QueerPop

QPOP.BLOG - nowa odsłona

2018-09-25T23:33:00.001+02:00

Wszystkich Państwa, którzy jeszcze obserwują nasz adres (i zapewne dawno uznali, że queerpop.pl dokonał żywota), zapraszamy serdecznie pod nowy adres - qpop.blog, gdzie powoli wracamy do życia.

Do zobaczenia!

OH!BOY: Be my Valentine...

2017-02-14T20:48:00.000+01:00

Yes, please.
źródło: Summer Diary Procject / summerdiaryproject.com

BEARDY: Jaysen on Flickr

2015-03-07T14:09:00.000+01:00

Pan gładko-szorstki. Poniżej jeszcze jeden, kilku innych - u autora.

SHORTS: The Grind

2015-03-05T00:44:00.001+01:00

Pięć minut na temat randkowania w świecie aplikacji, oczami studentów Central Florida University.
Etiuda bierze udział w CampusMovieFest - największym światowym festiwalu filmów studenckich.

Nie wiemy, jak wy, według nas takie misie powinny być pod nieustającą ochroną...

CLIP DNIA: Max Barskih - Хочу танцевать

2015-02-19T16:05:00.001+01:00

Max kontratakuje. Niespełna rok temu ujął wszystkich romantycznym acz nowoczesnym albumem "По Фрейду/On Freud" (parę słów na ten temat), a już w listopadzie powrócił do tanecznych rytmów kawałkiem "Хочу танцевать/I Wanna Dance" (nie mylić z tym densem). Nowy rok 2015 przywitał w ukraińskiej tv coverem rosyjskojęzycznego klasyka z przełomu wieków, "Снегом Стать".

Przyszedł czas na klip do najnowszej produkcji, w którym wprawdzie snuje się ta sama rusałka, ale ze zdecydowanie odmiennym emploi: po ciuchy rodem z lat 80. i 90. ekipa pofatygowała się do second-handów w Berlinie. Dla pogłębienia efektu reżyser Alan Badoev nakręcił teledysk prehistoryczną kamerą S-VHS. Efekt jest stosowny:

Łezka się w oku kręci na widok niektórych kreacji (okulary!), nie tylko dlatego, że wróciły szeroką, post-ironiczną falą do wielkomiejskiej mody. Muzycznie kawałek jest odpowiednio chwytliwy, wizualnie ujmujący, do czego zapewne przyczyna się fakt, że Max pokazuje się w nim z muffinkami i pizzą w miejscach intymnych.

I tylko z tyłu głowy telepie się myśl: pół Ukrainy w stanie wojny, a rynek muzyczny - uroczo się kręci, jak gdyby nigdy nic.

REDALERT: Lokis

2015-02-18T18:04:00.001+01:00

Bo dziś jakoś mało słońca za oknem...

HIT DNIA: Ms. Henrik - Slow Dancing

2015-02-17T16:51:00.001+01:00

Tak sobie wzięło i chwyciło przed-walętynkowo, i tłucze się w głowie do dziś. Może dlatego, że mamy słabość do lekkich, elektronicznych brzmień w stylistyce lat 80., z wiodącym tekstem "take my piss now, swollow" - takie małe perwersyjne, androgyniczne pop-zabawy prosto z Szwecji, które - jakże zwięźle - podsumował na fejsie profil Boy of the day: how much are you queer?

Me gusta.
Więcej Ms. Henrik na youtube - soundcloud - spotify.

PLAYLIST: Плохие Мальчики czyli Bad Boys

2014-05-23T23:52:00.001+02:00

Zaczęło się od Maxa i jego powrotu z pięknie nastrojową płytą (po części po ukraińsku), która poszybowała w rosyjskojęzycznych iTunesach na szczyt tuż przed wydarzeniami Majdanu. Wtedy też pojawił się jeden z konsekwentnych klipów do tej płyty, która najwyraźniej zostanie sfilmowana w całości:

To była ożywcza odmiana po bombastycznych produkcjach, do których kręcono klipy, próbujące rozmachem przebić Thriller Jacksona - o ile udało się to inscenizacyjnie (zombie sprzed 30 lat naprawdę były nieszkodliwe), to muzycznie Max eksplorował przeludnione niższe półki zachodniej muzyki dance. Nowa płyta jest ludycznie nastrojowa, spójnie pomyślana, tak dźwiękowo jak i wizualnie, dobrze zaśpiewana, a przy tym nowocześnie wyprodukowana - kto ma czas, zachęcamy.
Potem już poszło z górki. Zafrapowani, co też jeszcze produkuje się za wschodnimi granicami, rozpoczęliśmy eksplorację portali 'empetrójkowych' (szcególnie polecamy półoficjalny zajcev.net ze świetną apką na Androida) a na jutubie - muzycznego kanału Ello (rosyjskiego odpowiednika Vevo), gdzie wydłubać można przedstawicieli wszelkich nurtów: ociężałe minogi, udane morcheeby, ciekawe taneczne negliże lub zdolnych i niebrzydkich panów:

Efektem orania wśród nagrań sentymentalnych, wsiowatych, estradowych oraz żenujących (niektóre opinie o rosyjskiej muzyce popularnej się jak najbardziej potwierdzają), jest dzisiejszy, pierwszy zestaw piętnastu debeściaków, od tygodnia okupującym naszą empetrójkę oraz umysły (za wkład w układ i inne takie serdecznie dzięki kierujemy do M.). Pełna playlista dostępna w serwisie Podsnack, a my nieraz pewnie jeszcze wracać będziemy do ciekawych rosyjskojęzycznych młodych wykonawców (spora ich część zresztą nagrywa również po ukraińsku).

posłuchaj całej playlisty

A zanim popadniemy w niewesołe refleksje (artykułowane tu także w ubiegłym tygodniu) o korelacjach kultury i muzyki popularnej z kwestiami i sympatiami politycznymi, zarzucimy na deser parę minut odmóżdżającego dragu i męskiej golizny. Bo nie zapominajmy - Conchita Conchitą, a na Eurowizji były już przed nią nie tylko egzotyczna Dana International, ale także swojska Verka Serduchka.

PS. W roli Julii w nagłówka naszego posta wystąpił nieoceniony Pavel Petel.

Maria i Anastazja

2014-05-13T16:04:00.001+02:00

Conchita hasłem tygodnia, samymi odsyłaczami do opinii i odgłosów (nie tylko paszczą) zapełnić można pół szpalty. Świeżo wyklute partie polityczne w naszym pięknym kraju nie znajdują lepszej pożywki do swej działalności, jak żądanie od Eurowizji zmiany regulaminu głosowania. Aż szkoda linkować, nie doczytały niepiśmienne misie, że jurorzy kilku krajów faktycznie pogrążyli nasze rodzime cycuszki, ale w niczym nie zaszkodzili "kobiecie z zarostem", bo ta w głosowaniu publiczności również przeskoczyła konkurentów o dobre 100 punktów (tak, tak, Polacy też na nią esemesowali).

Niedorozwój albo raczej postrzeganie wybiórcze, charakterystyczne dla tych panów. Żenów w wykonaniu "osób publicznych" na nieustającym dyżurze komentatorów oderwanych od rzeczywistości też nie warto linkować, bo wcisnęli się ze swoim "nie przy jedzeniu" do każdego kanału. A nawet do telewizji.

Eurokonkurs jest szopką polityczną, muzyka nie liczy się tu od dawna. Dlatego czułem się niezręcznie przed telewizorem oglądając uśmiechnięte siostry Tomalchevy z Rosji, kiedy dostawały kolejne punkty, oczywiście tylko od wasalnych zacofańców, a sala buczała. Miały pecha - przyjechały z całkiem niezłym wykonaniem całkiem fajnej piosenki, no ale czas nie po temu, żeby ich słuchać, a już tym bardziej głosować. Wład Eurowizję jak większość zachodniego cyrku ma w bardzo-bardzo-bardzo głębokim poważaniu, nawet publika rosyjska rzuciła się po konkursie na ajtiunsy by masowo pobierać zwycięski hit brodaczki.

Bliźniaczki mają 17 lat. Koniunkturalistki czy po prostu głupio wdepnęły? Jak to jest jechać na tak wielką imprezę ze świadomością, że nikt cię tam nie chce, wybuczy i wygwiżdże? Osiem lat temu wygrały dziecięcą edycję tego samego konkursu, teraz wracają jako wrogowie publiczni. Jak głęboko niechęć do Wodza P. przekładać się powinna na artystów, zapewne im bardziej widocznych, tym mocniej uwikłanych? Nie temat na bloga, skoro w argumentacji plączą się sami intelektualiści po obu stronach barykady - wróciły czasy bojkotów, odwołanych niesłusznych spektakli, zawieszonych projektów.

Conchita szlochała coraz gwałtowniej, a Maria i Anastazja ślicznie uśmiechały się do końca.

PS. A tak w ogóle pierwszy wpis po tak długiej przerwie miał być na trochę inny temat.

PLAYLISTA: Virgin Magnetic Material

2013-04-01T16:25:00.001+02:00

Termin 'virgin magnetic material' oznacza oryginalną, magnetyczną taśmę-matkę z nagraniami muzycznymi (dzięki której istnieniu z tak oszałamiającym rezultatem można współcześnie na nowo remiksować klasyczne płyty).

Nie dziwi poniekąd, że Shai Vardi z Tel-Avivu taki właśnie obrał pseudonim artystyczny.

Po pierwsze bierze się fakytcznie za miksowanie klasyków, od Beatlesów, Fleetwood Mac, Bowiego, Led Zeppelin, The Smiths, Joy Division, The Clash, przez Talking Heads, The Cure, Petera Gabriela, Queen, Nine Inch Nails, Tears for Fears, Hall & Oates, Garbage, Morissette, Radiohead, Soundgarden, aż po współczesnych - Bon Ivera, Little Dragon czy Beyonce (gust prawdziwie eklektyczny).

Po drugie - pierwsze pytanie, które nasuwa się po przesłuchaniu jego przeróbek, tak utworów sprzed lat, jak i współczesnych: skąd on wziął tak doskonały zapis wokali? Stanowią one zawsze trzon przeróbek, są doskonale zremasterowane i wyeksponowane w stopniu, który zmusza do wysłuchania ich z uwagą, a czasem wręcz odkrycia na nowo (vide: popisowy numer z Rocky Horror Picture Show).

Nam osobiście przypadł do gustu znak rozpoznawczy VMM - spowolnione, elektroniczne podkłady z dużą ilością pulsujących basów. I choć jego styl jest mocno rozpoznawalny, to nie nużący. Głównie dlatego, że Shai wybrane przez siebie utwory rekonstruuje, nadaje nową dramaturgię, często odzierając z najbardziej charakterystycznych, ikonicznych elementów (jak choćby podwójny oklask z Radio Gaga Queen, charakterystyczny refren z Big Time Gabriela podrzucony dopiero pod koniec remiksu, rytmika klasycznego kawałka New Order czy dynamika Pump Up The Jam).

My prezentujemy poniżej swoje 'the best of VMM', chociaż tak naprawdę ta lista mogłaby wyglądać zupełnie inaczej:

To tylko maleńka próbka, na profilu soundcloud Shaia znalazło się już 80 jego produkcji. Warto.

BEARDY: Mathu Andersen

2013-03-30T21:22:00.000+01:00

Dzisiaj brodacz 'z okładki' - jak widać przekomponowaliśmy nieco bloga, który teraz zwieńczony jest czymś, co w erze fejsbuka nie da się nazwać inaczej, jak cover photo (wcześniejsze zdjęcia z tej sekcji do obejrzenia tutaj).

Mathu Andersen to brodacz nietypowy, bowiem w jego przypadku broda, włosy i ostry makijaż to wyraz kreacji, bardzo często genderowej. I tak, kto skojarzył malunki na jego twarzy z przerysowanymi makijażami Amandy Lepore, Sharon Needles czy wreszcie - w wersji stonowanej - z tapetą RuPaula, nie jest bynajmniej w błędzie. Mathu jest współproducentem, makijażystą i konsultantem artystycznym Drag Race.

Uderzające zresztą, że sam siebie kreuje podobnie jak RuPaula - drobniutcy, mizerni wręcz panowie, teraz już w średnim wieku, których alter ego rosłe divy, do których pasuje tylko inne modne obecnie słowo cudzoziemskie - fierce.

Poszperaliśmy trochę w poszukiwaniu portretów mniej ucharakteryzowanych, i okazuje się, że także z całkiem regularnym zarostem Mathu jak najbardziej do twarzy. Nas po przejrzeniu zdjęć bardziej prywatnych (także na blogu) uderzyła powaga ich bohatera, na niektórych z jego oczu bije przenikliwy smutek.

Czyżby kolejny szaleniec sceniczny, który po zdarciu warstw makijażu i misternie utrefionych peruk (czy sztuczne brody to także peruki?) okazuje się cichym, z pozoru nudnym, zahukanym mizerotą, którego nikt nie podejrzewałby o nocne szaleństwa w charakterze brodatej drag queen z białymi szkłami kontaktowymi?

Andersen prawdziwie godny swego nazwiska...

Kilka kolejnych autoportretów Mathu po kliknięciu na 'ciąg dalszy posta'. Jeszcze więcej - na jego fotoblogu.

czytaj więcej

BEARDY: Del Marquis - Tickle EP

2013-03-16T20:31:00.001+01:00

Fizjognomia Del Marquisa to ewidentna (i kolejna) egzemplifikacja teorii o niezaprzeczalnej wyższości brody nad jej brakiem.

Gitarzysta Scissor Sisters przez długie lata prezentował się i utrwalał swój wizerunek z mniej lub bardziej rozbudowanymi bokobrodami, jednak dopiero w bujniejszym zaroście zabłysnął swoją latentną delmarquisowatością w pełnej krasie, najpóźniej w tym klipie dzięki swej dyskretnej gibkości awansując w naszych oczach do rangi Mistrza Drugiego Planu.

Tymczasem właśnie wobec zawieszenia działalności Sióstr, Del wysuwa się na pozycję frontmana: wraz niejakim Xavierem z Nowego Jorku, dysponującym wysokim wzrostem oraz aksamitnym głosem, seksowny kudłacz rozkręca własny projekt, któremu - po jaskółce w postaci nieco surrealistycznego a bardzo pedalskiego klipu - przyjrzeliśmy się z wielkim zainteresowaniem:

Rzecz powyższa jest coverem kawałka sprzed trzydziestu lat, napisanego przez mniej kasowego z braci, Jermaine Jacksuna (pisownia jak najbardziej prawidłowa). Nam osobiście nagromadzenie efektów i stopień pojechania przypomniał jeszcze innego pana z epoki.

Okazuje się, że powyższe promuje epkę Tickle, która w pełnej wersji wisi do pobrania na stronie Del Marquisa już od stycznia, wówczas jej audio-zapowiedzią był równie energetyczny kawałek Say Ooh Damn, traktujący wg słów autora o paleniu trawki i całonocnym seksie:

Miły naszemu uchu ładunek funku w tych tanecznych produkcjach, porządnie osadzonych jedną nogą w złotych latach 80., tłumaczy prawdopodobnie udział koncertowego składu samego Mistrza Prince'a. I chociaż epka Dela & Xaviera na dobre wyparła wreszcie z odtwarzacza ostatni singiel tych panów, to jednego nie możemy mu wybaczyć: co się stało z brodą?

Kolejnych kilka - mniej lub bardziej brodatych ale zawsze włochatych - zdjęć Del Marquisa po kliknięciu na 'ciąg dalszy posta'.

czytaj więcej

VINTAGE CORNER: Mr. Glory Hole

2013-03-15T22:54:00.000+01:00

Nie wiedzieć czemu, słowo pageant zawsze nas trochę śmieszyło (chociaż przy okazji właśnie odkryliśmy świadectwo zmieniających się czasów).
Zastanawiające tylko, jakie inne tytułu przyznawane były w tym konkretnym konkursie. Kilka podpowiedzi poniżej, o ile zdjęcie pochodzi z tego samego źródła...

SMILEY: Mleczko i Wiater

2013-03-14T22:10:00.000+01:00

autor: Andrzej Mleczko [Polityka]

Polityka vs. Nie - o tak w kwestii spraw bieżących...
Brak telewizora czasami zdecydowanie się opłaca.

autor: Tomasz Wiater [NIE]

SMILEY: Po deszczu

2012-12-26T15:54:00.001+01:00

Kto nie zna, niech się zapozna. Trzy kolejne obrazki po kliknięciu na "ciąg dalszy". Cała reszta tu i/albo tu.
czytaj więcej

HIT DNIA: Jessie Ware - Xmas Double Pack

2012-12-25T20:40:00.001+01:00

Jeśli dziś środa, to powinniśmy pokazać jakiegoś rudzielca, ale przez te parę miesięcy absencji wyszliśmy chyba nieco z wprawy, bo nie możemy znaleźć żadnego w stosownej wersji bożonarodzeniowej - co innego brodacze, tych w bród, ale u nas też, więc się wyłamiemy...

Zamiast tego - kącik muzyczny. O Jessie Ware słyszeli pewnie wszyscy, przynajmniej od kiedy w nieodzownych od listopada podsumowaniach AD 2012 jej Devotion przoduje wśród albumowych debiutów. Może więc z niejakim opóźnieniem, ale przegapić Jessie coraz trudniej.

Nie brak i takich, którzy "Sade XXI wieku" znają aż za dobrze, a kawałki z płyty zdążyły im się już do znudzenia osłuchać. Miło więc, że cierpkogłosa wokalistka nie spoczęła na laurach, i jeszcze przed końcem roku przygotowała dwie kolejne, niespodziankowe produkcje. Najpierw do internetu trafił owoc współpracy z debiutującym duetem japońskich nastolatków, BenZel, któremu pięknie zaśpiewała cover piosenki r'n'b z roku 1994:

Oczywiście, Japończycy nie byliby sobą, gdyby oficjalne wideo nie było nieco irrelewantne.

Tuż przed świętami zaś wokalistka pojawiła się gościnnie w innej pracy zbiorowej, o zupełnie innym klimacie, na najnowszym singlu Katy B i Geeneusa, Aliyah:

Jak dla nas, Jessie sprawdza się w obu wydaniach i każde dźwięki potrafi pięknie uszlachetnia. Przy If you love me można się stosownie (niemal odświętnie) rozrzewnić, do dudniących basów Aliyah bardzo efektywnie się maszeruje przez miasto w poszukiwaniu prezentów, nawet w najgorszym śniegu.

Byle do wiosny, bo w marcu Jessie znów przyjeżdża śpiewać do Warszawy...

BEARDY: Let It Snow

2012-12-22T14:40:00.000+01:00

Za oknami coś w tym guście, dwugodzinne przedświąteczne biegi po mieście przypłaciliśmy właśnie lekkim nawrotem gorączki. Zima chwyciła na dobre, ale na widok niejednej brody ciepło się robi na sercu. Zwłaszcza z pozycji spod... ekhm... kołderki. Byle do świąt.

VINTAGE CORNER: Daddy Eating Santa Claus...

2012-12-21T23:06:00.000+01:00

Lovely. Stylish. Soooo double entendre, nespa?

PLAYLIST: Xmas 2012

2012-12-19T22:19:00.000+01:00

Zupełnie nie wiemy, jak to się dzieje. Zawsze kiedy kompletujemy playlistę, zaczyna się od jakichś 20-30 kawałków, które muszą-muszą-bezwzględnie na nią trafić, tak jak od tygodni zajeżdżane były we wszystkich możliwych urządzeniach mobilnych. Po długiej batalii wewnętrznej kończy się na 10-15, bo przecież one wszystkie żadną miarą nie pasują do siebie wzajemnie. Tym razem odpadli m.in. Hercules and Love Affair, Patrick Wolf, Ssion i Monarchy (bo w końcu ile można to samo).

Co zatem pozostało? Dziwnym zbiegiem okoliczności większość kawałków plasuje się stylistycznie w obszarach sentymentalnych brzmień złotych, kiczowato połyskliwych i rozczulająco prostych (z pozoru) syntezatorowych plumkań z lat osiemdziesiątych, tudzież tanecznych popisków równie złotych lat dziewięćdziesiątych.

flash MP3 player for website

Ale też przyznać trzeba, że w reaktywowaniu nostalgii za tamtymi dekadami współcześni twórcy są niezwykle kreatywni i skuteczni. Jako że nie wstawiamy tu całości (całość jest tu), szczególnej uwadzie polecamy drugą połowę listy, z gościnnym udziałem Kelis i Jessie Ware. A w charakterze bonusa (względnie zapoznania) - przezabawny klip duetu otwierającego naszą listę, Hi Fashion, których poczynania bardzo starannie śledzimy:

HIT DNIA: Monarchy ft. Dita von Teese - (Disintegration Mighty Mouse Mix)

2012-12-15T23:41:00.000+01:00

Od razu trzepniemy się porządnie w pierś, bo jakim cudem od dwóch lat umykało nam takie cudo, jak Monarchy, nie potrafimy zgadnąć. Jedyne - acz mizerne - wytłumaczenie stanowić może pojawienie się mniej więcej w tym samym okresie Hurtsów, którzy jak z tego wynika, mieli dużo lepszą promocję.

Nadrabiamy więc szybciutko, bo to co tajemnicza, zamaskowana para wypichciła w kooperacji z Boską Ditą, zmiotło nas, że od dwóch dni pozbierać się nie możemy:

Dla uściślenia - co oni tam konkretnie razem wypichcili, to na dobrą sprawę nie wiadomo, bo remiks powyżej jest li tylko zajawką singla, który oficjalnie ukaże się bodajże 14 stycznia 2013 roku. Ale już teraz lekkie sylwestrowe pokrzyki, rytmiczne poklaski, operowe zaśpiewy wokalisty i nonszalanckie szepty Dity doskonale poprawiają nam samopoczucie.

A w ramach wstydliwego nadrabiania zaległości z poprzedniej płyty, zapodamy kawałek, ulubiony (zwłaszcza od 3:15):

Tkliwa, staroświecka melodyka w elektronicznej oprawie - to lubimy. Nieco więcej muzyki duetu na ich oficjalnym profilu soundcloudowym.

BEARDY: Moullinex

2012-10-27T17:50:00.000+02:00

Moullinex gości na naszym blożku nie po raz pierwszy, zwróciliśmy na niego uwagę najpóźniej od chwytliwego kawałka z udziałem Peaches. Teraz zwróciliśmy uwagę na jego brodę, iście godną jego prawdziwego nazwiska: Luis Clara Gomes, choć jak na nasz gust, przebija spod niej zadziwiająco spora dawka melancholii, zwłaszcza jak na autora takich oto kawałków:

Komu takie funkująco-parkietowe, retrodyskotekowe, daftpunkujące rytmy poprawiają nastrój, ten niech koniecznie zajrzy na soundloudowy profil wytwórni Gomma, gdzie odsłuchać można całą płytę smutnego misiaka, któremu w kilku kawałkach podśpiewuje pani o swojsko brzmiącym nazwisku Iwona Skwarek.

Jeszcze więcej twórczości własnej zamieścił na swoim własnym profilu.

SMILEY: Male Heir by Kanin

2012-10-25T16:34:00.000+02:00

źródło: New Yorker

WFF: 'Zostań ze mną' vs. 'Za murami'

2012-10-22T01:30:00.000+02:00

kadr z filmu 'Za murami'

W sobotni wieczór na Warszawskim Festiwalu Filmowym miał miejsce podwójny seans LGBT. Nie wiemy, czy aż tak nie zwróciliśmy uwagi, czy faktycznie tego roku ta 'sekcja' imprezy była dużo skromniejsza. Tym chętniej wybraliśmy się na branżowe double feature, zwłaszcza że jednym z pokazywanych tytułów był głośny 'Zostań ze mną', okrzyknięty już gdzieniegdzie następcą 'Zupełnie innego weekendu', o ile nie samego 'Brokeback Mountain'. Festiwalowy pokaz miał być jednocześnie przedpremierowym - Tongariro Releasing wprowadza ten film na polskie ekrany już w najbliższy piątek.

I jak to w takich objawionych wypadkach bywa, potwierdziły się obawy, powzięte po obejrzeniu zwiastuna:

Film wpada niestety w większość pułapek fabuł z cyklu 'moje życie z człowiekiem uzależnionym', skompilowanych w wariancie tragicznym 'trzeba zabić tę miłość'. Dramat rozmywa się gdzieś w impresjach kontemplowania miasta i chwil relaksu przy herbacie, zdarzeń mimo dramatyzmu sytuacji jakoś mało dramatycznych.

To jeszcze pewnie nie stanowiło by aż takiego problemu, gdyby nie chybiona obsada głównej postaci - niestety, Thure Lindthardt nie jest aktorem klasy, która pozwoliła by na przykrycie mielizn, czy nadanie rozterkom Erika dramatycznej głębi. A na nim właśnie spoczywa ciężar całości.

Zamiast rozdarcia na ekranie dominuje zestaw stałych grymasów i jojczenie. Paul jest ujmujący w swym niewzruszonym pięknie, niestety, jako że jego ćpuński dramat rozgrywa się głównie poza kamerą, także i on niezbyt wzrusza. Nawet odważne sceny seksu nie są w stanie tchnąć życia w niemrawą opowieść. Zdecydowanie najlepiej broni się muzyka Arthura Russella.

Wszystkie te słabości jeszcze dobitniej ujawnia zestawienie z drugim filmem wieczoru. Belgijskie 'Za murami' oparte jest na podobnym motywie - para poznaje się, szaleńczo zakochuje, a potem jeden z kochanków popełnia głupi błąd, który kończy się więzieniem i kosztuje obu bolesną rozłąkę. Ta próba okaże się ponad wytrzymałość szalonego uczucia, i mimo, że obaj nadal się kochają, będą musieli pójść oddzielnymi drogami.

W tym filmie są soczyste sytuacje i krwiste, pełnowymiarowe postaci, ewoluujące wraz z uczuciem, charakterologiczne niuanse pięknie wypunktowane aktorskimi kreacjami. Wygłupy zakochanych śmieszą do łez, a beznadzieja nawoływań pod ceglanym murem chwyta za serce. Tu także reżyser skupia opowieść na tym, który czeka, ale w tym wydaniu to czekanie namacalnie dojmujące. Tu też jest jeszcze szansa, i jest bolesna decyzja. Jednak rozstanie nie zostanie skwitowane stwierdzeniem 'zostawiłem u ciebie kaszmirowy sweter, zostaw go u portiera'. Tu po prostu brakuje słów.

O ile tylko czas pozwoli, napiszemy o tym filmie dużo więcej.

REDALERT: Zielono mi

2012-08-29T21:44:00.000+02:00

W duszy. W spojrzeniu. W zapałce na głowie. W szorstkości na policzku. Wszędzie.

REDALERT: Edycja marsowa

2012-08-22T17:59:00.000+02:00

Z marsem na czole.