مالیخولیا

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Fri, 26 Aug 2011 15:52:00 PDT

بدبختی فقط این نیست که اون چیزی که می خوای در دسترس نیست.بدبختی بزرگتر اینه که اون وقتی که می خوای نیست و اون وقتی که نمی خوای به وفور هست.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Sat, 20 Nov 2010 01:18:56 PST

تنهایی ست عاقبت این دوست داشتن ها و نخواستن ها.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Tue, 02 Nov 2010 07:15:43 PDT

آدم هایی هستند که ادعا می کنند عاشق بشریتند،در عین حال دیگرانی هم وجود دارند که به آن ها ایراد می گیرند و می گویند که ما تنها می توانیم آدم ها را به صیغه مفرد،یعنی این آدم یا آن آدم را،دوست داشته باشیم.من موافق دیدگاه اخیر هستم واین را هم به آن می افزایم که هر کس به درد عشق می خورد ،به درد نفرت هم می خورد.بشر موجودی است که آرزوی تعادل دارد،او بار مصیبتی را که بر پشتش انباشته می شود با بار نفرت خود به حال موازنه در می آورد.اما سعی کنید نفرت خود را روی تجرید های محض - بی عدالتی،تعصب،ظلم - متمرکز کنید یا اگر آن قدر جلو رفته اید که در نظرتان اصول بشری به خودی خود ارزش نفرت را دارد سعی کنید از بشریت متنفر شوید! آن همه نفرت از ظرفیت بشر فراتر می رود و درنتیجه تنها راهی که بشر می تواند به وسیله آن خشم خود را تخفیف بدهد این است که آن را روی یک نفر متمرکز کند.

شوخی - میلان کوندرا

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Wed, 27 Oct 2010 13:17:24 PDT

همه آدم ها یک وبلاگِ درون دارند.متشکل از تمام حرف هایی که نمی گویند اما اگر پا بدهد خواهند نوشت.همان چیزی که این روزها دلم می خواهد در مورد هر آدمی بخوانم! خواندن آدم ها عجیب لذت بخش است.

تولدم مبارک

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Sun, 17 Oct 2010 06:43:11 PDT

سه ماهی می شود که این جا نیامده ام.یک ماه آخرش گرفتار بودم و دو ماه اولش کلا از زندگی مجازی ام خسته شده بودم.نمی دانم،انگار که اور دوز کرده بودم! حالا دلم تنگ شده برایش.آمدم بگویم حالم خوب است.یعنی یک جور ناجوری خوبم! انگارتوی صفحه مار و پله خورده باشم به یک پلکان خیلی بلند.نه این که همه چیز ایده آل باشد.اما احساس خوبی دارم به همین چیزهای عیب و ایراد داری که هست.بیشتر از همیشه می دانم از جان زندگی چه می خواهم یا شاید زندگی از جان من چه می خواهد! فکر می کنم بیست و سه سالگی باید چیز خوبی باشد.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Wed, 21 Jul 2010 03:37:37 PDT

آدم وقتی خودش را می زند به نفهمی خیلی چیزها می فهمد.آدم ها اگر فکر کنند با یک نفهم طرف هستند خیلی کارها می کنند که در غیر آن صورت نمی کنند.یعنی ذات خیلی از آدم ها را می شود در برخورد با یک نفهم یا کسی که آن ها فکر می کنند نفهم است،شناخت.من گاهی خودم را می زنم به نفهمی تا بفهمم.قبل تر ها وقتی می فهمیدم دلم می خواست انتقام بگیرم.ولی با انتقام گرفتن حالم بهتر نمی شد.بعد فکر می کردم می شود یک چیزی گفت که طرف شرمنده شود.بعد هم پشیمان شود.ولی آدم ها شرمنده نمی شدند.یا اگر می شدند پشیمان نمی شدند.چون ذات آدم ها عوض نمی شود.به هر حال من حالا فقط خودم را می زنم به نفهمی که آدم های بد ذات را بشناسم.همین.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Thu, 08 Jul 2010 15:50:25 PDT

اغلب وقتی حالم خوش نیست بیشتر خواب می بینم.خواب های عجیب و غریب که بر خلاف معمول همه اش یادم می ماند.و این شب ها مدام خواب می بینم.یک شب خواب می بینم که دارم در جاده چالوس رانندگی می کنم.سرعت ماشین خیلی زیاد است،ترمز هم نمی گیرد.یک ماشین پلیسِ نمی دانم چه می افتد دنبالم و هی ایست می دهد و اخطار می دهد که شلیک می کند.حواسم پرت می شود،وقتی به خودم می آیم دارم سقوط می کنم توی دره.شب دیگر خواب می بینم که دارم شماره دوستانم را می گیرم.اما جواب همه تلفن هایم را اپراتور می دهد:"مشترک مورد نظر از ایران رفته است.لطفا مجددا شماره گیری نفرمائید."شب بعد خودم دارم از ایران می روم.هواپیما را در بین راه می دزدند.وقتی به مقصد می رسیم می فهمم در کره شمالی هستم و دیگر هم نمی توانم از آن جا خارج شوم.یک شب هم خواب می بینم که دارد انقلاب می شود.همه دارند می دوند.من هم.از یک نفر می پرسم تا کی باید بدویم.اول اشاره می کند به پشت سرمان.مردهایی که سر تا پا سیاه پوشیده اند دارند دنبالمان می کنند.بعد یک جایی را نشان می دهد جلوتر و می گوید اگر به آن جا برسیم دیگر دستشان به ما نمی رسد.آن وقت پیروز شده ایم.درست در یک قدمی آن جا که می رسم دستی از پشت می گیردم.یکی از همان سیاه پوش ها به من می رسد و چاقویش را در قلبم فرو می کند.من می میرم و بقیه به سلامت به مقصد می رسند.کنار جنازه ام می ایستم و با حسرت شادی مردم را تماشا می کنم....من این روزها دارم می ترسم ناخودآگاه.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Sun, 04 Jul 2010 14:56:30 PDT

دلم می خواد صدمین نفری باشم که لایک می زنم.وقتی 99 تبدیل می شه به 100+ آدم حس می کنه بیشتر از یه نفر تاثیر داره.

عادت

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Sun, 04 Jul 2010 14:52:52 PDT

هلن جان دعوت کرده که یه عادت خوب ، بد ، خنده دار، مسخره و زشت ام رو بگم:

عادت خوب

عادت ندارم تو کار مردم فضولی کنم.(یا بهتره بگم عادت دارم فضولی نکنم!).

عادت بد

کم پیش میاد احساسامو بروز بدم.فرقی نمی کنه وقتی باشه که یکی رو دوست دارم یا از کاری یا حرفی ناراحت شدم یا...

عادت خنده دار

موقع عکس گرفتن به هیچ قیمتی ژستمو از دست نمی دم!مثلا اگر یکی یه حرف خنده داری بزنه و همه منفجر بشن از خنده،من هم چنان با آرامش دارم به دوربین نگاه می کنم تا عکس گرفته بشه.

عادت مسخره

وقتی یکی یه چیزی میگه و نمی شنوم چی گفته در اکثر مواقع حوصله ندارم بگم که حرفشو تکرار کنه.بعد الکی لبخند می زنم و با این که شده حس کردم طرف داره یه جوری نگام می کنه که انگار دیوونه ام اما همچنان ترک نکردم این عادتو که نمی دونم دقیقا زشته یا مسخره!

عادت زشت

مسئولیت اشتباهاتی که می کنم رو کامل به عهده نمی گیرم.همیشه دلم می خواد یه درصدی شو بندازم گردن هر کس یا هر چیز دیگه ای.

پ.ن:برای خودم جالب بود فکر کردن به این که عادت هام چی هستن.به شما هم توصیه می کنم.

مریم و گاج

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Wed, 23 Jun 2010 12:58:24 PDT

دلم واسه اون روزا تنگ شده.چقدر خل وضع بودیما!

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Sun, 20 Jun 2010 10:08:07 PDT

لحظه مرگ هم باید مثل لحظه تولد باشد،فراموش شود از حافظه ی آدم.همانطور که یادت نمی آید کی آمده ای و طول می کشد تا بفهمی که یک موجود زنده ای،می میری و طول می کشد تا این را بفهمی.هر چه قدر آدم ها را صدا کنی،صدایت به گوششان نمی رسد.دستانت دیگر دستشان را گرمی نمی بخشد.اشک هایت را نخواهند دید و...بهترین کار این است که آدم قبول کند که مرده.و این گاهی وقتی هنوز نمرده ای اتفاق می افتد.وقتی برای کسی می میری.وقتی صدایت را نمی شنود،دستانت گرمی نمی بخشد.اشک هایت را نمی بیند.قبول کن که مرده ای.این بهترین کار است.

امتحان

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Fri, 18 Jun 2010 04:46:21 PDT

همانا ما ثواب هزار شب مطالعه را در شب امتحان برای شما قرار دادیم.و در این آیه نشانه هایی است برای آن ها که می اندیشند.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Fri, 18 Jun 2010 04:42:51 PDT

بسیاری نمی‌دانند
- وقتی رژه می‌روند -
دشمن پیش‌قراول‌شان است.
صدایی که به آن‌ها فرمان می‌دهد صدای دشمنان‌شان است.
آن که از دشمن سخن می‌گوید
خود دشمن است.
پس از قیام هفده ژوئن
سخن‌گوی کانون نویسندگان دستور داد
در خیابان استالین اعلامیه‌هایی پخش کنند
که روی آن‌ها نوشته شده بود:
ملت اعتماد دولت را از دست داده است
و آن را تنها با کارِ مضاعف
دوباره به دست خواهد آورد.
آیا ساده‌تر نبود که دولت
ملت را منحل می‌کرد
و ملت دیگری برای خود برمی‌گزید؟

"برتولد برشت"

عینک

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Thu, 27 May 2010 10:40:06 PDT

خیلی سخت است که آدم خودش را بشناسد.خیلی وقت ها باید از خودت خالی شوی و از بیرون،جایی دورتر خودت را ببینی یا گاهی لازم است خودت را با بقیه آدم ها مقایسه کنی تا عیب و ایرادهای خودت را پیدا کنی.آدم ها خیلی وقت ها اصلا بی خبرند از خودشان.مثلا اول دبیرستان که بودم فهمیدم چشمم ضعیف است و به عینک شماره دو احتیاج دارم.حالا مدتی است که احساس می کنم دنیا را یک جور دیگری می بینم اصلا،مثل بقیه نیست دیدنم.احساس می کنم این که من می بینم تار است.شاید به عینکی نیاز دارم که همه چیز را واضح کند برایم.

گفت وگو

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Tue, 18 May 2010 07:58:05 PDT

تنها آمریکایی این کافه ام

باقی ژاپنی هستند

(منطقی،توکیو)

من انگلیسی حرف می زنم

آن ها ژاپنی

(طبیعتا)

سعی می کنند انگلیسی صحبت کنند

آسان نیست.

اصلا ژاپنی بلد نیستم

کاری از دستم بر نمی آید.

...

دوباره تنها هستم

این حس را قبلا هم داشته ام

در ژاپن،در آمریکا

هر جایی که نمی فهمی دیگران

از چه حرف می زنند!

لطفا این کتاب را بکارید - ریچارد براتیگان

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Thu, 13 May 2010 04:24:48 PDT

من خیال می کنم ما آدم ها را بیشتر از آن که مرگ می کشد،می کشیم.مثلا تا وقتی که بود می گفتیم "خونه مامان بزرگ اینا" ولی حالا همه حواسشان را جمع می کنند موقع صحبت کردن درباره آن و می گویند "خونه عمه اینا".حالا که اصلا قرار است خرابش کنند و بسازندش.لااقل تا موقعی که هنوز گلدان های یاس هست و باغچه و گل های دیگر برای من همان هست که بود.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Thu, 13 May 2010 04:10:12 PDT

فکر کنم دانشگاه تهران تنها دانشگاهی است که می شود شال سرت باشد و کسی گیر ندهد به تو و شالت و فکر کنم پارسال همین موقع ها بود که شروع کردند به گیر دادن.نگهبان هایی که می گفتند این جا قانون دارد و شما تعهد داده اید رعایتش کنید و معلوم نبود کدام قانون و تعهد را می گویند.خلاصه که مجبور شدم دشمن قدیمی را سرم کنم باز.دشمنی ام با مقنعه از زمانی شروع شد که وقت مدرسه رفتنم رسید و گفتند باید این را سرت کنی.من هم گفتم ترجیح می دهم بی سواد بمانم اما این را سرم نمی کنم.آخرش هم دلم به حال پدر و مادرم سوخت که کلافه و مستآصل شده بودند و نمی دانستند چه کار باید بکنند.بگذریم.پارسال خرداد خیلی زود آمد و شال هایمان را به ما بازگرداند.حالا شنیده ام که باز همان بازی مسخره را شروع کرده اند و ما را درعجب انداخته اند از نادانی شان و بیشتر از آن از فراموش کاری شان.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Tue, 11 May 2010 22:47:21 PDT

و ما به شما یاد می دهیم

که چه چیزی را ندانید

و کدام خاطره ای خوش تر است.

خواب دیدن

اینطوری که شما می بینید

اصلا به صلاحتان نیست.

اشک

اینطورها که شما می ریزید - قطره قطره - اصلا معنا ندارد.

به غلغل چشمه نگاه کنید

مگر از اندوه است؟!

و ما به شما یاد می دهیم

که چه رویاهایی چه زمان هایی خوش تر است

در صورت مردودی

البته چاره نیست

به جهنم نیز می روید.

پایان تنفس!

به سلول هایتان برگردید.

"شمس لنگرودی"

ماشین عزیزتر از جان

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Fri, 07 May 2010 15:24:20 PDT

موجوداتی به غایت عجیب که جانشان را می دهند برای فرزندشان ولی ماشین شان را نمی دهند دست فرزندشان.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Thu, 13 May 2010 04:10:35 PDT

از همان اولش نمی خواستم ناشناس بنویسم.آدرسم را گذاشتم جلوی چشم که هر کس خواست بیاید و بخواند.اصلا به بعضی ها هم مستقیما گفتمش.هیچ ابایی نداشتم که کسی تناقضی ببیند در آنچه هستم و آنچه فکر می کرده باید باشم.اصلا می خواستم اگر تناقضی هست دیده شود.ولی آدمها همیشه می خواهند بیشتر بدانند.به دنبال مصداق های عینی نوشته هایت هستند؛چه کسی را می گفتی؟چه اتفاقی؟چه سالی؟چه ساعتی؟....اگر درباره چیزهایی نوشتم که هیچ وقت حرفش را نزده ام،معنی اش این نبود که حالا می خواهم درباره اش حرف بزنید.نوشتم که بهتر بشناسیدم،بیشتر،نه این که تسخیرم کنید.حالا دارم فکر می کنم که این جا را ول کنم بروم جای دیگری و نمایش بالماسکه ای راه بیندازم.مطمئن نیستم.حال آدمی را دارم که درد دارد ولی نمی خواهد مسکن بخورد.چون مسکن ضرر دارد ولی درد نه.بر خلاف معمول که ترجیح می دهم ضرر کنم اما درد نکشم این بار می خواهم تا جایی که می توانم درد بکشم ولی ضرر نکنم!

من؟

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Wed, 05 May 2010 15:06:26 PDT

گاهی باورم نمی شه که این منم،همین که وقتی هزار جور غم وغصه داره عین آدم های بی خیال می تونه هرهر بخنده،یا اونی که وقتی دلش می خواد بگه خیلی نامردی به حرمت رفاقت چیزی نمی گه و به طرز احمقانه ای انتظار می کشه که شاید طرف خودش از رو بره و فقط یه کلمه بگه ببخشید ولی...،یا اونی که مطمئنه اگر تفنگ داشت ماشه رو تو مغز عوضی ای که تو خیابون مزاحمش شده می چکوند ولی وقتی بعدش یه جای خلوت گیر میاره و گریه می کنه مطمئنه که دلش می خواد هیچ تفنگی هیچ جای دنیا نباشه،یا اینی که انقدر خسته است که دلش می خواد تو این لحظه بمیره ولی فقط یه نفس عمیق تر می کشه که بیشتر زنده بمونه.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Sun, 02 May 2010 23:45:57 PDT

بعضی از آدمها هم هستند که اصلا حسابگر به دنیا می آیند.آدم ها برایشان حکم عدد را دارند،رابطه ها حکم جمع و تفریق.از این آدم ها باید دور شد.راحت معامله ات می کنند.کافی است حساب سود معامله از زیانش بالا بزند.

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Tue, 27 Apr 2010 10:18:22 PDT

مرثا خانم فرمودن بگیم اگر پسر می شدیم چه می کردیم؟ من اگر پسر بودم:

فوتبال بازی می کردم.

مثل پسرهای این دوره زمونه،واسه یه آشغال بیرون گذاشتن انقدر ...بازی در نمی آوردم.

از سربازی فرار می کردم.

با احساسات دخترها بازی نمی کردم!

احتمالا مامانمو بیشتر از بابام دوست داشتم!

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Mon, 26 Apr 2010 00:12:29 PDT

یه زمانی بود می گفتیم آزادی بیان داریم،آزادی بعد از بیان نداریم.ولی حالا همون آزادی بیانم دارن میگیرن.یعنی ما انقدر ترسناکیم؟!

noreply@blogger.com (یک مالیخولیایی) — Mon, 26 Apr 2010 00:35:42 PDT

بنده ها قدرت خدا رو با قدرت خودشون مقایسه می کردن و می گفتن نمی شه،نمی تونه،خدا هم قدرت خودشو با قدرت اونا مقایسه می کرد و می گفت می شه،می تونن!