مالیخولیا

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Sun, 24 Aug 2014 22:17:00 +0430

احساس می کردم سندانی شده ام و سخنانت چون پتکی بر من کوفته می شود. طنین شان تا مدتی در گوشم می پیچید، به خصوص یک عبارت

کدام؟

این که تنها راه حفظ رناشویی ام، دست کشیدن از آن است. این یکی از گیج کننده ترین بیانیه هات بود. هر چه بیشتر درباره ش فکر کردم گیج تر شدم

پس باید منظورم را واضح تر بیان می کردم. فقط می خواستم بگویم زناشویی آرمانی، آن است که برای بقای هیچ یک از دو نفر، ضروری نباشد... منظورم این بود که برای ارتباط واقعی با یک فرد، ابتدا باید با خود مربوط شد. اگر نتوانیم تنهایی مان را در آغوش کشیم، از دیگری به عنوان سپری در برابر انزوا سود خواهیم جست. تنها زمانی که فرد بتواند همچون شاهین، بی نیاز از حضور دیگری، زندگی کند، توانایی عشق ورزیدن خواهد یافت. تنها در این صورت است که بزرگ شدن دیگری برایش مهم می شود. پس اگر فردی نتواند از یک زناشویی دست بکشد، آن زناشویی، حکم مجازات را خواهد داشت

وقتی نیچه گریست - اروین یالوم

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Sun, 24 Nov 2013 13:53:00 +0330

شاخص دلتنگ کنندگی هوا : درشرایط اضطرار

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Sun, 20 Jan 2013 04:05:00 +0330

چیزی شبیه به این، در لحظه ای که حواسم نبوده، دستی بلندم کرده و درست در وسط صحنه نمایشی گذاشته مرا. صحنه ی تاریکی که تنها شعاع نور، نور افکنی است که مرا تعقیب می کند. و تماشاچیانی که هر حرکتم را به تماشا نشسته اند و من در حسرت محو شدن از نگاه ها و غرق شدن در تاریکی آرام

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Thu, 22 Nov 2012 21:22:00 +0330

هودرر: می بینی! خوب می بینی! تو انسان ها را دوست نداری. فقط اصل ها را دوست داری

هوگو: آدم ها؟ چرا دوستشان بدارم؟ مگر آن ها دوستم دارند؟

هودرر: در این صورت چرا پیش ما آمده ای؟ کسی که انسان ها را دوست نداشته باشد، نمی تواند به خاطر آن ها بجنگد

هوگو: به این دلیل وارد حزب شدم که آرمانش به نظرم درست رسید و موقعی که دیگر آن طور نباشد از حزب بیرون می روم. اما انسان ها، نه از لحاظ چیزی که هستند، بلکه از لحاظ چیزی که می توانند بشوند مورد توجهم قرار می گیرند

هودرر: و من آن ها را برای آنچه هستند دوست دارم. با تمام کثافت شان، تمام عیب هایشان...پسرم، من تو را خوب می شناسم. تو از انسان متنفری، چون از خودت نفرت داری...تو نمی خواهی دنیا را عوض کنی، می خواهی نجاتش بدهی

دست های آلوده / ژان پل سارتر

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Tue, 30 Oct 2012 02:23:00 +0330

کاش یک "آی" بودم

تعریف شده دریک لوپ

وهی می چرخیدم در آن روزهای خوب

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Thu, 25 Oct 2012 02:49:00 +0330

دنیا مثل یک قمارخانه می ماند. آدم یا باید یک گوشه بایستد و فقط تماشا کند و یا بیاید پای میز قمار. با همه ی دار و ندارش هم بیاید. چاره ای نیست. آدم باید برای به دست آوردن چیزهای خوب خطر کند. برای چشیدن لذت انسانیت باید خطر چشیدن درد حیوانیت را به جان خرید یا برای پیدا کردن دوست خطر زخم خوردن از دشمن را و یا برای یافتن عشق خطر بی تفاوتی ها را تجربه کردن

پ.ن

Savoir sourire
À une inconnue qui passe
N'en garder aucune trace
Sinon celle du plaisir
Savoir aimer
Sans rien attendre en retour
Ni égard, ni grand amour
Pas même l'espoir d'être aimé

یاد گرفتن لبخند زدن

به ناشناسی که می گذرد

بدون دنبال کردن رد پای ای

جز لذت

یاد گرفتن دوست داشتن

بدون انتظار هیچ چیز در عوض آن

نه احترام ونه عشقی بزرگ

و نه حتی امید برای دوست داشته شدن

http://www.youtube.com/watch?v=g-gh2hIRhkc

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Thu, 18 Oct 2012 17:10:00 +0330

خسته ام
خسته ی کمی‌ خواب
کمی‌ خوابِ آرام
کاش مثل یک حلزون
به لحظه‌ای قبل بخزم

مچاله شوم
در صدفی که مرا از دنیا
مرا از شما جدا می‌‌کند
و بخوابم
و فراموش کنم
هر چه بر من گذشته
هر که از من گذشته
کاش به اندازه ی تمام عمرم بخوابم
کاش وقت بیداری
مثل جنینی باشم
مچاله
بی‌ خاطره از دنیا
بی‌ خاطره از شما
کودکی باشم که می خندد
کودکی که هنوز از هیچ چیززندگی نمی ترسد
آه چه آرزویِ ناچیزی ‌ست
تولدی دوباره
برایِ آدمی‌ خسته

نیکی‌ فیروزکوهی

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Wed, 10 Oct 2012 17:15:00 +0330

شبا شب نیس دیگه، یخدونِ غمه
عنکبوتای سیا شب تو هوا تار می‌تنه.

دیگه شب مرواری‌دوزون نمی‌شه
آسمون مثلِ قدیم شب‌ها چراغون نمی‌شه.
غصه‌ی کوچیکِ سردی مثِ اشک ــ
جای هر ستاره سوسو می‌زنه،
سرِ هر شاخه‌ی خشک
از سحر تا دلِ شب جغده که هوهو می‌زنه.

دلا از غصه سیاس
آخه پس خونه‌ی خورشید کجاس؟

قفله؟ وازش می‌کنیم!
قهره؟ نازش می‌کنیم!
می‌کِشیم منتِشو
می‌خریم همتِشو!

مگه زوره؟ به خدا هیچکی به تاریکیِ شب تن نمی‌ده
موشِ کورم که می‌گن دشمنِ نوره، به تیغِ تاریکی گردن نمی‌ده!

دخترای ننه‌دریا! رو زمین عشق نموند
خیلی وخ پیش باروبندیلِشو بست خونه تکوند
دیگه دل مثلِ قدیم عاشق و شیدا نمی‌شه
تو کتابم دیگه اونجور چیزا پیدا نمی‌شه.

دنیا زندون شده: نه عشق، نه امید، نه شور،
برهوتی شده دنیا که تا چِش کار می‌کنه مُرده‌س و گور.

نه امیدی ــ چه امیدی؟ به‌خدا حیفِ امید! ــ
نه چراغی ــ چه چراغی؟ چیزِ خوبی می‌شه دید؟ ــ
نه سلامی ــ چه سلامی؟ همه خون‌تشنه‌ی هم! ــ
نه نشاطی ــ چه نشاطی؟ مگه راهش می‌ده غم؟

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Mon, 8 Oct 2012 01:56:00 +0330

و شب برای نوشتن و زمزمه کردن خوش است. زمزمه ها دارم، با این همه شور خواندن مرا به بی راهه می کشد. غمی نیست، تو صدای مرا در بی راهه ها هم می شنوی، من از شب کنده شده ام، بر بلندای شب ایستاده ام و گاه فریاد زدن است. فریاد زدن، خاموش شدن و گریستن

هنوز در سفرم - سهراب سپهری

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Sat, 20 Nov 2010 12:48:00 +0330

تنهایی ست عاقبت این دوست داشتن ها و نخواستن ها.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Tue, 2 Nov 2010 17:45:00 +0330

آدم هایی هستند که ادعا می کنند عاشق بشریتند،در عین حال دیگرانی هم وجود دارند که به آن ها ایراد می گیرند و می گویند که ما تنها می توانیم آدم ها را به صیغه مفرد،یعنی این آدم یا آن آدم را،دوست داشته باشیم.من موافق دیدگاه اخیر هستم واین را هم به آن می افزایم که هر کس به درد عشق می خورد ،به درد نفرت هم می خورد.بشر موجودی است که آرزوی تعادل دارد،او بار مصیبتی را که بر پشتش انباشته می شود با بار نفرت خود به حال موازنه در می آورد.اما سعی کنید نفرت خود را روی تجرید های محض - بی عدالتی،تعصب،ظلم - متمرکز کنید یا اگر آن قدر جلو رفته اید که در نظرتان اصول بشری به خودی خود ارزش نفرت را دارد سعی کنید از بشریت متنفر شوید! آن همه نفرت از ظرفیت بشر فراتر می رود و درنتیجه تنها راهی که بشر می تواند به وسیله آن خشم خود را تخفیف بدهد این است که آن را روی یک نفر متمرکز کند.

شوخی - میلان کوندرا

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Wed, 27 Oct 2010 23:42:00 +0330

همه آدم ها یک وبلاگِ درون دارند.متشکل از تمام حرف هایی که نمی گویند اما اگر پا بدهد خواهند نوشت.همان چیزی که این روزها دلم می خواهد در مورد هر آدمی بخوانم! خواندن آدم ها عجیب لذت بخش است.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Fri, 9 Jul 2010 03:20:00 +0430

اغلب وقتی حالم خوش نیست بیشتر خواب می بینم.خواب های عجیب و غریب که بر خلاف معمول همه اش یادم می ماند.و این شب ها مدام خواب می بینم.یک شب خواب می بینم که دارم در جاده چالوس رانندگی می کنم.سرعت ماشین خیلی زیاد است،ترمز هم نمی گیرد.یک ماشین پلیسِ نمی دانم چه می افتد دنبالم و هی ایست می دهد و اخطار می دهد که شلیک می کند.حواسم پرت می شود،وقتی به خودم می آیم دارم سقوط می کنم توی دره.شب دیگر خواب می بینم که دارم شماره دوستانم را می گیرم.اما جواب همه تلفن هایم را اپراتور می دهد:"مشترک مورد نظر از ایران رفته است.لطفا مجددا شماره گیری نفرمائید."شب بعد خودم دارم از ایران می روم.هواپیما را در بین راه می دزدند.وقتی به مقصد می رسیم می فهمم در کره شمالی هستم و دیگر هم نمی توانم از آن جا خارج شوم.یک شب هم خواب می بینم که دارد انقلاب می شود.همه دارند می دوند.من هم.از یک نفر می پرسم تا کی باید بدویم.اول اشاره می کند به پشت سرمان.مردهایی که سر تا پا سیاه پوشیده اند دارند دنبالمان می کنند.بعد یک جایی را نشان می دهد جلوتر و می گوید اگر به آن جا برسیم دیگر دستشان به ما نمی رسد.آن وقت پیروز شده ایم.درست در یک قدمی آن جا که می رسم دستی از پشت می گیردم.یکی از همان سیاه پوش ها به من می رسد و چاقویش را در قلبم فرو می کند.من می میرم و بقیه به سلامت به مقصد می رسند.کنار جنازه ام می ایستم و با حسرت شادی مردم را تماشا می کنم....من این روزها دارم می ترسم ناخودآگاه.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Sun, 20 Jun 2010 21:38:00 +0430

لحظه مرگ هم باید مثل لحظه تولد باشد،فراموش شود از حافظه ی آدم.همانطور که یادت نمی آید کی آمده ای و طول می کشد تا بفهمی که یک موجود زنده ای،می میری و طول می کشد تا این را بفهمی.هر چه قدر آدم ها را صدا کنی،صدایت به گوششان نمی رسد.دستانت دیگر دستشان را گرمی نمی بخشد.اشک هایت را نخواهند دید و...بهترین کار این است که آدم قبول کند که مرده.و این گاهی وقتی هنوز نمرده ای اتفاق می افتد.وقتی برای کسی می میری.وقتی صدایت را نمی شنود،دستانت گرمی نمی بخشد.اشک هایت را نمی بیند.قبول کن که مرده ای.این بهترین کار است.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Fri, 18 Jun 2010 16:12:00 +0430

بسیاری نمی‌دانند
- وقتی رژه می‌روند -
دشمن پیش‌قراول‌شان است.
صدایی که به آن‌ها فرمان می‌دهد صدای دشمنان‌شان است.
آن که از دشمن سخن می‌گوید
خود دشمن است.
پس از قیام هفده ژوئن
سخن‌گوی کانون نویسندگان دستور داد
در خیابان استالین اعلامیه‌هایی پخش کنند
که روی آن‌ها نوشته شده بود:
ملت اعتماد دولت را از دست داده است
و آن را تنها با کارِ مضاعف
دوباره به دست خواهد آورد.
آیا ساده‌تر نبود که دولت
ملت را منحل می‌کرد
و ملت دیگری برای خود برمی‌گزید؟

"برتولد برشت"

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Tue, 11 May 2010 16:04:00 +0430

و ما به شما یاد می دهیم

که چه چیزی را ندانید

و کدام خاطره ای خوش تر است.

خواب دیدن

اینطوری که شما می بینید

اصلا به صلاحتان نیست.

اشک

اینطورها که شما می ریزید - قطره قطره - اصلا معنا ندارد.

به غلغل چشمه نگاه کنید

مگر از اندوه است؟!

و ما به شما یاد می دهیم

که چه رویاهایی چه زمان هایی خوش تر است

در صورت مردودی

البته چاره نیست

به جهنم نیز می روید.

پایان تنفس!

به سلول هایتان برگردید.

"شمس لنگرودی"

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Mon, 3 May 2010 11:15:00 +0430

بعضی از آدمها هم هستند که اصلا حسابگر به دنیا می آیند.آدم ها برایشان حکم عدد را دارند،رابطه ها حکم جمع و تفریق.از این آدم ها باید دور شد.راحت معامله ات می کنند.کافی است حساب سود معامله از زیانش بالا بزند.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Mon, 19 Apr 2010 08:33:00 +0430

هیچ عشقی سودمند نیست مگر گذرا و حیرت بار باشد.

افسانه سیزیف - آلبر کامو

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Mon, 19 Apr 2010 08:32:00 +0430

همواره زمانی فرا می رسد که باید میان تماشاگر بودن و عمل یکی را برگزید.این معیار انسان شدن است.

افسانه سیزیف - آلبر کامو

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Thu, 8 Apr 2010 09:46:00 +0430

بچه ها خوشبخت هستند،چون اینطور خیال می کنند،چون هنوز فرصت نکرده اند آدم های زیادی را ببینند.آن ها آن چه که دارند را با آن چه دیگران دارند مقایسه نمی کنند.شاید هم واقعا خوشبخت نباشند ولی احساس خوشبخت بودن،برایشان خوشبختی واقعی به بار می آورد.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Mon, 5 Apr 2010 02:11:00 +0430

اگر یک وقتی قدرت خدایی پیدا کنم،اولین کاری که انجام می دم اینه که خدا رو تبدیل می کنم به آدم،تبعیدش می کنم به زمین و محکومش می کنم به این که باقی عمرشو کنار آدمها زندگی کنه.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Thu, 1 Apr 2010 04:18:00 +0430

جالب است،در این دنیای مجازی انگار همه سعی دارند خود را به آدمهای ناشناس بشناسانند در حالی که می کوشند ناشناس بمانند برای آنهایی که می شناسندشان.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Mon, 29 Mar 2010 03:00:00 +0430

وقتی فرد قوی آنقدر ضعیف می شود که به فرد ضعیف بی حرمتی می کند،فرد ضعیف باید به راستی خود را قوی بداند و او را ترک کند.

بار هستی - میلان کوندرا

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Mon, 29 Mar 2010 02:58:00 +0430

آیا مرا دوست دارد؟ آیا کسی را بیش از من دوست داشته است؟ کدامیک،یکدیگر را بیشتر دوست داریم؟ آیا تمام این پرسش هایی که عشق را می آزماید،آن را ارزیابی می کند و می شکافد،عشق را در نطفه خفه نمی کند؟ اگر ما شایستگی برای دوست داشتن نداریم،شاید به خاطر آن است که خواهانیم تا دوستمان بدارند،یعنی از دیگری چیزی (عشق) را انتظار داریم،به جای آن که بدون ادعا و توقع به سویش برویم و تنها خواستار حضورش باشیم.

بار هستی - میلان کوندرا

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Tue, 16 Mar 2010 02:54:00 +0330

از هیچ آدمی،حتی بهترین آدم های دنیا نباید برای خودت بت بسازی.یک روز بر سرت خواهند شکست و هر چه در نظرت پرستیدنی تر بوده باشند سر شکستگی ات دردناکتر خواهد بود.