Φύγε μακριά..

2013-04-20T04:01:00.000+03:00

Η αλήθεια είναι μία. Σε μία κατακερματισμένη κοινωνία, χωρίς αρχές και πιστεύω, δεν υπάρχει σωτηρία. Η πλήρης αποξένωση από την πολιτική ζωή και η απαξίωση της έχει δημιουργήσει πολίτες απαράδεκτα ξένους της πραγματικότητας. Δεν είναι τυχαία η ύπαρξη του συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος. Δεν είναι τυχαία η διαφθορά. Δεν είναι τυχαία αυτή η θέση της Ελλάδος.
Σε μια κοινωνία που δεν έχει κοινωνικά χαρακτηριστικά δεν μπορεί να υφίσταται κανενός είδους δομή. Είναι πολύ απλό. Τόσο απλό που καταντάει γραφικό. Η καταστολή, η βία, η ποιότητα της ενημέρωσης, αντιπροσωπεύουν την κοινωνία. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών δεν δημιουργήθηκαν από έναν εντεταλμένο του κεφαλαίου για να προασπίσουν τα συμφέροντά τους. Αιτήματα της κοινωνίας, σιωπηρά ή μη.
Πολλές φορές συζητούμε ποιο είναι το επόμενο βήμα. Τι είναι αυτό που θα βοηθήσει τους ανθρώπους να εξελιχθούν. Να αλλάξουν τις συνθήκες ζωής τους, να αποδεσμευτούν του ζυγού της τυραννίας της πλουτοκρατίας. Να υπάρξει ισότητα, αξιοκρατία, ελευθερία λόγου, δημοκρατία. Βρίζουμε για τα δεινά που ζούμε, το μεγάλο θηρίο. Το σύστημα που επιβλήθηκε.

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ.

Τα πρότυπα τα αποδέχθηκε ο κόσμος. Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα προϊόντων, τρόπων ζωής που προτάθηκαν, προπαγανδίστικαν, και όμως απορρίφθηκαν. Υπάρχουν σειρές που παρά τις απαράμιλλα εκτεταμένες προσπάθειες των καναλιών να πετύχουν, απέτυχαν. Δεν είχαν την απαραίτητη αποδοχή.

Δεν υπήρξε βίαιη επιβολή του καπιταλισμού. Αργή συστηματική προπαγάνδιση μόνο την οποία ο άνθρωπος με χαρά αποδέχτηκε. Δυστυχώς δεν συνέβη το ίδιο με κάθε ιδεολογία, όσο και αν προπαγανδίστηκε.

Ένα γράμμα προς τον κ. Schäuble

2012-04-07T16:11:00.003+03:00

Dear Mr. Schäuble,

For the last few weeks there is a continuative effort from you to prove to the people that we blame you and the country you represent as well as the rest of Europe for the situation that we face 3 years now in Greece. You make statements like “I am trying to do my job. This doesn’t mean that we want to subdue a country” or you just say that Greeks blame Germany because they have to blame someone.

It is obvious that you think that we have a lower IQ than Germans have but there is maybe something you forget with all due respect. Papandreou’s government was elected stating that the crisis will be dealt in a way that wages will go up saying that austerity measures would just destroy the productive fabric of Greece. He was right. This is exactly what happened. The point though is that he did not do what he said he would do. So his election was based on lies. After 2 years Greece was going deeper and deeper in the crisis and when Mr. Papandreou did the first democratic and purely decent movement to go for a referendum your country stated that a referendum should not be held. And then you asked for a government that was supported by many countries and then again you asked citizens to be sober while voting and that you would only cooperate with a government that supports the current situation.

In short terms, you intruded in the political life of Greece using phobias and without letting people decide for their own will.

In short terms, you outgeneraled the basic values of democracy with the support of the current Greek political system.

There is a word in Greece that is used from the ancient years and the meaning in still the same. Dignity.

We would never accept someone else to make decisions for us. We have debts, we will pay them, and we can make this decision ourselves.

But we need to decide. It is our free will. It is our dignity.

We are very sorry that our politicians do not share the same values as we all do. It is our mistake and we will fix it when you stop threatening us.

My final word is that we do not use Germany as a scapegoat. We do not even want to cause any troubles to you. We just want our democracy back and – even though it is not your fault that we don’t have it - you are pulling the rope to the opposite direction.

With Respect,

Chaniotakis Emmanouil.

Πολιτών σχιζοφρενία.

2012-03-18T20:10:00.003+02:00

Ένα από τα βασικά προβλήματα που σίγουρα γίνονται εύκολα αντιληπτά στην Ελληνική σύγχρονη κοινωνία και όχι μόνο είναι η απομάκρυνση του πολίτη από το κράτος. Θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει την συγκεκριμένη κατάσταση ως όμοια σχιζοφρένειας με αυτοκτονικές τάσεις. Η εξήγηση είναι απλή, το κράτος φαντάζει σαν ένα μεγάλο ορυχείο. Που ο καθένας μπορεί, αν τον αφήνουν, να καπηλευθεί. Οι αιτίες που κάποιος ψάχνει να καπηλευθεί κάτι που δεν του ανήκει μπορούν να αναζητηθούν στην ψυχολογία, η ουσία όμως βρίσκεται αλλού.

Θα μπορούσε κανείς να πει, ότι ένας από τους λόγους που απέτυχε παντελώς το Ελληνικό κράτος να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, αν και όχι φυσικά ο μοναδικός, ήταν οι ίδιοι του οι πολίτες. Άτομα κάθε κοινωνικής ομάδας, αναζητούσαν ευκαιρίες να μειώσουν τις υποχρεώσεις τους υπέρ του κράτους ή αντίστοιχα να αυξήσουν τις απολαβές τους από αυτό. Φαντάζει ουσιαστικά το κράτος ένας ένας αντίπαλος που παλεύεις μαζί του. Με αυτόν την αντίληψη λοιπόν, μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητή η σχιζοφρενική τάση. Αντί να αντιληφθεί ο πολίτης ότι το καλό του βρίσκεται στο λεγόμενο "κοινό καλό" αντιμετωπίζει το κράτος σαν απειλή προς τα εισοδήματά του και σαν το τον ανύπαρκτο εχθρό που προσπαθεί να τον καταστρέψει. Αυτό όμως οδηγεί ουσιαστικά στην καταστροφή του ιδίου του κράτους και άρα και τον πολιτών που μπορεί να χαρακτηριστεί και ως αυτοκτονία.

Φυσικά υπάρχει ο αντίλογος που δηλώνει ότι το κράτος απαρτίζεται από άτομα τα οποία προσβλέπουν στο προσωπικό τους συμφέρον και για αυτόν τον λόγο οι λοιποί πολίτες προστατεύονται από την πειναλέα χρήση της εξουσίας των. Το παρών τουλάχιστον επιχείρημα, εμφανίζεται ως σαθρό, καθώς το κράτος είναι πολυ-κατευθυνόμενο και δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει έτσι. Τα φαινόμενα διαφθοράς δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν αν δε δίνονταν το κατάλληλο έδαφος από τους ίδιους τους πολίτες.

Άλλωστε, το κράτος είναι οι ίδιοι οι πολίτες....

Η χώρα της αποκλίνουσας αλλαγής..

2012-03-15T16:57:00.001+02:00

Η πραγματικότητα τελικά είναι μία.. Πασόκος γεννήθηκες πασόκος θα πεθάνεις.. Αυτή η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας δεν θα αλλάξει ποτέ μυαλά.

Τι και αν είναι αυτοί οι ίδιοι που διαμόρφωσαν την καταστροφή της χώρας;

Τι και αν είναι οι ίδιοι που περάσανε από τόσα υπουργεία και κάνανε τόσες φωτογραφικές διατάξεις για δικούς τους φίλους και ψηφοφόρους;

Τι και αν δεν δείξανε στάλα υπευθυνότητας;

Εμείς αυτούς θέλουμε αυτοί μας βόλεψαν αυτούς αγαπάμε.

Έτσι λοιπόν είναι η Ελλάδα του 2012. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θα ξαναψηφίσουν τα ίδια πρόσωπα. Που ακόμα χειρότερα, δεν θα ψηφίσουν πρόσωπα αλλά κόμματα. Όχι τον Βενιζέλο, αλλά το Πασόκ. Ή την Νέα Δημοκρατία.

Νιώθω μια απέραντη και ακράτητη ανάγκη από την μία να κατανοήσω αυτά τα πρόσωπα και από την άλλη να τους κάνω πράγματα που δεν γράφονται.

Όπως και να έχει, και ανεξάρτητα του τι θα κάνω και πως σκέφτομαι εγώ, ένα είναι αυτό που μένει. Μετά από τόσα δεινά, τόση κοροϊδία μαζεμένη, τόσα λόγια χωρίς αντίκρυσμα, τόσες συγκεντρώσεις, ο Έλληνας δεν τα κατάφερε να υπερασπιστεί την τιμή του. Οι λόγοι πολλοί. Η πικρία ακόμη μεγαλύτερη.

Η ατέρμονη κοροϊδία ενός PSI

2012-03-10T15:40:00.001+02:00

Την ώρα που ο κόσμος στην Ελλάδα μουδιασμένος παρακολουθεί την χώρα του να διασύρεται διεθνώς με πολιτικούς μαριονέτες που αναλώνονται σε επικοινωνιακά παιχνίδια μονοπωλώντας το ενδιαφέρον το καναλιών με θέματα κουτσομπολίστικων περιοδικών βαφτίζοντας τα θέματα ηθικής, οι ίδιοι συμμετέχουν ενεργά και αποκάλυπτα σε κερδοσκοπικά παιχνίδια.

Το γνωστό σε κάθε πικραμένο πλέον PSI, που ήταν μια συμφωνία για την μείωση του χρέους με την εξασφάλιση της αποπληρωμής με βάση το Αγγλικό δίκαιο, όριζε ελάχιστο ποσοστό για την ενεργοποίηση των ρητρών που θα το καθιστούσαν υποχρεωτικό περίπου το 65%. Γνωστά πράγματα, ο κ. Βενιζέλος επί μέρες απειλούσε τους "επενδυτές" για την ενεργοποίηση αυτών. Ταυτόχρονα, οίκοι και ιδρύματα διεμήνυαν ότι δεν θα ενεργοποιηθούν τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) λόγω του εθελοντικού χαρακτήρα του PSI. Αυτό ήταν το σκηνικό τις ημέρες που προηγήθηκαν της ολοκλήρωσης του PSI.

Φτάνει λοιπόν η Πέμπτη (1 Μαρτίου 2012) όπου το PSI κλείνει με μαζικότατη όπως δηλώθηκε συμμετοχή, της τάξης 85.8% πολύ μεγαλύτερο και των αρχικών προβλέψεων και του δηλωθέντος ελαχίστου ποσοστού. Όλοι χαρούμενοι πανηγυρισμοί, η Ελλάδα δεν θα πτωχεύσει δεν υπάρχει πιστωτικό γεγονός, αλαλαγμοί μπράβο και επευφημίες.

Μέχρι που ο κ. Βενιζέλος πάλι, εμφανίστηκε και δήλωσε ότι θα ενεργοποιηθούν οι ρήτρες.... (???)

Το συγκεκριμένο γεγονός δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Επιτυγχάνεται μια ύψιστης σημασίας κατά τα λεγόμενα των κυβερνώντων συμφωνία, βρίσκεται τρόπος να αποφευχθεί το λεγόμενο πιστωτικό γεγονός και παρά την συμμετοχή, ενεργοποιούν έναν μηχανισμό που λόγω του υποχρεωτικού του χαρακτήρα καθιστά την διαδικασία πιστωτικό γεγονός.

Τα πράγματα είναι απλά. Κάτι υπαγόρευε την ύπαρξη πιστωτικού γεγονότος. Κάποιοι θέλησαν να αγοράσουν CDS και να βγάλουν λεφτά από το πουθενά. Η "μη αντίδραση" της Ευρώπης (που απειλούσε με έξοδο από την Ευρώπη σε περίπτωση δημοψηφίσματος) στο παρόν γεγονός δείχνει την ενοχή.

Και όλα αυτά στην πλάτη σου. Όλη αυτή η κοροϊδία χωρίς να έχεις λόγο.

Ο θάνατος του δημοκρατικού πολιτεύματος

2012-02-21T12:32:00.000+02:00

Όλοι αυτοί που διαχειρίζονται τις ψυχές μας, την ζωή μας, την επιβίωση μας, είναι άνθρωποι της ίδιας γενιάς. Της γενιάς του πολυτεχνείου, του Μάη του 68, της χωρισμένης Γερμανίας, αλλά και την ανελέητης υπερκατανάλωσης, της ατέρμονης καταστροφής της παραγωγής και της χρήσης μη παραγωγικών στοιχείων για την δημιουργία χρήματος. Δύο τα μεγαλύτερα εγκλήματα ενάντιας της ανθρωπότητας. Η κατάλυση της δημοκρατίας και η δημιουργία ανθρώπων προβάτων.

Η συγκεκριμένη γενιά και όσοι ασχολήθηκαν με την πολιτική έπαψαν να βλέπουν άνθρωπος στα μάτια του γείτονα τους, στην μητέρα τους και τα παιδιά τους, αλλά σε μία αφηρημένη έννοια. Σε κάτι που μοιάζει να έχει την δυνατότητα να του εφαρμοστούν τάσεις και να μετράς αντοχές.Κι όμως αυτό δεν είναι ότι είναι η δημοκρατία.. Αυτός δεν είναι ο λόγος που υπάρχει η δημοκρατία. Δεν περιλαμβάνει η δημοκρατία την μονομερή επίλυση των προβλημάτων από μία μερίδα ανθρώπων αποκομμένων από το σύνολο. Νομίζω ότι αν ο καθένας κάνει ένα βήμα πίσω, και ξεχάσει τι λένε οι δημοσιογράφοι και ορισμένοι εντεταλμένοι, μπορεί να καταλάβει, ότι η δημοκρατία πέθανε με την είσοδο του Παπανδρέου του νεοτέρου στη βουλή ως πρωθυπουργού, όπου με εξευτελιστικές κινήσεις, τόσο για τον ίδιο, αλλά και για τους Έλληνες εμφανίστηκε ως λογική η συνέχιση μίας κυβερνητικής πολιτικής παντελώς με το πρόγραμμα της. Με λίγα λόγια οι πολίτες μίας χώρας δεν ενδιαφέρθηκαν για το πως, γιατί, πότε, ποιοι. Απλά και μοιρολατρικά δέχθηκαν ότι φταίνε. Ότι είναι αυτοί που υπέγραφαν τα δάνεια, ότι είναι αυτοί που γνωρίζοντας σπαταλούσαν τα δάνεια και όλα τα συναφή. Εδώ βρίσκεται η δεύτερη καταστροφική επιρροή

Πέραν από την πρακτική κατάλυση της δημοκρατίας, η συγκεκριμένη γενιά έφτιαξε ανθρώπους απολιτίκ. Κατάφερε με το καρότο και το μαστίγιο, εκμεταλλευόμενος τα ιστορικά κατάλοιπα, καθώς και την τάση προς την αποφυγή ευθυνών, αλλά και την φιλική αντιμετώπιση και συγχώρεση κάθε λάθους έφτασαν να σταματήσει ο πολίτης να κουβεντιάζει τα πολιτικά δρώμενα στο καφενείο. Να σταματήσει ο πολίτης να ασχολείται με την πολιτική ζωή. Τι ειρωνεία κι όμως. Δύο λέξεις τόσο άρρηκτα συνδεδεμένες γλωσσικά να μην συνδέονται πλέον παρά μόνο την εκλογική περίοδο. Κι όμως. Μέσα στη μανία να αδράξει ο πολίτης τη μέρα μέσα από πολιτικάντηδες συνδικαλιστές με την μανία να αδράξουν το χρήμα και άλλων τέτοιων σκύλων και χαρυβδών έχασε το αίσθημα της ελευθερίας. Της κρίσης. Της ενασχόλησης με το κοινό καλό.

Γνωρίζω ότι όλα αυτά υπήρχαν πάντα. Δεν τρέφω αυταπάτες ότι είμαστε οι πρώτοι. Αντιθέτως. Είμαστε οι πιο τυχεροί άνθρωποι που γεννήθηκαν ποτέ στη γη. Το θέμα είναι να μην γυρίζεις πίσω.

Έντιμε Άνθρωπε

2009-09-18T17:27:00.010+03:00

Και η ζωή ξεκινάει… Σε ένα μικρό τριάρι στη μέση του πουθενά. Ο κόσμος σου! Σιγά σιγά, το φτωχικό τριάρι, μεγαλώνει. Η αυλή που πάντα ονειρευόσουν εμφανίζεται μπροστά σου μέσα από τη μυρωδιά του καμένου ξύλου.. Σπίτι με αυλή και τζάκι. Καθώς τα χρόνια περνούν όλα γύρω σου μικραίνουν. Είσαι ικανός να τα κάνεις όλα δικά σου. Να τα γκρεμίσεις με μία σου ανάσα. Προχωράς στο πουθενά. Ο ανήσυχος χτύπος της καρδιάς σου σε οδηγεί στα μεγάλα όνειρα. Σπίτι, κουτσούβελα, αέναο κυνήγι της ευτυχίας που σε ορίζει.

Τα πάντα ο εαυτός σου. Εσύ στον κόσμο αυτό και τίποτε άλλο. Τα λεφτά έρχονται. Άλλες φορές νιώθεις το είναι σου να σβήνει, κι όμως συνεχίζεις. Είναι βαρύ το τίμημα. Παντρεύτηκες και απέκτησες και γιο. Του χρειάζεται κάτι το παραπάνω. Γιατί είναι ο ΓΙΟΣ ΣΟΥ και εσύ είσαι κάτι το διαφορετικό κάτι το ανώτερο, νόμοι που υπάρχουν, δεν σε περιορίζουν εσένα. Τα πάντα στενεύουν γύρω σου. Και μια μέρα, παίρνεις τα γκαζάκια, και βάζεις φωτιά.

Πέρασαν μέρες. Αρκετές. Οι πληγές αρχίζουν να καταμετρούνται , λες και είναι πορτοκάλια. Ένα καμένο σπίτι εδώ, ένας νεκρός από εκεί, μερικά στρέμματα καμένου δάσους. Γνωστή φράση για όλους. Καταμέτρηση ζημιών. «Μα τι τους πιάνει όλους με το δάσος;» σκέφτεσαι. «Τέτοια καούρα να μην καεί;». Έναν έναν θες να τους ρωτήσεις τι θα κάναν στη θέση σου. Και είσαι σίγουρος ότι η απάντηση θα ήταν « το ίδιο». Θα αγοράζατε ένα σπίτι 20 λεπτά από την Αθήνα μέσα σε έναν φανταστικό, καινούριο οικισμό, και δεν θα ήσασταν πανευτυχής; Κι ας ήτανε κάποτε δάσος. «Και τι μπορεί να γίνει χωρίς παράπλευρες απώλειες;» Αναρωτιέσαι. «Η κοινωνία θέλει τομές, κινείται μόνο στα άκρα» και καθησυχάζεσαι.

Και η ζωή τραβάει την ανηφόρα. Και εσύ, εσύ μόνο το γιο σου ήθελες να βοηθήσεις, και ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ, έδωσες τον αγώνα σου και ΠΕΤΥΧΕΣ. Θα χτίσεις ένα μεγάλο σπίτι εκεί. Στα καμένα, με μεγάλα ηλιόλουστα δωμάτια. Ίσως και πισίνα. Αν οι δουλείες πάνε καλά. Όχι βέβαια πως δεν προσπαθείς. Τα «λαδώματα» που απαιτούνται τα έχεις κάνει, οι δικοί σου, είναι εκεί που πρέπει, με λίγη τύχη θα γίνει και η πισίνα.

Οι εργασίες ξεκινούν. Τον τοπογράφο τον πλήρωσες καλά, οι δικηγόροι σου, είναι έτοιμοι για να παλέψουν για σένα, οι μπουλντόζες έχουν ήδη ξεκινήσει να ξηλώνουν τα καμένα δέντρα που τόλμησαν να φυτρώσουν εκεί που εσύ επιθυμούσες το σπίτι σου. Το σύστημα δουλεύει καλά άλλωστε. Πληρώνεις γίνεται η δουλεία σου. Για το γιο σου το ξέρω μην δικαιολόγησε.

Καμιά φορά στον ύπνο σου ξυπνάς, Βλέπεις αυτές τις εικόνες στη τηλεόραση, φωτογραφίες θυμάτων της φωτιάς. Άτυχοι. Δεν κατάφεραν να ξεφύγουν. Λυπάσαι αλλά, υπάρχει ο σκοπός. Ο γιος σου. Μεγαλώνει. Τον βλέπεις να τρέχει στη γεμάτη δέντρα αυλή σου. Νιώθεις ευτυχής που του τα προσφέρεις όλα αυτά. Πρέπει να ζήσει μια ζωή τελείως διαφορετική από αυτή που έζησες. Και γι’ αυτό ΕΚΑΝΕΣ τα πάντα. Ακόμη και αυτά που δεν περνούσαν από το χέρι σου. Είσαι περήφανος.

ΕΙΣΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ.

Ο γιος σου μονάχα να είναι καλά.

***

Έχω περίοπτη θέση στη κοινωνία, αμάξι, λεφτά, γνώμη. Γνώμη για το πώς θα σώσουμε τον τόπο τούτο που αγαπώ. Για τον γιο μου. Άλλα παιδιά δεν έκανα, μόνο το γιο μου. Και του τα έδωσα όλα. Θα με ευγνωμονεί το ξέρω.

Είναι πλέον στα 16. Ρωτάει πολλά. Τα σχολεία πλέον τους μαθαίνουν πράγματα περίεργα, χαζά κατά την σωστή μου γνώμη. Όλο για περιβάλλον μιλάει και δεν βλέπει ότι ΕΜΕΙΣ είμαστε μέσα στο δάσος, εμείς έχουμε το καλύτερο σπίτι. Στην καλύτερη θέση. Θα καταλάβει είμαι σίγουρος.

Μεγάλωσε πολύ. Κοντεύει τα 19. Τον κοιτώ και τα μάτια μου τρέχουν. Με κοιτά και τα μάτια του, τα μάτια του. Κενά. Γεμάτα προδοσία.

- Τι περίμενες, γέρο; Να μπορώ να ζήσω στο κόσμο που μου έφτιαξες; στη ψυχή μου που τη ντρόπιασες;

Και κλαίω.

Μόνο αυτό μου μένει στη ζωή. Η καταδίκη μου.. Γιατί πλέον καταλαβαίνω.

ΚΑΙ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ.

Ζώ!

2009-07-27T13:08:00.000+03:00

Μεγάλοι άνθρωποι, μεγάλα ταλέντα, μεγάλες προσδοκίες.

Εγώ λοιπόν, ο άξεστος, ο αμόρφωτος, ο ατάλαντος, τι μπορεί να θέλω μαζί τους να ζω; Σε ποιον αρκεί να βρίσκεται απλά στο κοινό; Στη μάζα αυτή τη θεόρατη που σείεται με μόνο μια κίνηση του ταλαντούχου ανθρώπου στη σκηνή; Ακόμα και όταν στη σκηνή ανεβαίνω εγώ, γιατί δεν καταφέρνω να σας δώσω την ψυχή μου; Μήπως γιατί δεν έχω;

Εξυπνότεροι άνθρωποι, ομορφότεροι, καλύτεροι.
Πως να μπορέσω να τους φτάσω; Ως πότε θα κρύβομαι στην ψευτιά των δήθεν ελαττωμάτων τους που δεν έχω εγώ; Ως πότε θα τους μειώνω για να ανεβάσω το εγώ μου εαυτέ μου; Εαυτέ μου... Σκατά τα κάναμε πάλι... Πρώτος θέλεις να είσαι εκεί που δεν το αξίζεις. Αλλά δεν το καταλαβαίνεις. Και αν καμιά φορά το καταλάβεις, τι να κάνεις εκτός από το να τινάξεις τα μυαλά σου στον αέρα; Πως να μπορέσεις να ζήσεις ανάμεσα σε τόσο καλύτερους από σένα; Γιατί να το κάνεις; Γιατί; Για να είσαι πάντα ο μέτριος;

Δεν μου έκανε εντύπωση όταν έμαθα ότι εμείς, εγώ δηλαδή, ο κοινός θνητός, δεν θα επιλέξω ποτέ κάποιον πολύ εξυπνότερο από μένα για να με κυβερνήσει. Και ντράπηκα ακόμα περισσότερο για τον εαυτό μου..

2009-03-15T03:51:00.001+02:00

Ξέρω... Πιθηκόμορφα τέρατα εμείς οι ανθρώποι προσπαθούμε να δώσουμε σαν θεοί την "νοημοσύνη" που ανακαλύψαμε στους εαυτούς μας σε ότι άψυχο και εμψυχό υπάρχει.. Αυτό θα μου πεις πως είμαστε...

Κι όμως. Αν εν τέλει δεν θέλω να σε πιστέψω; Αν για μένα δεν είμαστε μόνο αυτό; Αν τελικά είμαστε κάτι παραπάνω απο στατιστικές λεπτομέρειες ενός απέραντου σύμπαντος που δεν έχει κάν το χρόνο μέσα στην αιωνιότητα του

να ασχοληθεί με εμάς;

Όπως και να χει, άλλωστε! Χρέος μας δεν είναι να λειτουργούμε σαν στη σημαντικότερη παράσταση; Να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό για μας; Χρέος.. Τρόπος του λέγειν! Δεν χρωστάμε πουθενά και το ξέρετε! Αλλά στο είναι μας, στο καθρέφτη μας;!

Για μας...

Γεια μας λοιπόν!

Και καλή κραυγή!

Τρεχω..

2009-03-15T00:24:00.000+02:00

Τρεχω, Τρεχω, ΤΡΕΧΩ...
Στο δρόμο που κανείς δεν μου χει δείξει τρέχω..
Στο δρόμο που μόνο φήμες και λύπη με οδηγούν τρέχω..
Το τέλος, σηκώνω το κεφάλι, για να δώ
Μα μόνο δρόμος...
Χωρίς να το καταλάβω, σκέφτομαι... Που πάω? Γιατί οδηγούμε σ' αυτό το μονοπάτι? Από τι προσπαθώ να ξεφύγω? Σε τι προσπαθώ να βρω "αγάπη"?
Αέναη κίνηση... Ασταμάτητη, Ατελείωτη... Και γω κομμάτι της μικρό, τρέχω... Μάλλον γιατί όλοι έτσι κάνουν.. Μάλλον γιατί το ορίζει κάτι..
ΜΑΛΛΟΝ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ...
Άραγε τι φοβάμαι πιο πολύ? Το να σταματήσω? Η τι γίνεται μετά?
Απαντήσεις δεν βρίσκω... (σάμπως υπάρχουν?) Αλλά θα κάνω μια προσπάθεια!
ΠΡΕΠΕΙ να πείσω τον εαυτό μου ότι όλο αυτό έχει νόημα...
Ότι αξίζει τουλάχιστον να προσπαθήσουμε εαυτέ μου προτού δέσω το σκοινί γύρω από το λαιμό μας...
Προτού πετάξουμε στα σκουπίδια ότι έχουμε εαυτέ μου...
Εσύ και εγώ...