tunaCooking - przepisy, jedzenie, desery, obady

Sałatka Pad Thai

2018-08-10T14:38:00.000+02:00

Fala upałów powoduje, że nie mam ochoty na nic co przygotowuje się długo. Najchętniej jadłabym rzeczy bez większej obróbki termicznej. I tu idealnie wpisuje się ta sałatka. Jest tak turbo zdrowa, że to nieprawdopodobne, że jest tak smaczna.

Do przygotowania potrzebny jest deska do krojenia, miska i w wersji low cost obieraczka do ziemniaków. Kluczem do sałatki jest sos, więc zachęcam do eksperymentów i zmian proporcji składników zgodnie z upodobaniami.

Składniki na dwie duże porcje sałatki:

0,5 szt. cukinii średniej wielkości

2 marchewki

200 g kiełków (najlepiej fasolki mung, ale każde Wasze ulubione będą ok)

160 g tofu (ja najbardziej lubię wędzone, ale tu też pełna dowolność)

1 mała garść posiekanej kolendry

1 łyżka sezamu (może być podprażony)

sos:

60 g masła orzechowego

3 łyżki soku z limonki

1 łyżka miodu

1 łyżka sosu tamari (jeśli nie macie pod ręką tamari możecie dać ciut więcej sojowego)

1 łyżka sosu sojowego

1 szczypta pieprzu cayenne

1 łyżeczka imbiru (posiekanego lub przeciśniętego przez praskę)

kilka łyżek wody dla konsystencji

Warzywa wymyć i obrać ze skórki.

Cukinię i marchewkę zeskrobać na wstążki.

Dodać kiełki i tofu pokrojone w kostkę.

Dodać kolendrę i sezam i wymieszać.

Warzywa odstawić na bok i przygotować sos.

W misce zmieszać wszystkie składniki sosu.

Ewentualnie doprawić do smaku którymś składnikiem ekstra.

Sałatkę z sosem wymieszać tuż przed podaniem. Udekorować posiekaną kolendrą, kruszonymi orzechami ziemnymi i kawałkiem limonki.

Staropolski tradycyjny piernik

2017-11-03T11:28:00.000+01:00

Jest taki przepis do którego wracam każdego roku o miej więcej tej samej porze. Jest to tradycyjny piernik, który wychodzi obłędny. Sam czas przygotowania to chwila, ale ciasto musi swoje odleżeć. Minimum to dwa tygodnie, ale im dłużej tym lepiej. W oryginalnym przepisie czas to nawet 8 tygodni.

Oryginał to receptura z książki naszej Julii Child czyli Lucyny Ćwierczakiewiczowej. Jedyna zmiana, którą zawsze robię to podmiana smalcu na masło, ale oczywiście możecie się trzymać starej wersji, pamiętajcie tylko o smalcu dobrej jakości i naturalnym miodzie.

Dodatki do piernika to różnego rodzaju bakalie, ja najbardziej lubię rodzynki i migdały. Nie pogardzę również kandyzowaną skórką pomarańczową i żurawiną. Piernik piekę i przekładam kilka dni przed świętami. I wierzcie mi, trzeba się tego trzymać. Na początku ciasto jest twarde, ale z każdym dniem staje się bardziej miękkie, a smaki się łączą.

Do przekładania używam tradycyjnie powideł śliwkowych które lubię łączyć z marcepanem. Zazwyczaj smaruję ciasto z dwóch stron powidłami i między te dwie warstwy wkładam marcepanową przekładkę.

W przypadku tego przepisu czas naprawdę ma znaczenie. Nastawcie czym prędzej wasze pierniki. W Wigilię sami zobaczycie, że było warto.

STAROPOLSKI TRADYCYJNY PIERNIK

500 g miodu

2 szklanki cukru

250 g masła

1 kg mąki

1 łyżka cynamonu

1 łyżeczka goździków

1 łyżeczka anyżu

0,5 szklanki mleka

0,5 łyżeczki soli

3 łyżeczki sody oczyszczonej

3jajka

100 g rodzynek

50 g posiekanych migdałów

50 g suszonych posiekanych fig

1 słoik powideł śliwkowych – do przełożenia

1 kostka marcepanu – do przełożenia

150 g gorzkiej czekolady - polewa

100 g masła – polewa

W rondelku powoli podgrzewać miód, cukier i masło. Syrop miodowy podgrzewać aż do zagotowania.

Do misy miksera przesiać mąkę z przyprawami. Przy włączonym mieszadle wlewać gorący syrop. W ten sposób „zaparzyć” mąkę. Mieszać aż ciasto trochę wystygnie.

W mleku rozpuścić sodę oczyszczoną i dodać do ciasta. Dodawać pojedynczo jajka. Mieszać aż do połączenia się składników. Na koniec dodać posiekane migdały, rodzynki i figi.

Wymieszane ciasto przełożyć do kamionkowego naczynia, zawinąć folią w kontakcie i zostawić w chłodnym miejscu lub w lodówce na minimum 2 tygodnie. Ciasto powinno leżakować 2-8 tygodni, im dłużej tym lepiej.

Po czasie leżakowania ciasto wyciągnąć i podzielić na 3 porcje.

Każdą porcją rozwałkować i wyłożyć na blachę do pieczenia. Piec w temperaturze 180C przez około 15 minut.

Upieczone blaty ostudzić i dopiero takie przełożyć powidłami śliwkowymi i marcepanem. Położyć blat jeden na drugim i dociążyć książką.

Po 2-3 dniach piernik zaczyna się robić miękki.

Ciasto najlepiej jest oblać polewą tuż przed podaniem jak już jest gotowe do jedzenia. W kąpieli wodnej roztopić czekoladę z masłem i dokładnie wymieszać. Taką polewą można oblać gotowy piernik.

Wegańska tajska zupa z mlekiem kokosowym

2017-10-27T10:22:00.000+02:00

Koniec października zbliża się wielkimi krokami. Większość ludzi już jest dawno po urlopach i wakacyjnych wyjazdach. Jesień w tym roku nasz nie rozpieściła, pięknej, słonecznej pogody było dosłownie tylko kilka dni. W ten nieprzyjemny czas pędzę do Was z wakacyjną przypominajką słonecznych dni. Tajska zupa, wegańska i szybka do zrobienia. Idealny comfort food na ten czas.

Jeśli ktoś bradzo, ale to bardzo nie chce wersji wege to można na etapie gotowania dodać krewetki lub mięso z kurczaka. Najlepiej zaraz po wlaniu mleka kokosowego. Niemniej zachęcam Was, zanim dodacie mięso spróbujcie wersji warzywnej. Istnieje duża szansa, że pozostaniecie przy tym wyborze.

TAJSKA ZUPA Z MLEKIEM KOKOSOWYM

odrobina oleju do smażenia

makaron ryżowy wstążki

2 ząbki czosnku

0,5 białej cebuli

2 – 3 cm korzenia imbiru

10 ziaren pieprzu

4 łyżeczki pasty tom ka

3 łyżeczki pasty tom yum

1 łyżeczka tajskiej pasty chili z tamaryndowcem

1 trawa cytrynowa

2 liście limonki kaffir

400 ml mleka kokosowego

250 ml wody

0,5 – 1 łyżka sosu sojowego

pomidorki koktajlowe

pieczarki

szpinak

dymka

chili

kolendra - liście

limonka

Wydzieloną porcję makaronu ryżowego zalać wrzątkiem i odstawić, aż do momentu gdy będzie miękki.

Czosnek, połówkę cebuli i obrany imbir drobno posiekać. W garnku rozgrzać odrobinę oleju i przesmażyć posiekane warzywa z ziarnami pieprzu.

Smażyć około 3 minut. Dodać pastę tom yum, tom ka i pastę chili. Cały czas mieszać, żeby się nie przypaliło. Podsmażać, aż pasty zaczną intensywnie pachnieć.

Trawę cytrynową rozgnieść i dodać do garnka razem z liśćmi limonki kaffir.

Dodać mleko kokosowe i podgrzać.

Dodać wodę i wymieszać. Doprawić do smaku sosem sojowym.

Do misek nałożyć przygotowany makaron. Wlać zupę i dodać pokrojone świeże dodatki takie jak pomidorki koktajlowe, szpinak, pieczarki.

Posypać posiekaną dymką, kolendrą i ewentualnie chili pokrojonym w plasterki.

Przed jedzeniem skropić sokiem z limonki.

Pieczarki z hummusem

2017-06-23T13:38:00.002+02:00

Mięso – temat rzeka w moim życiu. Jako dziecko byłam potwornym niejadkiem. Byłam wybredna, smakowało mi tylko kilka rzeczy, a nad talerzem z zupą potrafiłam siedzieć 2 godziny, zanim w końcu ją zjadłam lub ktoś się zlitował i mi ją zabrał.

Produktem najbardziej kontrowersyjnym było mięso. Nigdy za nim nie przepadałam. W przedszkolu zawsze zostawiałam i mama musiała wysłuchiwać skarg. Moje obiady „w gościach” to często były ziemniaki i surówka. I tak przez wiele, wiele lat.

Gdy już byłam dorosła sytuacja trochę się zmieniła. Zaczęłam jeść więcej mięsa, ale dalej wiele dań było w kategorii „niejadalne”. W tym czasie pojawił się kolejny problem znowu związany z proszonymi obiadami lub kolacjami. Jak wytłumaczyć, że to jem, a tamtego nie.. a wierzcie mi, to byłoby długie tłumaczenie.... Jak wybrnąć z tego najszybciej? Tak, żeby nikt nie czuł się urażony i żebym nie musiała wciskać w siebie jedzenia, którego nie chcę? Mówiłam krótko „dziękuję, nie jem mięsa”. Nigdy nie mówiłam, że jestem wegetarianką, ale rozumiem, że może to być tożsame. I w tym momencie pojawiał się kolejny problem, bo jednak czasami to mięso jem. Prędzej czy później przychodziła chwila w której i tak musiałam tłumaczyć co jem, a czego nie.

Przyznaję, że im byłam starsza tym bardziej zaczęło mnie to męczyć. Pozytywny aspekt całej sytuacji jest taki, że świadomie zaczęłam wprowadzać w swoją dietę więcej warzyw i rezygnować z mięsa. Czy jestem w stanie zrezygnować z serów, ryb, krewetek? Nie... podziwiam każdą osobę, która trzyma się takich postanowień i nawet gdzieś tam po cichu zazdroszczę. Niemniej wybrałam drogę mniejszego zła i uważam, że jest to dobry wybór. Nie lubię szufladkowania i traktowania zero-jeden. Jeśli są osoby, które starają się ograniczyć spożycie mięsa to fantastycznie. Każda zmniejszona ilość, jeden zakup mniej to zdrowsza dieta i nawet mały sygnał dla przemysłu, że coś się dzieje. Spada popyt, można zmniejszyć produkcję.

Jakiś czas temu zaczęłam odkrywać pyszne bezmięsne posiłki i zachęcam nawet największych fanów steków do ich spróbowania. Okazuje się, że większości również one smakują. Może warto w takiej sytuacji zrobić plan na bezmięsny dzień raz w tygodniu albo wege weekend?

Tak, któregoś dnia powstało połączenie hummusu z pieczarkami. Okazało się tak dobre i szybkie do zrobienia, że miałam z tym daniem kilkudniowy maraton.

Nie zaglądam ludziom w talerze, nie nakłaniam nikogo do jedzenia warzyw, nie piętnuję osób jedzących mięso. Chciałabym żeby ludzie byli otwarci na nowe smaki i nowe pomysły kulinarne i próbowali, próbowali, próbowali. Życie bez mięsa to więcej niż ziemniaki z surówką.

*specjalnie nie podaję miar składników do hummusu. Ile ludzi, tyle preferencji smakowych. Najlepiej podczas miksowania próbować i dodawać składniki wedle własnego uznania, nie będziemy toczyć wojny o hummus ;)

PIECZARKI Z HUMMUSEM

łyżka masła

250 g opakowania pieczarek

2 ząbki czosnku

estragon, tymianek

pieprz, sól

hummus:

ciecierzyca

tahini

sok z cytryny

czosnek

oliwa

sól

zimna woda

Hummus:

W blenderze zmiksować wszystkie składniki z wyjątkiem zimnej wody. Zacząć od większej ilości ciecierzycy i małych ilościach dodatków.

Pozostałe składniki dodawać w większych ilościach, aż do momentu gdy smak będzie zadowalający.

Powoli podczas miksowania dodawać zimną wodę. Hummus zmieni kolor na jaśniejszy, stanie się bardziej kremowy i gładki w konsystencji.

Pieczarki:

Pieczarki oczyścić i pokroić w ćwiartki.

Czosnek drobno posiekać.

Na patelni rozpuścić masło.

Dodać pokrojone pieczarki i czosnek. Wymieszać raz i zostawić. Następne mieszania robić raz na jakiś czas, żeby grzyby zdążyły się zarumienić.

W trakcie duszenia dodać estragon i tymianek – ilość „do smaku”.

Gotowe pieczarki nałożyć na rozsmarowany hummus.

Dodać sól i pieprz.

Smacznego

Jak zrobić idealną bezę?

2017-02-07T18:08:00.002+01:00

Jak zrobić idealną bezę?

Jakiś czas temu zauważyłam, że beza to bardzo popularne i lubiane ciasto. Ale czy zastanawialiście się kiedyś jak taka idealna beza powinna wyglądać? Czy wiecie jakie są rodzaje bezy i kiedy której używać? Czym się różni beza francuska od bezy włoskiej? Jeśli chcecie dowiedzieć się czegoś więcej o tym składniku deserów i zajmować się jej przygotowaniem bardziej świadomie to zachęcam do przeczytania poniższego artykułu.

Co to jest beza?

Najprościej chyba można ją zdefiniować jako białko jajka ubite z cukrem, aż do konsystencji mniej lub bardziej sztywnej, puszystej piany. Pierwsze wzmianki na jej temat można już odszukać w przepisach z początku XVIII wieku. Dokładne pochodzenie samej bezy jak i nazwy nie jest do końca poznane.

Dlaczego beza opada?

Białko jajka składa się głównie z cząsteczek zwanych owoalbuminami. Ma ona bardzo dobrą zdolność do pienienia się, jednak tylko wtedy jeśli nie ma dostępu do tłuszczu. Z tego powodu przy rozdzielaniu jajek tak ważne jest żeby nawet minimalna ilość żółtka nie dostała się do części z białkiem. Tłuszcz zawarty w żółtku niszczy pieniste właściwości albumin.

Czyste białko może zwiększyć swoją objętość aż 8 razy, dlatego jest bardzo przydatne jeśli zależy nam na puszystej i delikatnej konsystencji przygotowanych potraw. Podczas ubijania tworzy stabilną, wilgotną strukturę wypełnioną małymi bąbelkami powietrza.

Dopóki ubita piana nie jest poddana obróbce termicznej struktura jest cały czas stabilna. Podczas podgrzewania powietrze w bąbelkach zwiększa swoją objętość i delikatna siateczka z albumin zacznie się zapadać. Tu pomagają nam cząsteczki nazwane owoalbuminy. Podczas wzrostu temperatury zachodzi w nich proces koagulacji i powstaje nowa stabilna siatka, trzymająca strukturę bąbelków powietrza nawet gdy woda z białka już wyparuje.

Najlepiej używać białek w temperaturze pokojowej.

Należy zwrócić uwagę, żeby białka nie były za stare. W zepsutym białku ilość protein jest mniejsza.

Zawsze należy zwrócić uwagę na to, żeby w białku nie znalazła się nawet minimalna ilość tłuszczu (np. żółtko). Miska i trzepaczka również muszą być czyste.

Ile dodać cukru do bezy?

Przede wszystkim beza bez cukru miałaby mdły i nijaki smak, ale cukier pozwala również ustabilizować strukturę ubitego białka, zwłaszcza jeśli mamy zamiar je piec. Cukier stabilizuje pianę i spowalnia jej opadanie. Kiedy go dodawać cukier do białka? Przede wszystkim cukier należy dodawać powoli i partiami. Ważne jest również, aby nie dodawać go zanim białko nie zwiększy swojej objętości minimum 4 razy.

Ilość cukru, którą używamy do zrobienia bezy może się różnić. Proporcja cukier-białko nie jest stała i ma wpływ na ostateczną teksturę oraz zależy od tego czym ma być beza w finalnym produkcie. Do kremowej bezy używanej do przykrycia ciasta lub tarty ilość cukru i białka jest bliska proporcji 1:1. Jeśli planujemy zrobić twardszą wersję zazwyczaj ta proporcja zmienia się bliżej 2:1.

Czy dodawać sól do bezy?

Często do ubijania białka dodaje się odrobinę soli. Czy ma to jakiś wpływ na otrzymaną „pianę”. A no ma, ale chyba inny niż większości może się wydawać. Otóż sól podbija właściwości smakowe, ale również wydłuża czas, który potrzebujemy do ubicia białka i skraca czas stabilności ubitej piany. Jeśli dodajemy sól to tylko minimalną ilość.

Co zrobić, żeby beza nie opadała?

Niezależnie od przepisu zawsze pojawia się w składnikach cytryna, kwas cytrynowy lub wodorowinian potasu (cream of tartar). Wszystkie z tych składników są kwaśne i mają na celu zmianę pH ubitej bezy. Niewielka ilość kwaśnej substancji pomaga zachować stabilność ubitej piany i zapobiega jej opadaniu. Jednak z tym dodatkiem również nie można przesadzić, ponieważ będzie on miał niekorzystny wpływ na smak oraz wydłuży czas procesu koagulacji białka podczas pieczenia.

Kiedy beza jest ubita za mocno?

Kolejny ważny etap po odmierzeniu i dobraniu odpowiednich proporcji składników to ubijanie. Jest to proces mechaniczny, ale niezależnie od tego czy robimy to ręcznie czy przy pomocy miksera nigdy nie zostawiajmy bezy bez obserwacji. Aby wszystko wyszło tak jak planowaliśmy ważna jest odpowiednia struktura, która ulega zmianom bardzo szybko podczas ubijania.

Idealna beza nie może być zbyt płynna. W takim przypadku piana szybko opada i nie trzyma kształtu. Jaki jest na to ratunek? Ubijamy dalej. Kolejny etap to jest to na co czekaliśmy. Beza jest sztywna, ale jej struktura w dalszym ciągu jest błyszcząca i sprężysta. Nie kruszy się, jest elastyczna i ładnie utrzymuje kształt na przykład po wyciśnięciu z rękawa cukierniczego. Pamiętacie trik z odwracaniem miski stosowany przez babcie w dzieciństwie? Przy dobrze ubitej bezie on naprawdę działa. Nic nie powinno wypaść, a całość nawet po odwróceniu o 180° powinna zostać w misce. Polecam przetestować, ale ostrożnie, żeby nie powstał niepotrzebny bałagan w razie niepowodzenia.

Jeśli nie przestaniemy ubijać bezy w odpowiednim momencie, to ją przebijemy. Tu już nie będzie ratunku i całą pracę trzeba będzie zacząć od nowa. Bądźcie czujni, bo jest bardzo cienka granica pomiędzy bezą idealną a przebitą. Jak poznać, że niestety trochę za długo trwa cały proces? Beza staje się sztywna i sucha. Nie ma już ładnej, błyszczącej powierzchni tylko rwie się na kawałki i kruszy.

Ciekawostką może być to, że w miedzianej misie łatwiej będzie się ubijać białko, ze względu na jony miedzi. Ale nie jest to obowiązkowe i doskonałą bezę można również zrobić w misie stalowej lub szklanej.

Jak aromatyzować bezę?

Ubita beza dobrze łączy się z różnego rodzaju barwnikami i aromatami. Można do niej dodać na przykład kakao, zmielone orzechy lub inne rodzaje aromatów. Należy tylko pamiętać o jednej zasadzie: składniki te dodajemy dopiero krótką chwilę przed końcem ubijania i w bardzo małej ilości oraz stopniowo. Pamiętajcie również, że jeśli beza ma mieć jakiś kolor to należy używać barwnika rozpuszczalnego w wodzie.

W jakiej temperaturze piec bezę?

Pieczenie bezy właściwie powinno się nazywać bardziej suszeniem. Niezależnie od tego czy przygotowujemy duże blaty na ciasto czy małe beziki należy pamiętać o tym, żeby odbywało się to w stosunkowo niskiej temperaturze (100-110°C). Gotowa beza powinna być biała i to jest prawidłowy kolor. Ewentualnie akceptowalne są delikatne odcienie offwhite. Jeśli beza wychodzi żółta, kremowa lub w jakimś innym kolorze to znaczy, że była za wysoka temperatura pieczenia. W tym wypadku cierpliwość naprawdę popłaca.

Pamiętajcie, że bezy z dodatkiem mielonych orzechów będą wysychały szybciej, ponieważ mąka orzechowa pochłonie cześć wilgoci z białka.

Jak długo beza jest dobra do jedzenia?

Ubitej bezy bez obróbki termicznej nie przechowujemy. Niezależnie od tego, który rodzaj zrobimy prędzej czy później piana zacznie opadać. Nawet jeśli beza jest bardzo stabilna to swoją elastyczność zachowuje tylko przez ok. 10 minut od momentu zrobienia. Więc jeśli ma być ona porcjowana lub nakładana na jakieś ciasto należy to zrobić właśnie w tym czasie. Proces pieczenia można trochę przesunąć, ale samo „ostateczne” nałożenie bezy musimy zrobić zaraz po przygotowaniu. Beza Włoska i Szwajcarska ze względu na technikę przygotowania stabilność zachowują dłużej, nawet do kilku godzin.

Wszystkie rodzaje bezy po wysuszeniu łatwo pochłaniają wilgoć z powietrza, dlatego powinny być przechowywane w suchym i ciepłym miejscu. Bezy o podstawowym składzie przetrwają w ten sposób nawet kilka tygodni. Nieco inaczej sprawa ma się gdy dodamy do nich mielone orzechy. Wtedy czas się skraca, ze względu na możliwość zjełczenia tłuszczu z orzechów.

Jakie są rodzaje bezy?

Gdy już postanowimy, że robimy bezę to musimy odpowiedzieć sobie na pytanie co chcemy z nią zrobić i jaki efekt osiągnąć. Do wyboru mamy trzy rodzaje: Bezę Francuską, Szwajcarską lub Włoską. Zasadniczo każdy z tych typów skład ma podobny, różnią się za to dość istotne metodą przygotowania. Czasami możemy też wyszukać informacje o bezie Japońskiej. Jest to nic innego jak Beza Francuska z niewielką domieszką mąki migdałowej i skrobi kukurydzianej.

Co to jest beza francuska

Ten rodzaj najczęściej używa się do robienia wypieków. Można ją łatwo aromatyzować, mieszać z dodatkami i tak tworzyć spody do ciast i deserów. Poprawnie przygotowana i upieczona jest krucha, lekka i delikatna. Powinna być formowana i pieczona zaraz po ubiciu. W przeciwnym razie bardzo szybko może dojść do oddzielenia się białka i cukru. Tej bezy również nie powinno się używać do robienia nadzienia, które ma być spożywane na surowo (wyjątkiem może być sytuacja w której używa się białek pasteryzowanych, jednak takie nadzienie również trzeba podać bezpośrednio po przygotowaniu).

Co to jest beza włoska

Beza Włoska jest najgęstsza i najcięższa ze wszystkich rodzajów bezy. Wynika to z tego, że białko jest cześciowo „ugotowane” w procesie przygotowania. Dzięki temu może postać chwilę przed pieczeniem, ponieważ nie opada i nie rozwarstwia się. Ten rodzaj bezy nadaje się idealnie do jedzenia na surowo, jako wszelakie kremy w ciastach lub wyciskane z karmelizowaną powierzchnią. Ciasta pieczone z tej bezy będą twardsze i mniej przyjemne do jedzenia.

Co to jest beza szwajcarska

Najłatwiej jest ją opisać jako formę pomiędzy bezą francuską i włoską. Można ją spożywać na surowo i jest łatwiejsza w przygotowaniu niż bez włoska, ale co za tym idzie jest również mniej od niej stabilna. Dlatego nie można jej trzymać bez pieczenia tak długo jak włoskiej i powinna być spożywa w miarę szybko po przygotowaniu. Tej bezy najczęściej używa się do przygotowania różnego rodzaju kremów, ale może być również wyciskana z rękawa i suszona w piekarniku jak beza francuska. Jeśli chcemy zrobić z niej małe bezy należy użyć nieco mniej cukru. Zapewni to lepsze zwiększenie objętości i sztywność piany, a beza po suszeniu będzie delikatniejsza.

Co zrobić z bezy?

Mam nadzieję, że powyższe informacje były interesujące i dzięki nim teraz każda beza będzie idealna. Może skusicie się na tort bezowy z kremem marcepanowo-pistacjowym?

Batoniki kakaowo-orzechowe bez cukru

2016-10-09T15:53:00.000+02:00

Z mojego detoksu cukrowego już dawno pozostało jedno wielkie zero. Trzymałam się przez dwa miesiące w moich postanowieniach i nawet widziałam efekty. Bez zmiany trybu życia i ilości sportu zrzuciłam 2 kg. Jak na mnie to naprawdę wielki sukces.

Tak czy inaczej od jakiegoś czasu znowu nie zwracam uwagi na cukier w diecie i nawet zdążyłam już zjeść cały słoik Nutelli. Z okresu cukrowego detoksu zostało mi kilka dobrych przepisów na alternatywne słodycze. Oczywiście zaznaczam, że detoks cukrowy polegał na rezygnacji ze spożywania cukru rafinowanego. Daktyle, banany i inne słodkie owoce dalej jadłam.

Moim odkryciem były zdecydowanie te batoniki. Kakaowe z masłem orzechowym. Trochę w konsystencji krówkowego brownie. Nawet mój znajomy, który je słodycze po spróbowaniu stwierdził "super, smakują jak normalny słodycz". To chyba najlepsza ich recenzja ;)

Pamiętajcie, żeby batoniki trzymać w chłodnym miejscu, żeby się nie porozpływały!

BATONIKI KAKAOWO-ORZECHOWE BEZ CUKRU

masa orzechowa:
6 łyżek masła orzechowego
1 łyżka miodu
2 łyżki syropu klonowego
3 łyżki oleju kokosowego
1 łyżeczka pasty waniliowej
szczypta soli

kakaowy spód:
1 szklanka mielonych orzechów włoskich
1 szklanka wiórków kokosowych
1/3 szklanki
12 suszonych daktyli
1 łyżeczka pasty waniliowej
szczypta soli

Formę do pieczenia wyłożyć papierem.
Wszystkie składniki na kakaowy spód zblendować na jednolitą masę.
Masę (będzie raczej sucha) przełożyć do formy i lekko ugnieść na całym spodzie.
Składniki na masę orzechową zblendować na gładką pastę.
Pastę przelać do formy na kakaowy spód.
Batoniki można ozdobić kruszonym ziarnem kakaowca.
Tak przygotowane ciasto przykryć folią i wstawić do lodówki na około 1 godzinę.
Po schłodzeniu pokroić w kostkę.
Przechowywać w chłodnym miejscu.

Zupa z mlekiem kokosowym i warzywami

2016-03-21T20:10:00.000+01:00

Czy żyjecie już świątecznym jedzeniem i przygotowaniami? Jeśli tak, to przepis na poniższą zupę powinien się Wam przydać. Jej ugotowanie nie wymaga dużej ilości czasu, zupy powstaje sporo i jest diametralnie nie w smakach świątecznych. Ma dużo warzyw i jest lekkostrawna. Idealny starter jeśli w święta nie macie jak uniknąć ciężkich sałatek jarzynowych i jajek w sosie majonezowym ;)

Przepis na zupę podkradłam z Mikołajkowego prezentu dla mamy, książki Jadłonomia. Przygotowałam ją i kilka innych przepisów w domu jeszcze zanim wydałam prezent, żeby mieć pewność, że daję dobrą książkę. Zupa wyszła rewelacyjna. Od tamtej pory gotowałam ją już kilka razy. Po pierwszym przygotowaniu lekko zmieniłam składniki i proporcje oraz dodałam sok z cytryny. Być może to tylko moje upodobanie do kwaśnych zup, dlatego możecie najpierw spróbować bez soku, a potem stopniowo dodawać trochę aż do odpowiadającej Wam ilości.

Tak więc zostawiam Was z zupą, a ja zawijam rękawy i zabieram się do czynności, której nie znoszę... wielkie porządki – start!

ZUPA Z MLEKIEM KOKOSOWYM I WARZYWAMI

1 puszka kukurydzy

1 mały kalafior

1 por (biała część)

1 łodyga selera naciowego

5 suszonych pomidorów z oleju

1 pęczek szczypiorku z cebulkami

2 łyżki oleju

1 puszka mleka kokosowego

1 l bulionu warzywnego

kilka łyżek oleju z pomidorów

2 liście laurowe

1 ziarenko ziela angielskiego

1/2 łyżeczki wędzonej papryki

1/4 łyżeczki chili

sól, pieprz

sok z cytryny

Warzywa pokroić na mniejsze kawałki.

W garnku rozgrzać olej. Dodać wszystkie warzywa i przyprawy i dusić 10 minut.

Wlać mleko kokosowe i gotować 15-20 minut (aż kalafior zrobi się miękki).

Wlać bulion. Doprawić do smaku solą, pieprzem i sokiem z cytryny.

Przed podaniem posypać szczypiorkiem.

smacznego

Chleb z garnka

2016-02-11T13:40:00.000+01:00

Przyznaję się bez bicia, że tak jak uwielbiam piec ciasta i ciasteczka oraz robić różnego rodzaju desery, tak pieczenie chleba nigdy nie było moją mocną stroną. Kiedyś udało mi się nawet wyhodować zakwas, który przeżył tyle, że nawet zyskał jakąś stabilność, ale po jakimś czasie i tak udało mi się go zamordować.

W takiej sytuacji ratowało mnie tylko jedno wyjście. Musiałam wyszukać/opracować/wygrzebać z książek taki przepis, który wybacza błędy, robi się szybko i nie pochłania mojej uwagi na długo. Po jakimś czasie i wielu próbach udało się. Jest przepis na chleb który można zrobić w dosłownie 10 minut. Oczywiście czasu wyrośnięcia i pieczenia nie liczę, ale wtedy już nie mam na ciasto wpływy, więc niech się dzieje co chce ;)

Kolejną rzeczą, której nie lubię przy chlebie (i niektórych ciastach, ale takich unikam) jest jego wyrabianie. Nawet mikser nie jest stanie mi umilić tego czasu zmarnowanego na miętolenie ciasta. Tu znowu pojawia się zbawienny przepis chleba garnkowego! Składniki wsypuję do misy miksera, hak sam je miesza w kilka chwil i odstawiam lepiszcze na bok do rośnięcia. Jedyna rzecz, którą muszę zrobić po takiej zabawie to wymyć hak z miksera – idealnie!

Ale żeby nie było tak kolorowo, to przepis ma jedną wadę. Trzeba być w posiadaniu żeliwnego garnka. Nie ma to znaczenia czy jest on emaliowany czy nie. Ja mam chropowaty, czarny bez grama emalii i chleb wychodzi bez problemów, do niczego się nie przykleja po upieczeniu. Jeśli jeszcze nie macie takiego cuda jak żeliwny gar to polecam je zakupić. Przyda się na lata i to nie tylko do pieczenia chleba. Wszystkie potrawy, które w nim piekę wychodzą idealnie. Nie jest to zabawka tania, ale doradzam z całego serca.

A wracając do chleba, ja uwielbiam czarnuszkę, więc dosypuję ją najczęściej do przepisu, ale świetnie sprawdzą się tu chyba wszystkie dodatki. Możecie poszaleć wrzucając do ciasta suszone pomidory, oliwki, zioła, orzechy, nasiona i co jeszcze przyjdzie Wam do głowy.

Uwaga, chrupiący ciepły chleb z masłem uzależnia.. nie jedzcie go na diecie, bo nie skończy się na jednej kromce ;)

CHLEB Z GARNKA

370 g mąki pszennej razowej

1 łyżeczka soli

4 g suchych drożdży

350 ml wody

1 łyżka miodu

1 łyżka czarnuszki - opcjonalnie

Do miski przesiać mąkę.

Do mąki dodać sól, drożdże i opcjonalnie czarnuszkę. Wszystko wymieszać.

W lekko podgrzanej wodzie rozpuścić miód.

Stopniowo dodać wodę do ciasta i wymieszać.

Ciasto będzie miało bardzo lepką konsystencję i lekko grudkowatą strukturę.

Miskę przykryć ściereczką i odstawić do wyrośnięcia na kilka 4-5 godzin.

Do piekarnika wstawić żeliwny garnek i razem z pustym garnkiem nagrzać piec do 230ºC.

Wyrośnięte ciasto ostrożnie przełożyć do gorącego garnka.

Garnek z ciastem przykryty pokrywką wstawić do piekarnika na 30 minut.

Po tym czasie można zdjąć pokrywkę i jeśli chleb nie jest wystarczająco zarumieniony to można go jeszcze na chwilę zostawić w piekarniku.

Gotowy chleb ostrożnie wyjąć z gorącego garnka i schłodzić na kratce.

smacznego

Zielona sałatka z ogórka z granatem i fetą

2016-01-18T09:57:00.002+01:00

Być może dalej jestem w fazie poświątecznego zrzucania wagi, ale staram się trzymać detosku cukowego i omijam niezdrowe jedzenie szerokim łukiem. Do jadłospisu wprowadziłam większą ilość warzyw i staram się je mniej przetwarzać. Na szczęście sałatki są tu idealnym rozwiązaniem.

Początkowo miała to być zupełnie inna wersja sałatki, z zupełnie innymi składnikami i dodatkami. Właściwie to wspólnym składnikiem okazał się być tylko ogórek. W efekcie wyszła sałatka bardzo świeża i wiosenna.

Z podanej proporcji wychodzą 3 porcje, chociaż przyznaję, że prawie całą zjadłam sama (Ale na dwa podejścia ;) ). Sałatkę można jeść samą jako lekką przekąskę lub jako dodatek do orientalnych dań. Jeśli posypiecie ją dodatkowo zatarem, będzie smakować jak w Jerozolimie.

ZIELONA SAŁATKA Z OGÓRKA Z GRANATEM I FETĄ

1 duży ogórek

40 g roszponki

3 cebulki dymki

100 g fety

granat

oliwa

cytryna (skórka i sok)

pieprz

Warzywa dobrze wymyć i osuszyć.

Ogórka obrać ze skórki i pokroić na części ok. 4 mm grubości.

Roszponkę poszarpać na mniejsze kawałki.

Cebulki drobno pokroić.

Warzywa wymieszać w misce.

Wszystko posypać pokruszoną fetą.

Zmieszać oliwę z sokiem z cytryny i wlać do sałatki.

Na górę wrzucić pestki granatu i trochę startej skórki z cytryny.

Doprawić świeżo zmielonym czarnym pieprzem.

smacznego

ZUPA HARIRA

2016-01-09T09:26:00.001+01:00

Czy zrobiliście już podsumowania z poprzedniego roku? Ja tak, i w kilku sprawach przyznaję się głośno, że trochę się zaniedbałam. Między innymi przy prowadzeniu bloga. Zaniedbanie nie trwało chwilę tylko kilkanaście miesięcy. Przez ten czas miałam trochę zajęć związanych z pracą i odwiedziłam wiele ciekawych miejsc. Oczywiście nie znaczy to, że przestałam gotować, ale nawet w domu robiłam to sporadycznie.

Ponieważ zawsze staram się z każdej sytuacji wyciągać wnioski i staram się skupić na pozytywnych stronach wszystkich sytuacji w życiu, tak również zrobiłam tym razem. Po wizytach w kilku państwach z bardzo różnorodną i pyszną kuchnią i świętach, które mnie trochę utuczyły postanowiłam się zabrać za siebie poważniej. Z wyjazdów mam w głowie nowe inspiracje, a święta zmobilizowały mnie do przygotowywania zdrowszych posiłków samodzielnie. Dodatkowym bodźcem okazał się być prezent gwiazdkowy, bo kolejna książka z przepisami zamieszkała w mojej kolekcji.

Z nowymi postanowieniami zakasałam rękawy i zabrałam się do pracy. Na pierwszy ogień poszła zupa Harira. Dlaczego ona? Bo składniki są dość łatwo dostępne, jest ona rozgrzewająca, sycąca i w sam raz na zimę za oknem. Wypełniona warzywami po brzegi. Przepis lekko zmodyfikowałam i tak przez ostatnie kilka dni zajadałam się nią.

Porcja wychodzi spora, a biorąc pod uwagę to, że zupa jest bardzo treściwa spokojnie można ją podzielić na porcje i zamrozić. Zachęcam Was do spróbowania, nawet jeśli za oknem temperatury będą już bliżej 0 stopni.

ZUPA HARIRA

2 łyżki oleju

1 cebula – pokrojona w małe kawałki

2 ząbki czosnku – posiekane

2 łodygi selera naciowego – pokrojone w małe kawałki

2 duże marchewki – pokrojone

1 łyżka imbiru – posiekany

1 łyżka słodkiej mielonej papryki

1 łyżka kurkumy

0,5 łyżki kuminu

1 łyżeczka czerwonej pasty curry

2 łyżki przecieru pomidorowego

1 litr bulionu warzywnego

600 g pomidorów – pokrojonych w kostkę

sok z cytryny

sól

100 g suszonej cieciorki (lub 1 puszka 400 g)

pietruszka

jogurt grecki

Dzień wcześniej zalać cieciorkę wodą i odstawić do nasiąknięcia.

Na patelni podgrzać olej.

Delikatnie obsmażyć cebulę, czosnek, seler i marchewkę.

Dodać imbir, paprykę, kurkumę, kumin i czerwoną pastę curry. Wszystko wymieszać i smażyć aż warzywa zaczną pachnieć przyprawami.

Warzywa przełożyć do garnka. Dodać bulion, przecier pomidorowy i pomidory.

Dodać cieciorkę

Gotować wszystko na małym ogniu około 30 minut.

Dodać sól i sok z cytryny do smaku.

Podawać z jogurtem greckim i spiekaną pietruszką.

smacznego

ZDROWE DAKTYLOWE KULKI

2015-08-26T19:46:00.000+02:00

Miesiąc temu wyeliminowałam cukier ze swojej diety. Myślałam, że będzie trudniej, ale chyba jak to zazwyczaj bywa najciężej było na samym początku. Cały czas trzymałam się założenia, że nie jem produktów przetworzonych i z dodatkiem cukru. Chociaż..... jeśli widzieliście instagram tunaCooking, to wiecie, że w ostatni weekend się wyłamałam i zjadłam pyszne lody. Tak czy inaczej, jest to jeden grzeszek przez cały miesiąc, więc większych wyrzutów sumienia nie miałam.

Na początku brakowało mi słodkości i zaczęłam szperać w internecie i eksperymentować w kuchni w poszukiwaniu nowych, zdrowych łakoci. Właśnie w takiej chwili słabości powstał pomysł na daktylowe kulki. Cukier oczywiście mają, ale tylko tyle ile znajduje się naturalnie w suszonych owocach. Przyznam, że aż sama byłam zaskoczona, że taka prosta przekąska może być tak smaczna. Dodatkowy plus jest taki, że kulkę można zjeść jedną, najwyżej dwie, bo są tak słodkie.

Musicie zwrócić uwagę na to, żeby śliwki były miękkie i wilgotne, ponieważ wtedy dobrze zmiksują się z suchymi daktylami i stworzą gładką pastę. Przy robieniu kulek warto zwilżyć dłonie wodą, będzie wtedy wygodniej je toczyć.

Polecam każdemu, kto chciałby ograniczyć niezdrowy cukier i spróbować alternatywy.

ZDROWE DAKTYLOWE KULKI

100 g suszonych daktyli

200 g suszonych śliwek

4 łyżki posiekanych pestek dyni

kakao

W blenderze zmiksować na gładką masę śliwki i daktyle.

Dodać posiekane pestki dyni i wszystko wymieszać.

Z masy utoczyć niewielkie kulki i obtoczyć je w kakao.

smacznego

Guacamole

2015-07-27T11:35:00.000+02:00

Nigdy nie jadłam tak dużo awokado jak podczas ostatnich 3 miesięcy. Co prawda guacamole od dawna jest w czołówce moich ulubionych dipów, ale teraz jestem w stanie jeść je łyżeczką prosto z miski;) Po takiej ilości pochłoniętych porcji oczywiście wypracowałam swoje ulubione połączenia i proporcje.

Samego guacamole nie da się zrobić źle. Polecam potraktować poniższy przepis bardziej jak sugestię i dopracować własne ilości każdego składnika do perfekcji. Pomidor i czosnek nie są punktami obowiązkowymi, ale chociaż spróbujcie raz zrobić z nimi.

Kluczem do sukcesu jest wybranie odpowiedniego awokado. Ja używam tylko odmiany Hass. Ta odmiana ma ciemną fioletową i chropowatą skórkę, a w środku jest delikatne, miękkie i kremowe. Sztuki dostępne w sklepach są dojrzałe i gotowe do spożycia. I dość istotna informacja: ta odmiana wcale nie jest niewiele droższa od zwykłych zielonych awokado (w sklepie, w którym robię zakupy różnica w cenie to 30 groszy). Sam owoc zawiera dużo nienasyconych kwasów tłuszczowych i witaminy A i E, będących źródłem młodości.

Większość dipów często bywa kaloryczna i niezdrowa. Guacamole z chrupiącymi warzywami to super zdrowa alternatywa dla niezdrowych podjadaczy. Do pary możecie zrobić pomidorową salsę (pamiętajcie tylko, aby dać jej chwilę na połączenie się smaków).

GUACAMOLE

2 szt. awokado Hass

0,5 czerwonej cebuli

papryczka chilli

2 ząbki czosnku

5 pomidorów koktajlowych

1 limonka – sok

kolendra

sól

Awokado rozgnieść widelcem w misce.

Posiekać drobno czerwoną cebulę i papryczkę chilli.

Pomidory pokroić w kostkę, a czosnek przecisnąć przez praskę lub drobno posiekać.

Wszystkie składniki zmieszać z rozgniecionym awokado.

Dodać wyciśnięty sok z limonki i posiekaną kolendrę.

Doprawić solą do smaku.

smacznego

Ciasto z truskawkami i agrestem

2015-07-13T21:21:00.001+02:00

Dłuższą chwilę zastanawiałam się jaki powinien być pierwszy przepis na nowej wersji bloga. Ostatecznie mój wybór padł na ciasto z truskawkami i agrestem. Sezon truskawkowy już się kończy, więc tym bardziej wydaje mi się, że zamknięcie go tym ciachem będzie należeć do udanych.

To ciasto nie jest żadnym odkryciem, ani czymś nowym, ale ma dwie cechy, które robią z niego doskonały łakoć do przygotowania w domu. Po pierwsze - smakuje świetnie ze wszystkimi owocami. Testowałam wersję morelową, brzoskwiniowo-morelową, rabarbarową i wszystkie owoce pasują do niego świetnie. Po drugie robi się je w chwilę i zawsze wychodzi. Niezależnie od tego czy robię wersję waniliową czy waniliowo-kakaową zawsze jest wyrośnięte i nie jest przesuszone.

Pamiętajcie o tym, żeby owoce oprószyć mąką ziemniaczaną lub skrobią kukurydzianą. Wtedy nie opadną na dno podczas pieczenia.

Posypki do ciasta można stosować dowolne i tylko zależy to od Waszej kreatywności.

Mam nadzieję, że podoba się Wam nowy wygląd bloga i zmiany, które zostały wprowadzone. Jeszcze sporo detali muszę dopracować, ale tak mi się nowa wersja podobała, że już nie mogłam dłużej czekać jej uruchomienia.

Smacznego końca sezonu truskawkowego!

CIASTO Z TRUSKAWKAMI I AGRESTEM

4 jajka „zerówki”

250 ml oleju

150 g brązowego cukru

1 łyżka domowego cukru waniliowego

260 g mąki pszennej

2 łyżeczki proszku do pieczenia

2 łyżki kakao

ok. 500g wybranych owoców

1-2 łyżki skrobii kukurydzianej

cukier puder do posypania

Piekarnik nagrzać do temperatury 170C.

W misie miksera zmiksować razem jajka, olej, brązowy cukier, cukier waniliowy.

Dodać przesianą mąkę z proszkiem do pieczenia i wymieszać na gładką masę.

Do formy wyłoonej papierem do pieczenia przełożyć połowę surowego ciasta.

Do drugiej połowy ciasta przesiać kakao i dokładnie wymieszać.

Dołożyćdo formy ciasto kakaowe.

Owoce opruszyć skrobią kukurydzianą i poukładać na cieście.

Piec około 50 minut.

Ciasto wjąć z piekarnika i zostawić do schłodzenia.

Przed podaniem oprószyć cukrem pudrem.

smacznego

Szakszuka

2015-05-23T21:50:00.005+02:00

Jakiś czas temu kupiłam książkę Jerozolima Yotam Ottolenghi i Sami Tamimi. Kolekcję książek kucharskich mam sporą, ale i tak nie mogłam się już doczekać, aż będę mogła przetestować przepisy w niej zawarte. Pogotowałam, potesowałam, najpierw jeden, potem kolejne i muszę zgodzić się chyba z większością ludzi, którzy mają tą ksiażkę. Jest fantastyczna!

W dzisiejszych czasach, gdy wszystko jest łatwo dostępne i szybko produkowane, nawet książki się „skiepściły”. Kuszą pięknymi zdjęciami, ale na etapie przygotowania potrawy wychodzą błędy. Takie wydawnictwa traktuję raczej jak inspiracje do własnych pomysłów. Ta książka zasługuje na miano najlepszej książki 2014 roku.

Pierwszym przepisem, którym chętnie się podzielę to przepis na szakszukę. Lekko zmodyfikowany, ale dalej pyszny i delikatnie pikantny. W książce zaleca się jedzenie jej z serem labneh, ale ja zastąpiłam go gęstym, zimnym jogurtem greckim. Bardzo też lubię posypać gotową szakszukę posiekaną, świeżą pietruszką.

Niewątpliwym plusem tego dania jest też szybkość z jaką się je robi. Od razu mówię, że z przepisu sosu wychodzi naprawdę sporo. Sos można również zrobić raz i podzielić go na mniejsze porcje. Spokojnie może stać w lodówce i dzięki temu można jeść szakszukę nawet na śniadanie w tygodniu. Po szakszukowym poranku nawet poniedziałek będzie udany!

SZAKSZUKA

olej

1 łyżka harissy

2 łyżeczki koncentratu pomidorowego

2 duże czerwone papryki – pokrojone w małą kostkę

4 ząbki czosnku

1 łyżeczka mielonego kuminu

800 g pomidorów z puszki (dwie puszki)

6 jajek „zerówek”

jogurt grecki

sól

pietruszka

Na patelni rozgrzej odrobinę oleju i dodaj do harissę, koncentrat pomidorowy, paprykę, czosnek przeciśnięty przez praskę, kumin i pół łyżeczki soli. Wymieszaj i smaż na niewielkim ogniu, aż papryki zmiękną.

Dodaj pomidory i duś pod przykryciem ok. 10 minut, aż sos zgęstnieje.

Zrób w sosie niewielkie wgłębienia i delikatnie wbij w nie jajka.

Trzymaj patelnię na ogniu, aż białka się zetną, a żółtka będą dalej płynne.

Gotowe danie zdejmij z ognia o odstaw na kilka minut.

Dodaj zimny jogurt grecki i posyp posiekaną pietruszką.

smacznego

CYTRYNOWY CRÈME BRÛLÉE

2015-04-04T17:19:00.004+02:00

Dziś pierwszy raz od kilku miesięcy usiadłam na spokojnie i przeliczyłam ile czasu minęło od ostatniego wpisu. Z przykrością i nawet niewielką trwogą wyliczyłam, że minęło od tego momentu aż 5 miesięcy. Sama nawet nie wiem kiedy to minęło.

Czasami przychodzi taki czas, że niektóra projekty trzeba zawiesić, tylko po to, żeby potem mogły odżyć przepełnione nowymi pomysłami. Czasami trzeba odpocząć, wziąć oddech, tylko po to, żeby wrócić z nową energią. Przez te wszystkie miesiące miałam okazję poznać wiele nowych smaków, kupić kilka nowych książek kulinarnych i spróbować nowych dań. Czy dały mi one energię, nie jestem jeszcze pewna, ale pewna jestem tego, że moje pomysły ewoluowały i smaki się trochę zmieniły. Mam nadzieję, że powrót będzie owocny i smaczny.

Jednym ze smaków do którego wróciłam jest crème brûlée. Kiedyś bardzo lubiłam jego kremowość i waniliowy smak. Uwielbiałam rozbijać karmelową skorupkę i odkrywać to co znajduje się pod spodem. Potem chyba nastąpiło „zmęczenie materiału”. Za dużo i za słodko. Dałam sobie z nim spokój na dobrych kilka lat, aż do ostatniego czasu. Trochę przez przypadek, trochę za sprawą książek przypomniałam sobie o tym deserze i zapragnęłam go zjeść ponownie. Do zrobienia crème brûlée nie potrzeba żadnych wyszukanych składników. Mleko, śmietanka, wanilia, cukier i jajka. Zazwyczaj te składniki znajdują się w prawie każdej kuchni. Tak nastąpił powrót do klasycznych sprawdzonych smaków. Zrobiłam jeden raz, drugi i trzeci i chyba nasza miłość rozkwitła od nowa.

Ponieważ jest okres świąteczny chciałabym Wam wszystkim życzyć Wesołych Świąt Wielkanocnych, szybkiego nadejścia pięknej wiosny i przede wszystkim dużo szczęścia. Moim deserem na jutrzejszym, świątecznym stole będzie crème brûlée w wersji cytrynowej. Trochę mniej słodki niż klasyczny, z orzeźwiającym cytrynowym aromatem. Takie smaki kojarzą mi się właśnie z wiosną. A crème brûlée wydaje mi się być dobrym połączeniem zimy i wiosny. Połączeniem aromatycznego kremu ze świeżością cytrusów. Krem robiony z dodatkiem mleka piecze się trochę dłużej niż klasyczny tylko na śmietanie, ale mi się wydaje, że wychodzi bardziej kremowy i lżejszy. Jeśli macie jakieś doświadczenia z różnymi recepturami proszę podzielcie się nimi.

Zielonej wiosny :)

CYTRYNOWY CRÈME BRÛLÉE

1 laska wanilii

2 cytryny – skórka

1 limonka - skórka

250 ml mleka

6 żółtek

75 g cukru

250 ml śmietanki 30%

brązowy cukier do posypania

Rozciąć laskę wanilii i wyjąć ze środka ziarenka.

Zmieszać mleko ze śmietanką i dodać waniliowe ziarna.

Z cytryn i limonki zetrzeć skórkę i dodać do mleka.

Mleko ze śmietanką podgrzać i zostawić do schłodzenia.

Utrzeć żółtka jaj z cukrem na jasną, puszystą masę.

Do utartych żółtek dodać schłodzone mleko ze śmietaną, wanilią i skórką z cytrusów i wymieszać na gładką masę.

Przelać masę do miski, przykryć folią i odstawić do lodówki do schłodzenia.

Chłodzić minimum 2 godziny. Przez ten czas smak aromaty powinny przejść do mleka i śmietanki.

Piekarnik nagrzać do temperatury 110C.

Przecedzić przez sitko kremową masę i napełnić nią naczynia.

Piec przez około 40 minut. Podczas pieczenia trzeba sprawdzać czy krem ma odpowiednią konsystencję. Powinien być lekko ścięty.

Po wyjęciu z pieca schłodzić.

Posypać każdą porcję brązowym cukrem.

Cukier skarmelizować przy pomocy palnika. Ostrożnie dotykać naczyń, ponieważ mogą się nagrzać podczas karmelizowania.

smacznego

SERNIK NOWOJORSKI

2014-10-05T17:06:00.007+02:00

Ostatnio chodzą za mną serniki. Nie jakieś wymyślne z niesamowitymi dodatkami, tylko takie zwykłe, które przypominają smak sernika z dzieciństwa. Dobry ser, jajka zerówki i prawdziwa wanilia z odrobiną skórki z cytryny... to są zdecydowanie smaki, za które jestem w stanie oddać wiele. Serniki pieczone kocham miłością totalną, ale najbardziej lubię smak surowej masy sernikowej. Ten zapach i smak to jest coś, co całkowicie przenosi mnie w dzieciństwo. W krótką chwilę widzę siebie stojącą przy kuchennym stole w mieszkaniu dziadków pod oknem. Widzę kamienną misę i mieszadło, którym sernik był mieszany. Ba, słyszę w głowie nawet ten dźwięk, który wydawała łyżka szorująca o kamienne naczynie. Do tego wszystkiego masa sernikowa wylizywana z misy... to były cudowne czasy.

Ten sernik najbardziej mi je przypomina. I nawet jeśli w serze zostanie kilka grudek to nadal jest pyszny i przynosi cudowne wspomnienia, chociaż to nie jest babcina receptura. No i ilość pracy do zrobienia ciasta jest prawie znikoma;)

NEW YORK CHEESECAKE

160 g herbatników

70 g masła

1 kg sera białego tłustego (w temperaturze pokojowej)

320 g cukru

55 g skrobi kukurydzianej

0,5 cytryny – skórka

7 g esencji waniliowej

5 jajek (w temperaturze pokojowej)

2 żółtka

140 g śmietany 18%

Piekarnik nagrzać do temperatury 175ºC.

Masło roztopić w rondelku.

Herbatniki pokruszyć, zalać stopionym masłem i wymieszać.

Blachę wyłożyć papierem do pieczenia i ułożyć spód z pokruszonych herbatników.

Ser zmielić w maszynie do mielenia mięsa lub rozdrobnić blenderem na gładką pastę.

W misie miksera utrzeć na gładko płaskim mieszadłem i powoli ser z cukrem.

Wymieszać skrobię kukurydzianą, startą skórkę z cytryny i esencję waniliową. Mieszankę dodać do masy serowej.

Dodać do sera jajka i żółtka. Powoli mieszać. Kolejne jajko dodawać po wmieszaniu się w masę całkowicie poprzedniego.

Na końcu wmieszać śmietanę.

Masę sernikową wylać do formy na spód z ciasteczek.

Piec około 45 minut.

Po upieczeniu schłodzić w piekarniku, nie wyjmować.

smacznego

TRUFLE POMARAŃCZOWE

2014-09-20T18:52:00.004+02:00

Kolejny raz odkopuję przepis z czeluści komputera. Trufle zrobiłam na urodziny mojego przyjaciela i przyznam, że zniknęły w jeden wieczór.

Przy robieniu takich słodkości w domu należy pamiętać o kilku zasadach.

Po pierwsze trzeba używać czekolady jak najlepszej jakości. To od niej głównie zależy smak naszych słodkości. Jeśli myślicie, że każda czekolada jest taka sama to koniecznie zapoznajcie się z tym artykułem.

Po drugie z każdą czekoladą obchodzi się trochę inaczej, ponieważ gorzka, mleczna i biała różnią się proporcjami składników.

Po trzecie proporcja czekolady i śmietany jest ważna, gdyż to między innymi dlatego ganasz jest mniej lub bardziej płynny, a my potrzebujemy taki, z którego będzie można uformować kulki.

Po zalaniu czekolady gorącą śmietanką trzeba wszystko wymieszać, ale pamiętajcie, żeby nie wprowadzać w masę za dużo powietrza ponieważ zmieni to smak ganaszu oraz skróci jego przydatność do zjedzenia.

Jeśli macie ochotę na coś naprawdę pomarańczowego to polecam użyć kuwertury z pomarańczowym aromatem i/lub dodać niewielką ilość Cointreau. Pamiętajcie tylko, żeby to dodać gdy ganasz będzie miał mniej niż 30 stopni, bo istnieje szansa, że się rozwarstwi i z trufli nic nie wyjdzie.

I najważniejsza rada to chyba to, żebyście pamiętali, że własnoręcznie zrobione prezenty są najlepsze na świecie nawet jeśli nie są idealne. To one pokazują serce i zaangażowanie.

Dajcie znać jak Wam wyszły trufaski;)

TRUFLE POMARAŃCZOWE

ganasz:

2 pomarańcze – starta skórka

300 g ciemnej czekolady

200 g mlecznej czekolady

200 g śmietany 36%

dodatki:

kakao w proszku

Pomarańcze dobrze wymyć i sparzyć. Zetrzeć całą skórkę.

Do rondelka wlać śmietanę i dosypać startą skórkę pomarańczową.

Śmietanę zagotować i zdjąć z ciepłej płyty. Pozostawić pod przykryciem do schłodzenia.

Ze śmietany odcedzić startą skórkę pomarańczową i ponownie ją podgrzać.

W misce wymieszać dwa rodzaje czekolady. Jeśli czekolada nie jest w kaletkach wcześniej należy ją rozdrobnić.

Zalać czekoladę gorącą śmietaną i odstawić na minutę.

Wymieszać wszystko na gładką masę.

Tak powstały ganasz można odstawić do schodzenia

Gdy ganasz będzie miał temperaturę pokojową i będzie miał odpowiednio gęstą konsystencję należy uformować kulki i obtoczyć w kakao w proszku.

Czas na zjedzenie tych słodkości oczywiście nie jest tak długi jak w przypadku słodyczy sklepowych, ale nie sądzę, żeby były z nimi takie problemy ;)

smacznego

TORT BEZOWY Z KREMEM MARCEPANOWO-PISTACJOWYM

2014-08-31T16:04:00.004+02:00

Moja przygoda z tortem bezowym zaczęła się kilka lat temu dzięki jednemu z przepisów Nigelli Lawson. Od tamtego momentu jest to chyba mój najszybszy do zrobienia tort, a do tego ilość możliwych połączeń smakowych jest nieograniczona.

Ta wersja docelowo miała być z porzeczką czerwoną i biała, ale nigdzie niestety nie mogłam jej dostać. Bardzo żałuję, bo nadal oczami wyobraźni widzę to cudowne połączenie smaków pistacji, marcepanu i kwaśnych porzeczek. Aczkolwiek klasyk malinowo-jeżynowy też wyszedł pysznie.

Krem do tej wersji tortu nie jest za słodki i powinien zadowolić każdego marcepanowego wielbiciela. Do tego smak pistacji, który pojawia się w tle jest idealnym dopełnieniem. Jeśli ktoś nie jest fanem pistacji krem można zrobić ze zwykłego marcepanu migdałowego. Krem marcepanowy, również kilkukrotnie robiłam i ostatnio na wieczorze panieńskim przyjaciółki nawet osoby, które nie przepadają za bezami tą Pawłową się zajadały, a ja dostałam kilka zamówień na torty:)

Domyślam się, że z marcepanem pistacjowym sprawą może nie być łatwą, więc od razu mówię, że można go kupić między innymi w tym sklepie. Zwykły marcepan również, gdyby ktoś wolał wersję jednosmakową. No i moja standardowa prośba, jeśli tylko zabierzecie się za ten tort to koniecznie podeślijcie mi zdjęcia Waszych smakołyków. Uwielbiam oglądać efekty Waszej pracy.

TORT BEZOWY Z KREMEM MARCEPANOWO-PISTACJOWYM

beza:

170 g białka jaj (5 jaj)

250 g cukru

1 łyżeczka octu winnego

krem:

30 g żółtka (3 jaja)

30 g cukru

7 g mąki pszennej

7 g skrobii kukurydzianej

0,5 łyżeczki pasty waniliowej

120 g mleka 3,6%

100 g marcepanu pistacjowego

150g śmietany 36%

dodatki:

owoce (maliny, jeżyny)

kruszone pistacje

Piekarnik nagrzać do 150°C.

W mikserze ubić białka jaj na sztywno.

Do ubitych białek powoli dodawać cukier i ciągle ubijać. Gotową masę bezową spryskać octem winnym i ubijać na najwolniejszych obrotach do wymieszania się.

Blachę wyłożyć papierem do pieczenia i wyłożyć bezę. Uformować okrągły tort i wygładzić brzegi.

Wstawić do piekarnika i obniżyć temperaturę do 120°C.

Piec przez 1 godzinę i 40 minut.

Zostawić w piecu do wystygnięcia.

W misce zmieszać żółtka, cukier, mąkę pszenną, skrobię kukurydzianą i pastę waniliową. Mieszanka powinna mieć postać żółtej, gęstej pasty.

W rondelku zagotować mleko.

Wlać gorące mleko do pasty w dwóch porcjach. Za każdym razem dobrze mieszając.

Przelać wszystko do rondelka i zagotować. Mieszać bez przerwy, aż do zgęstnienia.

Gotowy krem przełożyć do miski, przykryć folią, żeby nie zrobił się kożuch i zostawić do ostygnięcia.

Do miski nałożyć 200g ostudzonego „budyniu”.

Dodać pokruszony marcepan pistacjowy i zmiksować blenderem na gładką masę.

W mikserze ubić śmietankę.

Do kremu z marcepanem dodać kilka łyżek ubitej śmietany i wymieszać.

Dodać resztę śmietany w dwóch, trzech porcjach.

Gotowy krem przełożyć na ostudzoną bezę.

Udekorować pistacjami i owocami.

Zajadać zaraz po zrobieniu.

smacznego

KRÓLIK DUSZONY W PIWIE ZE ŚLIWKAMI

2014-08-15T16:35:00.004+02:00

Długie weekendy prawie zawsze skłaniają mnie do eksperymentowania w kuchni. Co prawda większość sklepów jest zamknięta i trzeba polegać na własnych zapasach, ale to też pomaga stworzyć nowe potrawy.

Królika duszonego w piwie raczej nie będzie można przygotować spontanicznie, ponieważ chyba niewiele osób ma w domu królika i piwo Leffe blonde jednocześnie. Jednak potraktujcie to jako zachętę do zakupów spożywczych przy okazji kolejnego dłuższego weekendu.

Duszony królik to danie bardzo popularne w Belgii, dlatego też do tego przepisu jest użyte piwo właśnie z tego kraju. Przepis również nie jest mój, ale jest z jednej z gazetek sklepowych znalezionych właśnie tam. Nie ma co się uprzedzać do niego z powodu pochodzenia, bo wychodzi naprawdę przepyszny. Ostatnio nawet usłyszałam, że jest to jedno z najlepszych dań jakie miałam okazję zaserwować:)

Przepis czekał w kazamatach komputera na swój czas prawie rok. Przygotowany z królika ekologicznego którym został obdarowany mój przyjaciel i nie miał pojęcia co z nim zrobić, więc obarczył mnie tą przyjemnością. Zrobił bardzo dobrze, bo mięso wyszło miękkie i aromatyczne. Porcja o dziwo wystarczyła dla 4 osób i jeszcze było miejsce na deser. Najlepiej smakuje z kremowym puree ziemniaczanym z dużą ilością masła i śmietanki. Takim idealnym jak tym przepisie.

O króliku nie ma co się rozpisywać. Jeśli tylko wpadnie Wam w łapki to koniecznie spreparujcie go z tego przepisu, a nie będziecie żałować.

KRÓLIK DUSZONY W PIWIE ZE ŚLIWKAMI

350 g comber z królika

3 łyżki masła

200 ml jasnego belgijskiego piwa Leffe

mąka

sól, pieprz

1 cebula

tymianek

2 liście laurowe

150 g suszonych śliwek

kromka ciemnego chleba

musztarda

Mięso oczyścić z błon. Przyprawić solą, pieprzem i lekko oprószyć mąką.

Na patelni roztopić 3 łyżki masła i obsmażyć mięso na złoty kolor.

Mięso przełożyć do garnka. Na patelnię, na ten sam tłuszcz dodać cebulę pokrojoną w pióra.

Cebulę zeszklić i dodać do mięsa w garnku.

Patelnie przepłukać piwem i dolać je do mięsa i cebuli.

Dodać tymianek i dwa liście laurowe.

Dusić pod przykryciem na małym ogniu przez ok.45 minut.

Jeśli płyn odparowałby za bardzo można dodać jeszcze piwa.

Po tym czasie dodać śliwki i dusić wszystko przez 15 minut.

Aby sos był gęściejszy można dodać kromkę chleba posmarowaną musztardą.

smacznego

Tagliatelle z chorizo

2014-07-20T18:24:00.005+02:00

O chorizo mogłabym się rozpisywać dużo. Jest to zdecydowanie jedna z moich ulubionych mięsnych rzeczy do jedzenia. Tak jak za wieprzowiną nie przepadam i raczej nie jem tego mięsa to boczek i chorizo zdecydowanie zdobyły moje serce. Gdybym miała całkowicie zrezygnować z jedzenia mięsa to najbardziej bym tęskniła właśnie za nią.

Chorizo to hiszpańska kiełbasa z wieprzowiny, która ma charakterystyczny zapach i jest przyprawiona mocno wędzona i suszoną papryką. Jest kilka rodzajów tej kiełbasy i każdy jest przeznaczony do innych dań i ma inny sposób przygotowania.

Chorizo Fresco to kiełbasa surowa, która trzeba jakoś obrobić termicznie przed zjedzeniem. Jest najbardziej aromatyczna i ma najmocniejszy smak.

Chorizo Sarta, to kiełbasa surowa, jest dość miękka, dodaje się ją do potraw gotowanych i preparowanych termicznie.

Chorizo Iberico to kiełbasa suszona, robiona tylko z jednego rodzaju świń i najbardziej luksusowa ze wszystkich odmian.

Chorizo Vela to tania kiełbasa chorizo. Można ją jeść jak zwykłą wędlinę. Wyglądem przypomina kiełbasę krakowską tylko czerwoną przez dodatek papryki. Takie chorizo najczęściej można kupić w sklepach w Polsce.

Moje ulubione i najlepsze chorizo to oczywiście chorizo fresco. Nie odnalazłam jeszcze miejsca w Warszawie gdzie mogłabym je kupić, ale znam jedno miejsce gdzie można zjeść kiełbaski chorizo grillowane. Nie prowadzę bloga z opisem restauracji, ale one są najlepszą rzeczą podawana w tamtym miejscu i jestem w stanie przejechać na drugi koniec Warszawy, żeby je zjeść. Miękkie, soczyste, podawane na gorącej patelni z chlebem, którym można wylizać czerwony tłuszcz który z nich wypłynął podczas pieczenia. Jedna z najlepszych rzeczy na świecie;)

Na szczęście chorizo sarta jest jak najbardziej dostępne i można z nim poszaleć w kuchni. Z chorizo vela nie radze robić tego dania i jeśli już ktoś chce je jeść to zdecydowanie tylko na kanapce. Do każdego dania w którym smak chorizo ma być taki jak być powinien trzeba używać tylko dwóch pierwszych odmian. Pozostałe nie dadzą tego smaku, który powinny. Niestety nie ma tu kompromisów.

Makaron z chorizo, suszonymi pomidorami i oliwkami jest lekki i idealnie pasuje do wakacji. W krótką chwilę to połączenie smaków przeniesie każdego do słonecznej Hiszpanii i do urlopowych wspomnień.

Jesli tylko uda się Wam dostać kiełbasę chorizo sarta proszę, nie zastanawiajcie się nad nią nawet chwili. Warto kupić w ciemno :)

TAGLIATELLE Z CHORIZO SARTA

60g makaronu tagliatelle

łyżka oliwy

40g chorizo sarta pikantne

30g cebuli

1 duży ząbek czosnku

25g pomidorów suszonych

20g czarnych oliwek

pietruszka

cytryna

chili w płatkach

Zagotować wodę na makaron i ugotować tagliatelle aldente.

W tym samym czasie, na patelni rozgrzać łyżkę oliwy.

Chorizo pokrojone w plasterki obsmażyć, aż tłuszcz zacznie się wytapiać. W połowie smażenia dodać posiekaną cebulę i czosnek pokrojony w plasterki.

Wszystko smażyć do czasu, aż cebula będzie miękka.

Dodać pokrojone suszone pomidory, oliwki i chili w płatkach.

Przesmażyć do przejścia się smaków, dodać posiekaną pietruszkę.

Gotowy makaron wymieszać z kiełbasą na patelni.

Przed podaniem skropić cytryną i posypać pietruszką.

smacznego / bon appetit

Lody porzeczkowo-jogurtowe z miodem

2014-07-10T13:26:00.006+02:00

Wreszcie nadeszło lato, wyższe temperatury i słońce. Całe szczęście, bo od kiedy stałam się posiadaczką foremki do lodów to w głowie mam nieskończoną ilość smaków, którymi można się cieszyć w ciepłe dni. Pierwszą wersją wcale nie miały być te lody, które są niżej, ale skoro mama przywiozła prosto z ogrodu pudełko porzeczek, to nie mogłam tego nie wykorzystać. Część standardowo została schowana do zamrażarki, a z reszty powstały pyszne lody.

Nie ma chyba łatwiejszego deseru niż lody na patyku. Do foremki można wlać dosłownie wszystko czego tylko dusza zapragnie. Tym razem postawiłam na kwaśne puree porzeczkowe połączone ze słodkim waniliowym jogurtem. Pamiętajcie, żeby do lodów dawać naturalną esencję waniliową, w której są ziarenka (im więcej tym lepiej), a nie zabarwiony, aromatyzowany syrop cukrowy. Lody na patyku nie wymagają od Was posiadania jakiegokolwiek specjalistycznego sprzętu. Nie ma wyjścia, przy tylu zaletach trzeba je produkować;)

Prędko zaopatrzcie się w foremki do lodów, bo coś czuję, że lato 2014 upłynie pod ich znakiem.

LODY PORZECZKOWO-JOGURTOWE Z MIODEM

75g czerwonej porzeczki

390g jogurtu naturalnego

4g esencji waniliowej

60g miodu

Jogurt naturalny zmieszać z miodem i esencją waniliową.

Porzeczki zmiksować w blenderze.

Zmiksowane owoce przetrzeć przez sitko, tak oddzieli się gładkie puree od pestek i skórek.

Do foremek na lody wlać do połowy jogurt, dolać puree porzeczkowe i zalać resztą jogurtu.

Delikatnie zamieszać w każdej foremce .

Włożyć patyczki i mrozić przez noc.

smacznego

ZUPA RABARBAROWA

2014-06-26T12:00:00.004+02:00

W ostatnich tygodniach trochę blog został zaniedbany, ale postaram się teraz umieszczać wpisy bardziej regularnie. Szykują się powoli zmiany, ale niech to będzie niespodzianka. Lato samo w sobie i ładna pogoda również nie sprzyjają siedzeniu w kuchni i przyznam, że chętniej spędzam czas na świeżym powietrzu i podróżach. Niech zatem końcówka sezonu rabarbarowego będzie początkiem dawnej aktywności blogowej.

Na pożegnanie zrobiłam zupę rabarbarową ze śliwkami. Od dziecka jestem wielka fanką zup owocowych. Oczywiście najlepszą na świecie zupę owocową robiła moja kochana babcia. Smak i konsystencja były tak unikatowe, ze do tej pory nie udało mi się jej odtworzyć. Pyszna, gęsta z dużą ilością borówek, prawie fioletowa z dodatkiem goździków. Marzenie i królowa zup owocowych. W ramach rekompensowania sobie tej straty czasami gotuję takie zupy łącząc inne owoce.

Z zupą owocową mojej babci łączy się również historia, o której wspominałam przy okazji chłodnika. Tak to właśnie ta jej zupa owocowa nazywana była chłodnikiem, a nie zupa z botwinki.

Jednym z efektów eksperymentowania jest właśnie ta zupa rabarbarowa.

Uwielbiam rabarbar za to, ze można go jeść na słodko, deserowo i w daniach wytrawnych. Zupę każdy musi dosłodzić i „dośmietanić” do własnego smaku, bo wiadomo, że rabarbar rabarbarowi nie jest równy.

ZUPA RABARBAROWA

200g rabarbaru

1l wody

200g śliwek

0,5 pomarańczy

0,5 łyżeczki cynamonu

śmietana 36%

cukier

Rabarbar pokroić na małe kawałki i gotować w wodzie, aż będzie miękki.

Po 10 minutach gotowania dodać śliwki bez pestek i pół pomarańczy pokrojonej w cząstki.

Gotować wszystko około 15 minut.

Dodać cynamon.

Śmietanę zahartować i dodać do smaku razem z cukrem.

Wszystko zmiksować blenderem na gładką zupę.

Podawać letnią lub zimną, najlepiej z małymi sucharkami.

smacznego

POMARAŃCZOWE BROWNIE Z IMBIREM

2014-05-11T12:41:00.006+02:00

Po poprzednim poście o bajaderkach i radzeniu sobie z nieudanym ciastem zła passa minęła. Od tego czasu powstało kilka wypieków, już wcześniej sprawdzonych i każdy wyszedł bardzo dobrze.

To oznaczało, że mogłam znowu zabrać się na nowe kombinacje.

Brownie to ciasto, które często przewija się w moim życiu i mam z nim dobre wspomnienia.

To właśnie przez jeden przepis na brownie, blog w ogóle powstał. Uwielbiam jego wilgotną konsystencję i to jak rozpływa się w buzi.

Połączenie pomarańczy i brownie chodziło już za mną od jakiegoś czasu. Nie jest to nowatorskie połączenie smaków, ale jest na tyle udane, że lubię je robić w różnych wersjach czekoladowych słodkości. Smak delikatnie podkręca imbir. Myślę, że można świeży zamienić imbirem w proszku, ale na własna rękę należy poeksperymentować z ilością.

Ciasto ma charakterystyczną konsystencję brownie i mocny czekoladowy smak. Im lepszej jakości czekolady doda się do ciasta tym jego ostateczny smak będzie lepszy.

Czas pieczenia podałam orientacyjnie, bo wszystko zależy od piekarnika, więc radzę pod koniec kontrolować ciasto często, żeby nie było za płynne, ani nie piekło się za długo, bo wtedy straci swoją wilgotną konsystencję.

POMARAŃCZOWE BROWNIE Z IMBIREM

250g miękkiego masła

300g cukru

3 jajka

175g (100g + 75g) gorzkiej czekolady

100g czekolady mlecznej

0,5 łyżeczki pasty waniliowej

skórka z jednej pomarańczy

2,5cm obranego świeżego imbiru

90g mąki

0,5 łyżeczki proszku do pieczenia

30g kakao

Nagrzej piekarnik do 180ºC.

W misce miksera ubij na gładką masę masło z cukrem.

Gdy krem będzie jasny dodawaj pojedynczo jajka. Dobrze wmieszaj każde przed dodaniem następnego.

Gdy dodane zostaną wszystkie jajka ubij masę maślano-jajeczną na najwyższych obrotach miksera przez 4-5 minut. Masa powinna zwiększyć swoją objętość, stać się jasna i puszysta.

W tym samym czasie roztop 100g gorzkiej czekolady i 100g mlecznej czekolady.

Zmniejsz obroty i do puszystej masy maślanej dodaj wanilię, startą skórkę z pomarańczy i wyciśnięty imbir. Wszystko delikatnie wymieszaj.

Dodaj powoli roztopioną czekoladę i wymieszaj.

Posiekaj pozostałe 75g czekolady gorzkiej i dodaj o masy.

Przesiej mąkę, proszek do pieczenia, kakao i dodaj do masy.

Delikatnie wymieszaj.

Ciasto przelej do formy do pieczenia wyłożonej papierem.

Piecz około 30 minut, aż ciasto będzie upieczone, ale zachowa wilgotną konsystencję brownie.

Upieczone ciasto wyjmij z piekarnika i wystudź na kratce.

Najlepiej jest pozostawić je aż do następnego dnia. Wtedy łatwo się porcjuje i smaki zdążą się przeniknąć.

smacznego

BAJADERKA

2014-04-29T11:52:00.006+02:00

Ostatnio na blogu trochę moja aktywność zmalała. Dlaczego? Od dwóch tygodni, na froncie cukierniczym, ponoszę same klęski. Walka jest wyczerpująca i nie wiem co jest przyczyną takich sromotnych porażek. Po ostatnim totalnym niewypale postanowiłam, że się nie poddam i pomimo zakalca coś z kuchni wyjdzie. Czekoladowe niejadalne muffiny zostały przerobione na bajaderki.

A pozostając jeszcze przy głównym temacie, to czy ktoś z Was wie może, dlaczego robi się czasami z ciasta zakalec? Oczywiście poza teorią, że pojawia się wtedy, gdy akurat bardzo nam zależy, żeby ciasto wyszło;)

Kolejne kuchenne próby będę dalej podejmować. Jestem zawzięta i nie poddaję się tak łatwo. Tym bardziej, że teraz już na szczęście wiadomo, co zrobić z zakalcem. No ale ile bajaderek można jeść ;)

BAJADERKI

600g ciasta (tego nieszczęsnego zakalca co nam nie wyszedł)

100g kwaśnego dżemu

1,5 łyżki spirytusu z wanilią(domowa wersja, spirytus z laską wanilii stoi w szafce jako ratunek

w nagłych wypadkach)

30g masła

40g migdałów mielonych

50g cukru pudru

50g kruszonego ziarna kakaowca (opcjonalnie, żeby były chrupiące kawałki wewnątrz ciasta)

wiórki kokosowe do obtoczenia kulek

Do miski miksera lub zwykłej, jeśli ciasto będzie wyrabiane ręcznie pokruszyć nieudany wypiek.

Dodać dżem, spirytus, miękkie masło, migdały mielone, cukier puder oraz ziarno kakaowe i wyrabiać, aż do momentu otrzymania plastycznej masy.

Z bajaderkowego ciasta uformować kulki i obtoczyć w wiórkach kokosowych.

Odstawić do lodówki do schłodzenia na min. 1 godzinę. Bajaderki staną się wówczas twardsze.

uwagi:

Jak to bywa w przypadku bajaderek, każde wychodzą trochę inaczej w smaku. Znaczenie ma baza, czyli co chcieliśmy upiec, a nam nie wyszło;)

Jeśli ciasto jest bez czekolady proponuję dodać kakao, chociaż może blond bajaderki też mogłyby być ciekawe.

Klasycznie do bajaderek dodaje się rum, u mnie tym razem został zastąpiony wanilią, ponieważ całego się zdążyłam pozbyć, a bajaderki są zazwyczaj nieplanowane ;)

Do ciasta można wmieszać dodatki jakie tylko dusza podpowiada. Mogą to być rodzynki, suszone owoce, orzechy, kruszone ziarno kakaowca, herbatniki i wiele innych smakołyków.

Ciasto po wyrobieniu jest miękkie, więc dopiero po posiedzeniu w lodówce nabiera odpowiedniej konsystencji.

Dżem proponuję kwaskowaty, ja użyłam tym razem porzeczkowego.

smacznego

MIGDAŁOWO-CZEKOLADOWE CIASTO ZE ŚLIWKĄ

2014-04-16T10:21:00.004+02:00

Ciasta czekoladowe są zdecydowanie tym, co lubię najbardziej. Osobiście w różnych zapiskach poupychanych w zeszytach i książkach mam kilkadziesiąt różnych przepisów. Ale wychodzę również z założenia, że przepisów na ciasta czekoladowe nigdy nie jest za mało ;)

Tym razem do kolekcji dołącza kolejny, który powstał trochę z potrzeby smaku i zjedzenia czegoś słodkiego, a trochę ze względu na nadmiar mąki migdałowej. Tak, tak, jeśli ktoś z Was był na tunaCookingowym facebooku to widział, że kilka dni temu zaczęłam walczyć z makaronikami. Przy ich produkcji powstaje dość duży odrzut mielonych migdałów, a w przyrodzie nic się przecież nie marnuje;)

Na makaroniki przyjdzie czas, a póki co zachęcam do upieczenia pysznego ciasta o intensywnym czekoladowym smaku z delikatnym aromatem suszonych śliwek. Płatki migdałowe, którymi posypana jest polewa przyjemnie chrupią i nadają wypiekowi interesując teksturę.

Ciasto jest prawie bez glutenu, dosłownie 3 łyżki mąki na całą masę. Trochę bałam się rezygnować z niej całkowicie, ale jeśli, ktoś tak zmodyfikuje ten przepis to mam nadzieję, że pochwali się zdjęciem lub chociaż da znać jak wyszło.

MIGDAŁOWO-CZEKOLADOWE CIASTO ZE ŚLIWKĄ

125g gorzkiej czekolady

100g masła

100g zmielonych migdałów

35g mąki

1/2 łyżeczki proszku do pieczenia

1/4 łyżeczki sody

3 jajka

100g cukru pudru (+ 3 łyżki dodatkowe)

1 łyżeczka pasty waniliowej

100g suszonych śliwek

szczypta soli

polewa:

75g gorzkiej czekolady

30g masła

płatki migdałowe

Nagrzej piekarnik do 190ºC.

Roztop czekoladę z masłem w kąpieli wodnej i odstaw do schłodzenia.

Oddziel żółtka jajek od białek.

W misce zmieszaj żółtka jajek z cukrem pudrem, pastą waniliową i solą. Ucieraj aż masa będzie jasna i gładka.

Dodaj schłodzoną płynną czekoladę z masłem i mielone migdały.

W oddzielnej misce ubij białka jajek, dodając pozostałe 3 łyżki cukru pudru. Piana powinna być lekko sztywna.

Dodaj do czekoladowo-migdałowej mieszanki mąkę, sodę i proszek do pieczenia i wymieszaj.

Suszone śliwki pokrój w małe kawałki i wmieszaj do ciasta.

Dodaj pianę z białek w trzech partiach i delikatnie wmieszaj ją w czekoladowe ciasto.

Przelej ciasto do formy i piecz około 35 minut, aż do momentu gdy wbita wykałaczka będzie czysta.

Ostudź ciasto na metalowej kratce.

Gdy ciasto będzie już chłodne można przygotować polewę.

Roztop masło z czekoladą i wymieszaj na gładką masę.

Polej ciasto i posyp płatkami migdałów.

smacznego