tag:blogger.com,1999:blog-45488088386176333772024-09-06T01:02:36.093+03:00Unknownnoreply@blogger.comBlogger32125tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-59149862390957644422021-01-15T19:30:00.005+02:002021-01-15T21:09:31.032+02:00<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEglNdnqD47KPCM2Uj-6D0IxVX9KGHjgGt-pOKFdxlsaUkw-xc2ytNgP94eBlhRwCqMBj6YaWi9RG7y7-fGVUCTSEEGkckxiSwawK5JomK8nlXao04DS0vZTKfpe52o7UWIPFt_hbAiPuvOw/s640/Hotel+Raphael.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="640" data-original-width="416" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEglNdnqD47KPCM2Uj-6D0IxVX9KGHjgGt-pOKFdxlsaUkw-xc2ytNgP94eBlhRwCqMBj6YaWi9RG7y7-fGVUCTSEEGkckxiSwawK5JomK8nlXao04DS0vZTKfpe52o7UWIPFt_hbAiPuvOw/s320/Hotel+Raphael.jpg" /></a></div><br /><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Τα πόδια της την πονούσαν τόσο πολύ, που ήταν έτοιμη να πετάξει τα παπούτσια της και να περπατήσει ξυπόλυτη. «Μα πως μου ήρθε να βάλω ψιλές γόβες για να βγω βόλτα στα μαγαζιά;», σκέφτηκε. Αλλά αμέσως απάντησε νοερά στον εαυτό της, με μια δόση παιχνιδιάρικης ενοχής «γιατί ήθελα να βάλω το πλεκτό φουστάνι και το καμηλό παλτό, που είναι τόσο όμορφα και ζεστά μαζί, καλά να πάθω…». <o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Κατηφορίζοντας την <span lang="EN-US">Avenue</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Kl</span>è<span lang="EN-US">ber</span>, με τις τσάντες που περιείχαν τους καινούριους της θησαυρούς, κοίταξε τα σύννεφα που κρέμονταν απειλητικά στον ουρανό του Παρισιού -σαν ένα τεράστιο μπαλόνι γεμάτο νερό που μόλις ακουμπούσε στο αλεξικέραυνο του Πύργου του Άιφελ θα έσκαγε με κρότο. Τα πόδια της αρνούνταν να συνεχίσουν και σταμάτησαν μπροστά στο νούμερο 17. Μα ναι, πως δεν το σκέφτηκε νωρίτερα; Θα έμπαινε να ξαποστάσει στο Ηô<span lang="EN-US">tel</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Raphael</span>. Οι κόκκινες τέντες του ισογείου του γωνιακού ξενοδοχείου φάνταξαν τόσο οικείες και τόσο φιλόξενες που χωρίς να σταματήσει το βήμα της, πέρασε την είσοδο, καλησπέρισε τον χαμογελαστό ρεσεψιονίστ και κατευθύνθηκε προς το <span lang="EN-US">English</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Bar</span>. <o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Μα ναι, τώρα όλα φαίνονταν καλύτερα. Το ζεστό ξύλινο μπαρ, οι βελούδινες κόκκινες πολυθρόνες και τα ψηλά δερμάτινα σκαμπό ήταν ακριβώς το περιβάλλον που ήθελε να βρεθεί εκείνη τη στιγμή. Το τέλειο κλείσιμο, μιας τέλειας μέρας. Ήταν όλα όπως τα θυμόταν, φιλόξενα, γεμάτα με μία σχεδόν σπιτική θαλπωρή, αυτήν που αισθάνεται κάποιος όταν ανάβει όλα τα φώτα στο σαλόνι, που μυρίζει διακριτικά από τα λουλούδια στα βάζα, πριν αρχίσει να υποδέχεται τους καλεσμένους του. Διάλεξε ένα τραπέζι σε μία γωνία με ένα παράθυρο -έτσι, για να βλέπει το φως που έσβηνε σιγά – σιγά στον ουρανό- άφησε τις τσάντες με τα ψώνια δίπλα της στο πάτωμα και για μια στιγμή μπήκε στον πειρασμό να βγάλει τα παπούτσια της. Αλλά τα πόδια της φαίνονταν από το σχεδόν δωρικό τραπεζάκι και έτσι τα άφησε μέσα στις γόβες της, να ξαποστάσουν, έστω κι έτσι. Έβγαλε το μαντίλι από το λαιμό της, «καλή ιδέα», σκέφτηκε, «αν βρέξει γυρνώντας στο σπίτι, θα το φορέσω στο κεφάλι μου, θα φαίνομαι έτσι λες και βγήκα από τη δεκαετία του ‘60» και πριν προλάβει να κοιτάξει, ο σερβιτόρος είχε φτάσει κιόλας δίπλα της. <span lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="EN-US">“Est-ce-que je peux avoir un verre du champagne, s’il vous pla</span><span lang="EN-US">î</span><span lang="EN-US">t?, “Bien s</span><span lang="EN-US">û</span><span lang="EN-US">r, madame”, </span>της απάντησε με ένα χαμόγελο<span lang="EN-US">. </span>Ναι, θα έπινε ένα ποτήρι σαμπάνια, ήταν η μέρα της σήμερα, θα διάλεγε κάθε μικρή πολυτέλεια που μπορούσε να προσφέρει στον εαυτό της και θα την απολάμβανε, γιατί την άξιζε, γιατί την κέρδισε, γιατί απλά της άρεσε. Καθώς χαλάρωνε, παρατηρούσε τον κόσμο γύρω της. Οι περισσότεροι φαίνονταν να απολαμβάνουν το απόγευμά τους, οι συζητήσεις αλλού είχαν ανάψει, κυρίως κοινωνικές, αλλού πιο προσωπικές, κάτω από χαμηλωμένα βλέφαρα και πονηρά γελάκια. Δύο κυρίες μεγαλύτερης ηλικίας έπιναν το τσάι τους, πιο κει τρεις κύριοι που πρέπει να είχαν φύγει από το γραφείο μόλις, απολάμβαναν το απεριτίφ τους μιλώντας και χειρονομώντας ζωηρά και πιο κει, ένα ζευγάρι με ένα χάρτη στα χέρια, ντυμένοι απλά, μάλλον σχεδίαζαν την επίσκεψή τους σε κάποιο αξιοθέατο του Παρισιού <span lang="EN-US">by</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">night</span>. <o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Ήπιε μια γουλιά από το ποτήρι της. Πόσο της άρεσε αυτή η αίσθηση από τις μπουρμπουλίθρες της σαμπάνιας, δεν χρειαζόταν παρά μία γουλιά για να νιώσει την παιχνιδιάρικη διάθεση του ποτού της να απλώνεται μέσα της. Με ανανεωμένη διάθεση, άρχισε να κοιτάζει τα ψώνια της. Ένα πολύ σικ μεταξωτό πουκάμισο, με ωραία μανικέτια, θα το φορούσε με το γυναικείο σμόκιν της σε μία εκδήλωση που είχε να πάει σύντομα. Τα αγαπημένα της σαπούνια. Με τίποτα δεν μπόρεσε να συνηθίσει τα αφρόλουτρα, δεν της έδιναν ποτέ την αίσθηση της καθαριότητας. Ένα ζευγάρι περίεργες πέρλες της <span lang="EN-US">Chanel</span> -μα είχε τρελαθεί, τι πήγε και έκανε;! Δεν βαριέσαι, ζούμε μόνο μια φορά, ας κάνουμε και καμία τρέλα που και που! Δύο βιβλία από το αγαπημένο της μικρό βιβλιοπωλείο. Κλασικές εκδόσεις, το ένα το είχε διαβάσει και στα αγγλικά, γιατί της άρεσε να διαβάζει βιβλία στην γλώσσα που γράφτηκαν. Ένα μικρό μπουκέτο τουλίπες, για το βάζο στο χολ. Για να ανοίγει την πόρτα της και να αντικρίζει κάτι όμορφο και χρωματιστό.<o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Καθώς τα χέρια της κυλούσαν πάνω στις σακούλες και σταματούσαν σε κάθε μικρή η μεγάλη αγορά, σταμάτησαν στο μπουκαλάκι με το άρωμά της. Το κοίταξε για μια στιγμή, χαμογέλασε. Το ξετύλιξε από το περιτύλιγμά του, έβγαλε το καπάκι και παρότι το γυναικείο <span lang="EN-US">savoir</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">faire</span><span lang="EN-US"> </span>απαγορεύει σε μια κυρία να καλλωπίζεται δημοσίως, έσταξε μια σταγόνα στο εσωτερικό του καρπού της. Αμέσως οι μυρωδιές της παιώνιας του σανδαλόξυλου και των ανθών της πορτοκαλιάς, μπερδεύτηκαν με αυτή της σαμπάνιας. Σχεδόν χαμογέλασε. Το φορούσε πολύ καιρό αυτό το άρωμα, σχεδόν πεισματικά αρνιόταν να το αλλάξει. Ένωσε τους καρπούς της για να πάρει και το άλλο χέρι της από τη μυρωδιά. <o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Σήκωσε τα μάτια της και κοίταξε το μπαρ, τα σκαμπό, τις απλίκες στον τοίχο. Ήταν σαν να είχε γυρίσει ο χρόνος πίσω. Θυμήθηκε ότι κάθονταν σε εκείνο το μπαρ, άλλωστε του είχε πει ότι της αρέσει περισσότερο. Ήταν μια μέρα σαν αυτή, χωρίς ψώνια, αλλά με πολύ ποδαρόδρομο. Και είχαν μπει και τότε στο Ηô<span lang="EN-US">tel</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Raphael</span> γιατί έκανε κρύο και έψαχναν ένα μέρος να ζεσταθούν και να ξαποστάσουν. Είχαν παραγγείλει ουίσκι, θυμήθηκε. Θυμήθηκε τον μπάρμαν που είχε ζεστάνει τα ποτήρια με τον ατμό της εσπρεσιέρας -θα αναδειχθούν καλύτερα τα αρώματά του ποτού έτσι, τους είχε πει- και εκείνη κράτησε νοερή σημείωση να το κάνει και στο σπίτι. Το μπαρ δεν ήταν τόσο γεμάτο όσο σήμερα και θυμήθηκε την έντονη συζήτηση, τις χειρονομίες, τα γέλια, τα σχέδια για το βράδυ, για το καλοκαίρι, για τη ζωή. Και μέσα σε όλα, θυμήθηκε γιατί πεισματικά δεν αποχωριζόταν ποτέ το άρωμά της. <br /> «Τι μυρίζεις τόσο όμορφα;», την είχε ρωτήσει. «Δεν φταίω εγώ, ο <span lang="EN-US">ma</span>î<span lang="EN-US">tre</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Yves</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Saint</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Laurent</span>, φταίει», του είχε απαντήσει κοκέτικα, «σ’αρέσει;» «Θα το αγοράσω κι εγώ» της είπε. «Εσύ; Μα είναι γυναικείο!» «Θα το αγοράσω και όταν δεν είσαι μαζί μου, θα γεμίζω το χώρο με το άρωμά σου κι έτσι θα είσαι πάντα κοντά μου…» <o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Χαμογέλασε. Άτιμο πράγμα η μνήμη. Ειδικά αυτή που συνδέεται με τη μυρωδιά. Και θυμήθηκε κι άλλα, όμορφα και λιγότερο όμορφα, που όμως ήταν μοναδικά, κομμάτια δικά της. Τυλίχτηκε στο παλτό της, πήρε μια βαθιά ανάσα. Έδεσε τη ζώνη της και το μαντήλι στο λαιμό της -από ό,τι φαίνεται δεν θα έβρεχε τελικά- άφησε ένα χαρτονόμισμα -και ένα γερό φιλοδώρημα στον σερβιτόρο- και σηκώθηκε να φύγει. <o:p></o:p></p><p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal">Κοντοστάθηκε μπροστά στο μπαρ, ο μπάρμαν δεν ήταν ο ίδιος, αλλά παρότι απασχολημένος, της χαμογέλασε, ανακατεύοντας κάποιο κοκτέιλ. Του ανταπόδωσε το χαμόγελο και βγήκε από το δωμάτιο, καθώς ακουγόταν το <span lang="EN-US">G</span>é<span lang="EN-US">n</span>é<span lang="EN-US">rique</span><span lang="EN-US"> </span>από το <span lang="EN-US">Ascenseur</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">pour</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">l</span>’échafaud του <span lang="EN-US">Miles</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Davis</span>.&nbsp;<o:p></o:p></p><p></p>Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-73794339044619426422014-01-09T21:50:00.000+02:002014-01-09T21:52:24.396+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3wi4r9wNA2z-r01ed3g8mLaoYhIf9YH3BQDppMKRGddwbpySvAeRDY3q_A9xSG9S7vt1vt4JNKE3Alli7UYscYVXHi6lodOH-gz7AyhN5Xv7CandM1d9KDPJ2v7AxmS9mLuICUrLIxJ1Z/s1600/Screen+shot+2014-01-09+at+9.38.25+PM.png" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3wi4r9wNA2z-r01ed3g8mLaoYhIf9YH3BQDppMKRGddwbpySvAeRDY3q_A9xSG9S7vt1vt4JNKE3Alli7UYscYVXHi6lodOH-gz7AyhN5Xv7CandM1d9KDPJ2v7AxmS9mLuICUrLIxJ1Z/s1600/Screen+shot+2014-01-09+at+9.38.25+PM.png" height="212" width="320" /></a></div> <!--[if gte mso 9]><xml> <o:OfficeDocumentSettings> <o:AllowPNG/> </o:OfficeDocumentSettings> </xml><![endif]--> <!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:TrackMoves/> <w:TrackFormatting/> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:DoNotPromoteQF/> <w:LidThemeOther>EN-US</w:LidThemeOther> <w:LidThemeAsian>JA</w:LidThemeAsian> <w:LidThemeComplexScript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:SplitPgBreakAndParaMark/> <w:EnableOpenTypeKerning/> <w:DontFlipMirrorIndents/> <w:OverrideTableStyleHps/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <m:mathPr> <m:mathFont m:val="Cambria Math"/> <m:brkBin m:val="before"/> <m:brkBinSub m:val="--"/> <m:smallFrac m:val="off"/> <m:dispDef/> <m:lMargin m:val="0"/> <m:rMargin m:val="0"/> <m:defJc m:val="centerGroup"/> <m:wrapIndent m:val="1440"/> <m:intLim m:val="subSup"/> <m:naryLim m:val="undOvr"/> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true" DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99" LatentStyleCount="276"> <w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" Name="Default Paragraph Font"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="19" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="21" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="31" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="32" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="33" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Book Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="37" Name="Bibliography"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" QFormat="true" Name="TOC Heading"/> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--> <!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:Cambria;} </style> <![endif]--> <!--StartFragment--> <br /> <div class="MsoNormal"> <br /> <br /> Μες το σκοτάδι, το ένα πόδι μπροστά από το άλλο βάζω.</div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">Σκοτάδι έπεσε - δεν ήταν πριν - <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">και ακούω μόνο την ανάσα μου να βγαίνει&nbsp;<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">και αυτή σαν το μυαλό μου αλαφιασμένη. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">Που είναι όλοι, που πήγαν όλοι; <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">Κόσμος ακούγεται σιμά μου <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">όμως και αυτός αόρατος λες <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">δεν προβάλει πουθενά. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">Δεν εμπιστεύομαι πια τίποτα.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">Η καρδιά μου σιγεί και το μυαλό μου φωνάζει. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">Μόνο τα πόδια μου εμπιστεύομαι. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">Αυτά που με φέρνουν πάντα πιο κοντά στον εαυτό μου.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">Μα να, κάποια γνώριμη φιγούρα προβάλει<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">αυτήν ψάχνω, με τα μάτια της ψυχής, αυτήν ζητάω<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>και φωνάζω, "είσαι εσύ;" με όση δύναμη λαχανιασμένη<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">"Όχι, δεν είμαι εγώ", σαν φτυσμένες οι λέξεις, σαν ξεροκόμματο.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">"Είσαι εσύ;" φωνάζω πάλι <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">και τα μάτια μου σαν της γάτας <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">στο σκοτάδι διαστέλλονται<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">μήπως και δω αυτό που λαχταρώ. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">"Όχι, σου είπα, δεν είμαι" <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">και σίγουρα δεν ήταν <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">αφού ποτέ η ψυχή μου<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">την πλάτη δεν θα μου γύριζε. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">Και στέκομαι εκεί<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">Μέσα στο έρεβος<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">Μην μπορώντας πια να δω<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EL">στερημένη από φως.<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span><o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="tab-stops: 119.1pt;"> <span lang="EL"><span style="mso-tab-count: 1;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <!--EndFragment--></div> Unknownnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-15503812122361843012011-07-13T23:13:00.000+03:002011-07-13T23:13:27.558+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgRlSa-ATsZWEk0LqV-Wk1ihElZwK-sRjgnk7q4x-qQhxH2RJNxFoI0x_nvQuSjtOBko_iIWiZBDe6VET6Bd8Ez7mYEYvNLXhC439rDUyNWi2KpsNFhdea0xBNnG-EAgxf3L2JiQtA2TR2j/s1600/memories_3.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgRlSa-ATsZWEk0LqV-Wk1ihElZwK-sRjgnk7q4x-qQhxH2RJNxFoI0x_nvQuSjtOBko_iIWiZBDe6VET6Bd8Ez7mYEYvNLXhC439rDUyNWi2KpsNFhdea0xBNnG-EAgxf3L2JiQtA2TR2j/s320/memories_3.jpg" width="240" /></a></div><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"MS Sans Serif"; panose-1:0 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-alt:Arial; mso-font-charset:77; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 0 0 0 1 0;} @font-face {font-family:"MS Sans Serif"; panose-1:0 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-alt:Arial; mso-font-charset:77; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 0 0 0 1 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"MS Sans Serif","sans-serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EL;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; font-family:"MS Sans Serif","sans-serif"; mso-ascii-font-family:"MS Sans Serif"; mso-hansi-font-family:"MS Sans Serif";} @page WordSection1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.WordSection1 {page:WordSection1;} --> </style> <br /> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size: 14.0pt; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-font-size: 10.0pt;">Καθαρές σκέψεις σαν το νερό, τρέχουν στο μυαλό μου σαν την πηγή που κατεβαίνει από το βουνό και παρασύρει στο περασμά της ό,τι βρίσκεται στην πορεία... Βράχοι, στέρεοι και αμετακίνητοι... αντιλήψεις, στερεότυπα που μας κρατάνε δέσμιους, αιχμάλωτους, χωρίς χώρο ν'ανασάνεις, να ελευθερωθείς, να πετάξεις από πάνω σου τις αράχνες μιας ζωής... Μιας ζωής ρόδινης που σε μια στιγμή γίνεται εφιάλτης, που αλλάζει στο λεπτό χωρίς να σου αφήνει περιθώρια εκλογής. Να κλάψεις; Να γελάσεις; Να φωνάξεις; Πως να ελευθερωθείς για να ζήσεις, να χαθείς μέσα στο πλήθος... χωρίς υποχρεώσεις, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς κρίσιμες αποφάσεις και καταστάσεις πανικού... Πότε επιτέλους θα καταλάβουν πως είσαι άνθρωπος, κύριος του εαυτού σου; Πότε θα σταματήσουν όλοι να σου ζητάνε; Δήθεν για το καλό σου... Μα ποιός άραγε θα βάλει τη γραμμή, ποιός θα χωρίσει τους δύο δρόμους που ανοίγονται μπροστά σου, ποιός είναι πιο ικανός και πιο κατάλληλος από εσένα τον ίδιο να διαλέξει; Γιατί πάντα οι άλλοι να κάνουν τις επιλογές για σένα; Θα σου πουν<span style="mso-spacerun: yes;"> </span>"για το καλό σου, να μην κακοπέσεις, να μην πονέσεις, να μην πληγωθείς". Μα αν δεν κάνεις λάθη, αν δεν ζήσεις τα λάθη σου, αν δεν κάνεις μια στραβοτιμονία, πως θα ξεχωρίσεις το καλό απ'το κακό; Πως θα σχηματήσεις γνώμη δική σου κι όχι να υιοθετήσεις τη γνώμη των πολλών; Πότε επιτέλους θα σταματήσουν να γεμίζουν τον κόσμο με αφελείς ανθρώπους που θα ξέρουν μόνο το "καλό" που θεωρούν οι άλλοι;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size: 14.0pt; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-font-size: 10.0pt;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>Προσπαθώ λοιπόν να δω μπροστά, χωρίς παρωπίδες, χωρίς παραπετάσματα... Αφήστε με να δω τον κόσμο με τα δικά μου μάτια,τα μάτια της καρδιάς μου,κι ίσως τότε ν'αλλάξουν τα πράγματα για όλους μας.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size: 14.0pt; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-font-size: 10.0pt;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>Νύχτα, μουσική, μια καρδιά που χτυπά τόσο δυνατά και καθαρά σαν να θέλει να πετάξει, <i>να σκίσει τη νύχτα,</i> να βρεθεί με μιας στο πρωί, <i>στην ημέρα</i>, στη χαρά, στη θάλλασα, στην ανεμελιά των παιδικών και εφηβικών χρόνων, μαζί με πρόσωπα που αγάπησε και που μερικά δεν είναι πια κοντά,να τους μιλάω και να με νοιάζονται...</span></div>Unknownnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-4391825229796029712011-05-02T23:19:00.000+03:002011-05-02T23:19:25.735+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgh_F7SMflgPaqnYdJvkTNaf_LoYN-gHRdvSXoQzAG7qggANpodQneOruJcLvgvOT1CNdd9EGvgSv3Dtm2eS1OaR8Lzqw8F8w_Qse0XimcpLvqv2BSaOI-S_JVglwqKUSv8xIdvwCsFllJM/s1600/black_horse_1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgh_F7SMflgPaqnYdJvkTNaf_LoYN-gHRdvSXoQzAG7qggANpodQneOruJcLvgvOT1CNdd9EGvgSv3Dtm2eS1OaR8Lzqw8F8w_Qse0XimcpLvqv2BSaOI-S_JVglwqKUSv8xIdvwCsFllJM/s320/black_horse_1.jpg" width="246" /></a></div><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <style> @font-face { font-family: "ＭＳ 明朝"; }@font-face { font-family: "ＭＳ 明朝"; }@font-face { font-family: "Cambria"; }p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0cm 0cm 0.0001pt; font-size: 12pt; font-family: Cambria; }.MsoChpDefault { font-family: Cambria; }div.WordSection1 { page: WordSection1; } </style> <br /> <div class="MsoNormal"><span lang="EL">Ψηλά σε μια κορφή σαν δόρυ αιχμηρή </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">ένα μαύρο φαρί από ψηλά τον κόσμο θωρεί</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">από γενιά αρχοντική </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Στα βάθια της Αραβίας κρυμμένη</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">στέκεται αγέρωχο και αφογκράζεται τον άνεμο</span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Το μουσούδι του λεπτό, εκλεπτισμένο </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">απ'τα ρουθούνια του όμως η ανάσα του καυτή</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">σαν άλλος Κινέζικος δράκος φρουμάζει</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">έτοιμο στη μάχη να ριχτεί.</span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Τ'αυτιά του πίσω ρίχνει </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">σημάδι νευρικότητας και ανυπομονησίας</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">τα μάτια του σφιχτά στις κόχες καρφωμένα</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">και από τη μαυρίλα την τόση, μόν'το λευκό τους φαίνεται</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">σαν ριπή φωτός. </span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Δες το! Γυαλίζει η χαίτη του! </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Με τον άνεμο ανακατεύεται και σου θυμίζει παντιέρα πειρατική!</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Σαν έβενος το τρίχωμά του γυαλίζει</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">και τα μούσκουλα του στήθους, της πλάτης, των ποδιών του</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">νευρικά ανεβοκατεβαίνουν, και ταράζουν τη σάρκα του</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">σαν μαύρο κύμα σε θάλασσα με αντάρα. </span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Τα πόδια του γερά </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">σαν τις κολώνες του Παρθενώνα στιβαρά</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">τα γόνατα λυγίζουν με τη σειρά, ξεκούραση να δώσουν και στήριγμα.</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Οι οπλές του δες! Καθώς τα πόδια του λυγίζει</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">τα πέταλα του ακούς και είναι σαν του Ηφαίστου το αμόνι που ακούγεται. <span>&nbsp;</span><span style="display: none;">του ﷽﷽﷽﷽﷽ατεν</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Χωρίς χαλινό και σέλα στέκεται και ατενίζει το πέλαγος</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Η κεφαλή του πάνω κάτω σείεται και η χαίτη μαζί της ταξιδεύει</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Νευρώδες και ανυπόμονο τον κύρη του απ'τη θάλασσα να'ρθει περιμένει</span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Κινείται, στα δύο πόδια σηκώνεται, γυρίζει, τη γη με την οπλή του αναμοχλεύει</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Κανείς δεν φαίνεται αλλά αυτό δεν φεύγει</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Κανείς δεν φαίνεται αλλά αυτό δεν λυγάει</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Κανείς δεν φαίνεται αλλά αυτό επιμένει</span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Στυλώνει τα πόδια στα βράχια και αντιστέκεται</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Στη μοίρα αντιστέκεται γι'αυτόν που του λείπει</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Γι'αυτόν που του πήρε και ποιος ξέρει σε ποια μάχη τον έχασε</span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Και αυτό εκεί, το κεφάλι να λυγά και να σηκώνει</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">το σώμα του και πάλι να υψώνει</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">ώσπου να δει τον κύρη του με τ'άρματα στην πλάτη</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">με δυνατή φωνή να το καλεί </span></div><div class="MsoNormal"><i><b><span lang="EL">"Εμπρός μες τη φωτιά λοιπόν καλό μου άτι!" </span></b></i></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL" style="display: none;"><span>&nbsp;</span>του ﷽﷽﷽﷽﷽ατεν</span><span lang="EL"></span></div></div>Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-25473282924979089682011-01-17T23:32:00.002+02:002011-01-18T16:28:59.995+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-pSQ-LtyRyvYT3RG5KjcjtKMX67oVkYtcNpehYoPnwpkC5V0JwJydSBK66qFtYSUAT8NGO4RKpbZ6qtyQyvDNpt0zyFKMKzdEcybf_9jS4_xH9Mbgc_EkNBtVkY5EQHWPXrS2jQT3PdVJ/s1600/metropolitain_1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-pSQ-LtyRyvYT3RG5KjcjtKMX67oVkYtcNpehYoPnwpkC5V0JwJydSBK66qFtYSUAT8NGO4RKpbZ6qtyQyvDNpt0zyFKMKzdEcybf_9jS4_xH9Mbgc_EkNBtVkY5EQHWPXrS2jQT3PdVJ/s1600/metropolitain_1.jpg" /></a></div><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="MsoNormal">Το κλείσιμο της αυλαίας τη βρήκε για άλλη μια φορά σε βαθειά υπόκλιση με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος. Άλλο ένα βράδυ, άλλη μια επιτυχία. Άλλο ένα χειροκρότημα, άλλο ένα φινάλε. </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal">Σηκώθηκε αργά. Περνώντας αργά από τις κουίντες, η βαριά δαντέλα στο χρώμα του ζαφειριού που φορούσε, ηχούσε σαν τα πόδια της να περπατούσαν πάνω στα χρυσοκαφετιά φύλλα του φθινοπώρου. Έφτασε στο καμαρίνι της και έκλεισε απαλά την πόρτα πίσω της στη βοή του διαδρόμου. Όχι, σήμερα δεν θα δεχόταν κανέναν, ήθελε να μείνει μόνη. Κάθισε μπροστά στον καθρέφτη της και βάλθηκε να ξεβαφτεί. Το βαρύ θεατρικό μακιγιάζ είχε για άλλη μια φορά ποτίσει το δέρμα της και καθώς το αφαιρούσε, στάθηκε να κοιτάζει το μισό πρόσωπό της βαμμένο και το άλλο μισό «γυμνό» και απαλλαγμένο από φτιασίδια. Ένα πρόσωπο που αναγνώριζε το μισό. Σαν τον θεό Ιανό με τις δυο όψεις. Βιάστηκε να ελευθερώσει το πρόσωπό της από τη μάσκα του. Τώρα το μακρύ ζαφειρένιο φουστάνι που φορούσε φάνταζε παράταιρο με το αμακιγιάριστο πρόσωπό της. Μπήκε πίσω από το παραβάν της και αργά κατέβασε το φερμουάρ αφήνοντας το φουστάνι να γλιστρήσει από τους ώμους της, στους γοφούς της και από εκεί στο πάτωμα. Φόρεσε ένα απλό γκρίζο πλεκτό φόρεμα και έδεσε τη ζώνη του γύρω από τη μέση της. Έριξε στους ώμους της το παλτό της, στριφογύρισε γύρω από το λαιμό της ένα μακρύ κασκόλ και έβαλε το καπέλο της. Κοιτάχτηκε στιγμιαία στον καθρέφτη. Το σώμα της ήταν ακόμα νεανικό, αλλά το πρόσωπό της ήταν ωχρό, ελλείψει μακιγιάζ, ενώ οι εκφραστικές απαιτήσεις των ρόλων της είχαν αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια τους, στα μάτια της, γύρω από το στόμα της, στο μέτωπό της. Ευτυχώς το καπέλο έκρυβε τα περισσότερα.</div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal">Βιάστηκε. Δεν ήθελε κανέναν να την σταματήσει στο διάδρομο, ούτε κάποιον απ’ τον θίασο, ούτε κάποιον θαυμαστή, ειδικά αυτοί με τον περίσσιο θαυμασμό τους και τις αναλύσεις της εξαιρετικής ερμηνείας της, ειδικά σήμερα, δεν θα βοηθούσαν σε τίποτα. </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal">Βγήκε από την πίσω πόρτα. Έβρεχε. Καθόλου περίεργο, στο Παρίσι συνήθως βρέχει. Βάλθηκε να περπατάει ρυθμικά και γρήγορα, αφήνοντας πίσω της το Παρισινό Μπουλβάρ που κάθε βράδυ την αποθέωνε αλλά αρκούσε το πέσιμο της αυλαίας για να μείνει και πάλι μόνη. Σαν ένα παράθυρο που κλείνοντας άφηνε απ’ έξω όλη τη βοή του δρόμου. Οι υδρορροές έσταζαν επικίνδυνα και άνοιξε την ομπρέλα της. Στα μικρά παρισινά καφέ με τις κουρτινούλες στερεωμένες στα μισά του παραθύρου διέκρινες πρόσωπα, ζεσταμένα από το κρασί ή τη θαλπωρή της μικρής αίθουσας να γελούν, να μορφάζουν, να φαίνονται ευχαριστημένα και ζωηρά. Κοντοστάθηκε. Ένα βλέμμα από το καφέ έπεσε πάνω της. Έστρεψε το κεφάλι της για να αποφύγει να την αναγνωρίσουν. Υπήρχε περίπτωση να βγουν στη βροχή να της ζητήσουν αυτόγραφο. </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal">Σε λίγο διέκρινε την είσοδο του μετρό. Το γνώριμο σήμα του φάνταζε σαν ξωτικό της κόλασης στη σκοτεινή και υγρή πλατεία. Κατέβηκε τα σκαλιά γρήγορα, ενώ τα τακούνια της αντηχούσαν σαν σφυροκοπήματα. Τακ, τακ, τακ. Στην αποβάθρα 2-3 άνθρωποι, νυσταγμένοι, κουρασμένοι. Κατέβασε το καπέλο της στα μάτια της και σήκωσε το γιακά της. Σήμερα δεν θα επέτρεπε στον εαυτό της καμία δημοσιότητα. Καθώς το βαγόνι την έφερνε όλο και πιο κοντά στον προορισμό της, σκέφτηκε πόσο θα ήθελε να μην ήταν στο μετρό αλλά στο τρένο, να φεύγει μακριά από τα φώτα και τον κόσμο. Κατέβηκε. </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal">Ανεβαίνοντας τα σκαλιά προς το δρόμο μία ριπή κρύου αέρα και βροχής την χτύπησε στο πρόσωπο. Ήταν τόσο κρύο που για μια στιγμή πιάστηκε η αναπνοή της. Κι άλλα σκαλιά. Η <span lang="EN-US">Sacre</span> – <span lang="EN-US">Coeur</span><span lang="EN-US"> </span>σκαρφαλωμένη στην κορυφή του λόφου, φάνταζε σαν τεράστιο λευκό φάντασμα. Έστριψε αριστερά και προχώρησε. Τα σοκάκια της συνοικίας είχαν ζωή εκείνη την ώρα, αφού λίγο – πολύ εκείνη την ώρα ξεκινούσαν να ζουν οι κάτοικοί της. <span lang="EN-US">Rue</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Pierre</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Picard</span>. Κοντοστάθηκε. Έβγαλε το κλειδί της, κοίταξε πίσω της φοβούμενη μήπως κάποιος την είχε ακολουθήσει. Κανείς. Πότε θα σταματούσε να κοιτάζει πίσω απ’τον ώμο της; Η βαριά πόρτα άνοιξε, μπήκε στο ασανσέρ, έκλεισε τη βοηθητική πόρτα, δεύτερος όροφος. Κοντοστάθηκε. Είχε αργήσει, το ήξερε. Άνοιξε την πόρτα. Το σπίτι ήταν σκοτεινό εκτός από ένα μικρό φως που έμπαινε από τη λάμπα του δρόμου. Άφησε τα κλειδιά της, το καπέλο και τα γάντια της στο σεκρετέρ αριστερά απ’τη πόρτα. Προχώρησε αργά, ο ήχος από τα τακούνια της χάθηκε μέσα στο χαλί. Το δωμάτιο μύριζε από τα λουλούδια που λάμβανε συχνά και λυπόταν να τα πετάξει, μόνο τα κρατούσε για να δίνουν χρώμα και μυρωδιά στο χώρο. </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal">Κοίταξε αργά γύρω της. Τα μάτια της σταμάτησαν πάνω στο χαμηλό τραπέζι. Και εκεί τα είδε. Ένα μπουκάλι κρασί μισό άδειο. Ένα τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα. Δύο ποτήρια, το ένα χρησιμοποιημένο. Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και ένα λευκό κομμάτι χαρτί. Κάθισε στον καναπέ και πήρε το λευκό χαρτί στα χέρια της. Το φως του δρόμου δεν έφτανε για να το διαβάσει. Άναψε το λαμπατέρ δίπλα της. Και διάβασε. «Πάλι άργησες. Δεν ήταν η πρώτη, δεν θα είναι η τελευταία. Ίσως όμως είναι η τελευταία φορά που σε περίμενα. Χρόνια σου πολλά, να τα εκατοστήσεις.» &nbsp;</div>Unknownnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-86476016013827986582011-01-11T23:59:00.000+02:002011-01-11T23:59:45.242+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtQwfqIS6CZGlxv0t0-twpjdcDnNHpZQFnblQA27jpUqvrKtHT9_yGZXzV_kF2eWURt0_YrXiwZS1CkmPbS6RVZ7i6BxI6B-NuR71XVyifkgB7G1EOX5hcsLo67vFvpQgN7-LHqcWJES3K/s1600/Mayerling_1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="194" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtQwfqIS6CZGlxv0t0-twpjdcDnNHpZQFnblQA27jpUqvrKtHT9_yGZXzV_kF2eWURt0_YrXiwZS1CkmPbS6RVZ7i6BxI6B-NuR71XVyifkgB7G1EOX5hcsLo67vFvpQgN7-LHqcWJES3K/s320/Mayerling_1.jpg" width="320" /></a></div><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <br /> <div class="MsoNormal"><span>Η Ίρμα προχωρούσε με γρήγορα βήματα μέσα στο δάσος. Το βαρύ φόρεμά της από σκούρο καφέ βελούδο στο χρώμα του κάστανου που ταίριασε τόσο πολύ με τα μάτια της, είχε αποκτήσει στο τελείωμά του μία λευκή απόχρωση σαν δαντέλα από το χιόνι που σκέπαζε τους δρόμους του δάσους. Οι ώμοι της ήταν σκεπασμένοι με μία λευκή γούνινη κάπα που αγκάλιαζε στοργικά θα έλεγες το κορμί της και τα χέρια της ήταν καλυμμένα από δερμάτινα γάντια. </span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span>Από το στόμα της η ανάσα της έβγαινε ζεστή σαν καπνός από καμινάδα. Γρήγορη και κοφτή από την προσπάθειά της να απομακρυνθεί όσο το δυνατό πιο γρήγορα από τη σκηνή μάρτυρας της οποίας έγινε άθελά της και από την ώρα εκείνη περνούσε μπροστά από τα μάτια της ξανά και ξανά σαν κακός εφιάλτης. </span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span>Πως να ξεχάσει αυτό που είδε; Πως να έμενε στο χώρο που εκείνος αγκάλιασε μιαν άλλη γυναίκα τόσο στοργικά και τρυφερά σε μία απόμερη γωνιά όταν κανένας δεν κοιτούσε; Πως να πιστέψει ότι εκείνος που εκείνο το βράδυ θα ανακοίνωνε την απόφαση του να ενώσει τη ζωή του μαζί της, είχε τα χέρια του γύρω από μια άλλη γυναίκα; </span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span>Το δάσος ήταν αφιλόξενο και κρύο. Ο χειμώνας που βρισκόταν στο απόγειό του είχε φροντίσει να σκεπάσει τα δέντρα με χιόνι, ώστε τα κλαδιά τους να βαραίνουν σας από τα χρόνια λες και όχι από το βάρος. Η Ίρμα χανόταν όλο και περισσότερο στην καρδιά του, μία καφετιά κουκίδα σε έναν λευκό καμβά, πλαισιωμένη από γαλάζιες και ασημιές πινελιές, εκεί που το φεγγάρι έριχνε το φως του πάνω στα δέντρα. Σιγά – σιγά το βήμα της βάρυνε, όσο και η καρδιά της. Τα πόδια της βαριά απ’ την προσπάθεια άρχισαν να βυθίζονται στο λευκό σεντόνι του χιονιού και να αρνούνται να ξαναβγούν. Κατάκοπη πια αλλά και φοβισμένη σταμάτησε να τρέχει Γύρισε το βλέμμα της γύρω αλλά δεν μπορούσε να δει καλά αφού τα μάτια της δεν είχαν ακόμα συνηθίσει στο σκοτάδι. Σε λίγο διέκρινε μπροστά της ένα περίπτερο, ένα ξύλινο περίπτερο, με κολώνες και ξύλινη σκεπή που το χρησιμοποιούσαν κυρίως σε γιορτές και διασκεδάσεις. Ανέβηκε τα λίγα σκαλιά του και κάθισε σε έναν από τους κυκλικούς πάγκους. Κρύωνε και φοβόταν αλλά αυτά ήταν λίγα μπροστά στην προδοσία που ένιωθε στην καρδιά της. Τύλιξε την κάπα της πιο σφιχτά πάνω της και έμεινε εκεί. Σε λίγο τα μάτια της άνοιξαν σαν τις πηγές που αναβλύζουν όταν τα χιόνια από τα βουνά έρχονται αντιμέτωπα με το φως της άνοιξης. Δάκρυα. Δάκρυα για εκείνην που πίστεψε, δάκρυα για εκείνον που πρόδωσε. Δάκρυα που σαν πεφταστέρια δεν προλάβαινες να τα δεις. </span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span>Ούτε η ίδια ήξερε πόση ώρα βρισκόταν εκεί. Εκείνο που κατάλαβε ήταν ότι δεν ήταν μόνη. Κλαδιά που σπάγαν και θρόισμα από φύλλα την έκαναν να αναριγήσει περισσότερο και όχι από το κρύο. Ξάφνου, μέσα απ’το σκοτάδι, ένα ελάφι πρόβαλε μπροστά της. Ένα ελαφάκι, να περπατάει λικνιστικά σαν να ακροπατά για να μην ξυπνήσει κάποιον που κοιμόταν ελαφρά. Την πλησίασε. Τα μάτια του ήταν μεγάλα και σκούρα καστανά όπως τα δικά της. Νόμιζε ότι είδε την αντανάκλασή των δικών της ματιών μέσα στα δικά του. Την πλησίασε κι άλλο. Ναι την κοίταζε στα μάτια! <br /> «Γιατί πονάς;», ήταν σαν να της έλεγε. Ο χρόνος είχε σταματήσει. Το μικρό ελάφι βάλθηκε να σκουπίζει τα δάκρυά της με τη γλώσσα του. Όταν πια δεν υπήρχε ίχνος από τους αλμυρούς χειμάρρους στα μάτια της, ακούμπησε το λαιμό του στον ώμο της.</span></div><div class="MsoNormal"><span>Εκείνη το αγκάλιασε, ζεστάθηκε από το κορμί του και απόμεινε εκεί άλλοτε να το κοιτάει και άλλοτε να αφουγκράζεται την ησυχία της νύχτας. </span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span>Εκεί τους βρήκαν το επόμενο πρωί. Όταν πλησίασαν για να την ανασηκώσουν, είδαν ότι η Ίρμα ήταν ακόμα ζωντανή. Παγωμένη σχεδόν αλλά ζωντανή. Το μικρό ελάφι την είχε κρατήσει ζεστή με το σώμα και την ανάσα του. Την είχε παρηγορήσει και την είχε σώσει. </span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span>Όταν την έφεραν πίσω στο σπίτι, το μικρό ζώο δεν έφυγε απ’το πλάι της. Όπως είχε ζεστάνει το κορμί της, έτσι θα προσπαθούσε να ζεστάνει ξανά και την καρδιά της. <span>&nbsp;</span></span></div>Unknownnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-75043691393603342182010-11-20T10:28:00.001+02:002010-11-20T10:30:43.215+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiljSQHTNoT8x5fEdLUtp6tpYpSrd8BlnJFB03nZFPoKVKbXnUJArOGoIGYxqc3MvfAkhQ3xLeoSWpr-LVT7rp1JrJ1mNqVETACjipuKuhOtKuSJlOo8Gwhg_QbKqjm32paohqtgDjkajH1/s1600/Wooden+Bench.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiljSQHTNoT8x5fEdLUtp6tpYpSrd8BlnJFB03nZFPoKVKbXnUJArOGoIGYxqc3MvfAkhQ3xLeoSWpr-LVT7rp1JrJ1mNqVETACjipuKuhOtKuSJlOo8Gwhg_QbKqjm32paohqtgDjkajH1/s320/Wooden+Bench.jpg" width="320" /></a></div><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <b>Σε ένα ξύλινο παγκάκι,&nbsp;</b><br /> <b>κόσμος περνά, προσπερνά,&nbsp;</b><br /> <b>σε ένα ξύλινο παγκάκι,&nbsp;</b><br /> <b>εφημερίδες σκεπασμένο από κάποιον ζητιάνο που να ξαποστάσει ζητούσε,&nbsp;</b><br /> <b>σε ένα ξύλινο παγκάκι,&nbsp;</b><br /> <b>που σκαλισμένα τα κάππα και δέλτα από καιρό έχουν φθαρεί,&nbsp;</b><br /> <b>σε ένα ξύλινο παγκάκι,&nbsp;</b><br /> <b>σε κάποιο παρκάκι,&nbsp;</b><br /> <b>μια νυχτιά όλη μου την τρυφερότητα απόθεσα. </b>Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-47387926620316878802010-07-30T12:55:00.000+03:002010-07-30T12:55:02.564+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJaq6iIzyJvULmrhHBwZaxMAwDO2oPxwgq085udFhBnGifqV79vPmC_N537FDyMmM2uL2kgCACvljpCKumXt7yZ1_JTdLbhwivsmdLnaIIoTaPGdF6N6ZugBO2GMV6DHtE7oU2drOnkSFV/s1600/leap_of_faith_1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJaq6iIzyJvULmrhHBwZaxMAwDO2oPxwgq085udFhBnGifqV79vPmC_N537FDyMmM2uL2kgCACvljpCKumXt7yZ1_JTdLbhwivsmdLnaIIoTaPGdF6N6ZugBO2GMV6DHtE7oU2drOnkSFV/s320/leap_of_faith_1.jpg" /></a></div><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">In trance,&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">In turbulence,&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">disorientated,</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">dysfunctional,&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">daring,&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">dancing with uncertainty,&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">dancing with faith,&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">so many signs,&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">so many sighs,&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">taking the leap of faith,&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">taking chances,</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">taking everything into consideration,&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">I STAY! </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> </span></span>Unknownnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-68621775374192742072010-07-01T00:07:00.003+03:002010-07-01T00:10:48.536+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi4X6oz2vyRMHF3ZXcRW1S_SILAL2gicogsUBBf6gxxl7N5qc80BBj9iS108pVgkOfR-DnDhyXYYLuO5-EBEAX2bT4Imk9_OL9pzKUoCEt9scXj-rttWfpDgamkpHTFeYyAmUAiLxMr2Z3D/s1600/soul.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi4X6oz2vyRMHF3ZXcRW1S_SILAL2gicogsUBBf6gxxl7N5qc80BBj9iS108pVgkOfR-DnDhyXYYLuO5-EBEAX2bT4Imk9_OL9pzKUoCEt9scXj-rttWfpDgamkpHTFeYyAmUAiLxMr2Z3D/s320/soul.jpg" /></a></div><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-size: x-small;"><br /> </span><br /> <br /> <br /> <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CIOANNA%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;">Σαν τη στάχτη γκρίζα στέκουν απειλητικά για κάθε ξύλινο σκαρί που θα διαβεί τα στενά τους. Σαν κόχες κοφτερές οι κορφές τους ορθώνονται, σκαμμένες από τη βροχή και φαγωμένες από τα στοιχειά της φύσης… Σαν σιδερόφρακτοι ιππότες τη στεριά τους φρουρούν και κανείς γνωστικός τις κορφές τους δεν τόλμησε να πατήσει. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;">Εκεί τη βλέπουν να περπατά τις νύχτες…μία φιγούρα σαν τον άνεμο, μία παρουσία που μπλέκεται με τον αέρα που τα πανιά των ιστιοφόρων γεμίζει, μία γυναίκα που άσκοπα το σώμα της σέρνει στις απάτητες κορυφές του γκρίζου όγκου που μέχρι τον ουρανό ορθώνεται και κρύβει πολλές φορές τον ήλιο. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;">Η φιγούρα στέκεται στην άκρη του γκρεμού και μιλάει στη θάλασσα…φωνάζει, ρωτάει, απαιτεί για απόκριση αλλά απάντηση δεν παίρνει. Άλλες φορές τη μαστιγώνει η βροχή, άλλες φορές ο άνεμος, που θαρρείς θα τη σηκώσει ψηλά με δύναμη για να τη γκρεμίσει και να την κάνει χίλια κομμάτια στις κοφτερές άκρες των βράχων. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;">Αλλά αυτή δεν φοβάται…με πείσμα που αψηφά τον θάνατο, σκαρφαλώνει, παραπατά και αντιστέκεται στη φύση και στην άκρη στέκεται για να φωνάξει με όλη τη δύναμη της ψυχής της στον γαλάζιο γίγαντα που απλώνεται μπροστά της. Της μιλά και αυτή αποκρίνεται, την βρίζει και αυτή απαντά, την κατηγορεί και αυτή γελά ειρωνικά, σηκώνοντας το επιβλητικό μέγεθός της με κύματα που τη γυναίκα να καταπιούν με μιας θα μπορούσαν! <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: small;">Αλλά εκείνη εκεί…γαντζωμένη στις κρύες άκρες, με απόγνωση να ρωτά, «Γιατί;!» και ο υδάτινος όγκος να αποκρίνεται, «Γιατί είσαι πολύ μικρή και ασήμαντη να ρωτάς! Γιατί είσαι πολύ μικρή και ανόητη να θες να μάθεις! Γιατί τίποτα δεν σου χρωστώ και σταμάτα να έρχεσαι εδώ για να ρωτάς!» Μία λέξη στα ματωμένα από τον αέρα χείλη της, μία παράκληση στα ματωμένα από τα κοφτερά βράχια χέρια της σαν επίκληση σε αυτήν που για χρόνια πολεμά… «ΓΙΑΤΙ;» <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><span style="font-size: small;">Σαν ιαχή πολέμου αυτό το «Γιατί» αντηχεί…σαν τον άνεμο που τρομακτικά σφυρίζει μέσα από τους γκρίζους βράχους, σαν να ακούς τη φωνή των σειρήνων που άλλη δουλειά δεν έχουν παρά να προσκαλούν τα αθώα θύματά τους. Αλλά αυτό το «γιατί» απάντηση δεν παίρνει…και η φιγούρα της γυναίκας εκεί…τα μαύρα μαλλιά να μαστιγώνουν το πρόσωπό της βρεγμένα πια απ’ τη βροχή, το σώμα της γερμένο, σαν δεντράκι που από τον άνεμο λύγισε, στα γόνατα σκυμμένη, οι παλάμες στο κενό κρέμονται, τα μάτια της δυο κάρβουνα φωτιές καίνε, και από το στήθος της κραυγή πολέμου ορθώνεται… «ΓΙΑΤΙ;;;!!!» </span><o:p></o:p></span></div>Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-29025111495344279822010-06-05T19:57:00.001+03:002010-06-05T19:58:52.391+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh0BmDqdqNhP9jYTyOrJazYx3yjDY71i7sqsfPFkzaXmEBHEmaY6aY2Kx46AI6iSdt6aWvm-4jo6aTyFsW6YBSrXuhWQBNF4Fy9HUSIn-evU7KCHEAEtCw5Sp7DmH7BZsvnmEskB8DcW8fG/s1600/white+wolf_1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh0BmDqdqNhP9jYTyOrJazYx3yjDY71i7sqsfPFkzaXmEBHEmaY6aY2Kx46AI6iSdt6aWvm-4jo6aTyFsW6YBSrXuhWQBNF4Fy9HUSIn-evU7KCHEAEtCw5Sp7DmH7BZsvnmEskB8DcW8fG/s320/white+wolf_1.jpg" /></a></div><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">Σαν αγρίμι η ψυχή μου κρύβεται στις σκιές...</span></span><br /> <br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">Ξεμυτίζει νωρίς και αφουγκράζεται την ησυχία...</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> Περπατά προσεκτικά γιατί ακόμα και αυτά τα χαμόκλαδα που πατά και σπάνε τη σκιάζουν...</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">Έχε πεποίθηση καρδιά μου στην αγάπη, έχε πίστη!</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">Αγρίμι...</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">Σαν τα αγρίμια που το χέρι με τροφή τους προτείνεις,</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">και εκείνα το αρπάζουν και πηγαίνουν στην φωλιά τους να το φαν...</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">Σαν αυτά η ανυπότακτη ψυχή μου φέρνεται...</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">Ο φόβος φυλάει τα έρημα...</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">Και τα Ελεύθερα λέω εγώ...</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;"> </span></span>Unknownnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-34216159661125405572010-05-30T23:01:00.002+03:002010-05-31T18:22:07.088+03:00<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi2r2msMcZp8XvudM2Sfky_JnUxaJJr1sjubKfngc6VnmfV1xUkO1YV7yinAS_nW_ULHlSYnDrsQgrtgoNjVQMjPA63oUOfVoM546XZgFly-sH4MYJaO_nBfKrZgzh4uCjcIxsL67wYwCWK/s1600/Runners_3.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi2r2msMcZp8XvudM2Sfky_JnUxaJJr1sjubKfngc6VnmfV1xUkO1YV7yinAS_nW_ULHlSYnDrsQgrtgoNjVQMjPA63oUOfVoM546XZgFly-sH4MYJaO_nBfKrZgzh4uCjcIxsL67wYwCWK/s320/Runners_3.jpg" /></a><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CIOANNA%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Verdana; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:536871559 0 0 0 415 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Οι δρομείς των μεγάλων αποστάσεων θεωρούνται μοναχικά όντα. Οι Μαραθωνοδρόμοι καλούνται να διανύσουν 42 χιλιόμετρα έχοντας για μοναδική συντροφιά τους, την ανάσα, τον ήχο των βημάτων τους, τη σκέψη τους ή τη μουσική, που τους βοηθά να συγκεντρώνονται ή να αποσπούν το μυαλό τους από τον κάματο. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Αυτή ήταν και δική μου πεποίθηση. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Μέσα από το τρέξιμο, από την συγκέντρωση και την ηρεμία που προσφέρει στο μυαλό μου η κίνηση από τη στιγμή που θα βρω τον ρυθμό μου και ύστερα, είναι για μένα η στιγμή που θα αρχίσω την σιωπηρή συνομιλία με τον εαυτό μου. Είναι η στιγμή που θα ανασύρω τα προβλήματα μου και θα ψάξω να βρω λύσεις. Είναι η στιγμή που θα αφουγκραστώ την εσωτερική φωνή μου. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Στον 1^ο μου Ημιμαραθώνιο πίστεψα ότι τα πράγματα δεν θα ήταν διαφορετικά. Πρώτη απόπειρα να ξεπεράσω τα 20 χιλιόμετρα και όσο δισταγμό και φόβο είχα άλλη τόση χαρά και προσμονή για να δω τι και αν θα τα καταφέρω. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Ο 5^ος Αχίλλειος Δρόμος που διεξάγεται από τον Δήμο Αχιλλείων στην Κέρκυρα ήταν η δική μου ευκαιρία. Και η χαρά μου μεγάλη, γιατί η Κέρκυρα αποτελεί για μένα τόπο – σταθμό. Αγαπημένος καλοκαιρινός προορισμός, τόσο που πια να γνωρίζω ανθρώπους και να έχω αποκτήσει στέκια. Οι Μπενίτσες όπου θα τερματίζαμε τον αγώνα, ήταν το πρώτο μέρος που έμεινα στην Κέρκυρα, όταν πρωτοπάτησα το νησί στα 15 μου χρόνια. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Το πρωί της Κυριακής της 23^ης Μαΐου στάθηκα στην Αφετηρία που είχε στηθεί στο χωριό Κυνοπιάστες με ανάμεικτα συναισθήματα…ενθουσιασμό, αγωνία, φόβο. Ο αφέτης δεν άργησε να δώσει το σύνθημα και ένα πολύχρωμο αλλά και πολύγλωσσο πλήθος – αφού στον αγώνα πήραν μέρος περί τους 60 Ιταλούς δρομείς αλλά και μία Αμερικανίδα που ήρθε από το </span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Detroit</span><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"> για να τρέξει στην Κέρκυρα – όρμησε σχεδόν για να «καταλάβει» την 1^η ανηφόρα που δεν άργησε καθόλου να κάνει την εμφάνισή της. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Η διαδρομή, δύσκολη, με ανηφόρες – φουρκέτες αλλά η ομορφιά του κατάφυτου τοπίου, η δροσιά από τα δέντρα και τα καλοσυνάτα χαμόγελα των χωρικών από τα χωριά που περνάγαμε, ήταν αρκετά για να αποσπάσουν το μυαλό από τη δυσκολία. «Κοίτα να δεις», σκέφτηκα, «παρεούλα!». <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Η αλήθεια είναι ότι στάθηκα τυχερή. Οι φίλοι δρομείς που ταξίδεψα μαζί τους και που βρήκα στο νησί ήταν συνέχεια κοντά μου. Δεν χρειαζόταν να είναι συνέχεια εκεί με τη φυσική τους παρουσία. Τον περισσότερο καιρό βρίσκονταν δίπλα μου με τη σκέψη. «Τι ώρα είναι;», «Τώρα!», απαντούσα στον φίλο μου το Γιώργο, παραθέτοντας τη γνώση μας από κάποιο βιβλίο. «Θα γυρίσω να σε τραβήξω όταν τερματίσω», αντηχούσε στ’ αυτιά μου η υπόσχεση της Άντζυς ότι θα είναι μαζί μου στα τελευταία μέτρα. «</span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">You</span><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">’</span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">ll</span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">be</span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">fine</span><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">, </span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">you</span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">can</span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">sure</span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">run</span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">a</span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">half</span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">marathon</span><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">» με διαβεβαίωνε η </span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Denise</span><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">, «Να είσαι δυνατή αδελφούλα» μου είπε ο νεοαποκτηθείς δρομικός αδελφός μου Νίκος. Και άλλος ένας Νίκος, που με ακολούθησε κατά πόδας και στα 21 χιλιόμετρα. Και δεν με άφησε στιγμή από τη έννοια του. Και δύο φορές που ένιωσα αδύναμη αρκούσε απλά να απλώσω το χέρι μου και να κάνω μαζί του χέρι με χέρι λίγα βήματα. Και μετά πάλι μόνη…μα ήμουν μόνη; <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Στη διαδρομή έρχονταν κοντά μου, στη σκέψη μου άνθρωποι που με ενέπνευσαν, που μου έδωσαν μαθήματα με τη δύναμη, το θάρρος και τη μεγαλοψυχία τους, όχι μόνο δρομικά αλλά και στη ζωή γενικότερα. Παρεούλα τους είχα. Παρεούλα είχα και τη </span><span lang="EN-US" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Debbie</span><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"> που το 1980 τρέχοντας την Κλασσική στην Αθήνα, φύτεψε το σπόρο του τρεξίματος μέσα μου. Κοντά μου και δικοί μου άνθρωποι, που πάλεψαν και αυτοί και βγήκαν νικητές. Πόσους είχα κοντά μου αλήθεια! Και μερικούς που «συνταξιδεύαμε» στα 21 αυτά χιλιόμετρα…ένα αγόρι που πήγαινε για ώρα μπροστά μου και που κάποια στιγμή ένιωσα δυνατή να τον περάσω. Δίστασα όμως, το έβλεπα σαν ύβρη, σαν αλαζονεία. Όμως δεν μπορούσα να μείνω πίσω και τον περνάω, και την ώρα που προσπερνώ, απλώνω το χέρι μου και περιμένω να μου το χτυπήσει, να μου δώσει το ΟΚ. Και μου το χτυπάει! Ήταν σαν να’λεγε, «φύγε»! <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Τα τελευταία χιλιόμετρα δίπλα στη θάλασσα, με τον ήλιο να λαμποκοπά πάνω από το κεφάλι μου ήταν πραγματικά μαγικά. Και να! Μπροστά διακρίνω την Άντζυ με τον Γιώργο να έρχονται…και ενσωματώνονται στην παρεούλα των δύο που πήγαν μαζί για 19 περίπου χιλιόμετρα…και γινόμαστε τέσσερις…και πάμε. Λίγο πριν τον τερματισμό ο Γιώργος με σπρώχνει, «φύγε, να τερματίσεις δυνατά»…και τον άκουσα, και έφυγα, και τερμάτισα με το όνομα μου να αντηχεί στ’ αυτιά μου από τα μεγάφωνα σαν όνειρο. Σάστισα…αλλά για λίγο…γιατί εκεί μπροστά ήταν δύο χέρια ανοιχτά για να με αγκαλιάσουν και να με συγχαρούν σε μία ξένη γλώσσα, της γυναίκας που διέσχισε έναν ωκεανό για να τρέξει μαζί μας. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Σαστιμάρα αλλά και ικανοποίηση…πόσα χαμόγελα, πόσες φωνές χαράς και συγχαρητηρίων. «Τα κατάφερα», σκέφτηκα, αλλά όχι μόνο για τα 21, αλλά και για την τόση αγάπη και αποδοχή που εισέπραξα από γνωστούς και αγνώστους, που με πέρασαν που τους προσπέρασα, που ταξιδέψαμε μαζί στους δρόμους των Φαιάκων. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Και έτσι, εκεί, ανάμεσα σε αγαπημένους φίλους και συναθλητές, έβγαλα τούτο το συμπέρασμα. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Τελικά, το τρέξιμο ΔΕΝ είναι μοναχικό άθλημα!&nbsp;</span><br /> <br /> <span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">(Δημοσιεύτηκε στο site του Συλλόγου Δρομέων Υγείας Πειραιά στις 30 Μαϊου 2010)&nbsp; </span><br /> <span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"></span><br /> <span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"></span><br /> <span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"></span><br /> <span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"></span><br /> <span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"></span><br /> <span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"></span><br /> <span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"><o:p></o:p></span></div>Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-14752350106330899712010-05-03T23:41:00.001+03:002010-05-04T20:28:05.831+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEijssXTiFYJ0fRmbWkgsFooDWeA50KhulrfdJCvdqWNF8UlYL5yjnMdkR8l_pRJ_NImo9a3EzfrKQ_QULIGPSSrmOKTrTu1heCzl4a6kR0pU3p_xeUeVOFupVosb4mhbXYQKHyF9iKEqM52/s1600/soul+running_6.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEijssXTiFYJ0fRmbWkgsFooDWeA50KhulrfdJCvdqWNF8UlYL5yjnMdkR8l_pRJ_NImo9a3EzfrKQ_QULIGPSSrmOKTrTu1heCzl4a6kR0pU3p_xeUeVOFupVosb4mhbXYQKHyF9iKEqM52/s320/soul+running_6.jpg" /></a></div><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CIOANNA%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /> <div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Ο κάθε αγώνας είναι διαφορετικός. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Το κάθε μέρος, η κάθε διοργάνωση, έχουν μία διαφορετική συμβολική σημασία. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Έτσι και ο 1ος Πολυεθνικός Ημιμαραθώνιος που διεξήχθη στο Τροκαντερό την Κυριακή στις 2 Μαϊου είχε για μένα μία ξεχωριστή σημασία. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Το μέρος είναι εκεί που για μένα άρχισαν όλα. Ο στίβος του Παλαιού Φαλήρου, στον οποίο πριν από 4 χρόνια ένα βράδυ του Μαρτίου μπήκα δειλά και έτρεξα για ώρα πολύ, έχοντας πολλά φορτωμένα στο μυαλό μου. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Ο αγώνας της Κυριακής προμηνυόταν εξαιρετικός. Η μέρα καθαρή, μαγιάτικη, ο ουρανός καθαρός, η ατμόσφαιρα ζεστή. «Καλοκαίρι», σκέφτηκα. Οι φίλοι όλοι εκεί, με τις πολύχρωμες εμφανίσεις τους, άλλοι με τις μπαντάνες στο κεφάλι τους, άλλοι με τα γούρια τους στα χέρια τους αλλά όλοι με χαμόγελα και ανυπομονησία για έναν αγώνα δίπλα στη θάλασσα!<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Και εγώ, μετά από μία αποχή λόγω αναπνευστικού προβλήματος, έτοιμη να τεστάρω την αντοχή μου αλλά και την ψυχή μου. Η συμμετοχή μου γνωστή, Σκυταλοδρομία Ημιμαραθωνίου, μαζί με την δεύτερη κοπέλα της τετράδας των Γρήγορων Χελώνων. Ωραία σκέψη η σκυταλοδρομία, κάνει το μοναχικό χαρακτηριστικό του δρομέα πιο ελαφρύ. Κάποιος σε περιμένει να σε «αλλάξει»! <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Η εκκίνηση δόθηκε γύρω στις 9 και με μεγάλη χαρά που θα έτρεχα στο «σπίτι» μου, ξεκίνησα μέσα στο πλήθος, ενώ από παντού άκουγα «καλή επιτυχία», «να προσέχεις, μην πας γρήγορα, ακόμα αναρρώνεις», αλλά και εγώ η ίδια να εύχομαι, να παροτρύνω, να ενθαρρύνω τους άλλους. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Η διαδρομή γνωστή, το μέρος οικείο και ξεκινώντας καλά, με τη γνωστή μου φόρα, πηγαίνω γρήγορα. Και νιώθω καλά, και συνεχίζω να πηγαίνω γρήγορα. Η ανάσα μου δεν με εμποδίζει σημαντικά αλλά μετά το πέμπτο χιλιόμετρο, η ζέστη με καταβάλει σιγά – σιγά, η ανάσα μου δύσκολα βγαίνει και τα πόδια μου βαραίνουν. Αρχίζω σιγά – σιγά να επιβραδύνω και για πρώτη φορά «το ένα πόδι μπροστά από το άλλο» φαίνεται δύσκολο. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Και εκεί είναι που αρχίζει το μυαλό να παίζει παιχνίδια. Να σταματήσω; Να περπατήσω; Πάλη ανάμεσα στην ψυχή που κινεί τα πόδια και στο μυαλό που ζητά υπακοή στην λογική. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Τη στιγμή εκείνη, μία σκέψη διαπέρασε το μυαλό μου. Ήταν το όνειρο που είχα δει το προηγούμενο βράδυ. Μία φίλη, αγαπημένη συμφοιτήτρια, σύντροφος στις ανά τα χρόνια αθλοπαιδιές, που εντελώς ξαφνικά πριν από κάποιους μήνες ούσα έγκυος νόσησε από καρκίνο του μαστού. Και δίνει μάχη. Και γεννάει και ξεκινάει θεραπεία. Και είναι καλά. Και το προηγούμενο βράδυ ήρθε κοντά μου, στον ύπνο μου, με την ίδια δύναμη και την ίδια σπιρτάδα στο βλέμμα. Ήταν καλά!<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Εκείνη τη στιγμή περνάω από μία νοητή ευθεία που θα ένωνε το σημείο που βρισκόμουν με το σπίτι της. Και ξέρω ότι είναι εκεί. Με το παιδάκι που ήρθε στη ζωή πρόωρα για να σωθεί η μαμά. Με τον άντρα της που πριν δύο χρόνια σχεδόν, χορεύαμε, αγκαλιαζόμασταν και κάναμε σχέδια τη μέρα του γάμου τους σε κάποιο Αιγαιοπελαγίτικο νησί. Εκείνη τη στιγμή το μυαλό μου δεν υπήρχε πια. Εκείνη τη στιγμή ο αγώνας για τη ζωή της φίλης μου έγινε ο δικός μου αγώνας που κινούσε τα πόδια μου. Η σκέψη της δεν έφυγε από το μυαλό μου, τα μάτια της και η δύναμή της καρφωμένα μπροστά μου, στο δρόμο, στη θάλασσα που συνάντησα στα δεξιά μου, στα πανιά των ιστιοπλοϊκών που ανοίγονταν για ταξίδι. Η σκέψη μου απλά γέμισε από εκείνην. Και δεν πονούσα πια. Και πια δεν ήθελα να περπατήσω ή να σταματήσω. Ήθελα απλά να τερματίσω.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Και τερμάτισα. Για εκείνη.&nbsp;</span><br /> <br /> <br /> <span style="font-size: small;">(Δημοσιεύτηκε στο site του Συλλόγου Δρομέων Υγείας Πειραιά στις 4 Μαϊου 2010) </span><br /> <span style="font-size: small;"></span><br /> <span style="font-size: small;"></span><br /> <span style="font-size: small;"></span><br /> <span style="font-size: small;"><o:p></o:p></span></div><br /> <br /> Unknownnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-80812707486773243662010-04-28T22:36:00.000+03:002010-04-28T22:36:06.682+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5vieTNOIdYHCunVwsvSIxmWA3Va2DFEC7m_LWITTOqPOrBi5JGVNqhQHGwaLSzYFp7Ya34d8jESkMWEQ5OL7-CizS0V5sUdjnnQ2JhmmM75pv5P-pu4hWe7Bj7TXiTYIC10nHm5FRnfvX/s1600/1141279491_sAngerEyes.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5vieTNOIdYHCunVwsvSIxmWA3Va2DFEC7m_LWITTOqPOrBi5JGVNqhQHGwaLSzYFp7Ya34d8jESkMWEQ5OL7-CizS0V5sUdjnnQ2JhmmM75pv5P-pu4hWe7Bj7TXiTYIC10nHm5FRnfvX/s320/1141279491_sAngerEyes.jpg" /></a></div><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Θυμός, οργή, λύπη...</span></span><br /> <br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Πόσο παρεξηγημένες είναι μερικές λέξεις, πόσο παρεξηγημένα είναι μερικά συναισθήματα. Αν το καλοσκεφτείς, πόσο ελεύθερος είσαι να τα νίωσεις και το σπουδαιότερο, να τα εκφράσεις;</span></span><br /> <br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Θυμός. Πόσο σου επιτρέπεται να θυμώσεις; Πόσες φορές δεν έγινες αντικείμενο δυσμενούς κριτικής επειδή "έχασες την ψυχραιμία" σου;&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"> </span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Οργή. Άραγε πόσες φορές τα βλέμματα στο δρόμο δεν γύρισαν κοιτώντας σε επικριτικά επειδή έγινες "ταύρος εν υαλοπωλείο". Πόσα βλέμματα δεν σε κεραυνοβόλησαν επειδή φώναζες αγανακτησμένος σε κάποιο σοκάκι, πόσα δάχτυλα δεν βρέθηκαν στο ύψος του στόματος, προτρέποντάς σε να σωπάσεις;</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><br /> </span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Λύπη. Απαγορεύεται να είσαι λυπημένος. Απαγορεύεται να έχεις τις μαύρες σου. Απαγορεύεται να κλαις, να ξεσπάς.&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><br /> </span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Να ξεσπάς...να βγάζεις από μέσα σου το πύον, να σπας το απόστημα...</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><br /> </span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Άραγε γιατί τα συναισθήματα αυτά δεν είναι αποδεκτά; Τι είναι αυτό που ωθεί τους ανθρώπους να θέλουν να σε βλέπουν πάντα χαρούμενο σαν να είσαι εθισμένος στο Prozac;</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><br /> </span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Νομίζω πως τελικά, τους βολεύει να παραμένεις απαθής και σιωπηλός...αλλιώς τους ξεβολεύεις, τους χαλάς την ησυχία τους, τη γαλήνη τους. Χωρίς τις εκρήξεις σου όλα θα ήταν "εντάξει", τίποτα δεν θα άλλαζε και οι άλλοι θα μπορούσαν να κοιμούνται ήσυχοι, πως τίποτα δεν θα χαλάσει την αιώνια ηρεμία τους, την ασπρόμαυρη ζωή τους...</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><br /> </span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Καμιά φορά όμως χρειάζεται να βάζεις και λίγο χρώμα...έστω και αν αυτό είναι το κόκκινο του θυμού και της οργής! </span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"> </span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"> </span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"> </span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"> </span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"> </span></span>Unknownnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-2427936060082143512010-04-19T23:25:00.001+03:002010-04-19T23:26:15.673+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhqumCuMwe7fIf2AJ7cWyQWbQXtAMRWCrewl2qLV5ua0gT9bdKFtIZxkTmdBDu2RvT0Y3OQUppmcuF1sP0NgXNqJuwpU4GJeVg19S542F-YuQHqcELyRelp8ViS1diPQ1bFojYTS7PABfux/s1600/anima_4.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhqumCuMwe7fIf2AJ7cWyQWbQXtAMRWCrewl2qLV5ua0gT9bdKFtIZxkTmdBDu2RvT0Y3OQUppmcuF1sP0NgXNqJuwpU4GJeVg19S542F-YuQHqcELyRelp8ViS1diPQ1bFojYTS7PABfux/s320/anima_4.jpg" /></a><meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CIOANNA%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Σαν πέσει η νύχτα το φως της ντύνομαι,<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">μαύρα πέπλα μέσα από τις σκιές η ψυχή μου ανοίγεται,<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">και κυνηγά το Γιο του Φεγγαριού. <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Αέναο κυνηγητό ανάμεσα μας,<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Σπρώχνω, τραβώ, διεκδικώ, τσακίζομαι,<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Κάνω πίσω, κάνω μπρος, τρέχω με λύσσα να κρυφτώ, <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">να δειχθώ, την παρουσία μου να κάνω αισθητή!<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Που είσαι; Που πας; Που κρύφτηκες;, η φωνή μου αντηχεί, <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Αλλά της απαντά μόνο ο δικός της αντίλαλος. <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Για άλλη μια φορά θυσία γίνομαι, <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Με τα μάτια δεμένα με στέλνουν να συναντήσω τη μοίρα μου.<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Να τον αγγίξω προσπαθώ με το μυαλό μου,<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">και ακόμα και αυτό με ματώνει.<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Μη! Μακριά του μείνε, στης νύχτας την ατέλειωτη σιωπή θα σε βυθίσει!<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Ποιος φωνάζει; Ποιος μιλά; Ποιος σιωπά;<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Κλαδιά, σκιές, φωνές, και εγώ τρέχω σαν άλογο από την ταχύτητα τυφλό.<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Πέφτω, σκίζομαι, αλλά σηκώνομαι και με τη δύναμή μου μετριέμαι!<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Ω, Ουρανέ, τα χέρια σε σένα υψώνω, <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">και το ασημένιο πρόσωπό του στα χέρια μου απίθωσε, <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">να τον φιλήσω, να τον αγγίξω, να δω αληθινός αν είναι.<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Όμως αντί για αυτόν, ο ουρανός ανοίγει και μια βροχή εξαγνιστική με χτυπά δυνατά!<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Με χτυπά, αλλά εγώ εκεί, με λιώνει και εγώ παλεύω όρθια να μείνω!<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Αλλά στο τέλος με νικά, στο έδαφος με ρίχνει, <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Tahoma; font-size: 11pt;"><span style="font-size: small;">και η γύμνια της ψυχής μου πιο φανερή και απ’ την αληθινή γίνεται! </span><o:p></o:p></span></div>Unknownnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-45275638083069719162010-04-10T03:11:00.001+03:002011-05-31T16:02:35.440+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo5ORkcKxEZmzrW20639FfAWfckGYR1q_BgicAfRut3YaYVRT430RHc7-t9m2HrdWITFAg-cGYIxQ_iTYOmsygkEsYqm0QRQmkc1JIti0uShDIyw3FJDbMVW8V_2lCQ4AjISy6YRchI7J5/s1600/deep+of+the+night_2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo5ORkcKxEZmzrW20639FfAWfckGYR1q_BgicAfRut3YaYVRT430RHc7-t9m2HrdWITFAg-cGYIxQ_iTYOmsygkEsYqm0QRQmkc1JIti0uShDIyw3FJDbMVW8V_2lCQ4AjISy6YRchI7J5/s320/deep+of+the+night_2.jpg" /></a><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">In the deep end of the night,&nbsp;</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">when the owl seeks and watches,&nbsp;</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">where the branches of the trees slowly as a wave move,&nbsp;</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">from the air that howls through them...</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /> </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">In the deep end of the night,&nbsp;</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Where the creatures of the night set to life,</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">where the ghosts of the past slowly awaken,</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">where the moon hangs from the sky like a melon slice...</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"> </span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">In this deep end of the night, </span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">my soul lies and takes life,</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">and it crawls and hides,&nbsp;</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">like an eerie creature of the dark.</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /> </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Oh please Mother Nature,&nbsp;</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">give me strength to bare,</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">my thoughts and needs,</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">my yearnings and my faults,&nbsp;</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">my rights and my wrongs,&nbsp;</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">my step when I fall! </span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /> </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /> </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /> </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">&nbsp;</span><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"></span><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo5ORkcKxEZmzrW20639FfAWfckGYR1q_BgicAfRut3YaYVRT430RHc7-t9m2HrdWITFAg-cGYIxQ_iTYOmsygkEsYqm0QRQmkc1JIti0uShDIyw3FJDbMVW8V_2lCQ4AjISy6YRchI7J5/s1600/deep+of+the+night_2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><br /> </a><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo5ORkcKxEZmzrW20639FfAWfckGYR1q_BgicAfRut3YaYVRT430RHc7-t9m2HrdWITFAg-cGYIxQ_iTYOmsygkEsYqm0QRQmkc1JIti0uShDIyw3FJDbMVW8V_2lCQ4AjISy6YRchI7J5/s1600/deep+of+the+night_2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><span style="color: black;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"></span></span></span></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /> </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /> </div></div>Unknownnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-69848854434400889092010-03-21T18:00:00.005+02:002010-03-21T18:02:59.942+02:00<meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CIOANNA%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:35.95pt 90.0pt 44.95pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh3Nr-Ngyve8-71p_F_FBcXHrIxq6Nm7CItOCqXLqNZEnIUt0CNIZWD6GZyJY5Ko2J7oQPqnwj59ioUUUhondCPscqlrL5rjMEZItpV1hkbzbk1K0zLN1SFfr6YElZgT4VImdBcbWwoG4b-/s1600-h/running_2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh3Nr-Ngyve8-71p_F_FBcXHrIxq6Nm7CItOCqXLqNZEnIUt0CNIZWD6GZyJY5Ko2J7oQPqnwj59ioUUUhondCPscqlrL5rjMEZItpV1hkbzbk1K0zLN1SFfr6YElZgT4VImdBcbWwoG4b-/s320/running_2.jpg" /></a></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Εδώ και ένα χρόνο περίμενα τον αγώνα 20 χιλιομέτρων που διοργανώνει ο Σύλλογος Δρομέων Υγεία Αθηνών. Κάποιος επιπόλαιος τραυματισμός όμως από προηγούμενο αγώνα με κράτησε έξω από κάτι που ήθελα εδώ και πολύ καιρό να κάνω. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">«Δεν πειράζει», σκέφτηκα, «θα πάω ούτως ή άλλως, να είμαι κοντά στους υπολοίπους που θα προσπαθούν».<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Έτσι, στις 10 το πρωί της Κυριακής βρέθηκα κοντά στους φίλους δρομείς που εδώ και καιρό με στηρίζουν, μου δίνουν χέρι βοηθείας στη δυσκολία μου και με συγχαίρουν στις μικρές νίκες μου. Βρέθηκα κοντά και στους ανθρώπους του Συλλόγου στους κόλπους του οποίου ανήκω εδώ και λίγο καιρό και είναι ωραίο αυτό το συναίσθημα του «ανήκειν» είναι σαν να έχεις μία δεύτερη οικογένεια. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Ο ανοιχτός στίβος του Αγίου Κοσμά φιλοξενούσε για ακόμα μία φορά ένα πολύχρωμο σμαρί από ανθρώπους, που για δικούς του λόγους ο καθείς θέλησαν να αναμετρηθούν για άλλη μία φορά με τον εαυτό τους, με τους υπολοίπους, με τον καιρό, για να τρέξουν μία όμορφη διαδρομή. Άνθρωποι ανυπόμονοι, άνθρωποι χαρούμενοι, άνθρωποι απλοί που τους αρέσει να τρέχουν.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Η εκκίνηση δόθηκε λίγο μετά τις 10:30 και οι δρομείς άρχισαν να ξεμακραίνουν, παίρνοντας ο καθένας το χρόνο του και προσαρμόζοντας το ρυθμό του έτσι ώστε να πιάσει το στόχο του για το σημερινό αγώνα. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Και εμείς, οι «απ’έξω» - και ήμασταν αρκετοί σήμερα – πίσω από τη νοητή γραμμή που μας χώριζε από τους «μάχιμους», να ενθαρρύνουμε, να χειροκροτούμε και να χαιρόμαστε για τους «συντρέχτες» μας! Από εκεί δεν το κουνήσαμε ρούπι – παρότι το κρύο ήταν ομολογουμένως τσουχτερό – αλλά πως ήταν δυνατόν, οι φίλοι μας ήταν εκεί έξω, με τα κοντομάνικα και τα σορτσάκια τους και εμείς με τα μπουφάν και τα γάντια μας θα «λακίζαμε»; <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Ο πρώτος δρομέας, έκανε την εμφάνισή του, μόλις μία ώρα και 9 λεπτά μετά την εκκίνηση του αγώνα. Άνετος, χωρίς χαμένη ανάσα, σαν να μην είχαν περάσει από τα πόδια του τα 20 χιλιόμετρα που μόλις είχε τρέξει! Και μετά άλλος, κι άλλος, κι άλλος…και μετά την πρώτη μίαμιση ώρα, κόσμος πολύς, άνδρες – γυναίκες, δρομείς από συλλόγους όπως ο ΣΔΥΠ κα ο ΣΔΥΑ με τις συνήθεις εμφανίσεις τους, οι ΣΑΦΑΝΣ με τα πορτοκαλί τους μπλουζάκια που πάντα δίνουν μία χρωματιστή νότα στους αγώνες, αλλά φυσικά και μη οργανωμένοι δρομείς, οι απλοί δρομείς, αυτοί που τρέχουν χωρίς χρονόμετρα και </span><span lang="EN-US" style="font-size: large;">high</span><span lang="EN-US" style="font-size: large;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: large;">tech</span><span lang="EN-US" style="font-size: large;"> </span><span style="font-size: large;">παπούτσια, μόνο για την γλύκα του τερματισμού. Εκεί και οι τυφλοί δρομείς με τους συνοδούς τους, συγκίνηση και περηφάνια, εκεί και ένας άνδρας 75 ετών, γεννηθείς το 1935, να τερματίζει δύο ώρες και κάτι μετά την εκκίνηση…! <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Ναι, σήμερα ήμουν και εγώ εκεί. Ήμουν και εγώ εκεί να χειροκροτήσω, να φωνάξω, να συντρέξω τους «συντρέχτες» μου. Να πάρω κάθε πόνο τους, κάθε αγωνία τους αλλά να νιώσω μαζί με τον καθένα από αυτούς την συγκίνηση του τερματισμού. Σήμερα ήμουν και εγώ εκεί, γι’ αυτούς, αλλά και για όσους &nbsp;δεν είχαν κάποιον δικό τους εκεί να τους περιμένει, να φωνάξει το όνομά τους όταν εκείνοι φάνηκαν, όσοι δεν είχαν κάποιον να τους χτυπήσει φιλικά στην πλάτη και να τους πει, «συγχαρητήρια»! Ήμουν εγώ όμως εκεί γι’ αυτούς, όπως και εκείνοι ήταν εκεί για μένα σε όσους αγώνες έχω τερματίσει μόνη! <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Να είστε όλοι καλά!&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Δημοσιεύτηκε στο site του Συλλόγου Δρομέων Υγείας Αθηνών στις 16/03/10 </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p><br /> </o:p></div>Unknownnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-71425563136172134622010-03-15T23:56:00.003+02:002010-03-15T23:57:38.437+02:00<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiuuNVwut64CmlaY0YPqr5YxRNwr5Z_EzlVrUVIeIAAY_0BnM49cP3ZrCO5QfyMJtr4lrVLHKVHn9Nl5FJ-EGfuAXtZjX2WQmheH8H31n3_r3JysEmlwS9_NbN5v4Kju7Khv6LYmX24oFNW/s1600-h/Venezia_2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiuuNVwut64CmlaY0YPqr5YxRNwr5Z_EzlVrUVIeIAAY_0BnM49cP3ZrCO5QfyMJtr4lrVLHKVHn9Nl5FJ-EGfuAXtZjX2WQmheH8H31n3_r3JysEmlwS9_NbN5v4Kju7Khv6LYmX24oFNW/s320/Venezia_2.jpg" /></a><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></div><div style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /> </span></div><meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Originator"></meta><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} -->  </style> <br /> <div class="MsoNormal" style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Καθώς η νύχτα απλωνόταν πάνω από τη «Γαληνοτάτη» και στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου το ρολόι χτυπούσε ρυθμικά μεσάνυχτα, μία μαύρη σκιά φορώντας ντόμινο και μία χρυσή βενετσιάνικη μάσκα, διέσχισε τη σχεδόν έρημη πλατεία με γρήγορο βήμα. Οι ανάσες κοφτές σαν να είχε τρέξει, οι κινήσεις γρήγορες σαν σε βιασύνη, έκαναν το μαύρο ύφασμα να αναδεύεται και να μοιάζει με τα κύματα των καναλιών, που την ώρα εκείνη νωχελικά τραβούσαν το δρόμο τους. Τα μάτια του ανθρώπου πίσω από τη μάσκα έπαιζαν νευρικά και παρόλο το προσωπείο, η κίνηση και το έντονο βλέμμα του κατόχου τους ήταν φανερό…Μάτια γεμάτα σπίθα, σαν αναμμένα καντηλάκια, πρόδιδαν άνθρωπο νευρικό ή φοβισμένο μα και δυνατό και αποφασισμένο…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Μία γόνδολα καρτερικά περίμενε στην όχθη του <span lang="EN-US">Canal</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Grande</span>, μαύρη σαν νυχτερίδα με αστραφτερά κόκκινα βελούδινα καθίσματα και με έναν μονάχα επιβάτη. Η σκιά την είδε και κατευθύνθηκε προς αυτήν. Ο γονδολιέρης άπλωσε το χέρι του και εκείνη επιβιβάστηκε και κάθισε αντίκρυ από τον άντρα που για ώρα περίμενε, με τους γιακάδες του πανωφοριού του σηκωμένους για να αντιμετωπίσει το κρύο και την υγρασία των καναλιών. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Το ταξίδι τους ξεκίνησε και λέξη δεν αντάλλαξαν γρήγορα. Η σκιά ανυπόμονη και νευρική δεν θέλησε να μιλήσει παρά μονάχα για να δηλώσει τον ήδη γνωστό προορισμό:<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span lang="IT">“Casin dei Nobili</span><span lang="EN-US">”.</span></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">“<span lang="EN-US">Siamo</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">arrivati</span>, <span lang="EN-US">ecco</span>, <span lang="EN-US">Casin</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">dei</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Nobili</span>”, ανακοίνωσε ο γονδολιέρης, και ο άντρας με το βαρύ πανωφόρι πάτησε πρώτος στη στεριά για να βοηθήσει τη σκιά να κατέβει και καθώς το μαύρο μετάξι ανασηκώθηκε, άξαφνα η κουκούλα γλίστρησε και το φως του φεγγαριού έλουσε μία τούφα από ξανθά μαλλιά…η σκιά ήταν γυναίκα…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Μια πόρτα βαριά με μάνταλο τη χώριζε από αυτό που είχε έρθει να βρει. Ανασήκωσε το χέρι της να χτυπήσει…δίστασε…δεν ήταν σίγουρη αν αυτό που θα μάθαινε, αν αυτό που χρόνια τώρα καρτερικά περίμενε ήταν γραφτό να συμβεί εκείνη τη νύχτα. Ο ήχος από τις αρθρώσεις των δαχτύλων της στο βαρύ ξύλο έκανε αντίλαλο στην σκοτεινή στοά και η σκιά αναρίγησε από φόβο καθώς η πόρτα δεν άνοιγε. Ένα συρταρωτό παραθυράκι άνοιξε και αφού δυο λόγια ψιθυρίστηκαν η πόρτα έγειρε αργά και έκλεισε πάλι πίσω της σαν να σφράγιζαν οι πόρτες…του παραδείσου ή της κολάσεως. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Η σκιά προχώρησε και άξαφνα κόσμος, φωνές, ντόμινα, άνθρωποι με λαμπρές στολές και περίτεχνες μάσκες, γυναίκες με τουαλέτες και πουδραρισμένες περούκες, μουσικές και τυχερά παιχνίδια…η γυναίκα βρέθηκε σε αμηχανία…δεν ήξερε που να πάει…ξαφνικά έμοιαζε να ξεχνάει γιατί βρισκόταν εκεί…ένα χέρι αποφασιστικό πετάχτηκε και την τράβηξε ξαφνικά σε ένα διάδρομο με ησυχία…ο άνθρωπος που μαζί του ταξίδεψε μέσα στη γόνδολα…την τράβηξε μαλακά και περπάτησαν στον άδειο διάδρομο ώσπου έφτασαν μπροστά σε μία μεγάλη αίθουσα με βαριά έπιπλα, βελούδινα σαν τα καθίσματα της γόνδολας. Ο άνδρας στάθηκε αντίκρυ της. Την κοίταξε και τα μάτια του γέμισαν συμπόνια και τρυφερότητα. Ναι, αυτή ήταν που προστάτευε τόσον καιρό. Αυτή ήταν που ακόμα και σήμερα την έφερε με ασφάλεια να συναντήσει το πεπρωμένο της. Αυτή που τον κοιτούσε πίσω από την μάσκα της, εκλιπαρώντας για μια και μόνο λέξη… <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Η σκιά ανασήκωσε τη μάσκα της και φάνηκαν τα δύο μάτια που σαν καντηλάκια ώρα πολύ άναβαν…Το βλέμμα υγρό, η ερώτηση ακόμα εκεί…καθώς εκείνος υποχώρησε, η πόρτα που βρισκόταν κλειστή πίσω του άνοιξε αργά…και πίσω της φάνηκε άλλη μία μαυροφορεμένη φιγούρα, χωρίς κουκούλα και μάσκα…και έμεινε εκεί να την κοιτάζει…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Τα μάτια της που τόση ώρα άναβαν, τώρα έλαμπαν πραγματικά, πιο πολύ και από τα χρυσά της μαλλιά…και η απάντηση στην ερώτηση κραύγαζε… «ήρθε!» </span><o:p></o:p></span></div><span style="font-size: large;"><br /> </span><br /> <br /> Unknownnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-91222267590930829222010-02-25T23:50:00.002+02:002010-02-25T23:51:00.209+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdtjxy34UrwhYRzfbFuF2e3JFDWwUfSHbKrkAn2tEClZrwUI0R4wmdhQXCFuXaxPLCMAffBLTPGSpNT7nga2zFn6UwLIl3KUBdEVxSVtia6RvPHOzU5DYP5czusu1sywqLGMuz6guUL_CJ/s1600-h/%CE%9C%CF%89%CF%81%CE%B9%CE%AC%CF%82.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdtjxy34UrwhYRzfbFuF2e3JFDWwUfSHbKrkAn2tEClZrwUI0R4wmdhQXCFuXaxPLCMAffBLTPGSpNT7nga2zFn6UwLIl3KUBdEVxSVtia6RvPHOzU5DYP5czusu1sywqLGMuz6guUL_CJ/s320/%CE%9C%CF%89%CF%81%CE%B9%CE%AC%CF%82.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Κάπου εκεί που η αρχαιότερη πόλη στον κόσμο κείτεται, κάπου εκεί που τα βράχια άγρια απ’ τα χτυπήματα της θάλασσας γίνονται, κάπου εκεί που τα σπίτια βαριά από πέτρα υψώνονται, εκεί στο νότο βρίσκεται η πατρίδα μου. <o:p></o:p></span></span></div><br /> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Πέτρα και βράχια και βουνά και θάλασσες. <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Εκεί την εστία μου φαντάζομαι. Από πέτρα φτιαγμένη. Ένα πυργόσπιτο που βαρύ ορθώνεται και το παράστημα του υψώνει και στέκει σαν πολεμίστρα έτοιμο. Παράθυρα από ξύλο χωμένα μέσα στις πέτρες, σαν μάτια σε κόχες βαθιές. Η όψη του τραχιά και αυστηρή, μα η ψυχή του ζεστή. Το μάνταλο σηκώνω και η πόρτα ανοίγει. Τα τζάκια και τα παραγώνια του συνέχεια καίνε, και η φωτιά θαλπωρή και ζεστασιά απλώνει στο χώρο, και η μυρωδιά του ξύλου τα ρούχα ποτίζει και από αυτήν δεν μπορείς να ξεφύγεις. &nbsp;Με έπιπλα παλιά που ιστορίες φέρουν στις ράχες τους σπαρμένο είναι, και στους τοίχους του τα όπλα των προγόνων μου στέκουν να μου θυμίζουν εκείνους που τη γενιά μου όρισαν. Ένα γραφείο παλιό, με ένα μελανοδοχείο και μία πένα περιμένουν καρτερικά κάποιος να τα βάλει να γράψουν ιστορίες από τα παλιά και σαν τα χέρια μου απαλά επάνω τους απιθώσω, άξαφνα το μυαλό μου γεμίζει εικόνες και ιστορίες που τις λένε μόνο οι γέροντες στου χωριού τα καφενεία πια. Οι αισθήσεις παίζουν παιχνίδια και από την κουζίνα με το παραγώνι που καίει μυρωδιές από πίτες και ζυμωτό ψωμί και χοιρινό και κόκκινο κρασί αναδύονται. Εδέσματα που τείνουν να εκλείψουν βρίσκονται εκεί, πάνω στο ξύλινο τραπέζι, υλικά απλά που τις ωραιότερες γεύσεις μας χαρίζουν και η αίσθηση του φρέσκου που την έχουμε ξεχάσει, παρούσα…<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Η θάλασσα απλώνεται μπροστά του σαν ένα μεγάλο γαλάζιο σεντόνι. Πίσω του ο Γέρο – Ταΰγετος τον όγκο του επιβάλει και επιβλητικός καθώς είναι δέος μου προκαλεί. Αυτό το βουνό που με σεβασμό – όπως κάθε στοιχείο της φύσης – πρέπει να προσεγγίζεις, σε καλεί, θαρρείς και σου γνέφει, «έλα», ψιθυρίζει, «στις πλαγιές και στα μονοπάτια μου γαλήνη και απαντήσεις θα βρεις»…<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">Τα μάτια μου στρέφω και πίσω απ’ το πυργόσπιτο μια κίνηση βλέπω. Μαύρο σαν έβενος, μαύρο σαν έρεβος ένα άτι περιμένει. Τα μάτια του κατάμαυρα και αυτά και τα ρουθούνια του σπίθες πετούν! Νευρικό και ανυπόμονο, περιμένει και το κεφάλι του πάνω κάτω κουνά και μου γνέφει… Να φύγει βιάζεται, οι οπλές του στην ησυχία αντηχούν… <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"><span style="font-size: small;">Και σαν αλλοτινή αμαζόνα, από τη χαίτη του αρπάζομαι, στη ράχη του ανεβαίνω και όπως η μάνα γη στα πόδια μου απλώνεται, την πατώ, την ταξιδεύω, την παιδεύω και αυτή εκεί…να με δέχεται! </span><o:p></o:p></span></div>Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-17032560409617030932010-02-23T00:07:00.000+02:002010-02-23T00:07:21.697+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-X9Vnh3aMmmx8XSF0rbe4gx3YWDyKF4UBEzU0C3qwb0ESzcOR9aPHIUwr9gGxwUg9j99SSXFOOeeJAmolhwEz2a9Q-UgUQQlmuUDtRMIUDS2owrY0Av49XtYOrN1_GaSfVqhAAmZIL5uF/s1600-h/flamengo-dancers_1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-X9Vnh3aMmmx8XSF0rbe4gx3YWDyKF4UBEzU0C3qwb0ESzcOR9aPHIUwr9gGxwUg9j99SSXFOOeeJAmolhwEz2a9Q-UgUQQlmuUDtRMIUDS2owrY0Av49XtYOrN1_GaSfVqhAAmZIL5uF/s320/flamengo-dancers_1.jpg" /></a></div><meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CIOANNA%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} @font-face {font-family:Verdana; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:536871559 0 0 0 415 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana;">Μεσάνυχτα και τα Ανάκτορα της Αλάμπρα φαντάζουν σαν κόκκινος βράχος στην πόλη της Γρανάδας. Ησυχία απλώνεται γύρω από τα τείχη που τη διακόπτουν κατά καιρούς οι οπλές κάποιου αλόγου που ράθυμα σέρνει το βήμα του με τον αναβάτη του να λαγοκοιμάται στη ράχη του, μεθυσμένο από το κόκκινο κρασί και τις κιθάρες….<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana;">Ξάφνου, μία μαύρη σκιά γλιστράει κατά μήκος του κόκκινου τείχους, κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά καχύποπτα κάτω από το άσπρο μαντήλι που καλύπτει τα μαύρα σαν έβενο μαλλιά της. Η μαυροφορεμένη φιγούρα προχώρησε με βήμα σταθερό σε ένα δρόμο που τον ήξερε καλά…ένα – ένα τα βήματά της σβήνουν καθώς ξεμακραίνει…<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana;">Μακριά από το σπίτι της, μακριά από την προστασία των δικών της η Μερσέντες διανύει σχεδόν κάθε βράδυ την ίδια διαδρομή, με τον ίδιο σκοπό…κάτω από το μαύρο πανωφόρι της διακρίνονται τα κόκκινα τριαντάφυλλα να πλαισιώνουν τους ώμους της από το κόκκινο σαν φωτιά φουστάνι και τα παπούτσια του χορού…τα παπούτσια του Φλαμένγκο…<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana;">Σιγά – σιγά η ησυχία της πόλης αρχίζει να δίνει τη θέση της σε μία μακρινή βοή…σαν πανηγύρι ή σαν μάχη, η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να καταλάβεις τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτήν την άκρη της πόλης, αν δεν πλησιάσεις αρκετά…και να! Άξαφνα, σαν από τα μάγια κάποιας γριάς με μαύρο σουβλερό καπέλο και μεγάλη γαμψή μύτη, μπροστά της απλώνεται το κομμάτι της πόλης που ποτέ δεν κοιμάται… εκεί που μαζεύονται όλοι μετά τις ταυρομαχίες για να πιούν, να χαρτοπαίξουν και να αγοράσουν λογιών – λογιών στολίδια, κρασί και πολλές φορές ακόμα και τον έρωτα…<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana;">Όμως εκείνη δεν την αγγίζουν όλα αυτά...σαν αερικό μέσα στον κόσμο περπατά, και τη βοή τους δεν την ακούει…στο μυαλό της μόνο ένας ήχος περιμένει ν’ ακουστεί…αυτός της κιθάρας του Κρίστομπαλ… σαν υπνωτισμένη προχωρεί προς το γνωστό μέρος όπου άξαφνα όλοι οι άλλοι ήχοι χάνονται και πάνω από όλους ο ήχος της κλασσικής κιθάρας ακούγεται….καθάριος και δυνατός, σαν το νερό του ποταμού όταν τα χιόνια έχουν μέσα του λιώσει και ορμητικός κυλλά προς τη θάλασσα…<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana;">Το μαντήλι έχει πια λυθεί από τα μαλλιά της που ξέπλεκα απλώνονται σαν μαύρο χρυσάφι στους ώμους της…σαν χαμένη περιμένει…μέχρι το χέρι εκείνου να την φέρει πάλι στην πραγματικότητα…και εκείνος είναι εκεί, πάντα είναι εκεί, και την περιμένει καρτερικά μέχρι εκείνη να φανεί μέσα από τον όχλο…<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana;">Και εκεί ο χρόνος σταματά…η Μερσέντες κατεβάζει τα μάτια της χαμηλά και παράλληλα δένει τα μαλλιά της σφιχτά πίσω στη βάση του κεφαλιού της σχεδόν κοντά στην αρχή της ραχοκοκαλιάς της. το πανωφόρι της σε μίαν άκρη πετά, αφήνοντας να φανεί το κόκκινο σαν λάβα φόρεμά με τα τριαντάφυλλα και τα μαύρα παπούτσια του χορού…<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana;">Αντίκρυ στέκονται η Μερσέντες και ο Εστέμπαν… Ο Έκτορ κρατώντας σχεδόν κάθετα την κιθάρα του ακουμπάει με δύναμη τα χέρια του στις χορδές…και αυτή αρχινάει να αναδύει μελωδίες… άλλοτε κοφτές και άλλοτε σαν τις γρήγορες Ισπανικές ομιλίες, άλλοτε χαμηλά σαν ψίθυροι και άλλοτε δυνατά σαν το ΟΛΕ της αρένας, οι μελωδίες στην ατμόσφαιρα στροβιλίζονται…και μαζί τους παρασύρουν το νεαρό ζευγάρι…<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana;">Εκείνος στα μαύρα ντυμένος, σαν μαύρη λεπίδα σκίζει τη νύχτα καθώς τα πόδια του κρατούν το ρυθμό και τα χέρια του ψηλά ορθώνονται σαν κλαριά δέντρου που τα φύλλα του έχει ρίξει και στεγνά, γυμνά έκλυση κάνουν στον ουρανό να ανοίξει…και εκείνη…;<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana;">Εκείνη σαν κεραυνός κινείται, με την άκρη του φουστανιού της στο ένα χέρι της και με το άλλο απ’ τον καρπό να γυρίζει και να στρέφεται, σαν το χέρι μιας σειρήνας που επίμονα σε καλεί να την ακολουθήσεις… <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana;">Έτσι ρυθμικά, σε απόλυτη αρμονία, χέρια, πόδια, σώματα, με τη μελωδία μπλέκουν και ένα γίνονται… τα μάτια είναι αδύνατον να σταθούν μόνο στον έναν…τη θέση του ενός παίρνει ο άλλος και τα χρώματα από το φουστάνι της χορεύτριας και τη μαύρη φορεσιά του καβαλιέρου λες και σε μία μαγική παλέτα αναμειγνύονται και το χρώμα τους ένα γίνεται…Τα πόδια τους δεν σταματούν, το ρυθμό ακολουθούν και σαν ποδοβολητά αλόγων ακούγονται, να ταξιδεύουν στο βαθύ σκοτάδι στη χώρα των Μαυριτανών κατακτητών…<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;"><span style="font-size: small;">Η κιθάρα με μία τελευταία ριπή απότομα σταματά, μόνο για να βρει τους δυο αντικριστά για άλλη μία φορά, τα σώματά τους ένταση και ιδρώτα να αναδύουν και οι ανάσες τους κοφτές και γοργές σαν μόλις να ξαπόστασαν από ένα μακρύ και έντονο σφιχταγκάλιασμα… Στα μάτια ο ένας του άλλου ένα μόνο πράγμα βλέπει…Φλαμένγκο! &nbsp;&nbsp;&nbsp;</span><o:p></o:p></span></div>Unknownnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-62359379446854604932010-02-18T00:39:00.001+02:002010-02-18T00:39:47.101+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhS5D4t_t_MkeA_FiiudqXqp_LM9H0O41ormITqJgoIcVvUraIsAUs77bqWO3qe5IgBMysbYQAOsXvpcIQlGOYnnT72CQierAFVNob6SZOE6ffqGNZDPgTvgINzffzcP2V8HJd9Ci6fDO9E/s1600-h/set+sail_1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhS5D4t_t_MkeA_FiiudqXqp_LM9H0O41ormITqJgoIcVvUraIsAUs77bqWO3qe5IgBMysbYQAOsXvpcIQlGOYnnT72CQierAFVNob6SZOE6ffqGNZDPgTvgINzffzcP2V8HJd9Ci6fDO9E/s320/set+sail_1.jpg" /></a></div><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Ο λόρος κόπηκε, η σκάλα τραβήχτηκε στο καράβι που ξεμακραίνει!&nbsp;</span></span><br /> <br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Καλό μου ταξίδι!</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;"> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Θεμέλια, ντόκοι, ναυτικοί κόμποι, σχοινιά, χέρια, λαβές, κλειδιά, θύμησες, ενθύμια, αναγωγές, παρελθόν...</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Η λίστα ατέλειωτη, οι λέξεις άχρηστες, η ζωή μπροστά!</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;"> </span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Σαν ταύρος μαινόμενος βουτάω στην αρένα...</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Όχι για να ηττηθώ, μα για να νικήσω!</span></span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Και αυτό αλαζονεία δεν είναι...! </span></span>Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-35829371155647923502010-02-14T23:23:00.003+02:002010-02-14T23:37:20.123+02:00<meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CIOANNA%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgvlogi6fftLdxhwf7sS_FzQgvoqJ-IdmM9USjVXZFV__ShUB89CUIG35mfv3KnNVzVmjcoz5kH09SwBTWMV9HOqd7Qy7u-EmDK5IMRN_GX3dg25s2XqLqUwCWalIAOusx6UjGM2Jrv2ByZ/s1600-h/DSC00439.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgvlogi6fftLdxhwf7sS_FzQgvoqJ-IdmM9USjVXZFV__ShUB89CUIG35mfv3KnNVzVmjcoz5kH09SwBTWMV9HOqd7Qy7u-EmDK5IMRN_GX3dg25s2XqLqUwCWalIAOusx6UjGM2Jrv2ByZ/s320/DSC00439.JPG" /></a></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">Η πόλη μου είναι γεμάτη αντιθέσεις. Δεινή επικριτής της δεν της χαρίζομαι ποτέ και οι αυστηρές κρίσεις μου γι’ αυτήν πολλές φορές με οδηγούν σε αφορισμούς.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">Τις Κυριακές όμως σαν αυτή η πόλη να αλλάζει. Ντύνεται τα γιορτινά της, σαν ένα κοριτσάκι αλλοτινής εποχής που με το λευκό το φόρεμα και τις λευκές κορδέλες στα μαλλιά πηγαίνει στην Κυριακάτικη λειτουργία, κάπου εκεί στα έγκατα της Αθήνας στην Αγία Ειρήνη, αξημέρωτα σχεδόν. Τις Κυριακές η Αθήνα μυρίζει πράσινο σαπούνι από τα σεντόνια που είναι απλωμένα στις λιγοστές αυλές και ταράτσες της Πλάκας. Τις Κυριακές στον ουρανό της η ατμόσφαιρα είναι φιλόξενη, όπως τότε που με πήγαιναν στο Ζάππειο και τον Εθνικό κήπο να παίξω και να τα</span><span style="font-family: Arial; font-size: 10pt;">ΐ</span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">σω τις πάπιες στην λιμνούλα.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">Σήμερα ήταν μία τέτοια Κυριακή. Πρωινό στην Πλατεία του Συντάγματος και οι μασκαράδες είχαν ήδη κάνει την εμφάνισή τους γελώντας εύθυμα και τρέχοντας με τα κομφετί και το χαρτοπόλεμο στα χέρια. Από εκεί που όλα ξεκινούν και όλα καταλήγουν, μπροστά στην Βουλή των Ελλήνων που την έλουζε το χειμωνιάτικο φως, ξεκίνησε η σημερινή μου περιπλάνηση στην πόλη. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">Περνώντας μπροστά από την Παλιά Βουλή και προσπερνώντας τον πρώτο έφιππο ανδριάντα των Αθηνών αυτόν του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, πρώτος μου σταθμός ήταν η Πλατεία Κλαυθμώνος και το 2^ο Παζάρι μεταποίησης βιβλίων. Στην είσοδο του παζαριού κάτω από τη λευκή τέντα, στέκονταν παραταγμένα τα καλάθια του Σούπερ Μάρκετ. «Τι τσαρουχιά» σκέφτηκα, «συμπεριφέρονται στο βιβλίο ωσάν αυτό να ήταν κολοκυθάκι στη Λαϊκή της γειτονιάς μου». Πόσο λάθος έκανα! Άνθρωποι όλων των ηλικιών, με σεβασμό και σχεδόν κατανυκτικά, στέκονταν υπομονετικά ο ένας πίσω από τον άλλον για να διαλέξουν, να φυλλομετρήσουν, να επιλέξουν ή να απορρίψουν εκατοντάδες τίτλους βιβλίων, που πράγματι ήταν παραταγμένα σαν τα κολοκυθάκια στον πάγκο της Λαϊκής, αλλά που καθόλου ευτελές δεν φάνταζε το όλο σκηνικό. Και ήταν όλοι τους εκεί, Μπαλζάκ, Χέμινγουεϊ, Καβάφης, Φαλάτσι, Μακρυγιάννης, Αλιέντε, Έλιοτ, Τολστόι, Ντοστογιέφσκι, και εκατοντάδες άλλοι, που τις αληθινές οι φανταστικές ιστορίες τους μας πρόσφεραν. Τίτλοι γνωστοί και άγνωστοι, ανθολογίες, συλλογές και διηγήματα, ταξίδια, Βενετία, Κέρκυρα, Κωνσταντινούπολη, όπως ο </span><span lang="EN-US" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">Giacomo</span><span lang="EN-US" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">Casanova</span><span lang="EN-US" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"> </span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">περιγράφει…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">Κατά την έξοδο από την λευκή τέντα, νόμιζα ότι είχα μπει στο Μαγικό Κόσμο του Δρ. Παρνάσσους, όπου η μαγική εικόνα του μυαλού μου, όλα τα έκανε για μια στιγμή πραγματικότητα. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">Η περιπλάνηση μου συνεχίστηκε και ανηφορίζοντας με κρυφή χαρά θαύμασα την Τριλογία της Ακαδημίας, του Πανεπιστημίου και της Βιβλιοθήκης που με περίσσια ζέση μας χάρισαν οι Τσίλλερ και Χάνσεν, βρέθηκα ξαφνικά στο Παρίσι. «</span><span lang="EN-US" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">Le</span><span lang="EN-US" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">petit</span><span lang="EN-US" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">fleur</span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">» το όνομα αυτού και θα μπορούσε να έχει ξεπηδήσει από τα σοκάκια της Μονμάρτρης που κάπως έτσι την είχα στο μυαλό μου φανταστεί, από τις διηγήσεις της μαμάς μου, πριν ιδίοις όμμασι αποτελέσω μάρτυρας της μοναδικής ομορφιάς και γραφικότητάς της. Μέσα σε αυτό το κουκλόσπιτο που το σπιτάκι του Χάνσελ και της Γκρέτελ θυμίζει, ο χρόνος έχει σταματήσει. Μυρωδιές από τη ζεστή σοκολάτα </span><span lang="EN-US" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">valhrona</span><span lang="EN-US" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"> </span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">με τα καρυκεύματα (πιπέρια, μπράντι, ξύλα βανίλιας ακόμα και γλυκά κουταλιού επιστρατεύονται για να διαφοροποιήσουν τη γεύση της), τα τραπεζάκια με τα πολύχρωμα τραπεζομάντιλα και τα πορτατίφ από φυσητό γυαλί ταξιδεύουν το νου και τις αισθήσεις κατά βούληση… Το πικάπ άλλοτε με συμφωνικές μουσικές το χώρο γεμίζει και άλλοτε οι φωνές αγαπημένων βιρτουόζων της </span><span lang="EN-US" style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">Jazz</span><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;"> χαϊδεύουν τα αυτιά μας με τις νότες και τις γεμάτες γρέζι χροιές τους…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">Εκεί σταμάτησε ο χρόνος για μένα σήμερα… παρέα μου η συζήτηση, η μοιρασιά, η κατανόηση, η αγάπη, η συνδιαλλαγή συναισθημάτων, ιδεών, προτάσεων, ταυτίσεων και αντιφάσεων. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Tahoma; font-size: 10pt;">Τελικά μπορεί και να την αγαπώ αυτήν την πόλη… &nbsp;&nbsp;&nbsp;<o:p></o:p></span></div>Unknownnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-4846907609077558172010-02-12T00:44:00.001+02:002010-02-12T00:45:30.496+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEht1VNbrT8Gx8pwdl2c0rIr8ZdVanE6tJKP3UkokzWbLiFqPIfsvJo8jq1bRmlBzT_IogUG2RWAVCvqqaxjKI2TdwuCEWrp66nGGHCLLFCovHBAbE1YxVQa7TrtJuhEi6HLLNGO1lEFTh4i/s1600-h/different_2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEht1VNbrT8Gx8pwdl2c0rIr8ZdVanE6tJKP3UkokzWbLiFqPIfsvJo8jq1bRmlBzT_IogUG2RWAVCvqqaxjKI2TdwuCEWrp66nGGHCLLFCovHBAbE1YxVQa7TrtJuhEi6HLLNGO1lEFTh4i/s320/different_2.jpg" /></a></div><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span id="goog_1265926944278"></span><span id="goog_1265926944279"></span>Με κατηγόρησε κάποτε κάποιος ότι δεν είμαι "κατασταλαγμένη", στις μουσικές, στις λογοτεχνικές και γενικά στις απόψεις μου.</span><br /> <br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Στην αρχή μου φάνηκε σαν ύβρυς στο πρόσωπό μου...μετά σκέφτηκα μήπως θα έπρεπε να νιώσω ενοχές...και μετά απλά σκέφτηκα...</span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;"> </span><br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Δεν έχω καμία πρόθεση να "κατασταλάξω". Όσοι επιλέγουν ένα είδος μουσικής, έναν τρόπο έκφρασης, έναν τρόπο διασκέδασης, αποδέχονται απλά τον μονοδιάστατο χαρακτήρα της ύπαρξής τους. Αποδέχονται τη δυσκολία στην αλλαγή, αποδέχονται την ήττα τους μπροστά στη πρόκληση του διαφορετικού.&nbsp;</span><br /> <br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Αυτό το διαφορετικό όμως είναι που διευρύνει τους ορίζοντές μας, αυτό το διαφορετικό όταν το αγκαλιάσουμε και δεν το χλευάσουμε πριν καν το γνωρίσουμε, θα εμπλουτίσει την ψυχή μας, θα μας δώσει άλλη μία οπτική γωνία να βλέπουμε τα πράγματα, να υιοθετούμε ή να απορρίπτουμε με πιο σωστό κριτήριο...</span><br /> <br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Με άλλα λόγια, διευρύνοντας τους ορίζοντες, εμπλουτίζοντας τη ματιά μας, επαναπροσδιορίζουμε τους εαυτούς μας - πράγμα απαραίτητο για να ανταπεξέλθουμε στις προκλήσεις της εποχής μας - που πια αλλάζει με ταχύτητα φωτός - αλλά και κάθε ηλικίας.</span><br /> <br /> <span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Και το σπουδαιότερο από όλα, θα κρατήσουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι...δεν υπάρχει μοναχά μία αλήθεια!&nbsp; </span>Unknownnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-77093870309181519462010-02-02T16:29:00.001+02:002010-03-01T17:52:11.795+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhURaGlq1K8gJRopqqwcSCjb1Db2Kq4rHU0wy9fJkkVWXa-3p-i35ISK33KafzFRCWsxZf4jaT-GVAoQkI2CY7SFThD_BAQrDGBNWP2-Ti-cfUQcSHw4JXhj62cfzE5adca00q_XzOZ7Ek/s1600-h/anima.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhURaGlq1K8gJRopqqwcSCjb1Db2Kq4rHU0wy9fJkkVWXa-3p-i35ISK33KafzFRCWsxZf4jaT-GVAoQkI2CY7SFThD_BAQrDGBNWP2-Ti-cfUQcSHw4JXhj62cfzE5adca00q_XzOZ7Ek/s320/anima.jpg" /></a></div><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Ωδή στην ουτοπία</span></span><br /> <br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Το σπαθί μου τραβώ και εφορμώ!</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Ποια ψυχή πιο θαρρετή;</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Αυτή που φόβο δεν γνωρίζει,&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">αυτή που ατρόμητα τολμά να αντιστέκεται,</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">αυτή που κόντρα στις πιθανότητες τολμά να ονειρεύεται.</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Αυτή που πίστη στο απίθανο έχει,</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">αυτή που δεν σταματά να ελπίζει στο ανέλπιστο,</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">αυτή που στόχο το άπειρο έχει βάλει,&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">να νίωσει μέχρι να σπάσει,&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">να αγαπήσει μέχρι να χαθεί,</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">να ελευθερωθεί και να ελευθερώσει,&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">να ζήσει την ποίηση της μιας στιγμής,&nbsp;</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">να γευθεί, να απογειωθεί και να κατακρυμνηστεί,</span></span><br /> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">για να έχει πάλι ένα λόγο να ζει!</span></span>Unknownnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-54846541038218996432010-01-15T01:01:00.006+02:002010-02-17T07:59:35.929+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWVcPaVxWDfOhK0-o2Iex8HXUtLAxfBE5wrB7AEIbxFlJW09uZwXU_qwbAmEfi0S_jBBBHKBBjUQgsX1vgWigo7Qd_K1EBWzHYy9W6QP5QNVE-cnaxrMxTwodyO6VNExYR7EUCfZ0RUOJc/s1600-h/lady+of+the+lake.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWVcPaVxWDfOhK0-o2Iex8HXUtLAxfBE5wrB7AEIbxFlJW09uZwXU_qwbAmEfi0S_jBBBHKBBjUQgsX1vgWigo7Qd_K1EBWzHYy9W6QP5QNVE-cnaxrMxTwodyO6VNExYR7EUCfZ0RUOJc/s320/lady+of+the+lake.jpg" /></a></div><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Βαθειά μέσα στο δάσος, εκεί που τα δέντρα φράχτες υψώνονται και από το πυκνό φύλλωμά τους η μέρα νύχτα γίνεται, μια λίμνη βρίσκεται. Τα νερά της άλλοτε γαλάζια, άλλοτε πράσινα, στα βάθη τους μυστικά κρύβουν. Στις όχθες της πια κανείς δεν κάθεται να ξαποστάσει, τα νερά της αφιλόξενα και εχθρικά για τους ανθρώπους που κάποτε μέσα τους βουτούσαν, δροσιά να βρουν και ξενοιασιά. Μία ξύλινη καλύβα, ξεχασμένη και άδεια να θυμίζει πως κάποτε η λίμνη ζωή αντηχούσε και χαρά μοίραζε σε όποιον την αντίκριζε…<o:p></o:p></span> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Τι στ’ αλήθεια συνέβη; Ποια σκοτεινή μοίρα στα νερά της περπάτησε και σκόρπισε στο διάβα της μαυρίλα και αντάρα; Τα νερά της τώρα μαύρα σαν έρεβος, ανταριάζουν με κάθε πνοή ανέμου, έτοιμα να παρασύρουν στους ξεχασμένους τους υπόγειους γκρεμούς, ανθρώπους ανυποψίαστους και αφελείς…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Ο θρύλος λέει πως εκεί, στα μεγάλα της βάθη, η Κυρά της Λίμνης κατοικεί…στοιχειωμένη από μια παλιά ιστορία που δέσμια την κρατά να μην βλέπει του ήλιου το φως παρά στο σκοτάδι μόνο να εμφανίζεται...Τη νύχτα μόνο…τα μαύρα μαλλιά της λιτά στους ώμους της, ακουμπούν στα ασημένια της νερά, κι αυτή ανταριάζει κι ανασταίνεται…το βλέμμα της τρελό και ξένο, σαν άγριο άλογο τα πόδια της καλπάζουν στις όχθες και σύννεφο τα φύλλα σηκώνονται…κάποιος κάποτε είπε ότι είναι η Κυρά της Λίμνης…αυτή που με μία ματιά της τα νερά της αλλάζουν, σηκώνονται, φουσκώνουν και κύματα ψηλά γίνονται…ένας αρχαίος θρύλος δέσμια στα βαθειά την κρατάει…το βασίλειό της εκεί έφτιαξε και έδιωξε από κοντά της κάθε ζωντανό και αθώο πλάσμα…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Ποια είναι όμως αυτή η σκιά που στα βάθη κρύβεται; Ποια είναι αυτή η σκιά που μόνο στου φεγγαριού τη λάμψη ισχνή σιλουέτα πλανιέται; Η κυρά της Λίμνης…κάποιος την είδε μία φορά με τα στοιχειά της φύσης να μιλά, να παρακαλάει να τη σώσουν...κάποιος την είδε ένα μαύρο άτι να καβαλά και στο δάσος να απομακρύνεται σαν αερικό που σαν καπνός στριφογυρίζει και χάνεται…άλλοι πάλι λένε ότι την είδαν να χορεύει έναν χορό αρχέγονο και λόγια ακατάληπτα να λέει που κανένας να καταλάβει δεν μπόρεσε.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Τι ζητά; Γιατί τα μαύρα πέπλα της απελπισμένα σέρνει στις όχθες και αυτά βαραίνοντας στα βάθη της λίμνης την τραβούν; Μία αγάπη, μία ζωή, μια υπόσχεση, μία μάχη…Ο θρύλος λέει πως στη λίμνη κατοικούσε πριν φάντασμα γενεί και μία αγάπη τη στοίχειωσε…Εκεί στην όχθη για μιαν άλλη την άφησε, και πάνω σε μαύρο άτι απομακρύνθηκε και στο δάσος χάθηκε… και εκείνη στάθηκε εκεί, να τον κοιτάζει ώσπου τα βήματα του αλόγου ηχώ γενήκαν και από οπλές, σφυριά, που στο μυαλό της χτυπούσαν ώσπου τρελάθηκε…τη μορφή του στα νερά της λίμνης αντίκρισε…προς αυτήν κατευθύνθηκε για να τον πιάσει, να τον φιλήσει, να μην τον αφήσει…προς τη μορφή του κατευθύνθηκε, να τον κρατήσει, έστω για μία φορά τελευταία, τα χείλη του στα δικά της να νιώσει, την ανάσα του με τη δική της να ενώσει…μάταια…όσο εκείνη προχωρούσε, τόσο η μορφή του διάφανη στα νερά και με το φως του φεγγαριού γινόταν… μα εκείνη δεν σταμάτησε, μέσα τους προχώρησε ώσπου της λίμνης τα νερά τείχη υψώθηκαν και σαν σε φυλακή μέσα τους την απόθεσαν…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><br /> </div><div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">Από τότε εκείνη στο φως του φεγγαριού μόνο φαίνεται…Τα μαύρα πέπλα της σαν αλυσίδες πίσω της σέρνει, στα μάτια της φωτιά και οργή…Τα βάθη το σπιτικό της, τα πλάσματα της λίμνης μόνο τη γνωρίζουν και δεν φοβούνται…και εκεί που η καρδιά της ζεστή έκαιγε…τα νερά τη φωτιά έσβησαν και στη θέση τους ένα κομμάτι κάρβουνο απομένει…<o:p></o:p></span></div>Unknownnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4548808838617633377.post-18115872927520231372010-01-08T00:39:00.002+02:002010-01-08T00:45:47.425+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWL5amCpmId8pBtZgNsHb-Lcxiqu1n80zXDxnNZTI63jA_6zmc3vAdBsDUkDwWpzc7CWL8WWh_-dVg3_qGBsOXjWFSjXPxPh9NhYsR0u2dhv1Rwk0N6b1wWOIKz63P2CSu3G5hqADPGhWt/s1600-h/perfect_storm1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWL5amCpmId8pBtZgNsHb-Lcxiqu1n80zXDxnNZTI63jA_6zmc3vAdBsDUkDwWpzc7CWL8WWh_-dVg3_qGBsOXjWFSjXPxPh9NhYsR0u2dhv1Rwk0N6b1wWOIKz63P2CSu3G5hqADPGhWt/s320/perfect_storm1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424132616410624434" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Συναντήσεις στ'ανοιχτά αλλά απάγκιο σε λιμάνι ουδέν!<br /><br />Παλεύω με τα κύματα...<br /><br />Άλλοτε τα νικώ με τη δύναμη της πίστης...<br />Άλλοτε με νικούν με την αδυναμία της ψυχής...<br /><br />Ανοίγω τα λευκά μου πανιά και ταξιδεύω σε φουρτούνα...<br />Η θάλασσα απρόβλεπτη με καλεί στην αγκαλιά της...<br /><br />Μερικές φορές με αγκαλιάζει τρυφερά,<br />ακούμπά στα ύφαλά μου, χαϊδεύοντάς με,<br />άλλες φορές παίζει λικνιστικά με το σκαρί μου,<br />και άλλες με χτυπά με λύσσα...<br /><br />Σκίζει τα πανιά μου, πληγώνει τις πλευρές μου<br />και σπάει το πηδάλιό μου...<br /><br />Και τότε αφήνομαι έρμαιο στα χέρια της...<br /><br />Τότε με καταπίνει και πια στο λιμανάκι μου δεν θέλω να γυρίσω...<br /><br />Θέλω να την παλέψω μέχρι την τελευταία μου ικμάδα!Unknownnoreply@blogger.com6