manusal

the Shawshank Redemption-Esaretin bedeli-Die Verurteilten

noreply@blogger.com (Manusal) — Sun, 17 May 2015 22:02:00 +0300

Türkce
Andy Dufresne, genç ve başarılı bir bankerdir. Karısını ve karısının sevgilisini öldürmek suçundan yargılanır ve ömür boyu hapis cezası alır. Shawsank Hapishanesi'nde dayak, işkence, tecavüz, her türlü durum yaşanmaktadır fakat Andy gene de hayata bağlı ve iyimserdir. Bu tutumu etrafındakileri de etkiler. Andy umutlu bakış açısıyla çevresindeki tüm mahkumları, parmaklıklar arkasında bile özgür bir yaşam olabileceğine inandırır. Andy'nin bu çabalarına ortak olacak bir arkadaşı da olacaktır: Red.
Bir Stephen King uyarlaması olan filmde Morgan Freeman ve Tim Robbins başrolde. Film, 1995'te, aralarında en iyi film adaylığı da olmak üzere tam 7 dalda Oscar'a aday gösterildi.
Film hakkında yüzlerce sayfalık eleştiri yazısı yazılabilir. Genellikle filmleri en ince detayına kadar değerlendiren birisi olarak bu film hakkında yapılacak eleştirilerin tamamen boş olduğunu savunmaktayım. Çünkü Esaretin Bedeli isimli bu baş yapıtı izlemeyen bir insan, film delisi olduğunu söyleyemez ve filmler hakkında gerçek bir düşünceye sahip olamaz. Bu yüzden bu film hakkındaki eleştirimi uzun tutmayacağım. Film için söyleyebileceğim tek şey: Eğer bu filmi izlemediyseniz henüz bir film izlemiş sayılmazsınız.

Yazarin Notu:10/9.9

Deutsch

Wegen Doppelmordes kommt der Bankangestellte Andy Dufresne 1946 ins Gefängnis. Er schließt Freundschaft mit dem Lebenslänglichen Red, der den introvertierten Andy aus dem Schneckenhaus herausholt. Andy hilft den Wärtern bei finanziellen Fragen und darf daraufhin die Gefängnisbücherei auf Vordermann bringen. Der Mord an einem jugendlichen Mitsträfling im Jahr 1966 bringt Andys Situation zum Eskalieren.

Im Jahre 1946 wird der Bankdirektor Andy Dufresne wegen Doppelmordes in das Shawshank Gefängnis eingeliefert. Dort schließt er allmählich Freundschaft mit Red, der eine lebenslängliche Haftstrafe abbüßen muß. Red ist es auch, der den introvertierten Andy aus seinem Schneckenhaus herausholt. Schon bald berät Dufresne die Wärter in finanziellen Fragen und darf daraufhin die Gefängnisbücherei auf Vordermann bringen. Ein brutaler Mord an einem Mithäftling spitzt jedoch die Lage wieder dramatisch zu...

"Nightmare On Elm Street"-Autor Darabont hält die Spannung dieses präzisen, knallharten Gefängnisfilm über einen Bankdirektor, der nach einem Doppelmord ins Gefängnis muß, nicht nur durch prägnante Szenen und starke Dialoge auf höchstem Niveau.

Meine Punkte: 10/9. 9

English

"The Shawshank Redemption" is a movie about time, patience and loyalty -- not sexy qualities, perhaps, but they grow on you during the subterranean progress of this story, which is about how two men serving life sentences in prison become friends and find a way to fight off despair.
The story is narrated by "Red" Redding (Morgan Freeman), who has been inside the walls of Shawshank Prison for a very long time and is its leading entrepreneur. He can get you whatever you need: cigarettes, candy, even a little rock pick like an amateur geologist might use. One day he and his fellow inmates watch the latest busload of prisoners unload, and they make bets on who will cry during their first night in prison, and who will not. Red bets on a tall, lanky guy named Andy Dufresne (Tim Robbins), who looks like a babe in the woods.
But Andy does not cry, and Red loses the cigarettes he wagered. Andy turns out to be a surprise to everyone in Shawshank, because within him is such a powerful reservoir of determination and strength that nothing seems to break him. Andy was a banker on the outside, and he's in for murder. He's apparently innocent, and there are all sorts of details involving his case, but after a while they take on a kind of unreality; all that counts inside prison is its own society -- who is strong, who is not -- and the measured passage of time.
Red is also a lifer. From time to time, measuring the decades, he goes up in front of the parole board, and they measure the length of his term (20 years, 30 years) and ask him if he thinks he has been rehabilitated. Oh, most surely, yes, he replies; but the fire goes out of his assurances as the years march past, and there is the sense that he has been institutionalized -- that, like another old lifer who kills himself after being paroled, he can no longer really envision life on the outside.
Red's narration of the story allows him to speak for all of the prisoners, who sense a fortitude and integrity in Andy that survives the years. Andy will not kiss butt. He will not back down. But he is not violent, just formidably sure of himself. For the warden (Bob Gunton), he is both a challenge and a resource; Andy knows all about bookkeeping and tax preparation, and before long he's been moved out of his prison job in the library and assigned to the warden's office, where he sits behind an adding machine and keeps tabs on the warden's ill-gotten gains. His fame spreads, and eventually he's doing the taxes and pension plans for most of the officials of the local prison system.
There are key moments in the film, as when Andy uses his clout to get some cold beers for his friends who are working on a roofing job. Or when he befriends the old prison librarian (James Whitmore). Or when he oversteps his boundaries and is thrown into solitary confinement. What quietly amazes everyone in the prison -- and us, too -- is the way he accepts the good and the bad as all part of some larger pattern than only he can fully see.
The partnership between the characters played by Tim Robbins and Morgan Freeman is crucial to the way the story unfolds. This is not a "prison drama" in any conventional sense of the word. It is not about violence, riots or melodrama. The word "redemption" is in the title for a reason. The movie is based on a story, Rita Hayworth and the Shawshank Redemption, by Stephen King, which is quite unlike most of King's work. The horror here is not of the supernatural kind, but of the sort that flows from the realization than 10, 20, 30 years of a man's life have unreeled in the same unchanging daily prison routine.
The director, Frank Darabont, paints the prison in drab grays and shadows, so that when key events do occur, they seem to have a life of their own.
Andy, as played by Robbins, keeps his thoughts to himself. Red, as Freeman plays him, is therefore a crucial element in the story: His close observation of this man, down through the years, provides the way we monitor changes and track the measure of his influence on those around him. And all the time there is something else happening, hidden and secret, which is revealed only at the end.
"The Shawshank Redemption" is not a depressing story, although I may have made it sound that way. There is a lot of life and humor in it, and warmth in the friendship that builds up between Andy and Red. There is even excitement and suspense, although not when we expect it. But mostly the film is an allegory about holding onto a sense of personal worth, despite everything. If the film is perhaps a little slow in its middle passages, maybe that is part of the idea, too, to give us a sense of the leaden passage of time, before the glory of the final redemption.

Point: 10/9.9

Cinema Paradise-Cennet Sineması- Cinema Paradiso

noreply@blogger.com (Manusal) — Sun, 17 May 2015 14:55:00 +0300

Türkce
Salvatore, yerel bir film göstericisi olan Alfred ile tanıştığı dönemde henüz genç bir oğlandır. Sinemayı tanıdıkça sevmeye; Alfredo’ya da orada kendisine bir iş bulması için yalvarmaktadır. En sonunda Alfredo, onu asistan film gösterici yapar. Salvatore yeni işiyle birlikte kurduğu hayal dünyasına ilk adımını atmış olur. Sinemaya olan aşkı ve Alfredo’ya karşı duyduğu sevgisi, günden güne büyüyecektir.

İtalyan sinemasının çıkardığı en değerli yapıtlardan biri olarak kabul edilen Cennet Sineması, İtalya’nın büyük yönetmenlerinden Guiseppe Tornatore’nin en önemli eserlerinden bir tanesi.

Sinema tarihinin en harikulade yapımlarından biri.Sinema sevgisine adanmış bir başyapıt.Hele sonu var ki etkilenmemek elde değil.Mutlaka izlenmeli.

Yazarin Notu:10/9.9

Deutsch
Giuseppe Tornatore erzählt seine rührende, vergnügliche und nostalgische Geschichte mit einer Melancholie, wie sie nur wenige der großen italienischen Meisterregisseure auf Zelluloid zu bannen vermögen. Das großartige Spiel von Philippe Noiret ("Masken"), eine amüsante Rückschau auf Publikumserfolge der 40er und 50er Jahre und die Praxis der kirchlichen Zensur sowie Ennio Morricones ("Es war einmal in Amerika") bewegende Musik verleihen dem im Vorjahr in Cannes mit dem Spezialpreis der Jury und in diesem Jahr mit dem "Oscar" für den besten ausländischen Film ausgezeichneten Glücksfall von einem Film zusätzlich Klasse. Ein Muß für jede gut sortierte Videothek.
Das Cinema Paradiso war neben der Kirche Mittelpunkt im Leben eines sizilianischen Dorfes. Der kleine Toto verbrachte dort sehr zum Leidwesen seiner Mutter jede freie Minute und freundete sich im Lauf der Jahre mit dem Filmvorführer Alfredo an, von dem er das Handwerk erlernt und dem er bei einem Brand das Leben rettet. Jahre später rät der seit seinem Unfall erblindete Alfredo seinem jungen Freund nach einer unglücklichen Liebe, sein Heimatdorf für immer zu verlassen. Erst zu Alfredos Beerdigung, dreißig Jahre später, kehrt Toto zurück und muß den Abbruch seines Kinos mitansehen. In einer Filmrolle, die Alfredo aus einstmals zensierten Schnipseln zusammengestellt hat, lebt das Kino weiter.

Meine Punkte:10/9.9

English
A boy who grew up in a native Sicilian Village returns home as a famous director after receiving news about the death of an old friend. Told in a flashback, Salvatore reminiscences about his childhood and his relationship with Alfredo, a projectionist at Cinema Paradiso. Under the fatherly influence of Alfredo, Salvatore fell in love with film making, with the duo spending many hours discussing about films and Alfredo painstakingly teaching Salvatore the skills that became a stepping stone for the young boy into the world of film making. The film brings the audience through the changes in cinema and the dying trade of traditional film making, editing and screening. It also explores a young boy’s dream of leaving his little town to foray into the world outside.

Author points:10/9.9

Forrest Gump

noreply@blogger.com (Manusal) — Sat, 16 May 2015 01:32:00 +0300

Tamamiyle bir baş yapıt gerçekten enfes bir filmdir savaş aşk macera dramın harmanlanarak altın tepside önümüze servis edilişidir. Film bu ana unsurların dışıda ise hayatın gayet basit olduğu aslında çabalarımızın meyve vermeyişinden yakındığımız zamanlarda umursamamamız gerektiğini, herşeyin şanstan ibaret olduğunu, saf ve temizliğinde mutlaka galip geleceği mesajını veren bir film olarak gördüm, kendinize bir iyilik yapın ve bu filmi kaçırmayın.

Tom Hanks'in harika oyunculuğuyla anlatan bir film.. IMDB'nin ilk 20 filmi içinden Guguk Kuşu ile birlikte bütün izleyici kesimine hitap eden bir filmdi bana göre. İçinde Komedi unsurlarını da fazlasıyla barındıran bir Dram filmiydi.. Çoğu sahnede güleceğiniz bazı unsurlar mevcut, Dram filmlerinde de vazgeçilmez bir faktördür benim için.. John F. Kennedy ve John Lennon'ın olduğu sahneleri çok gerçekçi buldum.. Tom Hanks'in oyunculuğuna gelirsek; En İyi Aktör dalında 67. Akademi Ödülünü kazanıp Oyunculuğunun daha da parladığı bir filmdir. Bu filmdeki göz dolduran muhteşem performansı, Gelecekte oynadığı The Green Mile, Cast Away(Unuttuğum olabilir) gibi harika filmlere adeta bir köprü görevi görmüştür. Hanks'in oynadığı karakteri başka bir oyuncu canlandırsaydı, film bu kadar güzel olur muydu merak ediyorum. Konuşma tarzı ve Mimikleri canlandırdığı karakterle son derece uygun. Film, Fight Club gibi sondan başlayan filmlerden biri. Tom Hanks'i bir bankta insanlara geçmişte yaşadığı dinlemeye değer olayları anlatırken buluyoruz. Film'in temeli, Tom Hanks'in anlattığı olaylarla kurulu. İzlerken hiç sıkılmadan izledim, Hatta film keşke hiç bitmese dediğim yerler bile oldu. Filmin diyaloglarına gelirsek, Dikkatsiz bir şekilde izleyen bir izleyicinin bile kolaylıkla anlayabileceği tarzda. IMDB'de İlk 10'u hakeden bir film olduğunu düşünüyorum.. Özellikle Dram türünde bir başyapıt olarak sayılabilir.

Yazarin Notu:10/9.8

Into The Wild

noreply@blogger.com (Manusal) — Fri, 15 May 2015 02:31:00 +0300

Hepimiz nasıl bir yaşama sahip olursak olalım, en az bir kez içinde bulunduğumuz yaşamın stresine dayanamayıp olabildiğince uzaklara kaçmayı, doğa ile bir yaşamayı hayal etmişizdir. Sonuçta şehirlerimize, bilgisayarlarımıza ve cep telefonlarımıza ne kadar bağlı olursak olalım, milyonlarca yıl doğa ile bire bir yaşamış bir yaşam türünün torunlarıyız. Ve başkaları ne kadar nasıl bir yaşama sahip olmamız gerektiğini öngörse bile, bir insan olarak her zaman değişik seçimlere sahip olduğumuzu bilmemiz önemli. İstemediğin bir okula gidip, nefret edeceğin bir işte bütün yaşamın boyunca köle gibi çalışmak mı, veya her şeyi geride bırakıp doğa ile beraber yaşayıp her gün temiz havayı ciğerlerine çekmek mi? Seçim ilk bakışta basit gibi.
Filimi izledikten sonra bavulu hazirlayip yola cikmadan önce bilmeniz lazim ki gercekte karkterimiz bir karavanin icinde kendi bokunun icinde acliktan ölmüs bir sekilde bulunuyor.Yinede böyle bir yasamin hayali bile heyecan verici.

Yazarin Notu: 10/7

Todo Sobre Mi madre

noreply@blogger.com (Manusal) — Fri, 15 May 2015 02:03:00 +0300

Madrid'te yaşayan yalnız bir anne olan Manuela, henüz 17 yaşındaki oğlunun doğumgününde hayatını kaybetmesine tanık olur. Genç Esteban, başarılı bir yazar olmayı ve de bir gün babasının kim olduğunu öğrenebilmeyi umarak yaşamıştır. Oğlunun günlüğünü okuyan Manuela ardından Barcelona'ya gidip oğlunun babasını aramaya koyulur. Bu süreçte yaşayacakları aşk, dostluk ve keder dolu anlara sebep olur.
İspanyol sinemasının dahi yönetmeni Pedro Almodovar’ın uluslararası arenada da büyük yankı uyandıran, hatta Oscar kazanan yapıtı son derece hüzünlü ve de eğlenceli bir başyapıt.

Film kadınların/kadınsıların-transseksüellerin- bakışından hayatın öteki yüzünü yansıtmaya çalışmış. Barcelona-Madrid arasında kaçışlar, transseksüel bir dönüşüm sürecinde bir erkeğin iki ayrı kadından çocuklarının oluşu, kesişmeler, tesadüflerle beklenmedik gelişmelerle değişik bir film olmuş. Fazla birşey beklemeden izlenilmesi gereken bir film,filmin rüzgarı hep aynı yere esmiyoe hep yön değiştiriyor. Bilindik ve alışıldık yaşamımıza, kendince düzenli gündelik yaşama ve bu yaşamın yanında belki bir alternatif olarak ya da ayrı birer kol olarak devam eden farklı yaşamlar. Fahişeler, travestiler, toplumdan dışlanan hastalıklı insanlar ya da başka şekille dışlanmışlar... Bütün bunları onların yaşam penceresinde ve kuvvetli bir gereçekçilikle yakalayan Pedro Almadovar hep düşünmeden yargılar koyduğumuz bir dünyanın kendi içindeki mantığını üstelik izleyeni de fazla yargılamadan ortaya koyuyor. Herkes kadınları çok iyi anladığını söylemiş yönetmenin.Hayır o yaşamın merkezini değil kıyılarını daha iyi görüyor. Herkes merkezdeki maceralara bakarken o bu merkezi kuran çerçevenin kıyılarına ve hatta dışına bakmasını biliyor. O insanı yakalamasını biliyor.

Yazarin notu: 10/8

Ve Manu Baba olur

noreply@blogger.com (Manusal) — Tue, 30 Dec 2014 17:22:00 +0200

Hayatın hep içe aktarmalı bir yolculuk olduğunu falan sanırdım.Tabi ki bir yerlerde on dakika mola veriyoruzdur sayın yolcularımız. Ama mutlaka aktarmalıda olsa yolculumuzu tamamlamamız gerekir.Tıpkı okulda verilen ev ödevleri gibi. Ödev dedin de okulu özledim lan.Gencecik manitalar falan.An itibari ile bir baba olarak ilk boğumu saçmalıyorum. Ellerim küflenmiş lan neredeyse yazamıyorum. Saka saka bu arada boş durmadık tabi kitabı bitirdik. Bir yolunu bulup bastırmak lazım. Belki de bir ilgilenenbuluruz. Neyse ne diyorduk bebek diyorduk buyurun kızımla tanışın Olivia Nil.
https://www.youtube.com/watch?v=DiQcRvCVCUA

Elimdeki Sarabin Rengini Degistiren Kadin

noreply@blogger.com (Manusal) — Sun, 14 Jul 2013 19:16:00 +0300

Seni ışıklara boyayacağım kadın, seni anlamını kendi içinde taşımaktan yorulmayan karanlığın ışığı ile saracağım.
Sana vaat ettiğim cennetin anahtarı ile gelip ölü dudaklarından ask için harf çalacağım.
Çaldığım harfleri kırmızı şarabimin sek kısmı ile kaynatıp kadehine dolduracağım.
Sana ayak numaralarından habersiz, bana tırmanan basamaklar inşa ederken, en düz taraflarına sırt üstü uzanıp en çok unuttuğum şarkıları en detay boşlularına fısıldayacağım. Kemirdiğim meme uçlarından zemzem içip, gözlerimi huzura kapayacağım.
Sana içimdeki kutsal boşluğun en güzidesinde loş bir mum ışığı yakıp loş bir anlam yükledim. Öyle loş ki gözlerini acıtmıyor bakmak.

Hadi içime bir tanrı yerleştir ve en batıl aşkın en alçak müritleri olalım.

İki Yarımın Bir Elması

noreply@blogger.com (Manusal) — Mon, 24 Dec 2012 18:01:00 +0200

Sahne bir;

Olayın geçtiği mekânın tanıtımı; 18 yüzyıldan küçük bir Avrupa kasabasında şehir meydanî Pazar alanında gerçekleşmektedir olay. Pazar yeri oldukça kalabalık ve soğuk bir gündür.

Adam karsısında duran duvara kudretle kafasını vurmaktadır. Yaklaşık bir dakika boyunca durmadan bunu yapar. Bu sırada araya isteyen yaşlı bir adamın niyetini anlar ve ona dönüp;

(Adamın basından assagi doru kanlar süzülmektedir, burada aslında onu ölümle tehdit eder bir ses tonuyla değil de, onu yapmak üzere oldu sedyen caydırıcı bir ses tonu ile konuşur.)

“-Bırak beni yoksa seni de öldürürüm.”

(İhtiyar bunak korkar ve hemen olay yerinden kaçar ve sahneyi terk eder.)

Adam bir an durur, seyirciye döner;

(Adamın yüz ifadesi bir şeylerin farkına varmış ve bunu orada olduklarını bildiği seyirle paylaşmak istermiş gibidir.)

“-Bu ihtiyar buna onu öldüreceğime inanmış olamaz herhalde. Belki de sadece kan onu korkutmuştur. Ya da bakışlarımda vücut bulan ve fakat benim farkında olmadığım bir şeylerden korkmuş olabilir.”

Adam hızla ve tekrar tekrar kafasını vurmaya devam eder bu arada cevrede toplanan kalabalığın içinden fısıldamalar başlamıştır. Adam hiç merak etmeden, yapmakla meşgul olduğu ise devam etmektedir.

( Bir müddet sonra adam tekrar duru sinirli bir yüz ifadesine rağmen sitemkar bir ses tonu ile seyirciye doğru yürüyerek tekrar konuşmaya baslar)

“-Susun artik, neden herkes burada toplanıyor? Emin olun aralarında ne konuştuklarını merak etmiyorum ne konuştukları hiç ve benim hakkim da ne düşündükleri hiç umurumda değil şuan. Biliyorum hepiniz deli olduğumu düşünüyorsunuz ama değilim! Olsa olsa en fazla kendi içinde bir teslimiyet ani bu. Kendimle tartışma halindeyim ve bu özel olayın burada kalabalığın içinde geçekleşiyor olması benimde canimi sikiyor. Delilik böyle bir şey mi?“

(Adam bu soruyu seyirciye sormuştur, seyirciye düşünmesi için bir kaç saniye verilir ve daha sonra ışıklar yavaşça karartılır…)

Sahne iki;

“Olay yerinin geçtiği mekânın tanımı; Sahne birdeki ayni zaman dilimine ve ayni coğrafyaya ait büyük bir tren garında geçmektedir. Gar neredeyse tamamen elinde bavulları olan insanlarla doludur. Ama ortada hic tren yoktur. Herkes treni beklemektedir.”

Kadın gar da bir bank üzerin de uyumaktadır. Kucağında ucuz bir şarap şişesini yan şekilde durmaktadır. Basımdaki kanama durmamıştır ama neredeye durdu denilebilinecek kadar yavaşlamıştır.

(Kadın uyanır, durumu idrak için etmek bir müddet çevresine bakınır. Elindeki şişeyi seyirciye gösterir ve dün gece biraz içip garda sızdığı mesajını iletir. Daha sonra oturduğu yerden her şey çok normalmiş gibi seyirciyle konuşmaya devam eder.)

“-Ne arıyorum burada acaba. Yolculuğum nereye belirsiz. Tıpkı bütün yollar gibi. Neden buraya geldim bilmiyorum. Of basım… Öylesine olmalı. Evet! Öylesine gelmiş olmalıyım. Tabi ya dün gece şarabi biraz fazla kaçırıp, yolumu kaybettim burada sızmış olmalıyım. Yoksa ben kesinlikle hiç bir yere gitmem. Herhangi bir kente gitmek için, o lanet biletlerden almam ve o lanet trenlerden birisine binmem. Bir kere hazırlık yapmamışım evden çıkarken, çantam yanımda değil ve saclarım çok dağınık.

(Kadın elini saclarına götürür. Saçlarını kesmiştir. Sacları kısa ve dağınıktır. Farkına varır varmaz ağlamaya baslar. Ağlamanın şiddeti yönetmene bırakılmıştır. Bir süre sonra tekrar konuşmaya baslar)

“-Aslında kalbime yakışan tas duvarlarıyla garda olmak iyi geliyor. Bu soğukluk bu bekleme hali cinnetin yerleşebileceği en değerli mevzi. Bir durak ve bir durak daha ve sonra tren dursun. Makinist tren bastığında sen hızlanırsın, dünya hızlanır.”

(Kadın elerlini seyirciye gösterir.)

“-Bakin istasyon soğukluğu elerlime bulaşmış. Üzerinde bir parça kan var. Aslında ilk basta kan önce sıcaktı ama sonra o da kaskatı kesildi. Kan üşüdü.

(Kadın sinirli bir şekilde içinde konuştuğunu sandığı birisine hitap ederek)

“-Sus artik sen de sessiz ol!”

(iç ses alaycı bir ses tonuyla,)

“-İyide kimse sessiz değil ki…

Sahne iki ayni sahne birdeki gibi yavaşça karartılarak kapatılır.

Sahne üç;

“Olay yerinin geçtiği mekânın tanıtımı; Sahne ikideki mekân aynen korunur. Gardaki yolculardan bir kimsi azalmıştır. Kadının tam hizasında biraz ileride bir adam oturmaktadır. Kalabalığın içinden ama kalabalıktan ayrı. Sanki kadınla ortak yönleri ya da anıları varmış gibi. Kadın bir süre öylece beklemektedir. Sahne sırası bu adamdadır.

(Kadın ayağa kalkmıştır adama doğru yürümektedir. Bu sırada adam seyirci ile konuşmaya baslar.

“-Neden bana bakıyor, buraya mı geliyor? Aman tanrım yanlış bir şey mi yaptım? Adımları hızlı adımları nabzımla bir, aklaşıyor…

(Sahne sırası kadındadır.)

“-Biriyle konuşmaya ihtiyacım var eğer onunla konuşursam her nereye gidecekse oraya bilet alırım. Benimle konuşmalı, bunu yapabilirim. Çantasına koyduğu tras makinesi kadar yoldaşlık edebilirim ona.”

-Hey sen! Seni birlerden tanıyor muyum, nereye gidiyorsun?

(Adam onu duymamıştır. Sahne sırası kadındadır.)

“ -Benimle konuşuyor. Cevap vermeli miyim?”

(Adam bulunduğun şoktan çıkar kadına doğru bakar. Gözleri bir an için kadının göğüslerine doğru kayar ver hemen bakışlarını baksa yöne çevirir ve seyirciyle konuşmaya devam eder.)

“-Bir kaç adim kaldı. Uff kalbim hızla çarpıyor. Ya heyecandan ya da korkudan ilmiyorum. Yüzüme bakıyor ne söyleyeceğimi merak ediyor olmalı. Ben de ne söyleyeceğimi merak ediyorum.

(Kadın adamın yenine gelmiştir ve onunla konuşmaya baslar.)

-Adini bilmiyorum ama beni dinlemeni istiyorum. Konuşacak baksa kimsem yok.

- Seni dinlemekte konuşmakta istemiyorum. Başka biri olduğun için değil. Sadece konuşmayı sevmediğim için.

(Adam arkasını döner saati kontrol eder ve konuşmaya devam eder.)

-Sanırım gitmem gerek genç bayan. Bu arada bence kafandaki yarayı birine göstermelisin. Kanaman var, dikiş atmaları gerekebilir.

-Kafamdaki yaraya sen bakamaz mısın, hey söyle bana burada kalmam mı gerek?

(Sahne kararır, hareket etmeye başlayan trenin sesi duyulur. Müzik esliğinde sahne kapatılır.)

Sahne dört;

Olay yerinin geçtiği mekanın tanıtımı; Adam gitmiştir kadın bir bak üzerin oturup, burada kalan karakterini canlandırmaktadır.

Sahne dört- burada kalan;

(Kadın üzgündür; elinde bir şarap şişesi şarabından yudumlamaktadır. Sonra seyirciyle konuşmaya baslar. Sesinde yalnızlığın tınısı hissedilmelidir.)

“-Bu tıpkı bir şarkinin nakarat kimsi gibi, her ne kadar farklı şeyler söylersen söyle en sonunda nakarat kısmına geliyorsun. Kimdi o adam? Belki de şimdiye kadar yolcu ettiğim herkesti. Adini bilmiyordum ama dinginliğini ve sac rengini sevmiştim. Benimle gel dese gidebilirdim. Çünkü geri dönebileceğim bir yer yok. Gerçeğin asık süratini tokatlar gibi güldüğüm zamanlar bana eslik etse yeterdi. Her gidenin bir sürü bahane ardından “gitmem gerek” diyen iç sesini göğüs kafesime teyelledim. Hih! Burada oturmuş gidiyor olmanızı anlamaya çalışıyorum. Hadi gidin simdi gidecekse gücüme. Hiçbir menzil kalbimden daha uzak değil ki!

(kadının iç sesi alaycı bir ses tonuyla konuşur.)

-Bırak bunları haspam seni duyamaz.

(Kadın iç sesine aldırmadan devam eder. Bu sefer aman sıkarım böyle hayati tadın da bir enerji vardır ve daha pozitiftir.)

“- Zihnindeki sanlı raksımız bayatlarsa ve daha fazla bana katlanamıyorlarsa, kalan da olurum elbet. Matematiğe canimiz feda. Bulurum yeni birisini, biraz toplar beni, toparlar. Dağınık görünmek istemiyorum.

(Kendisini toparlamaya çalışır ama saclarının eksildiğini anımsar ve durur. Sonra seyirciye döner.)

“- Sarkiyi duyuyor musunuz?

(İç ses umursamaz bir şekilde cevap verir.)

-Hayır, duymuyorlar.

(Kadın konuşmaya devam eder.)

“- Yanımdan insanlar geçip gidiyor. Hepsi beni izliyor hala.

(Seyirciye dönerek,)

-Sizde beni izliyorsunuz. Kendimi o reyting rekorları kiran o aptal dizilere benzetiyorum. Aptal bir TV kutusundan hayatini sıçramış gibiyim. Birinizi kolundan tutup neden bu halde olduğumu açıklamak istiyorum. Dudaklarımı aslında ben jiletledim ve kafatasımı da ben kirdim. Biraz önce hayatimin aksini kaybettim ve onu götüren tenin altına atladım desem samca olur. Kim inanır buna hiç bir tren dudaklarınızı kesip geçmez üstünüzden…

(Sahne kararır, fonda “Sezen Aksu- Sari odalar” çalmaktadır.)

Sahne dört – Onunla giden;

Olay yerinin geçtiği mekanın tanıtımı; Kadın sahne ikide uyandığı bankta tekrar sızmıştır. Beyaz şeffaf bir tülden maskesi olan baksa bir kadın iç sesi canlandırmaktadır. Sahnenin diğer ucunda adam trende yolculuk etmektedir.

(iç ses sessizce adamın yanına doğru ilerler ve konuşmaya baslar.)

“- Belki de çoktan onunla birlikte trene bindim. Basımı güzel omzuna dayayıp kendimi uykuya teslim ettim.

(iç ses basını adamın omzuna dayar)

-Belki de saclarımı okşuyorsun su an ve bana teselli veriyorsun.

(Adam saclarını okşar ve,)

-Geçecek, hepi geçecek beni buldun ya hepsi geçecek.

- Su an bir rüya bir hayal geçecek ve geçici olan bu. Onun yumuşak omuzlarında uyuyorum. Ortada karışık bir haz var. Sadece sen, ben ve siz hiçbirimiz aslında burada değiliz. Ötenazi isteği talebe alınmayan Fransız bir tanrıyla kırıştırıyorum sanki. Hafızamı okşuyor ve boşalıyor geçmişim kanlar içinde. Heyy uyan be kadın, uyannnnn, uyan Peru, Amsterdam her kıta uyansın ahdi. Bir adam, bir ev, bir çocuk elimde bir sise şarap çok yalnızım lan uyanın hadi. Aklımda çok şey var ama yanım hala bos.

(İç ses kimseye bir şey söylemeden sahnede bir kaç tur volta atar. Ellerini ceplerine götürür ve ceplerini yoklar öyle bir an aklına gelmiş gibi.)

“-Ceplerim bos çok şükür, yani istememde onunla gidemezdim onunla. Bu beni az da olsa rahatlattı yahu. İlk defa parasız kaldığıma seviniyorum. Ya da yalnızlığıma bir bahane bu sanırım.

(Birisi bankta duan kadının yanına gelir. İç sesi gösteren ışıklar zayıflatılır. Onun için gitme vaktidir.)

-Bayan bakar mısınız? Uyanın lütfen. Burada uyuyamazsınız.

(Kadın uyanır, uyku semesi ve absa grisi ile basını zorla kaldırır ve gar güvenliğine söyle bir bakar ve kafası atar.)

- Tamam, be tamam gidiyoruz iste.

Sahne dört kapanır kapanış müzikle yapılmalıdır. Müzik secimi yönetmene bırakılmıştır.

Sahne 5 ;

Olay yeri tanıtımı; Dar, karanlık ve sessiz bir sokaktadır kadın. İnce bir müzik sesi gelir ama kimse bunu anlayamaz.

( Kadın üç numaralı kapının ziline basar, kapıyı açan olmaz ve kanaması da durmuştur. İç ses sahneye girer,)

Bir şarki yan tarafımda …

(Ses yükselir ve “If it be your will” nakaratı duyulur bir kaç saniye sonra ses tekrar kısılır ve iç ses devam eder.)

Bu şarkıya uyuz oluyorum, ben uyuz oldukça sanki nota dökülüp saçılıyor. Herhangi bir şarki su an ihtiyacım olan en son şey. Doğum sancılarına benzeyen bir kesintisiz bir sancı hissediyorum. Sancı dediğiniz seyide hiç sevmem. Yine geldim bu nalet eve…

(İç sesi gösteren ışıklar söndürülür, kadın zile tekrar basar. İç ses devam eder.)

- Fondip yapıp kalan şarabi,

(iç ses kadına döner, kadın navar gibisinden bir hareket yapar. İç ses elindeki şişeyi işaret eder. Kadın umursamaz. İç ses şişeyi tekrar gösterir ve imcesi için bir işaret daha yapar. Kadın zorlada olsa şişeyi basına diker. İç ses tekrarlar.)

- Fondip yapıp kalan şarabi, kalbimin gümüş saclı mahcup adamına arkamı dönüyorum.

(Kapı açılır bir adam,

-Hoş geldin sara

Der ve kadını içeri alır. iç ses;)

-Aaa adim Sara imiş…

(Ve sahne Sezen Aksu-Sari Odalar ile kapatılır.)

İki Yarımın Bir Elması- Manu Ferhat Karaağaç

Bu Adam

noreply@blogger.com (Manusal) — Mon, 13 Aug 2012 03:21:00 +0300

Silik bir gölgem var çok silik,

Bu gece Ankara’da Sokak lambaları topuklarımdan yakalıyor gölgeleri,

Oysaki aksak bir yolculuktan yeni döndüm.

Eskiden koynuna düştüğüm anılar ellerimi okşuyor.

Namussuz bir titreme sarıyor bacaklarımı…

Yüz ölçümü hatırlamakta zorlandığım anıların gözlerini kaybettim.

Renk biriktiriyorum.

Beyaz bir kâğıda çizerek Güneş’İ, Ay’ı,

İçten sarmalı bir sigara yakmak üzereyim,

Tiryakisi olduğum dudaklarına.

Adını fısıldadıktan sonra dudaklarına yapışan,

Kısa mesafede kasıklarına enjekte bir aşk fısıldayan,

Uzun mesafede acısını ilk tanıştığı Nijeryalı bir kadından çıkaran,

On beşinde masum bir tazeyle öpüşen,

Kötüye giden üçlü muhabbetlerden hep kaçan,

Praglı bir fahişeye sarılan aynı adamdı…

Bu adam hep aynıydı.

Bazen pis bir kokuydu, bazen de yalnızken aklına gelen ilk kokuydu.

Bu adam dünyayı kurtarmak için kendinden,

Bu adam hayal kurabilmek için insanlardan nefret etti.

Sizler eski anı olurken kokularınızdan bir ısırık alıp,

İç çekti.

Ahlakın kaygan boşluğunda,

Hiç bağırmadan, deformasyon kaygınızdan yüzünüze yansıyan

Suç unsurları gibi bir bir saydım hepinizi.

Kendi mi de.

Aşk densiz bir güzelin dizlerini okşarken de

Acımasız bir terk edilişi saklarken de,

Bütün mantık iplerini kemiren aklımıza benzer.

Bu adam aklının iplerini kemirirken de,

Gitmeden önce son şiiri yazarken de,

Mutlu!

Tatil ve Yolculuk Arası

noreply@blogger.com (Manusal) — Sat, 14 Jul 2012 12:54:00 +0300

Efendim şunun şurasında Ağustos sonuna ne kaldı ki? Bir yoğunluk bir yoğunluk hiç sormayın almancaydı,başvuruydu, hazırlıktı,beklemeydi,kabuldü,viseydi,düğündü derken koca bir yılın yarısını yedik. Ağustos başında 15-20 gün kadar tatil yaptıktan sonra dönüşte kuzenimi everip kısmetse Almayanya yolculuk efendim.Bu süre zafında blog pek bir sessiz oalcaktır.Almanyaya varıp yerleştikten sonra hemen cansuyu bulur küçük bir organizasyonla ortak bir post atarız işallah: )

Ben yokken blog'um sizlere emanet.

manu

“Şemspare”

noreply@blogger.com (Manusal) — Sat, 30 Jun 2012 12:25:00 +0300

Yeni yetme bir gençken, televizyonda Sibel Can’ın verdiği kilolarla ilgili haberleri gördüğümde anlardım yazın geldiğini. Külotlarıyla denize dalan çocuklarla, Modern Talking şarkıları ya da TRT’de sürekli dönen “bilmem kimin son kaseti müzik marketlerde” reklamlarıyla karşılaştığımda… Çocuk kafasıyla akıl erdiremezdim gencecik bir insanın önünde uzun yıllar varken neden “son” kasetini çıkardığını. Aradan yıllar geçti. Suphi Taşhan’ın çok sevdiğim “Bahar beklediğimi getirmedi / Bahar yine gelir” dizelerindeki gibi bekledim her yeni yazı. Sembollerden ve medyadan uzaklaştım büyüdükçe, kitaplara dadandım. Aynı kitabın erkekler ve kadınlar için ayrı renklerle basılmasının akıl edilemediği, satışların ve yazım serüveninin yaz sezonuna göre şekillenmediği zamanları gördüğüm için şanslı sayıyorum kendimi.

Yaz mevsimi, popüler isimlerin edebi nitelikten yoksun kitaplarını, çok okuduğunu dosta düşmana göstermek isteyenler için bulunmaz fırsat olmaya başladı, son yıllarda. Bir zamanlar, Sanat Cephesi dergisini çıkarırken, Olcaytu Ulaş’ın “Tatilde Kitap Okuyacaklar İçin ‘Süper Mega’ Kılavuz” başlıklı, matrak, ironik ve gerçekte hiç olmamış kitap isimleri ve kapak grafikleriyle dolu “hayali” bir yazısını yayımlamıştık. Yazıyı okuyan ve bahsi geçen kitaplara ulaşamayanlardan epey e-mail aldığımızı hatırlıyorum. Kapitalizm, kültürü hegemonyasına aldığından beri okur sayısını arttırmak için her ülkenin bir “şezlong okuma kültürü” oluşturması gerekiyormuş meğer…

Yok, eğer gerekmiyorsa, Elif Şafak niye var?

Eskiden, karpuz kabuğu düşmesi beklenirdi denize girmek için. Şimdilerde Serdar Ortaç’ın albüm, Elif Şafak’ın kitap çıkarması gerekiyor, bilindiği üzere. Elif Şafak, edebiyatın Serdar Ortaç’ıdır desem çok mu ağır olur bu durumda? Bence olmaz. Reklamlarda boy gösteren Mevlâna aşığı Elif Hanım ya da yayınevi, bu tabiri de bir reklam malzemesi olarak kullanabilir pekâlâ. Bu kadar uzattıktan sonra sadede gelemeden anlamışsınızdır Şafak’ın yeni çıkan kitabı “Şemspare”den bahsettiğimi.

Kitabın arka kapağında yazan ve tanıtım bülteninde de geçen şu satırlara bakalım:

"Gönülden yazılmış her roman, her hikâye, her kelime bir şemsparedir...
Güneş parçası…
Kararır gökyüzü bazen;
kasvetli bulutlar kaplar semayı.
Hayatın ritmi durağanlaşır, sohbetler bildikleşir,
içimizde birikir yalnızlık hissi.
Nasıl özleriz güneşi o zaman,
griler içinde aradığımız
bir tutam renk demeti.
Peri tozu gibi, inceden.
Gönülden yazılmış her roman,
her hikâye, her kelime
bir şemsparedir
Güneş parçası
Düşer omuzlarımıza,
kar tanesi gibi usulca,
yağmur gibi yıkar ruhumuzu, arındırır tozdan kirden tekdüzeliklerden..."

Yazar hanımefendinin Şems aşkından henüz bayılmayan, gına gelmeyen ve bu yazıyı hasbelkader okuyacak olan okurlara söylemek isterim ki, arka kapaktaki uyanıklığa tav olup da kitabı roman zannetmeyin. Hatta yeni ve özgün bir eser de değil… Elif Şafak, 2010’dan beri Habertürk gazetesindeki yazılarını toplamış kitapta, hepsi bu. Ama ne kitabın sunumunda ne de arka kitapta bunu belirten bir ifade yok. Üstelik yayınevinin birinci baskı adedi yüz bin, şaka değil. Bu, en basit tabiriyle, okurları söğüşlemeyi adet haline gelen Yazar-Yayınevi A.Ş.’nin “tüketicilerini” kazıklamasıdır, benden söylemesi. Tüm yazılara Habertürk’ün arşivinden ulaşmak varken, bile bile lades diyenlere ise bir anımsatma daha yapmak isterim: Habertürk, bu yazılar için Elif Şafak’a telif ödemiştir, kaldı ki bu yazarın en doğal hakkıdır. Aynı yazar, aynı yazılardan ikinci defa ve yüklü bir meblağ kazanmayı sadık okuyucularını kullanarak hedeflemektedir ki, bu da -yine- en hafif tabiriyle hinliktir; pazarlama başarısı için göbek atmaktır. Serdar Ortaç’ın bir ara pek revaçta olan “binlerce dansöz var” şarkısında Elif Şafak’ı, Elif Şafak kitaplarındaysa Serdar Ortaç’ı hatırlamak tesadüf değildir. Serdar Ortaç, müziğin Elif Şafak’ıdır.

Bir önceki kitabının kapağında girdiği erkek kılığı ve Şems(iye)pare’de yukarı doğru yükselen rengârenk şemsiyeler basit birer sahne şovudur. O şemsiyeler renkleri itibariyle her mayo ve bikiniyle uyum sağlayabilir, şezlong okuyucuları için. Yazarın bir sonraki ticari başarısı, Mevlâna-Şems bağlamında diyet kitapları ya da “annelik” kitapları olabilir. Malum yaz sıcaklarında kuantum fiziği satacak hali yok…

Bu yazı, benzer hava muhalefeti sebebiyle bu kadar sulanmadı; yazarın kendisine borçluyuz. Ancak bile-isteye sulandırmam gerekseydi, “Şemspare” ismine ve niyetine girmeksizin, bu ismin bana en başından beri “Şekerpare”yi çağrıştırmasına değinirdim. Hem tatlısına, hem de Şener Şen ile İlyas Salman’ın başrolde oynadığı aynı isimli filmine. Hem nalına, hem mıhına… Siz de defalarca seyretmişsinizdir filmi. “Şekerpare”yi Yaprak Özdemiroğlu, genelev patroniçesini Neriman Köksal, kız kurusunu ise Ayşen Gruda oynar… “Ay, nomohrem var” repliği ilk akla gelen olsa da, Şener Şen’in filmdeki şu sorusunu da yeniden hatırlamak gerekir: “Neydi o hamur tatlısı karının adı?”

Repliğin devamını merak ediyorsanız, -televizyonlardaki sansürlü versiyonları dışında- bir kere daha izlemenizi önerebilirim. Elif Şafak’ın haşlanmış çay tadındaki kitaplarından daha fazla keyif alacağınızı garanti ediyorum.

Hüseyin Çukur

Dokumacı Kızlar Yalelli

noreply@blogger.com (Manusal) — Tue, 5 Jun 2012 14:15:00 +0300

Başbakan demiş ki;

“Kürtaj cinayet” Bundan sonra dokumacı kızlar kürtaj yapmayacak. Hatta sezaryen da yapmasınlar. Yasaklayacağız. Yazmayayım dedim ama günlerdir okuduklarım ben de ne sabır bıraktı ne de sinir.

İsimi lazım değil O-Çocuğu bir bakan da çıkar ve derki,

Siz tecavüzden sonra hamile kalırsanız, doğurun devlet olarak biz bakarız. İnsanın kanı donuyor. Bu artık insan haklarının en temel kanunlarını sikti attı. Daha laf söylenmez bunun üzerine.

Sınıfta nedendir bilmem sohbet açıldı. Kız dedi ki doğmamış çocuğu öldürüyorlar kürtajla cinayet bu falan gibisine laflar etti. Konuyla ilgili iki cümlelik bilgisi olmadığı kesin. Tepem attı ama sesimi çıkarmadım. Körü körüne bağlanmış durumda insanlar.

Cinayetten bahsediyorlar da, Türkiye de yıllık ortalama 100 den fazla işçi iş kazasında ölüyor. Bunların %98 ‘inin güvenlik ihlali raporu var. Açlıktan ölen insan sayısı ortalama 200.Son beş yılda 900’den fazla asker ve polis şehit düştü. Türkiye de her 3 ayda bir ortalama 500 kadın tecavüze uğruyor. Bu cesaret edip ihbar edenlerin rakamı. Gerçek rakamın 3 ayda 2000 vakayı bulduğu söyleniyor.

Yani bu kadar boş bir lafı söylemeye cesaret etmeleri bile suç bana sorarsanız. Ben o türbanın takılmasına karşı falan değilim ama bir başlangıç hep söyledim. Mevzu kadınların evde sadece sevişmek için beklediği bir toplum hayali. Toplumda kadınlara bakılan biçilen rol hali hazırda içler acısıyken… Neyse keyfimi bozmayacağım dokumacı kızlar yalelli ya Allah!

Geçenler de bir haber daha okudum. Bir kadın bir erkek diye bir dizi var. Ben pek izlemesem de fena bir dizi değildi en azından bir farkı vardı. Malum çiftimiz birlikte yaşıyordu ama evli değildi. Rütük diziyi yasaklama tehdidi ile çiftimizi evlendirmiş. Neymiş, evlilik dışı yaşama özendiriyormuş.Eee sabır sabır.

Pompacı kızlar ne ya ?

İki Yarımın Bir Elması

noreply@blogger.com (Manusal) — Wed, 30 May 2012 13:26:00 +0300

    Adaletin kör tanrısıyla poker oynarken hile yapıyorum yine! Masanın altından bacak aramı okşayan umut bir sıfır öne geçmiş gibi görünse de gerçeğin kalbinde hep gerilla kalbim bu yüzden sıkıldım.
Bütün çağların toplan trajedisini kafama doğrulttuğum silahın namlusunda içtenlikle göz kırpıyor. Kaktüs dikeni kompleksi artık çölde olduğumuza göre su içebilirim diyen dudaklarımın çatlaklarına çaylaklar saklanmış. Zehir içip hayat kusuyorum, kalabalığım.
     Radyasyonlu aşkların kısır adamları beni severken, kelepir gözyaşlarımı döküyorum. Sanırım yakında, soysuz haremime acuze bir kilise olacak yorgun bedenim. Sakin sayılmam sinirli değilim. Biteviye geçen sapkın günlerden ve zor bir oyundan baş rol çalarken aşırıcı heyecanlandığımdan kendimi ele veriyorum Schopenhauer’in metafizik akışıyla obur egomu besleyip biraz daha zayıflıyorum, terledim.
Benim trajedim de bu sanırım her zaman kendi hayatımın figüranı olmak…

Ferhat Karaağaç-manu(İki Yarımın Bir Elması-Cevdet)

İki Yarımın Bir Elması

noreply@blogger.com (Manusal) — Sun, 20 May 2012 01:00:00 +0300

Şizofrenik olarak yaşlanmaya başladım. Çöl kaktüslerini anımsatan yeşil tonlardaki cılız hayatıma, bütün kasvetiyle devam ederken, tüm özgüvenimin ve yaşama sevincimin son damlasıyla insan içine karışmaya hazırlanıyordum. Herkes illa bir insanın içine karışır, ben başka insana karışmadan kendime karışmıştım zaten. Soyu sopu belli olmayan bir akrebin, bana boyu kadar görünen zaman dilimi içersinde, aşağılık bir herif tarafından tecavüze uğrayalı tam dokuz ay olmuştu. Belki de içime doldurduğu menilerinden, çapı belirsiz bir kız doğmuştu. Tecavüze uğrayan o ufak çocuğu da ayağına taş bağlayıp denize atmalıyım belki de. Beni uysal biri yapmasa da daha katlanılabilir kılar. Kader çizgimin alın estetiğimi piç ettiğini düşünecek olursak, alnımın tam ortasına,

“dance with me around this fire, the dance of bad
angels,who would love to fly higher,god is love,god
is love and her lover I will be, long to lead the world
in ecstacy”

Diye yazmak istiyorum. Bu şarkı benim hayatımın soundtrack’i olsun istiyorum. Böyle naif isteklerim var işte, gerçekleşmesi ahlaka mugayir sayılmayacak ehlileştirilmiş isteklerden bahsedi-yorum. Listedeki çığırtkan isteklerden feragat edip alışverişi kısa kesebilirim insanoğlu ile...
Ferhat Karaağaç- Manu -İki Yarımın Bir Elması

mükerrem kemertaş-dün gece yar hanesinde yastığım bir taş idi

noreply@blogger.com (Manusal) — Wed, 9 May 2012 15:50:00 +0300

Düğün dernek bitimi adettendir söylenir biz de bu türkü kafalar bir milyonken.Eskiden pek anlamazdık ufaktık, düşünüyorum da böyle insanlarla büyüdüğüm için şanslıyım.

Dün gece yar hanesinde yastığım bir taş idi
Altım çamur üstüm yağmur gine gönlüm hoş idi
Aman aman aman aman aman aman
Ben yandım seni bilmem

Amman amman
Sen bugün nadan ile gezdin merak oldu bana
Çeşmi mestimden bile süzdüm merak oldu bana

Aman aman aman aman aman aman
Ben yandım seni bilmem

Amman amman
Bir dağ ne kadar ulu olsa kenarı yol olur
Buna bayram günü derler dostla düşman buluşur

Aman aman aman aman aman aman
Ben yandım seni bilmem

Üç Yanlış Bir Doğru Denklemi

noreply@blogger.com (Manusal) — Wed, 25 Apr 2012 17:08:00 +0300

Hikâye yazmanın zor olduğunu düşünür insanlar. Nedendir bilmem. Hâlbuki ben zor olanın hep gerçekleri yazmak olduğuna inanırım. Bu yüzden gerçekleri yazmam. Yazdığım yalanlar tesadüfen birilerinin gerçekleri olur ve ben başkalarının gerçeklerini yazarken, birilerinin benim gerçeklerimi tesadüfen yazmasını beklerim.

Etkili bir girişin muhakkak etkili bir çıkışı olacaktır. Şu an düşünüyorum, bulunca sizle de paylaşacağım. Bu hafta ilginç şeyler oldu ama yazmamın sebebi bu değil elbette. Sıkıldım lan işte!

Mesela 40tl Almanca-Türkçe sözlük aldım. Şu an kitaplığımın, kendi kitabımın kopyaları dışında en değerli parçası. Sonra iki gün önce dişçime genel kontrol için gittim. Tanrım bu kadın neden bu kadar güzel? Dün tekrar çağırdı beni ben de giderken beyaz karanfillerden bir buket yaptırdım. Ah manu ah sendeki bu zaaflar… Tabi bu da hayatım boyunca bir kadına aldığım ilk çiçekti. Teoride bir erkeğe almışlığım var: ) Yıllar önce kardeşim hastanedeyken gerçekleşti bu olay. Neyse doktoruma çiçeği verirken etraftaki insanların varlıkları benim sadece bir dekordan ibaretti. Tanrım hayatımın en erotik anlarından biriydi ta ki çiçeği alıp beni öptüğü ana kadar sonra en erotiği bu oldu tabi. Oturup iki saat kadar sohbetimizden aklımda kalan tek şey 12 yaşında bir kızı olduğuydu. Sonra parfümümden bahsetti, tabi bu ilk değil bazen insanların beni gizli gizli kokladığına şahit oluyorum. Bu durumu araştırdım her parfüm her tende aynı etkiyi yaratmıyormuş şans işte. Ama parfüm hakkında fark ettiğim diğer bir mevzuda köpeklerin de ilgisi çekiyor. Mesela halamın köpeği ben onlara gittiğimde peşimden ayrılmıyor. Ya da yoldan geçerken üstüme atlayan köpekler yüzünden, şu sürekli komik görüntülerin yayınladığı tv kanallarına her an düşmenin kaygısını yaşıyorum.

Bu arada TRT radyoda çalışan arkadaşlarım facebook sayfasında istek cini bölümüne benim konuyla uyuşan bir resmimi koymuşlar. Te alam ya! He haftanın diğer bir olayı da Cansu’ya meine Frau dedik diye çıkan ilginç sohbetti. Neyse yeri gelmişken lafı sokayım dedim blog benim değil mi? Yaparım.

Hayatta kaydırma yapılabiliniyor mu diye düşünüyorum hep. Mesela geçmişte yaptığınız bir hata sonraki yaptığınız doğruların da yanlış olmasına neden oluyor. Ya yaptığınız bu hata sayesinde gelecekte yapacağınız yanlışlarda doğru oluyor. Ve kesinlikle insanların nazarında yaptığınız yanlışlar doğrularınızı götürüyor.Doğruların yanlışlarıyok ettiği bir dünya hayali ile…

Pişti

noreply@blogger.com (Manusal) — Mon, 9 Apr 2012 22:08:00 +0300

Kayıp seneleri çıkarıp tozlu kimliğinden,
Kalan seneleri saymaya başlıyorum.
Yine eksik çıkacak zaman biliyorum.
Cinayet kadar çekici,
Tanık kadar masum,
Kurban kadar soğuk,

Katil kadar yalnız,

Bir gecenin koynundan çıkıp,
Pişti oynamaya başlıyoruz.
Yerde kırık bir bacak,
Kıskanç bir papaz,
Ateşli bir kız,
Güzel bir onlu...
Bu el seni mahvettim diyor,
Oyunu bırakıp giderken...

manu- İkİ Yarımın Bir Elması...

İki Yarımın Bir Elması

noreply@blogger.com (Manusal) — Thu, 5 Apr 2012 23:27:00 +0300

Çocukken büyüyünce ne olacaksın sorusuna, hep mimar olacağım diye cevap verirdim. Büyüdüm ve yaşadığımı düşündüğüm anlık hayallerle oluşturduğum dünyamda mimarlık yapıyorum şimdi. Her gece koluma enjekte ettiğim ya da burnumdan çektiğim bir mutluluğun final sahnesinde bunu düşünüyorum. Ben bir mimarım, uçtuğum derinlikte kösnül tasavvuf var. Yarım yamalak yaptığım dünya analizinde ise gizemli bir soytarılık. Bu yüzden kimse gülmüyor şakalarıma.

Hayatın sizden hızlı olduğu hissettiğiniz anlar mutlaka olmuştur. Ama beşeriyetlerin hız sınırı vardır. Olmalıdır! Eğer kişiliğinizin, karakterinizin size izin verebileceğinden hızlı yaşarsanız. Hayata tutunmanız gereken yerlerde durabilmeniz için fren mesafesini ayarlamaz duruma gelirsiniz. Ve muhakkak sonunda hızlanmadan önceki kendinize çarparsınız.

Manu- İki Yarımın Bir Elması- Cevdet.(birinci bölüm-2)

Fütursuzca

noreply@blogger.com (Manusal) — Sun, 1 Apr 2012 15:02:00 +0300

Aklının Nijeryalı bir yangınından kaçarken,

Libyalı bir askere dönüşüp,

Praglı bir fahişeye sarılan, aynı adamdı.

Bu adam aynıydı!

Kokuydu.

Bu adam dünyayıkurtarmak için

Kendini…

Bu adam hayal kurabilmek adına,

Bu adam hayal kurabilmem için,

Korkularından ısırıp dişlerini acıttı.

Ya da bu kadın…

İç çekerek ahlakın kaygan boşluklarında

Hiçbağırmadan

Deformasyon kaygısına bir çalım attı,

Yüzüne asılan suç unsurlarını gibi

Saydım, bir bir hepimizi kendimden.

O kadın!

Ya da o adam gibi

Aşk densiz bir ihtiyarın dizlerini okşarken de

Taze bir kadını koklarken de zevk alır.

Esaretiniplerini kemirip özgür olan aklımız gibi…

Aksak bir aşk yolculuğuna çıkmadan

Gün dönümünü hesaplamalı insan

Alışkanlığın hacmi ne kadar?

Cismine yapışıp okşamaya başlamadan

Önce tenine, sonra dudaklarına,

Ve en sonunda derinlerine düşeceğim

Cemre misali…

Bana verilen bir yaşamdan başlayıp,

Sana rastlayan bu yaşamla

Bir dünyanın kapılarını aralayarak,

Kutsal naneler başlığı altında geçiştirdik her şeyi.

Utangaç memelerin meyve verirken bahara

Aklımın taze yerlerini sıkıştırıyordu.

Geriye kalanzaman boyunca,

Ellerini okşadım, titriyordu…

Son gününü yaşamak için kozasından çıkan

Bir kelebek kadar ıslak ve aceleciydi.

Beklemedi uçtu…

İki Yarımın Bir Elması

noreply@blogger.com (Manusal) — Wed, 14 Mar 2012 15:05:00 +0200

İçtiğin sigaranın markasını sevmiştim. Dur dinle! Sürükleyici sayılmaz ama bir düşüm var kırk kere tekrarladığım bir sevgiliyi atasözü yapacağım. Bundan kırk sene sonra herkes onu küpe yapacak bir başkasının duyu organlarına. İşte yalan böyle evrimleşiyor, herkesin, bir başkasının duyu organına kendisine ait olmayan bir şeyleri tutuşturma çabasıyla başlıyor her şey.
On dört yaşındaki çocuk kodein olsun, kokain olsun, kafein olsun severdi böyle şeyleri. Telvelerden uyku yapar, sığdırabilirdi her fincana ayrım yapmadan hayallerini. Ne zaman bir yalan elini tutsa, ufukta bir kısmet görünür, eline çok para geçer, cinsiyet değiştirirdi. Tıpkı eski Türk filmlerinden birini seyredermiş gibi hayallere kapılırdı, beklemediği birini düşlerdi. Belki de babasını…

Ferhat Karaağaç-Manu-İki Yarımın Bir Elması-(cevdet)

Sevgili bloğum seni çok boşladım biliyorum.Affet.

İki Yarımın Bir Elması (kitabın arka kapak yazısı)

noreply@blogger.com (Manusal) — Wed, 11 Jan 2012 20:19:00 +0200

Ağaçtan aşağıya doğru yenik düştüğü yer çekimiyle aktı kadın! Ağacın çürüyen gövdesinde kurtçukların açtığı her oyuğu hissede hissede, ağacın en üstünden aşağıya aktı. Küfürle yapıştırdığı dudaklarını aralayıp, çıkardığı pembe diliyle kurtçuk aradı. Ağaçtan aşağıya aktı! Bir tek kendi suretine hapsettiği mutluluğu kesikyüzünü aldı yanına. Fazlası ağırlıktı ve daha fazlasını taşıyamayacak gibiydi. Sırf gövdesi hafiflesin diye ruhunu bile satmıştı! Göz kapaklarına hükmedemeyişinin nedeni, çektiği acının ağırlığı değildi elbet. İnsanlar tanrıyla yalnızken, sanrılarıyla tanrıyken buluşurlardı. Hayatın karataşaklarını avuçlarken bunu düşünürdü. Gökyüzünü aralayıp, ona verilmiş olançeyrek cinsiyetini hapsettiği penceresinden sokağı izlerken hep bunu düşünürdü.
Ağaçtan aşağıya akarken hiç ağlamadı. Ölümün ayaklarını yalayan küçük bir damla kadar cüretkâr, hiç bir rüzgârın yolundan çeviremeyeceği kadar ağırdı. Hayat bekâretini kaybettiği aşağılık ve kanlı çarşafını sonunda ayaklarının altına serecekti. Buna bazı inanışlarda leke deniyordu. Saydam vücudu aşağıya doğru akarken, ışık geçmişti içinden, yalnızlık geçmişti, çığlık geçmişti. Işık kırılıyordu hızından, zaman da...

Kadın aşağı akıyordu... Zeminle çarpışacağı o anın esrik hayalini kurmaktan öte, uçmayı düşleyerek kadar kadındı. Bir tür bataklığı andıran kirli zemine kayarken, ilk defa kendini anne gibi hissediyordu. Hiç olmamışlı çiğ rahminden dünyaya dökeceği ezgisel ama keskinbir ıslıkla Azrail’i davet edecek, geçmiş yaşamı boyunca edindiği deneyimlerinisikip atacak olan ölüm onu kucakladığında, şuh bir orgazm çığlığı atacak vegeçmişte yaşadığı kişileri ve bu pragmatist nesnelerin belleğinde bıraktığıizleri ortadan kaldıracaktı...

Ve aşağıya aktı kadın! Desibeline, belirli belirsiz bir tanımı iliştiremeden binlerce haykırış sığdırıp kendini boşluğa bıraktı.Buna bir atlama denilemezdi. Lotus çiçeğinden aşağı dökülür hatta süzülürgibiydi. Logaritmik, boyutsuz ve yuvarlak dünyanın çıkış kapılarını aralamakiçin yaptığı son hamlesiydi bu... Aşağı düşen bu hantal bedenin arkasında bıraktığı izleri kimse görmeyecekti nasılsa. Salt bir etten ibaret bu beden yere çarptığında
Güzelliğini kimseler hatırlamayacaktı...

Bir Cümlecik

noreply@blogger.com (Manusal) — Wed, 21 Dec 2011 17:26:00 +0200

Zaman içinde olasılıksızlık evreninde bir birine teğet geçen paralel hayatların oluşturduğu hüzünlü paradoksun kurgulanmasında ele alınan tezlerin el yakan sentezlerinden çıkan durumun, antiteze yenik düşen kısımlarını hiçe sayan yadsıma gerçeğinin oluşturduğu kaosun dış dünyaya sunulamayacak dışavurunamazlığın içinde yarattığı periyodik sıkıntıların geçişken sınırlarını yaşarken; doğal seleksiyonun bir getirisi olan iç bükey dalgaların birbirine çarpmaları sonucu oluşturdukları, dış bükey dalgalanmaların radyoaktiviteye maruz kalan yerlerini, bir gece önceden ayıklayıp hasır altında bekletmiş, hafif ritim eşliğinde raksa durmuş hezeyan kökünü uygun bölgeye tatbiki sağlanarak, doğal yollardan adapte sorunu giderilmiş ve seri dalgaların bol dalgalı serilerinden payını alarak havalı görünmeye çalışan 3 günlük içi yarı dolu yemek tabağımın, beynimde uyardığı semptomların uykudayken oluşturdukları bir gerçeğim kalıntısı olarak kırılmış paralel gerçeklik evreninin vurgusunun ifşasını; sekiz yaşındaki kardeşime ait olan ve ben vurduktan sonra seke seke ilerleyen bir plastik topun ilk sıçrayışındaki yüksekliğin bir öncekine oranla giderek azalması sonucu ortaya çıkan realitenin, düş gücüne indirgenmesi halinde saptanan sapmaların toplanarak yer kabuğunda oluşturdukları çukurun dibinden yükseğe çıkım istençlerinin doğurduğu devinimlerle açıklanmış ve oda sıcaklığında terlemekte olan hatunun göğüslerini hayal etmek yerine, yine aynı sıcaklıkta nereden aklıma geldiğini bilinmeyen civanın, bilinen yerlerinden sıkılıp kimsenin bilmediği yerlerine biraz toz kükürt serpiştirerek, lizaozam zarı delinen bir hipotamın sindirim enzimlerini stoplazmaya dağıtılmış, golgi aygıtına hasret yüklenmiş olup endoplazmikretikulum dediğimde böyle bir kulluktan haz etmediğini söyleyen tanrıya, kızarken artmakta olan adrenalinin beni ne kadar cool gösterdiğini dile getirerek, dağınık elektrotlarımı dış dünyaya tasarruf amacı gütmeden aksederken, terlemekte olan hatunun göğüslerini gerçekten merak ettiğimi dile getirmek isterim pek değerli dostlarım.(nokta)

İki Yarımın Bİr Elması

noreply@blogger.com (Manusal) — Sat, 26 Nov 2011 13:23:00 +0200

Kitabımın ilk sayfası;

Düzenli aşkların, düzüşken notası kulağıma “Edith Piaf” kaçırıyor. “Je ne regrette rien” demeden önce uzatarak “no” dediğini duyuyorum, hiçten az biraz fazla Fransızcam ile çözemesem de Cezayir asırlı İtalyan vatandaşı bir arkadaşımdan öğrendim sonraları anlamını “Hiçbir şeyden pişman değilim” Bu kadar kesin bir akrabalık kuralı pek olmuyor pişmanlıkla, kaç yıl beklemem gerektiğini söyleyip beklediğim o yıllara pişman olmak istemiyorum bir yandan da. Hikâyeme hiç bir şeyden pişman değilim diye başladığımda, yaptıktan ya da yapmadığımdan pişman olduğum birçok şeyden bahsettiğimin farkına vardığınızda dilimden dökülen kelimelerim suretlendiği beyaz kâğıtlar şahidimdir ki hiç bir şeyden pişman değilim. Pişman olduğum herşeyden bile… Hikâyenin bir yerlerinde hala yaşamaya devam ediyorsanız nereden başlayacağınıza dair tereddütleriniz, korkularınız olabilir. Ölü bir hikâyenin gölgesi olmaz bu yüzden ölmeden, öldürüp de gölgeme sakladıklarımı anlatmam için gün ışıyana kadar yaşamak ve yazmak istiyorum. Yazmaya başladığımda hikâyenin neresinde olduğumu göremeyecek kadar gözlerim sulandı, insanın doğar doğmaz ağladığı düşünülürse bu işte ne kadar tecrübeli olduğumuz konusunda sahibi olduğumuz fikirlerin farkına varcağız. Bu farkındalık da bana torbadan çıkan ilk geçmiş sayfamdan bir gemi yapıp gözyaşımın akarına bırakma fikri verdi. Kirpiklerimin bu kâğıttan gemilerin sığındığı ıssız ve gitmek zorundan olan gemilerin uğradığı bir liman gibi kullanarak başlıyorum ve hiç pişman olmayacağım…

"A Quiet Mind"- Blue October

noreply@blogger.com (Manusal) — Mon, 21 Nov 2011 16:46:00 +0200

In the back of a cave, where the rest of us go.

A slow strangle with feet on the floor
I've got 14 angels and we're sleeping alone
In the back of a cave, where the rest of us go
To feel normal

I call baby up. Leave me alone.
I'm in pain but I won't let you band-aid the wound
I'm mad at a stage where I can't even handle my own

Give me a quiet mind and I...
I love you
You give me a quiet mind and I...
I love you
Until the end

Give me strength to be kind... To combine
All the good things in life that were so hard to find
But I have and I won't let them go like I do with my friends

Still bearing voices... From front... From behind
They're the reasons I choose... When to live... How to die
When to cast... When to reel
When to buy... When to steal
When to fiend for the friends that taught me
Being inappropriate will

Give me a quiet mind and I...
I love you
You give me a quiet mind and I...
I love you
Till the end

Seni Sevmiyorum Ankara

noreply@blogger.com (Manusal) — Tue, 15 Nov 2011 17:11:00 +0200

Her şeyden önce bu şehirde yapabileceğiniz en iyi şeyin evde sevgiliyle yapılmış bir Pazar kahvaltısı olduğunu bilmenizi isterim. Yemek yemek, atıştırmak bunlar benzer şeyler olsa da kahvaltı Cemal Süreyya’nın Dediği Gibi;

“Yemek yemek üstüne ne düşünüsünüz bilmem

Ama kahvaltının mutlaka bir ilgisiolmalı…”

Kesinlikle var… Ankara’nın bozuk ara sokakların da ilerlerken 70-80’ler çilesine yollarda rastlayabilirsiniz, bu duvara afiş asmayın afişlerini görünce pardox’un manasına tanık olup, ege mahallesi otobüs duraklarındaki inanılmaz kuyrukları görünce çilenin kralına şahit olup, ulan başka semtten hatun bulamadık mı diye içten içe söversiniz Ankara ayazında kaptırdığınız gönlünüze… Bu şehir sizin onu istemediğinizi anlar, siz de onun sizi istemediğini anlarsınız.

Bir süre Ankara’nın manasız havası alışmakla geçireceksiniz zamanınızı, yapmayın, uğraşmayın. Elinize içinde kısa kollu tişört, şemsiye, eldiven, mont, atkı, güneş gözlüğü ve güneş kremi olan bir valiz ile gezin. Oldu da meclis tarafına gittiniz bot giyin. İlerledikçe dikmenin acımasız ayazı size doğru gelecektir her daim, her mevsim. Birkaç sefer dikmene gittikten sonra malum lafın neden söylendiğini de anlarsını. “ Ankara’nın dikmeni bir daha gelirsem s.. beni” diyerekten. Bu şehirde yabancı iseniz adresinizi adım başı rastlayabileceğiniz polislere sorun halktan birisine sorarsanız herkes kendi yolunu tarif edecektir. Herkesin kendi yolu olduğu; Sekiz sağa dön, beş sol, iki yüz metre düz yaptığı gizli bir yolu vardır Ankara da. Karşıdan karşıya geçmek bir usta işidir Ankara da yanınızdaki sarışın topuklu hatun kendini yola attı diye sizde atlamayın yola, sizden çok daha hızlı koştuğunu görünce şoka uğramayın. Karşıdan karşıya geçerken yolun geldiği yöne göre yani sağdan geliyorsa sağa, soldan geliyorsa sola birini alın. En son çare iyi yüzme biliyorsan alt geçit kullan.

Birkaç ay sonra Yılmaz Erdoğan’ın ne demek istediğini anlamaya başlarsın;

“Öyle deme Ankara’yı sevmeyene bile zulümdür

Bu kadar insanın neden Ankara’yı bu kadar çok sevdiğini anlamadan

Ankara da yaşamak…”

Sonra her kar yağdığında dilinden dökülür kontrolsüzce “Ankara öyle yakışır ki kar…”

Gün aşırı duyduğunuz sloganlara, yükselin tam ortasında kardeş türkülerden bir parçaya denk gelebilirsiniz hatta kolunuzu sıcacık tutan hatuna fısıldarsınız hemen eğilip. Yine bir soğuk Ankara gününde hissedersiniz hatunu ne kadar özlediğinizi onun yaslandığı yanınız donduğunda. On ikiden sonra uykuya dalınca Ankara bir bar çıkışı öptünüz hatunun buz tutmuş dudakları çocukluğunuzda yediğiniz yaz buz dondurmaları anımsatabilir size. Ama yinede daha ıslak bir öpücük için aylarca beklemekten iyidir diyip gülümsersiniz. Yazın hep bir yerlere giden arkadaşlarınız, yazın hep Ankara da kalan aklınız olur. Ne kadar yaşarsanız yaşayın bu şehrin sizi istemediğini anlarsınız, o da sizin onu istemediğinizi anlar…