Medi. BA

Clone It...

2007-02-16T09:16:00.000+01:00

Θέλετε να κάνετε ένα δωράκι στην αγαπημένη σας. έχετε βαρεθεί τα λουλουδικά, σοκολατάκια, τα χρυσαφικά της Ερατώς. Θέλετε να πρωτοτυπήσετε και να την αφήσετε με ανοιχτό το στόμα και όχι μόνο.
Μην ψάχνετε άδικα, ιδού η λύση, το πιο πρωτότυπο ερωτικό δώρο, Clone-A-Willy. Υποαλλεργικό, αντιοξειδωτικό, δεν σκουριάζει, δεν γαριάζει, δεν λερώνει. Είναι ευκαιρία κιόλας να της αποδείξετε ότι πιάνουν τα χέρια σας και να βγάλετε και στην επιφάνεια αυτή την καλά κρυμμένη καλλιτεχνική ρομαντική και ευαίσθητη πλευρά σας. Τι καλύτερο δώρο για την αγαπημένη σας από ένα ομοίωμα σε ρητίνη ή σοκολάτα του τρίτου ατόμου στην σχέση σας; Ε,ε,ε;;; Τίποτα...

Η διαδικασία απλή, επιλέγετε την στάση, κάνετε το καλούπι και μετά απλώς το γεμίζετε και Vualá! Μόλις κλωνοποιήσατε το όργανο σας, κάθε κουτί έχει όλα τα απαραίτητα υλικά για ένα ομοίωμα 25 εκατοστών. Η τεχνολογία κάνει θαύματα σήμερα, εκτός από το βρώσιμο (σοκολάτα) υπάρχει και το πλαστικό με δόνηση (οι μπαταριές δεν περιλαμβάνονται), το τελευταίο προτιμάτε από ναυτικούς και νυμφομανείς.

Δεν έχετε σχέση; Κανένα πρόβλημα,πάλι το ιδανικό δώρο για φίλους συγγενείς και γνωστούς, πιο προσωπικό δεν γίνεται. Μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε και ως press paper ή για διακόσμηση. Ορίστε τι έλειπε από το σύνθετο με τα Swarovski στο σαλόνι. Και όταν θα γεράσετε θα μπορείτε να θυμάστε τα νιάτα σας και να δείχνετε στα εγγονάκια σας πώς ήταν κάποτε ο παππούς τους με καμάρι.

Και φυσικά τώρα και το νέο Clone A Pussy Kit καθώς έχουμε ισότητα. Αμ πώς...

Οι προοπτικές και οι χρήσεις άπειρες αλλά τώρα βιάζομαι για να τις αναλύσουμε όλες, την επόμενη φορά.

Υ.Γ: Μην ξεχάσετε να δείτε το video, αυτό είναι που ονομάζουμε ευτυχία!!!

Πλάνο Εξόδου

2007-02-09T13:49:00.000+01:00

Ακολουθούσα τις μουσικές υποδείξεις των περιοδικών του Medi. BA, που εντάξει δεν είναι και πολλές και όχι άγνωστες, τουλάχιστον σε μένα. Αυτό που δεν γνώριζα ήταν η πρόταση του kakofonix για το Πλάνο εξόδου του Νίκου Χαλβατζή.
Το μάτι μου το τράβηξε η φωτογραφία του εξωφύλλου με εκείνη την φιγούρα σε αυτό το τεράστιο κύλινδρο (δεν ξέρω τι είναι ομολογώ) που βρίσκεται υπό γωνία (η φιγούρα όχι ο κύλινδρος) ελαφρά καμπουριασμένη και με λυγισμένο γονάτο. Όπως είναι η εικόνα σε κάνει να αναρωτιέσαι αν θα πέσει ή αν πρόκειται για μια επίδειξη ισορροπίας a style urbano.

Το εξώφυλλο λοιπόν με οδήγησε να προμηθευτώ το cd, λάθος τακτική το γνωρίζω, την έχω πατήσει αρκετές φορές από τα εξώφυλλα και στα βιβλία και στα cd, αλλά το ομολογώ είναι αδυναμία μου, είμαι οπτικός άνθρωπος και εύκολο θύμα της εικόνας. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως ευτυχώς το περιεχόμενο είναι αντάξιο του εξωφύλλου και πλέον το συγκεκριμένο cd αποτελεί και το δικό μου κόλλημα.

Πρόκειται για μια παραγωγή, που όποιο είδος μουσικής και αν ακούτε θα βρείτε κάποιο κομμάτι -α που να σας αρέσει -ουν. Διευκρινίζω ότι μιλάω για μουσική, γιατί το Acid Atmospheric Drum & Bass Kλαρινομπούζουκο, που είναι στην μόδα αυτή την περίοδο, δεν εισέρχεται μέσα στην κατηγορία για μένα. Γούστα είναι αυτά τα παράπονα σας στην κα Χαρίκλεια Δ. που μου έκανε εφτάχρονη πλύση ους.

Εκτός από τον λυρισμό των στίχων, την ποικιλία ήχων και την διαφορετικότητα των κομματιών εντύπωση μου έκανε επίσης το συνταίριασμα των διαφορετικών χροιών των guest καλλιτεχνών. Το πως η βαριά φωνή του Μιχαήλ δένει απόλυτα με την πολύ γλυκιά της Ηλιάδου παραδείγματος χάριν.
Όχι μόνο στα ίδια κομμάτια αλλά και στο πέρασμα από το ένα στο άλλο. Είναι τόσο έμμετρα συνταιριασμένες οι φωνές και οι ήχοι, που σε καμία περίπτωση δεν σου ξενίζει και δεν καταλαβαίνεις παρά μόνο με πολύ προσεχτική ακρόαση το διαφορετικό ύφος και χρώμα των κομματιών, χωρίς αυτό σε καμία περίπτωση να είναι αρνητικό.

Ο Χαλβατζής ως στιχουργός και συνθέτης των κομματιών κατάφερε να δημιουργήσει δεκατέσσερα διαφορετικά κομμάτια, και μουσικά και στιχουργικά, και το κυριότερο να τα χωρέσει σε ένα cd χωρίς να προκαλεί μπέρδεμα στον ακροατή. Τα κομμάτια σε εκπλήσσουν ευχάριστα, με τις θεματολογικές μεταβολές τους, αν και υπάρχει ένα κοινό ελαφρύ κλίμα "μισογυνισμού" εξ ερωτικής απογοήτευσης θα τολμούσα να πω.

Το Πλάνο Εξόδου είναι κάτι το διαφορετικό από ότι γνωρίζουμε μουσικά και ταυτόχρονα όμως οικείο. Παρόλο που δεν είμαι κριτικός (δόξα το θεό, φτου φτου σκόρδα), ο Χαλβατζής κατάφερε πιστεύω να μας δώσει το δικό του στίγμα παίρνοντας τα καλύτερα στοιχεία από αρκετά μουσικά είδη και βάζοντας την προσωπική του πινελιά να δημιουργήσει ένα cd που μπορεί να γίνει πολύ εύκολα και δική σας εβδομαδιαία (και όχι μόνο) εμμονή.

Είσαι ότι λές...

2007-02-05T04:01:00.000+01:00

Διάβαζα blogs στην τύχη (ελληνικά blogs για να ακριβολογώ) και μου έκανε εντύπωση η βωμολοχία και η χυδαιότητα. Δεν την κατακρίνω στο σύνολο της, σε ορισμένα κείμενα ταίριαζε. Σύμφωνα πάντα με το ύφος του γραφώντα και φυσικά το είδος του post (δεν έχω βρει μια ελληνική λέξη της αρέσκειας μου για να την αντικαταστήσω), σε ορισμένα πάλι ήταν προφανές ότι ήταν αδυναμία έκφρασης με άλλο τρόπο ή απλώς μέσο εντυπωσιασμού.
Έτσι αποφάσισα να κάνω ένα πείραμα μεσώ του Google Blog Search, και ορίστε τα αποτελέσματα:

Results 1-10 of about 381 for 'μουνί'

ενώ

Results 1-10 of about 135 for 'αιδοίο'

Results 1-10 of about 1,358 for 'αρχίδια'

ενώ

Results 1-10 of about 98 for 'όρχεις'

Results 1-10 of about 2,510 for 'μαλακία'

ενώ

Results 1-10 of about 85 for 'αυνανισμός'

Πήρατε πιστεύω μια γεύση της συντριπτικής διαφοράς και φυσικά θα συμφωνήσω ότι ορισμένες "κακές-λεξούλες" τις χρησιμοποιούμε με περιγραφικό σκοπό, παρόλα αυτά δεν χάνουν την χυδαιότητα τους.

Δεν είναι θέμα συντηρητισμού, δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα με την βωμολοχία, κυρίως στο προφορικό λόγο όμως. Στον γραπτό ομολογώ ότι με επηρεάζουν αρνητικά ως προς την κριτική του κειμένου, παρόλο που επαναλαμβάνω, ότι ορισμένες φορές κρίνονται υποχρεωτικές. Θεωρώ όμως ότι απλά έχει γίνει πλέον ένα είδος μόδας. Γιατί αμφιβάλω αν τα άτομα που γράφουν έτσι, πίσω από την ανωνυμία ενός Username και τα ψηφία μιας IP, απευθυνόμενοι σε άγνωστους, χαμένους πίσω από καλώδια και τα pixel μιας οθόνης, θα εκφραζόντουσαν έτσι στους ίδιους πάλι αγνώστους, IRL (In Real Life) αυτή την φορά, ακόμα και αν αφηγόντουσαν την ίδια ιστορία. Επομένως σε κάποια από τις δύο εκδόσεις τους, αυτά τα άτομα υποκρίνονται κάτι που δεν είναι. Είναι κοινό μυστικό εξάλλου ότι το βρώμικο αρέσει, προσφέρει αμεσότητα και θεωρείται και είδος χιούμορ, συγνώμη όμως δεν θα πάρω.

Τελειώνοντας και επειδή το βλέπω να έρχεται το σχόλιο με την γνωστή καραμέλα ότι οι άνθρωποι είναι χυδαίοι και όχι οι λέξεις, θα σας προλάβω αντιπαραθέτοντας ότι τις λέξεις τις λένε άνθρωποι και το πώς εκφραζόμαστε είναι κάτι ανάλογο με το "είσαι ότι τρως" εν τέλει.

Μαύρες Τρύπες

2007-02-04T18:12:00.000+01:00

Θεώρησα σωστό να ξεκινήσω κάπως αντισυμβατικά αυτή την δεύτερη έκδοση του Medi. BA Blog.
Mε δανεικές εικόνες, ήχους και σκέψεις, ως ένα είδος δεσμού με το mother ship Medi. BA, πριν απογειωθούμε στο δικό μας εναλλακτικό παράλληλο σύμπαν στα απέραντα σκοτάδια.
Μην τρομάζετε όμως, μόνο στο απόλυτο σκοτάδι μπορείς να δεις όλα τα αστέρια...

Ααα και μην ξεχνάτε...

"Μαύρα πρόβατα γινόμαστε δεν γεννιόμαστε"

Προσεχώς

2007-01-30T02:51:00.000+01:00

Μεσολάβησε αρκετός καιρός μέχρι να καταλάβουμε οτι είναι αισθητή η απουσία μας!Η σκυτάλη περνάει απο τον Bizio και την boubouka στην Pecora Nera και στον Lupo Bianco ,μέλη του "Medi. BA Mpakal Team".Μας τουμπάρανε λέγοντας οτι μας "πάνε" και οτι έχουν όρεξη να συνεχίσουν.Τους πιστέψαμε αφού δέν χαμπαριάσανε μετά το τρίωρο μαστίγωμα και ορίστε τα έργα τους!(ανακαίνιση του blog) και όχι μόνο!Καλή μας συνέχεια...

Πριν το τέλος

2006-03-29T09:04:00.000+02:00

Το κλείσιμο του Medi. BA Blog αποφασίστηκε μετά από πολύ σκέψη και μελέτη. Οι λόγοι αποχώρησης του από την ελληνική blogόσφαιρα παραμένουν ακόμα σκοτεινό μυστήριο για το κοινό.

Μερικοί αναφέρουν ότι κλείνει μετά από πολυάριθμες ανώνυμες απειλές για ανελέητο σοδομισμό των δημιουργών του, άλλοι αναφέρουν ότι κλείνει υπό το βάρος των μηνύσεων για το copyright του περιεχομένου. Έχει ακουστεί βεβαίως, ότι ο κύριος λόγος είναι ότι μας τελειώσαν τα ναρκωτικά και ως εκ τούτου και η έμπνευση για να συνεχίσουμε το έργο μας.

Προς το παρών το Medi. BA Blog δηλώνει “No Comment” και ότι σε μερικές μέρες θα εκδοθούν οι επίσημοι λόγοι για την αποχώρηση του. Αν βεβαίως είστε τόσο ανυπόμονοι μπορείτε να προσθέσετε και εσείς το δικό σας σενάριο (τα κάνουμε συλλογή).

Παράκληση...

2006-03-09T12:40:00.000+01:00

Παρακαλώ μην μου πατάτε το “μυαλό” και κυρίως μακριά τα ποδάρια σας από τα “θέλω” μου!!!

Μοναξιά

2006-03-08T13:47:00.000+01:00

Πω πόσο μου την δίνει αυτό το συναίσθημα και είναι φορές που το νοιώθω έντονα γαμώτο!Δεν λέω παρέες έχω , αλλά και πάλι με ποιάνει!Καταλήγω στο συμπέρασμα οτι μιά ζωή θα είσαι μόνος και πρέπει να "συνηθίσεις" την ιδέα!Οι γονείς ,οι φίλοι , τα αγαπημένα σου πρόσωπα γενικότερα μέχρι πότε θα σου κρατάνε συντροφιά;Είμαι τύπος της παρέας και με ποιάνει το παράπονο ώρες ώρες , είναι και αυτό μια φρίκη της στιγμής!τί διάολο , όλο στο χαωαλέ μια ζωή θα το ρίχνουμε; Είναι κάποιες φορές που αισθάνεσαι οτι σου βγαίνει να πείς τα εσώψυχά σου σε έναν ξένο , πιο εύκολα απο ότι θα τα έλεγες στους γονείς ή στον κολλητό κτλ.Όλα καλά μωρέ απλά σε πιάνει που και πού.Ο άνθρωπος απο την φύση του εξάλλου είναι κοινωνικό όν...

Ποιός είναι το τέρας τελικά;

2006-02-08T19:57:00.000+01:00

Τελικά καμία φορά αρκεί μια αγνή κουβέντα από άτομο που εκτιμάς για να σου προσδώσει το ευχάριστο αίσθημα της αυτοϊκανοποίησης. Το να ξέρεις ότι κάποιος (αρκεί και ένας) σε θεωρεί κάτι πολύ παραπάνω από αυτό που εσύ πιστεύεις για σένα, είναι σημαντικό στην ζωή μας.

Λένε ότι καθείς μας έχει τρεις εικόνες του εαυτού του, μια αυτό που δείχνουμε στους άλλους, μια το πώς μας βλέπουν οι άλλοι και η τρίτη το πώς πραγματικά είμαστε. Τώρα αν έχει καταφέρει κανείς να τις ταυτίσει δεν το γνωρίζω, αλλά το θεωρώ υπερβολικά δύσκολο για να είναι εφικτό. Όπως είχε πει ο Χατζιδάκις «Σαν αρχίζει το πρόσωπο του τέρατος να μην μας τρομάζει, πάει να πει πως αρχίζουμε να του μοιάζουμε» αλλά κανείς δεν θέλει να δεχτεί ότι είναι το «τέρας».
Οι μισοί περνάνε την ζωή τους νομίζουν ότι τους άξιζε άλλη τύχη, γιατί αν καταλάβουν ότι τους αξίζει αυτό που έχουν θα μαραζώσουν. Οι άλλοι μισοί απλώς θέλουν την τύχη των άλλων μισών. Σε τέτοιες καταστάσεις έρχεται η απροσδόκητη άποψη που λέγαμε, που σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι τελικά τα παραμύθια δεν είναι μόνο για να τ’ ακούμε τη νύχτα και να κοιμόμαστε ήσυχα, αλλά είναι καλύτερο να τ’ ακούμε την μέρα και να ζούμε πιο ανήσυχα. Γιατί ο καθείς με λίγο αυτοσεβασμό όταν του βάζουν τον πήχη πιο ψηλά, από αυτό που πιστεύει ο ίδιος, θα προσπαθήσει να το ξεπεράσει.
Ευσεβής πόθοι θα μου πείτε τώρα αλλά τι άξια έχουν τα όνειρα να δεν μπορείς να τα ζήσεις, καλή η φαντασία δεν αντιλέγω αλλά είναι διαφορετικό να φαντάζεσαι την ζωή σου από το να ζεις την φαντασία σου.

Βέβαια το τέρας πάντα καραδοκεί και ο δρακός πάντα μας κοιτάει, αλλά έτσι και αλλιώς μαγκιά είναι να κερδίζεις ακόμα κι όταν χάνεις. Γιατί στο τέλος όταν όλα κρίνονται η ουσία είναι ότι θα σου κάνω το χατίρι αρκεί να κουνήσεις το δαχτυλάκι σου.

Για αυτό προσέξτε διπλά, ποιον έχετε δίπλα σας γιατί μπορεί η κόλαση να είναι οι άλλοι, αλλά κάλλιστα οι άλλοι μπορούν να γίνουν και παράδεισος, και ευτυχώς οι άγγελοι και τα ξωτικά υπάρχουν ακόμα.

Διαγωνισμός

2006-02-04T21:21:00.000+01:00

Βρείτε ποιος λέει το τραγουδάκι και ποιος είναι ο τίτλος του.
Γιατί το συγκεκριμένο;
Εδώ σας θέλω…

Οπτικό βοήθημα:... πέρασε λες ένας χειμώνας πεταμένος στο συρτάρι και καθισμένη σε ένα γέλιο θα 'ρθεις πάλι και καθισμένη σε μια θάλασσα μαβιά, θα χεις το φως, θα χεις την νύχτα και στο κρεβάτι σου μπλεγμένα χίλια δίχτυα και ένας βυθός τα όνειρα σου τα βαθιά…

Ηχητικό βοήθημα: Ακούστε.

One Art

2006-01-28T09:51:00.000+01:00

The art of losing isn't hard to master;
so many things seem filled with the intent
to be lost that their loss is no disaster.

Lose something every day. Accept the fluster
of lost door keys, the hour badly spent.
The art of losing isn't hard to master.

Then practice losing farther, losing faster:
places, and names, and where it was you meant
to travel. None of these will bring disaster.

I lost my mother's watch. And look! my last, or
next-to-last, of three loved houses went.
The art of losing isn't hard to master.

I lost two cities, lovely ones. And, vaster,
some realms I owned, two rivers, a continent.
I miss them, but it wasn't a disaster.

---Even losing you (the joking voice, a gesture
I love) I shan't have lied. It's evident
the art of losing's not too hard to master
though it may look like (Write it!) like disaster.

Για την Ζωή...

2006-01-25T06:38:00.000+01:00

Νοιώθω τρομερές ενοχές για τον εαυτό μου γιατί είμαι τόσο πολύπλοκος που σε μπερδεύω ή μήπως γιατί είμαι τόσο απλοϊκός που με μπερδεύεις;

Έχει νόημα;

2006-01-20T18:04:00.000+01:00

Έχει νόημα να τα βάζεις με ανεμόμυλους άραγε;;;

Γυναικών Αναγνώσματα ΙΙ: Με κόρη την ανία…

2005-11-28T16:50:00.000+01:00

Είπε το Ωρολόγιον: «Είν’ η ζωή μου κρύα, και άχρους και σκληρά. Είναι ομοία δι’ εμέ πάσα της γης ημέρα. Παρασκευή και Σάββατον, Κυριακή, Δευτέρα, δεν έχουσι διαφοράν. Ζω – χωρίς να ελπίζω η μόνη διασκέδασις, η μόνη ποικιλία είναι εν τη μοιραία μου, πικρά μονοτονία του κόσμου η φθορά.
Κ.Π Καβάφης

Σαν σκόρπια κομμάτια από εφημερίδες, πεντάλεπτα από κουτσομπολίστικες εκπομπές και τηλεφωνικές αγορές από πολυκαθισμένους καναπέδες, κομμάτια της ζωής που μας χαρίζονται ή που μας τα παίρνουν;

Και η μονοτονία κακή πεθερά και κόμπος σε πισθάγκωνα δεμένα χέρια, σε καθηλώνει πριν καν καταλάβεις την ύπαρξη της. Μήπως είναι η φυσική εξέλιξη; Μήπως καταντήσαμε να είμαστε Homo Monotonous. Συγνώμη Darwin.
Κοινωνιολογική απορία βροχερής Δευτέρας, στον σταθερά κινούμενο κόσμο για μια θηλυκή ύπαρξη, που σε κάποιο βαθμό την έχουμε όλοι μας φίλη και συντροφιά, σύζυγο και ερωμένη…

Μια στιγμή...

2005-11-23T16:34:00.000+01:00

- Τι είναι μια στιγμή μπροστά στην αιωνιότητα;

- Είναι ότι μια σταγόνα στον ωκεανό…

- Ναι, αλλά μια σταγόνα ξεχειλίζει το ποτήρι.

Να μην ξεχάσω…

2005-11-16T18:45:00.000+01:00

Να μην ξεχάσω:

Γάλα

Χαρτί Υγείας

Ψωμί

Φωτοτυπίες

Λογαριασμούς

ΝΑ ΖΗΣΩ…

Στιγμιαία απορία

2005-11-01T17:16:00.000+01:00

Τι έχει μεγαλύτερη σημασία;

Το "γιατί" γράφουμε κάτι,
το "πώς" το γράφουμε
ή το "τι" γράφουμε;

Bollywood!

2005-10-25T16:32:00.000+02:00

Το Medi. BA Blog με την συνεργασία του Medi. BA και του bombay.tv, με χαρά σας παρουσιάζουν την πρώτη ταινία μικρού μήκους που πραγματοποίησαν.

Δείτε την σε πρώτη προβολή ΕΔΩ.

Συλφίς (Η πολύ ωραία νεαρή γυναίκα)

2005-10-23T00:44:00.000+02:00

Γιατι Φοβάμαι?Λένε οτι ο έρωτας διεγείρει τον φόβο.Λές να είναι αυτό?Και γιατί να συμβαίνει τώρα αυτό?Γιατί να το ανακαλύπτω τώρα αυτό?Καθυστέρησα...Όμως δεν θέλω να φύγει ...Δεν θέλω να φύγω ούτε εγώ..Θεέ μου σε παρακαλώ μην την αφήσεις να φύγει μαζί του...Ή σταμάτα εμένα.Άν δεν την αξίζω σταμάτα με..Κάνε κατι.

Πώς να επιβιώσεις σε ένα νοσοκομείο (I μέρος)

2005-10-17T20:21:00.000+02:00

Είσαι μόνος στο σπίτι και αρχίζεις να νοιώθεις κάτι μη ευχάριστο, όπως ένα διαπεραστικό πόνο στην κάτω κοιλιακή χώρα (σαν να προσπαθεί να βγει το alien από μέσα σου χρησιμοποιώντας στομωμένο κουτάλι), είσαι τόσο γκαντέμης που δεν έσπασες το πόδι σου εκείνο το σαββατοκύριακο στο Παρνασσό κάνοντας backflip με tailgrab και προσγείωση με τα μούτρα και το έσπασες τώρα γλιστρώντας στα νερά στο μπάνιο. Τέλος πάντων κάτι σου συμβαίνει και πρέπει να πας στο νοσοκομείο. Σε σένα αναφέρεται αυτό το τουτόριαλ και χωρίζεται σε τρία μέρη, την διακομή, την νοσηλεία και το εξιτήριο.

Η Διακομή

Ο καλύτερος φυσικά τρόπος για να επιβιώσεις σ’ ένα νοσοκομείο είναι να μην πας καθόλου. Αυτό βέβαια μπορεί να επιφέρει μερικά δυσμενή αποτελέσματα για την σωματική σου ακεραιότητα και υγεία, αλλά δεν είναι και απόλυτα σίγουρο ότι αν πας τελικά θα τα γλιτώσεις.

Αρχίζεις λοιπόν τηλεφωνώντας σε όποιο γνωστό έχεις και μένει κοντά για το αν μπορεί να σε πάει, αν κανείς δεν είναι διαθέσιμος μάλλον οι κοινωνικές σου συναναστροφές είναι κοινός για τον μπιπππ καβάλα. Οπότε αναγκαστικά πρέπει να τηλεφωνήσεις για ασθενοφόρο επομένως καλά να πάθεις! Σε αυτή την περίπτωση, αρχικά πρέπει να τηλεφωνήσεις στο 141, όχι δεν κάνω λάθος, για να μάθεις την ακριβή ώρα (θα σου χρειαστεί) μετά μπορείς να τηλεφωνήσεις στο 166, όταν τελικά καταφέρεις και συνδεθείς (ειλικρινά καλή τύχη) θα πρέπει να είσαι σύντομος και περιεκτικός θα πρέπει να αναφέρεις τα συμπτώματα (βλέπεις δεν δικαιούνται όλες οι κλήσεις «δωρεά μεταφορά») αν τελικά κρίνουν ότι είναι σοβαρό, αν όχι καλή τύχη να βρεις ταξί, δώσε ακριβή διεύθυνση, ονοματεπώνυμο και καλό είναι και ένα κινητό, μετά μπορείς να ξαναπάρεις το 141 για να δεις στατιστικά πόσο χρόνο χρειάστηκες για την κλήση.
Τώρα αν μένεις στην πάροδο της παρόδου που την ξέρει μόνο η πολεοδομία και την χρησιμοποιούσε σαν κρησφύγετο ο Ρωχάμης καλό είναι να μην προσπαθήσεις να τους εξηγήσεις ή να τους δώσεις οδηγίες, πίστεψε με δεν θα έρθει ποτέ το ασθενοφόρο, οπότε ή πάλι παίρνεις ταξί ή κανόνισε να μετακομίσεις πριν πάθεις κάτι. Αν πάντως είσαι τόσο τυχερός, μέσα στην ατυχία σου, και βρήκες ελεύθερη γραμμή, είσαι σοβαρή περίπτωση και μένεις και σε κεντρική οδό τότε συγχαρητήρια μπορείς να περιμένεις το ασθενοφόρο, πάντως μην επαναπαύεσαι πάλι δεν είναι σίγουρο το αν θα έρθει, βλέπεις τα ασθενοφόρα είναι κάτι σαν το ξυστό ένα στους δέκα κερδίζει. Επομένως αν «κέρδισες» υπολόγισε στην καλύτερη περίπτωση τριάντα λεπτά, για αυτό πήρες και το 141 φυσικά, αν βέβαια μένεις δίπλα στο νοσοκομείο καλύτερα να πήγαινες με τα ποδιά ή να έπαιρνες ταξί, το ασθενοφόρο τον ίδιο χρόνο θα κάνει αυτό δεν αλλάζει.

Όταν φτάσει το ασθενοφόρο ότι ώρα και να είναι η γειτονία θα πάρει μια εορταστική ατμόσφαιρα, κάτι σαν την Κυριακή του Πάσχα χωρίς τα κόκκινα αυγά και τα αρνιά, όλοι θα είναι στους δρόμους και κρεμασμένοι από τα μπαλκόνια και θα κοιτάνε με ενδιαφέρον, (μπορεί να τηλεφωνήσουν και σε κανά κανάλι ποτέ δεν ξέρεις) περαστικοί θα ρωτάνε τι έγινε, και σίγουρα όλο και κάποια «κατίνα» θα τους ενημερώσει με το ν και με το σίγμα για το ποιος το κάλεσε, την διάγνωση, την θεραπευτική αγωγή, τη δήλωσες πέρυσι στο Ε9 και λοιπά στοιχεία, το που πρόλαβε και τα έμαθε είναι ένα γεγονός που αποτελεί ερεύνα 8 διεθνών πανεπιστημιακών κέντρων, όταν δημοσιευθούν τα αποτελέσματα θα σας ενημερώσω. Οπότε αν είσαι υπέρ της διακριτικότητας πάρε ταξί, αν πάλι δεν σε ενοχλεί αυτό που πρέπει να κανείς είναι να τρέξεις στο μπαλκόνι και να φωνάξεις στους τραυματιοφορείς, πάντα παραμονεύουν μερικοί συνταξιούχοι και λοιποί παπουλόγεροι που είναι έτοιμοι να σου αρπάξουν το ασθενοφόρο, βλέπεις για αυτούς τα νοσοκομεία είναι σαν τα Starbucks για τον υπόλοιπο κόσμο.

Το επόμενο βήμα είναι να ανοίξεις στους τραυματιοφορείς που αρχίζουν να ανεβαίνουν τις σκάλες γαμώντας μερικούς αγίους γιατί μένεις στον τρίτο χωρίς ανσασέρ (και ισόγειο να έμενες το αποτέλεσμα δεν αλλάζει), γιατί δεν μπορείς να κουνηθείς και να πάρεις ταξί, επί της ευκαιρίας μπορεί να θυμηθούν ότι έχασε ο Ολυμπιακός, ότι έχουν άτυχη προσωπική ζωή όποτε μπορεί να γαμήσουν και 2-3 υπουργεία. Προσοχή, αν θες να τα γλιτώσεις όλα αυτά και έχεις την κινητική ικανότητα να βγεις εσύ στο δρόμο μην το κάνεις, αν το κανείς είναι καλύτερο να πάρεις ταξί απ’ την αρχή και να γλιτώσεις όλα τα προηγούμενα.
Είναι δέον να έχεις ετοιμάσει τα άκρος απαραίτητα που θα χρειαστείς στο νοσοκομείο σε καμία σακουλίτσα, ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις για πόσο θα μείνεις, μην περιμένεις να το κάνεις εκείνη την στιγμή γιατί τότε μαζί με τους αγίους και τα υπουργεία θα γαμήσουν και σένα. Αν τώρα είσαι γυναίκα μην ετοιμάσεις τίποτα, δεν πρόκειται να σου κατεβάσουν την βαλίτσα-ες, όποτε μάλλον πρέπει να έχεις προνοήσει να τηλεφωνήσεις σε κάποιο οικείο πρόσωπο για να στα φέρει αργότερα, αλλιώς πάρε ταξί.

Τέλος, αφού τα έχεις περάσει όλα αυτά (και μες στο πόνο σου σε μουντζώνεις που δεν πήρες ταξί) είναι ανώφελο να τους πεις σε πιο νοσοκομείο να σε πάνε (όπου εφημερεύει η πρώτη ξαδέρφη του μπατζανάκη του θειου σου του Αγησίλαου), είπαμε αν ήθελες κάποιο συγκεκριμένο νοσοκομείο να έπαιρνες ταξί, ποιος σου φταίει;
Στο ασθενοφόρο είναι καλό να ζητήσεις μια δραμαμίνη και μετά να λιποθυμήσεις, βλέπεις οι χρόνοι διακομής είναι αντιστρόφως ανάλογοι, όσο αργά ήρθανε να σε πάρουν τόσο γρήγορα θα σε πάνε, και πίστεψε με δεν είναι ευχάριστο να είσαι σε ένα μεταλλικό κουτί με ρόδες που το οδηγεί ο δεύτερος ξάδερφος του Σουμάχερ (γουονα μπι Εφ ένα ντραιβερ), και από πάνω να έχεις και την σειρήνα να στριγκλίζει, όποτε ή λιποθύμα ή πάρε ταξί.

Τώρα αν όλα αυτά σου φαίνονται υπερβολικά και έχεις την εντύπωση ότι η διακομή γίνεται όπως στις ταινίες τότε καλά να πάθεις την επόμενη φορά πίστεψε με θα πάρεις ταξί.

Τα θέλω και τα όνειρα μιας ζωής

2005-10-14T13:56:00.000+02:00

Αν αφήσουμε το μυαλό μας ελεύθερο να ονειρευτεί τότε οι προσωπικές (πραγματικές ) επιθυμίες βγαίνουν στην επιφάνεια. Ορίστε μερικές από τις δικές μου με τυχαία αρίθμηση:

1. Να δω την Γη από το διάστημα.

2. Να διακοσμήσω ένα διαμέρισμα σύμφωνα με όλους τους κανόνες του Feng Sui, για να δω αν έχει καμία διαφορά.

3. Να ταξιδέψω όσο πιο πολύ μπορώ. (Γη του πυρός ή Άνω τραχανοπλαγιά δεν έχει σημασία)

4. Να μάθω να γράφω γιαπωνέζικα και αραβικά.

5. Να γράψω ένα βιβλίο και να διαβάσω όσα πιο πολλά μπορώ.

6. Να μην ξεχάσω ότι ζω.

7. Να ζήσω στην απομόνωση κάπου στην Αλάσκα. (για περιορισμένο χρονικό διάστημα)

8. Να οδηγήσω μια Ferrari.

9. Να μην σκοτωθώ όταν θα οδηγήσω την Ferrari.

10. Να γνωρίσω όσους πιο πολλούς ανθρώπους μπορώ.

11. Να ζήσω την ίδια μέρα κατ επανάληψη τρεις φορές.

12.Να γνωρίσω τον Αρκά.

13. Να συνομιλήσω με τον Eko και τον Hawking.

14. Να γινόμουνα guest star στα Friends. (δυστυχώς τελειώσανε, έστω στο Joey συμβιβάζομαι)

15. Να ζήσω σκηνές δράσης από ταινίες. (έτσι για την φάση)

16. Να θεραπεύσω την αϋπνία μου και να κοιμάμαι σαν άνθρωπος.

17. Να ζητήσω συγνώμη από όσους είχα, έχω και θα πληγώσω.

18. Να λέω καθημερινά στα άτομα που αγαπάω ότι τα αγαπάω.

19. Να έχω μια καλή κουβέντα για όλους.

20. Να ζήσω σαν τον Ροβινσώνα. (χωρίς τον Παρασκευά όμως, καλύτερα με Παρασκευούλα)

21. Να στείλω ένα μήνυμα με μπουκάλι να δω αν θα πάρω απάντηση.

22. Να παίξω σκάκι με τον Kasparov. (και να χάσω φυσικά)

23. Να κάνω την διαφορά στην ζωή κάποιου ατόμου.

24. Να δω το χαμόγελο στα μάτια των παιδιών μου.

25. Να δοκιμάσω διαφορετικές γεύσεις.

26. Να ανοιχτώ σε ανθρώπους.

27. Να ζήσω μια μέρα σαν άλλος άνθρωπος.

28. Να μην αποκτήσω ποτέ «υπηρέτες».

29. Να μην σκοτώσω ποτέ.

30. Να έχω (έστω μια φορά) χρήματα στα τέλη του μήνα.

31. Να γελάω πιο συχνά.

32. Να είμαι ευτυχισμένος με αυτό που είμαι και αυτό που κάνω.

33. Να μην πίνω τόσους πολλούς καφέδες.

34. Να δουλεύω με ευχαρίστηση.

35. Να μην συμμετέχω ποτέ σε κανένα ριάλιτυ.

36. Να είμαι σωστός με τους φίλους μου τουλάχιστον.

37. Να γνωρίσω τους «εχθρούς» μου.

38. Να μην χαθώ με τα άτομα που μεγάλωσα μαζί.

39. Να μην μείνω ποτέ χωρίς μουσική.

40. Να ξαναδώ όλες τις αγαπημένες μου ταινίες.

41. Να γνωρίσω εκ των έσω άλλες θρησκείες.

42. Να μην ξεχάσω τις ρίζες μου.

43. Να μην με χάσω ποτέ.

44. Να μπορώ να επιβιώσω χωρίς ηλεκτρισμό.

45. Να φωνάξω από την κορυφή ενός βουνού με όλη μου την δύναμη

46. Να κάνω sex στα πιο περίεργα μέρη που υπάρχουν.

47. Να παλέψω για έναν «σωστό» σκοπό.

48. Να πάρω υποψηφιότητα για ένα Nobel.

49. Να κάνω πραγματικότητα όσα πιο πολλά μπορώ από αυτή την λίστα.

50. Να πεθάνω γελώντας και με αξιοπρέπεια.

Και στο τέλος…
51. Να δω τι υπάρχει μετά το θάνατο!

(No) Sex And The City

2005-10-11T20:52:00.000+02:00

Μέσα στο κάθε σιτυ, όποιο και να είναι αυτό, το 24ωρο κατακλύζεται από το σεξ, από διαφημίσεις σε ταμπέλες έντυπα, φυλλάδια, τα παντώς τύπου ΜΟΥ.ΜΟΥ.Ε και ΧΧΧ μαγαζάκια (που ξεφυτρώνουν σαν περίπτερα) μέχρι και στα άτομα που βλέπεις τριγύρω, (ξέκολα και προκλητικά ντυμένες δεσποινίδες, το τι βλέπει το έτερο φύλο θα σας γελάσω δεν είναι αρμοδιότητα μου) -και δεν θα μπω καν στο κόπο να ασχοληθώ με το ιντερνέτι- όλα σε οδηγούν σε σκέψεις πο(ρ)νηρές, όλα σε οδηγούν στο να “σεξουλιάζεσαι” και να “σεξουλιάζεις”.

Θα περίμενε κανείς ότι όλοι ξυπνάνε το πρωί και αντί για τον πρωινό καφέ – με το απαραίτητο τσιγάρο δια τους καπνιστές ή το ισορροπημένο πρωινό για τους healthμανιακ- κάνουν ένα οργιάκη, άντε μια παρτουζίτσα έτσι για να ξεκινήσει καλά η μέρα, ότι το επάγγελμα της «κοινής» (η λαϊκιστή μποτάνας) είναι η νούμερο ένα επιλογή στα έντυπα του ΣΕΠ και διατηρεί τα υψηλότερα μόρια. Τουλάχιστον αυτό θα πίστευε η «Έδα» (φίλη μου εξωγήινη, θα μιλήσουμε άλλη φορά για αυτή) αν βρισκόταν ξαφνικά μέσα στο σιτυ, με τον γνωστό διακτινισμό από τον Άλφα του κενταύρου, και τριγυρνούσε για μερικές ώρες.

Από την άλλη όμως ο κρυφός καημός των πολιτών του σιτυ είναι ότι: “You fuck he fucks everybondy in this town fucks exept me” (όπως έλεγε ο Λάμπρος Λάμπρου, κατά κόσμο Νίκος Καλογερόπουλος) και όχι γιατί δεν εξασκούν το άθλημα εν οίκο αλλά γιατί δεν το εξασκούν με τους ρυθμούς που ορίζονται εν δήμο, μήπως είμαστε σεξουαλικά αχόρταγοι τελικά;

Τα δεδομένα της εποχής είναι ότι οι παρθένοι/ες είναι ένα από τα είδη προς εξαφάνιση υπό την επίσημη προστασία της Greenpeace και του WWF και παρόλα αυτά όμως η διαφορά μεταξύ θεωρίας και πράξης όσο πάει και γίνεται πιο χαώδης και εγώ τόσο πιο πολύ μπερδεύομαι. Oλα αυτά είναι απλώς υιοθετημένα σημεία των καιρών ή πραγματικά έτσι περνάμε την ζωή μας;

Το σεξ είναι το πιο ισχυρό ζωώδες ένστικτο που μας απομένει, και ανέκαθεν ήταν μέσα στις προτεραιότητες μας μετά τις ανάγκες πρώτου βαθμού. Ίσως σήμερα στο σιτυ που έχουμε καλυμμένες αυτές τις ανάγκες να εξωτερικεύεται τόσο ή απλός αυτοί πουλάνε και εμείς αγοράζουμε και συνεχίζουν να πουλάνε επειδή αγοράζουμε;

Μετά από το "γαμάτε γιατί χανόμαστε" μήπως ήρθε ο καιρός να πούμε "μην πηδάτε για να βρεθούμε"; Ειδικά στην εποχή που οι σχέσεις είναι σαν το γάλα από την Έβγα της γειτονιάς (προς κατανάλωση εντός πέντε ημερών)! Μήπως πρέπει να αναφωνήσουμε No Sex In The City και όχι γιατί είμαι ρομαντικός ή τρελαίνομαι για λουλούδια, αγάπες και σοκολατάκια αλλά γιατί τόσο πήδημα ούτε η Πατουλίδου όταν πήρε το χρυσό μετ’ εμποδίων δεν έκανε.

Και μονολογώ και λέω, ε δεν γίνεται κάτι δεν πάει καλά, και επιρρίπτω ευθύνες εις το υποσυνείδητο, μου στις εγκεφαλικές μου συνάψεις και σε κείνες τις φωνούλες (οι όποιες ψυχιατρικός χαρακτηρίζονται ως πολυμορφική σχιζοφρένεια) ότι αυτές τα προκαλούν όλα και δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα. Ότι δεν ισχύει, ότι δεν είμαστε θύματα της σεξουαλικής προπαγάνδας, ούτε σεξουαλικός αχόρταγα, αλλά όλα αυτά είναι απλώς μια προσωπική εγκεφαλική παρερμηνεία.
Αλλά από την άλλη μήπως έχω δίκιο και είναι το νέο κίνημα της εποχής μας; Ο σοσιαλισμός μας έχει αφήσει χρόνια, ο κομουνισμός δεν θα το σχολιάσω, μήπως το κίνημα πλέον είναι ο “σεξουαλισμός” και δεν το έχω πάρει χαμπάρι να πάω να ψηφίσω;

Δικηγορεί εστί τέχνη

2005-10-05T22:28:00.000+02:00

Πρόσφατα το “Massachusetts Bar Association Lawyers Journal”, έκδωσε 21 ερωτήσεις που έγιναν σε δίκες από δικηγόρους σε εκάστοτε μάρτυρες. ΠΡΟΣΟΧΗ δεν πρόκειται για ανέκδοτο αλλά για πραγματικές καταστάσεις. Δ είναι ο δικηγόρος και Μ είναι ο μάρτυρας ή ο ιατροδικαστής.

1. "Λοιπόν Γιατρέ, δεν είναι αληθινό ότι όταν ένα άτομο πεθαίνει κατά την διάρκεια του ύπνου του, δεν το αντιλαμβάνεται μέχρι το πρωί;"
(Φυσικά, εκτός αν ξυπνήσει νωρίτερα, μα σοβαρολογούμε;;;)

2. "Ήσασταν παρόν όταν σας τραβήξανε αυτή την φωτογραφία;"
(Όχι είχα πάει μια βόλτα όταν με φώναξα και με φωτογράφισα)

3. "Ο μικρότερος γιος σας, αυτός που είναι είκοσι χρονών, πόσων χρονών είπατε τι είναι;"
(Του χρόνου κλείνει την τετραγωνική ρίζα του εννιακόσια)

4. "Ήσασταν μόνος σας ή ήσασταν μόνο εσείς;"*
* "Were you alone or by yourself?" δεν ξέρω πως αλλιώς να το μεταφράσω

5. "Εσείς ή ο αδερφός σας πέθανε στον πόλεμο;"
(Και οι δυο μας)

6. "Σας δολοφόνησε;"
(Όχι εγώ τον αυτοκτόνησα)

7. "Πόσο απείχαν τα οχήματα την στιγμή της σύγκρουσης;"
(Δεν είχα μεζούρα πάνω μου αλλά δεν θα ήταν κανά χιλιόμετρο!)

8. "Εσείς ήσασταν εκεί μέχρι που φύγατε, σωστά;"
(Όχι ακόμα εκεί είμαι)

9. "Πόσες φορές αυτοκτόνησε;"
(Σαρανταδώδεκα)

10. (Δ) "Επομένως, η ημερομηνία της σύλληψης (του παιδιού) είναι 8 Αυγούστου"
(Μ) "Ναι"
(Δ) "Και τι κάνατε εκείνη την στιγμή;"
(Ε αυτός ήθελε να τα ακούσει)

11. (Δ) "Έχετε τρία παιδία σωστά;"
(Μ) "Ναι"
(Δ) "Ποσά είναι αγόρια;"
(Μ) "Κανένα"
(Δ) "Κάποιο από τα παιδία σας είναι κορίτσι;"
(Μάλλον στην οικογένεια του είχαν και το τρίτο φύλο)

12. (Δ) "Μας δηλώνετε λοιπόν ότι οι σκάλες κατεβαίνανε μέχρι το ισόγειο σωστά;"
(Μ) "Ναι"
(Δ) "Και αυτές οι σκάλες πηγαίνανε και πάνω;"
(Τι τις ήθελες τις σκάλες χριστιανέ μου, πάρε το ανσασέρ να γλιτώσεις)

13. (Δ) "Κύριε Slatery, είχατε ένα ιδιαίτερο μήνα του μέλιτος σωστά;"
(Μ) "Ναι, πήγαμε στην Ευρώπη"
(Δ) "Η σύζυγος σας ήταν μαζί σας;"
(Όχι πήγε ο άνθρωπος με την μάνα του, δυο κουνιάδες και τρία μπατζανάκια)

14. (Δ) "Από τι διακόπηκε ο πρώτος σας γάμος;"
(Μ) "Από τον θάνατο"
(Δ) "Και τον θάνατο ποιος τον διέκοψε;"
(…)

15. (Δ) "Μπορείτε να μας περιγράψετε το άτομο που είδατε;"
(Μ) "Ήταν μέτριου ύψους και με μούσι."
(Δ) "Ήταν άνδρας η γυναίκα;"
(Σωστή ερώτηση άμα το είδε κοντά στην Συγγρού)

16. (Δ) "Η εμφάνιση σας εδώ σήμερα οφείλεται στην αίτηση κατάθεσης που παρέδωσα στον δικηγόρο σας;"
(Μ) "Όχι έτσι ντύνομαι για να πάω στην δουλειά μου"*
*"Is your appearance here this morning pursuant to a deposition notice which I sent your attorney?" "No, this is how I dress when I go to work."

17. (Δ) "Γιατρέ πόσες νεκροψίες κάνατε πάνω σε νεκρά άτομα;"
(Μ) "Όλες οι νεκροψίες μου γίνανε σε νεκρά άτομα"
(Dr. Frankestein)

18. (Δ) "Όλες οι απαντήσεις πρέπει να είναι προφορικές Οκ; Σε ποιο σχολείο πηγαίνεις;"
(Μ) "Προφορικές"
(Τελικά η βλακεία είναι κολλητική)

19. (Δ) "Θυμάστε την ώρα που εξετάσατε το πτώμα;"
(Μ) "Η νεκροψία ξεκίνησε στις 20:30"
(Δ) "Και ο κος Dennington ήταν νεκρός;"
(Μ) "Όχι, ήταν ξαπλωμένος στην ιατροδικαστική τράπεζα με την επιθυμία να μάθει γιατί τον νεκροτομούσα!"
(Ελπίζω να του την έλυσε την απορία)

20. (Δ) "Έχετε την ικανότητα να μας δώσετε ένα δείγμα ούρων;"
(Μ) "Την έχω από μικρός!"
(Και όχι μόνο ούρων)

21. (Δ) "Γιατρέ πριν αρχίσετε την νεκροψία ελέγξατε τους καρδιακούς χτύπους;"
(Μ) "Όχι"
(Δ) "Επομένως ελέγξατε την καρδιακή πίεση;"
(Μ) "Όχι"
(Δ) "Ελέγξατε την αναπνοή;"
(Μ) "Όχι"
(Δ) "Επομένως υπάρχει η πιθανότητα ο ασθενής να ήταν ζωντανός όταν ξεκινήσατε την νεκροψία;"
(Μ) "Όχι"
(Δ) "Πως μπορείτε να είστε τόσο σίγουρος γιατρέ;"
(Μ) "Γιατί ο εγκέφαλος του βρισκόταν σε ένα δοχείο πάνω στο γραφείο μου"
(Δ) "Εκτός όμως από αυτό σας παρακαλώ απαντήστε μου υπάρχει καμία πιθανότητα έστω μηδαμινή ο ασθενής να ήταν ζωντανός;"
(Μ) "Μα ναι, υπάρχει πιθανότητα να ήταν ζωντανός και να έκανε τον Δικηγόρο κάπου."

(και να σκεφτείτε πόσες σφαίρες το δευτερόλεπτο σε όλο το κόσμο δεν βρίσκουν στόχο και πάνε χαμένες.)

"Η Φωνή της Καμπάνας"

2005-09-30T06:05:00.000+02:00

Στο διαδύκτιο επικρατεί η άποψη ότι αν ψάξεις βρίσκεις τα πάντα. Σε μια πρόσφατη αναζήτηση μου όμως μου ήταν αδύνατο να εντοπίσω μια, μη αποσπασματική, έκδοση του «Η Φωνή της Καμπάνας», του Κώστα Βάρναλη και επειδή παραμένω ένθερμος οπαδός της προαναφερθείσας άποψης, το παραθέτω για τους ενδιαφερόμενους.

“Η Φωνή της Καμπάνας”*

Μες το δροσάνεμο
που αναγαλλιάζω
κι ο νους χανότανε
σε χάος γαλάζιο
ψηλά ας μ’ αφήνατε
να ξεχαστώ
φωτοπερίχυτη,
στόμα κλειστό.

Ποιο χέρι απλώθηκε
να με σπαράξει
απ’ το χρυσόνειρο
στην άγια πράξη!
Ο πρώτος ήχος μου
πρώτη πληγή.
Με τραβάς, αίμα μου
ξανά στη Γη.

Ω! σεις χαμόσυρτα
λέρα σκουλήκια,
η άλαμπη ζήση σας
ζήση ναι δίκια!
Μια τρύπα ο κόσμος σας
και μέσα κει
ο Χάρος λύτρωση
κι ώρα γλυκή.

Δεν είναι κέντρισμα
να σας κουνήσει,
κορμιά, που η άλυσσο
τα ’χει τσακίσει!
Σκέψη, ποιος άνεμος
θέ ν’ αξιωθεί
να σ’ ανατάραζε,
σκότος βαθή;

Πίσου απ’ τα λόγια μου
πικρά φαρμάκι,
τι κόσμοι απέραντοι
βυθοί λουλάκι!
Μάτι δε βρίσκεται
να θαμπωθεί
κι αφτί δε βρίσκεται
να λιγωθεί;

Να ταν να ξήλωνεν
απ’ την καρδιά μου
Μοίρα καλόβουλη
τ’ άγρια καρφιά μου
και να με σήκωνε
μ’ άξιο φτερό
σκέψη που μέστωσε
με τον καιρό.

Πάνω από θάλασσες
πάνω από χώρες
με τον καλόκαιρο
και με τις μπόρες
να με κατέβαζεν αγαλινά
όπου τ’ ανθρώπινο
πλήθος πονά.

Σε μίνες φόνισσες
μπουχές καζέρνες,
λιμάνια ολόκαπνα,
βοερές ταβέρνες,
σπιτάλια σκοτεινά
και φυλακές,
μπορντέλ’ ακάθαρτα
και προσευκές.

Στα στήθια να μπαινα
σαν την ανέσα,
σφυγμός βαθύρριζος
στις φλέβες μέσα
στο νου σαν άστραμα
και στην ψυχή,
ν’ αχούσ’ αδιάκοπα
τη διδαχή:

«Όλα τελειώνουνε
κι όλα περνάνε!
Ιδέες βασίλισσες
κακογερνάνε.
Στις νέες ανάγκες σου
(κόπος βαρής!)
σκοπούς αλάθεφτους
κοίτα να βρεις.»

«Αν είν’ η σκέψη σου
πριν από σένα,
δεν είναι απόκομμα
θεού και γέννα.
Τη σκλάβα σκέψη σου, σκλάβα δετή
σου τηνε πλάσανε
οι Δυνατοί.»

«Φτωχέ, σου μάραναν
κόποι και πόνοι
τη θέληση άβουλη
πιωμένη αφιόνι!
Αν είναι ο λάκκος σου
πολύ βαθής,
χρέος με τα χέρια σου
να σηκωθείς»!

«Τ’ άσκημα χέρια σου,
των όλω αιτία,
βαστάνε μάργελη
την πολιτεία!
Βγαίνει απ’ τα χέρια σου
κάθε αγαθό
του ωραίου περίθετο
το χρυσανθό.»

Σφίξε τα χέρια σου,
για Σένα κράτει
τ’ άμοιαστον έργο σου,
την Πλάση ακράτη
κι όλο ανεβαίνοντας
προς τη Χαρά
μέσα σου θά ναβεν
άστρων σπορά.»

Κι όπου σε σφάζουνε
δεμένον πίσου,
να βρόνταα άξαφνα
σεισμός αβύσσου,
χίλι’ αστροπέλεκα:
«Δεν είναι μπρος!
Κρύβεται πίσω σου
χρόνια ο οχτρός»!

*Η «Φωνή της Καμπάνας» εμφανίζεται όπως παρουσιάστηκε στο Σκλάβοι Πολιορκημένοι του Κώστα Βάρναλη από τις εκδόσεις Κέδρος Φεβρουάριος 1991

... Ένα Παραμύθι

2005-09-25T03:38:00.000+02:00

... Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα αγοράκι που το λέγανε Μανώλη και ένα κοριτσάκι που το λέγανε Ελένη . Βρεθήκανε τυχαία σε ένα club και χορεύανε με τις παρέες τους . Ύστερα από μια εβδομάδα ξαναβρεθήκανε τυχαία έξω από μια τράπεζα και γνωριστήκανε μέσω ενός κοινού φίλου τους τον Κώστα που ήταν παρέα με τον Μανώλη . Μια από τις επόμενες μέρες ξαναβρέθηκαν τυχαία και πάλι στο πανεπιστήμιο και οι τρεις τους και κανονίσανε να πάνε για καφέ κάπου εκεί κοντά . Πήγαν στην καφετέρια και γνωρίστηκε ο Μανώλης με την Ελένη κάπως καλύτερα . Η Ελένη είχε κατά νου να αγοράσει έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή και ζήτησε βοήθεια από τον φίλο της τον Κώστα . Ο Κώστας της πρότεινε κάποιον και αυτή δέχτηκε .Κανόνισε ο Κώστας να πάει να συναρμολογήσει τον ηλεκτρονικό υπολογιστή της Ελένης , μιας και που γνώριζε ο ίδιος από αυτά. Πάνε ένα μεσημέρι λοιπόν στο σπίτι της Ελένης που έμενε μαζί με την αδερφή της Μαρία και αρχίζουν να το συναρμολογούν . Η Ελένη τους πρόσφερε καφεδάκι ελληνικό ενώ τους παρακολουθούσε τι κάνανε .Αφού τελείωσαν ύστερα από κάποιες ώρες , τους ευχαρίστησαν τα κορίτσια και χαιρετηθήκανε . Ύστερα από δύο μέρες ήρθαν οι γονείς του Κώστα και κάλεσε τον Μανώλη την Ελένη και την Μαρία σπίτι του για φαγητό . Ο Μανώλης λίγο πριν φτάσει στο σπίτι , πηδάει μια μάντρα και κόβει λουλούδια για να τα δώσει στην Ελένη . Φτάνει λοιπόν σπίτι πρώτος και περίμενε να έρθουν και τα κορίτσια . Μετά από λίγη ώρα φτάνουν και τα κορίτσια και κάθονται όλοι μαζί στο υπέροχο τραπέζι με θαλασσινά .Το ίδιο βράδυ μετά το τραπέζι κάλεσε ο πατέρας του Κώστα όλα τα παιδιά να πάνε σε ένα νυχτερινό μαγαζί . Δέχτηκαν και βρέθηκαν πάλι μαζί . Ο Μανώλης καθότανε δίπλα από την Ελένη και κάνανε πλάκα . Περνάγανε πολύ όμορφα . Ύστερα από εφτά μέρες βρέθηκε ο Μανώλης με την Ελένη τον Κώστα και έναν άλλο φίλο σε ένα μπαράκι . Ήτανε υπέροχη βραδιά μιας και που ο Μανωλης ήταν μαζί με την Ελένη και περνάγανε όμορφα . Αφού φύγανε από το μπαράκι πήρανε τον δρόμο της επιστροφής αγκαζέ . Μετά από μια εβδομάδα πρότεινε ο Μανωλης στην Ελένη να βγούνε μόνοι τους και εκείνη δέχτηκε . Αφού βγήκανε και περάσανε υπέροχα ζήτησε ο Μανώλης να κοιμηθεί σπίτι του η Ελένη μιας και ήταν περασμένη η ώρα . Εκείνη δέχτηκε με χαρά . Εκείνο το βράδυ κοιμηθήκανε μαζί ενώ πετούσαν στα ουράνια από ευτυχία . Ήταν Παρελθόν…