แม่ล้ม ผมก็ล้ม

ระฆัง หรือกระดิ่ง หรือโมบาย (๑๐๓)

2022-06-04T07:19:00.005+07:00

ระฆัง หรือกระดิ่ง หรือโมบาย

ส่งเสียงได้ไกลนับสิบเมตร

ผู้สูงอายุอาจสนใจมีไว้ใกล้ตัว

เพื่อส่งสัญญาณให้ได้ทราบ

คุณแม่ของผม

ท่านก็จากไปได้ปีครึ่งแล้ว

ตอนนั้นท่านใช้แบบนี้ไม่ได้

แต่ผมใช้วิธีอื่น

ที่สำคัญ ผมไม่คลาดสายตา

ถ้าคนเราอายุยืนยาว

ไปถึง 60 70 80 90 100

อาจต้องมีระฆังไว้ใกล้ตัว

เพื่อใช้ส่งสัญญาณ

เพราะอายุมากเข้า

สีผม ริ้วรอย การเคลื่อนไหว

ย่อมมีการเสื่อมถอยที่พบเห็นได้ง่าย

แต่ความคิด ความทรงจำ อารมณ์ จะค่อยชะลอลดลง

จนสักวันอาจต้องมีผู้ดูแลช่วยเหลือ

พบเพื่อนคุณแม่ น้าตุ๋ย ที่ green market (๑๐๒)

2021-10-31T15:50:00.000+07:00

ขับรถออกจากวัดสามัคคีบุญญาราม ลำปาง

งานกฐิน 31 ต.ค.2564

ตอนที่ออกมาจากวัดดอย ฟ้าเปิดหลังฝนตกพอดี

แล้วแวะตลาดเขียวที่สวนอาหารเรือนแพ

ของ กุ๊กช้าง รุ่นน้องศิลปินที่ มหาวิทยาลัยเนชั่น

พบกุ๊กช้างที่นั่งเชียร์ร้าน อยู่หน้าตลาด

เข้าเดินในตลาด แวะร้านไหนก็ได้ของติดมือ

พ่อค้าแม่ค้าขายเก่งคุยสนุกทุกร้าน

แต่สะดุดนานหน่อย

ที่ร้านไส้กรอกเยอรมัน และของจิปาถะ

ของน้าตุ๋ยกับลูกสาว เป็นเพื่อนคุณแม่

คุยกันสนุกเลย ท่านเล่าอะไรให้ฟังมากมาย

เช่น ขายเสื้อผ้าปักมือ และของทำมือ

คุณพ่อของน้าตุ๋ยก็อยู่ระแวกบ้านผม

แล้วชวนไปร้าน seesunning

ที่เปิดอยู่หลัง flash พระบาท

มีเอกสารแนะนำร้านด้วย

ส่วนร้านโกโก้ ก็มีศิษย์ MBA รุ่น 2

ขายครัวซอง จึงสั่งมากินกับอเมริกาโน่

แล้วได้กล้วยตากออร์แกนิคอีกหนึ่งแพ็ค

ก่อนกลับมาที่รถ ได้ลูกชิ้นมาอีก 2 ไม้

สรุปว่า

เป็นอีกวันที่ดี ได้คิดถึงคุณแม่เต็มอิ่ม

น้าตุ๋ย ก็ยังเล่าเรื่องสมัยก่อนให้ฟัง

แล้วความทรงจำหลายเรื่องก็กลับมา

จึงเก็บไปเล่าให้คนที่บ้านฟังต่อ

เป็นตลาดแห่งความทรงจำของผม

คิดถึงคุณแม่อีกล่ะ (๑๐๑)

2021-10-04T11:38:00.000+07:00

เมื่อวานวันอาทิตย์ 3 ต.ค.64

มีเพื่อนโทรมาถามสารทุกข์สุกดิบ

ผมก็บอกไปว่า สุขภาพจิตดีขึ้น

เพราะเป็นวันที่มีกำลังใจดีขึ้น

ที่ได้ทำอะไรที่บ้านไปเมื่อวาน

ลุกขึ้นมาเก็บของ เก็บผ้าออกจากกล่อง

ไปใส่ถุงอีกที

เจอผ้าเช็ดตัวเกือบเต็มกล่องเลย

ชุดทำงานสวย ๆ อีกสองชุดก็เก็บไปแขวน

และเอาพัดลมไปซ่อมที่ร้าน เสียหลายเดือนล่ะ

ปกติไปบ้านสุดสัปดาห์ครั้งใด

ได้พบคุณน้า คุยกันเสร็จ

ผมก็จะหมดเรี่ยวแรง เป็นแบบนี้มาหลายเดือน

นอนไปก่อนครึ่งวัน ซึมเป็นปกติเลย

เป็นมา 9 เดือนแล้ว

เห็นคุณน้าแข็งแรงก็ดีใจ

น้า ๆ เค้าก็ห่วงกัน ถามถึงกันตลอด

ฝากของให้กัน ผมก็เหมือน kerry เลย

ปกติผมก็จะเขียนแบบนี้เสมอ ๆ

ระยะหลัง หาเรื่องคิดนู่นนี่แทน

ก็ทำให้คิดเรื่องอื่นแทน หายคิดถึงได้บ้าง

ชีวิตก็แบบนี้ สุขบ้าง เศร้าบ้าง

ผมก็ยินดีที่จะอยู่กับความเศร้านี้ไปเรื่อย ๆ

ผมว่าเป็นธรรมดาของธรรมชาตินะ

เพราะนี่คือชีวิตธรรมดา ๆ

ที่สักวันก็คงไปเป็นเทวดาบนสวรรค์

แบบคุณพ่อคุณแม่ และผู้ใหญ่ที่ไปก่อน

ปล. ภาพนี้มีพระครูที่นับถือ ยกทีมมา

ท่านกรุณามาให้กำลังใจ ในเวลาสุดท้าย

ตอนคุณแม่ล้มใหม่ ๆ ท่านก็ยกทีมมาเยี่ยม

ขอบคุณมากครับ

วันแม่ ก็คิดถึงแม่ (๑๐๐)

2021-08-12T07:43:00.000+07:00

อยู่ดูแลคุณแม่หลายปีหลังท่านล้ม

เห็นท่านแล้ว ทำให้นึกถึงตัวเอง

และมนุษย์ทุกผู้ทุกนาม ไม่มีเว้น

ตามวัฏจักร เกิด แก่ เจ็บ ตาย

จำได้ว่าเขียนบันทึก #แม่ล้มผมก็ล้ม

ได้ 78 เรื่องเท่ากับอายุคุณแม่

ตอนท่านเสีย ท่านหลับไปอย่างสงบ

วันนี้วันแม่ ผ่านวันสูญเสียได้ 7 เดือน

ก็ยังคิดถึงท่าน

ไปนอนบ้านท่าน เตียงท่าน ห้องน้ำท่าน

โต๊ะอาหารท่าน ทีวีท่าน

เงินสลึงห้าสิบที่ท่าน

ให้ไปซื้อขนมที่โรงเรียนตอนเล็กก็ของท่าน

ชีวิตผมก็ของท่านที่ท่านให้มา

บันทึกที่เขียนเล่าไป

สักวันคงได้ หยิบมาทบทวน

ได้ระลึกนึกถึงเรื่องราวที่ไม่ง่ายเลย

สำหรับทั้งท่านและผม

บั้นปลายของมนุษย์ทุกคนจะเป็นอย่างไร

ก็สุดจะคาดเดา

เป็นเรื่องของสุขภาพ เรื่องโรคภัยไวรัส

ความแก่ชรา

หรืออื่นใดอีกมากก็ต้องกันดูไป

ฝันนะ ว่าอายุสักร้อย

แล้วจะหลับลึก แล้วหลุดว๊าบ

ไปโผ่บนสวรรค์ วิมานฟ้า

ที่ปกคลุมด้วยเมฆขาวใสแล้วพบท่านอีกครา

โรคผู้สูงอายุ ญาติ และเพื่อนใกล้ตัวผมเป็นกันหลายคน (๙๙.)

2021-02-22T20:41:00.008+07:00

โรคผู้สูงอายุ ญาติ และเพื่อนใกล้ตัวผมเป็นกันหลายคน

(เนื้อเดียวกับคุณแม่ ๙๙.)

เวลาที่อ่านข่าว ฟังข่าว แล้วกลับนึกถึงตนเองเสมอ ๆ

วันนี้ คุณไพโรจน์ ใจสิงห์ ได้จากไปอย่างสงบ

เกิดเมื่อ 15 ก.ย.2486 และจากไปในวันที่ 22 ก.พ.2564

ดาราอาวุโสท่านนี้ อายุเต็ม 78 ปีในอีกเกือบ 7 เดือน

หรือนับได้ว่ามีอายุครบ 77 ปี 5 เดือนกว่า

ทำให้นึกถึงคุณแม่ ที่อายุเต็มครบ 78 ปีกับอีก 8 วันท่านก็จากไป

อายุคุณแม่อายุมากกว่าคุณไพโรจน์ประมาณ 9 เดือน

โรคภัยของคุณไพโรจน์ ใจสิงห์ มีหลายโรค

ทั้งความดันโลหิตสูง เส้นเลือดในสมองตีบ กล้ามเนื้ออ่อนแรง และหัวใจ

มากกว่าคุณแม่เยอะเลยครับ

https://www.matichon.co.th/entertainment/news_2590418

คุณแม่ผมจะมีอาการทางสมอง

ที่มาจากอัลไซเมอร์ และพาร์กินสันเป็นหลัก

อาการของคุณไพโรจน์ เริ่มป่วยเป็นโรคอัมพฤกษ์ซีกซ้าย

เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม 2556 และมีอีกหลายอาการ

การเจ็บป่วยนั้น เป็นเรื่องปกติของมนุษย์เรา

เรื่องนี้ทำให้นึกถึงเพื่อนท่านหนึ่ง

ที่เคยเป็น stroke เมื่อหลายปีก่อน

มีอาการหลังทานอาหารเช้าร่วมกัน และเดินไปทำงานกัน

ระหว่างออกร้านได้ไม่กี่สิบเมตร ก็เกิดอ่อนแรงและล้มไป

เพื่อน ๆ พากันส่งโรงพยาบาลได้ทัน

และอาการดีขึ้นกลับมาเป็นปกติในที่สุด (นานเหมือนกัน)

แต่มีเพื่อนบางท่านที่สนิทกัน ไม่โชคดี

พอมีอาการแล้ว ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลได้เร็ว

แต่ไม่ได้สติอีกเลย

แม้จะฉีดยาห้ามเลือด หรือละลายลิ่มเลือดตามอาการ

เพื่อนท่านนี้เลือดออกในสมองและจากไปในเวลาต่อมา

มีข่าวเศร้าอีกข่าวหนึ่ง ทราบเมื่อเช้านี้

เพื่อนที่ทำงานมาเล่าถึงข่าวเศร้าต่อการจากไปของผู้ที่ท่านรู้จัก

ด้วยโรคมะเร็งแบบที่ไม่คาดคิด

เพราะหมอวินิจฉัยว่าเป็นกรดไหลย้อน

ความจริงเป็นมะเร็งในกระเพาะอาหาร

และมีอาการเฉียบพลันทำให้ต้องอยู่ในห้อง ICU

และจากไปในเวลาต่อมา

ทั้งมะเร็ง และ stroke

เป็นโรคที่ใกล้ตัวผมมาก ๆ

เพราะญาติผู้ใหญ่ที่เลี้ยงผมมา จากไปด้วยมะเร็งทั้งสองท่าน

ส่วนญาติผู้ใหญ่ทั้งฝั่งคุณแม่และคุณพ่อ

ต่างก็มีอาการ stroke หลายท่าน

คุณแม่ไม่เป็น stroke แต่หมอวินิจฉัยว่าจากไปด้วยพาร์กินสัน

ทุกครั้งที่จะกินจะดื่ม ผมก็จะนึกถึงแต่โรคภัยไข้เจ็บ

ญาติที่สนิทกันก็นิยมชมชอบแอลกอฮอล์หลายท่าน

ท่านบอกว่าจะเลิกแล้ว แต่ก็ไม่ค่อยเห็นใครเลิกได้

ส่วนผมก็เคยดื่มตอนถูกชวนไปเข้าสังคม แต่หยุดนานแล้ว

ในหัวของผมก็ไม่ค่อยได้คิดอะไรมาก

คิดถึงแต่คุณแม่มาหลายสัปดาห์แล้ว

https://www.dailynews.co.th/entertainment/826828

จัดเก็บภาพเก่าให้เป็นระเบียบ พบนิสิตเด็กหอใน (๙๘.)

2021-02-20T12:25:00.002+07:00

จัดเก็บภาพเก่าให้เป็นระเบียบ พบนิสิตเด็กหอใน

(พ่อนี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง ๙๘.)

คุณแม่จากไปได้เจ็ดสัปดาห์แล้ว

กลับบ้าน เห็นบรรยาศเก่า ๆ ก็นั่งนอนซึม

พอมาเก็บข้าวของก็พบภาพคุณพ่อ

เวลาอายุมากขึ้นก็มักจะหยิบ

เรื่องราวเก่า ๆ มารื้อฟื้น ทบทวน ให้คิดถึง

ผมก็อยากเจริญรอยตามท่านมาแต่เด็ก

ท่านเป็นนิสิตอยู่หอชายในมหาวิทยาลัย

ในนั้นก็คงมีระบบระเบียบ ที่เรียก sotus

ผมเคยหยิบหนังสือ sotus มาอ่านตั้งแต่ประถมแล้ว

เพราะท่านชอบสะสมหนังสือ มีเต็มบ้าน

นี่ผมก็ยังตัดใจทิ้งไม่ลง หยิบทิ้ง หยิบคืนตลอด

ของผมเองก็กองเต็มบ้าน แยกโซนกัน

จากภาพ

คิดว่าถ่ายตอนอยู่หอ ท่านคงทำกิจกรรม

ถึงได้เป็นรองหัวหน้าหอ ท่านเข้าสังคมเก่ง

สิ่งที่ท่านชื่นชอบ ที่เป็นงานอดิเรก

คือ การถ่ายภาพ และเล่นกีฬา

ผมยังเคยใช้กล้องฟิล์มของท่านเลย

ถ่ายได้ไม่กี่ม้วนก็ต้องเปลี่ยนไปใช้กล้องคุณแม่

เพราะคมชัดกว่ากันเยอะ

ต่างกันไปตามกาลเวลาต

ภาพเก่า ๆ ที่คุณพ่อเคยถ่ายก็ยังไม่ไปไหน

เก็บไว้ มุมไหนมุมหนึ่งของบ้านเป็นแน่แท้

ด้านหลังดูเหมือนหอพัก

ที่มีระเบียง มีหน้าต่าง ดูโลง ๆ ไม่น่าใช่ห้องเรียน

สมัยนั้นมี uniform

สมัยก่อนนิสิตนักศึกษาจะมีชุดฟอร์ม

ผู้ใส่ก็จะภูมิใจว่าเรียนที่นั่นที่นี่

ไปไหนไปกันเป็นทีม สวมชุดทีม

สมัยเรียนผมเองก็มีครับ เป็นชุดสูทสีกรม

กางเกงสีเทา ใช้ผ้าที่มหาวิทยาลัยจัดให้

ของคุณพ่อดูดีกว่าผมเยอะ

ท่านเป็นชุดขาว ในหอน่าจะมีหลายคณะ

เพราะแถบสีที่คอต่างกัน

ผมอายุก็มากขึ้น ก็มักจะบ่น นู่นนี่

ถึงคนที่ผมรักเสมอ ๆ

บันทึกเก็บไว้อ่านในวันที่ผมอาจจำอะไรไม่ค่อยได้

ซึ่งจะคืบคลานเข้ามาในอนาคตอันใกล้

ปล. ผมก็มักหนุนใจให้นิสิตเขียนบันทึก

เล่าถึงความทรงจำที่สวยงามเสมอ

ก่อนเวลาจะล่วงเลย แล้วจำอะไรไม่ได้

ปลูกต้นไม้ ช่วยให้สบายใจในปลายหนาว (๙๗.)

2021-02-02T20:42:00.002+07:00

(เนื้อเดียวกับคุณแม่ ๙๗.)

คุณแม่จากผมไป ถึงวันนี้ก็ครบเดือนพอดี

มีอะไรให้ได้คิดได้ทำหลายอย่าง

เช้ามาก็ไปใส่บาตรกรวดน้ำยถาเช่นเคย

ซื้อข้าวกล่องจากเพื่อนคุณแม่เหมือนเดิม

กลับมาก็รดน้ำต้นกล้าคะน้าไต้หวัน

จำนวน 9 ต้น วันนี้ลงอีก 9 ต้น

ที่ผมแยกออกจากหลุมเพาะมาลงถุงดำ

ตอนนี้แยกถุงละ 3 ต้นได้ 6 ถุง

บางส่วนแบ่งให้น้องสันติ

เพื่อนบ้านแบ่งไปปลูก (มีตั้ง 100 ต้น)

ไปลุ้นว่าจะโตไหมในฤดูปลายหนาว

เพราะผมมือร้อนเหมือนคุณแม่

ปลูกอะไรไม่ค่อยจะหมั่นรดน้ำพรวนดิน

วันนี้ครบรอบวันจากไปของคุณแม่

ตกเย็นก็กลับบ้านไปจัดการเรื่องซ่อมแซม

พบว่า คุณน้ายังแข็งแรง เจ็ดสิบกว่า

ยังหลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน ปลูกไม้ดอกไม้ผล

ไม้ดอกก็เน้นดอกสวย ไว้ไปวัด

ท่านมีความสุขเสมอที่เข้าสวน

อยู่ได้ทั้งวัน หาผักสวนครัวมาปลูกตลอด

การปลูกพืชก็เป็นกิจกรรมแห่งความสุข

ผมมีเพื่อนชื่อบิว เล่าเรื่องปลูกพืชบ่อย ๆ

การปลูกพืชเป็นกิจกรรมที่ช่วยให้ใจสงบ

เที่ยงวันนี้ เพื่อน ๆ ชวนไปทานข้าว

สั่งกาแฟดำไม่ใส่อะไรเหมือนเดิม

คนเราก็เหมือนพืชต้องดื่มน้ำให้ชุ่มชื้น

ผมก็พยายามดื่มน้ำทุกวัน จะได้ไม่ป่วย

คุณแม่ก็ชอบดื่มน้ำ ผมก็อยากเหมือนท่าน

เมื่อวานผมเอาคะน้าไต้หวันลงถุงดำใหญ่

แล้วรุ่งขึ้นเห็นว่ายังไม่ตาย

ชะเง้อคอตั้ง ไม่คอตกเหมือนตอนเอาลง

ก็ใจชื้นขึ้นมา ส่วนคุณน้ารับไป 100 ต้น

บอกไม่ต้องห่วง ไม่มีตาย เป็นมืออาชีพล่ะ

แล้วก็พาไปชมลูกฟักทอง อวบ ๆ มาล่ะ

ลุ้นการเติบโตของคะน้า อีก 45 วัน

น้องเอลูกน้าไผแก้วที่รับต้นกล้า

มาจากแม่ทะ บอกว่าเก็บกินได้ละ

ก้านอวบ ๆ ทำอะไรกินดีนะ

คงเป็นต้ม ผัด แกง ทอดแบ่ง ๆ ญาติไป

เลือกระหว่างหายไปเงียบ ๆ หรือฝากความดีไว้ให้จดจำ ผ่านหนังสือ (๙๖.)

2021-01-31T20:58:00.003+07:00

(เนื้อเดียวกับคุณแม่ ๙๖.)

พบหนังสือธรรมที่วัด เป็นหนังสือที่ระลึกงานบำเพ็ญกุศลให้น้องชายคนหนึ่ง

ประกอบกับ ที่บ้านของคุณแม่

มีหนังสือในตู้อยู่มาก หลายประเภท

ผมหยิบมาอ่านยังไม่หมด

หยิบบ้างวางบ้าง หลายปีมาแล้ว

ต่อไปก็จะค่อย ๆ หยิบมาอ่าน

แล้วจะทะยอยนำมา #เล่าสู่กันฟัง

หนังสือกลุ่มหนึ่ง คือ หนังสือที่ระลึกงานบำเพ็ญกุศล

พบว่า มีเยอะมาก เป็นหนังสือที่ผมเลือกเก็บไว้

แล้ววันนี้

ไปทำบุญที่วัดดอยแห่งหนึ่ง

พบหนังสือกองอยู่หลายเล่ม วางข้างกล่องรับบริจาค

หยิบมาอ่าน พบว่าเป็น หนังสือธรรมนูญชีวิต

(A Constitution for living) หาอ่านเป็น e-book ได้

ของ สมเด็จพระพุทธโมษาจารย์ (ป.อ.ปยตโต)

ปกในพบว่าเป็นที่ระลึกงานบำเพ็ญกุศลและฌาปนกิจศพ

ของน้องชายคนหนึ่ง ที่เค้าจากไปด้วยอุบัติเหตุ

เหตุเกิดเดือนกันยายน 2563

สำหรับผมแล้ว เมื่อหลายปีก่อน

เคยอ่านหนังสือประวัติของ Steve Jobs

ที่เขียนโดย Walter Isaacson แล้วตีพิมพ์

วางจำหน่ายหลังจากเสียชีวิตไม่นาน

แล้วนึกไปถึงภาพยนตร์เรื่อง Troy

ที่พระเอกในเรื่องชื่อ อคิลลิส

เขาต้องเลือกใน 2 ทางเลือก

ว่าจะอยู่แต่ถูกลืมในไม่กี่ร้อยปี

หรืออยู่แบบยังถูกจดจำได้อีกหลายพันปี

แม้จะรู้ถึงชะตากรรม แต่เขาก็เลือกของเขา

นักแสดงชื่อ อคิลลิส

ผมคิดว่าชีวิตของคนเรา มี 2 ทางเลือก

คือ จากไปอย่างสงบ หรือจากไปแต่ยังฝากความดีไว้ให้จดจำ

ถ้าเป็นท่านล่ะ จะเลือกแบบไหน

สำหรับผมเลือกแบบฝากความดีไว้ให้จดจำ

ทั้งต่อตัวเราเอง และคนที่เรารัก

แต่อีกใจก็อยากจากไปอย่างสงบ

แบบหายไปเฉย ๆ อะไรทำนองนี้

คุณแม่ไปแล้ว (๗๙.)

2021-01-25T11:25:00.008+07:00

#คุณแม่ไปแล้ว (เนื้อเดียวกับคุณแม่ ๗๙.)

ด้วยคุณแม่ลัดดา รุจจนพันธุ์ 
ได้จากไปอย่างสงบ เมื่อวันที่ 2 มกราคม 2564 เวลาประมาณ 16.00 น.
คณะเจ้าภาพได้ตั้งศพบำเพ็ญกุศล 
ณ บ้านเลขที่ 73 บ้านผึ้ง อ.เกาะคา จ.ลำปาง 

- กำหนดสวดอภิธรรม 2 มกราคม 2564 ถึง 3 มกราคม 2564 เวลา 20.00 น.
- กำหนดฌาปนกิจศพ ในวันจันทร์ที่ 4 มกราคม 2564 ทำพิธีทั้งหมดที่บ้าน พิธีเริ่ม 9.00น.

คณะเจ้าภาพจึงขอเรียนเชิญทุกท่าน 
ร่วมฟังอภิธรรมศพและร่วมฌาปนกิจศพ เวลาและสถานที่ดังกล่าว
ขออภัยหากไม่ได้เรียนเชิญด้วยตัวเองครับ

อาการที่ท่านจากไป คือ หลับไปเฉย ๆ
พบตอนไปปลุกทานข้าวเย็น
ซึ่งคุณหมอได้สรุป แล้วลงความเห็นว่า
มีสาเหตุจาก #โรคพาร์กินสัน


ภาพคุณแม่ อายุ 60 ปี
ถ่ายเนื่องในงานเกษียณ

โชคดีที่กลับบ้านแล้วพบคนที่รัก (๗๘.)

2020-02-09T11:16:00.002+07:00

[นั่งดูทีวีเป็นเพื่อนคุณแม่]
คุณแม่ล้มเมื่อปลายปี 59
นั่นก็มากกว่า 3 ปีแล้ว
ทุกวันนี้อาการคุณแม่ทรงตัวไม่ทรุดลงไปอีกแล้ว
อาการทางสมองก็ขึ้น ๆ ลง ๆ ในแต่ละวัน
วันนี้ถือว่าดี เพราะทานข้าวโจ๊กได้ปกติ
อาหารที่คุณแม่ชอบก็จะมีไม่กี่อย่าง
ต้องเลือกอย่างระวัง ไม่ให้ติดคอ
เลือกที่ชอบ เช่นไข่พะโล้ กับแกงเมือง
สุขภาพดี เพราะไม่มีความดันเบาหวาน
หน้าตาแจ่มใส ไม่มีปัญหาภายใน

[ไม่ติดเตียง]
ถ้าติดเตียงหมายถึงทิ้งตัว
ไร้เรี่ยวแรง แม้แต่จะนั่งล่ะก็
คุณแม่ไม่เป็นขั้นนั้น
ท่านยังมีกำลังแขนขาในระดับหนึ่ง
ที่จะนั่งจะทรงตัวได้แป๊ปนึง
ทำให้ทุกวันนี้ พาคุณแม่มานั่งเก้าอี้ดูทีวี
มานั่งชมนกชมไม้ได้อยู่
แต่ไม่พาไปเจอฝุ่นเจอแสงมากนัก
ออกในระแวกบ้านบ้าง เช้า ๆ จะดีกว่า
คุณแม่ติดรถเข็น ที่บ้านมีบันได ไปไหนลำบาก
ถ้าช่วยกันหลายคนก็จะ ok แต่คนเดียวไม่ได้

[ลูกสาวเปลี่ยนแพมเพิร์ทให้ผู้ป่วย]
ลูกสาวเล่าเรื่องฝึกในโรงพยาบาล
พบผู้ป่วยจำนวนมาก
หากอยู่ในโรงพยาบาลหรือบ้านพัก
ที่ไม่มีผู้ดูแลประกบ คอยพาลุก พานั่ง
ไปนู่น มานี่ พูดคุยด้วย
อาการคุณแม่คงเรียกว่า ติดเตียง ไปแล้ว
คุณแม่สุขภาพภายในแข็งแรง เพราะทานข้าวได้
พาลุกพานั่ง และผมพาท่านอาบน้ำทุกเช้า
แต่สมองที่ป่วยก็ยังทรงตัว ไม่ค่อยดี
นั่งรถเข็นได้มากกว่า 90% ก็ถือว่า ok แล้ว

[วิธีอาบน้ำ]
ช่วงปีครึ่งที่แล้ว
คุณแม่ยืนได้ด้วยขาข้างหนึ่ง
อีกข้างไม่แข็งแรง (หลายปีแล้ว)
เดี๋ยวนี้ยืนทรงตัวนาน ๆ ไม่ได้แล้ว
ต้องประคองกึ่งอุ้มเข้าห้องน้ำ
พาท่านนั่งเก้าอี้อาบน้ำที่มีพนักพิง
ก่อนอาบก็ถอดเสื้อกับแพมเพิร์ท
แล้วก็อาบน้ำสระผมให้ท่าน
จากนั้นเช็ดตัวสวมเสื้อมาที่รถเข็น
มาสวมแพมเพิร์ทที่รถเข็นสะดวกกว่า
เมื่อก่อนจะสวมตอนนอน ซึ่งสะดวกน้อยกว่า
พอสวมเสร็จ จะดึงขึ้นให้กระชับเหมือนกางเกง
เรื่องแผลกดทับจะคอยดูตลอด
บางช่วงดูแดง ๆ ก็จะเริ่มกังวล
ซื้อแผ่นผ้าไว้ติดบ้านเลย ตอนนี้ไม่มีล่ะ
แผลกดทับน่ากลัว และต้องไม่เป็นอีก

ช็อก อุบัติเหตุ จากความประมาท (๗๗.)

2019-10-27T19:52:00.001+07:00

[พาแม่อาบน้ำ]
เช้ามา ผมก็พาคุณแม่อาบน้ำ ถอดแพมเพิส
ในวันที่ผมไปทำหน้าที่ลูก ทุกสุดสัปดาห์
ฝึกให้ยืนเกาะราวที่เตรียมไว้
พาท่านเดิน เข้าห้องน้ำ บางวันท่านทำได้ดี
ปกติก็กึ่งประคอง กึ่งอุ้ม ท่านเดินไม่ได้
จากนั้นก็อาบน้ำ สระผม ด้วยน้ำอุ่น
ท่านก็จะบ่น เพราะไม่ชอบสระผม ชอบสระร้าน
คุณแม่ไม่ค่อยเข้าใจเวลาขอให้ทำนู่นนี่
หรือทำไม่ได้ ด้วยเหตุไม่อาจคุมร่างกาย
งานง่ายสุดคือ กลืนน้ำ ท่านก็ทำได้ยากยิ่ง

[อุบัติเหตุ]
จากบานพับลูกบิด ยื่นมาเกือบเซ็น
พาท่านเดินออกห้องน้ำช้า ๆ
ผมยืนนอกห้องน้ำ ขอท่านขยับมือปล่อยราว
จนมาถึงสุดราว มือหนึ่งเกาะผม
อีกมือเกาะราวในห้องน้ำ
ท่านไม่ยอมปล่อยยืนอยู่สักครู่ ก็ไม่ปล่อย
ด้วยความที่ผมประมาท จนเกิดอุบัติเหตุขึ้น
คือ ท้องแขนของท่านพาดกับบานพับลูกบิด
พอผมค่อย ๆ ดึงท่านออกจากห้องน้ำเสร็จ
ท่านก็บอกว่าเจ็บ พอก้มไปดู
พบหนังกำพร้าที่ท้องแขนเปิดกว้างเกือบ 3 นิ้ว
แผลขนาดนี้ ใหญ่มาก คิดถึงโรงพยาบาล
ตอนนั้นเห็นแต่เนื้อขาว ๆ จะจับแผลก็ไม่กล้า
เอาทิสชู่แผ่นใหญ่พันไว้ก่อน 2 - 3 รอบ
แล้วไปโรงพยาบาล

[ไปเช้า แปดโมง]
พยาบาลก็บอกเลย ห้ามใช้ทิสชู่
ให้ใช้ผ้าเช็ดหน้าที่สะอาด
เพราะเศษทิสชู่ละลายติดแผล
เย็บไปจะแย่เอา นี่ก็ต้องจำไว้เลย
พยาบาลเปิดแผล บอกว่าเข้าถึงเส้นเลือด
เพราะแกะทิสชู่แล้วเลือดออกเยอะเลย
แล้วล้างน้ำเกลือทุกซอก จนสะอาดก่อนเย็บ
เมื่อกลับถึงบ้าน
ผมให้คุณแม่นั่งหน้าทีวีดูอาการตั้งแต่สิบโมง
ระหว่างนั้นก็เสียใจในความผิดพลาดของตน
มาช็อกตอนเห็นเลือดแม่หยด และเยอะขึ้น
พร้อมกับการละลายของน้ำแข็งที่ประคบเย็น
น้ำแข็งอยู่ในถุง แต่ไอเย็นทำให้มีน้ำ
แต่พันแผลมาอย่างดี น้ำไม่เข้าแน่นอน
เปลี่ยนกระดาษพัน เพื่อสังเกตุการไหลของเลือด
เลือดไหลต่อเนื่อง เปลี่ยนประมาณ 3 รอบ
เลือดก็ยังซึมออกให้เห็นชัดเจน
เครียด เสียใจ และรู้สึกว่าทำผิดพลาด

[พาไปนอนตอนบ่าย]
วันนี้คุณแม่รู้ตัวดี ไม่ซึมหลับบนเตียงแบบทุกวัน
มือข้างที่เจ็บก็ขยับตลอด เหมือนไม่เจ็บ
นั่นจึงทำให้ประคบเย็นไม่ได้ผล
เพราะคุณแม่พลิกตัวไปมา
แล้วก็เปลี่ยนกระดาษชุ่มเลือดอีก 2 รอบ
จนบ่าย 3 ยังเห็นว่าเลือดยังไหลหยดออกมา
พาคุณแม่ไปโรงพยาบาลอีกรอบ
คุณหมอสงสัยเรื่องการแข็งตัวของเลือด
จึงส่งเลือดตรวจ ต่อมาดูแล้วไม่ไหลออก
พอแกะแผลพบว่า หยุดไหลแล้ว
อาจเป็นเพราะอยู่โรงพยาบาล
คุณแม่ไม่ขยับ ไม่เกร็งแขนตลอดเหมือนอยู่บ้าน
หรือการแข็งตัวของเลือดมาถึงจุดนี้
คุณพยาบาลจึงพันแผลให้ใหม่อีกรอบ
และนัดทำแผลทุกวัน อีก 7 วัน แกะไหม

[สรุปว่าช็อก ทั้งวัน]
เห็นเลือดคุณแม่ไหลตั้งแต่เช้าจรดเย็น
ส่วนคุณแม่ไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น
ถ้าคุณแม่เป็นอะไร ก็ความผิดผมเลย ที่ประมาท
ถือเป็นบทเรียนของชีวิตอีกบทหนึ่ง
ที่คงต้องจำไปตราบเท่าชีวิตจะหาไม่

เห็นคุณแม่ ก็เห็นตัวเอง (๗๖.)

2019-09-15T07:40:00.000+07:00

[ปลุกจิตมาเขียนอีกครั้ง]
ผมหยุดเขียนต่อจากบันทึกเดิมเกือบครึ่งปี
คงเพราะจิตใจอ่อนแอลง ตามร่างกายคุณแม่
ช่วงที่ผ่านมาไม่มีกะจิตกะใจจะบอกเล่า
คงเพราะจิตใจอ่อนแอ
แม้เวลาผ่านมาจะครบสามปี ในอีกไม่กี่เดือน
นานแล้ว แต่ทุกครั้งที่กลับมาดูแล
เห็นท่านแข็งแรง ผมก็แข็งแรง
เห็นท่านอ่อนแอ ผมก็อ่อนแอ
ต้องทำใจให้เข้มแข็ง
แม้เข้าใจสัจธรรม ความเป็นไป ก็ยังทำใจยาก
เชื่อวิถีพุทธว่าคนเรามี เกิด แก่ เจ็บ ตาย
เรื่องนี้เกิดกับทุกคน และจะมาในอีกไม่กี่สิบปีข้างหน้า
ในอนาคต ผมอาจเป็นเหมือนท่าน
อาจเป็นโรคทางสมอง โรคทางใจ โรคทางกาย
ประกอบกับเห็นท่านเจ็บป่วย
ช่วยตัวเองไม่ได้ ก็รู้สึกทุกข์ไปกับท่าน จิตก็ป่วยตาม
ท่านคือคุณแม่ ที่ครอบครัวต้องร่วมสุขทุกข์ไปด้วยกัน
ที่สำคัญ ทุกข์เพราะ "จิตเป็นนาย กายเป็นบ่าว"
รับรู้ความทุกข์ เรียนรู้ และปรับตัวที่จะอยู่ไปด้วยกัน

[ทานข้าวได้]
คุณแม่ทานข้าวได้ ไม่มีปัญหาเลย
ป้อนหมดคำ หมดจาน ไม่อิดออด
ไม่เลือกอาหารมาหลายเดือนแล้ว
ช่วงเที่ยงเน้นอาหารเบา เช่น ขนม นม เนย
สำลักน้ำบ้าง อาหารบ้าง เพราะกลืนไม่เก่ง
น้ำต้องอมก่อนกลืนเสมอ ต่างกับนม
เดี๋ยวนี้ท่านทานข้าวได้สบาย
เลือกอาหารนิ่มให้ ท่านจะอ้าปากรอเลย
เคี้ยวแล้วก็กลืน ไม่พูดโต้ตอบแบบเดิม
ถามมา ก็ตอบไป ตอบได้บ้าง ไม่ได้บ้าง

[เข้าห้องน้ำ]
โชคดี ที่ท่านพอจะยืนแบบเกาะราวเหล็กได้
ยืนตรงเองไม่ได้ เพราะขาอีกข้างยืนไม่เต็มเท้า
ควบคุมขับถ่ายไม่ได้เกือบสองปีแล้ว
ใส่แพมเพิส เมื่อผมไปดูแลช่วงเสาร์อาทิตย์
อยู่กับผู้ดูแลวันปกติ บางครั้งก็ปล่อยไม่ใส่
เช้ามา พาเข้าห้องน้ำ ก็จะเหนื่อยหน่อย
พออยู่ในห้องน้ำมีราวให้เกาะ
ก็จะอาบน้ำ ถูสบู่ สระผมให้ท่าน มีน้ำอุ่น
บางทีไหลไม่ทัน ท่านก็จะบ่นหนาว
บ่นในห้องน้ำ ก็จะเสียงแข็ง ๆ มีแรงขึ้นมา
ฟังเสียง บางครั้งผมก็ยิ้ม ไม่ค่อยได้ยินเสียงท่าน
แล้วก็นั่งดูทีวี ท่านดูรู้เรื่อง หัวเราะบ้าง
เครียดบ้าง เป็นตามเรื่องราวในทีวี
ไม่สนุกก็นั่งหลับ สลับกับพาไปนอนบ้าง
อยู่กับผมจะทานข้าว 3 มื้อเต็ม
นี่เป็นกิจกรรมที่ผมดูแลเสาร์อาทิตย์

ปล. ภาพแกงผัก ผมทานเอง ชอบที่คุณน้าทำให้ทาน
ส่วนคุณแม่วันนี้ทานข้าวต้มโจ๊ก เมื่อวานทานไข่พะโล้

รักตัวเองมากเท่ากับรักคนอื่น (๗๕.)

2019-04-06T16:02:00.001+07:00

[รักเท่าใดก็ทุกข์เท่านั้น]
ในทางพุทธเค้ามีคำว่า อุเบกขา
ไว้ให้เป็นหลักปฏิบัติคือหนึ่งในพรหมวิหารสี่
เกิดมาเป็นคนจะรักใครถึงขนาดยอมตายแทนได้
เคยถูก "ท่านหนึ่ง" ถามว่า "ยอมตายแทนใครไหม"
เค้าตอบว่า "ไม่มีใครเลย"
ไม่มีใครที่เค้าจะยอมตายแทนได้
ในชีวิตจริงก็ไม่รู้นะครับ ว่าจะตอบกันแบบไหน

เตียบ่อกี้ ในดาบมังกรหยก
ยอมตายหลายครั้ง
เพื่อหลายคน และหลายเหตุการณ์

ในความรู้สึกของผม ผมมีนะ
ยิ่งเห็นผู้มีพระคุณเหนือเกล้า ทุกข์เท่าใด
ยิ่งเห็นคนที่เราพูดได้เต็มปากว่าตายแทนได้ ทุกข์เพียงใด
เราเองก็ยิ่งเจ็บปวด
บางครั้งอาจพูดว่าเจ็บจนชิน
แต่ผมไม่ชินนะ
เจ็บไม่ว่าครั้งใด เรื่องอะไร ก็ไม่เคยชิน
เรื่องทุกข์นี่ ไม่เคยชิน
ทุกข์ครั้งใด เหมือนทุกข์มาใหม่ สดใหม่ทุกครั้ง
ผมไม่ค่อยบ่นกับใคร เพราะบ่นไม่ได้
ความเชื่อต่างกันเกินไป
ยิ่งระดับความรู้สึก บทบาท และมุมมองต่างกันแล้ว
บ่นไม่ออกเลยครับ
เพราะรู้ว่าผู้ฟังมีบทบาทใด
แต่บ่นไว้ตรงนี้
เป็นอีกเวทีที่ใช้ระบาย แล้วผมก็ระบายมาได้ 2 ปีแล้ว
สรุปได้ว่าไม่ชิน กับความรู้สึกทุกข์
แต่ชินกับการระบายผ่านการบอกเล่าเรื่องความทุกข์
ร้องไห้ได้ตลอด อ่อนแอได้เสมอ ชินกับการมีน้ำตาซึม

[รู้ตัวน้อยลงมาก]
มนุษย์ทุกคนมีสมอง คุณแม่ผมป่วยทางสมอง
เป็นโรคที่ชาวบ้านเรียก สมองเสื่อม
รับยาจากหมอที่เก่งของลำปาง
หาอ่านเยอะครับ ตรวจมาละเอียดล่ะ
ภาวะสมองเสื่อมของคุณแม่
ค่อย ๆ ดำเนินไป ไม่เร็ว ค่อย ๆ เสื่อมลง
ก่อนหน้านี้ คุณแม่ทานข้าวด้วยตนเองได้
ใช้คำว่า ได้
ตอนนี้ คงใช้คำว่า ได้ ไม่ได้แล้ว
ผู้ดูแลป้อนข้าวคุณแม่ตลอด
สุดสัปดาห์่ ช่วงแรกก็สลับ ทานเองกับป้อน
ช่วง 2 - 3 สัปดาห์นี้ ต้องป้อนอย่างเดียว
ยกเว้น นม กับน้ำ คุณแม่จะยกดื่มได้
อาหารที่เคยทานเองได้
เช่น ข้าวเหนียวมะม่วง ผลไม้ หรือบัวลอย
หรืออาหารอร่อย ใด ๆ ก็ต้องป้อน

[ป้อนข้าว ป้อนขนม]
ส่วนใหญ่ สติของคุณแม่จะไม่แข็ง หลังตื่นนอน
ปัญหาคือ คุณแม่คุมสายตาให้มองอาหารไม่ได้
ไม่สามารถก้มมองอาหารได้ คอแข็ง
แม้พูดคุยด้วย อธิบายเรื่องการทานข้าว
แต่ก็ไม่สามารถก้มมองอาหาร
ไม่สามารถคุมมือจับช้อน ตักไม่ขึ้น ตักไม่ตรงปาก
หลายครั้งขยับสายตาไม่ได้
ตามสิ่งที่อยากมอง ไม่ได้
คือ จ้องมองไม่ได้ สายตาลอยไปทางอื่น
คุยกับผม แต่ตามองไปทางอื่น มองเพดาน
แต่ก็เป็นในบางเวลา เช่น ตื่นนอน
ตอนนั่งดูทีวี สายตาก็มองทีวีได้

[คุณแม่ไม่ค่อยทุกข์]
ผมรักคุณแม่ เพราะคุณแม่ก็รักผม
เรารักคนที่รักเรา ผมว่าเป็นเรื่องธรรมดานะ
และทุกข์ เมื่อเห็นคนที่เรารักเป็นทุกข์
เรื่องนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดา
อ่านหนังสือธรรมะ
หนังสือประวัติของผู้ล่วงลับหลายคน
ทั้งพระเกจิ ผู้มีฐานะ
ถ้าป่วยเรื่องสมอง
ก็จะคุมร่างกายไม่ได้เหมือนกันหมด
มองไม่ได้ กินไม่ได้ เบาไม่ได้ หนักไม่ได้
ขยับร่างกายยังไม่ได้เลย
นี่คือทุกข์ เมื่อเห็นคนที่เรารักเป็นทุกข์
ยิ่งรักหลายคน ยิ่งทุกข์เยอะเข้าไปใหญ่
ความรัก คือ ความทุกข์
แต่ความรัก คือ ความสุข เช่นกัน
จึงมีบางเวลาที่คลายทุกข์ไปได้บ้าง

ยิ้มกว้าง หน้าตาคุณแม่แจ่มใสเป็นพิเศษ (๗๔.)

2019-02-18T18:26:00.002+07:00

[บอกยิ้มหน่อย]
วันนี้ ถ่ายภาพคุณแม่ ยิ้มกว้างเลย
นาน ๆ จะพร้อมในหลาย ๆ อย่าง
วันนี้พร้อม
จึงออกไปช็อปปิ้ง ซื้อของใช้ที่จำเป็น ไปที่โลตัสเหมือนเคย
ภาพนี้คุณแม่ดูสดใส ด้วยมุมกล้อง และแสงที่ผ่านกระจกมา
ร่างกายก็ถือว่าดี ไม่มีเขียวช้ำ ไม่เจ็บไข้
ไม่มีปัญหาเรื่องแผลกดทับ
เพราะท่านก็จะนอนดิ้น ไม่ได้นอนนิ่ง
กลางวันก็มีคนดูแล พูดคุยด้วย
ไม่ยอมให้ท่านนอน
จะได้นอนเยอะ ๆ ตอนกลางคืน
ไม่ตื่นมาเดินในยาววิกาล

[หน้าตาสดใส]
วันนี้ ทานเช้าเสร็จ ท่านก็ขอไปนอน
ตื่นมาก็เกือบเที่ยง ท่านพูดคล่องเลย
อาหารเที่ยงวันนี้ก็ยังไม่เรียบร้อย
ก็เลยถือโอกาสพาไปช็อปปิ้ง
เพราะท่านรับรู้ ตอบสนองดีมาก
ที่หน้าตาสดใส ไม่มีปัญหาเหมือนช่วงก่อน ๆ
เพราะระยะหลัง
ท่านเดินเองน้อยลง ขาแข็งแรงน้อยลงมาก
ช่วงก่อนขาท่านแข็งแรง
จะแอบเดิน พอเดินก็เอนล้ม
ล้มเล็กก็ชนผนัง ลบใหญ่ก็ลงพื้น
แต่ไม่ค่อยแรง คอยเกาะนู่นนู่เสมอ
ที่ล้มก็ตอนที่ผู้ดูแล หรือผมไม่ได้อยู่ด้วย
ไปซักผ้า หาอาหาร นอนหลับ นั่นหละครับ
แต่หลัง ๆ มา ท่านไม่ค่อยจะลุกเอง
แรงขาถดถอยไปมาก

[การกิน เยี่ยมเหมือนเดิม]
อยู่กับผม ท่านต้องทางเอง
ก็จะเตรียมที่ถูกใจให้ ท่านก็จะค่อย ๆ ตักทาน
แต่ถ้าเป็นพี่ที่ดูแล มักทำใจรอท่านไม่ได้
เพราะท่านจะนิ่ง ไม่ขยับดั่งใจของพี่เค้า
ก็จะคอยป้อนให้ และคุณแม่ก็จะอ้าปากรับ
ทานหมดทุกคำอย่างรวดเร็วไม่อิดออด
โชคดีที่ไม่มีปัญหาเรื่องเบื่ออาหาร
วันนี้ กินสลัดผลไม้กัน กินหมดจานเกลี้ยง
พอถามว่า จะซื้อกลับบ้านไหม
ท่านบอกไม่เอา ทานเกลี้ยง ถามกี่ครั้งก็ตอบเหมือนเดิม
ก็เลยซื้อสลัดปูอัด กับสลัดผัก ที่เค้าแพ็คไว้แล้ว
กลับบ้าน 2 กล่อง ลดเหลือ 60 บาท
เจ้านี้ผมซื้อประจำ น่าจะทุกครั้งที่ไปโลตัสกับคุณแม่
ได้ขนมผึ้งน้อยมา 1 กล่อง ฝากน้องของคุณแม่

อัพเดทการดูแลคุณแม่ครบรอบ 2 ปี (๗๓.)

2019-01-20T18:26:00.000+07:00

[แบ่งกัน 5+2]
ถึงวันนี้ คุณแม่ก็ล่มมาได้ราว 2 ปีกับ 1 เดือน
ผมจะกลับมาเป็นลูกคุณแม่
คอยจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ทุกสุดสัปดาห์
ตั้งแต่ตื่นนอน เข้านอน และระหว่างนอน
ส่วนวันปกติก็จะไปเป็นลูกจ้าง
หาสะตุ้งสะตังมาเป็นค่าใช้จ่าย
ให้กับพี่ที่เค้าดูแลคุณแม่ อีกส่วนก็ใช้ในครอบครัว
สุขภาพจิตผมดีขึ้นเยอะมาก
แต่รู้ว่าจะทรุดหนักคือระหว่างเดินทางกลับในเย็นวันอาทิตย์
เพื่อไปเริ่มงานเช้าวันจันทร์ จิตไม่เบิกบานเอาซะเลย
นี่ก็กำลังจะครบเวลาที่ต้องฝากคุณแม่ไว้กับผู้ดูแลแล้ว
ก็มานั่งขีดเขียนอะไร นิดนึง
กันลืมในวันหน้า (ผมก็อาจเป็นนะ โรคนี้น่ะ)

[เปลี่ยนจาก 52สัปดาห์ เป็น 5วัน+2วัน]
ราว 6 เดือนแล้ว
ที่ผมไปเป็นลูกจ้างองค์กร ไปสอนหนังสือในวันปกติ
พอสุดสัปดาห์ก็กลับมาเป็นลูกคุณแม่
แม้คุณแม่จะจำผมไม่ได้ว่าเป็นลูก แต่ผมจำได้ก็พอแล้ว
ท่านเรียกผมว่า พ่อ บ่อยเลย
น้องของคุณแม่ก็จะมาเยี่ยมในวันปกติ
จากที่พี่ดูแลเค้าเล่าให้ฟัง
ทั้งน้าปุ๊ น้าตี น้าเปี้ยก น้าริน ส่วนน้าม็อกเค้าอยู่ดูแลกัน
ล่าสุด น้าตีก็พาลูกโดกับลูกปู(สะใภ้) มาเยี่ยม
น้องโดมักจะมาพร้อมของติดไม้ติดมือเสมอ
ล่าสุดมีกุ้งมาฝากถุงใหญ่ น้าม็อกก็จะเสียบไม้ปิ้ง
ผมก็ทำหน้าที่แกะกุ้งได้เต็มจาน
มื้อนั้น จัดกุ้งเต็มจานเลย คุณแม่จัดการเรียบ
ชอบมากเป็นพิเศษกับกุ้งเผาเหยาะชีอิ้วขาวเค็มปะแร่ม ๆ

[เพื่อนคุณแม่]
ทุกครั้งที่มาเกาะคา ช่วงวันหยุด
ทุกวันเสาร์ ที่ลูกป้าศรีเพ็ญชื่อชมพู่
เปิดร้านกาแฟที่เกาะคา
ผมก็มักจะแวะไปสั่งกาแฟแก้วหนึ่ง แล้วก็ไปซื้อของที่ตลาด
เพราะเพื่อนคุณแม่ก็ไม่ค่อยมีล่ะ เหลือน้อยลงทุกวัน
อยู่ไกลบ้าง และหลายท่านที่ผมรู้จักก็ทะยอยจากกันไป
เพื่อนสนิทคุณแม่ ที่เคยมาเยี่ยมทุกเดือน
ก็เป็นโรคปัจจุบันทันด่วนอย่างไม่น่าเชื่อ
ความแน่นอนคือความไม่แน่นอนจริง ๆ

[สมองดูสดใส ไม่เครียด ไม่กังวล ไม่ทุกข์]
อาการของคุณแม่ .. ดีขึ้น
สำหรับสัปดาห์นี้ ท่านสมองปลอดโปร่ง
พูดคุยโต้ตอบได้ปกติมาก
ยิงคำถามไปว่า จำผมได้ไหม ก็บอกว่าจำได้
ดูมั่นใจมาก แต่เรียกผมว่าพ่อเก๋
ผมก็ไม่อยากถามต่อล่ะว่า ผมลูกใคร
เพราะฟังแล้ว ก็จะทำให้ตนเองไม่สบายใจไปอีก
ถามทีไรก็บอกว่าเป็นลูกย่าเป็งนู่นเลย

[คิดฝันไปเอง]
หาคนอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่นี่ .. จำเป็นจริง ๆ
เพราะช่วงนี้ อาการเห็นอะไรเป็นต้องกลัวถี่ขึ้น
บางทีก็ไปนั่งข้างหน้าต่างดูกังวล
บางทีดูหนังบู้ก็เก็บมาคิดว่าเป็นจริงเป็นจัง
พี่ที่เค้าอยู่ด้วยก็จะเล่าว่ากลางคืนชอบแอบตื่น
แล้ว[ฮบ]เดินไปทั่ว
เพราะกลัวนู่นนี่ อยากนู่นนี่ อยากออกไปนอกบ้าน
คิดไปต่าง ๆ นานา กลัวคนมาทำร้าย
วันนี้ อยู่กับผมก็บอกว่า มีหมู หรือช้าง อยู่ในห้องนอน
ไม่ยอมเข้าห้องนอนตั้งแต่เช้าแล้ว
เย็น ๆ มา ผมพาไปดู แม่ก็ชี้ไปที่ตะกร้าผ้า
เห็นผ้าลายดอกน้ำตาลเป็นเงา บอกว่าเป็นนู่นนั่นนี่
ที่ผมถามว่าอยู่ตรงไหน ในตอนเย็น ไม่ถามในตอนเช้า
เพราะในใจคิดว่า
ถ้าไม่เข้าห้องนอน ก็ไม่นอนกลางวัน
พอตกกลางคืนจะได้นอนยาว ๆ ไม่ซุกซน
คิดอะไรเรื่อยเปื่อยให้ทุกข์ใจอีก

ญาติพี่น้องมาเยี่ยม ใจชื้นขึ้นมาเลย (๗๒.)

2018-12-09T13:22:00.000+07:00

[ณ ปัจจุบัน]
กว่า 4 เดือนแล้ว ที่พี่ข้างบ้านมาดูแลคุณแม่
ส่วนผมก็กลับมาผลัดเปลี่ยนหมุนเวียน
ช่วงสุดสัปดาห์
วันธรรมดาก็ไปทำงานหาตัง ไว้ใช้จ่าย
จึงมีช่องว่างให้ได้หยุดพัก ได้หายใจลึก ๆ บ้าง
ปีครึ่งที่ผ่านมา
การอยู่กับคุณแม่ และเห็นท่านเจ็บป่วย
โดยช่วยเหลืออะไรไม่ได้ เป็นความทุกข์
ยิ่งท่าน ชอบทำอะไรคนเดียว
โดยไม่เรียกผม แล้วล้มบ้าง เลอะบ้าง
ก็ยิ่งรับรู้ว่า ช่วงว่างระหว่างผมกับท่านกว้าง
แต่กับพี่ข้างบ้าน
คุณแม่สนิทด้วย เรียกหาตลอด
ท่านวางใจ จนไม่ห่วงเรื่องการดูแล
จะห่าง ก็ตอนทำกับข้าว หุงหาอาหารเท่านั้น

[น้อง ๆ มาเยี่ยม]
บ่อยครั้ง ที่ญาติ พี่น้อง ลูกพี่ลูกน้อง มาเยี่ยม
ที่ผ่านมา ก็จะดูแลท่านความเรียบร้อยของท่าน
ให้พร้อมรับแขกต่างบ้าน ญาติต่างเมือง
การมีเพื่อน หรือญาติมาเยี่ยม ในวันสุดสัปดาห์
รู้สึกดีใจครับ ชื่นใจ
คลายเหงา คลายเครียด คลายกังวล
เรื่องความพร้อมภายในบ้าน
ก็เป็นไปตามสภาพบ้านของผู้ป่วยอัลไซเมอร์
ที่เดินเหิรไม่ค่อยถนัด ก็เชื่อว่าญาติที่มาเยี่ยมเข้าใจ
ผมก็เล่าอาการให้ฟัง แบ่งเบาความทุกข์ในใจผมไป

[อาการหลากหลาย]
เวลาถูกถามว่า อาการคุณแม่เป็นอย่างไร
ช่วงนี้ บอกได้ว่า "ไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน"
สัปดาห์ก่อน ผมไปดูแล ท่านนอนหนักทั้ง 2 วัน
มาสัปดาห์นี้ ท่านกระชุมกระชวย ไม่นอน
มีญาติในเวียง และหลานมาเยี่ยม
ท่านคึกคัก ทั้งวัน พูดคุยปกติ
ตกเย็นมา มีรบเร้าหนักเลย
ฮบกลับบ้านในโรงงานสมัยท่านอายุ 20
เคยพาไปหลายครั้งแล้ว
เดี๋ยวนี้รื้อทิ้งหมด โรงงานก็ปิด ไม่เหลือสภาพเดิม
แต่ท่านก็รบเร้าอยู่บ่อย ๆ
การรบเร้านี้หายไปพักหนึ่งแล้ว และฮบกับพี่ข้างบ้านด้วย
เมื่อวานหลังญาติกลับไปกันหมดแล้ว
คุณแม่ก็เตรียมจะไปขึ้นรถ ขอให้ไปส่งที่บ้านในโรงงาน
ตกดึกมา น่าจะเที่ยงคืน
เรียกให้ไปส่งอีก
ก็ตอบท่านสั้น ๆ ว่าดึกแล้ว หลับกันก่อนนะ
ไม่พร้อมเดินทาง พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน
พอวันรุ่งขึ้น ท่านก็ลืม และไม่พูดถึงอีก

สมองและกล้ามเนื้อฝ่อจนบางส่วนขยับแทบไม่ได้ (๗๑.)

2018-10-27T09:17:00.002+07:00

[ช่วงปีครึ่งที่เป็นคนไม่สนิทของคุณแม่]
ก็คงทำใจไม่ง่าย
ที่คุณแม่จำผมไม่ได้ว่าเป็นลูกชายคนเดียว
ผ่านมาราว 4 เดือนแล้ว
ที่ผมหาคนที่คุณแม่รู้สึกสนิทด้วย มาช่วยดูแล
ถือเป็นการสลับกันเป็นผู้ดูแล ไม่ซ้ำกันตลอด 7 วัน
ผู้ดูแล ก็มีลูก กับเพื่อนมาช่วยดูแลสลับกันไป
ทำให้ท่านได้คิดอะไรใหม่ทุกวัน พบเจอผู้คนตลอด
เดิมก็จะมีผมดูแลทุกเช้าค่ำ ไม่มีคนเปลี่ยนตลอดปีครึ่ง
ปัจจุบัน
เรื่องสมองก็ดีขึ้นเป็นลำดับในส่วนของการปรับตัว
คือ กลืนอาหาร และน้ำดีขึ้น
ขยับร่างกายเข้าห้องน้ำ
เดินจับระยะ 1 - 2 เมตรพอได้อยู่
ทำที่จับให้ท่านเยอะขึ้น ล้มยากขึ้นอีกหน่อย

[ปีครึ่งที่ผมขยับน้อย]
เรื่องคุณแม่ ผมก็เล่าไปเยอะแล้ว
ก็ขอเล่าเรื่องของตนเองบ้าง
จำได้ว่าช่วงท้ายของการดูแล
ผมมีอาการขยับร่างกายได้ไม่ดี ยกแข้งขาไม่ค่อยขึ้น
เพราะปีครึ่งขยับในระยะทางไม่ถึง 20 เมตร
หลังเปลี่ยนให้ผู้ดูแลมาแทน 5 วัน และผมกลับมาดูแล 2 วัน
พบว่า ร่างกายผมขยับได้ดีขึ้น เริ่มยกแข้งขาได้ไม่ติดขัด
สมองไม่รู้สึกเกร็งเมื่อต้องยกแข้งยกขา
แม้เดี๋ยวนี้ ขยับได้ดี
แต่รู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อภายในน่าจะฝ่อไปเยอะแล้ว
จากการไม่ใช้งานเป็นเวลานาน ปีเศษ
ตามธรรมชาติของกล้ามเนื้อที่ไม่ได้ใช้ก็จะหดตัว
เริ่มสังเกตว่าผมเดินช้ากว่าเดิม ขณะเดินขึ้นลงดอย
เพราะเพื่อนที่เดินด้วยกันเดินเร็วกว่า
ส่วนผมก็หอบแฮก ๆ ทุกครั้งที่ขึ้นลงดอย
มีบางวัน บางช่วงเวลาสมองไม่ตื่นตัว
อาจเป็นผลจากการดื่มกาแฟ และหยุดไป
พอได้กาแฟ ก็รู้สึกดีขึ้น
นี่ก็อาจเป็นข้างเคียงจากสารในกาแฟ พักนี้เริ่มเติมกาแฟถี่ขึ้น

[ไม่ขยับ ย่อมไม่แข็งแรง]
ร่างกายที่นั่งอยู่แต่ในสำนักงาน
ขยับสัก 5 - 10 เมตร
ก็คงไม่แข็งแรงเท่าการขยับสัก 100 - 200 เมตร บ่อย ๆ
การไม่ขยับเลย แขนขาก็จะแข็ง กล้ามเนื้อยึด และขยับไม่ได้ในที่สุด
สำหรับท่านใดที่เคยเข้าเฝือกจะทราบดี
คุณแม่ของผมก็เช่นกัน
ท่านมีผลข้างเคียงจากการเข้าเฝือกก่อนหน้านี้
ส่วนผมก็เห็นผลของการขยับน้อยในช่วงปีครึ่งที่ผ่านมา
จนยกแข้งยกขาได้ลำบาก
ทุกวันนี้ก็พยายามขยับ และขยับให้มากขึ้น
เพราะอยากขยับเขยื้อนคล่อง ๆ ไปอีกนาน ๆ
สัก 10 - 20 - 30 ปีก็ยังดี

อัพเดทสารทุกข์สุขดิบ ของคุณแม่ (๗๐.)

2018-08-26T13:58:00.000+07:00

[อาการคุณแม่เป็นอย่างไรบ้าง]
บ่อยเลย ที่เพื่อนถาม เรื่อง อาการคุณแม่
ผมก็มักจะตอบว่า "ทรง ๆ เหมือนเดิม"
แล้วเสาร์สุดท้ายของสิงหาคม 2561
น้องสาว (ลูกสาวป้าศรีเพ็ญ)
ถามอาการคุณแม่ ที่ร้านกาแฟ หน้าออมสินเกาะคา
ก็ไปเล่าผ่านเฟสว่า

ขอเล่าว่า เมื่อก่อนจะหนึ่งปีครึ่งนู้น
อาการคุณแม่อยู่ระยะปานกลาง
ไปหาหมอ #อัลไซเมอร์ สม่ำเสมอ
แต่เมื่อปีครึ่งที่ผ่านมา
มีอุบัติเหตุ คุณแม่เข้าระยะปลาย
ทันที ผมก็ออกมาดูแลทันที
หลังดูแลคุณแม่มาปีครึ่ง
ก็ปรับวิธีการดูแลใหม่
ที่น่าจะดีสำหรับท่าน และตัวผม

[วิธีการดูแลใหม่]
วิธีใหม่ที่ว่า คือ จ้างคนดูแลที่คุณแม่
คนดูแล คือ เพื่อนบ้านที่ท่านชื่นชอบเป็นทุนเดิม
มาดูแล 24 ชั่วโมง 5 วัน
ส่วนผมก็มาดูแลในวันเสาร์ ถึงอาทิตย์
วันไหน ท่านแข็งแรง คุยรู้เรื่อง และ ผมมีกำลังใจเข้มแข็ง
ก็จะพาคุณแม่ออกไปทานอาหารนอกบ้าน
เปลี่ยนบรรยากาศ แต่ต้องใส่แพมเพิร์ส กันไว้ก่อน
และต้องเลือกร้านที่ไม่มีบันได
เพราะถ้าผมประคองท่านคนเดียว
อาจพากันล้ม หากขึ้นลงบันไดหลายขั้น (ร้านแรกมีหลายขั้น)
ในทุกสุดสัปดาห์จะดูอาการของท่านไปด้วย
แล้วผมก็กลับไปทำงานเย็นวันอาทิตย์
รู้สึกว่า คุณแม่จะไว้วางใจผู้ดูแลมากกว่าผม
เพราะผมเป็นผู้ชาย แต่คนดูแลเป็นผู้หญิง
แล้วพี่ที่ดูแลคุณแม่ มีครอบครัว
ก็มาช่วย ผลัดเปลี่ยนกันดูคุณแม่ บ้านใกล้กัน
ท่านไว้ใจ พอมีอะไรท่านก็เรียกพี่เค้า
แต่ถ้าผมอยู่ด้วยแล้ว
ท่านก็จะประหม่า แอบเดิน แอบเข้าห้องน้ำ ก็เป็นเหตุให้ล้มบ่อย
แต่ถ้าเป็นผู้ดูแลท่าน มาคอยประคองท่านก็จะเชื่อฟัง ไม่ดื้อ

[ระยะปลาย]
คุณแม่เข้าสู่ ระยะปลายตอนต้น
(คิดเอาเอง อ่านแล้วพบทุกอาการ แต่ไม่รุนแรง)
แต่เมื่อวานนี้ ท่านเข้าสู่ ระยะปลายตอนกลาง
เพราะท่านนั่นหลับทั้งวัน ชวนไปไหนก็ไม่ไป
การพูดจา ก็พูดได้ไม่ชัดถ้อยชัดคำ ง่วงทั้งวัน
วันนี้ดีขึ้น
พูดจาโต้ตอบ ชัดถ้อยชัดคำ
และทานเก่งเหมือนเดิม มีของที่ชอบให้ เช่น แกงเมือง ของหวาน
วันนี้ มีแขกมาเยี่ยม มีน้องมาเยี่ยม คุยโต้ตอบสนุก
อาหาร ผลไม้ก็เต็มตู้ ก็เลยไม่พาออกไปทานข้าวนอกบ้าน
ส่วนการขับถ่ายก็มีปัญหาเหมือนเดิม ตามประสาระยะปลาย
การควบคุมการเคลื่อนไหวก็พอไหว เหมือนเดิม
การเดิน ที่บ้านจะติดตั้งราวจับไว้ ในระยะ 1 - 2 เมตรได้
มีบริเวณที่จะปล่อยท่านเดินเกาะ ถือเป็นกายภาพไปในตัว
คือ เตียงถึงห้องน้ำ และในห้องน้ำ มีราวเกาะครบ
นอกนั้นก็ไม่ค่อยเดินแล้ว เพราะใช้รถเข็นในบ้าน

[ไม่ทุกข์เลย]
สมองเสื่อม หรือ อัลไซเมอร์ สำหรับคุณแม่
ท่านไม่ทุกข์นะ ไม่เอะอะเสียงดัง
อาจเป็นเพราะ ทานยากับหมอเฉพาะทางตลอด
มีแต่ลูกหลานหละ ที่กังวลแทนท่าน
ส่วนท่านก็ดูสบายใจ เพราะไม่มีใครขัดใจ และไม่เจ็บป่วย
มีคนเอาใจ อยู่ดูแลใกล้ชิด หาของอร่อยให้ท่าน
ที่ท่านจะหงุดหงิดก็เรื่องเสื้อผ้า อยากนู่นนั่นนี่
เช่น อยากใส่กางเกงขายาว
หรือ อยากกลับบ้านเก่าในโรงงานน้ำตาลที่รือไปหลายสิบปี
หรือ อยากให้คุณยายกลับจากบ้านเก่าที่วังกะพี้
แต่คุณยายของผมเสียไปกว่า 20 ปีแล้ว
ส่วนเรื่องครอบครัว หรือ เรื่องงาน
ท่านลืมสิ้น เริ่มจากลืมว่าผมเป็นลูก
ทำให้ท่านไม่รู้ว่าตนเองมีหลาน
จำสามี หรือคุณพ่อของผมไม่ได้
ความทรงจำที่ชัดเจนคงราว 10 ถึง 20 กว่า ๆ

เริ่มลดบทบาทผู้ชายแปลกหน้าของคุณแม่ลง (๖๙.)

2018-07-01T06:58:00.003+07:00

[พอได้เปรียบเทียบ]
หลังจากมาดูแลคุณแม่เต็มตัว คนเดียวมาปีครึ่ง
ช่วงนี้คุณแม่แข็งแรงขึ้น ล้มน้อยลงมาก
หากล้มก็จะเป็นยามวิกาล
เคยขอให้พี่ข้างบ้านมาดูแล พบว่า คุณแม่ชอบมาก
ท่านสนิทใจมากกว่า อาจเพราะผมเป็นผู้ชาย
ชัดเจนว่า ท่านสนิทใจกับพี่ข้างบ้านมากกว่าผม
ที่จะดูแลท่านในยามวิกาล
ท่านมักถามหา อยากไปหา หรือให้ไปตาม พี่เค้าบ่อย ๆ
คุณแม่ลืมว่าผมเป็นลูกชายคนเดียวมาราวปีครึ่งแล้ว
เมื่อถามท่าน ก็มักจะตอบไม่ได้ว่าผมเป็นใคร
ยกเว้นว่ามีการถามนำ หรือให้คำตอบก่อนหน้าไปแล้ว

[ลดบทบาทชายแปลกหน้าลง]
เดือนกรกฎาคม 2561 มีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง
เพื่อปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงที่เข้ามา
จึงชวนพี่ข้างบ้าน มานอนเป็นเพื่อนคุณแม่
และดูแลท่าน ทั้งกลางวันกลางคืน
แบ่งกันในแต่ละสัปดาห์ ว่าคนละกี่วัน
ในแต่ละสัปดาห์ก็จะทำให้ผมปลีกไปทำบทบาทอื่น
เพราะเคยทิ้งทุกบทบาท มาทำบทบาทเดียว
ระยะนี้คุณแม่เริ่มคงที่ และมีทางออกเรื่องการดูแล
จึงเลือกเพิ่มบทบาทอื่น
แล้วลดบทบาทผู้ชายแปลกหน้าของคุณแม่ลง
เพราะสุขภาพจิต และสุขภาพกายของผมก็ไม่เต็มร้อย
กังวลอยู่เป็นนิจ

[ไม่อยากไปก่อนคุณแม่]
สุขภาพจิต กับสุขภาพกายของผม ไม่เต็มร้อย
ไปไหนไม่ค่อยได้ ถ้าไปก็เป็นช่วงคุณแม่นั่งทานข้าว แคะฟัน
ใช้เวลาไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง
แล้วผมก็จะบอกท่านว่าไปซื้อขนมอร่อย ๆ ที่ตลาด
ร่างกายไม่ค่อยได้ออกกำลัง
ส่วนไหนไม่ใช้ก็คงจะฝ่อ นี่ดูคลิ๊ป workout มาครับ
สุขภาพจิตก็แย่ เพราะดูแลท่านตอบกลางคืนไม่ได้
เช้ามาก็จะเป็นงานหนัก
สรุปว่า ไปอยากไปก่อนท่าน กลัวไม่มีใครดูแลต่อ
หากได้สลับกันกับพี่ข้างบ้าน แทนการดูแลท่าน 24/7
ก็น่าจะทำให้ผมมีเวลาทำบทบาทอื่น ออกกำลัง
สุขภาพจิต สุขภาพกายดีขึ้น และดูแลท่านนาน ๆ
ส่วนพี่ข้างบ้านก็น่าจะรับบทบาทนี้ได้
เพราะยอมเงื่อนไขของพี่เค้าหมดเลย
มาลุ้นกันกับการปรับแผนการดูแลคุณแม่ในรอบปีครึ่ง
การได้ถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว อาจเห็นอะไรชัดเจนขึ้น
ที่สำคัญ อยากอยู่ดูแลท่าน นาน ๆ ไม่อยากไปก่อนท่าน

คุณแม่เรียก มาเร็ว มาเดี๋ยว (๖๘.)

2018-06-20T05:59:00.000+07:00

[เรียกอีกแล้ว]
นี่ก็จะเปิดภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2561 แล้ว
ดูแลคุณแม่มาได้ปีครึ่งแล้ว
พักนี้ .. คุณแม่อาการตื่นตัวทางสมองดีขึ้น
ตอบสนองทางอารมณ์ ในหลายช่วงเวลาดีขึ้นชัด
ปกติ ถ้านั่งดูทีวี นั่งชมนกชมไม้
แล้วผมนั่งห่างออกไปสัก 6 เมตร
คือ อยู่กันคนละุมุมห้อง
ก็จะร้องเรียกว่า มาเร็ว มาเดี๋ยว แล้วแต่อารมณ์
กำเมืองเปิ้นว่า "บะดิบ บะเดี่ยว"
พอมาถึง ก็ถามว่ามีอะไรเอ่ย
ท่านก็มองหน้า ยิ้ม แล้วตอบว่าไม่รู้ จำไม่ได้ละ
บางทีถามนำว่า เข้าห้องน้ำไหม
คำตอบคือ เข้าบ้าง ไม่เข้าบ้าง
สงสัยว่านั่งห่างออกไป 6 เมตร ข้างหน้าท่านจะไกลไป
และผมก็เร็วไม่ได้อย่างใจท่าน

[ดูแลคนเดียว]
เริ่มสงสัยว่าการดูแลคนเดียว
เหมือน home school
ที่มีครูคนเดียวสอนนักเรียนคนเดียวทุกวิชา
หรือนักเรียนพบครูคนเดียวทุกวิชา
ทั้งครูและนักเรียน ก็น่าจะอยากให้มีหลายคนเปลี่ยนหน้าบ้าง
ผมก็คงเป็นอย่างนั้น คุณแม่ก็เป็นอย่างนั้น
คุณน้า เพื่อนบ้าน หรือครอบครัวมาเยี่ยม
ท่านก็จะสดชื่น เหมือนตอนนั่งดูทีวีในเรื่องที่ชอบ
แต่ถ้าพาไปเยี่ยมคุณน้า กลับฮบกลับบ้านทุกครั้ง

[แต่ละวัน ตอบสนองต่างกัน]
ในแต่ละวัน จะมีอาการทางสมองต่างกันไป
คุณหมอ หรือพยาบาลที่มาเยี่ยมบ้าน
เคยถามว่า คุณแม่ฉุนเฉียวรึเปล่า
ระยะหลังนี้ มีบ่อยขึ้น
เจ็บร่างกายตามประสาผู้สูงอายุ
แต่ป่วยไม่พอไปหาหมอ เช่น
มีรอยครูดที่แขน ก็ใส่ยาแผลแดง
ปวดท้อง พอเข้าห้องน้ำก็หาย
ปวดหัว ปวดท้ายทอย นั่งดูทีวีนาน พอนอนก็หาย
อยากเดิน ก็ให้เดินรอบโต๊ะอาหารหนึ่งรอบ ก็เลิกบ่น

[ทานข้าวเอง]
ระยะหลัง การกลืนอาหารดีขึ้น
ผมปล่อยคุณแม่ ทานคนเดียว
หากอยู่ด้วย
ท่านจะคอยชำเรือง ด้วยความระแวง
เมื่อผมอยู่ในครัวตอนท่านทานข้าว
คุณแม่จะประหม่า ไม่กล้าคายอาหารที่ไม่ชอบ
สำหรับบางคำที่กลืนไม่ลง
บางวันยืนล้างจาน
ท่านก็จะหาจังหวะคายอาหาร
นั่นเป็นเหตุปล่อยให้ท่านนั่งทานอย่างใจเย็น
จะหมั่นมาแอบดูท่านอยู่บ่อย ๆ หรือรอท่านเรียก
และไปไหนไกลไม่ได้
ยกเว้นตอนเที่ยงที่จะไปตลาด
ต้องบอกท่านไว้ก่อน และฝากน้าเฝ้า ช่วยดูแล
แต่ละมื้ออาหารท่านก็ไม่รีบเร่ง ทานไป ก็แคะฟันไป
ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงเป็นอย่างน้อย

เพื่อนบ้านยังเยาว์ (๖๗.)

2018-03-02T18:31:00.000+07:00

ผมกับคุณพ่อ อ่าวมะนาว ประจวบ ก่อนท่านเสียปีเศษ

[ข่าวการจากลา]
วันนี้ (2 มี.ค.61) ได้ข่าวว่าป้าเพื่อนบ้าน
เป็นเพื่อนสนิทของคุณแม่ท่านเสีย รู้สึกเศร้าเสียใจ
ระยะหลัง คนที่เรารู้จักค่อย ๆ จากไปทีละคน
คงเพราะอายุมากขึ้น คนรอบตัวก็อายุมากตาม
เพื่อนร่วมรุ่น ที่เพื่อนเคยนับก็จากไป 7 คนแล้ว (10%)
ตัวผมเองก็ไม่สมบูรณ์แข็งแรงเหมือนก่อน
โดยเฉพาะสมอง น่าจะเสื่อมเหมือนคุณแม่
คุณพ่อจากไปเกือบ 20 ปี คุณยาย คุณย่า และอีกหลายท่าน
โรคสำคัญคือมะเร็ง และสมอง ผมจึงมีความเสี่ยงทั้งคู่
เมื่อใดได้ข่าวว่าคนที่เรารู้จัก จากไป
ก็เป็นอันต้องเศร้า อีกไม่กี่ปีก็คงเป็นเรา หนีไม่พ้นหรอก
แต่ผมกลับคิดว่า เมื่อใดที่เราจากไป เมื่อนั้นเราก็เลิกเศร้า
ดังคำพระที่ว่า อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา
แม้ได้ยินมาบ่อย แต่ก็ไม่ชิน และทำใจยอมรับได้ยาก

[ภาพคุณพ่อ]
คุณพ่อเป็นนักถ่ายภาพ ท่านเก็บภาพไว้มากมาย
ภาพที่ผมใช้ประกอบบทความนี้
เป็นช่วงที่ครอบครัวไปช่วยกันขนของกลับจากกรุงเทพ
และแวะไปเที่ยวอ่าวมะนาว ที่ ประจวบ
ไปช่วง 3 - 6 มิ.ย.2538 ท่านเขียนไว้ที่อัลบั้ม
อีกไม่นานจากนั้น คุณพ่อของผมก็ล้มป่วย
คิดถึงท่าน
ไม่มีท่าน ก็ไม่มีผม
ไม่มีคุณยาย ก็ไม่มีผม
ไม่มีคุณย่า ก็ไม่มีผมในวันนี้

[คุณป้าเพื่อนบ้าน]
วันนี้ มีเพื่อนบ้านมาบอกข่าวเศร้า
ว่าป้าเพื่อนบ้านที่เคยมีบ้านอยู่ตรงข้ามกัน จากไปแล้ว
ทำให้นึกถึงเรื่องราวในอดีต ครั้งที่ผมยังเยาว์
ท่านเป็นเพื่อนบ้านที่มีความทรงจำน่าประทับใจหลายเรื่อง
ครั้งที่ผมยังเยาว์วัยนั้น บ้านเราอยู่ตรงข้ามกัน
สำหรับผมแล้ว บ้านของท่านสนิทกับบ้านของผมที่สุดก็ว่าได้
บ้านเราอยู่ตรงข้ามกัน ประตูชนกัน
บ้านท่านเป็นร้านทำผม คุณแม่จะไปทำผมประจำ
บางวันไปทำผม ผมก็ไปด้วย ไปทานข้าวทานน้ำก็บ่อย
บ้านท่านมีลูกชาย 3 คน ตอนเล็ก ผมก็ไปเล่นด้วยประจำ
คุณแม่ กับป้าเพื่อนบ้าน เป็นเพื่อนนักเรียนรุ่นเดียวกัน
จำได้ว่า บ้านป้ามีโต๊ะปิงปอง วัยรุ่นระแวกนั้น
มาตีปิงปองประจำ ผมก็ยังเด็ก ยืนติดโต๊ะ
จนคุณแม่ คุณยายมาตามกลับบ้านบ่อย
บางวันผมติดโต๊ะจนดึก กลับดึก ถูกคุณแม่ตีก็มี
คุณแม่จะไปคุยด้วยเสมอ
เพราะป้าเพื่อนบ้านจะเข้าสังคมเก่ง ร่วมทุกกิจกรรมในหมู่บ้าน
แต่คุณแม่ผมจะไม่เข้าสังคมเลย มีอะไรก็ให้คุณยายออกบ้าน
เหมือนผมหละ เก็บตัวอยู่บ้าน ยุคหลังเริ่มเป็นสังคมเมืองแล้ว
ดังนั้น คุณแม่ก็จะมีเพื่อนน้อย ถึงน้อยมากในหมู่บ้าน
ระยะหลังท่านย้ายบ้าน
ส่วนผมก็ระหก ไปตามที่เรียน ที่ทำงาน
สุดท้ายผมก็ย้ายตามครอบครัว
จะกระทั่งคุณแม่ล้ม จึงได้ลางานอยู่ดูแลท่าน

[มาเยี่ยม]
ป้าเพื่อนบ้าน มาเยี่ยมคุณแม่บ่อย (บ่อยที่สุด)
ท่านทำหน้าที่เก็บค่าสมาชิกสงเคราะห์ทุกเดือน
มาทีไรคุณแม่ก็จะร้องไห้ คุยกับท่านอย่างเปิดใจ
เพราะคุยด้วยแล้วคิดถึงอดีต เล่าเรื่องเจ็บป่วยสู่กันฟัง
ในโลกนี้จะมีสักกี่คน ที่เราคุยด้วยแล้วปล่อยโฮได้
สำหรับตัวผมเอง ก็ยังนึกไม่ออกว่ามีไหม
แต่สำหรับคุณแม่แล้ว ป้าท่านนี้ คือ เพื่อนสนิท
เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงจริง ๆ ที่ได้ทราบข่าวเศร้า
เพราะท่านแข็งแรงมาก
ไม่เคยเข้าโรงพยาบาล หรือเจ็บป่วยแบบคุณแม่
ดูจากสุขภาพภายนอก ท่านน่าจะอยู่อีกหลายสิบปี
แต่ทราบมาว่า ท่านล้มในห้องน้ำ 2 ครั้ง
เรื่องของสุขภาพ เอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้เลย
ท่านเคยบ่นว่า ไม่อยากล้มหมอนนอนเสื่อ
เพราะไม่อยากเจ็บป่วยนาน หากต้องจากไป
สุดท้ายนี้ ขอให้ท่านหลับสู่สุขคติด้วยเทอญ

อาเจียนพุ่ง นอนกลัวไปเอง กลัวไปไกลถึงโลกหน้าเลย (๖๖.)

2018-01-28T18:39:00.002+07:00

นอนหมดเรี่ยวแรงทีไร
ใจเผลอ
คิดถึงโลกหน้าทุกที

คำเตือน

บันทึกนี้ ควรเปิดอ่านหลังทานข้าวเรียบร้อยแล้ว

เพราะจำกัดเวลาที่เหมาะสมในการอ่าน

เดี๋ยวจะว่าผมไม่แจ้งล่วงหน้า

และที่ผ่านมาเล่าเรื่องแม่เยอะ วันนี้ขอเล่าเรื่องตัวเองบ้าง

[หายใจไม่ทั่วท้อง]
ผมสนใจเรื่องจิต ทำใจให้สงบ
วันนี้จะบ่ายโมง หลังดื่มกาแฟม๊อคค่า
ร่างกายดูสงบผิดปกติ
จากนั่งอยู่ ก็ต้องนอน หายใจก็ไม่ทั่วท้อง
รู้สึกอัดอัด สมองก็เบรอเหมือนตอนเป็นลม
สมัยบริจาคเลือดที่เชียงใหม่ ตนนั้นก็เกือบวูบไป
นอนอยู่ ก็มองคุณแม่ไปด้วย
ผมก็บ่นว่าตนเองไม่ค่อยสบาย ขยับไม่ค่อยสะดวก
ก็จำไม่ได้นะครับ ว่าท่านตอบว่าไง
คงจะให้หายากินนั่นหละ
จากนั้นผมก็นอนสงบจิต ทำจิตให้สงบ
นึกถึงอดีต ปัจจุบัน และอนาคต
คิดไป คิดมา ฟุ้งในหัว มโนไกลไปโลกหน้าเลย

[อาเจียนพุ่ง]
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต ด้วยวัยใกล้เลขห้า
ที่อาเจียนพุ่ง (ในอดีต ห้ามพุ่งทันทุกครั้ง)
นอนมึนหัวอยู่ แล้วรู้สึกอยากเรอ
รู้ว่าเรอไปนี่เป็นเรอเปรี้ยวแน่นอน
พอลุกขึ้นนั่งบนพื้นกระเบื้องในตัวบ้าน
ก็ออกมาจากในกระเพาะ
แบบตอนเปิดก็อกน้ำเลย ไม่ได้อออยู่ที่คอนะครับ
พุ่งแรก ไม่ทันครับ เรียกว่าไม่ได้อะไรเลย
พุ่งที่สอง เริ่มตั้งสติได้
พุ่งที่สาม ใช้สองมือรับไว้ได้ทัน
จากนั้นก็ลุกวิ่งเข้าห้องน้ำ
อยู่ห้องน้ำ สบายใจครับ ปล่อยพุ่งลงอ่างล้างหน้า
จำได้ว่าอีก 3 - 5 พุ่ง
เป็นแกงแค เมื่อเช้า ผักเพียบ ทานเยอะด้วย
ตอนออกมา รู้เลยว่า ไม่ได้ย่อยอะไรเลย
หลังอาเจียนพุ่ง ก็ไปนั่งห้องน้ำ
ก็ท้องเสียครับ เสียจริงจัง แบบอาหารเป็นพิษ
ที่รู้เพราะหาอ่านในเน็ตครับ
เช้า 6.00 น. ตอนนี้ก็ 13.00 น. แล้ว
มากันเป็นใบ ๆ ทุกพุ่ง
หลังจากการตนเอง ทำความสะอาดหมดจด
ก็มานอนด้วยความสบายใจ ว่าหายล่ะ
นอนถึง 15.00 น.
มาแล้ว อาการเดิม พร้อมพุ่ง
ผมก็ไม่ได้ลองปล่อยเรอเปรี้ยวอีก รู้ล่ะ
วิ่งเข้าห้องน้ำ เหมือนรอบแรกครับ
อาเจียนเสร็จ ก็ท้องเสีย

[ดีขึ้น]
หลังจากอาเจียนรอบสอง อาการต่าง ๆ ดีขึ้น
ดื่มน้ำเยอะ ๆ ตั้งแต่รอบแรก ร่างกายสดชื่น
สมองไม่ซึมเหมือนตอนเที่ยง
หายใจทั่วท้อง เหมือนปกติ
ความรู้สึกหมดอาลัย หายไป กลับมามีกำลังวังชา
ปั่นจักรยานไปคุยกับเพื่อนบ้านได้ มีธุระครับ
เค้าก็ว่าเคยเป็นไวรัสลงกระเพาะ ติดเชื้อ อันตราย
ครั้งนั้นเป็นกันทั้งบ้าน เป็นหลายวัน
และอาการที่เค้าเป็น คือ ถ่ายหนักกัน จนห่วงเรื่องน้ำ
ผมก็ปั่นจักรยานไปหาน้าที่ปากซอย น้าก็บอกอันตราย
ไปซื้อน้ำเกลือแร่มา 2 ขวด
น้าให้ยาฆ่าแบคทีเรีย มา 1 เม็ด เพราะเหลือแค่นั้น
ผมก็จัดไปทั้ง 2 ขวด และอีก 1 เม็ด
ตอนนี้ก็ได้ยาธาตุน้ำขาวไปอีกช้อนหนึ่ง
สำรวจแล้ว น่าจะดีขึ้น เป็นลำดับ
พรุ่งนี้เช้า คงกินยาซ้ำอีกสักเม็ด
เพราะน้าบอกว่า 7-11 ก็มีขาย

พี่เส เรียกเจ้านี่ว่า ม๊อคค่า
กาแฟดำใส่โกโก้
ผมก็จัดบ่อยเลย

[จิตเป็นนาย กายเป็นบ่าว]
ผมกับแฟน จะคล้ายกัน
คือ จิตป่วย จะพากายป่วยไปด้วย
แยกไม่ออกว่า ไหนจิต ไหนกาย
เย็นวาน ผมเห็นเด็ก ๆ จะทานข้าวเย็น

ปีที่ผ่านมาทานกันได้ 2 - 3 มื้อ

แต่วันนี้ต้องไปทานงานเลี้ยง
ปกติแล้ว ผมไม่ทานข้าวเย็น
ยกเว้นว่า แฟนบอกว่าต้องทาน (ต่อหน้า)
เย็นวาน ผมเห็นทานข้าวกัน
ก็อยากทานจับใจ ท้องเริ่มปล่อยน้ำย่อย
แต่ก็ไม่ทาน
พอไปถึงงานเลี้ยง ก็ไม่ได้ทานอะไร
เลือกดื่มแต่น้ำหวาน ชิม 2 แบบ
ตีกันรึเปล่าก็ไม่รู้
หลังกลับมาบ้าน ก็รู้สึกท้องร้อง ไม่ดีไม่ดี
แต่ก็ไม่มีอาการอะไร หลับไปจนถึงเช้า
เช้ามา ก็กินแกงแค
แต่เช้านี้ทานมากกว่าปกติ มีกับข้าวเหลือเยอะ
มีทั้งแกงแค รสแซบ ถ้วยใหญ่พึ่งทำใหม่
ไก่ทอดค้างคืน ตำมะเขือค้างคืน
ของอร่อยที่ผมเห็นเมื่อวานนั่นหละ
ลูก ๆ บอกว่าไม่กิน จะกินไข่ดาว กับไข่เจียว
นั่น คือ มือสุดท้าย ก่อนอาเจียนพุ่ง
เพราะทานข้าวมือเดียว ถึงเรียกว่ามื้อสุดท้าย
ช่วงบ่ายเด็ก ๆ กลับบ้านในเวียง
ใจผมก็แป้วอีก คิดถึงมาก

"จิตป่วย พากายป่วยไปด้วย รึเปล่านะ"

พื้นเปียกลื่น กับผู้ป่วยเตียงสอง (๖๕.)

2018-01-13T11:11:00.002+07:00

ทำบุญแล้วเป็นสุข
ชีวิตเรา สุขบ้าง ทุกข์บ้าง คละกันไป

[ปรับตัว อยู่กับความทุกข์]
ครั้งนี้ เล่าถึงทุกข์ที่ดูแลผู้ป่วย
คือ คุณแม่ของผมเอง
ในชีวิตจริงแล้ว การดูแลผู้ป่วย ไม่ใช่ความสุข
ที่บันทึกไว้ เพราะเป็นความทรงจำ
คนเราจะสุข จะทุกข์ ก็ต้องจดจำ
จะเลือกจำแต่สุขอย่างเดียว ก็คงเลือกไม่ได้
จำแล้วก็ต้องเรียนรู้ นี่คือเหตุผลที่จดบันทึก
การจดก็เหมือนการระบาย คลายทุกข์ไปด้วย
ที่สำคัญผมต้องปรับตัว อยู่กับความทุกข์ให้ได้
แต่ผมก็ยังรู้สึกว่า ผมยังโชคดี
ที่คุณแม่ยังไม่ติดเตียง ยังไม่ใส่ท่อ ไม่หนักกว่าเดิม
ณ ตอนนี้นะครับ อนาคตก็ยังไม่รู้
มีผู้ป่วยอีกมากมายเหลือเกิน ที่นอนเตียงหนึ่ง
ที่หนักกว่าคุณแม่ของผม
ผมถึงเล่าถึงผู้ป่วยเตียงหนึ่ง
ที่ไปเห็นมา และไม่อยากให้คุณแม่เป็น
ในอนาคตของผม หรือของผู้อ่านทุกคน
มีโอกาสเป็นเตียงหนึ่ง หรือเตียงสองได้
เพราะอนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน
ก็แล้วแต่บุญกรรมที่ทำกันมา
ให้ตระหนัก ให้เรียนรู้ ให้ป้องกัน ให้เป็นข้อมูล ให้ทำใจ
เพราะนี่คือชะตากรรมที่ผมเผชิญอยู่จริง
และหวังว่าจะไม่ทุกข์ไปกว่าเดิม

[ไม่ได้เล่ามาเกือบสองเดือน]
อัพเดท อาการคุณแม่ครับ
สรุปภาพรวม คือ ดีขึ้น
ไม่เป็นผู้ป่วยติดเตียงแบบที่กลัวในตอนแรก
ที่ผ่านมาไปโรงพยาบาลเฉลี่ยเดือนละครั้ง
ล่าสุด
ตรวจ CT-Scan ปอด ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใหม่
ตามที่คุณหมอสงสัย จากการเห็นในฟิล์ม x-ray
ที่พบ คือ รอยปอดอักเสบที่เคยเป็นเมื่อ 2 ปีก่อน
ไปตรวจรอบใหม่ ก็ไม่พบอาการที่น่าสงสัย
ไม่ขยาย ไม่มีไข้ ไม่ไอเรื้อรัง
อาการเจ็บร่างกายจุดต่าง ๆ ดีขึ้นเป็นลำดับ
เดินโยกเยก จนล้มก็ยังมีเหมือนเดิม
เมื่อเช้าก็เซล้ม แต่ไม่เป็นไรมาก บ่นนิดหน่อย
เพราะมือท่านเหนียวจับฉวยได้แน่น
คงกังวลเรื่องพื้นเปียกลื่น ตอนนั่งหน้าทีวี
ท่านห่วงเรื่องพื้นเปียก กลัวลื่น

[ผู้ป่วยเตียงสอง]
คุณแม่มีอาการอัลไซเมอร์
ยกระดับจากเดิมมาได้ปีเศษแล้ว
คือ จำเรื่องเก่าบ้าง และมีเหตุผลตามที่เชื่อ
ความจำจะมา และหายไป เร็วบ้าง ช้าบ้าง
อารมณ์ และการพูดก็จะขึ้นลงต่างในแต่ละวัน
นึกถึง การไปห้องพิเศษ ตอนไปนอนโรงพยาบาล
ต้องเป็นผู้ป่วยที่ดูแลตนเองได้
หรือ มีผู้ดูแลที่เชื่อได้ว่าจะดูแลผู้ป่วยได้
คุณแม่นอนโรงพยาบาล 2 ครั้ง ช่วง 1 ปีนี้
ผมไปเฝ้าแล้ว ได้เห็นผู้ป่วยเตียงหนึ่ง
เห็นทีไรก็ไม่สบายใจ สงสาร
เพราะผู้ป่วยเตียง 1 จะมีสัญญาณชีพต่ำกว่า
หรือเข้าเกณฑ์ต้องดูแลเป็นพิเศษใกล้ชิด
คุณแม่เคยอยู่เตียง 2 ที่โรงพยาบาลศูนย์
และต้องมัด ป้องกันท่านลงเตียงเอง
คุณแม่ก็มีปัญหาตอนนอนโรงพยาบาลทุกครั้ง
เรื่องการรู้เจ็บ รู้สถานที่น้อย รู้ตัวเองน้อย
ไม่ยอมใส่แพมเพิส และจะลงเตียงกลับบ้านเอง
การนอนโรงพยาบาล จึงเป็นปัญหาใหญ่
ช่วงนี้ความจำมีปัญหาบ้าง
คลายล็อกวีลแชร์ไม่ได้
หาแปรงสีฟันไม่พบ
หาเสื้อนอนในตู้ไม่พบ ไม่รู้ว่ามีอยู่
จะกลับบ้านเก่า 50 ปีก่อน ก็มีแต่น้อยลง
นอนร้องไห้เอง เพราะคิดเรื่องเจ็บป่วย
เบื่ออาหารก็มีเป็นบางวัน คือ ไม่กินข้าวเลย
สามารถทานขนมที่ชอบได้
เวลามีคนคุยด้วย ท่านเหมือนคนปกติ
คุณแม่จะโต้ตอบได้ปกติ เหมือนไม่ป่วย
เรียกว่า ถามมา ตอบไป ได้สบายมาก
ถูกบ้างผิดบ้าง ก็ตามเนื้อหา

[พื้นเปียกลื่น]
พักหลังพื้นเปียกลื่นบ่อย
คุณแม่จะคุมปัสสาวะไม่ค่อยได้ บ่อยขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ท่านจะไม่ปล่อยในที่นอน
มีบ้าง ก็จะซักผ้าปู ผ้าห่ม 2 สัปดาห์ครั้ง
แต่ที่เปียกลื่นเป็นประจำ
คือ ตีนเตียงถึงหน้าห้องน้ำระยะ 2 เมตร
เป็นพื้นกระเบื้อง
หนึ่งเดือนหลังมานี้ เปียกทุกวัน
ใช้เวลาจัดการตอนพาท่านไปทานข้าว
ท่านทานเองได้ ส่วนผมก็มาเช็ดที่เปียก
ระยะหลังใช้ผ้า 2 ผืน
ผ้าเช็ดเท้าที่เปียก นำมาซักและบิดน้ำแรกออก
เพราะเหม็นมากจากการหมักปัสสาวะ
ซักผ้าเปียกรอบสอง และรอบสามผสมน้ำยาถูพื้น
นำผ้าที่ซักแล้ว 2 ผืน ไปถูพื้นที่เปียกปัสสาวะ
เช็ดคราบเปียกรอบแรกออก ทุกรอบใช้ 2 ผืน
นำมาซัก แต่ละครั้งซักผ้า 2 รอบ
วันไหนที่เปียกเยอะ กินบริเวณกว้าง เห็นรอยชัด
ก็จะถู 3 รอบด้วยผ้า 2 ผืน คิดเป็นการถู 6 รอบ
เท่ากับซักผ้าทั้งหมด 12 ครั้งเป็นอย่างน้อย
บางครั้งก็ซักผ้ามากกว่า 2 รอบ
หากกลิ่นคาวไม่หมดก็เอาไปถูไม่ได้
ระหว่างจัดการเรื่องผ้า
ก็จะจัดการเรื่องล้างห้องน้ำไปด้วย
เพราะห้องน้ำจะเหม็นปัสสาวะในตอนเช้า
เนื่องจาก หลังคุณแม่ปล่อยในห้องนอนแล้ว
ก็จะมาปล่อยหยดในห้องน้ำทุกครั้ง
มากบ้างน้อยบ้าง ต่างกันไป
บางวัน
คุณแม่ก็ปล่อยหน้าทีวี หรือในห้องครัว
ผมก็ต้องจัดการให้เรียบร้อยทันที
ใช้เวลาเหมือนในห้องนอน
แต่กลิ่นน้อยกว่าเยอะ เพราะทิ้งไว้ไม่นาน
ที่เล่าไปนี่ ผมเริ่มชินแล้วครับ
เพราะทำทุกวันมาหลายเดือน

[สรุปอีกครั้ง]
ในชีวิตจริงแล้ว การดูแลผู้ป่วย ไม่ใช่ความสุข
ที่บันทึกไว้ เพราะเป็นความทรงจำ
คนเราจะสุข จะทุกข์ ก็ต้องจดจำ
จะเลือกจำแต่สุขอย่างเดียว ก็คงเลือกไม่ได้
จำแล้วก็ต้องเรียนรู้ นี่คือเหตุผลที่จดบันทึก
การจดก็เหมือนการระบาย คลายทุกข์ไปด้วย
ที่สำคัญผมต้องปรับตัว อยู่กับความทุกข์ให้ได้

ผักทอดยอด กับข้าวหลาม - เล่าเรื่องคุณแม่ ให้คุณแม่ฟัง #9 (๖๔.)

2017-12-17T13:27:00.000+07:00

ผักบุ้งทอดยอดกันอยู่ในสวนหลังบ้าน

[ผักทอดยอด]
น้าชาย ที่บ้านห่างออกไปราว 200 เมตร
มาเก็บผักบุ้งในสวน หลังบ้าน
เดี๋ยวนี้ในสวนมีผักบุ้งขึ้นประปราย เก็บพอมื้อพอคาบ
ก็คงไปผัดผักบุ้ง
นาน ๆ ก็จะมีแกงส้มผักบุ้งสักที
ก่อนกลับ ก็แวะมาชวนคุณแม่คุย
เล่าว่าไปเก็บผักบุ้งในสวนมา
ตั้งแต่วันนั้น คุณแม่ก็ถามเรื่องผักบุ้งที่สระน้ำ
แต่ปัจจุบันไม่มีสระน้ำแล้ว
วันหนึ่ง คุณแม่ก็แข็งขืน จะไปดูสระน้ำหลังบ้านให้ได้
พอไปดู ก็ไม่มีอยู่จริง ๆ ซื้อดินมาถมสระนานแล้ว

[สระน้ำ]
ที่บ้านเคยมีสระน้ำ เป็นบ่อเลี้ยงปลาดุก
หรือปลาอื่น ๆ ตามชอบใจ ในแต่ละช่วงเวลา
นั่นก็นานกว่า 20 ปีแล้ว
สมัยนั้น คุณยายอยู่ดูแลสระ ตั้งแต่ผมยังเรียนไม่จบเลย
ที่สระน้ำ จะเลี้ยงปลาไว้เยอะ ผักบุ้งขึ้นเพียบเลย
ขนาดบ่อ กว้างยาวประมาณ 15 เมตร ลึกประมาณ 2 เมตร
ตอนที่ปล่อยให้บ่อแห้ง ก็เห็นว่าตื้นเขินลงไปมาก
ไม่ลึกเหมือนที่นึกไว้ตอนเด็ก
วันที่ลงสระเพื่อจับปลา ก็มีปลาไม่มาก
ใครลงไปก็จะตัวดำ เปื้อนโคลนมอมแมม
ผมไม่ลงไปหรอก มองจากเรือนชานลงมา
เพราะสระอยู่ติดบ้าน
เอาใจช่วยผู้ใหญ่ที่เค้าลงไปในสระ
แล้วเค้าก็ห้ามผมลงด้วย สงสัยกลัวอันตราย

[ข้าวหลาม]
ข้างสระน้ำ จะมีกอไผ่ขนาดใหญ่มาก
ใหญ่จน ไม่ชอบเดินผ่าน
เพราะกลัวงู กลัวอะไรในกอไผ่ออกมา กลับใบไผ่ที่คม
ข้างต้นไผ่ ก็จะมีต้นงิ้ว เป็นตะปุ่มตะป่ำ น่ากลัวพอกัน
วันนี้น้าเปี้ยก เอาข้าวหลามมาฝาก
เห็นข้าวหลามแล้ว ก็นึกถึงบรรยากาศหน้าหนาวสมัยตะก่อน
น้าชาย ตานวล กับ ตาส่งที่มาจากวังกะพี้
เคยเอางูสิงมายำกินกัน จับในนา ใส่กระสอบมาด้วย
ผมกลัวงูนะ
แต่พอเป็นยำงูสิงใส่ปลีกล้วยเยอะ ๆ ก็ชอบ
ข้าวเหนียวจิ้มไป ได้งูมาบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้
แต่แซบ เพราะผมชอบรสชาติของยำอยู่แล้ว
ส่วนคุณแม่ท่านก็ทำตัวเป็นคุณนาย
อาหารแบบนี้คุณแม่ไม่ชอบ 555
กลับมาเรื่องข้าวหลามต่อครับ
เราจะตัดต้นไผ่ มาทำเป็นข้าวหลาม ผิงไฟ
แกะกินกันอย่างสนุกสนานในเทศกาลปีใหม่
ยายปันเป็นพี่คนโต น้อง ๆ ลูก ๆ หลาน ๆ มาล้อมวงกัน
ไม่กี่วันก่อนคุณแม่เคยบอกว่า ชอบกินข้าวหลามส่วนต้น
ที่ปากบ้อง เพราะกะทิ กับใส่เยอะ
ส่วนกลาง กับส่วนปลาย ให้ผม กับน้ากิน
คุณแม่ท่านดูจริงใจมากเลยนะ ผมแอบคิดในใจ

ยาวโซวะ ยาวโซ้ง

ดอกผักบุ้ง กำลังเบ่งบาน

สัตว์เลี้ยงแสนรัก - เล่าเรื่องคุณแม่ ให้คุณแม่ฟัง #8 (๖๓.)

2017-12-12T08:50:00.001+07:00

เจ้าหลง มาเที่ยวบ้านผึ้งตอนเด็ก

[นกขุนทอง]
คุณแม่ไม่ค่อยชอบเลี้ยงสัตว์
ในอดีต ที่บ้านเคยเลี้ยงนะ ที่จำได้ก็มี นกขุนทอง นกเขา
แต่ก็เป็นสัตว์ที่คุณแม่ไม่ได้ซื้อหามาเอง
คุณน้าซื้อมา หรือญาตินำเข้ามา อะไรทำนองนั้น
นกขุนทอง นี่เค้าพูดได้จริง ๆ นะ
พูดตามที่เราพูด เช่น สวัสดีครับ สวัสดีค่ะ อะไรทำนองนี้
เมื่อเวลาผ่านไป นกเหล่านั้นก็ตายไป ตามอายุขัย
ตอนนั้นมีหลานน้อย ลูกคนแรกของน้าปุ๊
มาอยู่บ้านผึ้ง พักหนึ่ง
ชื่อ ขวัญตา ที่บ้านก็คลึกคลื้นกันใหญ่
ตอนนั้นน้องเค้าเล็กมาก พอโตขึ้นมาอีกหน่อย
น้าม็อกก็แยกออกไปช่วยเลี้ยงที่บ้านในเมือง
จำได้ว่าช่วงนั้นก็เลี้ยงนกหลายชนิด
คำที่นกขุนทองพูดได้ คำหนึ่งคือ ขวัญตา
ยังจำได้ติดหูอยู่เลย

[ไอ้แดง]
เคยเลี้ยงสุนัขไว้ตัวหนึ่ง
สมัยที่ผมยังเด็กมาก น่าจะเรียนอยู่ชั้นประถม
ที่จำได้ เพราะคุณยายปันตื่นมาแต่เช้า
หุงข้าวด้วยฟืน ด้วยเตาถ่าน
ในสวนมีต้นไม้เยอะ ตัดไม้มาทำฟืนบ่อยเลย
หุงข้าวก็เป็นแบบสะเด็ดน้ำ
เหมือนข้าวต้ม แต่ใช้ไม้ขัดฝาหม้อไว้
พอได้ที่ เม็ดพอง ก็รินน้ำออก
จากนั้นก็อังไฟต่ออีกสักพัก
น้ำข้าวนี่หละของดี เค้าว่าเป็นสุดยอดอาหาร
ทิ้งไปก็เสียดาย
คุณยาย จึงเอาน้ำข้าวไปให้สุนัข
สรุปว่า น้ำข้าวคืออาหารหลักของไอ้แดง
ผมเองได้รับหน้าที่เกี๋ยข้าวหมา (หมา = สุนัข)
ก็เป็นงานที่ไม่ชอบครับ เพราะสุนัขสมัยนั้นไม่ได้อาบน้ำปะแป้ง
ตัวสกปรกมอมแมม
เหม็นจากการไปคลุกดิน ท่องเที่ยวนอกบ้านเป็นประจำ
ได้เวลาอาหารนั่นหละ ก็จะกลับมา
ส่อยหางดิ๊ก ๆ ล้อมหน้าล้อมหลังผม ผู้ทำหน้าที่เกี๋ยข้าวหมา
น้ำข้าวอย่างเดียวไม่พอ อาหารเหลือกิน ที่ไม่เผ็ด
ก็จะคัดไปให้หมากิน กินแบบคนเรานี่หละ กระดูกงี้ของโปรด
แต่ละมื้อก็เต็มถ้วยเต็มชาม ไม่ค่อยน่าทานนะ
แต่สุนัขเลียชามมันแพลบ หมดถึงหยดสุดท้าย

[อาลัยสุดใจ]
ตอนที่ไอ้แดง แข็งตาย
เค้าว่ามันป่วยตายอยู่หน้าบ้าน
ลากศพมันไปฝังไว้ข้างห้องนอนของผมที่หน้าบ้าน
จำได้ว่า ผมก็ร้องไห้ เสียใจกับการจากไป คิดถึงด้วย
ตั้งแต่ไอ้แดงตายไป ไม่เคยเลี้ยงสุนัขที่บ้านผึ้งอีกเลย
และคุณน้าทุกคน ก็ไม่มีใครเลี้ยงสุนัข
ประหนึ่งว่าทุกคน เห็นปัญหา
คือ ไม่อยากเป็นภาระดูแล และไม่อยากเสียใจ
แต่ครอบครัวผมที่บ้านกล้วยไม้
กลับเลี้ยงสุนัขที่หลงมา ถูกทิ้งไว้ในตลาดตัวหนึ่ง
คงเพราะ ภรรยา กับลูก ๆ
ไม่มีประสบการณ์ที่ต้องเสียสุนัขแสนรัก
คุณแม่ ท่านเห็นเจ้าหลงก็คงจะไม่ชอบใจ
เพราะโตวันโตคืน เห่าเก่งด้วย
หลัง ๆ ท่านเอาเจ้าหลงไปฉีดยาวัคซีนประจำปี
มีสมุดพกประจำตัว ทำต่อเนื่องประมาณ 3 ปี
ก่อนท่านจะความจำเสื่อม
แล้วผมก็จัดการเรื่องฉีดยาหลง
คือ โทรตามหมอหมาเอง ผมไม่ฉีดเองหลอก
เพราะไม่เชี่ยว และหลงเองก็ไม่เชื่องซะด้วย
และแล้ว มิถุนายน 60 เจ้าหลงก็โดนรถชนตาย
ใส่ทะลัก นอนตายข้างถนน หลังเลิกเลี้ยงในกรงได้ครึ่งปี
หลงมีอายุประมาณ 6 ปีแล้ว โตมากแล้ว
ผมก็ฝังมันไว้ข้างทาง จุดที่ถูกรถชนตายนั้นหละ
การจากไปของหลง ผมไม่ได้เล่าให้คุณแม่ฟัง
เพราะช่วงที่หลงตาย
คุณแม่ลืมหมดแล้ว ทั้งลูก ทั้งหลาน และเจ้าหลง
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ท่านจำหลงได้
จำสุนัขแถวบ้านผึ้งที่เพื่อนบ้านมาเล่าให้ฟังว่าดุ
และ เล่าเชิงเปรียบเทียบ แสดงความเป็นห่วยบ่อย ๆ
ตอนนี้ท่านไม่พูดถึงเลย กับสุนัขที่ชื่อหลง
เพราะลืมแล้ว

ตรุษจีน เมื่อหลายปีก่อน

ภาพเจ้าหลง
https://www.facebook.com/gthaiall/media_set?set=a.524003444300948.122638.100000738912455