Tułaczki po wschodzie

Białe noce w tundrze czyli Republika Komi

2016-07-08T08:09:00.000-07:00

06.2015 - Republlika Komi, okolice Workuty. Co ciekawego może być w tundrze ? Też sobie zadaję to pytanie szukając genezy wyjazdu w 2015 roku na Komi. Odpowiedzi szukam na zdjęciach z 2014 roku - kiedy to w połowie sierpnia, gdzieś na bezdrożach Zabajkala stwierdziliśmy - ciekawe co tam słychać w Workucie. No i pojechaliśmy...Co prawda dotarliśmy tam dopiero na początku września (wcześniej zwiedzaliśmy Tatarstan, Udmurcję) ale mieliśmy okazję obserwować piękną jesień w tundrze - i to chyba te kolorki wpłynęły na organizacje w 2015 roku wypadu na "białe noce" na Komi. Oprócz tundry odwiedziliśmy jeszcze kopalnie w rejonie Workuty, Polarny Ural, Łabytnangi (ros. Лабытнанги) nad rzeką Ob, Peczorę i okolice Sosnogorska. Dzisiaj zaczniemy jednak od samej tundry

Cel wycieczki - białe noce. Zdjęcie wykonane o 1 w nocy gdzieś koło Peczory

Poniżej kilka zdjęć z 2014 roku przedstawiających piękną jesień w okolicy Workuty. Nasycenie jest jak najbardziej ok - i tak zostało trochę zmniejszone bo wyglądało to nienaturalnie.

Takie widoczki ukazują się podróżującym pociągiem do Workuty.

Bezdroża tundry - dobre miejsce na offroad !

Jesień w tundrze

Pociąg relacji Workuta - Moskwa zbliża się do stacji Czum

W 2015 roku w podróż do Workuty wyruszyliśmy 11 czerwca. Trasa tradycyjna - zbiórka w Warszawie Wschodniej, pociągiem TLK do Terespola, z Terespola do Brześcia pociągiem osobowym, szybka impreza w Brzesciu i pod wieczór jazda pociągiem do Moskwy. W Moskwie przesiadka i po 48 godzinach wysiadamy w Workucie. Naszym celem jest stacja Chanowej (ros. Хановей) położona pomiędzy stacją Czum (ros. Чум) gdzie odgałęzia się linia do Łabytnang a Workutą.

Nazwa tej stacji pochodzi od dawnej osady, w której kiedyś mieszkał prawie 4 tysięcy ludzi (o "mieszkańcach" napiszę kilka linijek niżej). Obecnie nie ma tam nikogo oprócz kolejarzy - odgałęzia się tam linia kolejowa która zwozi się węgiel z pobliskich kopalni. W języku nienieckim Хановей oznacza sokoła/jastrzębia.

Lokalizacja Chanowej (ros.Хановей) na mapie

Budowa linii kolejowej z Kotłasu do Workuty rozpoczęła się w 1937 roku a zakończyła 28 grudnia 1941 roku, kiedy to z Workuty wyruszył pierwszy z 10 pociągów z węglem do Leningradu (prezent "mieszkańców" Workuty dla obrońców Leningradu). Swoją drogą parowóz, który zabrał ze sobą pierwszy pociąg stoi teraz na dworcu w Workucie jako pomnik. Ruch pasażerski na odcinku Kotłas - Peczora uruchomiono w czerwcu 1942 roku, odcinek Peczora - Workuta otwarto dla pasażerów w 1950 roku. Cała linia dostała nazwę Północno-Peczorskiej Kolei - w 1947 nazwę zmieniono na Peczorską Kolej. W jej skład wchodzą odcinki Konosza - Kotłas - Workuta oraz odcinek Grisowo - Kotłas

W 1931 roku w rejonie Workuty odkryto bardzo duże złoża węgla kamiennego. Zaczęto budować tutaj obozy pracy dla więźniów (przestępców, więźniów politycznych i zesłańców). Cały system obozów pracy przymusowej otrzymał nazwę GUŁAG (ros. ГУЛАГ, Главное управление исправительно-трудовых лагерей и колоний) - Główny Zarząd Poprawczych Obozów Pracy.

Ma to również bardzo duże znaczenie historyczne dla Polaków. To tutaj w latach 1939-1952 władze ZSRR zsyłały setki naszych rodaków do katorżniczych prac w kopalniach oraz przy budowie wspomnianej wyżej linii kolejowej zamykając ich w GUŁAGach (Workucko-Peczorski Poprawczy Obóz Pracy (ros. Воркуто-Печорский ИТЛ), WorkutPieczŁag (ros. Воркутпечлаг), Workutłag (ros. Воркутлаг)). Wielu z nich nie wróciło już do ojczyzny i zginęło od kuli w głowę, z głodu, wycieńczenia czy wypadków w kopalniach. Ostatni polscy więźniowie opuścili rejon Workuty w 1957 roku - 12 lat po zakończeniu II Wojny Światowej.

“W rejonie Workuty było co najmniej 68 podobozów, w tym ponad 10 podobozów katorżniczych i kilka o zaostrzonym rygorze. W roku 1947 przebywało tam ponad 23.000 Polaków i Polek. Zatrudnieni pracowali przy budowie kolei północnej ZSRR oraz w wielu kopalniach węgla lub innych kopalniach bogactw mineralnych. Już w 1945 liczba Polaków wzrosła do 17.775 łagierników. W latach 1947-1952 liczba Polaków w łagrach wahała się w granicach od 21 tysięcy - do ponad 25 tysięcy”. [“Więźniowie łagrów w rejonie Workuty”, część II. Wyd. Centrum Przechowywania Zbiorów Historyczno-Dokumentalnych, Moskwa; Centrum Badań nad Ludobójstwem i Ruchem oporu Mieszkańców Litwy, Wilno; Ośrodek Badań, Informacji i Upowszechniania /NiPC/ "Memoriał", Moskwa; Ośrodek KARTA, Warszawa 1999]

Mówi się, że pod każdym podkładem linii z Kotłasu do Workuty kryje się jedno ciało zmarłego podczas jej budowy - włos się na głowie jeży jeśli pomyślimy, że z Workuty do Kotłasu jest 1186 kilometrów, a podkłady układane są co ok. 1 metr.

Budowa linii kolejowej Kotłas - Workuta w warunkach arktycznych [foto www.spiegel.de]

Myśl o tragedii naszych rodaków była ze mną cały czas podczas pobytu w rejonie Workuty. Oni jechali tam z przymusu, w bydlęcych wagonach, bez wody i jedzenia. My natomiast pojechaliśmy tam na urlop...

Po przyjeździe udajemy się na pobliskie wzniesienie, skąd mamy piękny widok i możemy spokojnie obserwować zarówno góry uralskie jak i otaczającą nas z każdej strony tundrę. Obozowisko rozbijamy przy ogromnych płotach przeciwśnieżnych, które miały chronić nas przed wiatrem a i nadały się na przechowalnię bagażu

Obozowisko rozbite - można odpoczywać ;)

Po rozbiciu obozowiska rozpoczęliśmy wycieczkę po okolicy - tuż obok stały rozłożone 4 metrowe płotki, które zapobiegają nawiewaniu śniegu na tory kolejowe. Parę dni później na własne oczy widzieliśmy film sprzed 3 tygodni, na którym były 2 metry śniegu w tym miejscu. Tak tak - w Komi do połowy maja śnieg to rzecz normalna. Zresztą koło namiotu mieliśmy trochę śniegu (darmowa lodówka).

Płoty chorniące przed śniegiem

Autor i śnieg ;) W końcu to już Arktyka

Trwał dzień polarny, temperatura jak to w Tundrze bywa wynosiła około 10 stopni. Dookoła nas gromadziły się chmury deszczowe, które na całe szczęście omijały nas rozchodząc się na Ural Polarny i Workutę. Pozwalało to na wykonanie bardzo fajnych zdjęć, w pewnym momencie pojawiła się nawet tęcza.

Deszcz uciekający w stronę Uralu Polarnego

Pociąg z Workuty do Moskwy ucieka przed tęczą

Pociąg z Workuty do Moskwy ucieka przed deszczem

Deszczowa tundra

Cały czas towarzyszył nam wspaniałe stworzenia jakimi są komary. Poniżej zdjęcie przedstawiające ilość tych niezwykle towarzyskich komarków. Ratunkiem był wiatr, którego jak na złość w tym czasie w ogóle nie było. Teren ten jest idealny dla rozwoju komarzysk - wierzchnia warstwa gruntu – do około 1 metra – ulega rozmarznięciu (warstwa pod nią to tak zwana wieczna zmarzlina, której temperatura nigdy nie wzrasta ponad 0 °C), wskutek czego staje się on często grząskim bagnem, w głąb którego nie może wsiąknąć nadmiar wody.

Od siebie dodam, że była to fajna zabawa - czułem się jak dziecko na trampolinie albo łóżku wodnym ;)

Krajobraz tundrowy

Ptactwo w tundrze

Oczywiście cały czas towarzystwa dotrzymywały nam tutejsze komary, które trzeba by liczyć w milionach. Podczas wycieczek po Rosji nigdzie nie widziałem takiego nagromadzenia komarów i maszek jak w Komi. Poniżej zdjęcie obrazujące ilość komarów na metr kwadratowy ;)

Komary i białe noce

Około 23:00 mogliśmy zacząć obserwować zjawisko "białych nocy" czyli zjawisko astronomiczne polegające na tym, że w pewnym okresie roku w nocy nie zapadają całkowite ciemności, czyli zmierzch przechodzi bezpośrednio w brzask. W rejonie Workuty białe noce występują od połowy maja do połowy lipca. Na początku wyglądało to bardzo efektownie i ciekawie ale po kilku dniach człowiek idąc spąć/budząc się nie był pewny która jest godzina ;)

2ТЭ10У-0368 z workuckim węglem zbliża sie do stacji Chanowej

2ТЭ10У-0368 i białe noce

2ТЭ10У-0043 jedzie luzem do Workuty. W tle baza Gazpromu

2ТЭ10У-0043 w drodze do Workuty

Nadchodzące chmury deszczowe w połączeniu ze słońcem tworzyły bardzo fajny apokaliptyczny krajobraz tundrowy. Co ciekawe przez cały czas ani razu nie spadł u nas deszcz.

Deszcz nad tundrą o północy

Tundra o północy

Polarny Ural

W kolejnej notce postaram się przybliżyć temat kopalni w Workucie i ich historii, o której pozwoliłem sobie tutaj trochę napisać.

Most na rzecze Witim

2015-01-11T07:35:00.001-08:00

Witam wszystkich w 2015 roku. Nowy rok, nowe wyzwania. Ja w tym roku zakładam odwiedziny w Azerbejdżanie, północnej Rosji oraz Mongolii/Kirgistanie. Życie pokaże co uda się z tego zrealizować.

Dzisiaj zajmę się opisaniem przeprawy drogowej nad rzeką Witim. Miejsca w pewnym stopniu magicznego, położonego z dala od cywilizacji, położonego 500 kilometrów na wschód od Bajkału - nad rzeką Witim (ros. Витим).

29.08.2012 Witim (ros. Витим). Pomnik budowniczych BAMu

Na początek co nie co o samej rzecze -Witim znajduje się w azjatyckiej części Rosji i jest prawym dopływem Leny, jest granicą pomiędzy Buriacją a Krajem Zabajkalskim oraz granicą stref czasowych - na zachodnim brzegu mamy czas UTC+8 a na wschodnim UTC+9. Omawiane przeze mnie miejsce znajduje się w północno-wschodniej Buriacji na płaskowyżu Witimskim (ros. Витимское плоскогорье) w pobliżu góry Szamana (ros. Шаман-Гора).

Mapka biegu rzeki Witim (ros. Витим)

Wzdłuż BAMu, od samego Tajszetu aż do Komsomolska nad Amurem (skromne 3900 kilometrów) biegnie tzw. "droga techniczna" czyli szutrówka, która jest wyzwaniem dla off-roadowców i nazywana przez nich "Mount Everestem off-roadu". Mosty na tej trasie wyglądają w większości jak na zdjęciu poniżej :

20.08.2014, Leprindo (ros.Леприндо)

Jednak w życiu każdego podróżnika/off-roadowca chodzi o to, aby nie było łatwo. Co roku trasę tą pokonują załogi samochodowe i motocyklowe w drodze do Jakucka/Magadanu. Poniżej relacja z wyjazdu grupy Rosjan do Magadanu.W 28 minucie przejazd przez most nad Witimem.

Tutaj natomiast relacja zdjęciowa z polskiej wyprawy

Wróćmy jednak do samego mostu "drogowego". Jest to długi na 570 metrów i unoszący się 20 metrów nad lustrem wody dawny most kolejowy. Powstał w czasie budowy BAMu jako tymczasowy, do czasu ukończenia mostu kratownicowego. Tak proszę państwa, po tym moście jeździły przez 3-4 lata pociągi. Było to 30 lat temu, a most jak widać nadal służy społeczeństwu. Dla zagranicznych gości jest "Mostem zła", miejscem gdzie można sobie podnieść adrenalinę. Dla zwyczajnych mieszkańców tych rejonów jest jedynym mostem, którym mogą się przedostać na drugą stronę rzeki. W Polsce nadzór budowlany od razu nakazałby rozebranie go i przy okazji kogoś by ukarał sporą grzywną ;) Tutaj natomiast okoliczni mieszkańcy sami dbają o to, aby most był przejezdny uzupełniając braki w poszyciu.

29.08.2012 Witim (ros. Витим). Na prawo most, na lewo most ;)

29.08.2012 Witim (ros. Витим). Widok od strony zachodniej

29.08.2012 Witim (ros. Витим). Moja pierwsza próba przejścia mostu - nieudana

29.08.2012 Witim (ros. Витим). Most widziany z dołu

29.08.2012 Witim (ros. Витим). Widok od strony wschodniej

Poniżej film z 2012 roku, z mojej pierwszej nieudanej próby przejścia mostu. Wiatr skutecznie uniemożliwiał normalne przejście, więc trzeba było się cofnąć do obozowiska, wypić 0,5 l. i za drugim razem nam się udało ;) W 2014 roku podnieśliśmy poprzeczkę - przejechaliśmy przez niego na pace Urala - takiej dawki adrenaliny dawno nie miałem.

A teraz czas na mój ulubiony temat czyli ludzi, których można tam spotkać. Pomimo tego, że miejsce to oddalone jest od najbliższych osad o jakieś 100 km. zawsze możemy kogoś tam poznać, porozmawiać, napić się kawy lub spirytusu ze słoika ;) Ale po kolei.

W 2012 roku mieliśmy okazję poimprezować tam z dwoma mieszkańcami pobliskiej chatki. Byli to dawni budowniczowie BAMu, którzy postanowili się tam osiedlić (jeden z nich pochodził z Rumuni). Zajmowali się łowieniem ryb, produkcją wysokiej jakości spirytusu (do teraz pamiętam ten smak). Razem z nimi był chińczyk, który oficjalnie zajmował się poszukiwaniem bursztynu, ale patrząc z perspektywy czasu wydaje mi się, że cała trójka miała trochę inne źródło utrzymania - złoto. Otóż w uznawanych za zasobne złożach, leżacych w basenach rzek: Witim, Czara i Olekma, będących dopływami Leny wynosi ona od 2 do 8 gramów (czasem więcej) na tonę gruntu. Dla porównania na Uralu eksploatuje się złoża, które zawierają 1 gram czystego złota w tonie skały. W 2014 roku nikogo z tej trójki nie spotkaliśmy, a w rozmowach z mieszkającym niedaleko Mikołajem Filipowiczem, którego wtedy poznaliśmy, dowiedzieliśmy się, że musieli pilnie wyjechać. Zamiast nich poznaliśmy "nowych" mieszkańców, którzy umilali nam czas rozmowami. Nasza starszyzna zaś, która przyjechała tu dzień wcześniej zapoznała się ze starszym małżeństwem. Do czego zostali przez nasz wykorzystani ? Do zakupu wyrobów spirytusowych ;)

Jeżeli ktoś śledził wcześniej tego bloga, to wie, że po BAMie kursują pociąg robocze, będące jedynym tak naprawdę źródłem transportu dla mieszkańców. Można nimi podjechać rano do najbliższego miasta na zakupy a wieczorem wrócić do domu (chociaż z własnego doświadczenia wiem, że nie zawsze udaje się wrócić). No więc nasi koledzy złożyli zamówienia na alkohol, i na wieczorne ognisko dostaliśmy transport alkoholu. Wszystkich nas zabiła cena. Obstawialiśmy ok. 300 rubli za flaszkę. Okazało się, że zapłaciliśmy taniej niż w monopolowym w centrum Warszawy - 150 rubli ;)

Drugą grupą ludzi, których można spotkać są turyści-kajakarze. Witim jest popularną rzeką do spływów kajakowych. Spływ zaczyna się w okolicach Czity i dopływa albo do BAMu (i potem koleją wraca nad Bajkał) albo w wersji hardcorowej płynie się do samej Leny. Każda ekspedycja robi sobię tutaj postój. W 2012 przez przypadek spaliliśmy jednej całej drewno, przygotowane na noc ;) Są to przeważnie turyści z zachodniej Rosji, w 2014 byli to mieszkańcy Petersburga oraz Kazania.

Trzecia grupa ludzi to kierowcy. Podróżnicy, off-roadowcy jak i zawodowi kierowcy, zajmujący się transportem. Można spotkać np. mieszkańca Moskwy, który założył się ze znajomymi, że dojedzie do Jakucka, można spotkać grupę Włochów spełniających swoje marzenia. Najciekawszą grupą są Ci ostatni kierowcy. Dla nich to zwykły most i nie ma większej różnicy czy jadą w dzień czy w nocy. Kamazy, Urale, Ziły czy Krazy codziennie wielokrotnie przejeżdżają ten most ;) W 2013 podobno miał miejsce wypadek, gdzie ciężarówka zawisła do połowy na moście i dopiero po 3 dniach udało ją się wyciągnąć. Kierowca był tak pijany,że nawet tego nie pamięta ;)

15.08.2014 Witim (ros. Витим). Przeprawa przez most

15.08.2014 Witim (ros. Витим). Korek na moście

Poniżej jeszcze kilka zdjęć natury, nieudanych prób wędkowania (wysoki stan wody po powodzi) oraz właściwego mostu kolejowego, który zastąpił ten czasowy. Obecnie most jest strzeżony przez ochronę z dwóch strony. Jeszcze rok temu można było przejść również po nim, ale w związku z bardzo dużym zagrożeniem terrorystycznym RŻD postanowiło go chronić ;)

15.08.2014 Witim (ros. Витим). Nie udane próby łowienia Marka

15.08.2014 Witim (ros. Витим). Widok po wyjściu z namiotu

29.08.2012 Witim (ros. Витим). Przeprawa kolejowa

29.08.2012 Witim (ros. Витим)

29.08.2012 Witim (ros. Витим). Góry Stanowe

29.08.2012 Witim (ros. Витим). Obozowisko z 2012 roku, w 2014 rozbliśmy się nad samą rzeką

29.08.2012 Witim (ros. Витим). Pociąg w kierunku Taksimo

29.08.2012 Witim (ros. Витим).

15.08.2014 Witim (ros. Витим). Coś tu próbuję łowić, ale jedyne co złowiłem to kamień ;)

Mocква by night

2014-12-22T15:06:00.001-08:00

Pozwolę sobie zmienić koncepcję bloga, bo forma w jakiej był poprzednio pisany w moim przypadku niezbyt się spełniła. Chroniczny brak czasu i dzikie przygody średnio raz na trzy miesiące uniemożliwiają mi normalne prowadzenie bloga. Teraz będzie inaczej - ciekawe miejsca i historię z wypraw, a w miarę wolnego czasu uzupełnianie całych wypraw (w przeciągu dwóch lat trochę się tego nazbierało).

Zacznę od jednego z moich ulubionych miast - Moskwy w wersji nocnej. Podczas tegorocznej 1,5 miesięcznej tułaczki po Rosji miałem okazję spędzić tam jedną noc co zaowocowało ciekawymi zdjęciami nocnymi. Pomiędzy przyjazdem z Brześcia a odjazdem pociągu do Taksimo mieliśmy dobę przerwy i przyszło nam spać w hotelu Alfa/Beta/Gama/Delta* (niepotrzebne skreślić, wybaczcie ale nie pamiętam) znajdującym się w dzielnicy Izmaiłowo (ros. Измайлово).

Nasz pokój znajdował się na 25 piętrze i wszystko było by pięknie, gdyby nie niedziałająca klimatyzacja i okna bez klamek (pokój bez klamek kiedyś na pewno odwiedzę ;) ). Z racji panującej wewnątrz temperatury + 40 stopni mój druh starszy inżynier okiennictwa Wania Waniowicz w przeciągu 15 minut rozkręcił całe okno i przez całą noc mogliśmy cieszyć się "świeżym" powietrzem. Postanowiliśmy również wykorzystać to do zrobienia kilku zdjęć.

08.08.2014 || Moskwa (ros. Mocква) ||

W planie wieczoru było również nocne ujęcie Kremla wykonane z Mostu Patriarszy (ros: Патриарший Мост), które zaplanował nam nasz znawca Moskwy - Wania Waniowicz ;) Do miasta udaliśmy się dość późno bo ok. 23:00 nie przewidując żadnych problemów z powrotem do Izmaiłowa.
Na miejsciu oprócz fotografowania Kremla wypadało zrobić zdjęcie Soboru Chrystusa Zbawiciela (ros. Хра́м Христа́ Спаси́теля) – największej świątyni prawosławnej na świecie. Wiąże się z nim ciekawa historią gdyż w latach trzydziestych zeszłego wieku został zniszczony przez komunistów. Decyzja o zniszczeniu soboru i wybudowaniu na jej miejscu Pałacu Rad zapadła 2 lipca 1931, a 5 grudnia tegoż roku świątynia została wysadzona w powietrze. Wymagało to dwóch eksplozji, ponieważ świątynia przetrwała pierwszą. Budowa Pałacu Rad, rozpoczęta w 1937, nigdy nie wyszła z cyklu zerowego, a jej kontynuowaniu stanęła na przeszkodzie II wojna światowa. Dopiero w 1958 w znajdującym się na miejscu cerkwi wykopie rozpoczęto budowę otwartego basenu pływackiego „Moskwa”.

Na szczęście pod koniec lat osiemdziesiątych pojawił się plan odbudowy. Kamień węgielny pod budowę wmurowano 5 grudnia 1990. Równocześnie powołano do życia fundację i w 1994 rozpoczęto budowę. Projektantem świątyni był Aleksy Denisow. Dzięki darom budowa postępowała bardzo szybko i dolna świątynia została w dzień Przemienienia Pańskiego 6/19 sierpnia 1996 poświęcona przez patriarchę Aleksego II, który zarazem sprawował pierwszą liturgię. Górna świątynia została udostępniona 19 sierpnia 1999, w wigilię 2000. rocznicy Narodzenia Chrystusa. Tamże sprawowano pierwszą od lat Bożonarodzeniową Boską Liturgię. Uroczyste poświęcenie odbudowanej świątyni miało miejsce 19 sierpnia 2000.

08.08.2014 || Moskwa (ros. Mocква) ||

Nadszedł czas powrotu do hotelu. Zadanie niby proste, ale biorąc pod uwagę, że było po pierwszej w nocy i metro już nie kursowało. Wypadało złapać taksówkę, ale nie było to takie proste. Ruch był ogromny (coś ala 16:00 we Wrocławiu), a średnia prędkość wehikułów wynosiła na oko 130 km/h. Jak się okazało wystarczyło stanąć przy drodze i zaraz zjawiła się jakaś Łada.
Pytanie kierowcy : Dokąd ?
Odpowiedź : Izmaiłowo.
Kierowca : Ok jedziemy, 700 rubli, ale muszę jeszcze gdzieś jechać zawieźć poprzedniej "klientce" portfel bo go zostawiła.

Pozwiedzaliśmy sobie więc Moskwę nocą i po ok. 40 minutach wróciliśmy na hotel...

Байкало-Амурская магистраль (БАМ) 2012 cz. 7

2014-03-12T13:42:00.001-07:00

02.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара) - Jezioro Małe Leprindo (ros. Озеро Малое Леприндо) - Sjulban (ros. Сюльбан) (Ciąg dalszy)

W pociągu niespodzianka – spotkaliśmy Łukasza, który stwierdził, że przemęczy się z nami te dwa dni ;) Powróciliśmy więc w skromne progi „naszej” chatki w Sjulbanie, gdzie mieliśmy jeszcze spędzić dwie noce. W związku z brakiem wolnych miejsc w hotelu w Nowej Czarze, a także perspektywie spania w wagonie pociągu roboczego była to dla nas najlepsza opcja. Swoją drogą pewna kasjerka znalazła nam nocleg w Czarze (jakieś 5 km od Nowej Czary), ale z relacji napotkanych ludzi wynikało, że jest to lokalna speluna. Do tego perspektywa oszczędzenia 2000 rubli zrobiła swoje.Powróciliśmy więc do chatki, napaliliśmy w piecu, zjedliśmy w końcu obiad (no jeśli zupka chińska to obiad). Miały być pieczone ziemniaki, ale dzięki Arturowi (do końca życia będę Ci to wypomniał ;) ) pojechały sobie dalej w wagonie. Później przyszedł czas kąpieli w lokalnym strumyku, do którego polecieliśmy razem z Arturem. Woda na oko miała z -5 stopni, co skutkowało niesamowitymi wrzaskami, więc koledzy w domku myśleli, że zżera nas niedźwiedź ;)

03.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан)

Po dniu wypoczynku nad Leprindo, kolejne dwa dni przyszło nam spędzić ponownie w Sjulbanie. Życie zweryfikowało nasze plany i dopiero następnego dnia mieliśmy pojechać do Nowej Czary, skąd Artur z Jankiem mieli pociąg do Moskwy. Chłopaki do domu a my dalej na wschód. Widoczki robiły się coraz ciekawsze. Po przyjeździe do Sjulbanu zakwaterowaliśmy się w naszej chacie i poszliśmy spać. Błogi nastrój spowodował, że spaliśmy prawie do 12 ;) Obudzili nas niespodziewani goście, którzy buszowali wśród śmieci. Na szczęście nie były to niedźwiedzie, tylko wiewiórki. Bardzo spodobały im się łupinki słonecznika ;)

03.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан)

03.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). 3ТЭ10М-1412. 1617 km.БАМu

03.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). 3ТЭ10У-0041. 1617 km.БАМu

03.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). 4ТЭ10С-0023. 1617 km.БАМu

03.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). 3ТЭ10У-0041. 1617 km.БАМu

03.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). 2ТЭ10М-2466. 1617 km.БАМu

03.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). 3ТЭ10М-1408. 1617 km.БАМu

03.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). 3ТЭ10УК-0019. 1617 km.БАМu

03.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). ТЭМ2-502. 1617 km.БАМu

03.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). 2ТЭ10М-2466. 1617 km.БАМu

Resztę dnia spędziliśmy na stacji, opalając się, ładując baterie (Mój Iphone przeżył nawet bliskie spotkania 3 stopnia z fazą, później przez trzy dni nie mógł się rozładować ;) ) i przy okazji fotografując przejeżdżające pociągi. Kolejny dzień błogiego nic nie robienia. Brakowało tylko jakiegoś basenu, palemek i byłoby jak normalnym urlopie. Razem z Łukaszem ustalaliśmy plan działania na następne dni. Miejsc do zobaczenia było sporo, a niestety zostawało nam coraz mniej dni do powrotu. Pominę milczeniem fakt, że nie mieliśmy nawet biletu na samolot z Chabarowska do Moskwy ;) Ale po coś mieliśmy trzy dniowy zapas.

04.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан) - Nowa Czara (ros. Новая Чара)

Rano spakowaliśmy się i udaliśmy na stację, skąd mieliśmy pociąg do Nowej Czary. Jeszcze ostatnie zdjęcia w tym uroczym miejscu i wsiadamy w pociąg roboczy. Przy okazji rozwiązały się nasze problemy z lokalnymi kolejarzami czy szpitalem (o czym pisałem wcześniej). Otóż akurat w czasie naszej wizyty w Nowej Czarze urzędował naczelnik Kolei Wschodnio-Syberyjskiej, dlatego wszyscy chodzili jak na szpilkach

04.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). Ostatnie chwile w Sjulbanie :)

Poniżej filmiki z przejazdu odcinkiem Sjulban - Kodar - Nowa Czara

W Nowej Czarze nastał czas rozstania z Arturem i Jankiem. Chłopaki wracali do Moskwy i dalej do Polski, praca wzywała. Natomiast ja z Łukaszem podążaliśmy dalej na wschód. Po przyjeździe do Czary udaliśmy się do kas aby kupić Arturowi i Jankowi bilety z Moskwy do Brześcia. Ku mojemu zdziwieniu nie było problemów z miejscami. Pojawił się natomiast inny problem, który razem z kasjerką rozwiązywałem z dobre dwie godziny. Chłopaki nie mieli na bilecie wpisanego Mińska. Nie wiem w czym to przeszkadzało (inaczej niż przez Mińsk do Terespola się nie dojedzie). Nie obyło się bez telefonu do Irkucka i innych kasjerek. Pani z 300 razy przeglądała jakąś magiczną książkę. Ja w tym czasie poznałem cały system sprzedaży biletów RŻD. Jak nie będę miał pracy w Polsce to jadę na Syberię sprzedawać bilety kolejowe ;) Po udanym zakupie poczekaliśmy z chłopakami na pociąg. Po północy w perony planowo wjechał pociąg relacji Tynda – Moskwa. Ostatnie pożegnanie z chłopakami i zostaliśmy z Łukaszem sami. Pociąg do kolejnego punktu na naszej trasie – przełęczy Mururin mieliśmy dopiero rano. Nie pozostało nam nic innego jak przespać (o ile można tak to nazwać) się na ławkach w budynku dworca. Spaniem bym tego nie nazwał, co godzinę budził nas policjant (Ten sam, który chciał nas zamknąć). W trosce o nasze bagaże ;)

04.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара). 2ТЭ10У-0036 z pociągiem roboczym do Hani. 1719 km.БАМu

04.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара). Zachód słońca nad Kodarem. 1719 km.БАМu

04.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара). ТЭМ2-784. 1719 km.БАМu

04.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара). 2ТЭ10М-3592. 1719 km.БАМu

04.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара). 2ТЭ10М-3625. 1719 km.БАМu

04.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара). 3ТЭ10МО-1313. 1719 km.БАМu

04.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара). Pomnik ТЭ3-6034. 1719 km.БАМu

05.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара) - Mururin (ros. Мурурин) – Hani (ros. Хани)

Kiedy około godziny 7 rano podstawiono pociąg roboczy do Hani, którym mieliśmy jechać na przełęcz Mururin, cieszyłem się jak głupi. 2,5 godziny spania w miarę normalnych warunkach tj. w płackarcie było tym czego potrzebowałem.. Kiedy wysiedliśmy z pociągu naszym oczom ukazało się przepięknie widoki.

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu

Dojechaliśmy do kilometra 1810 do rozjazdu Mururin (ros. Мурурин). W tym momencie byliśmy 6293 kilometrów od Moskwy. Dlaczego Mururin ? Otóż w tym miejscu BAM przebiega przez najwyższe pasmo Gór Stanowych (ros. Становое нагорье). Łącznie przecina aż 7 takich pasm. Jednak to w okolicach Mururina położony jest najwyższy punkt BAMu – w kilometrze 1820 km znajduje się przełęcz Mururin (ros. Перевал Мурурин) położna 1323 m.n.p.m. co czynią ją najwyżej położonym punktem kolejowym w całej Rosji. Pociąg towarowe wymagają tutaj popychu od stacji Ikabekan (ros. Икабьекан) położonej w kilometrze 1787 aż do kilometra 1820. Na poniższych filmach kolegi Łukasza można zobaczyć jak to wygląda na żywo.

Na temat przełęczy nakręcono też niskobudżetowy film, nawiązujący do prawdziwych wydarzeń z 1992 roku. Do obejrzenia na YT :

Po przyjeździe rozdzieliliśmy się Łukaszem. Ja zmęczony po nieprzespanej nocy zaległem obok nastawni, a Łukasz poleciał buszować po górach. Moja obecność na początku wywołała nie małe zdziwienie wśród załogi stacji. Jednak od słowa do słowa okazało się, że pracują tam bardzo mili ludzie. Pani naczelnik to dawna nauczycieli biologii i chemii z Hani, a razem z nią pracował też dyżurny z Nowej Czary. Po raz pierwszy od tygodnia zjadłem mięso. Zostałem poczęstowany chlebem z salami, które według słów naczelniczki kosztowało 500 rubli ;) Po zapoznaniu się z załogą stacji mogłem liczyć na informacje o nadjeżdżających pociągach. A żeby się nie nudzić, dyżurny otworzył mi noclegownie dla robotników, gdzie tez zaległem i smacznie sobie spałem. Żebym nie przegapił żadnego pociągu, to byłem budzony przez megafon :) Ruch pociągów był tego dnia spory, a dyżurny wiedząc, że jestem kolejarzem załatwił mi zwiedzanie lokomotyw. Padło na 3ТЭ10У-0067, która akurat wracała z popychu i krzyżowała się z kolejnym towarowym do Hani. Zwiedziłem sobie środek, pogadałem z załogą i powróciłem do spania.

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. 3ТЭ10М-1412

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. 3ТЭ10М-1438

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. ZSRR wiecznie żywy

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. Pomocnik maszynisty :)

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. 3ТЭ10У-0067

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. 3ТЭ10М-1438

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. 3ТЭ10У-0067

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. 3ТЭ10УК-0043

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. 3ТЭ10У-0056

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. 3ТЭ10У-0018

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. 2ТЭ10У-0036

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. 4ТЭ10С-0017

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. 2ТЭ10М-0780

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. 2ТЭ10МК-3342

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. 2ТЭ10У-0036

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. 3ТЭ10УК-0003

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. To dzięki temu człowiekowi mieliśmy dach nad główą przez najbliższe dwa dni :)

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu. 4ТЭ10С-0023

Tak też minął nam dzień. Pod wieczór na stację zajechał pociąg roboczy z Hani do Nowej Czary. Z pociągu dosłownie wypadł młody Rosjanin. Na szczęście przed rozwaleniem głowy uratowała go jego torba. Łukasz już wtedy do mnie wrócił. Nasz skoczek oczywiście przylazł do naszej melinki (tej od dyżurnego). Na moje oko miał ze 4 promile. Poratowaliśmy go zimną wodą, a potem gorącą herbatom. Okazało się, że to młody kolejarz, mieszkający w Hani. W ramach wolnego wybrał się na ryby do Olongdo (ros. Олонгдо) ale zachlał pałe i przespał swoją stację :) Po kilku chwilach byliśmy najlepszymi kumplami. Zobowiązał się nam załatwić nocleg w Hani (w noclegowni dla maszynistów pociągów), dostałem nawet w prezencie kartę z rosyjską muzyką, ale z racji tego, że jestem idiotą to zostawiłem ją na stole… Kto wie, może w tym roku ją tam znajdę :) Zbliżał się czas przyjazdu naszego pociąg do Hani, ale jeszcze przed nim pojechał ładowny skład na starym dziadku. Poniżej jeszcze porcja wieczornych zdjęć :

05.09.2012 Mururin (ros. Мурурин). 1810 km.БАМu

Podróż do Hani nie mogła być oczywiście spokojna. Trafiłem na wydawać by się mogło starszego Pana, który samodzielnie rozpracowywał 0,7 zielonej „Moskowskojej”. Zaprosił mnie do wspólnej uczty. Okazało się, że to górnik, który jedzie do pracy do kopalni złota. Długo nie porozmawialiśmy, bo wysiadł w Olongdo (czy tam jest kopalnia złota to nie wiem), ale nasza rozmowa zeszła do Carzycy Katarzyny i kłótni o to jaki faktycznie był Lenin. Wg. Mojego kompana uratował Polskę bla bla bla itp. Moje zdanie było zgoła odmienne. Gdy dowiedział się, że jedziemy do Komsomolska dziwnie się uśmiechnął. Okazało się, że mieszka tam jego była żona. Natychmiast wykonał do niej telefon i stwierdził, że ma nas przenocować. Podał mi nawet do niej numer. Miłe, ale poradziliśmy sobie sami. Po tym jak wysiadł, a do opróżniania flaszki zabrał się nasz przyjaciel z Mururina. Może to dzięki niej wpadł na pomysł, że na nocleg trzeba nas zawieźć samochodem. Nie wiadomo skąd załatwił jakiegoś japońskiego pick upa, którym zawieziono nas do naszej noclegowni. Chłop wpadł tam, zbajerował recepcjonistkę i dzięki niemu mieliśmy nocleg za 20 zł na trzy doby. Pożegnaliśmy się serdecznie i udaliśmy na zasłużony odpoczynek. Ja jeszcze w międzyczasie skoczyłem do sklepu (tak ! Był tam sklep, ba nawet dwa !!) i zakupiłem to o czym marzyłem od dawna – Coca Cole. Nie ma to jak nałóg :) Po szybkim prysznicu udaliśmy się w końcu spać. Echh cywilizacja

Od autora : Gdzieś od Taksimo, oprócz miliarda komarów i meszek towarzyszyły na takie o to robale. Ich nazwa robocza to "Skurwol". Po wielu konsultacjach z wybitnymi specjalistami (Pozdro Darek!) wydaje mi się, że jest to coś z : Kozirogów dęboszy, Kozirogów bukowców, Żerdzianek krawców lub Wonnic piżmowek. Nie stanowi to żadnego zagrożenia dla zdrowa, ale hałasuje jak cholera i wkurwia człowieka ciągle na nim siadając. Poniżej zdjęcia całego "skurwola" i po spotkaniu z butem

Байкало-Амурская магистраль (БАМ) 2012 cz. 6

2013-02-02T08:48:00.002-08:00

Schemat odcinka БАМu od Taksimo do Hani

01.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан) - Nowa Czara (ros. Новая Чара)

Poprzedni dzień minął całkiem spokojnie, nikogo nie zjadły niedźwiedzie a najbardziej dokuczały nam meszki, komary i małe latające dziwolągi o roboczej nazwie "skurwole". Na koniec dnia mieliśmy piękny zachód słońca, które w ciekawy sposób oświetlało góry i tworzyło wrażenie pobytu na Marsie ;)

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). Zachód słońca


31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). Zachód słońca

Tymczasem 1 września przywitał nas bezchmurną i bezwietrzną pogodą. Dla nas oznaczało to kolejne godzinki na zdjęciach, a o godzinie 14:20 mieliśmy wsiąść w pociąg i udać się do kolejnego punktu naszej podróży, tj. Nowej Czary (ros. Новая Чара). Tam mieliśmy spędzić dwa dni, w końcu pospać w normalnym hotelu i wyruszyć dalej w stronę Hani. Ale o tym za chwilę. Do godziny odjazdu fotografowaliśmy sobie kolejne pociągi, co też wypadałoby pokazać ;) Janek tradycyjnie poszedł gdzieś w tajgę, Łukasz wojował przed stacją, a my z Arturem wojowaliśmy w peronach, ładując przy okazji baterię u dyżurnej ruchu. Przy okazji udało się ją trochę pobajerować ;) Dowiedzieliśmy się wielu ciekawych rzeczy. Ale od początku. Dyżurną była młoda Buriatka, na oko 25-27 lat. Okazało się, że jako dyżurna pracuje tylko w czwartki, w pozostałe dni stacja obsługiwana jest zdalnie przez dyspozytora z Ikrucka, czyli jakieś 1000 km na zachód. Na tym stanowisku pracują dwie Panie, obie bardzo miłe i pomocne. Ich praca ogranicza się do wypełniania papierów. Oprócz nich codziennie na stacji pracują robotnicy, prowadzący bieżące prace przy torowisku. Widok palonych podkładów nie należy do rzadkości ;) Akurat trwały wielkie przygotowania do wizytacji stacji przez naczelnika z Irkucka, więc wszystko musiało błyszczeć. I tak też było. Stacja ma cztery tory, a wewnątrz budynku było ze 20 wykolejnic, świeżo pomalowanych, każda ładnie oznaczona. Można by rzecz, że tego dnia malowano trawę na zielono ;) Ciekawostką jest to, że czas pracy robotników regulują pociągi robocze. Przyjeżdżają nimi rano, a wieczorem wracają do domu. W nocy w promieniu 100 kilometrów nie ma żywej duszy. Punktualnie o 14:20 w perony wjechał nasz pociąg roboczy z Kuandy do Nowej Czary.

01.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). 3ТЭ10У-0018. 1617 km.БАМu

01.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). 3ТЭ10У-0026. 1617 km.БАМu

01.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). Budynek dworcowy. 1617 km.БАМu

Ruszyliśmy więc w kierunku Nowej Czary. Pociąg jedzie tam 2 godziny. Odległość wynosi 102 kilometry, co daje prędkość 50 km/h. Pierwsze co poczyniliśmy po zajęciu miejsca to herbata z normalną wodą z samowara oraz zupki chińskie. Jedzenie szło opornie, ja nie mal nie udławiłem się makaronem. A wszystko to z powodu widoków za oknem, które powodowały u nas opad szczeny... Przepiękne górskie krajobrazy, rzeki, jeziora ... Z wywalonymi jęzorami, kamerami i aparatami sterczeliśmy w oknie całą drogę, z krótką przerwą na tunel przy przystankach zlokalizowanych koło tunelu.

01.09.2012 Sjulban (ros. Сюльбан) - Nalednij (ros. Наледный)

Widoczna na zdjęciach rzeka to Sjulban (ros. Сюльбан), która jest prawym dopływem rzeki Kuanda. Swój początek bierze w górach Kodar (ros. Кодар). Jest też doskonałym miejscem na połów ryb i polowanie na niedźwiedzie ;) Po drodze widzieliśmy śmiałków łowiących normalnie na brzegu, a także uprawiających spinning tj. łowienie ryb będąc po pas w wodzie. Ba ! Gdzieś przed Nową Czarą widzieliśmy kobietę walczącą z wędką ;) Samiusieńką. Myśliwych też widzieliśmy, wysiadali na przystanku Nalednij (ros. Наледный) i ruszali w sobie tylko znanym kierunku. Czy wracali żywi - tego nie jestem w stanie stwierdzić.

01.09.2012 Nalednij (ros. Наледный) - Zachodni wjazd do tunelu (ros. о.п. 1646км (Западный Портал))


01.09.2012 Nalednij (ros. Наледный) - Zachodni wjazd do tunelu (ros. о.п. 1646км (Западный Портал))

01.09.2012 Nalednij (ros. Наледный) - Zachodni wjazd do tunelu (ros. о.п. 1646км (Западный Портал))

Dojechaliśmy do kilometra 1646, gdzie znajdował się wjazd do tunelu, pozwalającego przejechać pod górami. Tunel ma długość dwóch kilometrów i po obu stronach ma przystanki, ochronę i psy obronne ;) Po drugiej stronie tunelu ukazały nam się jeszcze piękniejsze widoki. Góry Kodar w całej okazałości, czyste jak łza jeziora. No cudo. Jesień na Syberii = mistrzostwo świata.

Mapa Centralnego Kodaru

Po drugiej stronie tunelu zaczyna się Kodar. Jest to najwyższe pasmo Gór Stanowych, które stanowi przedłużenie Gór Północnomujskich w kierunku wschodnim. Jest długie na około 200 kilometrów, najwyższym szczytem jest Pik BAM (ros. Пик БАМ), który ma wysokość 3072 m n.p.m. czyli jest 570 metrów wyższy niż nasze Rysy. Góry zbudowane są z prekambryjskich gnejsów i łupków. Doskonałe miejsce, dla turystów chcących odpocząć sam na sam z matką naturą (i niedźwiedziami).

01.09.2012 Przystanek 1648 km (ros. о.п. 1648км (Восточный Портал)) - Kodar (ros. Кодар)

Od rozjazdu Kodar (ros. рзд. Кодар) po lewej stronie pojawia się jezioro Małe Leprindo (ros. Озеро Малое Леприндо), a po pewnym czasie z prawej strony ukazuje się kolejne tym razem o nazwie Duże Leprindo (ros. Озеро Большое Леприндо). Małe ma powierzchnię około 9 km kwadratowych, natomiast Duże dokładnie 17,1 km kwadratowych. Na dobry początek kilka zdjęć Małego Leprinda oraz górujących nad nim gór Kodar.

01.09.2012 Kodar (ros. Кодар) - Leprindo (ros. Леприндо). Jezioro Małe Leprindo (ros. Озеро Малое Леприндо)

01.09.2012 Kodar (ros. Кодар) - Leprindo (ros. Леприндо). Góry Kodar

01.09.2012 Kodar (ros. Кодар) - Leprindo (ros. Леприндо). Jezioro Małe Leprindo (ros. Озеро Малое Леприндо)

01.09.2012 Kodar (ros. Кодар) - Leprindo (ros. Леприндо). Góry Kodar

01.09.2012 Kodar (ros. Кодар) - Leprindo (ros. Леприндо). Jezioro Małe Leprindo (ros. Озеро Малое Леприндо)

01.09.2012 Kodar (ros. Кодар) - Leprindo (ros. Леприндо). Góry Kodar

01.09.2012 Kodar (ros. Кодар) - Leprindo (ros. Леприндо). Jezioro Małe Leprindo (ros. Озеро Малое Леприндо)

01.09.2012 Kodar (ros. Кодар) - Leprindo (ros. Леприндо). Góry Kodar

01.09.2012 Kodar (ros. Кодар) - Leprindo (ros. Леприндо). Jezioro Duże Leprindo (ros. Озеро Большое Леприндо)

01.09.2012 Kodar (ros. Кодар) - Leprindo (ros. Леприндо)

01.09.2012 Kodar (ros. Кодар) - Leprindo (ros. Леприндо). Jezioro Duże Leprindo (ros. Озеро Большое Леприндо)

01.09.2012 Kodar (ros. Кодар) - Leprindo (ros. Леприндо)

01.09.2012 Kodar (ros. Кодар) - Leprindo (ros. Леприндо). Góry Kodar

Po godzinie jazdy dojechaliśmy do stacji Leprindo (ros. Леприндо), gdzie nasz pociąg miał 15 minut postoju, ze względu na krzyżowanie z pociągiem relacji odwrotnej. Ten czas postanowiliśmy wykorzystać na zdjęcia i krótką pogawędkę z maszynistami. Zaraz po wyjściu z pociągu zostaliśmy przywitani przez robotników słowami "Guten tag". Odpowiedzi "Zdrastwujtie" chyba się nie spodziewali ;) Ogólnie stwierdzili, że jesteśmy Łotyszami :P Krótka rozmowa i wszystko jasne. Przed nami byli tutaj Niemcy, a zaraz po nich Czesi. Wozi się ta Europa po świecie. Po wykonaniu zdjęć udaliśmy się pod lokomotywę, gdzie pogawędziliśmy z maszynistami, zwiedziliśmy całą lokomotywę i przy okazji wyszło, że jeden z maszynistów jest ... Polakiem. Synem Polaków, którzy lata temu przybyli na Syberię za pracą. Oczywiście nie potrafił powiedzieć ani słowa po polsku, ale jednak był swój ;) Po 15 minutach na stację wjechał pociąg relacji przeciwnej, maszynista odpalił lokomotywę i ruszyliśmy dalej. Przed nami 50 kilometrów drogi.

01.09.2012 Leprindo (ros. Леприндо). 2ТЭ10M-2466 z pociągiem roboczym 5618 Kuanda - Nowa Czara. 1667 km.БАМu

01.09.2012 Leprindo (ros. Леприндо). 2ТЭ10M-2466 z pociągiem roboczym 5618 Kuanda - Nowa Czara oraz środek transportu jednego z robotników (pewnie zaspał na pociąg do pracy). 1667 km.БАМu

01.09.2012 Leprindo (ros. Леприндо). Palacz Janek ;) 1667 km.БАМu

01.09.2012 Leprindo (ros. Леприндо). Właściciel postanowił dać nam pokaz jazdy na motorze ;) 1667 km.БАМu

01.09.2012 Leprindo (ros. Леприндо). 2ТЭ10M-2466 z pociągiem roboczym 5619 Nowa Czara - Kuanda. 1667 km.БАМu

Ruszyliśmy w dalszą drogę, cały czas delektując się wspaniałym widokami za oknem. W międzyczasie wdałem się w pogadankę z robotnikami wracającymi z pracy. Byli bardzo zaskoczenie, że ktoś przyjechał w ich strony turystycznie. Stwierdzili, że piękniej jest tu zimą ;) Może i piękniej ale trzy razy zimniej. Widok za oknem robiły się coraz piękniejsze. Połączenie tajgi, tundry, gór i lodowców robiło niesamowite wrażenie. Były to najpiękniejsze widoki jakie miałem okazję widzieć w życiu. Chciałbym tam jeszcze kiedyś wrócić, pochodzić sobie po górach.

01.09.2012 Leprindo (ros. Леприндо) - Sallikit (ros. разъезд Салликит)

W Sallikit (ros. рзд. Саллики) mijamy się z ТЭМ2-502, która podczas naszego pobytu ciągle jeździła luzem. I tym razem było tak samo. Pewnie wyrabiali normy spalania ;)

01.09.2012 Sallikit (ros. разъезд Салликит). ТЭМ2-502

01.09.2012 Sallikit (ros. разъезд Салликит) - Sakukan (ros. рзд. Сакукан)

01.09.2012 Sallikit (ros. разъезд Салликит - Sakukan (ros. рзд. Сакукан)

01.09.2012 Sallikit (rразъезд Салликит) - Sakukan (ros. рзд. Сакукан)

01.09.2012 Sallikit (ros. разъезд Салликит) - Sakukan (ros. рзд. Сакукан)

01.09.2012 Sakukan (ros. разъезд Салликит) - Nowa Czara (ros. Новая Чара)

01.09.2012 Sakukan (ros. рзд. Сакукан) - Nowa Czara (ros. Новая Чара)

W końcu po dwóch i pół godzinie jazdy dotarliśmy do Nowej Czary (ros. Новая Чара). Geneza jej powstania jest bardzo prosta. Założona została jako osada dla budowniczych BAMu. Na oko może mieć z tysiąc mieszkańców. Swoją nazwę wzięła od położonej na południu wsi Czara (ros. Чара), gdzie znajduje się m.in. lotnisko (ale nie takie jakie my znamy). W pobliżu znajduje się trzecia miejscowość o nazwie Czara (ros. Чара). Znajduje się ona w Kotlinie Czarskiej przy ujściu rzeki Żuja do rzeki Czara. Można się stamtąd dostać do rzeki Leny poprzez dolne biegi Czary i Olekmy.

Bardzo ciekawym tematem jest sam budynek dworca w Nowej Czarze. Swoim wyglądem przypomina kościół, zresztą poczekalnia na górze przypomina chór ;) Co do wnętrza, to przyozdobiono je róznego rodzaju płytkami z kamieni dekoracyjnych i półszlachetnych. Uwagę należy zwrócić na czaroit. Czaroit jest minerałem występujący w jednym miejscu na ziemi - właśnie w okolicach Nowej Czary, a dokładniej w okolicy góry Murun. Minerał ten został odkryty podczas prac projektowych przy budowie BAM-u. Taka ciekawostka ;)

Jak już wcześniej wspominałem, podczas budowy linii, każdy z krajów byłego bloku wschodniego w jakiś sposób pomagał przy budowie. Wiele dworców zostało postawionych przez bratnie narody. Dworzec w Nowej Czarze został wybudowany przez Kazachstan, o czym informuje nas pomnik postawiony w pobliżu.

Mapka Nowej Czary i okolic.

Zaraz po przyjeździe Łukasz poleciał do gostinicy załatwiać noclegi. Mieliśmy tu zostać na 2-3 dni. Wrócił z dość smutną miną. Cóż za pecha ... Nie było miejsc na najbliższy tydzień ;) Ale co złego to nie my, poradzimy sobie. Po krótkiej rozmowie z naczelniczką dworca, dowiedziałem się, że w Czarze (ros. Чара) znajduje się jakiś mały hotelik w przystępnej cenie. Załatwiając transport do Czary uzyskałem od taksówkarzy informację, że nie warto tam jechać, bo to zwykła melina. Z Arturem stwierdziliśmy, że idziemy porobić jakieś zdjęcia a potem się pomyśli ;)

01.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара). 2ТЭ10М-2446 z pociągiem do Siewierobajkalska. 1718 km.БАМu

01.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара). 2ТЭ10МК-3342. 1718 km.БАМu

01.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара). Pamiątka po budowniczych BAMu. 1718 km.БАМu

01.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара).ТЭ3-6034 ustawiony jako pomnik przy dworcu. 1718 km.БАМu

01.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара). ТЭМ2-784. 1718 km.БАМu

Fotografując startujący pociąg do Siwierobajkalska zostaliśmy zaskoczeni przez ... "ochronę" dworca. Pan stwierdził, że łamiemy prawo przekraczając białą linię (ale ludzie łażący po torach gdzie popadnie to przepisów nie łamią ?). Problem był jeden - były dwie białe linie ;) Co zresztą widać na zdjęciach. Z kimś tam przez radio pogadał i poszedł. Okazało się, że stacja jest monitorowana.

Po krótkim czasie wróciliśmy do reszty ekipy i rozpoczęliśmy poważną dyskusję co dalej. Cóż nam pozostało. Podzieliliśmy się i zaczęliśmy chodzić po mieście szukając jakiegoś lokum. Ja od razu udałem się do sklepu (w mieście były 3 sklepy i nawet galeria handlowa !). Przyznam szczerze, że Snickers i Milka nigdy tak dobrze nie smakowały. Po kilku dniach posuchy, zrobiłem zakupy na następne wojaże (No bo w sumie nie wiedzieliśmy co będziemy robić przez najbliższe 3 dni). 4 litry Fanty (z niewiadomych mi przyczyn postanowiłem zbojkotować moją ukochaną Coca Cole), parówki, cebula, ogórek, słonecznik, czekolady, Snickersy oraz worek ziemniaków do pieczenia = dieta na najbliższe dni. Ceny oczywiście moskiewskie. Pasztety powędrowały na dno plecaka ;) Ileż to można je było jeść. Uzbrojony w tak doskonałe wyżywienie udałem się na poszukiwanie noclegu. Długo szukać nie musiałem. Oprócz bloków w moim rejonie poszukiwań znajdował się budynek administracyjny. Obstawiałem przedszkole, bo kręciło się tam sporo matek z dziećmi. Jakież było moje zdziwienie, gdy okazało się, że jest to ... przychodnia/szpital (niepotrzebne skreślić). Od razu dorwałem pielęgniarkę i przedstawiłem temat. Widać było, że Pani bardzo się zaangażowało, bo zaraz poleciała gdzieś dzwonić. Ja tymczasem przyglądałem się spacerującym z kroplówkami chorym ;) Nocleg w szpitalu na Syberii ? Fajna sprawa.
Niestety. Pani kierownik nie wyraziła zgody, ze względu na coś-tam coś-tam. Ja zrozumiałem, że naczelnik nie pozwala. Ale prawda była inna (o tym później). Cóż. Szukamy dalej. Wróciłem na Dworzec do kolegów, którzy też nie mieli dobrych wieści. Pozostały nam dwie opcje. Spanie na dworcu lub próba przespania się noclegowni dla maszynistów w pobliskiej lokomotywowni. Razem z Arturem i Łukaszem podjęliśmy się zadania. Janek został i pilnował maneli.

Na wstępnie należy wspomnieć, że lokomotywownia była wielkości dużej galerii handlowej, więc trochę czasu zajęło nam odnalezienie właściwych osób. Dyspozytor i jakiś wyżej postawiony koleś zlali nas totalnie. Udaliśmy się więc do samej noclegowni. Tam spotkaliśmy młodą kierowniczkę/sprzątaczkę. Gdy już prawie wszystko było ugadane, prawie mieliśmy nocleg, pojawiła się starsza kobieta, dzięki której cały nasz plan legł w gruzach. Stwierdziła, że nie ma takiej możliwości, że przepisy itp. Podała nam numer do znanej nam melinki w Czarze, chciała nawet załatwić taksówkę. Ale to nie dla nas... Przy okazji okazało się dlaczego wszyscy są tacy przepisowi - trwała wizytacja linii przez naczelnika z Irkucka i wszystko miało być w jak najlepszym porządku. To dlatego nie dostaliśmy miejsca w szpitalu, to dlatego zainteresowała się nami ochrona dworcowa.
Zostaliśmy z niczym, więc postanowiliśmy chociaż porobić zdjęcia na lokomotywowni. Mimo braku zgody dyspozytora, który kazała nam się oddalić. Artur przeczuwając kłopoty wrócił do Janka, a my z Łukaszem udaliśmy się na zdjęcia.

01.09.2012 Lokomotywownia Nowa Czara (ros. Новая Чара). 3ТЭ10М-1397

01.09.2012 Lokomotywownia Nowa Czara (ros. Новая Чара). 2ТЭ10У-0029

01.09.2012 Lokomotywownia Nowa Czara (ros. Новая Чара). ТЭМ2-2466

01.09.2012 Lokomotywownia Nowa Czara (ros. Новая Чара).ТЭМ2-7868

01.09.2012 Lokomotywownia Nowa Czara (ros. Новая Чара).ТЭМ2УМ-785

Zadowoleni po zrobieniu zdjęć wracaliśmy z Łukaszem na dworzec. W naszą stronę maszerowało za to dwóch ochroniarzy. Z uśmiechem na ustach poinformowali nas, że złamaliśmy prawo, bo teren lokomotywowni to teren strategiczny. Kazali pójść ze sobą na komendę policji, zlokalizowaną w budynku dworca. Nie byli wrogo nastawieni, normalna rozmowa. Po drodze poprosiłeś o możliwość zrobienia zdjęcia pomnika, przy okazji ukrywając "szpiegowskie" zdjęcia z depa. Niech żyje Nikon ;)
Mogłoby się wydawać, że byliśmy w czarnej d.... Nie mieliśmy noclegu, zaraz pewnie przymknie nas policja. Ale jakoś uśmiech nie schodził nam z twarzy. Miny Artura i Janka, którzy czekali sobie na dworcu zapamiętam do końca życia ;)

01.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара).ТЭ3-6034 ustawiony jako pomnik przy dworcu. 1718 km.БАМu

Na komendzie było dwóch policjantów - oficer i szeregowy. Zaczęły się pytanie, po co, skąd, jak itp. Spędziliśmy tam dobre pół godziny, cała rozmowa przebiegała w przyjaznej atmosferze. Problemem nie było to, że robiliśmy zdjęcia. Okazało się, że od 3 dni byliśmy "poszukiwani", gdyż jakiś maszynista zgłosił, że w okolicach Sjulbanu grasuje czterech mężczyzn niewiadomego pochodzenia i, że mogą to być terroryści. Problem był taki, że policja nie miała jak tam dojechać (hahaha). Niech żyje Syberia. Padł temat raportu i kary, ale w tym momencie przestaliśmy rozumieć język rosyjski. Oficer zrozumiał chyba, że od nas grosza nie dostanie, poinstruował nas co robić i spisał nasze dane. Od tego momentu wszystko było ok. Zaniepokojeni policjancie bardzo chcieli nam pomóc w znalezieniu noclegu. Na początek zaproponowali nocleg w celi, ale jakoś nie było nam to na rękę ;)
Stanęło na tym, że zostawiliśmy u nich swoje bagaże. Od tego spotkania byli naszymi najlepszymi kumplami, co przydało się dwa dni później.

Po opuszczeniu posterunku i zdaniu relacji Arturowi i Jankowi zaczęliśmy zastanawiać się co z noclegiem. Na pomoc przyszedł nam jeden z dworcowych ochroniarzy, syn .... a jakże Polaków. Stwierdził, że za drobną opłatą można się przespać w wagonie pociągu roboczego, który przyjeżdża wieczorem z Kuandy i dopiero rano jedzie do Hani. W to mi graj ! Ok. 21:20 pociąg wjechał w perony więc udałem się do prowadnic przedstawiając problem. Panie powiedziały, że nie ma problemu, zresztą w wagonie było już kilku "klientów". Za nocleg zażyczyły sobie ok. 400 rubli, czyli 40 zł. Od osoby. Niezły biznes. Ale my i tak nie byliśmy stratni. Za nocleg w gostinicy zapłacilibyśmy 120 zł. A tak za 40 zł był dach nad głową, ciepło (momentami wręcz za bardzo).

Artur z Jankiem 4 września mieli pociąg powrotny do Moskwy. Pojawiło się pytanie robić przez najbliższe 3 dni. Odpowiedź była prosta - wracamy do Sjulbanu ! Łukasz chciał przez 3 dni jeździć pociągami roboczymi gdzieś w góry, a później wracać do Nowej Czary i spać w wagonie. My natomiast stwierdziliśmy, że pierwszego dnia pojedziemy sobie nad jeziorko Leprindo, a potem zjedziemy do Sjulbanu. Na spanie w namiocie nie było co liczyć. Kończyłem palić papierosa ok. 23:00 a na dworze dawało się odczuć minusową temperaturę.

02.09.2012 Nowa Czara (ros. Новая Чара) - Jezioro Małe Leprindo (ros. Озеро Малое Леприндо) - Sjulban (ros. Сюльбан)

Brutalna pobudka o godzinie 5:30 i transfer do właściwego pociągu i ruszamy z powrotem. Z samej podróży nic nie pamiętam bo smacznie sobie spałem. Gdyby mnie Artur nie obudził to zajechałbym z powrotem do Taksimo ;) Tymczasem o godzinie 9:00 wysiadamy na przystanku Kodar (ros. Кодар) i spacerkiem przechodzimy 3 kilometry, które dzielą nas od Jeziora Małe Leprindo. Ten dzień postanowiliśmy przeznaczyć na odpoczynek, rozbijając obozowisko nad brzegiem jeziora. Do tego doszło ognisko, małe pranie brudnych rzeczy. Artur postanowił wziąć kąpiel w jeziorze, a jego krzyki odstraszyły niedźwiedzie w promilu 20 kilometrów ;) Nie ma się co dziwić, temperatura wody wynosiła ok. 8 stopni. Mi starczyło odwagi na zamoczenie się po kolana. Niemniej jednak jezioro prezentuje się przepięknie, do tego dochodzi przeźroczysta woda. Mały Bajkał jak dla mnie ;) Janek tymczasem poszedł gdzieś w tajgę. Śmialiśmy się z Arturem, że poszedł zdobyć jakiś szczyt. Ale po godzince wrócił. Po 7 godzinach obijania się trzeba było się zbierać. Za chwilę mieliśmy pociąg do Sjulbanu. Poniżej kilka zdjęć z okolic Jeziora Małe Leprindo

02.09.2012 Jezioro Małe Leprindo (ros. Озеро Малое Леприндо)

02.09.2012 Jezioro Małe Leprindo (ros. Озеро Малое Леприндо). Jańcio wodnik ;)

02.09.2012 Jezioro Małe Leprindo (ros. Озеро Малое Леприндо)

Po dojeździe do Sjulbanu delektowaliśmy się ciszą i spokojem. Nie to co w Nowej Czarze. Mieliśmy tu spędzić kolejne dwa dni. A mnie tymczasem zaczął dopadać dół i tęsknota za domem i moją Kasią ....

CDN

Байкало-Амурская магистраль (БАМ) 2012 cz. 5

2012-12-26T08:01:00.000-08:00

30.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо) - Kuanda (ros. Куанда) - Sjulban (ros. Сюльбан)

Źródło : http://bam.railways.ru/

W porównaniu do poprzedniego dnia diametralnie zmieniła się pogoda. Wiejący całą noc wiatr przyniósł deszczowe chmury. Delikatnie kropiło, a my w rekordowym czasie musieliśmy zwinąć namiot i cały majdan bo za chwilę przyjeżdżał pociąg roboczy z Taksimo do Kuandy, którym mieliśmy kontynuować podróż. Niedźwiedzi w nocy nie stwierdzono, aczkolwiek kilka razy budziły mnie w nocy niepokojące hałasy. Do teraz nie wiem co to było, bo nasze pozostałości zniknęły, ale jakichś widocznych śladów działalności króla tajgi nie stwierdzono (No chyba, że poszedł do sąsiadów, bo oni mieli większe zapasy jedzenia ;) ).

Na rzece Witim (ros. Витим) zlokalizowana była granica stref czasowych. Po jej przekroczeniu dodajemy godzinkę i w porównaniu z Polską robi się 8 godzin różnicy. W takim bądź razie wczoraj robiliśmy czas w konia przechodzą przez most ;)

Około 11 zajeżdża nasz pociąg do Kuandy, złożony z połówki fantomasa, stodoły i dwóch wagonów towarowych. Bardzo chciałem w tym miejscu złapać pociąg towarowy, no ale zabrakło czasu. Kiedyś będzie trzeba powrócić w to piękne miejsce i zrobić to zdjęcie. Tym czasem zdjęcie naszego pociągu, do którego oprócz nas nikt nie wsiada.

30.08.2012 Sziwiery (ros. Шиверы) - Kojra (ros. Койра). 2ТЭ10М-2466 z pociągiem roboczym Taksimo - Kuanda

W pociągu spotykamy naszą towarzyszkę podróży z wczoraj - Panią Swietłanę. No cóż, handel jak widać kwitnie. Nie mogła zrozumieć dlaczego nie pojechaliśmy do wskazanych przez nią miejsc nad Bajkałem, tylko walamy się gdzieś po środku niczego. Trudno jej było zrozumieć cel naszej wyprawy. Przed nami półtorej godziny podróży do Kuandy (ros. Куанда) , tam dwie godziny przerwy i kolejne 90 minut do Sjulbanu (ros. Сюльбан). Czas pozostały do Kuandy spożytkowaliśmy na jakiś ciepły posiłek oraz wiadro herbaty. Podróż do Kuandy minęła bardzo szybko. Mieliśmy tam bite dwie godziny przerwy. Postanowiliśmy spożytkować go na zakupy oraz jakieś zdjęcia. Z racji dużego bagażu jeden z nas tj. Janek został na stacji i pilnował bagażu a reszta wybyła "na miasto" w poszukiwaniu sklepu. Prognozy były dobre, bo lokalni kolejarze wskazali nam drogę do owego sklepu.

Kuanda (ros. Куанда) to miasto powstałe przy budowie BAMu. Swoją nazwę wzięło od rzeki o tej samej nazwie, będącej prawy dopływem Witimu wypływającego z Gór Kałarskich. Jej długość wynosi 196 km. W sumie trudno nazwać to miastem, bo oprócz dużego budynku dworcowego oraz kilku bloków większość budynków wygląda jak w Czarnobylu. Widać, że wiele inwestycji nie dokończono, a po prawie 20 latach natura zrobiła swoje. Droga do sklepu prowadząca przez chaszcze, garaże, niedokończoną posadzkę jakiegoś większego budynku przypominała poligon wojskowy. W końcu udało nam się znaleźć sklep. Czekały nas teraz 2-3 dni bez dostępu do sklepu, więc należało zrobić porządne zakupy. Na pierwszy ogień poszła cebula, parówki, pomidory, zupki chińskie, czekolada i papierosy. Do tego trochę napojów i ziemniaki. Patrząc na rachunek złapałem się za głowę, ale niestety ceny na Syberii, jak i w całej Rosji są strasznie wysokie. Np. za 2 litry Fanty zapłaciliśmy 12 zł. Z drugiej strony nie ma się co dziwić. Miasto znajduje się po środku niczego, żadnej drogi dojazdowej, cały towar trzeba przywozić koleją. Wracając na dworzec zaobserwowałem ciekawą rzecz. W ogródkach, nawet tych przy blokach, zamiast kwiatów rosły ziemniaki i cebula. Cóż, w tak niesprzyjającym miejscu dorodna ziemia jest na wagę złota.

Powróciwszy na dworzec resztę czasu poświęciliśmy na fotografowanie oraz obserwowanie dwóch kolejarz, którzy na 3 metrowej drabinie starali się przestawić wskazówkę na dworcowym zegarze. Oczywiście przyjmowane były zakłady czy z niej spadną, bo robili to wyjątkowo nieprofesjonalnie ;) Z tego co pamiętam kurs na upadek był bardzo wysoki. Na peronie odbyła się wielka uczta, w której skład wchodził pyszny chleb, smakiem przypominający ciasto drożdżowe oraz pasztety wszelkiej maści. Do tego Fanta i szafa grała ;)

30.08.2012 Kuanda (ros. Куанда). Wyjście z dworca na miasto

30.08.2012 Kuanda (ros. Куанда)

30.08.2012 Kuanda (ros. Куанда). Budynek dworca

30.08.2012 Kuanda (ros. Куанда).
2ТЭ10М-2466 a w tle dworzec

30.08.2012 Kuanda (ros. Куанда).
2ТЭ10М-2466 i ja ;)

A teraz krótki opis tego, czego nie wiedzieliśmy będąc w Kuandzie. Otóż jak powszechnie wiadomo, BAM budowano z dwóch stron - od wschodu i zachodu. We wrześniu 1984 roku obie brygady spotkały się i złotym złączem połączono oba odcinki. Tacy z nas byli znawcy, że nawet nie wiedzieliśmy gdzie tego dokonano. Przekonani byliśmy, że stało się to nas stacji Kemen (ros. Кемен) w 1740 kilometrze. A faktycznie miało to miejsce na rozjeździe Balbuchta (ros. Балбухта) w 1602 kilometrze

Jednak to w Kuandzie miało miejsce "medialne" położenie złotego złącza (ros. Золотого звена), łączącego Bajkalsko Amurską Magistralę. Przy dużej ilości mediów zrobiono z tego prawdziwą medialną imprezą, pokazując potęgę Związku Radzieckiego. Byli najwyżsi rangą dygnitarze, telewizje z krajów kapitalistycznych, był szampan. Co z tego, że budowa linii trwała jeszcze ponad 20 lat. Ważny był efekt medialny. Poniżej dwa zdjęcia z tego wydarzenia

Wrzesień 1984 Kuanda (ros. Куанда) Źródło : http://taras-enko.livejournal.com/11175.html

Aby upamiętnić tą chwilę, jak i samych budowniczych postawiono w Kuandzie pomnik ku chwale budowniczych magistrali (ros. Монумент славы строителей БАМ). Jest to chyba najbardziej zadbana rzecz oprócz dworca w tym mieście. Poniżej kilka zdjęć tego pomnika

30.08.2012 Kuanda (ros. Куанда). Lista państw i oblasti budujących BAM

30.08.2012 Kuanda (ros. Куанда). Pomnik ku chwale budowniczych BAMu

30.08.2012 Kuanda (ros. Куанда). Pomnik ku chwale budowniczych BAMu i
2ТЭ10М-2466

30.08.2012 Kuanda (ros. Куанда).Wschodnie odcinki BAMu

Opiszę trochę owy pomnik. Na marmurowych tablicach wiszą nazwy wszystkich krajów oraz obwodów ZSRR, które przyczyniły się do budowy magistrali. . W środku widać wielgachny medal za budowę BAMu oraz datę wrzesień 1984 czyli połączenia obu nitek. Do tego mamy dwa "skrzydła". Jedno skierowane w kierunku wschodnim, drugie w kierunku zachodnim. Na nim wypisano wszystkie odcinku, które zostały wybudowane do 1984 roku. Przed odjazdem zrobiliśmy jeszcze kilka zdjęć m.in. pociągu roboczego z Nowej Czary do Kuandy i jakiegoś towarka.

30.08.2012 Kuanda (ros. Куанда). ТЭМ18-034. 1561 km.БАМu

30.08.2012 Kuanda (ros. Куанда). 3ТЭ10М-1380. 1561 km.БАМu

30.08.2012 Kuanda (ros. Куанда). Wagon pociągu roboczego. 1561 km.БАМu

Po ponad dwóch godzinach oczekiwania, ruszyliśmy w dalszą drogę. Do przejechania zostało nam 56 kilometrów. Im dalej jechaliśmy, tym bardziej psuła się pogoda, tworząc niepowtarzalny, "chamski" klimat. Do tego robiło się coraz bardziej kolorowo, w końcu na Syberii przełom sierpnia i września to już jesień.

30.08.2012 Balbuchta (ros. Балбухта) - Sjulban (ros. Сюльбан)

Po półtorej godziny jazdy dojechaliśmy do Sjulbanu (ros. Сюльбан) gdzie mieliśmy spędzić najbliższe kilka dni. Stacja wzięła swoją nazwę od płynącej nieopodal rzeki o tej samej nazwie, prawego dopływu Kuandy. Nasz pomysł przyjazdu tu wiązał się z pracującymi na odcinku od Balbuchty do Sjulbanu lokomotywami popychającymi.

Na YT znalazłem dwa ciekawe filmiki przedstawiające lata budowy linii i tej stacji.

Pierwsze kroki po dojeździe skierowaliśmy do dyżurnej ruchu, aby podpytać się o możliwość rozbicia obozowiska gdzieś w okolicy stacji, a najlepiej o możliwość spania w budynku nastawni. Zawsze to bezpieczniejsze niż obcowanie z misiami ;)
Po krótkiej pogawędce zaczęliśmy rozbijać nasze obozowisko bezpośrednio przy peronach. Wywołało to nie małe zdziwienie pracujących tam robotników. Warto wspomnieć o ich pracy. Otóż ich czas pracy normowały pociągi robocze, którymi przyjeżdżali i wracali z pracy. Dyżurny ruchu pracował tylko w czwartki, a w pozostałe dni stacja obsługiwana była przez dyspozytora, który znajdował się w Irkucku, czyli dobre 1000 kilometrów dalej ;) Akurat trwały poważne remonty i "malowanie trawy na zielono" bo po linii grasował naczelnik z Ikrucka, więc wszystko musiało być zapięte na ostatni guzik.

Naszej walce z rozłożeniem namiotu przyglądał się starszy Buriacki myśliwy, któremu chyba żal zrobiło się czwórki idiotów, rozbijających namiot w środku niczego, nieznających warunków pogodowych. Gdy mocowaliśmy się z rozbiciem tropiku, zgarnął mnie i Artura i powiedział, że coś nam pokaże. Poprowadził nasz leśną ścieżką na szagę jakieś 200 metrów, gdy naszym oczom ukazała się małą chatka. Nie była w najlepszym stanie, ale miała dwie bardzo ważne rzeczy - drewniane łóżka i piecyk. Powstałą przy budowie linii, musieli w niej spać budowniczowie linii, bo obok znajdowały się pozostałości po trzech podobnych. Po zakończeniu budowy linii, miejsce to przejęli myśliwi, dla których musiała być to świetna baza wypadowa na polowania. Pozostałe chatki popadły w ruinę, a ta trzymała się dalej. Nasz Buriacki przyjaciel pokazał nam płynącą obok rzeczkę, w której można było się kąpać i skąd można było brać wodę do picia. Rzeczka musiała wypływać ze znajdujących się nieopodal bagien bo kolor miała mocna brązowy. Ale herbata zawsze była pierwsza klasa (Mam nadzieję, że nie zawierała jakiegoś uranu lub innych ciekawych pierwiastków ;P ). W rzeczce razem z Arturem kilka razy zażywaliśmy odżywczych kąpieli, co przy jej temperaturze wynoszącej ok. 2-3 stopni powodowało krzyki przypominające jakąś arie w operze ;) Przynajmniej daliśmy znać niedźwiedzią, że tutaj jesteśmy ;)

Po zostawieniu swoich bagaży wróciliśmy po Łukasza i Janka. Zrobiliśmy jeszcze kilka zdjęć na stacji i zaraz się rozpadało. Rozpaliliśmy ogień w naszej kozie i rozłożyliśmy się na naszych łóżkach. Tylko Łukasz nie zważając na warunku poleciał w tajgę na zdjęcia. Wrócił po dwóch godzinach całkowicie przemoknięty ;)

30.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан).3ТЭ10М-1310 i Łukasz podrywający maszynistę ;) 1617 km.БАМu

30.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан).3ТЭ10М-1310. 1617 km.БАМu

30.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан).3ТЭ10М-1427. 1617 km.БАМu

30.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). W takim otoczeniu przyszło nam żyć przez najbliższe kilka dni. Jedna z opuszczonych chatek - źródło drewna do piecyka

30.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). I znowu piwo. Tak blisko a tak daleko

30.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). W takim otoczeniu przyszło nam żyć przez najbliższe kilka dni

30.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). Kolejarski Ził, nasze potencjalne schronienie przed misiami

Nasza chatka była jednoizbowa, przy wejściu stał sobie piecyk (taka typowa koza) oraz malutki stolik. W głębie było większe pomieszczenie, w którym stały 3 solidne drewniane prycze. My z Arturem z racji naszych długi nóg wzięliśmy największą na dwóch. Chatka nie miała okien, zastępowały je foliowe worki. Po rozpaleniu w piecu zaczęło robić się bardzo ciepło, co pozwoliło nam zrezygnować ze spania w śpiworach. W kolejnych dniach osiągnęliśmy takie temperatury, że można było spać nago ;)

Resztę wieczoru spędziliśmy na pogadankach oraz wymyślaniu w jakim to horrorze nasza chatka mogłaby grac główną rolę. Pasowała do wszystkich możliwych, ale najbliżej był jej do Martwego zła ;)

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан)

Kolejny dzień poświęciliśmy na zdjęcia. Pogoda była przepiękna. Słoneczko świeciło od samego rana, temperatura wynosiła ok. 20 stopni, a po deszczu nie było śladu. Tylko na szczytach gór zalegało trochę śniegu. Łukasz już rano wybył gdzieś w tajgę a my okupowaliśmy peron przy dyżurnej ruchu. Na dzień dobry w pobliżu naszej chatki znaleźliśmy ślady niedźwiedzia. Takie malutkie odbicie łapy, wielkości mojej głowy. Do tego dyżurna z uśmiechem na ustach poinformowała nas, że rano stację odwiedził niedźwiedź ;) Zastanawialiśmy się czy nie pomyliła Łukasza z niedźwiedziem ;) Z dobrą pogodą powróciły również komary, meszki i nowa wkurwiająca forma życia - skurwole (tytuł roboczy). Otóż skurwole to taki czarne latające "żuczki". Lata to strasznie wolno, dodatkowo robiąc dużo hałasu i przypadkowo zawsze wpada na człowieka. Uśmierciliśmy ich miliony a i tak cały czas nas atakowały. Tymczasem Janek wybrał się na zwiedzanie lasów i doliny. Od myśliwego uzyskał informację, że gdzieś tam znajduje się wodospad.

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). Nasza chata i ja ;)

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан).

I mała porcja zdjęć kolejowych. Ruch był całkiem spory, pociągi oczywiście przeważnie jechały pod słońce, no ale cóż zrobić ... Woleliśmy słońce niż deszczową aurę

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан) 2ТЭ10М-0780 (3ТЭ10МК-0780). 1617 km.БАМu

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан) 2ТЭ10М-2227 (3ТЭ10МК-2227). 1617 km.БАМu

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан) 2ТЭ10М-2466. 1617 km.БАМu

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан) 2ТЭ10М-3342 (3ТЭ10МК-3342). 1617 km.БАМu

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан) 3ТЭ10М-1310. 1617 km.БАМu

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан) 3ТЭ10М-1412. 1617 km.БАМu

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан) 3ТЭ10М-1427. 1617 km.БАМu

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан) 3ТЭ10У-0018. 1617 km.БАМu

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан) 3ТЭ10У-0023. 1617 km.БАМu

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан) 3ТЭ10УK-0043. 1617 km.БАМu

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан) БАМ TV

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан).Artur na łowach

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан). ТЭМ18-034. 1617 km.БАМu

31.08.2012 Sjulban (ros. Сюльбан) ТЭМ2-502. 1617 km.БАМu

CDN

Байкало-Амурская магистраль (БАМ) 2012 cz. 4

2012-12-03T14:08:00.002-08:00

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо)

W Taksimo zamierzaliśmy spędzić jeden dzień, przespać się i następnego dnia z rana pojechać nad rzekę Witim. Z rana szybka eskapada do sklepu, gdzie zakupiłem takie rarytasy jak kapusta,pomidory oraz Fanta. Za wszystko zapłaciłem 30 zł. Tania ta Rosja ... Cały dzień spędziliśmy na wyjedzie w stronę Nowej Czary. Pogoda dopisywała, więc leżeliśmy sobie na jakiejś górce wypatrując niedźwiedzi Mnie dopadło choróbsko, które trzymał mnie od Polski. Na szczęście Łukasz zakupił mi jakieś krople na kaszel, za astronomiczną kwotę 300 rubli ~ 30 zł. W plecaku znalazł się również Balsam Pomorski, który ukoił bolące gardło ;)

Mapa Taksimo i okolic [źródło : http://www.admmsk.ru/images/stories/map.jpg]

Taksimo to miejscowość położona po środku niczego w rosyjskiej republice Buracji, otoczona przez góry i liczne kopalnie złota, srebra, miedzi. Miasto ma około 10 tysięcy mieszkańców, z czego większość to kolejarze, jest wielkości jednej dzielnicy Wrocławia. W artykuły spożywcze zaopatrywane jest pociągami, stąd takie wysokie ceny.

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). 1472 kilometr БАМu

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). 3ТЭ10М-1412. 1472 kilometr БАМu

Cały dzień spędziliśmy więc na zdjęciach i dopiero po zapadnięciu zmroku udaliśmy się w stronę dworca, kombinując co zrobić z noclegiem. Do wyboru mieliśmy albo komnaty dla oczekujących na pociąg za 50 zł albo hotel za 120 zł. Postawiliśmy na komnaty, co ostatecznie okazało się porażką. Jedyny plus był taki, że w ciągu doby cena spadła z 500 rubli na 450 ;) Promocja czy co ? A teraz same minus. Były tylko dwa miejsca wolne. W związku z tym Janek z Łukaszem spali na ławkach w poczekalni ;) Ogólnie zrobiliśmy straszne zamieszanie, latając po dworcu w poszukiwaniu prysznica i zainteresowała się nami policja. Dokumenty sprawdzili, wsio się zgadzało i tyle. Ja zaspokoiłem jeszcze swój głód w dworcowej knajpie gdzie zamówiłem barszczyk. Mistrzostwo świata, a jeszcze lepszym mistrzostwem było to, że za barszcz i herbatę zapłaciłem 100 rubli a dostałem 200 reszty ;) Rosyjska promocja czy co ? Czas spać, jeszcze tylko kąpiel w mega zimnej wodzie (Pamiętasz to Artur ?) bo przepaliło się gniazdko od bojlera. Oj zimno było. Jako współtowarzyszy mieliśmy 3 Ukraińców, pijanych jak bele. Na wstępie zapraszali nas na libację ale grzecznie odmówiliśmy (Och jacy to my kulturalni jesteśmy!). Chłopaki tak się spili, że pół nocy pod siebie rzygali.

Poniżej relacja zdjęciowa z owego dnia :

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). 3ТЭ10У-0067. 1472 kilometr БАМu

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). 2ТЭ10М-2227 (3ТЭ10МК-2227). 1472 kilometr БАМu

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). 2ТЭ10У-0267. 1472 kilometr БАМu

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). 3ТЭ10М-1408. 1472 kilometr БАМu

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). ТЭМ2-2914. 1472 kilometr БАМu

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). 3ТЭ10М-1412. 1472 kilometr БАМu

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). 3ТЭ10М-1416. 1472 kilometr БАМu

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). 3ТЭ10М-1427. 1472 kilometr БАМu

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). ТЭМ2-6805. 1472 kilometr БАМu

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). 2ТЭ10М-2446. 1472 kilometr БАМu

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). 2ТЭ10У-0403. 1472 kilometr БАМu

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). Koło miasta znajduje się chyba jakiś poligon ;)

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). ТЭМ2-7250. 1472 kilometr БАМu

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). 3ТЭ10М-1417. 1472 kilometr БАМu

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). ВЛ65-013. 1472 kilometr БАМu

Ale Taksimo to nie tylko pociągi ;) W obiektyw wpadły również ciężarówki, krowy i moi współtowarzysze ;) No i wagon piwska !

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). Kamaz z przekroczoną skrajnią

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). Kamazicho

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо).Ural

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). Ził

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). Jak widać na Syberii też znajdziemy krowy

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо).Piwo jedzie !


28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). Łukasz wraca z łowów ;)

28.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). Artur na polowaniu

Co do ostatniego zdjęcia to należy wspomnieć o masie komarów i meszek latających dookoła. Strasznie denerwujące dziadostwo. Jedyną obroną są moskitiery. Polskie środki chemiczne na nie nie działają, a rosyjskie dają gwarancję na pół godziny działania ;)

29.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо) - Rzeka Witim (ros. Витим)

Tego dnia dokonaliśmy transferu z Taksimo nad rzekę Witim. Rzeka Witim (ros. Витим) jest prawym dopływem Leny. Powstaje z połączenia rzek Czyna i Witimkan na Płaskowyżu Witimskim; płynie w kierunku północnym, przełamując się przez Góry Stanowe, następnie w dolinie oddzielającej wyżyny Północnobajkalską i Patomską. Nas interesował 420 metrowy most kolejowy oraz powstały przy budowie linii most drogowy, przez wielu nazywany najgorszym i najstraszliwszym mostem na świecie. Trzeba było to sprawdzić.

Na przystanku przy rzecze zatrzymują się tylko dwa pociągi robocze kursujące w relacji Taksimo - Kuanda - Nowa Czara. Jeden rano, drugi wieczorem. Przed wyjazdem robiliśmy rozpoznanie co do cen na ten pociąg i wyszło ok. 10-20 zł. W Taksimo Łukasz wypytał rybaków, którzy poinformowali go, że za bilet nad Witim zapłacimy koło 15 zł. Po nocy pełnej wrażeń o 7 rano meldujemy się na peronie gdzie stoi nasz pociąg. Jakież było nasze zdziwienie, gdy okazało się, że biletów nie ma ;) W perspektywie całego wyjazdu to dobre 100 zł zaoszczędzone.

Większość trasy tradycyjnie przespaliśmy, z mało przerwą na stacji Aku (ros. Аку) gdzie mieliśmy 15 minutowy postój i krzyżowanie z pociągiem w odwrotnej relacji. W międzyczasie wywiązała się mała awantura, gdyż jakiejś Babuszcze bardzo przeszkadzało nasze spanie ;) Po krótkiej konwersacji Pani zmieniła do nas podejście. Nazywała się Swietłana i jeździ tym pociągiem od 20 lat, dostarczając mieszkańcom okolicznych wiosek artykuły pierwszej potrzeby : alkohol, papierosy, chleb, wodę, warzywa i owoce (Kolejność nieprzypadkowa ;P ). Jej córka studiuje w Pitrze zarządzanie i przy okazji kręci film na temat tajgi. Pani poleciła nam kilka ciekawych miejsc, tyle że położonych koło Bajkału :)

29.08.2012 Aku (ros. Аку). 2ТЭ10М-2446. 1508 kilometr БАМu

29.08.2012 Aku (ros. Аку). 2ТЭ10М-0780 (3ТЭ10МК-0780). 1508 kilometr БАМu

29.08.2012 Aku (ros. Аку). 2ТЭ10М-2446 oraz 2ТЭ10М-0780 (3ТЭ10МК-0780). 1508 kilometr БАМu

29.08.2012 Aku (ros. Аку). Dostawca papierosów i alkoholu Pani Swietłana

W końcu dojechaliśmy. Wysiedliśmy na przystanku 1535 km. Razem z nami wysiadła mała grupka rybaków, a na pociąg czekało kilka osób, które odbierało od Swietki produkty. Naszym głównym celem było znalezienie jakiegoś bezpiecznego miejsca na nocleg, a później mieliśmy cały dzień na zdjęcia. Robimy jeszcze zdjęcie pociągu jadącego zaraz za nami i idziemy w stronę rzeki. Przy przystanku postawiono wielki metalowy pomnik/słup, który informuje przejeżdżających, że są na granicy Buriacji (ros. Республика Бурятия) i Kraju Zabajkalski (ros. Забайкальский край).

29.08.2012 Sziwiery (ros. Шиверы) - Kojra (ros. Койра) .2ТЭ10М-0780 (3ТЭ10МК-0780). 1535 kilometr БАМu

29.08.2012 Rzeka Witim (ros. Витим). "Słup" graniczny

Udaliśmy się w stronę rzeki aby znaleźć jakieś miejsce.na nocleg. Jak się okazało jakaś cywilizacja tam jest ;) Poznaliśmy dwójkę Rosjan (w tym jeden o pseudonimie "Cygan"), którzy mieszkali tuż koło mostu. Okazał się, że byli to budowniczy BAMa, którzy pozostali tutaj i wiodą sobie spokojne życie produkując bimber ;) Jeden z nich pochodzi z Rumunii, stąd ksywa Cygan. Chłopaki wskazali nam dobre miejsce na nocleg, zaraz obok rzeki. Po rozbiciu obozu, zebraliśmy drewno na ognisko, załatwiliśmy sobie rybki co kosztowało nas czapkę Artura oraz 0,5 litra wódki. Później zrobiliśmy jeszcze ze dwie flaszeczki, po czym pojawiła się żona jednego z dżentelmenów, która nie była zbyt zadowolona z widoku jaki zastała ;) Zabroniła swojemu małżonkowi spożywać alkoholu, on zabronił jej, ale jak przyszło co do czego to pili oboje ;) Dowiedzieliśmy się, że przed nami byli tutaj kilka dni wcześniej Japończycy oraz Włosi. Oprócz nich spotkaliśmy Ukraińca, który w pobliżu wydobywał bursztyn oraz Chińczyka ps. "Kitaj", który nie mówił słowa po rosyjsku a potrafił się tylko uśmiechać. W takim ciekawym towarzystwie posiedzieliśmy do południa, później nasi przyjaciele się zmęczyli i poszli spać ;) My postanowiliśmy zrobić sobie podarowane okonie, a po zjedzeniu udać się w końcu na jakieś zdjęcia, no i przejść sławny most. Ale znowu pojawił się Ukrainiec.

29.08.2012 Rzeka Witim (ros. Витим). Smażymy rybki

29.08.2012 Rzeka Witim (ros. Витим). Wesoła gromada

29.08.2012 Rzeka Witim (ros. Витим). Góry Północnomujskie (ros. Северо-Муйский Хребет)

29.08.2012 Rzeka Witim (ros. Витим). Nasze obozowisko

Oleg, bo tak na imię miał Ukrainiec, przyjechał tu do pracy tj. wydobywać bursztyn. Wypiliśmy z nim jeszcze spirytus ze słoja (lepszy niż Polska wódka!) i pożegnaliśmy go. Oleg był bardzo smutny z tego powodu, ale jeszcze trochę wódki i padlibyśmy na ziemię ;) Gość nie ustępował i ciągnął nas na kolejną flaszeczkę, ale jakoś udało nam się go spławić.

Łukasz zaraz po naszym przyjeździe poleciał na zdjęcia, teraz nadszedł czas na nas. Razem z Arturem i Jankiem udaliśmy się na most. Za pierwszym razem przeszliśmy go tylko do połowy, po czym zawróciliśmy. Po dwóch kieliszkach czuliśmy się bardziej pewnie, a jeszcze bardziej zmotywował nas Janek, który już most przeszedł. Żadne zdjęcie ani film nie odda tego co dzieje się na tym mości. Oprócz non stop wiejącego wiatru człowiek ma wrażenie,że most się cofa, no i popękane podkłady... Robi to wrażenie. Kiedyś wrzucę film z przechodzenia tego mostu. Tymczasem kilka zdjęć mostu i okolic. Na pierwszy ogień most kolejowy.

29.08.2012 Rzeka Witim (ros. Витим). Most kolejowy

29.08.2012 Rzeka Witim (ros. Витим). Pożar na moście ;)

29.08.2012 Rzeka Witim (ros. Витим). Most kolejowy

A tutaj mamy most "samochodowy". Robi wrażenie. Dla nas to coś ekstremalnego, ale dla tubylców to pestka. Nocą sobie po nim Kamazami jeżdżą ;) Ma długość 420 metrów, i jest 20 metrów nad lustrem rzeki.

29.08.2012 Rzeka Witim (ros. Витим). Most "drogowy"

29.08.2012 Rzeka Witim (ros. Витим). Most "drogowy". Janek trzaska foty ;)

29.08.2012 Rzeka Witim (ros. Витим). Sweet focia musi być

29.08.2012 Rzeka Witim (ros. Витим). Most "drogowy" od drugiej strony

Polecam każdemu przejście tego mostu. Adrenalina skacze do góry ;) A teraz czas na zdjęcia krajobrazów.

29.08.2012 Rzeka Witim (ros. Витим).

Ruch kolejowy dopisywał, więc udało nam się zrobić kilka zdjęć. Gdyby nie libacja z poznanymi Rosjanami, pewnie było by ich więcej, no ale cóż ;)

29.08.2012 Sziwiery (ros. Шиверы) - Kojra (ros. Койра). 2ТЭ10М-2227 (3ТЭ10МК-2227). 1535 kilometr БАМu

29.08.2012 Kojra (ros. Койра) -Sziwiery (ros. Шиверы). 2ТЭ10М-3590. 1535 kilometr БАМu

29.08.2012 Kojra (ros. Койра) -Sziwiery (ros. Шиверы). 3ТЭ10М-1427. 1535 kilometr БАМu

29.08.2012 Kojra (ros. Койра) -Sziwiery (ros. Шиверы). 3ТЭ10У-0019 (3ТЭ10УК-0019).1535 kilometr БАМu

29.08.2012 Sziwiery (ros. Шиверы) - Kojra (ros. Койра) .3ТЭ10У-0023. 1535 kilometr БАМu

29.08.2012 Sziwiery (ros. Шиверы) - Kojra (ros. Койра) .3ТЭ10У-0056. 1535 kilometr БАМu

29.08.2012 Sziwiery (ros. Шиверы) - Kojra (ros. Койра) .4ТЭ10С -0017. 1535 kilometr БАМu

Resztę dnia spędziliśmy przy ognisku i odganiając się od meszek. Pod wieczór pojawiła się jakaś grupa turystów, którzy spływali po rzece i postanowili obok nas rozbić obozowisko. Do jakichkolwiek stosunków dyplomatycznych nie doszło, obstawiam, że to nasza wina, bo wcześniej spaliliśmy całe drewno, które leżało na miejscu ich obozowiska ;) No ale kto mógł wiedzieć, że to ich ;)

CDN

Байкало-Амурская магистраль (БАМ) 2012 cz. 3

2012-11-22T02:58:00.001-08:00

Podróż pociągiem trwała od 23.08 do 27.08.2012, a ponieważ w pociągu dni zlewały się w jeden, to postanowiłem całą podróż opisać w jednej notatce.

24.08.2012 - 27.08.2012

Podróż zleciała bardzo szybko a nasz dzień regulowały postoje oraz posiłki. W szczególności celebrowaliśmy kolację, która stała się przystawką do wieczornej flaszeczki. W skład kolacji wchodziły pomidory, cebula, jajka, chleb, jakaś kiełbaska, wódeczka (kupowana na bieżąco w dworcowych sklepach oraz niezastąpione ogórki kiszone zrobione przez żonę Janka. Wśród niektórych współpasażerów widać było obrzydzenie ogórkami ale jakoś nam to nie przeszkadzało. Co do towarzyszy naszej podróży. Była rodzinka z dziećmi podróżująca do Krasnojarska, była grupa robotników jadących do Jakucka budować mosty pod przyszłą linię kolejową, górnicy jadący do kopalni złota, węgla czy uranu. Młoda Ukrainka jadąca z Mamą gdzieś dalej niż Magadan, która musiała do mamy chodzić do wagonu kupiejnego, bo tam miała miejsce, żołnierze, drwale oraz rodzinka jadąca gdzieś za Jakuck, która przez cały wyjazd radziła nam jak przeżyć w tajdze oraz Sasza(?) Ukrainiec jadący do kopalni złota gdzieś 200 kilometrów od Taksimo. Dzięki jego nieocenionej pomocy udało nam się w Taksimo załatwić kilka ważnych spraw.

Poprzedni dzień zakończyliśmy mała imprezą, więc Kazań przespaliśmy jak małe dzieci. Obudziliśmy się dopiero w Drużininie (ros. Дружинино), stacji położonej tuż pod Jekaterynburgiem/Swierdłowskiem (ros. Екатеринбург/Свердловск). Po raz kolejny dokonano zamiany lokomotyw. Pożegnaliśmy prąd przemienny i wróciliśmy do prądu stałego. 25 minut przerwy poświęciliśmy na uzupełnienie zapasów ;)

24.08.2012 Drużinino (ros. Дружинино). ЧС4Т-693 + ЧС4Т-701

24.08.2012 Drużinino (ros. Дружинино). ВЛ11-551

24.08.2012 Drużinino (ros. Дружинино).ЧС2К-435 z naszym pociągiem

24.08.2012 Drużinino (ros. Дружинино). ЭП2К-121 z pociągiem do Siewierobajkalska

Po odjeździe z Drużinina nie minęła godzinka, a już byliśmy w Jekatierinburgu (ros. Екатеринбург/Свердловск). Jednak nie przeszkodziło to porobić kilku fotek po drodze. Odcinek od Drużinina do Jekatierinburga jest dość ciekawy. Po pierwsze jest strasznie kręty, raz jedziemy na wschód, raz na północ, potem na południe, a tu nagle na zachód. Początkowo myślałem, że to skutki spożywania lokalnych wyrobów alkoholowych, ale sprawdziłem na mapie i faktycznie tak jest ;) Wot Rosja. Zamiast prosto to jedziemy zawijasami.

24.08.2012 Drużinino (ros. Дружинино).ВЛ60К-2336

24.08.2012 Drużinino (ros. Дружинино) - Rewda (ros.Ревда‎)

24.08.2012 Rewda (ros.Ревда‎). ВЛ11-195

24.08.2012 Rewda (ros.Ревда‎). ТЭМ18Д-053

Po niecałej godzinie klimat zaczął się robić jakby trochę bardziej miejski. A to oznaczało, że zbliżamy się do Jekatierinburga. Pola i lasy zastąpiły chatki oraz drogi. Zaczęły dochodzić kolejne linie towarowe, co przyczyniło się do powstania kolejnych zdjęć.

24.08.2012 Palkino (ros. Палкино). ВЛ11-233

W końcu wjechaliśmy do miasta. Na dzień dobry stacja towarowa wielkości Tarnowskich Gór oraz osiedle kolejowe wielkości połowy Wrocławia. Przejazd przez samą stację zajął dobre 10 minut.

24.08.2012 Jekatierinburg Towarowy (ros. Cвердловск-Сорт). 2ЭС6-108

24.08.2012 Jekatierinburg Towarowy (ros. Cвердловск-Сорт). ВЛ10-1149

24.08.2012 Jekatierinburg Towarowy (ros. Cвердловск-Сорт). ВЛ11-548

Prawdą jest również to, że Rosjanie wożą pociągami dosłownie wszystko. Poniżej kilka pozycji eksportowych, które prawdopodobnie trafiły do Chin/Japonii.

24.08.2012 Jekatierinburg Towarowy (ros. Cвердловск-Сорт).

Tymczasem dojechaliśmy do Jekatierinburga. No to 1778 kilometrów drogi za nami. Zmian stref czasowych nie odczuliśmy (w porównaniu z Polską było już +4 godziny). Na wjeździe wita nas parowóz Эу701-40 ustawiony jako pomnik.

24.08.2012 Jekatierinburg Pasażerski (ros.

Екатеринбург-Пассажирс‎). Parowóz

Эу701-40

26 minut postoju podczas którego w wagonach uzupełniano wodę, wyrzucano śmieci oraz poddano oględzinom cały skład wykorzystaliśmy na maksa. Zaliczyliśmy monopolowy, ja zakupiłem pieczonego kuraka (szkoda, że był zimny) oraz inne wyroby pierwszej potrzeby (fajki, jajka, cebula itp.). Oprócz tego znaleźliśmy jeszcze czas na fotografowanie. Załapał się nawet autobus ЛиАЗ-5256

24.08.2012 Jekatierinburg Pasażerski (ros. Екатеринбург-Пассажирс‎). ЛиАЗ-5256

24.08.2012 Jekatierinburg Pasażerski (ros. Екатеринбург-Пассажирс‎). ЧС2-763

24.08.2012 Jekatierinburg Pasażerski (ros. Екатеринбург-Пассажирс‎). ЧС2К-435

24.08.2012 Jekatierinburg Pasażerski (ros. Екатеринбург-Пассажирс‎). ЭП2К-026

24.08.2012 Jekatierinburg Pasażerski (ros. Екатеринбург-Пассажирс‎). ЧС2-250

Po zapakowaniu wszystkich pasażerów do pociągu ruszamy dalej. Następny postój za 5 godzin, kiedy to osiągniemy Tiumeń (ros. Тюме́нь). Zaraz po odjeździe zagaduje do mnie starszy Pan, który słysząc język polski poczuł się bardzo swojo. Okazało się, że jego syn gra w Polsce w hokeja. Za nic w świecie nie pamiętam tylko w jakim klubie. Do głowy przychodzi mi Zagłębie Sosnowiec, ale nie ma tam żadnego Rosjanina (swoją drogą jego syn miał otrzymać obywatelstwo Polskie). Dowiadując się gdzie jedziemy puka się w czoło i życzy powodzenia. On jedzie z córkami do Krasnojarska, gdzie mieszka. W Jekatierinburgu ma teściową, która był odwiedzić. Że też mu się chciało tracić dwa dni na dojazd i powrót ;)

Po drodze mijamy stację Szartasz (ros. Шарташ‎), gdzie udaje mi się złapać jeszcze kilka pociągów, dalsze fotografowanie uniemożliwia aura, gdyż zaczyna się robić ciemno.

24.08.2012 Szartasz (ros. Шарташ‎). ВЛ10-201

24.08.2012 Szartasz (ros. Шарташ‎). ВЛ10-426

24.08.2012 Szartasz (ros. Шарташ‎). ТЭМ18ДМ-616

Planowo o godzinie 21:47 czasu moskiewskiego przybywamy do stacji Tiumeń (ros. Тюме́нь). Jest to najstarsze miasto na Syberii założone w 1586 roku na miejscu tatarskiego miasta Czyngis-Tura (Nie ma to jak Wikipedia :P ). Niestety docieramy do niego późnym wieczorem, więc zrobiłem tylko kilka nocnych fotek. Po raz kolejny dochodzi do spotkania naszego pociągu z pociągiem do Siewierobajkalska. Pociągi te przez cały czas jadą łeb w łeb. ЧС2-763 z pociągiem 092И relacji Moskwa Kazańska - Siewierobajkalsk, a ЧС2К-435 z pociągiem 076Э relacji Moskwa Kazańska - Tynda/Neriungri. Elektrowozy te zapewniają obsługę na odcinku od Drużynina aż do Barabińska, czyli przez dobre 1300 kilometrów. Seria ЧС2 produkowana przez Czechosłowackie zakłady Skody w Pilźnie jest już niestety w Rosji na wymarciu. Coraz więcej maszyn jest kasowanych lub przebudowywanych na ЧС2К. Lokomotywy te zgrupowane są obecnie w dwóch dużych lokomotywowniach : Jekaterynburg (Swierdłowsk) oraz Barabińsk.

24.08.2012 Tiumeń (ros. Тюме́нь). ЧС2-763

24.08.2012 Tiumeń (ros. Тюме́нь). ЧС2К-435

24.08.2012 Tiumeń (ros. Тюме́нь). ЧС2-763 oraz ЧС2К-435

Po wyjeździe z Tiumenia kontynuujemy wagonową integrację, a nasze podejrzenie wzbudza fakt, że nikt w naszym wagonie nie spożywa alkoholu, co jak na Rosję jest niewyobrażalne. Dopiero nasz kolega z Ukrainy, jadący z Truskawca do Taksimo do pracy, uświadamia nas, że w pociągach RŻD obowiązuje bezwzględny zakaz spożywania alkoholu. A my swoje ! Następny dzień to dwa dłuższe postoje. Jeden w Barabińsku, a drugi w Nowosybirsku.

W Barabińsku (ros. Бара́бинск) meldujemy się zgodnie z planem. Widać, że stacja jest świeżo po remoncie, co dobitnie pokazuje, jak zacofana jest nasza kolej. Na moje oko jesteśmy z 200 lat za Rosjanami ... Czas wolny spędzamy na rozprostowaniu kości i zakupach. Polecam sprzedawane przez babuszki wareniki, czeburieki i ogórki kiszone (choć nie tak dobre jak nasze). Warto też wspomnieć, że miastem partnerskim Barabińska jest Brześć :)

25.08.2012 Barabińsk (ros. Бара́бинск). Л-1067

25.08.2012 Barabińsk (ros. Бара́бинск). ЧС2-010

25.08.2012 Barabińsk (ros. Бара́бинск). ЧС2К-435

25.08.2012 Barabińsk (ros. Бара́бинск). ЭП2К-088

25.08.2012 Barabińsk (ros. Бара́бинск). ЭП2К-128

Po półgodzinnym postoju ruszamy dalej, by za cztery i pół godziny osiągnąć Nowosybirsk. Do tego czasu pogoda zdąży się diametralnie zmienić, i zamiast słońca będziemy mieli deszcz i nisko zawieszone chmury. Swoją drogą przeglądając pogodę przed wyjazdem, cały nasz pobyt na BAMie miał być w takiej pogodzie. Oby się to nie sprawdziło.

25.08.2012 Barabińsk (ros. Бара́бинск). ВЛ10-341

25.08.2012 Barabińsk (ros. Бара́бинск). ТЭМ18ДМ-579

25.08.2012 Czulimskaja (ros. Чулымская). ВЛ10-703

Nowosybirsk (ros. Новосибирск) uważany jest za nieformalną stolicę Syberii, jest to trzecie co do wielkości miasto w Rosji. Niestety pogoda była fatalna i cały czas lał deszcz. 50 minut postoju spędziliśmy na poszukiwaniu bankomatu oraz sklepów. Udało nam się wyskoczyć tylko na chwilę przed dworzec i na tym poprzestaliśmy bo za bardzo lało. Za sukces należy uznać nabycie lokalnego wyrobu zakładów spirytusowych o dość chwytliwej nazwie медведь. Warto przypomnieć, że cały czas nasi współtowarzysze, zatroskani o nas mówili nam co robić, jak się spotka niedźwiedzia ;)

25.08.2012 Nowosybirsk (ros. Новосибирск). Wagon bagażowy 020 84937

25.08.2012 Nowosybirsk (ros. Новосибирск). Trolejbus Зиу-682Г0A

25.08.2012 Nowosybirsk (ros. Новосибирск). ТЭМ18ДМ-408

25.08.2012 Nowosybirsk (ros. Новосибирск). ТЭМ18ДМ-410

25.08.2012 Nowosybirsk (ros. Новосибирск). ТЭМ18ДМ-555

25.08.2012 Nowosybirsk (ros. Новосибирск). ТЭМ18ДМ-599

25.08.2012 Nowosybirsk (ros. Новосибирск). ЧС2-101

25.08.2012 Nowosybirsk (ros. Новосибирск). ЭП2К-121

Wszyscy z niecierpliwością czekaliśmy na kolejny dzień, bo popołudniu mieliśmy dotrzeć do Tajszetu, czyli stacji gdzie zaczyna się BAM. Najpierw jednak przed nami był Krasnojarsk oraz Ilanskij. Noc przeleciała bardzo szybko, Krasnojarsk przespaliśmy, obudziliśmy się dopiero gdzieś koło stacji Ilanskij.

26.08.2012 Ilanskij (ros. Ила́нский)

26.08.2012 Ilanskij (ros. Ила́нский). ВЛ80P-1637

26.08.2012 Ilanskij (ros. Ила́нский). ВЛ80К-607

26.08.2012 Ilanskij (ros. Ила́нский). Od lewej : ВЛ80М-1409, ВЛ80СК-077,
ВЛ85-262, ВЛ80P-1852 oraz ВЛ80P-1529

26.08.2012 Ilanskij (ros. Ила́нский).
Od lewej : ВЛ85-262, ВЛ80P-1852, ВЛ85-167 oraz ВЛ80P-1529

26.08.2012 Ilanskij (ros. Ила́нский). ЭР9П-204

W końcu po 4466 kilometrach, 70 godzinach dotarliśmy do Tajszetu (ros. Тайшет). To tutaj swój początek ma БАМ. Tajszet jest miastem położonym nad rzeką Biriusą (dorzeczem Angary). Założone w roku 1897 miasto uzyskało prawa miejskie w roku 1938. Pół godziny przerwy w podróży przeznaczamy na zakupy oraz zdjęcia (od czterech dni robimy to samo). Wszędzie szukaliśmy sklepu zaopatrzonego w wodę ognistą, niestety nie znaleźliśmy. 10 minut przed odjazdem wysłaliśmy kolejną ekspedycję tym razem w postaci Janka. Gdy zbliżała się godzina odjazdu Janek nie wracał. Prawie go zostawiliśmy, ale w ostatniej chwili wbiegł na peron z pełnym zaopatrzeniem. Teraz nie pozostało nam nic innego jak cieszyć się tym, że zbliżamy się do celu. Jeszcze tylko 1469 kilometrów i osiągniemy pierwszy punkt wyjazdu - Taksimo.

26.08.2012 Tajszet (ros. Тайшет). Wagon restauracyjny 096 63840

26.08.2012 Tajszet (ros. Тайшет). Wszędobylski Lenin

26.08.2012 Tajszet (ros. Тайшет). Nasz pociąg

26.08.2012 Tajszet (ros. Тайшет). ВЛ80ТК-2016

26.08.2012 Tajszet (ros. Тайшет). ВЛ85-070

26.08.2012 Tajszet (ros. Тайшет). ВЛ85-178

26.08.2012 Tajszet (ros. Тайшет). Pomnik Л-3449

26.08.2012 Tajszet (ros. Тайшет). ТЭМ18Д-016

26.08.2012 Tajszet (ros. Тайшет). ТЭМ18ДМ-391

26.08.2012 Tajszet (ros. Тайшет). ЭД9Т-0024

W tym miejscu wypadałoby podsumować podróż po sławnej Kolei Transsyberyjskiej. Przejechaliśmy 4466 kilometrów w 3 dni. Szczerze ? Jak dla mnie nic ciekawego. Lasy, wsie, lasy, miasto, wsie, lasy,lasy i przejeżdżające co 5 minut pociągi towarowe. Oczywiście miasta po drodze takie jak Jekatierinburg, Krasnojarsk, Nowosybirsk itp. są warte odwiedzenia, ale jak dla mnie Transsib spadł na ostatnie miejsce w liście rzeczy do zobaczenia. Po przejeździe BAMem mogę nawet powiedzieć, że Rosjanie robią turystów w konia, bo BAM jest sto razy ciekawszy i ładniejszy niż Transsib. No cóż ... Są to moje osobiste przemyślenia. Każdy zrobi jak uważa. Zapomniałbym dodać, że Syberia jak dla mnie zaczyna się dopiero za Bajkałem.

Wyruszyliśmy w dalszą podróż, tego dnia z ciekawych rzeczy czekała nas miejscowość Lena. A jutro Siewierobajkalsk i jezioro Bajkał. Od razu po wjeździe na BAM zmienił się klimat, pojawiły się góry, łuki i zdecydowanie ciekawsze widoki. Było widać masę opuszczonych drewnianych chat (okazało się, że w późniejszym czasie poznamy taką chatkę dość dobrze), od stacji odchodziły bocznice do wszędobylskich tartaków. Tylko pogoda był barowa ...

26.08.2012 Czuna (ros. Чуна). 142 kilometr БАМu

26.08.2012 Czuna (ros. Чуна). ТЭМ18Д-021. 142 kilometr БАМu

26.08.2012 Czuna (ros. Чуна). ЭР9ПК-292. 142 kilometr БАМu

Po czterech godzinach jazdy dojechaliśmy do stacji Wichorewka (ros. Вихоревка), gdzie mieliśmy 25 minut postoju. Razem z Arturem wyskoczyliśmy na szybkie fotki. W końcu udało mi się zobaczyć wagon producenta piwa Baltica. Kto w Polsce wozi piwo pociągami ... A w Rosji to normalka. Już zacząłem obmyślać plan napadu na taki pociąg ;) Swoją drogą ciekawie by to u nas wyglądało. Np. Siemianowice Śląskie, napad na pociąg, skradziono dwie tony węgla i dwadzieścia palet piwa :P

26.08.2012 Wichorewka (ros. Вихоревка). 3ЭС5К-290. 269 kilometr БАМu

26.08.2012 Wichorewka (ros. Вихоревка). Artur z głową w chmurach ;) 269 kilometr БАМu

26.08.2012 Wichorewka (ros. Вихоревка). Kola, nasz przyjaciel z Ukrainy. 269 kilometr БАМu

26.08.2012 Wichorewka (ros. Вихоревка). Piwo piwo. 269 kilometr БАМu

26.08.2012 Wichorewka (ros. Вихоревка). Parowóz Ем-4249 jako wspomnienie budowniczych BAMa. Na parowozie widnieje napis "Первостроителям БАМа от благодарных потомков". 269 kilometr БАМu

26.08.2012 Wichorewka (ros. Вихоревка). ТЭМ18ДМ-303. 269 kilometr БАМu

Kolejną większą stacją na naszej drodze była Lena (ros. Лена) położona na 720 kilometrze БАМu. Miasto wzięło swoją nazwę od rzeki o tej samej nazwie, która jest jedną z największych rzek Azji i 10 pod względem długości na świecie. Na dworcu kilku pasażerów okupuje dworcowy sklep, psy wygrzebują resztki jedzenia z worków ze śmieciami wyrzuconymi z wagonów, a temperatura o 3 w nocy sięgała -5 stopni. Naszła mnie teraz myśl, jakim trzeba być kretynem, żeby o 3 w nocy przy minusowej temperaturze robić zdjęcia, ale zapomniałem, że w Polsce dopiero kończyły się Wiadomości...

26.08.2012 Lena (ros. Лена) . ВЛ65-001. 720 kilometr БАМu.

Następnego dnia rano budzimy się w Siewierobajkalsku (ros. Северобайкальск). Bajkał osiągnięty, ale my jedziemy dalej ;) Zakupujemy sobie Omule i wareniki, a resztę czasu poświęcamy na zdjęcia. Swoją drogą ciekawy architektonicznie dworzec tam mają. Prawie jak skocznia narciarska. Brakuje tylko Adama Małysza. K-30 ;)

27.08.2012 Siewierobajkalsk (ros. Северобайкальск). 1063 kilometr БАМu

27.08.2012 Siewierobajkalsk (ros. Северобайкальск). ТЭМ2У-7117. 1063 kilometr БАМu

Po wyjeździe z Sierwierobajkalska naszym oczom ukazał się Bajkał i góry położone dookoła jego brzegów. W wagonie zaszła diametralna zmiana. Oprócz tego, że wszyscy zakupili Omule (ba, niektórzy wzięli ich naprawdę sporo, potem pochowali do toreb termicznych, aby zawieść je do domu), nagle w pociągu zaczęto spożywać alkohol. Tu piwko, tam flaszeczka. Coś nieprawdopodobnego ;) Okazało się, że nasi współpasażerowie cieszyli się, że jeszcze 2 dni i będą w domu. Siewierobajkalsk jest swoistym punktem, który mówi, że już niedaleko do domu. Co do Bajkału - myślę, że zdjęcia lepiej oddadzą panujący tam klimat.

27.08.2012 Siewierobajkalsk (ros. Северобайкальск) - Suchoj Molokon (ros. Сухой Молокон)

Powoli zbliżaliśmy się do końca naszej podróży. Przed nami jeszcze jeden ważny punkt na trasie - Tunel Północnomujski. Ale za nim do niego dojechaliśmy minęliśmy jeszcze kilka ciekawych stacji.

27.08.2012 Towarzysz podróży Janek klepie krzyżówki

27.08.2012 Nowy Uojan (ros. Новый Уоян). ВЛ65-003.1242 kilometr БАМu

27.08.2012 Nowy Uojan (ros. Новый Уоян). 1242 kilometr БАМu

Stacja Nowy Uojan (ros. Новый Уоян). Ciekawa stacyjka. Podczas budowy linii, każdy z krajów byłego bloku wschodniego w jakiś sposób pomagał przy budowie. Wiele dworców zostało postawionych przez bratnie narody. Dworzec w Nowym Uojanie wybudowali Litwini. Poniżej lista dworców i kraje :

Azerbejdżan - Angoja (ros. Ангоя) oraz Ulkan (ros. Улькан)
Armenia - Kjuhelbekerskaja (ros. Кюхельбекерскую) oraz Zwiezdnaja (ros. Звездную)
Białoruś - Mujakan (ros. Муякан)
Gruzja - Ikabju (ros. Икабью) oraz Niju (ros. Нию)
Kazachstan - Nowa Czara (ros. Новую Чару)
Łotwa - Taksimo (ros. Таксимо)
Litwa - Nowy Uojan (ros. Новый Уоян)
Mołdawia - Alonku (ros. Алонку)
Turkmenistan - Larba ros. Ларба)
Tadżykistan - Soloni (ros. Солони)
Uzbekistan - Kuanda (ros. Куанду) oraz Leprindo (ros. Леприндо)
Ukraina - Nowy Urgal (ros. Новый Ургал)
Estonia - Kiczeru (ros. Кичеру) oraz duża ilość mijanek

Im dalej na wschód, tym coraz piękniejsze widoczki. Mieliśmy jeszcze jedne postój na stacji Kjuhelbek (ros. Кюхельбек) i przed nami już tylko Tunel Północnomujski i Taksimo.

27.08.2012 Kjuhelbek (ros. Кюхельбек)

27.08.2012 Kjuhelbek (ros. Кюхельбек). 2ЭС5К-006. 1315 kilometr БАМu

27.08.2012 Kjuhelbek (ros. Кюхельбек). 2ЭС5К-014. 1315 kilometr БАМu

Ostatni postój mieliśmy na stacji Okusikan (ros. Окусикан). Miejsce dość ciekawe ze względu na położony tutaj Tunel Północnomujski (ros. Северо-Муйский тоннель). Przebiega on pod Górami Północnomujskimi. Jego długość to 15,343 km co czyni go najdłuższym w Rosji. Pozwala skrócić czas przejazdu pociągów na odcinku Angarakan (ros.Ангаракан) - Okusikan (ros. Окусикан), do 15 minut (przed wybudowaniem tunelu pociągi jeździły na powierzchni trasą długości 54 km, zajmowało im to 2,5 godziny). Budowę Tunelu Północnomujskiego (ros. Северо-Муйский тоннель) rozpoczęto 26 kwietnia 1978 roku, brało w niej udział i trwała ona 25 lat. Tunel oddano do użytku oddano 5 grudnia 2003 roku.


Mapa pokazująca przebieg Tunelu Północnomujskiego [źródło : http://www.bamts.ru/pro/madepro/severomuisky.php]

27.08.2012 Okusikan (ros. Окусикан). Artur podrywa maszynistę ;) 1370 kilometr БАМu

27.08.2012 Okusikan (ros. Окусикан). 1370 kilometr БАМu

Podczas postoju na stacji Okusikan zaobserwowałem ciekawą rzecz. Otóż na czole pociągu jechały cztery wagony bagażowe, w których transportowano żywność i produkty do sklepów. Od Siewierobajkalska do Tyndy pociąg jest jedynym źródłem dostaw do tamtejszych sklepów, gdyż miasta leżące wzdłuż BAMu nie mają dróg łączących ich z cywilizacją. Tzn. droga są, samochody również, ale podróż do Irkucka czy innych większych miast jest nieopłacalna, drogi są w fatalnym stanie i są niebywałą ciekawostką dla żądnych wrażeń podróżników oraz różnych wypraw motocyklowych i samochodowych. Sklepy zaopatrywane są więc w towary poprzez pociągi. Nie będę ukrywał, że znacząco wpływa to na ceny, gdzie za dwu litrową Fantę zapłacimy 11 złotych. Kilogram jabłek to wydatek rzędu 10 złotych itp.
W Okusikanie straciliśmy Artura, który zabrał się na lokomotywie do Taksimo i mógł poznać pracę maszynistów rosyjskich.

W końcu po 5935 kilometrach i 100 godzinach w pociągu dotarliśmy do Taksimo. Po przyjeździe zrobiliśmy jeszcze kilka zdjęć naszego pociągu i udaliśmy się w poszukiwaniu noclegu. Docelowo mieliśmy spać w jakimś hotelu, a na dworcu znajdowały się komnaty za dwukrotnie niższą cene. Zamiast 140 złotych zapłaciliśmy 50 złotych. Dyżurna dworca niezbyt chętnie chciała nam sprzedać miejsca, bo to noclegownia dla oczekujących na pociąg, ale jakoś udało nam się ją przekonać. Przy okazji Kola, nasz przyjaciel z Truskawca pomógł Arturowi i Jankowi zakupić bilety powrotne z Nowej Czary do Moskwy. Ile z tym było problemu ;) Obiło się aż o dyrekcję w Irkucku. Ale końcem końców się udało.

27.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). 2TЭ10M-2466. 1469 kilometr БАМu

27.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). 2ТЭ10У-0285. 1469 kilometr БАМu

27.08.2012 Taksimo (ros. Таксимо). ВЛ65-001 + 2ЭС5К-033. 1469 kilometr БАМu

CDN

Байкало-Амурская магистраль (БАМ) 2012 cz. 2

2012-11-16T06:56:00.003-08:00

21.08.2012

Startuje o 4 rano z Wrocławia pociągiem EIC 6108 "Górnik" do Zabrza. Pogoda nie rozpieszcza, Wrocław żegna mnie deszczem. Jeszcze kiedyś tu wrócę. W Zabrzu zgarnia mnie kolega, który podwiezie mnie na chwilę do Olkusza, a potem na lotnisko do Pyrzowic. Z racji bliskości LHSu po odebraniu obiektywu w Olkuszu robię szybkie rozpoznanie co do ruchu na LHSie, i po zapewnieniu dyżurnego ze Sławkowa, że w ciągu pół godziny będzie od niego startowała próżna węglarka udajemy się do Bukowna Przymiarek, by tam złapać skład. Faktycznie nie minęło 15 minut i naszym oczą ukazał się próżny skład prowadzony ST44-2035 + ST44-2036. Efektowne pożegnanie z Polską ;) Później udajemy się na Pyrzowice, skąd mam samolot do Kijowa. Gwoli wyjaśnienia. Miałem jak reszta jechać pociągiem przez Białoruś, ale z różnych powodów za późno rozpocząłem staranie się o wizę tranzytową i zamiast jechać przez Brześć, Mińsk, pojechałem przez Kijów. Ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło.

21.08.2012 Sławków LHS - Bukowno LHS. ST44-2035 + ST44-2036 z próżną węglarką przejeżdżają przez Bukowno Przymiarki

Leciałem liniami WizzAir Ukraina, lotem WU 6272 do Kijowa Żulian. Lot przebiegł tak szybko, że nawet nie zacząłem się bać, a latać samolotami boję się jak cholera. Natomiast lądowanie zapewniło mi solidną dawkę adrenaliny. W pewnym momencie wydawało mi się, że pilot jest pijany jak ¾ samolotu ;) Ja siedzę razem z młodym studentem, który leci do Kijowa na wymianę, zamieniamy kilka słów i już czas lądować.

Po wylądowaniu szybka odprawa i witaj Ukraino ! Wrócę jednak do samego lotniska, które spodobało mi się z dwóch powodów. Pierwszy to masa różnorakich Krazów : z beczkami, z naczepami itp.

Drugi to muzeum lotnictwa zlokalizowane koło lotniska. Piękne eksponaty tam mają. Następnym razem na pewno tam zajrzę.

Po wyjściu z lotniska poznaję grupę Polaków jadących na objazdówkę po Ukrainie. Po krótkiej rozmowie i kilku łykach whisky rozchodzimy się. Ja marszrutką jadę na dworzec, a oni taksówką w miasto. Po dojeździe pierwsze kroki kieruję do kas, aby odebrać kupiony przez Internet bilet na pociąg 004 do Moskwy. Pociąg mam o 21:44, więc kolejne 6 godzin gospodaruję na zwiedzanie Kijowa oraz zdjęcia. Trochę sobie pojeździłem metrem, tramwajami, pospałem przed dworcem. Z rzeczy wartych uwagi : polecam znakomite gruźińskie haczapuri, które można kupić na ulicy Starovakzalnej (ukr.Старовокзальна) tuż obok pętli. Dodatkowo tuż obok dworca udało mi się namierzyć ciekawy wagon produkcji zakładów Gorlitz. Stał on na terenie ogrodzonym, ale po krótkiej rozmowie z pracującymi tam ludźmi nie było problemu z wejściem ;) Dalsze oczekiwanie na pociąg do Moskwy umilałem sobie siedząc na trawce i popijając piwko. Gdy nadszedł czas wpakowałem się do swojego wagonu i nadszedł czas najazdu na Moskwę. W mojej płackarcie miałem miejsce na górze, oprócz mnie jechała jakaś Rosjanka niezbyt chętna do jakiejkolwiek konwersacji, młoda Ukrainka oraz Turek, nie mówiący po rosyjsku. Po starcie z Kijowa prowadnica rozdała wszystkim karteczki migracyjne i cały wagon rozpoczął ich wypełnianie. Ja też chciałem, ale z racji tego, że pakowałem się godzinę przed wyjazdem jakoś nie wpadło mi do głowy aby zabrać ze sobą długopis ;) Z pomocą przyszedł wspomniany przed chwilą Turek, który zauważył, że czegoś mi brakuje ;) Gdybym wiedział, że pożyczenie długopisu będzie wstępem do całonocnej imprezy to bym się zastanowił. Pojawił się delikatny problem z jej wypełnieniem bo przy 120 kilometrach na godzinę nie łatwo było cokolwiek napisać, więc na koniec moja karteczka wyglądała jakby wypełniał ją lekarza. Przy okazji wypełniłem też karteczkę kolegi z Turcji. Po oddaniu ich nadszedł czas na jakąś kolację i lulu. Ale mój przyjaciel z Turcji chyba nie miał zamiaru spać bo rozpoczął polewanie jakichś dziwnych przetworów alkoholowych i częstowanie współpasażerów. Nie wiem co to było ale dość skutecznie rozweseliło nasz boks ;) Spać położyłem się koło 2 w nocy, gdy nie było już czego pić, a dodatkowo swoje niezadowolenie wyrażała co chwilę prowadnica, która wyglądała jak Baba Jaga.

21.08.2012 Kijów Pasażerski. Wagon 032 15456 kursujący w relacji Kijów-Moskwa Kijowska

21.08.2012 Kijów Pasażerski. Wagon 032 15555 kursujący w relacji Kijów-Moskwa Kijowska

21.08.2012 Kijów Pasażerski. Wagon Görlitz74 stojący nieopodal dworca w Kijowie

21.08.2012 Kijów Pasażerski. Wagon 040 27736 kursujący w relacji Kijów-Mikołajew

21.08.2012 Kijów Pasażerski. Wagon 048 22490 kursujący w relacji Kijów-Ługańsk

21.08.2012 Kijów Pasażerski. Wagon 048 27736 kursujący w relacji Kijów-Ługańsk

21.08.2012 Kijów Pasażerski. Ciągnie wilka do Ługańska

21.08.2012 Kijów, ul. Starovakzalna. Tatra T3SU #5486 КПТ Київ

21.08.2012 Kijów, ul. Starovakzalna. Tatra T3SU #5742 КПТ Київ

21.08.2012 Kijów Pasażerski.Lokomotywa ДС3-011

21.08.2012 Kijów Pasażerski.Lokomotywa ЧМЭ3-5349

21.08.2012 Kijów Pasażerski.Lokomotywa ЧМЭ3Т-6393

22.08.2012

Kontroli granicznej nie pamiętam, ale chyba była bo mam w paszporcie pieczątkę z Briańska. O godzinie 10:58 mój pociąg planowo wjeżdża w perony Moskwy Kijowskiej. Z Kijowskiej metrem jadę na dworzec Białoruski, gdzie czekała na mnie reszta ekipy. Jedziemy w cztery osoby : Artur, Janek, Łukasz i ja. Trochę czasu zajmuje mi znalezienie się z Łukaszem, ale w końcu nam się udaje. Chłopaki jechali przez Białoruś i od rana byli już w Moskwie, co wykorzystali i zaklepali miejsca w komnatach oddycha na dworcu Białoruskim. Po rozpakowaniu się w pokoju schodzę do kas aby zwrócić mój niewykorzystany bilet z Mińska do Moskwy i dzięki temu do portfela wpada 1061 rubli. Chwała kasjerce z Brześcia, bo gdyby nie ona to wpadłaby połowa. Pociąg do Taksimo mamy dopiero jutro, więc pozostały czas wykorzystujemy na fotki. Pierwszym celem jest Kożuchowo (ros. Кожухово). Jest to miejscówka gdzie МОЖД biegnie pośrodku drogi. Dojeżdżamy tam metrem do stacji Autozawodskaja (ros.Автозаводская)

22.08.2012 Ugreszskaja (ros. Угрешская) - Kożuchowo (ros. Кожухово). 2M62-1056

22.08.2012 Ugreszskaja (ros. Угрешская) - Kożuchowo (ros. Кожухово). 2M62У-0139

22.08.2012 Pomnik Wielkiej Wojny Ojczyźnianej przy stacji metra Автозаводская, tylko coś data rozpoczęcia nie ta

Po zrobieniu tam dwóch pociągów jedziemy metrem na stację Międzynarodowa (ros. Международная), gdzie znajduje się moskiewskie City. Tam siedzimy do wieczora łapiąc sobie 2M62 śmigające z towarami.

22.08.2012 Presnia (ros. Пресня). Moskiewskie City z bliska

22.08.2012 Presnia (ros. Пресня). 2M62У-0063

22.08.2012 Presnia (ros. Пресня). 2M62У-0042

22.08.2012 Presnia (ros. Пресня). ЧМЭ3-4031

22.08.2012 Presnia (ros. Пресня). 2M62У-0026

22.08.2012 Presnia (ros. Пресня). 2M62У-0030

22.08.2012 Presnia (ros. Пресня). 2M62У-0042

22.08.2012 Presnia (ros. Пресня). 2M62У-0132

22.08.2012 Presnia (ros. Пресня). ЧМЭ3-1652

22.08.2012 Presnia (ros. Пресня). ЧМЭ3-4706

22.08.2012 ЧС7-141

Po zachodzie słońca pakujemy się w elektriczkę i wracamy nią na Białoruski. Pojawia się problem jak wyjść z peronów, bo trzeba mieć bilet, ale Rosjanie opanowali takie myki i wzorując się na współpasażerach udało nam się wydostać „bez biletu”. Dalsza część wieczoru minęła nam na wspólnym zaglądaniu do kieliszka i radości z nadchodzącej przygody.

23.08.2012

Poranne plany ze względu na wieczorną imprezę nie wypaliły, ale ktoś wpadł na bardzo mądry pomysł, że skoro jesteśmy już w Moskwie, to wypadałoby odwiedzić chociaż Plac Czerwony. No i tak też się stało. Pociąg mieliśmy dopiero o 13:10, więc ok. 10 wymeldowaliśmy się z pokoi, bagaże zostawiliśmy w przechowalni i pojechaliśmy zwiedzać Moskwę. Pogoda nie zachęcała, bo było szaro, buro i ponuro dodatkowo zaczął padać deszcz. Czasu wystarczyło nam na sam Plac Czerwony, jednak z racji nadchodzącej imprezy tj. Parady Orkiestr Wojskowych, był zastawiony trybunami. Ale udało nam się znaleźć Polskiego Żołnierza (co prawda na plakacie, ale zawsze). Zrobiliśmy sobie zdjęcie z Kozakiem, co ciekawe znającym twórczość Henryka Sienkiewicza.

23.08.2012 Plac Czerwony w Moskwie (ros. Красная площадь)

23.08.2012 Plac Czerwony w Moskwie (ros. Красная площадь). Sobór Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Moskwie

23.08.2012 Plac Czerwony w Moskwie (ros. Красная площадь)

23.08.2012 Plac Czerwony w Moskwie (ros. Красная площадь). Zdjęcie z Kozakiem

Z racji niesprzyjającej pogody wróciliśmy na Białoruski po nasze toboły i pojechaliśmy na dworzec Kazański, skąd rozpoczynaliśmy pięciodniową podróż do Taksimo. Przed wyjazdem rozpoczęliśmy jeszcze poszukiwania jakiegoś sklepu, gdyż należało się zaopatrzyć w różnorakie materiały alkoholowe i spożywcze. Jak się okazało by to zadanie dość trudne, bo w pobliżu były same sklepy nastawione na spieszących się podróżnych. My mieliśmy jednak czas i po zapytaniu kilku osób znaleźliśmy Billę. Nie było łatwo bo była ukryta w podziemiach. Po zakupie asortymentu wróciliśmy na peron, gdzie podstawiono już nasz pociąg. Bilet mieliśmy na wagon numer 7, płackartny, miejsca bokowe. Tak więc czekał nas pięciodniowy hardcore na najgorszych miejscach (ja się z tą opinią nie zgadzam, mi się tam zawsze dobrze jechało). Nasza podróż będzie trwała dokładnie 117 godzin i 12 minut. Na wstępie wita nas nasza prowadnica Anna Nikołajewiczówna, której przez najbliższe dni będziemy w kółko podpadać ;) Planowo o 13:10 nasz pociąg 076Э do Tyndy/Neriungri startuje z Moskwy Kazańskiej.

23.08.2012 Moskwa Kazańska. Relacja naszego wagonu

23.08.2012 No to jedziemy

Podziwiamy Moskwę i jej przedmieścia. Jeszcze tego dnia dojeżdżamy do stacji Wiekówka (ros. Ве́ковка) gdzie następuje zmiana napięcia z prądu stałego na prąd przemienny (DC 3 kV i 27,5 kV AC). Trzeba więc zmienić lokomotywę. Sama Wiekówka, swoją nazwę wzięła od rzeki o tej samej nazwie. Wykorzystując 25 minutowy postój można sobie porobić zdjęcia lub dokonać zakupów na peronie. A kupić można było wszystko. Ja polecam wareniki ! Mistrzostwo Świata

23.08.2012 Wiekówka (ros. Ве́ковка). ЧМЭ3Э-6665

23.08.2012 Wiekówka (ros. Ве́ковка). ЧС2К-344 z pociągiem Moskwa - Siewierobajkalsk, który ciągle się z nami przeganiał

23.08.2012 Wiekówka (ros. Ве́ковка). ЧС2К-344

23.08.2012 Wiekówka (ros. Ве́ковка). ЧС2К-904, która przyprowadziła nas z Moskwy

23.08.2012 Wiekówka (ros. Ве́ковка). ЧС4Т-701 z naszym pociągiem do Taksimo

23.08.2012 Wiekówka (ros. Ве́ковка). ЧС4Т-701

CDN

Байкало-Амурская магистраль (БАМ) 2012 cz. 1

2012-11-16T04:17:00.002-08:00

Od kilku lat bardzo interesował mnie temat Bajkalsko Amurskiej Magistrali (Байкало-Амурская магистраль) w Rosji. Jest to linia kolejowa w Rosji przechodząca przez wschodnią Syberię i rosyjski Daleki Wschód. Linia ma długość 4234 km i biegnie około 680–840 km na północ od Kolei Transsyberyjskiej i równolegle do niej. Została wybudowana jako alternatywa dla linii transsyberyjskiej z powodów strategicznych, szczególnie ze względu na bliskość granicy chińskiej.

Źródło : http://www.asu.ru/files/images/poster-1977a.jpg

БАМ rozpoczyna się w miejscowości Tajszet (ros. Тайшет) odchodząc od Kolei Transsyberyjskiej, przekracza rzekę Angarę (ros. Ангара) w Bracku, przekracza rzekę Lenę (ros. Лена) w miejscowosci Ust-Kut (ros.Усть-Кут), mija Bajkał przy jego północnym krańcu, przechodzi przez Tyndę (ros. Ты́нда), przekracza Amur w Komsomolsku nad Amurem (ros. Комсомольск на Амуре), a kończy nad brzegiem Oceanu Spokojnego w mieście Sowieckaja Gawań (ros. Советская Гавань).

Budowę БАМu rozpoczęto w latach 30 XX wieku. Do 1946 roku wybudowano odcinek od Tajszetu do Bracka. Po śmierci Stalinia zaprzestano jakichkolwiek prac, by w 1974 rozpocząć wszystko na nowo. W marcu 1974 Breżniew ogłosił, że budowa БАМu jest wyzwaniem dla Komsomołu. Komsomolcy zostali podzieleni na dwie brygady tj. wschodnią i zachodnią brygady . Połączenia dokonano na stacji Kuanda (ros. Куанда ) w 1561 kilometrze linii we wrześniu 1984 roku. Pomimo tego, że w 1985 roku ogłoszono ukończenie budowy, prace na linii trwały do 1991 roku a należy pamiętać, że Tunel Północnomujski (ros. Северо-Муйский тоннель) ukończono dopiero w 2003 roku.

Tak to wygląda w różnych encyklopediach czy na Wikipedii. A jak wygląda to w moich oczach ? 4287 kilometrów od Tajszetu do Sowieckiej Gawani, tysiące ludzi którzy poświęcili swoje życie na budowę tej linii, kilometry zabierających dech w piersiach widoków, tysiące ludzi z ciekawą historią, kompletny brak cywilizacji oraz miasta powstałe przy budowie BAMu. To ostatni pokaz siły komunizmu. Ta linia napisała hstorię życia nie jednego człowieka.

W końcu w 2011 roku zapadła decyzja, że w lipcu/sierpniu 2012 roku jedziemy na БАМ. Chętny było wielu, ale w końcu pozostało nas czterech. Artur i Janek - maszyniści z LHSu, Łukasz - fan lokomotyw spalinowych, no i ja. Termin był kilkukrotnie przesuwany, ale w końcu stanęło na tym, że 23 sierpnia startujemy z Moskwy.


Podglądowa mapa. Na czerwono zaznaczona Kolej Transyberyjska, na zielono BAM

Informacji na temat БАМu w internecie jest bardzo mało, ze względu na małą popularność tej linii. Bardzo wielu reporterów myli БАМ z Transsibem, a samą linię opisuje dość powierzchownie, opisując to co widzieli z pociągu. Wszyscy zachodni turyści wybierają przeważnie Kolej Transsyberyjską, nie mają nawet pojęcia o istnieniu БАМu. A szkoda, bo nie wiedzą co tracą. Opisem podróży postaram się przekonać wszystkich, że warto tam pojechać. Można tam poczuć prawdziwą Syberię. Obecnie БАМ jest nieco zapomnianą linią, większość ruchu towarowego prowadzona jest Transsibem. Na БАМie kursują pociągi z węglem z Jakuckich kopalń węgla, złota, tytanu czy uranu oraz syberyjskim drewnem. Oprócz tego koleją dowozi się zaopatrzenie do miejscowości położonych wzdłuż linii.

Swoje plany opieraliśmy na wspomnieniach kolegów z Rosji, którzy kilka lat temu postanowili przejechać tą linię. Interesował nas odcinek od Taksimo do Sowieckiej Gawani, czyli jakieś 3 tysiące kilometrów. Plan był prosty. W Moskwie wsiadamy w pociąg do Tyndy, wysiadamy w Taksimo a resztę trasy pokonujemy pociągami roboczymi (Oprócz odcinka Juktalji - Tynda i Tynda - Komsomolsk nad Amurem). Organizator wycieczki Łukasz poznajdywał rozkłady jazdy, namiary na hotele oraz miejsca w których będziemy się zatrzymywali.

Z racji mojego lenistwa, przygotowania do wyjazdu rozpocząłem bardzo późno. Wizę rosyjską dostałem bez problemu, natomiast pojawił się problem z wizą tranzytową przez Białoruś. Dzięki naszej kochanej Poczcie Polskiej, mój paszport przez 2 tygodnie leżał sobie gdzieś na poczcie w Lublińcu zamiast w Ambasadzie Białorusi. Niech żyje Poczta Polska ! Należało więc wykombinować inny plan dojazdu do Moskwy. Pod uwagę brałem dwie opcje : Ukraina lub Litwa-Łotwa. Cenowo obie wychodziły podobnie, ale czasowo zwyciężyła Ukraina. Wybrałem wariant pociąg-samolot-pociąg. Na początek dojazd do Katowic pociągiem, potem lotem WU 6272 WizzAir Ukraine do Kijowa i pociągiem 004 Kijów - Moskwa Kijowska. Za bilet na samolot zapłaciłem 661 UAH, czyli na złotówki ~ 259 złotych.

CDN

Wrocław - Katowice - Kijów

2012-08-20T19:37:00.001-07:00

Startuje 4:02 ,,Górnikiem" z Wrocławia Głównego. Wrocław żegna mnie dość ponurą, deszczową pogodą. Jeszcze tu wrócę ! Pierwszy cel to Zabrze, skąd zgarnie mnie kumpel i najpierw podwiezie do Olkusza, gdzie mam do odebrania obiektyw a potem na Pyrzowice. Po drodze będzie pewnie krótka wizyta na LHSie i Dąbrowie Górniczej Towarowej. No cóż zobaczymy. Samolot do Kijowa mam o 11:15, więc jeszcze sporo czasuso wylotu. Czemu jadę przez Ukrainę? A bo za późno pomyślałem o białoruskiej wizie tranzytowej + moja kochana Poczta Polska dała ciała. Bywa. Przynajmniej zwiedze sobie Kijów

Zwyczajne łotewskie podwórko

2012-08-10T11:15:00.002-07:00

Pod koniec lipca przez tydzień siedziałem na Łotwie, eksplorując okolice Daugavpils i Krustpils. Pewnego razu wracając z Kraslavy do Daugavpils naszym oczom ukazało się zwykłe łotewskie podwórko a na nim ...

Mi-24A

Najprawdziwszy Mi-24A stojący na podwórku przy drodze A6 w stronę Kraslavy ! Coś wspaniałego. Helikoptery te mają już swoje lata, brały udział w wielu operacjach wojskowych. Po szczegóły odsyłam do Wikipedii. Oczywiście można je spotkać również w Polskiej Armii. Był w Iraku, obecnie pracują w Afganistanie. Wojsko Polskie posiada trochę inne wersje tj. D i W, ale nigdy nie widziałem w Polsce takiego helikoptera na podwórku ;)

Ciekawe czy właściciel lata nim do pracy ;)

БАМ 2012

2012-06-29T16:05:00.000-07:00

Wnioski wizowe złożone, bilety załatwione. 20 sierpnia rozpoczynamy podróż na wschód, daleki wschód. Kolejnym celem wyprawy będzie БАМ - Bajkałsko-Amurska Magistrala (ros. Байкало-Амурская магистраль), nieco mniej popularna od Kolei Syberyjskiej linia kolejowa biegnąca ok 680-840 kilometrów na północ od Kolei Transsyberyjskiej i równolegle do niej. Jej długość to 4234 km a my chcemy przejechać do samego jej końca czyli Sowieckej Gawani (ros. Советская Гавань). Oczywiście z przerwami, bo sam przejazd tą linią nam nie wystarczy. Trasa naszej wyprawy wygląda następująco :

Warszawa-Terespol-Łuniniec-Moskwa-Taksimo-most na rzecze Witim-Kuanda-Syul'ban-Kodar-Nowa Czara-Mururin-Hani-Imangrakan-Jukatil-Lopcza-Tynda-Komsomolsk nad Amurem-Pivan-Otkosnaya-Sowieckaja Gawań. I powrót przez Chabarowsk, Moskwę, Smoleńsk, Witebsk.

Poniżej film z przeraczania mostu na rzecze Witim. Fajna sprawa ;)

Ciekawy most, nie ma co. Połowie sobie tam ryby. A więc naszym celem jest dokumentacja fotograficzna tej fajnej linii, taboru tam jeżdżącego no i kąpiel w Morzu Ochockim. Całą trasę pokonamy pociągiem, dopiero od Chabarowska do Moskwy chcemy skorzystać z samolotu (Kolej Transsyberyjską zrobi się kiedy indziej). Na razie biletów nie mamy, więc jest to sprawa otwarta. Jeżeli będzie taka możliwość (tj. będzie internet),będę się starał wrzucać jakieś relacje. Na chwilę obecną zapraszam na relację z podobnego przejazdu kolegów z Rosji. Ale oni dojechali tylko do Komsomolska. My dotrzemy dalej.

Co też ciekawego jest w tym BAMie ? Właśnie to, że rzadko kto tam jeździ. Wszyscy wybierają Kolej Transyberyjską. A jest to linia o naprawdę ciekawej historii.

Za Wikipedią :

Odcinek z Tajszetu do Bracka został wybudowany w latach 30. XX w. Większość odcinka dalekowschodniego została zbudowana w latach 1944-1946 przez więźniów gułagów, głównie niemieckich i japońskich jeńców wojennych. Uważa się, ze w czasie budowy zmarło ich około 150 000. Po śmierci Stalina w 1953 roku budowa praktycznie ustała na 20 lat. W marcu 1974 roku Leonid Breżniew ogłosił, że budowa BAM jest wielkim wyzwaniem dla Komsomołu. We wrześniu 1984 roku zostały połączone ze sobą części wschodnia i zachodnia. Zachodnie media nie uczestniczyły w tym historycznym wydarzeniu, aby władze radzieckie nie musiały odpowiadać na niewygodne pytania dotyczące funkcjonalności linii i warunków pracy robotników. W rzeczywistości w tym czasie jedynie jedna trzecia linii w pełni funkcjonowała, a praca przymusowa była szeroko stosowana. Budowa linii została ukończona w 1991.

Warto również wspomnieć o tym, że jest to najwyżej położona linia kolejowy w państwach dawnego ZSRR.
Na odcinku od Taksimo do Komsomolska kursuje po niej jeden dalekobieżny pociąg pasażerski, więc będziemy podróżować pociągami roboczymi.

Na chwilę obecną to by było na tyle.

P.S Kto mi powie jak skutecznie bronić się przed niedźwiedziami i wilkami, ew. ma sprzedać jakąś broń ? ;)

19.05.2012-20.05.2012 Słowacja i Nowy Sącz

2012-06-27T06:53:00.000-07:00

Impulsem do tego wyjazdu była impreza z parowozem w dniu 20.05.2012 na linii z Nowego Sącza do Chabówki. Mocna ekipa kluczborsko-ostrowsko-gliwcko-wrocławska. Miejsce zbiórki : Zabrze 05:00.
Ja tradycyjnie zaczynam podróż na wrocławskim Mikołajowie skąd stratuję nocną rzeźnią - Przemyślaninem. Jest mój ulubiony pociąg, w którym od dobrych 8 lat nie miałem okazji siedzieć bo zawsze jedzie mocno nabity. Tym razem było inaczej. Przed wyjazdem pobalowałem na imprezie, więc do pociągu wsiadłem w mocno imprezowym nastroju, jednak tym razem nie było w nim osób chętnych do kontynuacji zabawy. Wszyscy byli jacyś tacy smutni, jakby jechali na skazanie. Przeszedłem cały skład, jednak jak tradycja nakazuje, nie było żadnego wolnego miejsca. Były w jednym wagonie - łamanej jedynce na dwójkę. Jako porządny obywatel zasiadłem więc w jedynce, bo skąd niby mam się znać na oznaczeniu wagonów, jeśli wchodząc widziałem oznaczenie drugiej klasy ;) Od razu padłem w objęcia Morfeusza. Dopiero w Kędzierzynie Koźlu zostałem bezczelnie obudzony przez sprawdzającego bilety konduktora, który poinformował mnie, że siedzę w 1 klasie, a bilet mam na 2 klasę. O ja nie dobry, jak mogłem tak postąpić ;) Do wyboru miałem dwie rzeczy : dopłata do 1 klasy (hahaha) albo won z wagonu i stanie w drugiej klasie. Wybrałem oczywiście ewakuację do 2 klasy. Co pospałem to moje. Do Zabrza droga minęła bez problemu, w Zabrzu spotkanie z ekipą i dawaj na Słowację. Droga mijała dość szybko, po drodze zahaczyliśmy jeszcze o Knurów. Dalszej drogi nie pamiętam bo spałem, ogólnie mój mózg zaczął pracować dopiero po słowackiej stronie. W Žilinie nabyliśmy potrzebny nam prowiant i pojechaliśmy sobię w plener. Pierwszym punktem podróży był wyjazd z Žiliny w kierunku Vrútek

19.05.2012 Žilina. 363 104-1

Później pojechaliśmy do wspomnianych Vrútek gdzie na dworcu serwują najlepsze na Słowacji hamburgery i Lángose. Niestety nie dane było nam ich zjeść bo do odjazdu szykował się nurek z pociągiem do Zvolenia. Szybka decyzja - łapiemy go Martina, walka z czasem, korkami i światłami i udało się. Znaleźliśmy fajne miejsce, gdzie w tle można zobaczyć Mała Fatrę - pasmo górskie w Karpatach Zachodnich.

19.05.2012 Martin. Vlak do Bańskiej Bystrzycy

Kolejnym celem były Krpeľany i tamtejsze łuki, jeziorko i góry. Trochę biegania, wspinaczki, wycinania drzew i znalazło się fajne miejsce

19.05.2012 Krpeľany - Šútovo.131 042-4 z pociągiem towarowym w kierunku stacji Ružomberok

19.05.2012 Krpeľany

Potem pojechaliśmy na kolejną świetną miejscówkę - Liptovský Michal koło Liptovského Mikuláša. Tam w planie był chill, grill. Słoneczko grzało więc warunki idealne.

19.05.2011 Liptovský Michal

19.05.2012 Liptovska Teplá - Liptovské Vlachy. 362 002-8 z pociągiem R 605 "Dargov" relacji Bratislava hl.st. - Humenné

19.05.2012 Liptovské Vlachy - Liptovska Teplá. 131 005-1 prowadzi pociąg towarowy w kierunku Ružomberoka

19.05.2011 Liptovský Michal.362 004-4 z pociągiem R 608 „Spišan“ relacji Košice - Bratislava hlavná stania

19.05.2012 Liptovska Teplá - Liptovské Vlachy. 131 001-0 z pociągiem towarowym w kierunku Liptovského Mikuláša

19.05.2012 Liptovska Teplá - Liptovské Vlachy. 131 034-1 z pociągiem towarowym w kierunku Liptovského Mikuláša

19.05.2012 Liptovska Teplá - Liptovské Vlachy. 131 087-9 z pociągiem towarowym w kierunku Liptovského Mikuláša

Ruch dopisał, zdjęcia wykonane, więc można było pojechać dalej. Kolejnym celem była miejscowość Tatranská Štrba i nieśmiertelny motyw z Tatrami w tle. Tam się rozdzieliliśmy, jeden z kolegów pojechał w Tatry łapać kolejkę na górę, drugi polazł w tylko sobie znane miejsca, a my w trójkę hasaliśmy po polach. Tak sobie hasałem po tych polach, że aż zgubiłem walkie-talkie Kuby ;) Trzeba odkupić. Pospałem sobie również na trawce, co skończyło się czerwoną twarzą następnego dnia no ale cóż. Dla takich zdjęć warto.

19.05.2012 Štrba

Po zdjęciach udaliśmy się do Popradu, gdzie odbiliśmy na Polskę i kierowaliśmy się w stronę Nowego Sącza, gdzie mieliśmy spać. Nie mniej jednak zachodzące słońce + Tatry tworzyło świetny klimat i trzeba było to sfotografować.

19.05.2012 Poprad Tatry

Do Nowego Sącza prowadziła nas Kayah z Bregovicem oraz Krzysio Krawczyk więc było wesoło. Twórczość autorska każdego z nas również była na wysokim poziomie. Bez problemu poradzilibyśmy sobie w jakimś Mam Talent czy podobnych. Po dojeździe rozlokowaliśmy się w naszej noclegowni i skoczyliśmy na stację w Nowym Sączu na jakieś zdjęcia. Poniżej kilka zdjęć :

19.05.2012 Nowy Sącz. ET21-456

19.05.2012 Nowy Sącz. EN57-2024

19.05.2012 Nowy Sącz. EN71-001

19.05.2012 Nowy Sącz. ET41-102

Po zdjęciach każdy z nas miał dosyć i wróciliśmy na nocleg. Padliśmy od razu. Rano zamiast pobudki o 6 rano, zwlekliśmy się z łóżek o 8 ;) Przynajmniej ja, bo reszta już była na nogach. Szybkie pakowanie, jakieś zakupy w TESCO - jak to możliwe, że nie mieli Browaru Grybów ??? Pożegnaliśmy Nowy Sącz i zabraliśmy się za gonienie pociągu specjalnego do Chabówki.

Cały dzień minął nam więc na ganianiu parowozu i przy okazji zwiedzania Limanowej, Tymbarku, Dobrej k. Limanowej, Kasiny Wielkiej i Mszany Dolnej.Niestety w Kasinie nie spotkaliśmy Justyny Kowalczyk, za to zrobiliśmy sobie tam grilla w oczekiwaniu na pociąg. Chciałbym wszystkim polecić kąpiele błotne w Kasinie Wielkiej, w okolicy wsi Kopytki. Miałem okazję ich spróbować i są świetne, doskonale działają na cerę ;)

20.05.2012 Marcinkowice

20.05.2012 Dobra k. Limanowej

20.05.2012 Kasina Wielka

20.05.2012 Mszana Dolna

20.05.2012 Kasina Wielka. Moja skromna osoba powracająca po bagiennych kąpielach ;)

Osobnym tematem jest mały przystanek Skrzydlna, klimatyczna stacyjka położona wysoko w górach ;) W tej miejscowości 20.08.1944 miała miejsce pacyfikacja, której ofiarą padli mieszkańcy Skrzydlnej mieszkający pod Śnieżnicą. Miał to być odwet za opór zbrojny, który stawili okupantom.
Na budynku stacyjnym znajduje się nawet tablica, upamiętniająca to wydarzenie.

20.05.2012 Skrzydlna

Całą zabawę w ganianego zakończyliśmy w Rabce Zdrój, gdzie parowóz pojechał do Chabówki, a my zrobiliśmy sobie przerwę w podróż, którą wykorzystałem na kąpiel w Rabie, gdyż po kąpielach bagiennych byłem trochę czarny ;) A że i pozostałe części mojej garderoby były czarne to przy okazji zrobiłem sobie pranie.

20.05.2012 Rabka Zdrój. Ojciec Prać !!

20.05.2012 Rabka Zdrój. Sporty wodne ;)

Po kąpieli pożegnaliśmy się z Rabką i skierowaliśmy się w kierunku Śląska. Z racji tego, że słoneczko dopisywało zrobiliśmy sobie jeszcze jeden postój - w Balinie k. Jaworzna. Postanowiłem zrobić z samochodu suszarkę i dachu zostawiłem mokre po praniu budy oraz spodnie, a my w tym czasie wyskoczyliśmy na zdjęcia. Jakież było moje zdziwienie, gdy po powrocie nie było butów ;) Wszystko rozjaśnił lokalny dobry chrześcijanin, spożywający nieopodal samochodu wino półwytrawne. Okazało się, że jakieś łebki miały dobrą zabawę i zabrały owe buty w pizdu. Gościu nawet po policję zadzwonił. Ale co tam, niech im się te buty przydadzą ;) Mi pozostał powrót do Wrocławia w kapciach. Ciekawie musiałbym wyglądać jadąć Inter City w kapciach. Na szczęście mam dobrych maszynistów na Śląsku i jeden z nich pożyczył mi buty, bym nie straszył ludzi w pociągu :)

Z całą ekipą rozstaliśmy się w Zabrzu. Każdy z nas pojechał w swoją stronę.

Dzięki Łukasz, Kuba, Tomek i Kebab za wyjazd !

10.08.2011-20.08.2011 Czechy, Słowacja, Ukraina, Rumunia, Bułgaria,Turcja, Serbia, Węgry

2012-06-25T14:29:00.003-07:00

Pomysł wyjazdu do Turcji padł w czerwcu 2011 roku w Mołdawii. Fajnie byłoby pojechać pociągiem do Stambułu i pojeździć tam Ikarusami ;) Pozostało wybranie terminu i jedziemy. Patryk z Harrym aka Handlarz Dywanów pojechali bezpośrednim wagonem z Warszawy do Burgas. Ja obrałem trochę inną trasę. Trasa wyglądała następująco : Wrocław - Česká Třebová - Košice - Chop (ukr.Чоп) - Solotvino (ukr.Солотвино) - Sighetu Marmaţiei. - Bukareszt - Karnobat (bułg.Карнобат) - Warna (bułg.Бургас) i dalej wspólnie mieliśmy pojechać do Sofii, Stambułu i wracać przez Belgard, Budapeszt.

Wystartowałem o 5 rano z Wrocławia, by po godzinie 9 zameldować się w Ústí nad Orlicí. Tam miałem kilka minut przesiadki i osobowym podjechałem sobie do Českej Třebovej. Tam szybki obiad w ulubionej knajpie, jakieś zakupy na drogę (Zapewne poważny zapas Fidorków) i o godzinie 11 zasiadłem w Ex 121 Košičan do Koszyc. Sześć godzin i 514 kilometrów później wysiadłem w Koszycach - pierwszym punkcie mojej wycieczki. Nocleg miałem zaklepany w Turistickej ubytovňi ŽSR. Za dobę zapłaciłem 15 Euro. Znajduje się ona rzut beretem od dworca autobusowego i dwa rzuty od dworca kolejowego.

Noclegownie ZSR Słowacja

Koszyce zwiedzałem sobie tamtejszą komunikacją miejską. Fajne miasto. Zbliżała się noc, więc było trzeba ewakuować się na nocleg. Szybka kolacja w postaci Lángosa, albo nawet trzech + Kofola z beczki i można iść spać. Następnego dnia do zrobienia miałem krótki odcinek : Najpierw
do Čiernej nad Tisou, i później do Chopu na Ukrainie. Podróż przebiegła bez problemów, w Čiernej spokojnie kupiłem bilet do Chopu i zasiadłem w pociągu przygranicznym złożonym ze słowackiej lokomotywy 163 i wagonu bezprzedziałowego. A wyglądało to tak :


11.08.2011 Čierna nad Tisou. Skład pociągu 8864 relacji Čierna nad Tisou - Chop

11.08.2011 Čierna nad Tisou. Wnętrze wagonu. Skuteczny sposób na ograniczenie przemytu ;)

Podróż miała trwać 40 minut, ale z powodu jakichś problemów na granicy (SG kogoś zatrzymała) trwało to dobre ok. 2 godzin. Wreszcie pociąg ruszył i powitałem Ukrainę. Jako, że moja znajomość języka ukraińskiego/rosyjskiego sprowadzała się do kilku słów, miałem problem ze znalezieniem noclegu na dworcu. Komnaty otdycha wskazał mi słowacki maszynista, z którym bez problemu się dogadałem. Co ciekawe ostatnio był w Polsce w Ostrowie Wielkopolskim, miejscu mojego urodzenia ;) Pociąg z Chopu do Solotvina miałem dopiero o 3:30. Dzień wykorzystałem na wspieranie monopolu tytoniowego oraz alkoholowego. Trochę mi przybyło towarów luksusowych w plecaku. Gdy się ściemniło poszedłem na noclegownia. Nie wygląda ona źle, jak na cenę 10 czy 15 hrywień. Aczkolwiek mogliby popracować nad karaluchami, bo widok wychodzącego z umywalki karalucha o 3 w nocy podczas mycia zębów nie jest najmilszy ;) Punkt 3:30 startuje mój poezd do Solotvina, w którym to kontynuuję podróż. Budzę się dopiero pod Solotvinem. Miasto graniczne, z jakimiś sanatoriami. Nic specjalnego, więc po szybkich zdjęciach na stacji znajduję chętnego Ukraińca, który za drobną opłatą dowozi mnie do granicy.

12.08.2011 Solotvino (ukr.Солотвино). M62-1103 na manewrach

Po raz kolejny na granicy Rumuńskiej spotkałem się z segregacją. Mimo, że kolejka była długa, to z racji posiadania paszportu UE, przepuszczono mnie pierwszego. Nie lubię takich akcji. Po przekroczeniu mostu granicznego powitałem Sighetu Marmaţiei.

Jako, że do pociągu do Bukaresztu miałem z 8 godzin, udałem się do centrum miasta aby znaleźć bankomat. Po wybraniu odpowiedniej kwoty lejów, pobiegłem zakupić bilet + miejscówkę na 17 godzinną podróż do Bukaresztu. Sama miejscówka w sypialnym kosztowała z 10-20 zł. W międzyczasie odkryłem lokalną kawiarenkę internetową, z której oczywiście skorzystałem. Poczułem się jakbym cofnął się o 10 lat do tyłu. Prawie zapomniałem jak wyglądał Windows98, do tego jeszcze po rumuńsku. Później zwiedziłem sobie dawne więzienie, a aktualnie Muzeum Pamięci Ofiar Komunizmu i Ruchu Oporu Sighet .

Reszta dnia spędziłem na raczeniu się lokalnym piwem i podziwianiem wszechobecnych Karpat oraz przyjeżdżających pociągów.


12.08.2011 Sighetu Marmaţiei. 60-1400-5 wjeżdża na stację


12.08.2011 Sighetu Marmaţiei.Stacja Sighetu Marmaţiei.

12.08.2011 Sighetu Marmaţiei.Parowóz odstawiony na stacji

12.08.2011 Sighetu Marmaţiei.Manewry po stacji

12.08.2011 Sighetu Marmaţiei. Tablica kierunkowa pociągu z Sighetu do Bukaresztu

O godzinie 17 przyszedł czas na mój pociąg. Wagon sypialny to dawny Görlitz84, gruntownie zmodernizowany podczas naprawy. Ale jak to bywa w Rumunii, nie wszystko w nim działało ;) Klimatyzacja raz chodziła, a raz nie (aczkolwiek było to uzależniono od lokomotywy). Przez pierwszą godzinę nie byłem w stanie odsunąć się od okna. Widok za oknem niszczyły ! Po godzinie dojechaliśmy do Valea Vişeului, gdzie nastąpiła zmiana czoła, a dla mnie okazja na kolejne zdjęcia. Valea Vişeului znajduje się również tuż przy granicy z Ukrainą. Dopiero tutaj linia kolejowa odbija w głąb Rumunii.

12.08.2011 Valea Vişeului. Manewry na stacji

12.08.2011 Valea Vişeului. 60-1400-5 z pociągiem do Bukaresztu

W przedziale miałem jakąś młodą kobietę, która jechała chyba na jakieś ważne wydarzenie rodzinne, bo była obładowana zabawkami oraz młodego kolejarza Aleksandra, który na stałe mieszka w Kijowie i pracuje w przedstawicielstwie OSŻD. Jechał na urlop do żony i dziecka. Mimo tego, że żaden z nas nie mówił dobrze w znanym nam języku, bardzo szybko dogadaliśmy się w dialekcie słowiańskim tj. mieszance rosyjsko-polsko-ukraińsko-czeskiej ;) Przy okazji testowaliśmy różne ukraińskie wynalazki alkoholowe, które obaj posiadaliśmy. Ponieważ bardzo dobrze nam to szło, to dalszą drogę spędziliśmy na spaniu ;)

13.08.2011 Gdzieś w Karpatach

Obudziłem się dopiero rano pod Bukaresztem. W Bukareszcie byłem po 8 rano, a pociąg do Karnobatu miałem dopiero po 12, więc zostało trochę czasu na zwiedzanie. Na pierwszy plan poszło bukaresztańskie metro, Arcul de Triumf czyli rumuński odpowiednik Łuku Triumfalnego oraz komunistyczny Pałac Parlamentu. Na więcej czasu nie starczył, nie mniej jednak, myślę, że warto by było jeszcze raz odwiedzić Bukareszt. Fajne miasto, tylko strasznie gorąco było. Nabyłem jeszcze Balkan Flexi Pass (taki cudo bilet, który umożliwia podróżowanie po całych Bałkanach). O 12 startował mój pociąg. Był to Bosphor Express, relacji Bucuresti Nord - Dimitrovgrad - Istanbul Sirkeci. Ja chciałem nim zajechać do Karnobatu, gdzie miałem przesiadkę na pociąg do Burgas. Byli Francuzi, Anglicy, Holenderka, jakaś armia Szwedek. Wspólne rozmowy przy papierosie sprawiły, że bardzo szybko znaleźliśmy się w Bułgarskim Ruse. Tam cześć składu, która jechał do Sofii wyłączono, a nasza pojechała dalej.

14.08.2011 Ruse (bułg. Русе). Widok z pociągu

Jakoś ten czas leciał, szczególnie, że umilały go piwka zakupione od małego cygana w Ruse za mieszaknę Euro, Lewów i Hrywien ;) Fajna trasa i ciekawe widok zza okna zachęcały do fotografowania. Dodatkowo akurat była pełnia księżyca.

14.08.2011 Gdzieś w Bułgarii

14.08.2011 Hitrino (bułg. Хитрино)

14.08.2011 Gdzieś w Bułgarii

W Karnobacie pożegnałem towarzystwo, które jechało do Stambułu, a sam przesiadłem się do pociągu do Burgas. Po pół godzinie jazdy byłem na miejscu. Na dworcu czekali na mnie Patryk i Mustafa Handlarz Dywanami. Na początek zła wiadomość. W Burgas odbywał się jakiś festiwal, i nigdzie nie było wolnych miejsc. Chłopaki znaleźli jakąś metę w bloku za małe pieniądze. Niby ok, ale jak się później okazało wszędzie był karaluchy. Część udało nam się wypalić, ale od razu padła decyzja o ewakuacji następnego ranka. Rano wzięliśmy taksówkę i pojechaliśmy znaleźć jakiś nocleg. Jednak nic nie wskóraliśmy. W całym mieście nie było żadnego w miarę normalnego noclegu. Zadecydowaliśmy o ewakuacji do Warny. Najpierw jednak wykąpaliśmy się w Morzu Czarnym, zajadając się gotowaną kukurydzą i popijając bułgarskie piwo. W mojej opinii w Burgas nie ma nic ciekawego i nie warto tam jechać.

14.08.2011 Burgas (bułg. Бургас). Nad Morzem Czarnym

Pod wieczór nadszedł czas na ewakuację do Warny. Z Dworca Kolejowego pojechaliśmy busem. Cała droga ciągnęła się wzdłuż Morza Czarnego i po jakichś dwóch godzinach byliśmy w Warnie. Z racji tego, że było już ciemno, a my byliśmy mocno zmęczeni wzięliśmy taksówkę. Taksówkarz dostał polecenie zawiezienia nas do jakiegoś taniego hotelu. Zawiózł nas na "obrzeża| Warny, do hotelu Adamo. Oczywiście były wolne miejsca i za śmieszne pieniądze mieliśmy nocleg w bardzo dobrych warunkach.

Hotel Adamo Warna

Następny dzień minął nam na zwiedzaniu Warny. Pogoda niezbyt zachęcała do kąpieli, ale pod wieczór Bundy się zdecydował. Wieczorem wyskoczyliśmy sobie popić nad morze, co skończyło się dość późnym powrotem do Hotelu. A tu następnego dnia wyjazd do Sofii o jakiejś nienormalnej porze typu 5 rano. No ale zamówiliśmy sobie taksówkę i jakoś udało nam się zdążyć na dworzec.

15.08.2011 Warna (bułg. Варна). Prawie jak w Polsce

Przed nami kilkugodzinna podróż do stolicy Bułgarii - Sofii. Po drodze mijamy masę tunełów, gór i miejscowści. Po 7 godzinach meldujemy się na dworcu w Sofii. Kilka zdjęć z podróży.

16.08.2011 Mezda (bułg.Мездра)

16.08.2011 Pleven (bułg. Плевен)

16.08.2011 Gabrovnitsa (bułg.Габровница)

W Sofii głównymi tematami wycieczki było metro oraz przejażdżka Ikarusem. I to i to udało się zrealizować :) Pojeździliśmy sobie po mieście aby wieczorem wsiąść do pociągu, który miał nas zawieść do celu naszej podróży - Stambułu. Ogólnie to bardzo dobre jedzenie mają w Bułgarii, w szczególności takie placki ala pizza za śmieszne pieniądze.

16.08.2011 Sofia (bułg.София) Ikarus w akcji

16.08.2011 Sofia (bułg.София). Takie tam w Sofii

16.08.2011 Sofia (bułg.София). Lokalny bimbaj

Z jakimś półgodzinnym opóźnieniem tj. o godzinie 20:30 nasz pociąg do Stambułu ruszył. Nam przypadło miejsce w kuszetce tureckiej. Oprócz nas podróżowała nim rodzinka z Korei Płd. Syn starszych państwa pracował w Sofii i produkował zupki chińskie. Trochę się integrowaliśmy a starszy Pan popijający cały czas wodę mineralną robił się coraz bardziej wesoły aż w końcu padł na swoim wyrku. Okazało się, że w butelce nie miał wody a wódę ;) Turecki prowodnik miał do nas jakiś problem. Chodziło mu o ilość piwa jaką mieliśmy. Twierdził, że za dużo. W Dimitrovgradzie kontrola graniczna Bułgarów i dalej pod bułgarską ludmiła pojechaliśmy do Turcji. Po drodze odbił tor na Grecję, którą zresztą widzieliśmy przez okno. Po przyjeździe do Edirne - stacji granicznej w Turcji, szybki desant po wizę . Jak na jeden dzień pobytu, 15 Euro to niezbyt trafna inwestycja ;) Po zakupie wizy hop do sklepu bezcłowego, wiadomo piwko i papieroski. Później powrót do wagonu i idziemy spać. Budzimy się dopiero na przedmieściach Stambułu.

16.08.2011 Sofia (bułg.София). Tablica kierunkowa pociągu Sofia - Stambuł

Punkt 9 meldujemy się w Stambule, odstawiamy bagaże i mamy cały dzień buszowania po Stambule. Najpierw pojezdziliśmy sobie metrem, później przeprawiliśmy się przez Bosfor na stronę Azjatycką, byliśmy na dworcu Haydarpaşa - bramie na bliski wschód. Odjeżdżają stąd pociągi np. do Teheranu, z czego zamierzam kiedyś skorzystać ;) Później pojeździliśmy sobie Ikarusami, skoczyliśmy na kebaba albo i dwa. W końcu nastał wieczór, a my Ikarusem buszowaliśmy gdzieś po południowo wschodniej cześci miasta. Na szczęście w miarę szybko się ogarnęliśmy i raz dwa zjawiliśmy się w przystani promowej skąd za chwilę odpływał ostatni prom na europejską stronę. Zrobiliśmy szybkie zakupy, przy których się rozdzieliliśmy i tutaj pojawił się problem. Szafka w której był nasz bagaż stwierdziła, że chce więcej pieniędzy niż dostała. No to zaczęło się bieganie za kasą, a do odjazdu 10 minut. Na szczęście się udało. Teraz pozostał nam już tylko powrót do Polski ...

17.08.2011 Stambuł

17.08.2011 Stambuł, Dworzec Haydarpaşa

17.08.2011 Stambuł

17.08.2011 Stambuł, Dworzec Haydarpaşa

17.08.2011 Stambuł

17.08.2011 Stambuł, Dworzec Haydarpaşa

17.08.2011 Stambuł

17.08.2011 Stambuł. Turecki Ikarus vol. 1

17.08.2011 Stambuł. Turecki Ikarus vol.2

17.08.2011 Stambuł

Zaraz po starcie pociągu rozpoczęliśmy imprezę, która jednak dość szybko się skończyła bo padliśmy na muchy Szczególnie niezadowolony był nasz prowadnik, któremu ponownie nie podobała się ilość napoi wyskokowych ;) Granicy nie pamiętam, aczkolwiek wykłócaliśmy się o pieczątki do paszportu, które w końcu dostaliśmy (ja się zorientowałem dopiero na Węgrzech). Przebudziliśmy się gdzieś w okolicach Plovdiv. Pojawił się mały problem. Otóż nasz pociąg był opóźniony, a pociąg do którego miał być doczepiony nasz wagon już sobie pojechał do Belgradu... Bałkany ... Tak więc mieli nas doczepić do wieczornego pociągu, przez co zyskaliśmy dodatkowy dzień w Sofii. Zaczęliśmy więc rozpracowywać tamtejszą sieć autobusową i wylądowaliśmy na końcu świata - pętli Kombinat. Później pozwiedzaliśmy sobie inne rejony miasta i wróciliśmy na dworzec. Swoją drogą zajebistego Mc Donalds'a mają w Sofii ;) Budka zna nam w Polsce ze sprzedaży kurczaków z grilla, a w niej do wyboru hot dog albo lód. I to wszystko pod logiem Mc Donalds'a. Tak więc nasz pociąg miał odjechać o 20, ale oczywiście nie odjechał, bo był opóźniony na czas nieograniczony. Jako, że nie byliśmy jedynymi pasażerami oczekującymi na odjazd, na peronie zrobiła się mała impreza.

Przy alkoholach świata, fajce wodnej i innych lokalnych specjałach siedzieliśmy razem z dwójką włochów, chorwacko-słoweńskim małżeństwem i Jordi z Hiszpanii, który potem imprezował z nami w przedziale. Około 22:00 pociąg ruszył, a my kontynuowaliśmy imprezę w przedziale. Impreza była tak udana, że następnego dnia rano prowadnik umiał liczyć po polsku do 10, oraz mówić na zdrowie ;)

18.08.2011 Sofia (bułg.София). Dzień bez Ikarusa dniem straconym

18.08.2011 Sofia (bułg.София). Na końcu świata

18.08.2011 Sofia (bułg.София). Jordi, znajomy z Hiszpanii

18.08.2011 Sofia (bułg.София). Mamoń patrząc na panie w negliżu: Koń... Krowa, kura, kaczka... Kura, kaczka, drób... O! Jest! Widzę! Droga... Chyba na Ostrołękę.

18.08.2011 Sofia (bułg.София). Za ile odjedziemy ?

18.08.2011 Sofia (bułg.София). Schody na dworcu

18.08.2011 Sofia (bułg.София). Relacja naszego wagonu

18.08.2011 Sofia (bułg.София). Impreza na dworcu ;)

18.08.2011 Sofia (bułg.София). A tutaj już afterparty w wagonie

Rano zameldowaliśmy się w Belgardzie. Jak na 9 rano to było już dość gorąco. Mieliśmy cały dzień na zwiedzanie miasta, z czego oczywiście zamierzaliśmy skorzystać. Najpierw pojeździliśmy sobie po mieście tramwajami, potem pociągami a na koniec autobusami. Końcem, końców wylądowaliśmy na Zemunie, a także na stacji Pančevački most gdzie raczyliśmy się lokalnym browarem. Potem podjechaliśmy na dworzec, gdzie w lokalnej knajpier zjedliśmy syty obiad. Powoli zbliżał się odjazd naszego pociągu, więc dokonaliśmy ostatnich zakupów (3 albo 4 wagony fajek, śliwowica itp.). Po drodze spotkaliśmy naszego tureckiego prowadnika, który na nasz widok zaczął krzyczeć "Na zdrowie, na zdrowie". W końcu zajechał nasz pociąg, do którego się wpakowaliśmy i momentalnie padliśmy, budząc się dopiero w Budapeszcie.

19.08.2011 Belgrad