Τα sms των δρόμων

Περι χαρις- Πένυ Κονάνου

2013-05-15T13:03:00.002-07:00

Βιαστικά και ανορθόδοξα

επικίνδυνα και βίαια

σχεδόν απόκοσμα μ’ αληθινά

τα πρώτα μας φιλιά

Θα ‘λεγα στις Σειρήνες να σωπάσουν

μα διψάω για σπασμωδικούς χορούς.

Φυλάξου, έχω γίνει νοσταλγός του έρωτα μας

και μας ξυπνάω εραστές της τότε μας ζωής

και τώρα ολότελα δική σου

ήρθα και πάλι να σε ζήσω.

Πληθαίνεις μέσα μου αλλόκοτα φωνήεντα

που μοιάζουν να έχουν συνοχή

μονάχα όταν σε πατώ

μονοπάτι θεοβάδιστο.

Μετράω τα βήματά μου

μήπως βρεθώ απ΄εξω μένα τικ και απ’ αυτή μας τη ζωή.

Ξεκλήρισες όλα όσα φύλαγα για ‘μενα.

Σ’ ένα κουτί ατίμητο

χώθηκες να κρυφτείς

σφυρίζοντας μέσα στα όνειρα μου

με χόρτασες ανείπωτους λυγμούς

φύσαγες μέσα μου σ’ αγαπάω

κι εγώ κατάπινα τη λέξη σου γράμμα- γράμμα

ακόμα μέσα μου γλιστράς και παίζεις

γιατί σε βούτηξα εκεί που σ’ έπλασα ιδέα τόσο δική μου.

Νίκη εν πλω - Πένυ Κονάνου

2013-03-06T12:12:00.001-08:00

Πλέκω νήμα με τα δάχτυλα μου
από υλικό άτρωτο.
Πριν φύγεις σε έκανα φόρεμα
κι όταν βραχείς μια μέρα
θα σε ντυθώ πιο στενά από ποτέ
θα σε ντυθώ κατάσαρκα
θα σε ζω μέσα απ' όλες σου τις ίνες.
Στο λευκό και το γαλάζιο
στο μαύρο και το κίτρινο
εγώ θα σε ξαναζωντανεύω,
μέσα από κάθε μου χορό
μέσα από κάθε τίναγμα της πιέτας.
Περπατώ ανάμεσα σε μινιατούρες
ψηλώνω και σε φτάνω.
Καλημέρα-Καληνύχτα!

Κρυμμένους λωτούς που νοστάλγησα - Πένυ Κονάνου

2013-02-22T11:57:00.003-08:00

Πριν γεννηθώ σε πρόφτασα
5 ζωές πιο κάτω
πολύ πριν με κυκλώσεις.

Σε μια παράλληλη χορδή
μας έπαιζαν χορούς.
Σπασμωδική η κίνηση
που μύριζε ναυτία.
Με ζάλιζε το σ’ αγαπώ
που ρούφαγα απ’ τα χείλη.
Με τερματίζει η ζωή
δεν ψάχνω σωτηρία.

Θα σε μυρίσω εφτά φορές
μέχρι να ξημερώσει.
Μεταθανάτια εμπειρία
μέσα από τούτο το κακό
ελπίδες ανατρέφω.

Στ’ ανείπωτα που τραγουδάς
κλίνες παλιές ταράζεις
κι εγώ νεκρή δηλώνω.
Δεν έχω άλλη αναβολή
στα 28 μου χρόνια.

Και στην επόμενη ζωή
θα σκάψω να φυτρώσω,
σε έδαφος πιο πρόσφορο
σ’ ένα κορμί δικό μου.

Μου είχες δανείσει τη ζωή
για να τη μεγαλώνω
να μοιάσει στην επόμενη
ζωή που ετοιμάζω.

Μέσα στο σώμα μας γιορτή
τσιγγάνων ερωτύλων
που κράτησαν την καλύτερη
γουλιά τους για το τέλος

Πάνω στη μέθη ορκίστηκα
ζωές να σ’ αγαπάαααω.
Όπως συρτά το βάσταγες
αυτό το άγιο γράμμα
έτσι σε πλάθω πάντοτε
ολότελα δική μου ιδέα.

Αταξία - Πένυ Kονάνου

2013-01-21T06:22:00.001-08:00

Ξεσκίζω τις σάρκες μου

Για να βγάλω από μέσα μου αναφιλητά

Για το πριν που δε σου ‘δωσα

Για το τώρα που έχασα

Για το μετά που δεν πρόφτασα.

Οργή στο μελάνι μου

φωνάζουν οι σκέψεις μου.

Πλαγιάζω δίπλα σου και βυθίζομαι

σε ύπνο βασανιστικό.

Ξυπνάω νεκρή και σε καλώ…

Μέσα από κάθε απόπειρα

Μέσα από κάθε πετάρισμα των ματιών μου

Μέσα από ‘σένα

και δε μ’ ακούς...

Δώσε μου νύχτες

κι εγώ θα ξημερώνω μαζί σου έρωτες!

Δώσε μου πρωινά

να σε ταΐζω ζεστά φιλιά .

Δώσε μου απογεύματα

για να χαϊδεύουμε μαζί τον ήλιο που φεύγει.

Δώσε μου ΕΣΕΝΑ

Να γίνω επιτέλους ΕΓΩ

Ρίσκο είν' η γεύση σου- Πένυ Κονάνου

2013-01-06T10:11:00.002-08:00

Ποντάρω στο κόκκινο των χειλιών σου

για να κερδίσω παράταση από την χαμένη μου ελευθερία.

Να ‘ξερες πως με βουτούν τα χείλη σου

βαθιά στα μυστικά σου

πως σταλάζουνε τα χείλη σου

όλους αυτούς τους πόθους…

Μάθε με πως τα χείλη σου

να υπηρετώ αιώνια

και όλες τις αισθήσεις μου σου κάνω δωρεά.

Μη βιάζεσαι στην πράξη αυτή κοντεύω να κερώσω

και να σκαλίσω στη στιγμή όσα το φως δεν είδε…

Κι αν ξέχασα τα χείλη σου

και πάλι ν’ αναφέρω

είναι επειδή μου στέρησαν τα λόγια και τις σκέψεις!

Ασφαλίζω εαυτόν - Πένυ Κονάνου

2012-10-04T15:36:00.001-07:00

Σφιχτά βαστούσες την κλεψύδρα στη χούφτα σου

και κάθε που πήγαιναν αυτοί οι πέντε κόκκοι

να συμπληρώσουνε στιγμή, έτρεμες.

Σου φώναζα άστη να μηδενίσει,

να γίνουμε ξανά καινούριοι,

να αλειφτούμε με μύρα

και να στεγνώσουμε με νεογέννητους ανθούς!

Ωστόσο εγώ παρακαλώ να μη σβηστεί

τίποτα από τα πρακτικά.

Δεν είμαι αχάριστη, αλλά ευγνώμων

μόνο που θα προστάξω πια το νου,

να μη μιμείται την ψυχή,

γιατί καλό δεν είδα.

Έβαλε φράχτη πια η λογική

γύρω από την καρδιά μου

και γέμισε όλη μου η γη

με μιαν αγάπη ξένη

Ποιος είσαι πια μη με ρωτάς

τώρα είμαι μεθυσμένη.

Ήσουνα θελκτικό πιοτό

που έχει ξεθυμάνει.

Περίπατος στο εὖ - Πένυ Κονάνου

2012-09-13T14:04:00.000-07:00

Εσύ που ξόδεψες λίγο από το χτες

Και πολύ από ‘σένα

Θάψε με μέσα σου αιφνίδια,

Ώστε να καλλιεργήσω στα σπλάχνα σου έρωτα.

Τις πληγές σου θα ποτίσω με φροντίδα

Κι άλλο τόσο από ανάγκη θα σε κορέσω με πίστη.

Μη με ρωτήσεις γιατί

Αλλά έχω θρέψει για μας μια εικόνα από παλιά.

Δε σε συνάντησα ποτέ

Αλλά ήμουν πάντα ερωτευμένη.

Φύλαξα για ‘σένα όλο μου το είναι

Και για ‘μένα μια ελπίδα πως θα σε βρω!

Δε φτάνουν όμως τα χέρια μου

Και φοβάμαι πως θα σε σβήσω

Σαν μια μορφή από καπνό,

Αν άχαρα προσπαθήσω

Να τα τεντώσω προς το μέρος σου…

Κατεγγελτικός παροξυσμός-Πένυ Κονάνου

2012-06-11T14:20:00.002-07:00

Πήλινα πρόσωπα ραγίζουν μπροστά στους ανεμιστήρες της οργής,

προσποιούνται πως νοιώθουν ντροπή και μια θανατερή ενοχή.

Πως φεύγει από πάνω τους έτσι γυμνή και νέα η ειλικρίνειά τους;

Για πόσο λίγο τους κάλυπτε τα πρόσωπα αυτή η λάσπη;

Αν η τέχνη μου είναι στίγμα για εκείνους

κηλιδώνει κι εμένα που τους ακουμπώ με τη σκέψη και τη γραφίδα μου.

Ξεπλύνετε με με τα δάκρυά σας .

Έχω ανάγκη να γευτώ λίγη από την αρμύρα τους,

Γιατί οι επώνυμοι εραστές της εξουσίας

μοιάζουν σε ‘μένα τόσο άνοστοι!

Κάτι δικό μου - Πένυ Κονάνου

2012-05-31T10:28:00.001-07:00

Δε θα σε κουράσω άλλο

Απλά βαρέθηκα να κατοικώ

στον άδειο οίκο των πόθων

και των νοικιασμένων ονείρων

που μου χάρισες

Ξέρεις κάτι;

Άλλη η χάρη του δικού σου

του ολοδικου σου.

Θέλω δική μου τη ζωή

και τους έρωτες.

Δικά μου τα τώρα

και τα αύριο.

Θέλω όσα θέλεις εσύ

κι εσύ να είσαι δική μου

ανάγκη, ανάσα και ζωή

Θέλω ΕΣΕΝΑ

Άτιτλο- Πένυ Κονάνου

2012-05-17T15:05:00.004-07:00

Κάποτε αγαπούσα να παίζω την τυφλόμυγα

Και δε σ’ έβλεπα

Τώρα τυλίγω το μαντήλι

Γύρω από τις καρδιές μας

Έτσι που να γίνει πιο σφιχτός ο κόμπος

Εκείνος που δε θα τα καταφέρει να λυθεί

Ποτέ και από κανέναν

Έγινες το διαβατήριο μου για την τελείωση

Πως θα μπορούσα να μη σφραγίσω

Όλα σου τα φύλλα

Όταν οι στιγμές που θα ‘ρθουν

Θα βάζουν φρένο στην ανάσα μας

Και γκάζια στις ζωές μας;

Πενυ κονανου

2012-01-31T09:58:00.000-08:00

<<οι σχεσεις δεν ειναι ποιημα για να κανουμε παντα ομοιοκαταληξια με τον αλλο>>!!!(Π.Κ)

Δε γέννησα ακόμη Έρωτα-Πένυ Κονάνου

2012-01-24T16:32:00.000-08:00

Κάλεσε με στα τραγούδια σου
θεός να γίνω
και να αποφανθώ για τους στίχους σου
ΕΡΩΤΑ

Κάνε με τροφό των ονείρων σου
κι εκεί που το μάτι σου εποπτεύει
τον θώρακα μου
όπλισε με μ'έναν βαρύ λυγμό

Σκάλισε στις φλέβες μου
τη φετινή και την αιώνια αγάπη
κι άσε τα θέλω σου να κορφολογούνε στο κορμί μου

Πνίγομαι στο στοιχειωμένο των ματιών σου δάκρυ
και στις πληγές σου βουτώ άσπρη καρδιά
βάψε την κόκκινη σαν τα πονηρά σου χείλη
και άσε τ'όνειρο τυφλά και υπάκουα να γεννηθεί

Σώπασε πόνε μου-Πένυ Κονάνου

2012-01-24T16:20:00.000-08:00

Κρατήσου απ το όνειρο
Φτερούγες έχει ανοίξει
Βάψε τα μαύρα σου μαλλιά
Πουλί να πεταρίζει

Βάφτισα έρωτα τη μοναξιά
πλημμύρησα στα πλούτη
έχασα μέσα στον χρυσό
αλήθειες και ουσία

πίκρα ποτίζει η ζωή
αυτούς που την πιστεύουν
χίμαιρες ξύπνησαν πρωί
θυμήθηκα να κλάψω

τα κλάματα αγγίζουνε
μάγουλα πονεμένα
μάτια που όλα τα χουν δει
φρίττουνε τρελαμένα

σκέψεις μου λυτρωθήκανε μέσα
από ένα δάκρυ
χαρά μου κρύφτηκες κι εσύ
στον ίσκιο μου παλεύεις.

Μια φορά κι έναν καιρό-Πένυ Κονάνου

2011-11-23T08:35:00.000-08:00

Τύψεις βουλιάζουν στη συνείδηση μου
Κρασί θα πιω να ξεχαστώ
Σκούπισα με το χέρι μου το λίγο
Από αυτό που να πιω δεν πρόλαβα
Σε ποιο πνεύμα να απευθυνθώ ψυχή μου
Να μου αγιάσει τις ανόσιες μου σκέψεις
Που σαν λύκοι στην πανσέληνο ουρλιάζουν;
Νιώθω με λάσπη έχω χτίσει το μυαλό μου
Και με την πρώτη μπόρα θα αυτοκαταστραφώ
Λέω έναν τάφο να φτιάξουνε για τα όνειρα μου
Αυτά που να τα δω ψηλά δεν πρόλαβα
Αν και σε χαρταετό τα έδενα από παιδί.
Βέβηλη κοινωνία μόλις μου έκλεψες τη σοκολάτα
(ο νοών νοείτω άρχοντες μου)

Άρωμα δακρύων- Πένυ Κονάνου

2011-04-18T11:06:00.000-07:00

Θέλω να ζωγραφίσω χιόνι
Και να γδυθώ την απουσία σου
Τις ώρες εκείνες τις μάγισσες
Μια αθώα μουσική να με ζεσταίνει

Θέλω να κάνω τη μυρωδιά σου άρωμα
Και στα χαλάσματα τις μαύρες πέτρες να ραντίζω
Κι αν αναπαύεται η μέρα μεσ’ τη χούφτα μου
Είναι που ολονυχτίς χάϊδευα την πάσχουσα σκιά σου

Θέλω να κολυμπήσω στην κλεψύδρα και στην άμμο
Και να ΄χω χρόνο να χαζεύω τη βροχή αγγέλους να σκαλίζει
Δεν είμαι μάντης επαρμένος και δειλός
Μα θα διακινδυνεύσω οιωνό

Θέλω ν’ αυτοτιμωρηθώ για εκείνα τ’ άστρα
Που έπαψαν να αναπνέουν στης μέρας τον περίπατο
Και που δεν πρόφτασα πριν το χάραμα να διακηρύξω
Πόσο μα πόσο κραυγαλέα σ’ αγαπώ

Χωμάτινο άγαλμα εντός υάλου - Πένυ Κονάνου

2011-01-18T07:43:00.000-08:00

Κυπριακής καταγωγής θεά του κάλλους Aφροδίτη,
έσυρες χορό πολιτισμού για μια γενιά αθάνατη Κυπρίων εραστών.
Των Σόλων τα βασίλεια σάστισε η περισσή ομορφιά σου.
Συ! που άνδρες γενναίους βάφτισες στα νερά της Mεσογείου
με το λευκό στεφάνι να γυρεύει το παιδί
νησί,
νησί πολύπαθο νησί χιλιοβασανισμένο.

Έθρεψες την ψυχή, με τα αρμυρά σου ποιήματα
και πλήγωσες την ομορφιά
σε χώματα κυπριακά,
θεά του κάλλους Αφροδίτη.

Στη λάγνα ομορφιά σου
τόσοι κατακτητές
δεν όρθωσαν ασπίδα παρά ωσάν τους γιάπηδες οπόθησαν
τα χείλη σου να πάρουν
και στο εύφορο κορμί, σπόρους αμαρτωλούς να ξάνουν.

Γυμνή αγκαλιά - Πένυ Κονάνου

2010-07-22T11:43:00.000-07:00

Μέσα σ’ ένα τεχνητό όνειρο
θρυμμάτισα τα πάθη.
Δραπέτευσα και έχτισα μια πλατεία ερώτων.
Κι εκεί ακόμη ποια ζεστή αγκαλιά δε βρήκε ψυχρό ταίρι;
Κι αν από ανάγκη έμενε
έφτασε να δοξαστεί πριν πουληθεί.
Τότε γνώρισε μέσα από τις εκλάμψεις
το άλλο της μισό
και χύθηκε να γιορτάσουνε
το κάψιμο του ήλιου
στις μεταξένιες στέγες
των θερμών δρυμών.

Πόσα βίαια φιλιά δε δόθηκαν;
Πόσα τιμήματα δεν πληρώθηκαν;
…για μια γυμνή αγκαλιά…

Ντελίριο-Πένυ Κονάνου

2010-06-10T12:08:00.000-07:00

Του τέλειου υπάρξεις απροσδόκητες
θα προσφερθούν στις εμπειρίες σου.
Εκεί που ανθός αμυγδαλιάς
σε ποτίζει ζωηρό χάδι.
Βουβαίνεται το μελαχρινό σου μεγαλείο
και πνίγεται στα ακροδάχτυλα του Τίτλου μου!
Εγώ ν'ακροβατώ στο γιατί
κι εσυ στο έτσι να με ντύνεις.
Ψυχή γυμνή στα καρφιά σε γνώρισα
στα κρίνα σ'απιθώνω.
Αφου σε προκαλούν τα χείλη μου
με ρόδα χαιδεψε τα.
Ντελίριο μυρίζουνε της άμαξας τα βελούδα.

Χωρίς να πήξει ο έρωτας
ορκίζομαι αγάπη.
Αλλόκτα βαρέθηκα φορώντας την πλερέζα
και είπα να ανταμειφθώ
με δέρμα αρρωστημένο.
Κραυγή του τότε φεγγαριού
εδρεύει στο πετσί μου.
Με προσωπείο βλάσφημο
με θυσιάζω εμπρός σου.
Μακριά χτυπούσε η καρδιά
περιπλανιόταν μήνες.
Σε βρήκα στα βατόμουρα
να γεύεσαι αμαρτία!

Μεθυσμένα βραχιόλια-Πένυ Κονάνου

2010-05-10T14:14:00.001-07:00

Μούσκεψαν τα όνειρα
Πήραν τη βαριά σκιά τους
Κρύφτηκαν τα ζωηρά αισθήματα
Και έμεινες να κοιτάς τα απλωμένα σεντόνια
Μην τραβήξεις ποτέ το πατζούρι σου
Στο σκοτάδι θα ελπίζεις πως έρχομαι
Τη μέρα θα σε τυφλώνει ο μίζερος ήλιος
Και θ’ αποκαλύπτεται η αλήθεια
Τρέχει η ζωή να φέρει το στήριγμα
Εσύ απλά απόλαυσε τη ζεστή σοκολάτα σου
Εγώ θα βουτάω στον ουρανό το πινέλο μου
Για να δώσω στη φάρσα αυτή χρώμα
Ξεχάστηκα στο ραντεβού της τελείωσης
Και είπα να μείνω απλά παράνομη αγία
Ξεθύμανε η φωτεινή διαδρομή του μελαγχολικού Αυγούστου…

Της τέχνης εραστές-Πένυ Κονάνου

2010-04-06T09:25:00.000-07:00

Πρίγκιπες σε ζήτησαν και συ την άρνηση τους τάισες.
Βάδισες, κοίταξες κι απέρριψες -γιγάντια βήματα προς την ελευθερία έκανες τέχνη. Ποτέ δεν παραδόθηκες παρά μονάχα χτυπημένη
που και που
ξαπόσταινες,
έμπνευση ρούφαγαν αλαίμαργα τα κουρασμένα χείλη.
Κεντρί στη σκέψη για τους κατακτητές σου
γύριζες κι έπληττες το βδελυρό σκοπό τους.

Μπορεί να θέλουν εξόριστοι στο βάθρο σου ν ‘ανέβουν
και ναυαγοί για πάντα να γενούν στης αιωνιότητας το πλοίο.
Στις σκουριασμένες κουπαστές σου
ν’ ακουμπούν
την κάθε σκέψη, και στα κατάρτια σου σημαία την έπαρση τους
ν’ ανεμίζουν .

Περίπτερο μνημείων-Πένυ Κονάνου

2010-04-05T09:40:00.000-07:00

Μέτρηση υψομετρικού
Εφτά και μια πρίζες
Φώτα πινάκων τίναξαν
Στο κυριλάτο rock

Κρηπίδα των αισχρών γυμνών
Αποκαλύπτει η λίμνη
Ταυτίζονται τα βάθρα τους
Στου κάλλους την απρέπεια

Σα νηστικός χωμάτινος
Στ’ αριστερά βαδίζει
Μετρ της ζαχαροπλαστικής
Είναι ο Σιμόν ο ξένος

Μια οικογένεια νεκρών
Φυσάει μέσα στα τεύτλα
Ο ιερέας ορκίστηκε
Σε αρχαία ινδική γλώσσα

Γελάει ο χρυσοποίκιλτος χοντρός
Πεφωτισμένος κήρυξ
Στη Σάκυα φιλόσοφος
Παχαίνει την κοιλιά του.

Συνταγή υπερρεαλισμού-Πένυ Κονάνου

2010-04-03T12:15:00.000-07:00

Βράζεις λίγη οργή
Μπλοκάρεις με αθωότητα
Εκτιμάς το πένθος
Υπερεκτιμάς την ανικανότητα
Φλερτάρεις το γαιδούρι
Ξύνεις το χώμα
Βρωμάς ατσάλι
και τσουπ σε λένε υπερρεαλιστή!
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ.............

Τα άσματα του Μαλντορόρ

2010-03-29T04:28:00.000-07:00

Γέρο – ωκεανέ, η τελειότητά του σφαιρικού σου σχήματος, που τόσο ιλαραίνει την αυστηρή έκφραση της γεωμετρίας, εμένα δεν μου θυμίζει παρά τα μικρά μάτια του ανθρώπου, που είναι τόσα δα, απαράλλαχτα με του αγριόχοιρου, και καταστρόγγυλα με κείνα των πουλιών της νύχτας. Ωστόσο ετούτος, από καταβολής κόσμου περνιέται για ωραίος. Πάντως εγώ υποπτεύομαι, πως αυτό το κάνει περισσότερο από φιλότιμο, και πως πραγματικά για την ομορφιά του αμφιβάλλει. Τότε, γιατί να κοιτάζει με τόση περιφρόνηση του συνανθρώπου του τη μορφή; Χαίρε ωκεανέ!

***

Γέρο – ωκεανέ, καθόλου δεν είναι απίθανο απ’ ό,τι κρύβουνε οι κόρφοι σου, να είναι ωφέλιμο για το μελλοντικό καλό του ανθρώπου. Ως τώρα, του έδωσες τη φάλαινα, αλλά δεν αφήνεις εύκολα τ’ άπληστα μάτια των φυσικών επιστημών να μαντέψουν τα χίλια μυστικά που διέπουν την ιδιαίτερη οργάνωσή σου: συ, είσαι μετριόφρων. Δεν μοιάζεις του ανθρώπου, που συνεχώς καυχιέται για τιποτένια πράματα, Χαίρε, ωκεανέ!

***
Γέρο – ωκεανέ, τα νερά σου είναι πικρά. Έχουν την ίδια γεύση της χολής, που στάζει η κριτική στις Καλές Τέχνες, στις Επιστήμες και γενικά στα πάντα. Κι αν τύχει κάποιος να είναι μεγαλοφυής, αυτοί τον βγάζουν βλάκα, και τον άλλον με το λυγερό κορμί, απαίσιο καμπούρη. Σίγουρα, ο άνθρωπος θα πρέπει να αισθάνεται έντονα την ατέλειά του, για να της κάνει τέτοια κριτική, που άλλωστε κατά τα τρία τέταρτα, οφείλεται στον ίδιο. Χαίρε ωκεανέ!

Λωτρεαμόν, Τα άσματα του Μαλντορόρ, εκδ. ΕΚΑΤΗ

Χλωροφόρμιο-Πενυ Κονανου

2010-03-09T14:10:00.001-08:00

Παραχωρώ στους αμαθείς δικαίωμα ανοησίας
Γιατί φυτρώνουν στα μυαλά
Αγκάθια που τρυπάνε
Τέρατα ανεβαίνουνε στα βάραθρα επάνω
Οι σκέψεις τους οι ανήμπορες πικραίνουν την ψυχή τους

Χλωμιάζουν όταν άλλο πια δεν έχουν τι να πούνε
Ατέλειωτες οι ιδέες τους χωρίς καμιάν ουσία
Φαντάζομαι πως θάλασσες βιβλίων έχουν κολυμπήσει
Μα εκεί ποτέ δε βούτηξαν για να πνιγούν να μάθουν
Παγώναν στην ιδέα αυτή της θάλασσας της γνώσης
άμπωτη πίσω τους τα γράμματα αφήνουν
βάλτωσα στην πεποίθηση πως είμαι παντογνώστης
σκεπάστηκα ως την κορφή λάσπη της άγνοιας μου

Τότε δεν ήταν που έλεγα πάντα; Πένυ Κονάνου

2010-02-23T13:28:00.000-08:00

Κι αν στον ουρανό ανοίγω τρύπες
βαστάω για κερί μου το φεγγάρι
πάσχα της πράξης μου να κάμω
αφου ποτέ δε βρήκα μέρα.

Γιατί να ξετυλίγω εγω καθρέφτες
με πεθαμένες εικονες των τότε;