφοβισμό και απειλές επειδή αρνήθηκες να αναλάβεις παραπάνω ώρες εργασίας.

Οσον αφορά τη φύλαξη. Θεωρείται δεδομένο από όλους ότι πρέπει να υπάρχει μια γιαγιά και ότι απαραιτήτως θέλει ή μπορεί να φυλάξει ένα μικρό παιδί για πολλά χρόνια μέχρι τουλάχιστον να πάει δεκατεσσάρων ετών. Γιατί άραγε; Δεύτερον, φτάνει ένας βασικός μισθός για να έχεις νταντά; Οχι βέβαια. Οπότε;

Δεν συζητάμε για τα μηδαμινά κρατικά επιδόματα, την ανυπαρξία νόμων που να προστατεύουν από την απόλυση η οποιαδήποτε υποστήριξη, ψυχολογική ή πρακτική. «Πρέπει να τους πιάσεις στο φιλότιμο», υπενθυμίζει η μία από τις δύο γυναίκες. Ναι, υπάρχουν λίγοι που καταλαβαίνουν, που αναγνωρίζουν, που βοηθούν, λίγοι και εκλεκτοί σε μια μάζα σκληρών και χοντρόπετσων.

Το θέμα είναι τόσο απλό, αν υπήρχε πρόνοια. Θα μπορούσε να οργανωθεί χωρίς να χρειαστούν γκρίνιες (κοιτάξτε τα νομοσχέδια συντάξεων για τις μητέρες με ανήλικα παιδιά που όλα εξανεμίστηκαν, όποιες τυχερές πρόλαβαν ή θα προλάβουν την ηλικία των 50 ή 55, οι υπόλοιπες…). Στην κοινωνία μας η μητρότητα, που κάποτε λατρευόταν ως ιερή πράξη, θεωρείται μια συνηθισμένη άνευ καθοριστικής σημασίας κατάσταση (και αυτό βεβαίως ισχύει για όλες τις μητέρες), ένας ρόλος καθημερινός («δεν έκανες και τίποτα σπουδαίο, ένα παιδί έκανες όπως χιλιάδες άλλες γυναίκες»), δεν πρέπει να παρεμβαίνει στην εργασία, θα πρέπει να προσφέρει μόνο χαρά και να διεκπεραιώνεται χωρίς παράπονα και απαιτήσεις.

«Δεν είναι σημαντικό γι’ αυτούς να ανατρέφεις ένα παιδί» λέει η γιατρός, η πιο δυναμική, η πιο ευκατάστατη από τις δύο γυναίκες που συνομιλούν, η οποία καταλήγει σ’ αυτό το απογοητευτικό συμπέρασμα. «Κι αν υποθέσουμε ότι κάποιες single μαμάδες ή μπαμπάδες επέλεξαν ακριβώς αυτό: να φέρουν ένα παιδί στον κόσμο, ως τη μέγιστη πράξη αγάπης;» ανταπαντάει η γυναίκα που εδώ και ώρα κάθεται δίπλα της.

Σάντρα Βούλγαρη για την καθημερινή

Πως να κάνουμε το διαζύγιο ευκολότερο για τα παιδιά

2010-12-09T01:18:00.000-08:00

Τις τελευταίες μέρες βλέπω δημοσιευμένο το παρακάτω άρθρο να κάνει τη γύρα του στη blogοσφαιρα. Επιτρέψτε μου λοιπόν να αναδημοσιεύσω και γω αυτές τις πολύ καλές συμβουλές αλλά με κάποια σχόλια

-Δεν προσπαθούμε να κρύψουμε ή να καλύψουμε το διαζύγιο, σαν να είναι κάτι κακό, αλλά θα πρέπει να το συζητάμε ως κάτι φυσιολογικό..
Όντως είναι κάτι φυσιολογικό, το ότι χωρίζουμε δεν σημαίνει κάτι τελικά.

• Και οι δύο γονείς χρειάζεται να έχουν την ίδια στάση απέναντι στο διαζύγιο.
Χμμμμ δύσκολο. Πολύ!!! Μη σταματήσετε ποτέ όμως τη προσπάθεια όχι μόνο και για σας αλλά και για τους δύο. Εμένα μου πήρε αρκετά χρόνια, κάπου στα 8 για να το καταφέρω. Μπορεί να συμβεί αλλά θέλει πολύυυυ προσπάθεια

• Δεν είναι καλό να συζητάμε με τα παιδιά τις αιτίες του διαζυγίου. Με λόγια κατάλληλα για την ηλικία τους, τους εξηγούμε ότι οι γονείς τους δεν είναι πια ευτυχισμένοι μαζί και ότι θα είναι καλύτερα για όλους εάν χωρίσουν.
Σωστό. Εγώ έχω πει στον γιο μου ότι θα του εξηγήσω όλα μετά τα 25 του, όταν το μυαλό θα έχει ωριμάσει κάπως, θεωρώ πως είναι μία πολύ καλή ηλικία. Μη τολμήσετε να πείτε κάτι νωρίτερα, θα είναι λάθος. .Αφήστε τα παιδιά να έχουν διαμορφώσει τη δική τους γνώμη για τους γονείς σαν γονείς και όχι σαν ζευγάρι.

• Τους εξηγούμε ότι και πάλι θα υπάρχει η οικογένειά τους, ότι ο μπαμπάς τους θα τα αγαπάει το ίδιο και ότι μπορούν όποτε θέλουν να του μιλάνε στο τηλέφωνο και να του λένε ό,τι θέλουν. Είναι πολύ σημαντικό για τα παιδιά να μην νιώσουν ότι επειδή ο μπαμπάς μένει αλλού δεν τα αγαπάει τόσο.
Εδώ να το διαμορφώσω αλλιώς όπως θεωρώ εγώ πως είναι το σωστό. Όχι ντε και καλά από το τηλέφωνο. Πως το παιδί θα μπορεί να βλέπει τον μπαμπά του όπως εκείνο θέλει, γιατί ο μπαμπάς του είναι ουσιαστικά πάντα εκεί για αυτό. Οι γονείς του δηλαδή είναι μαζί απλά ζουν σε άλλα σπίτια. Αυτό πρέπει να λέμε στα παιδιά. Τώρα αν ο πατέρας έχει εξαφανιστεί, ε προσπεράστε τη συμβουλή

• Τους εξηγούμε αναλυτικά το πρόγραμμα επικοινωνίας με τον μπαμπά τους. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να συζητηθούν αναλυτικά με τα παιδιά όλες οι πρακτικές λεπτομέρειες της καθημερινότητάς τους, γιατί αυτό θα τα κάνει να νιώσουν πολύ μεγάλη ασφάλεια. Το άγνωστο πάντα προκαλεί άγχος!
Εγώ πάλι διαφωνώ κάπως με αυτό και θα συνεχίσω το παραπάνω. ΌΠΟΤΕ ΘΕΛΕΙ μπορεί να επισκεφθεί τον πατέρα του. Μη τα ρίχνουμε όλα στο άγχος για να στεκόμαστε προσοχή σε ένα πρόγραμμα. Αν είναι σωστές οι συμπεριφορές και των δύο τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Ναι, να υπάρχει μία βάση, εννοείται, αλλιώς θα είναι ξέφραγο αμπέλι η ζωή μας, αλλά όχι ότι θα έχει άγχος αν ένα σκ που δεν είναι στο πρόγραμμα, τυχαίνει να πάει στον μπαμπά του. Υποτίθεται πως πάμε να χτίσουμε στην νέα μεταξύ μας σχέση, όχι να γίνουμε στρατιωτάκια

• Προσπαθούμε να μην νιώσουν υπεύθυνα για αυτό που συμβαίνει και ότι μία απόφαση καθαρά προσωπική των γονιών που δεν αφορά καθόλου τα παιδιά καθώς συχνά τα παιδιά τείνουν να ενοχοποιούν τους εαυτούς τους για διάφορες καταστάσεις.
ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!! Και δεν πρέπει να βαριόμαστε να το λέμε όποτε χρειάζεται

• Προσπαθούμε να μην λυπηθούν τον έναν από τους δύο γονείς και να μην κατηγορήσουν τον άλλον.
Άμα αρχίσουμε τα κλάματα μπροστά στο παιδί, τότε αυτό θα γίνει, για να το πω πιο πρακτικά. Ότι θέλετε να βγάλετε από μέσα σας βγάλτε το όταν θα κοιμηθεί το παιδί, ή όταν θα λείπει. ΠΟΤΕ μπροστά του, τότε θα τα χαλάσετε όλα.

• Φέρνουμε παραδείγματα άλλων φίλων και γνωστών που έχουν χωρίσει.
Ε καλά δεν είναι και απαραίτητο. Εκτός αν, οι φίλοι μας και γνωστοί μας έχουν χωρίσει και έχουν τις ΤΟΣΟ πολιτισμένες και καλές σχέσεις, τότε οκ. Αλλιώς προσπεράστε το

• Αν η αντιμετώπισή μας είναι φυσιολογική και αυθεντική, τα παιδιά θα το αντιμετωπίσουν έτσι. Για τα μικρά παιδιά ο κόσμος είναι αυτός που τους παρουσιάζουμε εμείς.
Ζείτε όπως ζούσατε. Πάτε στη δουλειά, φτιάχνετε το φαί, καθαρίζετε, όλα τα ίδια. ΟΛΑ. Απλά με ένα λιγότερο άτομο μέσα στο σπίτι. Η μόνη διαφορά που πρέπει να δει το παιδί είναι αυτή, ότι το βράδυ θα κοιμάται ένα άτομο λιγότερο στο σπίτι.

• Στόχος είναι να μην νιώσουν τα παιδιά ότι τους συμβαίνει κάτι «μοναδικό» και τραγικό, κάτι που δεν συμβαίνει σε άλλους αλλά να το εντάξουν μέσα στα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή, χωρίς να είναι απαραίτητα κάτι αρνητικό.
Το μόνο "μοναδικό" που πρέπει να καταλάβουν τα παιδιά πως συμβαίνει, είναι η μεγάλη αγάπη που τους έχετε και οι δύο γονείς. Μόνο εκεί πρέπει να δει τη μοναδικότητα και πουθενά αλλού.

Να προσθέσω και κάτι άλλο. Μετά το διαζύγιο μη πάτε να καλύψετε ενοχές, τύψεις ή οτιδήποτε κακό νομίζετε πως συμβαίνει με οτιδήποτε άλλο. Σε μένα και στον πρώην μου, μας έτυχε αυτό. Ασυνείδητα βέβαια. Αλλά μας βγήκε και ξαφνικά αρχίζαμε να φορτώνουμε το παιδί με δώρα. Κάποια στιγμή μέσα σε μία βδομάδα, ήρθε το δωμάτιο και γέμισε. Και εκεί λέω "τι κάνω?????". Και φυσικά ενημέρωσα και τον μπαμπά του πως αυτό δεν πρέπει να συνεχιστεί και δώρα θα του αγοράζαμε όποτε έπρεπε. Για να μη κρύβομαι και πίσω από το δάχτυλό μου, μετά από χρόνια συνειδητοποίησα πως ένας άλλος λόγος που το έκανα αυτό ήταν ότι ασυνείδητα προσπαθούσα να φανώ η "καλή" όπως έκανε και ο μπαμπάς του φυσικά. Ένα μωρό βλέπετε (ο γιος μου ήταν 3,5 χρονών όταν χώρισα) αγαπάει παραπάνω αυτόν με τα πολλά δώρα. Νομίζω πως ανταγωνιζόμασταν. Πολύ κακό!! Προσέξτε το!!

Βία κατά των γυναικών

2010-11-25T09:30:00.000-08:00

Διεθνής ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Σεξουαλική παρενόχληση, εκφοβισμός (bullying), ηθική παρενόχληση (mobbing), τείνουν να γίνουν η συνήθης εργασιακή καθημερινότητα για εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο, δεδομένης της σκλήρης οικονομικής πραγματικότητας που διαμορφώνεται σε αρκετές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Η ηθική παρενόχληση (mobbing) και η υποβολή ενός εργαζομένου σε ψυχολογική παρενόχληση περιλαμβάνει δράσεις συνεχών αρνητικών σχολίων ή κριτικής, απομόνωσης, διάδοσης κουτσομπολιού ή εξευτελισμού των ατόμων στα οποία αναφέρονται.

Η ηθική παρενόχληση λαμβάνει χώρα σε περιβάλλοντα που συμβάλλουν στην ανάπτυξή της. Όπως και οι ιοί, απαιτεί τις κατάλληλες συνθήκες για να αναπτυχθεί. Αυτό συνήθως περιλαμβάνει χώρους εργασίας με ανεπαρκή διοίκηση χωρίς δεξιότητες για την επίλυση διαφορών και με έλλειψη αντίληψης σχετικά με την ηθική παρενόχληση και τις συνέπειές της. Ακόμα χειρότεροι είναι οι χώροι εργασίας όπου οι διοίκηση χρησιμοποιεί εσκεμμένα τακτικές ηθικής παρενόχλησης για να απομακρύνει προσωπικό, παρά τις καταστροφικές συνέπειες που προκαλεί. Αυτό το φαινόμενο επικρατεί κυρίως σε περιόδους οικονομικής κρίσης, όπου ο εργοδότης εκφοβίζει τον εργαζόμενο, ώστε να φύγει από τη δουλειά, αντί να τον απολύσει.

Ο εκφοβισμός (bullying) στο χώρο εργασίας αποτελεί επιθετική συμπεριφορά μέσω εκδικητικών, μνησίκακων, κακόβουλων ή εξευτελιστικών προσπαθειών για να υποβιβαστεί ένα άτομο ή μια ομάδα εργαζομένων. Τέτοιες επίμονες αρνητικές επιθέσεις πάνω στην προσωπική ή επαγγελματική απόδοση είναι συνήθως απρόβλεπτες, παράλογες και άδικες.

Τα άτομα που εκφοβίζουν μειώνουν συστηματικά το άτομο-στόχο τους, για να διαβρώσουν την όποια υποστήριξη αυτό αναζητήσει αργότερα. Τα άτομα αυτά δυσφημούν το στόχο στους άλλους: τους συναδέλφους, τη διοίκηση, τους εκπροσώπους των συνδικάτων, το τμήμα ανθρωπίνου δυναμικού κ.λπ.

Η ηθική παρενόχληση αποτελεί την ευρύτερη εμπλοκή της ομάδας στον εκφοβισμό. Η διοίκηση και τα συνδικάτα αποσύρουν την υποστήριξή τους και τελικά συμμετέχουν στην επίθεση εναντίον του στόχου, με τον ίδιο ενθουσιασμό του αρχικού εκφοβιστή. Οι συνάδελφοι φοβούμενοι για τον εαυτό τους κοιτάνε από την άλλη μεριά ή συμμετέχουν ενεργά. Η ομάδα τίθεται ενάντια στο άτομο.

Η βία στην εργασία δεν πρέπει να συμβαίνει αναγκαστικά στο χώρο εργασίας. Μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε εκδήλωση της εργασίας που μπορεί να γίνει εκτός τους χώρου εργασίας, όπως σε συνέδρια, κοινωνικές εκδηλώσεις και εμπορικές εκθέσεις, ή και εντελώς εκτός δουλειάς, όπως στην περίπτωση απειλητικών τηλεφωνημάτων.

Οι επιπτώσεις του εκφοβισμού και της παρενόχλησης στην ψυχική υγεία

Έχει βρεθεί ότι η έκθεση στον εργασιακό εκφοβισμό ή/και στη σεξουαλική παρενόχληση συνδέεται με τα ακόλουθα: άγχος, κατάθλιψη, επιθετικότητα,αϋπνία, μελαγχολία και απάθεια. Επίσης, γνωστικές επιπτώσεις όπως προβλήματα συγκέντρωσης, ανασφάλεια και έλλειψη πρωτοβουλιών, μείωση ικανοποίησης στην εργασία και δέσμευσης στον οργανισμό, επικίνδυνη συμπεριφορά και αυξημένη ροπή προς τα ατυχήματα, επιβλαβείς συνήθειες π.χ. αύξηση καπνίσματος και κατανάλωσης αλκοόλ, κακή διατροφή, ελλειψη συγκέντρωσης και μείωση της αυτοπεποίθησης.
Τέλος, προσωπική απόσυρση, που συχνά οδηγεί στην κοινωνική απομόνωση, αρνητικές επιπτώσεις στην οικογενειακή και ιδιωτική ζωή και ανυπόφορη πίεση στις σχέσεις.

Μετατραυματική Διαταραχή και Στρες

Συχνά, η ηθική παρενόχληση σηματοδοτεί το τέλος της καριέρας, του γάμου, της υγεία και της ζωντάνιας του θύματος. Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις εκφοβισμού, τα θύματα έχουν διαγνωστεί με μετατραυματικό στρες/μετατραυματική νεύρωση.
Σε νορβηγική μελέτη που συνέκρινε θύματα σοβαρών περιπτώσεων εκφοβισμού και άτομα που είχαν υποστεί δραματικές καταστροφές, ένα μεγάλο ποσοστό των θυμάτων εκφοβισμού φάνηκε να υποφέρουν από συμπτώματα μετατραυματικού στρες σε μεγαλύτερο βαθμό από αυτούς που είχαν βιώσει καταστροφές.

Σύμφωνα με τους συγγραφείς αυτής της μελέτης, τα μεγάλα επίπεδα άγχους που είχαν πολλά από τα θύματα του εκφοβισμού μπορούν να εξηγηθούν από την κατάρρευση των προηγούμενων υποθέσεων για τον κόσμο και τον εαυτό τους. Όπως συμβαίνει με τον εκφοβισμό, η σεξουαλική παρενόχληση έχει πρόσφατα συνδεθεί με το μετατραυματικό στρες/μετατραυματική νεύρωση.

Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι ένας σημαντικός αριθμός αυτοκτονιών έχουν τις ρίζες τους στον εργασιακό εκφοβισμό. Δεν υπάρχουν ισχυρά στοιχεία που να αποδεικνύουν αυτούς τους ισχυρισμούς και επιπλέον οι άνθρωποι σπάνια αυτοκτονούν για μόνο ένα λόγο. Το γεγονός ότι σε μια ευρεία Νορβηγική μελέτη μέχρι 40% των στόχων εκφοβισμού αναφέρει ότι έχουν σκεφτεί την αυτοκτονία, δείχνει τη σοβαρότητα των επιπτώσεων για τα θύματα του εκφοβισμού.

Το γυναικείο εργατικό δυναμικό

Οι γυναίκες αναλογούν στο 50% του εργατικού δυναμικού, σύμφωνα με σχετική έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Στην Ελλάδα το ποσοστό είναι ακόμη υψηλότερο.

Σύμφωνα με στοιχεία του Συνηγόρου του Πολίτη και του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, τα περιστατικά που καταγράφονται από αυτές τις δυο επίσημες πηγές δεν ξεπερνούν τα τρια ετησίως.

Την περίοδο 1921-1968 δημοσιεύθηκαν οκτώ σχετικές δικαστικές αποφάσεις και στο διάστημα 1997-2001 έξι. «Προφανώς η εικόνα απέχει πολύ από την πραγματική έκταση του φαινομένου», σημειώνεται σε σχετική έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη.

Η ανεξάρτητη Αρχή τονίζει ότι «τα περισσότερα περιστατικά αφορούν γυναίκες που απασχολούνται σε μικρές επιχειρήσεις των οποίων η σχέση εργασίας είναι επισφαλής». Στο δημόσιο τομέα οι καταγγελίες αφορούν και «σεξουαλική παρενόχληση που υπέστησαν εκ μέρους συναδέλφων τους, ευρισκομένων στην ίδια ιεραρχική βαθμίδα με εκείνες».

Στη μόνη επιδημιολογική έρευνα στην Ελλάδα που έγινε από το ΚΕΘΙ το 2004, το 10% των γυναικών που ερωτήθηκαν ανέφεραν προσωπική εμπειρία σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας και το 15% ανέφερε έμμεση γνώση από άλλες περιπτώσεις. Οι νεώτερες γυναίκες (16-25 ετών ) έχουν πιθανότητα να πέσουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης κατά 57,6%. Πολύ υψηλότερα είναι τα ποσοστά ηθικής παρενόχλησης (mobbing) και εκφοβισμού (bullying).

Η Εταιρεία Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας, στο πλαίσιο έρευνας που εκπόνησε για το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Δάφνη ΙΙΙ (2007-2013), διαπίστωσε ότι το 50% των εργαζομένων στην Παναττική Ενωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού έχει υποστεί σεξουαλική παρενόχληση, εκφοβισμός (bullying), ή ηθική παρενόχληση (mobbing). Εξίσου υψηλά ποσοστά καταγράφηκαν και στις συζητήσεις που έκαναν εξειδικευμένοι ψυχίατροι-ψυχολόγοι με μέλη της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδος. Πρόκειται κυρίως για εργαζόμενες σε μικρο-μεσαίες επιχειρήσεις, στον κλάδο του εμπορίου και του τουρισμού.

Η Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, επιχειρεί να αναδείξει το πρόβλημα, καθώς σε πολλές περιπτώσεις η έλλειψη επίγνωσης του από εργοδότες και εργαζόμενες, καθιστούν αδύνατη την καταγραφή και την αντιμετώπιση των περιστατικών.

Οδηγός Αντιμετώπισης της Παρενόχλησης

Η Εταιρεία Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας επιμελήθηκε την έκδοση στα ελληνικά ενός πληροφοριακού οδηγού που έχει συντάξει ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ψυχική Υγεία Mental Health Europe, με στόχο οι εργαζόμενες γυναίκες να αναγνωρίσουν και να αντιμετωπίσουν την βία και την παρενόχληση στο χώρο εργασίας.

Ωστόσο αποτελεί ταυτόχρονα και μια χρήσιμη πηγή για τους εργοδότες, πάνω στις καλές πρακτικές για την πρόληψη της βίας και της παρενόχλησης των γυναικών στην εργασία.

Κατεβάστε τον Οδηγό σε μορφή .pdf κάνοντας κλικ εδώ

Η ελληνική νομοθεσία

Το πρόβλημα αποπειράται εν μέρει να αντιμετωπίσει ο νομοθέτης στο υπό σύνταξη νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών (στην οικογένεια, την εργασία, την κοινωνία).

Η Γενική Γραμματεία Ισότητας, έχει προτείνει την αντιστροφή του βάρους της απόδειξης (δηλαδή να μην καλείται το θύμα να αποδείξει ότι λέει την αλήθεια, αλλά να καλείται ο φερόμενος ως θύτης να αποδείξει ότι δεν έχει προβεί στο αδίκημα) να ισχύσει και για την ποινική διαδικασία.

Συγχρόνως σε περιπτώσεις διακρίσεων ή παρενόχλησης προτείνεται να παρέχεται η δυνατότητα σε νομικά πρόσωπα και ενώσεις να ασκούν οι ίδιες τα νόμιμα δικαιώματα του θύματος χωρίς να αποκλείεται η άσκηση των ίδιων δικαιωμάτων και από το θύμα.

Με αυτόν τον τρόπο τα θύματα θα μπορούν να ασκούν τα νόμιμα δικαιώματά τους χωρίς να φοβούνται αντίποινα και έτσι υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να καταγραφεί επίσης το συμβάν.

Το μήνυμα του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι-Μουν

«Καθώς εορτάζουμε τη φετινή Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών (25 Νοεμβρίου), ας αναγνωρίσουμε τις ευρείες και αυξανόμενες προσπάθειες που γίνονται για την αντιμετώπιση αυτού του σημαντικού ζητήματος. Οι οργανώσεις των γυναικών δεν είναι πλέον μόνες.

Από τη Λατινική Αμερική έως τις Ηνωμένες Πολιτείες, από την Ασία μέχρι την Αφρική, άνδρες και αγόρια, νέοι και μεγάλοι, μουσικοί, διασημότητες και προσωπικότητες του αθλητισμού, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι δημόσιοι και ιδιωτικοί φορείς αλλά και οι απλοί πολίτες κάνουν περισσότερα για την προστασία των γυναικών και την ενίσχυση της χειραφέτησης και των δικαιωμάτων τους.

Η εκστρατεία κινητοποίησης Say NO-UNITE έχει καταγράψει σχεδόν 1 εκατομμύριο δράσεις της κοινωνίας των πολιτών και μεμονωμένων ατόμων σε ολόκληρο τον κόσμο. Φέτος τον Αύγουστο, στην πέμπτη Παγκόσμια Συνδιάσκεψη Νεολαίας στο Μεξικό, νέοι ακτιβιστές από όλο τον κόσμο έστειλαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα: Ήρθε η ώρα να θέσουμε τέλος στη βία κατά των γυναικών! Τα κράτη μέλη, συμμετέχουν στην προσπάθεια. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2010, στα στοιχεία μου σχετικά με την έκταση, τη φύση και τις συνέπειες της βίας κατά των γυναικών έχουν καταχωρηθεί περισσότερο από 100 κυβερνητικές εκθέσεις.

Ο φετινός εορτασμός υπογραμμίζει τον ρόλο που η επιχειρηματική κοινότητα μπορεί να διαδραματίσει, από την εφαρμογή προγραμμάτων ανάπτυξης και την παροχή άμεσης οικονομικής στήριξης προς οργανώσεις που εργάζονται για τον τερματισμό της βίας, μέχρι την υιοθέτηση των αρχών της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης. Οι «Αρχές της Χειραφέτησης των Γυναικών», μια πρωτοβουλία του Οικουμενικού Συμφώνου του ΟΗΕ και της UNIFEM, αναγνωρίζουν το κόστος που έχει για τις επιχειρήσεις η βία κατά των γυναικών. 120 κορυφαίες εταιρείες υποστηρίζουν σήμερα τις «Αρχές». Όλο και περισσότερα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αποκαλύπτουν τους λεγόμενους φόνους τιμής, την εμπορία γυναικών και τη σεξουαλική βία κατά την διάρκεια πολεμικών συγκρούσεων και συμβάλλουν στην ενημέρωση για τα οφέλη που έχει μια κοινωνία από την χειραφέτηση των γυναικών. Πρέπει ωστόσο να γίνουν πολύ περισσότερα. Σε σπίτια, σχολεία και γραφεία, στα στρατόπεδα προσφύγων και σε συνθήκες σύγκρουσης, ο επιχειρηματικός κόσμος μπορεί να μας βοηθήσει να σταματήσουμε τις πολλές μορφές βίας που οι γυναίκες και τα κορίτσια συνεχίζουν να υφίστανται.

Πηγή

Πως επηρεάζει τα παιδιά το διαζύγιο

2010-11-23T04:28:00.000-08:00

Το διαζύγιο δεν είναι μια επώδυνη διαδικασία τόσο για το ζευγάρι όσο κυρίως για τα παιδιά. Σύμφωνα με πρόσφατη αυστραλιανή έρευνα, τα παιδιά διαζευγμένων γονιών αποφεύγουν τον γάμο περισσότερο από εκείνα που προέρχονται από μια δεμένη οικογένεια, έχουν την τάση να διακόπτουν τις σπουδές τους σε μεγαλύτερο αριθμό από τα άλλα, ωστόσο επιτυγχάνουν στην καριέρα τους.

«Η εμπειρία διαζυγίου, χωρισμού ή θανάτου του ενός εκ των γονέων ενδέχεται να έχει αρνητικές συνέπειες στην ψυχολογική κατάσταση του παιδιού, καθώς επίσης και στην οικονομική και κοινωνική του επιτυχία ως ενήλικα» τονίζεται στην έρευνα.

Nα αναφερθεί ότι ένα στα τέσσερα άτομα ηλικίας 18-34 χρόνων έζησε την εμπειρία διαλυμένης οικογένειας. Αναφορικά με τον γάμο, μόνο το 42% των ατόμων από διαζευγμένους γονείς και ηλικίας 18-34 παντρεύτηκε, ενώ το ποσοστό σ' εκείνους από μη διαζευγμένους γονείς έφθανε το 58%. Επίσης, ενήλικες που έχασαν τον έναν από τους γονείς σε παιδική ηλικία έχουν εισόδημα κατά 8% μικρότερο των άλλων. Τέλος, μόνο το 62% των παιδιών με χωρισμένους γονείς συμπληρώνει τον 12ο χρόνο σχολείου έναντι 77% των άλλων παιδιών.

Η διευθύντρια του Αυστραλιανού Ινστιτούτου Οικογενειακών Μελετών, Ρουθ Γουέστον, δήλωσε ότι τα στοιχεία της έρευνας δεν την εκπλήττουν, καθώς «τα διαπιστώνουμε καθημερινά στον κοινωνικό μας περίγυρο».

Πηγή

Θέλω τη γνώμη σας (και εδώ)

2010-11-21T03:30:00.000-08:00

Χθες μετά από τη γνωστή μου βόλτα στα πέριξ των blogs, βρέθηκα μπροστά στο παρακάτω βίντεο, δυστυχώς δεν κράτησα το site που το είδα βέβαια, αλλά μου έκανε εντύπωση πριν το δω που χαρακτήριζε τη μαμά ως πρότυπο (μετά κατάλαβα ότι ήταν ειρωνικός ο τίτλος).

Στο ποστ ανέφερε πως η πολύ γλυκιά αυτή κοπέλα είναι 14 χρονών, γεμάτη εδώ και καιρό με tattoo, με μακιγιάζ επίσης που έχει κάνει tattoo, κάτι σκουλάρικάκια σε απροσδιόριστα μέρη, φέρνει τους φίλους της και κάνει κανονικά σεξ στο σπίτι (πάντα με προφύλαξη όπως δηλώνει η μητέρα) και σταμάτησε το σχολείο και η μητέρα της τώρα συνεχίζει το ρόλο της δασκάλας. Η μητέρα δηλώνει περήφανη για τη κόρη της και δηλώνει πως έτσι και αλλιώς και οι υπόλοιπες 14 χρονες κάνουν σεξ απλά κρυφά από τους γονείς, οπότε εκείνη προτιμάει να ξέρει τι κάνει η κόρη της και να το κάνει μέσα στο σπίτι. Η μαμά της είναι το στήριγμά της κόρης και το αντίθετο, η μία στηρίζει την άλλη.
πηγή

Δείτε και το βίντεο που ακολουθεί και πείτε μου τη γνώμη σας σαν γονείς. Πιστεύετε πως αυτή η μητέρα φέρεται σωστά? Είναι μήπως τελικά στη πραγματικότητα πρότυπο? ή όχι?

Λέξεις που οδηγούν στο blog μας

2010-11-19T03:59:00.000-08:00

Κάθε τόσο βλέπω την αναφορά που μου έρχεται από τα google analytics και συγκεκριμένα βλέπω τις λέξεις κλειδιά που οδηγούν στο blog μας.
Όχι γιατί είμαι ψωνάρα, αλλά για να καλύψω όσο μπορώ και γω, μιας και δεν είμαι ειδική, κάποια θέματα. Αν ήμουν ψωνάρα θα γραφόμουν σε οποιοδήποτε blog έβρισκα μπροστά μου για να κάνουν και κείνοι το ίδιο. Είναι κάτι που δεν με ενδιαφέρει, αν και σύμφωνα με κάποιους δεν κάνω καλά.

Όλες αυτές οι λέξεις λοιπόν με βάλαν σε σκέψη όταν τις είδα σήμερα μαζεμένες. Και σας τις δείχνω και σας:

διαζύγιο και επιμέλεια παιδιού
αιτίες διαζυγίου
επιμέλεια παιδιού στον πατέρα
νόμοι διαζυγίου
διαζύγιο και διατροφή
έξοδα διαζυγίου
39 χρόνια γάμου τι δικαιώματα έχω μετά το διαζύγιο
μεγαλώνοντας τα παιδιά χωρίς πατέρα
παιδιά χωρίς πατέρα
τι δείχνουν οι ζωγραφιές των παιδιών
διαζύγιο μοιχεία
ανήλικα παιδιά κηδεμονία
αντιδικία διαζυγίου λόγω αλκοολισμού
απιστία αντιμετώπιση
απιστία και διαζύγιο
δεν σ'αγαπώ
διαζύγιο θυμός παιδιού
διαζύγιο και δικαιώματα μητέρας
διαζύγιο και χρηματικό κόστος
διαζύγιο πως να αφήσω το σπίτι μου
διαζύγιο και απόγνωση
διάσταση συζύγων. τι ποσοστό τα ξαναβρίσκει?
δύναμη να χωρίσεις
είμαι χωρισμένη και έχω πρόβλημα με το παιδί μου
εξωσυζυγική σχέση
επιδόματα
επιμέλεια παιδιού
έχει στρέψει το παιδί εναντίον της μάνας του
θέλω διαζύγιο γιατί με απάτησε
μόνη ύστερα από το διαζύγιο
ξαναπαντρεύομαι
όταν ένα παιδί έχει μόνο την μαμά
όταν ο άνδρας σου σε βαριέται
πρόνοια διαζύγιο
πως αντιμετωπίζει η κοινωνία το διαζύγιο
πότε πρέπει να αποφασίζουμε το διαζύγιο
ναρκομανής πατέρας
ψυχολογία απατημένης συζύγου
ψυχολογία χωρισμένης γυναίκας
χωρισμένη μητέρα και ασφαλιστικά μέτρα
χωρισμένη εργαζόμενη μητέρα και οικονομική κρίση
το διαζύγιο αφήνει κοινωνικό στίγμα

Φυσικά έβαλα αυτά που έπρεπε. Δεν έβαλα σεξουαλικές βλακείες, και δεν έβαλα χαζομάρες και άσχετα. Στη παραπάνω λίστα έβαλα τις λέξεις που θεωρώ πως είναι οι πιο σημαντικές, και είναι και οι πιο πολλές στη λίστα με τις 648 αναζητήσεις που έχουν γίνει.

Όλες αυτές οι λέξεις μου προκάλεσαν πόνο όταν τις είδα μαζεμένες. Σαν να έβλεπα μπροστά μου γυναίκες μπροστά σε ένα πληκτρολόγιο να ψάχνουν λύσεις στο google, να κρεμαστούν από τα αποτελέσματά του. Δεν θα μπω στο τρυπάκι να σκεφτώ γιατί έψαχναν κάτι. Η ουσία είναι πως έψαχναν. Και δεν είναι ντροπή. Ντροπή θα έπρεπε να νιώθει η κοινωνία και οποιος ενδιαφερόμενος τις έκανε να φτάσουν να ψάξουν σε μία κρύα οθόνη για λύσεις και απαντήσεις. Γιατί μία γυναίκα όταν χωρίζει, όλα αλλάζουν. Και δεν υπάρχει ένα χέρι βοηθείας. Γιατί τα πιο πολλά σωματεία είναι φτιαγμένα από κόμματα, και ένα σωματείο που υπάρχει, και προσωπικά ζήτησα υλικό πολλές φορές από την πρόεδρό του, δεν έχει καν ενδιαφερθεί για να μου στείλει κάτι, έστω να δω τι είναι. Οι γυναίκες αυτές τις περισσότερες φορές είναι μονές και παλεύουν μόνες για να τα καταφέρουν. Και αν κάποιοι θεωρούν πως η διατροφή που απαιτούμε (και πολλές φορές δεν τη παίρνουμε) είναι για να την αράζουμε, κάνουν μεγάλο λάθος. Είναι για να μεγαλώσουμε λίγο καλύτερα τα παιδιά μας.

Δεν μιλάω εκ μέρος όλων των γυναικών. Δεν είμαι όλες οι χωρισμένες γυναίκες εγώ. Εγώ τα βλέπω από τη δική μου πλευρά. Και μιλάω γιατί έχω δει σχόλια, έχω διαβάσει mails, έχω γνωρίσει ανθρώπους. Απλά θέωρησα ότι θα έπρεπε και σας να σας δείξω τι ψάχνουν κάποιες χωρισμένες γυναίκες και μητέρες.

Αυτά!

Τελικά γιατί παντρευόμαστε? οεο?

2010-11-18T03:17:00.000-08:00

Θυμάμαι τη μανούλα μου που μου έλεγε από μικρή "εσύ είσαι κορίτσι, θα παντρευτείς, θα κάνεις οικογένεια, θα κάνεις παιδάκια" και έτσι μεγάλωσα. Ή αλλιώς "να τον δέσεις τον γάιδαρό σου" και μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, οι περισσότερες έτσι μεγαλώσαμε. Μας είχαν ποτίσει τον εγκέφαλο. Σαν παγκόσμια συνωμοσία των μαμάδων της γενιάς μας.

Μη ξεχνάμε και τα παραμυθάκια που μας λέγαν ε? Η σταχτοπούτα το παντρεύτηκε το βασιλόπουλο, η Χιονάτη επίσης, η κοκκινοσκουφίτσα τη γλύτωσε γιατί ήταν ανήλικη αλλά εκείνη πήρε άλλο ρόλο: την κάναν Kill Bill με κόκκινα. Τα 3 γουρουνάκια επίσης τη γλύτωσαν (για τεχνικούς λόγους). Η ωραία κοιμωμένη και εκείνη το πήρε τον παίδαρο, έστω και κοιμισμένη. Σχεδόν όλα τα παραμύθια με όμορφες ενήλικες τελείωναν με την εξής φράση "η κοπέλα παντρεύτηκε το βασιλόπουλο και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα". Δεν γλυτώνει καμία. Αν και εγώ θα προτιμούσα να παντρευτώ τον ΑΒ Βασιλόπουλο, όλα θα τα είχα με τη κρίση που έχουμε.

Το θέμα είναι....τι έγινε μετά στα παραμύθια?? Δηλαδή η σταχτοπούτα συνέχιζε να χάνει το γοβάκι της για να κρατάνε τη σπίθα με τον παίδαρο και να παίζουν κυνηγιτούλι στο παλάτι?? Ή η χιονάτη πότε πότε έτρωγε και από ένα μηλαράκι για να κάνει και κείνη το ίδιο? Μείναν παντρεμένες ή μήπως χώρισαν? Άντε δηλαδή η σταχτοπούτα να το έχασε μία το γοβάκι, δύο, τρείς, δεκαπέντε, ε άντε να έχασε και το άλλο το γοβάκι, άντε σου λέω και τη τιάρα, τι σκατά? η Χιονάτη πάλι, με τόσα μήλα, μπορεί και να είχε στουμπώσει! φάε και κανα ακτινίδιο κοπελιά!! πεθερά πεθερό αλήθεια δεν είχαν? επίσης όλο το υπηρετικό προσωπικό στο παλάτι ήταν άντρες για να μη κινδυνεύει ή είχε και γυναίκες και για αυτό σταμάτησε εκεί το παραμύθι? Πάντα αναρωτιόμουν. Για τα μόνα παραμύθια που δεν αναρωτιόμουν ήταν κάποια τοπικά μικρασιατικα, που μου έλεγε η γιαγιά μου, για γυναίκες που μάγευαν με την ομορφιά τους (Σμυρνιές για) και τα μαγέματά τους, τους άντρες, όποτε άντε να ξεφύγουν μετά από τόσα ξόρκια και τόσα φίλτρα που τους πότιζαν. Αυτά τα είχα σίγουρα ότι τελείωναν έτσι. Till death do us apart που λέει και η εικόνα! Σιγουράκια!

Μαθαίνω κάποιες φορές για φίλους που παντρεύονται και ξέρετε τι λέω πρώτα απ' όλα? "Αχ τον καημένο". Και του τα λέω και κείνου ή εκείνης "Μη παντρεύεσαι ωρε!!". Ντιπ! Αυτός ο κωλοέρωτας χτυπάει χειρότερα από σφηνάκι τεκίλας! Τα βλέπεις όλα! Και γω χαίρομαι γιατί εκείνοι είναι ευτυχισμένοι, πάντα όμως με τον φόβο που δεν εκφράζω μπροστά τους.

Δυστυχώς κάποια από τα ζευγάρια αυτά, που εγώ, εννοείται για πλάκα γιατί πάντα λάτρευα την οικογένεια, τους έλεγα να μη παντρευτούν, τελικά... χώρισαν. Και σου λένε..."καλά μου τα έλεγες". Και τι να τους πεις τώρα που είναι πονεμένοι? Δεν μπορείς να πεις και τίποτα.

Ο 1 στους 4 γάμους σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της χώρας μας καταλήγει σε διαζύγιο. Υπολογίζεται πως το 2020 θα φτάσει ο 1 στους 2 γάμους να καταλήγει εκεί. Και φυσικά δεν θα υπολογίσεις κρίση για να μη πάρεις διαζύγιο, θα το πάρεις, γιατί τυπικά, όπως ήθελες να δεσμευτείς, έτσι θες και να ελευθερωθείς.

Τυπικά!!! εδώ βρίσκεται η ουσία. Στο τυπικά. Λες και δεν μπορείς να ζήσεις καλά με έναν άνθρωπο χωρίς τον γάμο. Λες και τα στέφανα και οι βέρες θα φτιάξουν και θα κρατήσουν τη σχέση. Και έτσι τρέχουμε πρώτα να παντρευτούμε και ο 1 στους 4 μετά από σχεδόν 2-3 χρόνια γάμου τρέχει και να χωρίσει. Γιατί ναι μεν έχουμε μάθει να θέλουμε τον γάμο και την οικογένεια, και όντως όλα γίνονται με τις καλύτερες προθέσεις, αλλά δεν έχουμε μάθει να κρατάμε τον γάμο, που είναι ένας διαρκής αγώνας, και είναι μεγάλη μαγκιά για μένα όποιος το καταφέρνει αυτό. Και φυσικά δεν μιλάω τυπικά, αλλά ουσιαστικά. Ουσιαστικοί γάμοι!

Ωραία τα πανηγύρια δεν λέω. Όμορφες οι τελετές. Αλλά...ποια είναι τελικά η ουσία? Το αν τα κουφέτα θα έχουν μέσα σοκολάτα ή αμύγδαλο? ή μήπως αν σε 5-10 χρόνια ο/η σύζυγος θα συνεχίσει να μας σέβεται και ο έρωτας να έχει μεταμορφωθεί σε αγάπη? Μήπως να το πάρουμε αλλιώς το πράγμα?

Η Γονεϊκή σχέση.(Λ.Κερεντζή)

2010-11-09T18:22:00.000-08:00

Η σύγκρουση

Οι Γονείς πολλές φορές είναι αναγκασμένοι να στραφούν ενάντια στην επιθυμία του παιδιού τους πράγμα που μπορεί να τους στεναχωρεί και να τους προβληματίζει Σε μεγαλύτερο βαθμό, αυτή η εναντίωση μπορεί και να τους γεμίζει με ενοχές και αμφισβήτηση του ρόλου τους. Διότι πολλές φορές πιάνουν τον εαυτό τους να μην ξέρει πως πρέπει να φερθεί μπροστά σε αυτή την παιδική ή την εφηβική επιθυμία για άμεση ικανοποίηση. Αντιλαμβάνονται ότι η κατάσταση μπορεί να τους οδηγείσει σε αδιέξοδο.

Η επιθυμία του παιδιού για ικανοποίηση και η αντίθεση του γονέα σε αυτή, αποτελούν το περιεχόμενο μιας σύγκρουσης όπου ο γονέας τις περισσότερες φορές θέλει να την αποφύγει.

Η σύγκρουση όμως είναι μια αναπόφευκτη έκφραση της σχέσης γονέα-παιδιού και θεωρείται φυσιολογική. Η απουσία της σύγκρουσης είναι μη φυσιολογική. Μέσα από την σύγκρουση τόσο το παιδί όσο και ο γονέας ψάχνουν για τον επανακαθορισμό των ορίων τους, αλλά και του πλαισίου αναφοράς τους
Η σύγκρουση εκφράζει την διαφορετικότητα, την δυναμικότητα και την ικανότητα του ατόμου να ελέγξει και να καθορίσει το πεδίο επιρροής του σε σχέση με τον άλλον. Στην προσπάθεια διαφοροποίηση η σύγκρουση αποτελεί βασική της έκφραση. Μέσα από την εναντίωση τα μέλη της σχέσης διαμορφώνουν τη ταυτότητας τους. Η διαδικασία είναι ίδια για το παιδί αλλά και για τον γονέα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι γονέας και παιδί βρίσκονται στην ίδια δυναμική εξέλιξη και ανάπτυξης. Δεν πρέπει να συγχέουμε την ανάπτυξη με την οργανική ανάπτυξη αλλά με την ψυχοκοινωνική η οποία δεν σταματάει ποτέ και για κανένα.

Η επιθυμία

Στη σχέση γονέα-παιδιού, η επιθυμία του παιδιού συναντά την επιθυμία του γονέα.
Τι θέλει ο γονέας;
Είναι ξεκάθαρος για την δική του επιθυμία στην σχέση με το παιδί του;

Μόνο όταν αυτός είναι ξεκάθαρος για το τι πρέπει, και τι θέλει, τότε μόνο, μπορεί να γίνει ξεκάθαρο και για το παιδί, τι επιτρέπεται και τι όχι.
Η σχέση με το παιδί φέρνει τον γονέα αντιμέτωπο με τον εαυτό του. Άρα αν αυτή η αλληλεπίδραση γονέα-παιδιού οδηγεί το γονέα σε αδιέξοδο, αυτό το αδιέξοδο δεν είναι προϊόν της αντίδρασης του παιδιού, αλλά είναι προϊόν της συμπεριφοράς-απάντησης του ίδιου του γονέα. Το αδιέξοδο της σχέσης είναι πρωτίστως το αδιέξοδο του γονέα, διότι αυτός είναι ο παιδαγωγός, όχι μόνο για την ματαίωση και την διαμόρφωση της παιδικής επιθυμίας, αλλά και για την ικανοποίηση της μέσα στα πλαίσια που ο ίδιος έχει ορίσει.
Η επιθυμία του παιδιού διαμορφώνεται σύμφωνα με τα όρια τα οποία θέτει ο γονέας. Η διαμόρφωση αυτή οδηγεί στην ωριμότητα του. Στην δυνατότητα ελέγχου και κατεύθυνση της σε στόχους κοινωνικά αποδεχτούς και ανάλογους με τις ικανότητες του. Πολλές φορές η επιθυμία του γονέα διαμορφώνει αυτούς τους στόχους για τους οποίους το παιδί δεν είναι ικανό να τους πιάσει.
Η επιθυμία του γονέα μπορεί να επηρεάσει το παιδί και να καθορίσει την δική του επιθυμία. Οι γονείς πρέπει να γνωρίζουν ότι, έτσι ή αλλιώς επηρεάζουν την επιθυμία του παιδιού τους, διότι αποτελούν μοντέλα προς μίμηση για αυτά. Αλλά πολλοί γονείς δεν σταματάνε εδώ, απαιτούν την πλήρη συμμόρφωση με διαφορετικούς τρόπους. Σε αυτή την περίπτωση η σύγκρουση για τον γονέα είναι ανεπίτρεπτη καθώς ο γονέας παρουσιάζεται ως ο γνώστης των πάντων και καθυποτάσσει στην δική του επιθυμία την επιθυμία του παιδιού.
Άρα η επιθυμία του γονέα πρέπει να έχει όρια. Τα όρια τα βάζει το ίδιο το παιδί μέσω της εναντίωσης του σε αυτή. Τα βάζει με την παρουσία του και καλεί τον γονέα να συμμορφωθεί και ο ίδιος σε αυτή την παρουσία. Η συμμόρφωση του γονέα έχει σχέση με την αντίληψη και την κατανόηση των δυνατοτήτων του παιδιού του. Έχει σχέση με την αποδοχή και την παροχή του χώρου και του χρόνου για την έκφρασή της επιθυμίας του, όσο παράλογη και αν φαίνεται.
Οι γονείς πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν βρίσκονται μόνο μπροστά, αλλά και μέσα στις καταστάσεις που διαδραματίζονται στην οικογένεια και αποτελούν μέρος τους.
Από την εμπειρία μου συναντώ συχνά γονείς οι οποίοι μπορούν να σου περιγράψουν με λεπτομέρειες τι κάνει ή τι παρατηρούν στο παιδί τους, αλλά δεν μπορούν να μιλήσουν για την δική τους εμπειρία και συμπεριφορά. Αυτό δεν σημαίνει ότι θεωρούν την δική τους συμπεριφορά και την δική τους επιθυμία σαν φυσιολογική, αλλά ντρέπονται να την αναφέρουν και όταν το κάνουν είναι γεμάτοι με ενοχές.
Πολλές φορές μέσα από τις περιγραφές τους δίνεται η εντύπωση ότι το παιδί τους μεγαλώνει μόνο του. Μιλάνε για D.N.A. Για κληρονομικότητα δίνοντας μου την εντύπωση ότι προσπαθούν να αποφύγουν την υπευθυνότητα του ρόλου τους σαν καθοριστικό στοιχείο της γονεϊκής σχέσης, ρίχνοντας, άθελά τους αυτή την υπευθυνότητα στα παιδιά . Από την εμπειρία μου επίσης συναντώ γονείς οι οποίοι φοβούνται την σύγκρουση, την θεωρούν σαν κατάσταση που πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία και δεν βλέπουν την φυσιολογικότητα της.

Η Αυτονομία

Η γονεϊκή σχέση είναι αρχικά μια παιδαγωγική σχέση. Σαν σχέση λοιπόν είναι κάτι που βιώνεται. Το βίωμα αυτό είναι στόχος αλλά και μέσο για την διαπαιδαγώγηση του παιδιού. Η Γονεϊκή σχέση είναι αυτο-αποκαλυπτόμενη. Στοιχειοθετείται, δημιουργείται και κτίζεται μέσα από την καθημερινή πράξη, μέσα από την σχέση γονέα-παιδιού. Είναι το προϊόν της αλληλεπίδρασης γονέα παιδιού.
Οι οικογενειακές καταστάσεις εκφράζονται μέσω των αλληλεπιδράσεων των μελών της οικογένειας. Η παρουσία του παιδιού καθορίζει και αλλάζει το πλαίσιο αναφοράς μιας οικογένειας καθώς και των γονέων. Άρα πρέπει να σημειώσουμε ότι κάθε τι σε αυτή την σχέση είναι καινούργιο για τον γονέα, όπως και για το παιδί, στα διάφορα στάδια ανάπτυξης του. Επίσης πρέπει να σημειώσουμε ότι γονέας και παιδί συμμετέχουν και οι δύο επί ίσοις όροις σε αυτή την ανάπτυξη Όπως το παιδί αποκαλύπτει τον κόσμο μέσω αυτής της σχέσης έτσι και ο γονέας ανακαλύπτει τον εαυτό του μέσα από τον ρόλο του γονέα. Πρέπει και αυτός να πάρει το ρίσκο και να δοκιμάσει τακτικές ακόμα που δεν γνωρίζει το αποτέλεσμά τους.
Ο γονέας πάει ψάχνοντας στην σχέση με το παιδί του. Αυτό το ψάξιμο τον κάνει γονέα, το αντίθετο είναι σαν να αποφεύγει τον ρόλο του. Οι γονείς λοιπόν πρέπει να αποδεχθούν το σύστημα της δοκιμής και πλάνης με τον ίδιο τρόπο που το αποδέχεται και το παιδί, μέσα από το οποίο θα ανακαλύψουν τους τρόπους και τις συμπεριφορές που καθορίζονται από την παρουσία του παιδιού. Πρέπει να αποδεχτούν την αυτονομία τους όσο τρομαχτική και αν είναι.
Η γονεϊκή σχέση είναι μια σχέση συνεργασίας και όχι επιβολής Η συμπεριφορά του γονέα αποτελεί τον ένα πόλο της συνεργασίας, ο άλλος είναι η συμπεριφορά του παιδιού. Άρα, όπως είπαμε δεν είναι μόνο το παιδί που αποκαλύπτει τον κόσμο αλλά και ο γονέας. Σε αυτή την περίπτωση η παιδαγωγική σχέση αποτελεί και για τον γονέα όπως και για το παιδί το μέσο αλλά και το στόχο για την δική του εξέλιξη προς την σταθερότητα και κατ' επέκταση την αυτονόμηση του.
Η γονεϊκή σχέση, που όπως είπαμε, είναι μια παιδαγωγική καθαρά σχέση, είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας με το παιδί στην βάση της αποδοχής, της εμπιστοσύνης και της σταθερότητας της σχέσης, χαρακτηριστικά τα οποία πρέπει να έχει ο γονέας και αν δεν τα έχει πρέπει να τα ανακαλύψει μέσα από την σχέση με το παιδί του για να μπορέσει να τα μεταδώσει. Η παρουσία του παιδιού απαιτεί από τον γονέα να αλλάξει στάση ζωής. Να αναλάβει την υπευθυνότητα του ρόλου του και το ρίσκο που του αναλογεί.
Οι γονείς είναι αναγκασμένοι να ακολουθήσουν αυτό που η κοινωνία έχει ορίσει σαν θεσμικό αξίωμα του ρόλου τους, την φροντίδα, την αγάπη, και την καθοδήγηση του παιδιού προς την αυτονομία. Η αυτονομία όμως έχει σχέση με την δική τους ανάγκη για αυτονόμηση. Πολλοί γονείς νιώθουν ότι η παρουσία του παιδιού περιορίζει την ελευθερία τους, την αυτονομία τους χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι η παρουσία του παιδιού μπορεί να τονώσει την αυτονομία του γονέα.
Το παιδί χρειάζεται ένα αυτόνομο γονέα για να μπορέσει να αυτονομηθεί. Άρα η παρουσία του παιδιού απαιτεί από τον γονέα την ικανότητα να παίρνει αποφάσεις, να ελέγχει και να καθορίζει την εξέλιξη της ανάπτυξη του, καθώς και την εξέλιξη του παιδιού του. Αυτό δημιουργεί μια ζώνη ασφάλειας για το παιδί μέσα στην οποία μπορεί να απλώσει την ζωή του, όπως λέει και ο ποιητής.
Άρα η αυτονομία του γονέα εκδηλώνεται τόσο μέσα από την σύγκρουση, όσο και από την συνεργασία με το παιδί του και αποτελεί το περιβάλλον μέσα στο οποίο το παιδί θα διδαχτεί την κατάχτηση και υπεράσπιση της δικής του αυτονομίας.

ΠΗΓΗ:http://kerentzis.blogspot.com/

Οι Έλληνες λένε "ναι" στον γάμο!

2010-11-06T06:11:00.000-07:00

Σταθερά στα ύψη, παραμένουν οι αριθμοί των γάμων στην Ελλάδα σε σχέση με τις περισσότερες από τις ανεπτυγμένες χώρες της ηπείρου μας, όπως καταδεικνύουν τα...
αποτελέσματα μελέτης του καθηγητή στο τμήμα Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, κ. Βύρωνα Κοτζαμάνη.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην έρευνα, στον τομέα της σύστασης και διάλυσης των έγγαμων συμβιώσεων η Ελλάδα διαφοροποιείται ακόμη σημαντικά. Οι Ελληνίδες είχαν και εξακολουθούν να έχουν, σχετικά έντονη γαμηλιότητα και οι συναφθέντες γάμοι παραμένουν σχετικά σταθεροί, όταν στις περισσότερες από τις ανεπτυγμένες χώρες της ηπείρου μας, μετά το 1990, σημειώνονται ριζικές ανακατατάξεις με αποτέλεσμα ο θεσμός του γάμου και της έγγαμης συμβίωσης να δέχεται έντονες πιέσεις.

Ο συγχρονικός δείκτης γαμηλιότητας, κυμαίνεται ακόμη (1997-2006) στους 60-70 γάμους ανά 100 γυναίκες, παραμένοντας από τους υψηλότερους στην ΕΕ.

Εν τούτοις οι πρώτες ενδείξεις έχουν ήδη εμφανισθεί: η πτώση της μέσης ηλικίας στο γάμο τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες έχει ανακοπεί και από το 1983 και μετά οι προσερχόμενοι για την τέλεση ενός πρώτου γάμου είναι 1-2 μήνες κατ’ έτος μεγαλύτερης ηλικίας αυτών της προηγούμενης χρονιάς. Ακόμη, ο συγχρονικός δείκτης ακολουθεί πτωτική πορεία και οι γενεές που έχουν γεννηθεί στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο (>1952) αρχίζουν να έχουν φθίνουσα τελική γαμηλιότητα.

Παρ’ όλα αυτά, οι διαφορές που μας χωρίζουν από τις λοιπές χώρες-μέλη της Κοινότητας είναι σημαντικές: 90-95 στις 100 Ελληνίδες, που γεννήθηκαν ανάμεσα στο 1959 και το 1968, θα συνάψουν έναν πρώτο γάμο, όταν στην Σουηδία το 30-40% των γυναικών που γεννήθηκαν την ίδια δεκαετία θα μείνουν άγαμες. Στη δε Γαλλία, τη Φιλανδία, την Αυστρία, τη Γερμανία το αντίστοιχο ποσοστό κυμαίνεται στο 25-30%.

Ταυτόχρονα, όμως, όπως και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, οι Ελληνίδες των διαδοχικών γενεών συνάπτουν ένα πρώτο γάμο όλο και σε μεγαλύτερη ηλικία: αν οι γυναίκες, που γεννήθηκαν στη χώρα μας στο μεσοπόλεμο παντρευόντουσαν για πρώτη φορά γύρω στα 25,5 έτη και εκείνες που γεννήθηκαν την δεκαετία του 1950 γύρω στα 23,5 έτη, οι νεότερες γενεές, που γεννήθηκαν λίγο πριν από τα τέλη της δεκαετίας του ‘ 70, συνάπτουν τον πρώτο γάμο τους σε ηλικία 24,5 ετών και η ανοδική αυτή τάση δεν αναμένεται να ανακοπεί σύντομα.

Το ίδιο ισχύει, αναφέρει ο κ. Κοτζαμάνης και όσον αφορά στη διάλυση των έγγαμων συμβιώσεων. Και στο θέμα αυτό, ο ευρωπαϊκός νότος δέχεται τους μακρινούς απόηχους της γενικευμένης κρίσης των έγγαμων συμβιώσεων, όπως διαφαίνεται από την πορεία των συγχρονικών δεικτών.

Είναι δε χαρακτηριστικό ότι, στους 100 γάμους που πραγματοποιήθηκαν στις αρχές του 1960 στη χώρα μας, 45 χρόνια αργότερα μόλις 6-8 έχουν διαλυθεί, όταν στη Δανία και στη Σουηδία έχει διαλυθεί το 1/3 και στη Γαλλία, Ελβετία και Αυστρία το 1/6 έως το 1/5. Αντίστοιχα, στους 100 γάμους που συνάφθηκαν στην Ελλάδα γύρω από το 1970 οι 12 αναμένεται να οδηγηθούν σε διαζύγιο, όταν στη Δανία και στη Σουηδία την κατάληξη αυτή θα έχουν πιθανότατα οι 40, και στη Γαλλία, την Αυστρία, την Γερμανία και Ελβετία οι 25 – 30.

Πηγή

Σε ποια ηλικία του παιδιού να χωρίσω?

2010-11-04T12:43:00.000-07:00

Είναι αναμφίβολα παραδεκτό ότι το διαζύγιο αποτελεί μια τραυματική εμπειρία για όλη την οικογένεια κυρίως όμως για τα παιδιά. Έτσι πολλοί γονείς ενώ σκέφτονται καιρό το ενδεχόμενο χωρισμού τους ωστόσο πάντα υπάρχει μέσα τους μια μεγάλη αναστολή που λειτουργεί σαν τροχοπέδη αυτή είναι τα παιδιά τους. Κάποιοι μάλιστα ενώ αποφασίζουν να χωρίσουν, διατίθενται να αναβάλουν το διαζύγιό τους μέχρις ότου το παιδί ή τα παιδιά τους φτάσουν σε λιγότερο ευαίσθητη ηλικία. Ρωτούν λοιπόν πολύ συχνά «πότε είναι καλύτερο για τα παιδιά να χωρίσω». Μου είναι ιδιαίτερα δύσκολο να σας προσδιορίσω ότι κάποια ηλικία είναι κατάλληλη για το διαζύγιο. Μη ξεχνάτε ότι μιλάμε για τα παιδιά μας και για το ψυχισμό τους. Τα παιδιά σε όποια ηλικία και να βρίσκονται δυσκολεύονται να αποδεχθούν ότι θα ζουν με τον ένα γονιό τους και θα βλέπουν κάποιες φορές τον άλλο. Εφόσον όμως είμαι υποχρεωμένη να απαντήσω θα σας αναφέρω ότι διεθνείς μελέτες προσδιορίζουν ότι
συγκεκριμένα δύο ηλικιακές ομάδες παιδιών φαίνεται να είναι πιο ευάλωτες από τις άλλες. Αυτές είναι τα παιδιά

• της προσχολικής ηλικίας (βρέφη και παιδιά έως 6 ετών)

• της προεφηβείας ή αυτά που διανύουν το πρώτο στάδιο της εφηβείας (περίπου 10 έως 14 ετών).

Καλό είναι να λάβετε πάντως υπόψη σας παράλληλα και άλλες παραμέτρους πέραν της ηλικιακής ομάδας στην οποία ανήκει το παιδί, όπως

• πότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή και για εσάς, πότε δηλαδή θα είστε εσείς έτοιμος ή έτοιμη για το χωρισμό
• πόσο υποβαθμίζεται στο μεταξύ η ποιότητα της ζωής (της δικής σας και των παιδιών) αν υπάρχουν συνεχείς φασαρίες- τσακωμοί ή και ξυλοδαρμοί
• την παραμέληση στην οποία συχνά υποβάλλονται τα παιδιά όταν είστε «πάνω στα χωρίσματα» αλλά δεν προχωράτε στο διαζύγιο. Καθώς δηλαδή η οικογενειακή ζωή γίνεται αφόρητη, εσείς και ο άλλος γονιός αφήνετε άθελά σας ακάλυπτες ιδιαίτερα σημαντικές ανάγκες των παιδιών.
• Το κόστος που έχουν για το παιδί γενικά όσα προηγούνται του διαζυγίου και τα οποία το πληγώνουν εξαιρετικά βαθιά. Μερικές φορές το διαζύγιο μάλιστα τραυματίζει το παιδί λιγότερο από τη βιαιότητα ή την απόλυτη παγωνιά μέσα στην «πλήρη» οικογένειά του. Όταν λοιπόν ο γάμος είναι πολύ κακός, το διαζύγιο μπορεί να λυτρώνει το παιδί από όσα εξαιρετικά δυσάρεστα ήδη βιώνει.
• τις οικονομικές συγκυρίες, δεδομένου ότι το διαζύγιο έχει υπολογίσιμες οικονομικές συνέπειες τόσο για εκείνον που αναχωρεί όσο και για εκείνον που μένει με το παιδί.

Ένας γενικός κανόνας για εσάς και τα παιδιά σας είναι επίσης ο χωρισμός να μην συμπέσει χρονικά με ένα άλλο σοβαρό στρες στη ζωή σας ή στη ζωή τους–γενικά με κάποια άλλη μεγάλη αλλαγή.

ΕΠΕΙΓΟΝ!!!!!!!

2010-11-02T03:32:00.000-07:00

Παρακαλώ διαβάστε όλο το κείμενο και όποιος μπορεί ας βοηθήσει!! Η ανάγκη για βοήθεια είναι άμεση, και δεν χωρά αναβολές . Το άτομο αυτό είναι υπαρκτό και χρειάζεται τη βοήθειά μας όσο γίνεται πιο γρήγορα!!!!!!

Πρόκειται για μία αγαπημένη φίλη από τη Λευκωσία, τηΜαρία Δημητρίου, η οποία είναι 25 ετών και πάσχει από μία σπάνια νευρολογική νόσο, το σύνδρομο Behcet-Αδαμαντιάδη ή“Neurobehcet disease”, που προσβάλλει ταυτόχρονα πολλά όργανα του ανθρώπινου σώματος. Η νόσος αυτή της έχει προκαλέσει ρευματοειδή αρθρίτιδα, σκλήρυνση κατά πλάκας, επιληπτικές κρίσεις, χρόνια εγκεφαλίτιδα λόγω φλεγμονής του εγκεφαλονωτιαίου υγρού, καθώς και μειωμένη όραση και ακοή.

Επιπλέον, έχουν κάνει την εμφάνισή τους μια σειρά από καρκινικοί όγκοι κοντά στην υπόφυση, αλλά και στην κοιλιακή χώρα, πράγμα που κάνει την κατάσταση ακόμα πιο απελπιστική.

Η Μαρία έχει κάνει μια σειρά από χειρουργικές επεμβάσεις στην Κύπρο και στην Αγγλία, χωρίς θεαματικά αποτελέσματα, ενώ αναγκάζεται να παίρνει σχεδόν σε καθημερινή βάση ισχυρά παυσίπονα, μορφίνη και κορτιζόνη, προκειμένου να αντέχει τους φρικτούς πόνους. Μέχρι στιγμής η μόνη ελπίδα φαίνεται πως έρχεται από το Mayo Clinic των Η.Π.Α., μια κλινική με ιδιαίτερη εξειδίκευση στη συγκεκριμένη νόσο.

Το πρόβλημα είναι πως το υπουργείο Υγείας της κυπριακής κυβέρνησης αρνείται να καλύψει τα υψηλά έξοδα νοσηλείας, με αποτέλεσμα να χάνεται πολύτιμος χρόνος, κατά τη διάρκεια του οποίου η υγεία της Μαρίας επιδεινώνεται δραματικά.

Για το λόγο αυτό, η οικογένεια της Μαρίας αναγκάστηκε (μετά από προτροπή των γιατρών και πολλών φίλων) να ανοίξει λογαριασμούς στην Ελληνική Τράπεζα και στη Νέα ΣΠΕ ( Νέα Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία) Αγλαντζιάς, προκειμένου να συγκεντρωθεί το χρηματικό ποσό που απαιτείται για να μεταφερθεί η Μαρία στο Mayo Clinic και να υποβληθεί στις απαραίτητες εξετάσεις και επεμβάσεις. Οι γιατροί που την παρακολουθούν τονίζουν πως το ταξίδι πρέπει να γίνει μέσα στον επόμενο μήνα, καθώς δεν υπάρχει πλέον καιρός για χάσιμο και τα περιθώρια συνεχώς στενεύουν. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως η ζωή της κρέμεται πλέον από μια κλωστή.

Η ίδια η Μαρία γνωρίζει πολύ καλά την κρισιμότητα της κατάστασής της (μας ενημερώνει συχνά μέσα από το ιστολόγιό της, αλλά και με sms στα κινητά μας τηλέφωνα, μόνο που αποφεύγει να μιλήσει σε κινητό, λόγω της ακτινοβολίας) και το μόνο που ζητάει είναι όση ζωή της απομένει να είναι κατά το δυνατό ποιοτική, πράγμα που σημαίνει να μην πονάει και να μπορεί να εκτελεί βασικές λειτουργίες και να αυτοσυντηρείται. Ό,τι δηλαδή για όλους εμάς θεωρείται δεδομένο και αυτονόητο, για εκείνη είναι το στοίχημα και το όνειρό της ζωής της…

Θέλω επίσης να τονίσω πως η Μαρία είναι μια κοπέλα περήφανη και αξιοπρεπής και δεν ήθελε με τίποτα να ανοιχτεί λογαριασμός για χάρη της. Εγώ ο ίδιος την παρακαλούσα για μήνες μέσω e-mail και γραπτών μηνυμάτων και η μόνιμη απάντησή της ήταν πως δε θέλει να γίνει αποδέκτης εράνου και “ελεημοσύνης”. Τον τελευταίο μήνα όμως η επιδείνωση της υγείας της ήταν αλματώδης, έτσι αναγκάστηκε να συμφωνήσει, με μοναδικό όρο να μη δημοσιευτεί η φωτογραφία της.

Γνωρίζοντας πόσο δύσκολο είναι, στην άσχημη οικονομική συγκυρία που διανύουμε, να στερηθούμε οποιοδήποτε χρηματικό ποσό, σας ζητώ να αγκαλιάσουμε όλοι μαζί αυτό το γενναίο κορίτσι, που παλεύει καθημερινά με τις ασθένειες και το θάνατο κι όμως μπορεί ακόμα να γελά και να ονειρεύεται, δίνοντας μας κουράγιο, δύναμη ψυχής και παράδειγμα ζωής. Όσοι επιθυμούν να συνεισφέρουν, μπορούν να καταθέσουν την οικονομική τους βοήθεια στους παρακάτω λογαριασμούς:

1]. Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς : CY14007042100000000020162227 – SWIFT NUMBER: CCBKCY2N

2]. Ελληνική Τράπεζα: CY43005001120001121054591900 – SWIFT NUMBER: HEBACY2N

Όνομα: Μαρία Δημητρίου

[Διευκρινιστικά, η «Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς» είναι μια Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία, με έδρα την Κύπρο, που ιδρύθηκε το 1948 για να προστατεύσει τα εισοδήματα των πολιτών από την εκμετάλλευση της τοκογλυφίας και που σήμερα δραστηριοποιείται σε πολλούς τομείς, ένας απ’ τους οποίους είναι και η συμμετοχή στην οργάνωση φιλανθρωπικών εκστρατειών. Για περισσότερες πληροφορίες:

http://aglantzia.net16.net ]

Υποθέτω (με κάποια επιφύλαξη) πως, αν δεν υπάρχει στην πόλη σας υποκατάστημα της Ελληνικής Τράπεζας, μπορείτε να καταθέσετε το ποσό σε κάποια άλλη τράπεζα και από αυτή να μεταφερθούν τα χρήματα στους λογαριασμούς της Μαρίας, μέσω διατραπεζικής συναλλαγής.

Πάμε, παιδιά, να κάνουμε όλοι μαζί την προσπάθειά μας!

Πιστεύω στη δύναμη της συλλογικότητας που μπορεί να κάνει θαύματα με τη βοήθεια της τεχνολογίας!

Έχουμε αποδείξει ότι το διαδίκτυο μας φέρνει πιο κοντά και μας ενώνει. Ας αποδείξουμε τώρα πως δε μας ενώνουν μόνο φιλοσοφικές ανησυχίες, μουσικές προτιμήσεις και η απλή ανάγκη για επικοινωνία!

Ας κάνουμε μαζί την υπέρβαση! Το ξέρω ότι μπορούμε!

Δώστε ό,τι θέλει ο καθένας απ’ το υστέρημά του και διαδώστε την εκστρατεία μας σε γνωστούς και άγνωστους! Ίσως έχει κάποιος πρόσβαση σε τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς και σε εφημερίδες. Αν δώσουμε μεγάλη δημοσιότητα, θα το σώσουμε το κορίτσι!

Όσοι θέλετε να επισκεφτείτε το αρχικό μπλογκ της Μαρίας, μπείτε στο:

www.mariatweety.blogspot.com

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για την κατάστασή της και να επικοινωνήσετε προσωπικά με την ίδια, μπορείτε να της στείλετε e-mail στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

mariademetriou@ymail.com

Με τον τρόπο αυτό, μπορεί να σας στείλει και μια πρόσκληση για να μπείτε στο δεύτερο μπλογκ, το οποίο λειτουργεί μόνο για φίλους που επιλέγει η ίδια η Μαρία, γιατί θέλει να αποφύγει διάφορους ενοχλητικούς που έγραφαν ανοησίες στο αρχικό μπλογκ.

Με αυτά σας αφήνω και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την προσπάθειά σας!

Πηγή: Η πόλη των τρελών