نردبان چوبی

چرک نویس

2011-12-30T00:48:00.000+03:30

در خویش فرو رفته
مچاله در کنج دیواری سرخ
خود را در خاک می بینم
سایه ای است در نزدیکی من که می رقصد
سایه ای که مرا به خویش می خواند
تقلای حضورش در ذهن
رنگ می بازد
تمنای وجودش در تن
تبلوری است که جان می سپارد
و من چون چرک نویسی در حال سقوط
در گلدان تاریک پیچک ذهنش
بی هیچ اثری
در خویش فرو رفته
مچاله در کنج دیواری سرخ
خود را در خاک می بینم

گه

2011-12-22T23:00:00.003+03:30

چای جوشیده
قهوه ی اسپرسوی شیرین
شیر ترش می شود، گاهی به کامم زمانه
می گیرد و می رهاند
می گیرد و می رهاند
می گیرد و ...
این دیگر چه گهی است !

خاکستری

2011-12-09T00:47:00.001+03:30

سبز، سبز، سبز
چون طراوت شکفته شدن
زرد، زرد، زرد
چون نشاط در سبک بودن
سرخ، سرخ، سرخ
چون عشق در تو کاویدن
سیاه، سیاه، سیاه
چون به عزای نبودت نشستن
...
و من هنوز هم خاکستریم

چنگ

2011-11-29T01:48:00.001+03:30

تشنه ای سیراب سراب روی توست
چنگ چشمانت چو بنشست بر چوب چنگ من
تارهایش در انتظار زخمه ای از سوی توست
می کند غوغای استسقا میان تارها
میتپد قلب از درون
می تکاند در سرایم
یک صدا
چون صدای ناز توست

بارش

2011-11-21T02:26:00.000+03:30

و گاهی هیچ است که می پیچد در کلام
و گاهی تنها خیرگی نگاهت در چشمانم
و آن ژرفای عمیق سیاه نرگسانت است
که مرا تا سپیدی سرمست خیال
چون گرمای شراب
ابر می کند
...
می بارم

اندوه جهان

2011-10-12T01:32:00.002+03:30

چون آمدنم به من نبد روز نخست
وین رفتن بی مراد عزمی ست درست
بر خیز و میان ببند ای ساقی چست
کاندوه جهان به می فرو خواهم شست

یاد ایام

2011-08-14T17:30:00.001+04:30

گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ
یارب این قلب شناسی ز که آموخته بود

پیاله

2011-07-13T22:39:00.001+04:30

چندی است که هیچ ننوشته ام. هیچ نخوانده ام. زمانه قلتم می دهد.
صدایش را، که خیلی هم دور نیست می شنوم. هر روز نزدیک و نزدیکتر.
نمی دانم قرعه ی این جام، کجا به نام من افتد.

این قافله ی عمر عجب می گذرد
دریاب دمی که با طرب می گذرد
ساقی غم فردای حریفان چه خوری
پیش آر پیاله را که شب می گذرد

نوا

2011-07-11T03:57:00.000+04:30

به همم میریزد این نوا ...
نوایی که تریاک دل ما گشته، نوا است ...
خوشا به بخت ما که با استاد هم عصریم.

شهرنشین

2011-01-31T17:01:00.002+03:30

شهرنشین، کشاورز فقیری است که زمینی برای زندگی ندارد.

پاییز

2011-01-22T00:24:00.001+03:30

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش

ابر با آن پوستين سرد نمناکش

باغ بي برگي

روز و شب تنهاست؛

با سکوت پاک غمناکش

ساز او باران ؛ سرودش بـاد

جامـه اش شولاي عريـاني ست

ور جز اينش جامه اي بايد؛

بافته بس شعله ي زر تار پودش باد

گو برويد يا نرويد؛ هر چه در هر جا که خواهد يا نميخواهد

باغبان و رهگذاري نيست

باغ نوميدان؛

چشم در راه بهاري نيست

گر زچشمش پرتو گرمي نمي تابد

ور به رويش برگ لبخندي نمي رويد

باغ بي برگي که مي گويدکه زيبا نيست؟

داستان از ميوه هاي سر به گردون ساي اينک خفته در تابوت پست خاک مي گويد

باغ بي برگي

خنده اش خوني ست اشک آميز

جاودان بر اسب يال افشان زردش مي چمد در آن

پادشاه فصل ها پاييز

مهدی اخوان ثالث

اندرزهایی به یک نویسنده ی جوان

2010-12-26T19:29:00.000+03:30

• مواظب باش تا زبان خود را به زبان ایدئولوژیک آلوده نسازی.
• در قید و بند شتاب تاریخی مباش و به استعاره ی « قطار تاریخ » هم بها نده.
• پس به درون قطار تاریخ مپر، زیرا که استعاره ابلهانه ای بیش نیست.
• همیشه به یاد داشته باش: « آنکه به هدف می زند همه چیز را از کف می دهد ».
• به آمار و ارقام و اظهارات رسمی اعتماد مکن؛ واقعیت چیزی نیست که با چشم غیر مسلح دیده شود.
• وقت صرف مکن برای فلسفه ی شرق، ذن بودایی و چیزهایی مشابه آنها، تو کارهای عاقلانه تری داری.
• به نرخ روز قلم مزن.
• بر لحظه مایه مگذار، پشیمان خواهی شد.
• از تقدیر خویش راضی مباش، فقط دیوانگان راضی اند.
• از تقدیر خویش ناراضی مباش، زیرا تو برگزیده ای.
• برای خیانت پیشگان عذر اخلاقی مجوی.
• آنها را که برای سازش نکردنشان بهایی گزاف پرداخته اند باور کن.
• معتقد باش زبانی که به آن می نویسی برترین زبان هاست، زیرا زبان دیگری در اختیار تو نیست.
• مجاب مشو که نوشته هایت به درد جامعه نمی خورد.
• گمان مکن که شهروند بدرد خوری هستی.
• فکر هم مکن که انگل اجتماع هستی.
• درباره همه چیز صاحب نظر باش.
• درباره هیچ چیز نظر مده.
• جلوه مکن چنان که انگار نماینده ی ملت خود هستی، تو کیستی که جز خود نماینده کسی باشی؟
• اول اندیشه های دیگران را بشناس، بعد آنها را رد کن.
• مراقب آنهایی باش که برای هر چیز راه حل قطعی دارند.
• برای برگزیدگان ننویس، برگزیده ای وجود ندارد. برگزیده تویی.
• تا حد تراژیک جدی مباش، چون مضحک است.
• اگر نمی توانی حقیقت را بگویی خاموش بمان.
• به غریزه اعتماد مکن.
• از بی تفاوتی بترس، حتی از بی تفاوتی خودت.
• فکر مکن در جدال میان سارتر و کاما هر دو بر حق بودند.
• مکتب های ادبی تحصیلی را دور بیانداز.
• وقتی صحبت « ادبیات متعهد » به میان آمد مثل ماهی سکوت کن. آنها را به عهده ی معلم ها بگذار.

Danilo Kis ( نویسنده یوگسلاو 1989 – 1935 )
برگردان: مرتضی ثقفیان

راه

2010-05-18T15:14:00.003+04:30

قومی متفکرند اندر ره دین
قومی به گمان فتاده در راه یقین

می ترسم از آنکه بانگ برآید روزی
کی بی خبران، راه نه آن است و نه این

- با همان نگاه، با همان لبخند

2008-02-25T00:47:00.007+03:30

صدای زنگ ساعت است. مدت هاست که به صدای زنگ این ساعت که یادگار پدر بزرگ مرحومم است عادت کرده ام و هیچ صدای دیگری صبح بیدارم نمی کند. حتی پس از ازدواجمان. ساعت را خاموش نمی کنم. آنقدر زنگ می زند تا خودش خاموش می شود. اینطوری بهتر است چون لااقل خانه ساکت نمی ماند. باز هم او آنجا نشسته و به من خیره شده. با همان نگاه، با همان لبخند. از اتاق خواب که خارج می شوم قفسه سینه ام کمی درد می گیرد چون پس از آن حادثه و داغان شدن ماشینم، مجبور شدم دیروز به تنهایی بروم ماشین او را از تعمیرگاه بیاورم. آشپزخانه پر شده از ظروف کثیف؛ در یخچال هم چیز بدرد بخوری پیدا نمی شود. چند تکه نان، یک تکه پنیر خشک شده و چند ساندویچ نیمه خورده. یکی از آن ها را همراه با بطری که از نصف کمتر است بر می دارم. روی مبلی می نشینم که درست روبرویش باشم. باز هم به من خیره شده. با همان نگاه، با همان لبخند. دیگر نمی تواند دروغ بگوید. زندگی اش دروغ بود کثافت. آن روز هم از ترس سرعت زیاد داشت می لرزید ولی حاضر نبود راستش را بگوید. بارها به او گفته بودم دیر نیاید. دیر می آمد. وقتی می پرسیدم کجا بودی جوابی نمی داد. اگر ماشینش در آن محله خراب نمی شد هرگز نمی فهمیدم که به آنجا می رفته. باید می گفت آنجا چکار داشته است. می دانم می خواهد همه چیز را گردن من بیاندازد و مرا مقصر بداند. از همان روزهای اول هم همینطور بود. همیشه من مقصر بودم ولی نه در مرگش. بارها به او گفته ام من بیگناهم. نمی دانم. شاید گناهکارم. تقصیر خودش هم بود...

اهمیتی نمی دهد. حرفی نمی زند. مرا نگاه می کند. با همان نگاه، با همان لبخند.گاهی در نگاه آدم ها چیزیست که مغزت را به بازی می گیرد. حتی داستان ذهنی ات را مسخره می کند. ولی من از داستانم مطمئنم. می دانم چرا به آنجا رفته بود. می دانم که داستان آن روز را باور نمی کند. باید به او ثابت کنم. این بار با ماشین خودش. بطری را تا آخر سر می کشم. سوییچ را بر می دارم. از خانه خارج می شوم. به سمت ماشین می روم. می خواهم به جایی بروم که آخرین بار باهم بودیم. باید به او ثابت کنم که من بی گناهم. داخل ماشین که می نشینم، او را می بینم. کنارم نشسته. با همان نگاه. با همان لبخند.

- خواب

2008-02-08T11:05:00.002+03:30

خواب زاده می شود ...
یاد زنده می شود ...
عقل زدوده می شود ...

اشک صدا می شود ...

از دست تو ای دیوانه
دوباره بی هوش می...

- نگاه

2008-02-08T01:36:00.000+03:30

استفراغ می کنم

روی واژه های فرسوده

نگاه پیر مرده ام را.

- دیگر کافی است

2008-02-01T21:48:00.000+03:30

فکر، فکر، فکر، فکر ...
واژه، واژه، واژه، واژه ...
تا کی؟
دیگر کافی است ...
تا کی تلاش می کنم معانی را در واژه ها زندانی کنم ؟
کافی است دیگر
دیگر کافی است ...

- آنجا

2007-11-23T18:32:00.001+03:30

اکنون آنجاست.

آنجا که عقل احساساتی می شود.
آنجا که هوش، مست است.
آنجا که ذهن، دیوانه است.
آنجا که خواب، بیدار است.
آنجا که رنگ، آب است.
آنجا که هست، نیست!
آنجا که من در میان آن لشکر می نشینم به نظاره جنگی ناخواسته میان عقل و احساس و این تویی که می توانی مرا به عمق جنگ ببری.
آنجا که اذهان هم دیگر را می بندند به گلوله دروغ و تهمت.
آنجا که سرها همه به یک سو می چرخند تا آشکار کنند آنچه را که صورت دیگری از درونشان است.

و حقیقت پشت مغازه دوستی، چه ارزان به فروش می رسد که تنها به ازای چند کلمه می توان آنرا رنگ کرد.
و حقیقت چه شیرین بود اگر در بطری پشت ویترین به کلاغان فروخته نمی شد!
و حقیقت تلخ شد...
تلخ، چون توهم شیرینی عسل در مکیدن قاشقی سرد و فلزی.
و حقیقت چه گرم بود اگر با سردی دستان دیو هزار چهره خاموش نمی شد!
و حقیقت سرد شد...
سرد، چون توهم حرارت آتش بخاری در ایستادن پشت پنجره کلبه ای در زمستان.
و حقیقت چون عرق سرد شرم بر پشت شیشه به نظاره آفتاب می ماند.

چه شرم است این داستان
و به دنبال شادی به دروغ راهی شدن چه درد است.
آری...
و به دنبال شادی به دروغ راهی شدن چه درد است!

شاید همان جبر خدا پایان دهد این راز درد آلود را.
دیگر باید بار بر زمین گذاشت اگر عاشق آزادی در هوای سایه ای.
سلام ای سایه ی رنگین روشن من...

فرشته های ویلچر

2007-11-15T00:57:00.002+03:30

و همان کنار درب واگن ایستادم. جای بهتری برای ویلچر پیدا نمی شد. انتهای واگن در نزدیکی من چهار دختر نشسته بودند و با نیش باز بلند بلند حرف می زدند و می خندیدند. سنشان زیاد نبود. ظاهرا دبیرستانی بودند. برای لحظه ای دلم به حال کشورم که برایش زحمت ها کشیده بودم سوخت. دعا دعا می کردم که یک جایی پلیس گشت ارشاد آنها را بگیرد و ادبشان کند. با خودم کلنجار می رفتم که کمتر نگاهشان کنم.
در باز شد و داخل ایستگاه دروازه دولت خزیدم. آسانسور را پیدا نکردم. برای لحظه ای نگران شدم. ویلچر را به سمت جمعیتی که به پله ها هجوم می آوردند چرخاندم. کسی حتی نگاهم نکرد. همه به سمت پله ها می دویدند و هیچ توجه ای به من نداشتند. به یکی از برادران که ظاهرا همکیش من بود خیره ماندم تا نگاهم به نگاهش بیافتد ما حتی نگاهم نکرد. احساس کثیفی مرا فرا گرفته بود. نگران خالی شدن ایستگاه بودم که چشمانم به چهار دختری افتاد که همیشه نیششان باز بود. مرا دیدند. به هم اشاره ای کردند و به سمت من آمدند. با همان لبخندشان سلام کردند. به سختی سعی داشتم پاسخ بدهم که همه کیف و کوله های رنگارنگشان را روی زانوهایم گذاشتند و دور ویلچر حلقه زدند. کوله ها سنگین نبودند. مطمئن بودم کتاب داخلشان نبود ولی بوی خوبی داشتند. به خصوص آنکه روی همه بود و نزدیک بینی ام قرار داشت. تکان های ویلچر شروع شد و من از جایی که بودم فاصله گرفتم. برای لحظه ای گمان کردم تعادلم را روی ویلچر از دست داده ام. دست چپم را دور کوله ها حلقه زدم و سعی کردم دست راستم را به ویلچر بند کنم که مچ دخترک زیر دستم آمد و آن را محکم چسبیدم. ناگهان گرمای دست او مثل غسل ارتماسی توی خوض آب سرد، همه افکارم را شست و با خود برد. بیش از بیست سال بود که دست گرم لطیفی را نگرفته بودم. چشمانم بسته شد. خاطراتم از جلوی چشمانم می گذشتند.
می گفتند اسمش امیر است. دو سال پیش هنگام تمیز کردن اسلحه اش زده بود همه چیزش را پرانده بود. دیگر حتی برای بازگشت به خانه امیدی نداشت چه برسد به اینکه شب را با زنش صبح کند. نمی دانم بچه داشت یا نه؟ حدس می زدم که آخرین آرزویش شهادت است. ماشین ما یک وانت نیسان درب و داغان بود و ما عقب آن نشسته بودیم. وانت تکان های شدیدی می خورد و من که حالت تهوع داشتم، سرم را پایین گرفته بودم و به پوتین هایم خیره شده بودم. ناگهان صدای مهیبی شنیدم و بعد سکوت دشت را خورد. سر امیر روبرویم افتاده بود. چشمانش باز مانده بود و به من خیره شده بود. من در پاهایم هیچ حسی نداشتم. سعی کردم پاهایم را تکان بدهم اما نتوانستم. خوابم برد. چند باری بیدار شدم. توی بیمارستان بودم و شنیدم که ماشینمان رفته روی مین. گیج بودم. هر دو پایم را نداشتم. فرشته گریه می کرد. خوابم برد. وقتی بیدار شدم فرشته را دیدم. چند نفر دیگر هم آمده بودند و دور تختم جمع شده بودند. بالاخره کاغذهایی را که خواسته بودم پیش رویم گذاشتند. چشمانش همه اشک بود. نمی دانم او هم دلش بود یا نه، اما این خواسته من هم بود. مدت زیادی نبود که باهم ازدواج کرده بودیم. برای آخرین بار مچ دستش را گرفتم و چشمانم را بستم.
دیگر تکان نمی خوردم. جایی که هوای آزاد به صورتم می خورد ساکن شده بودم. دست لطیفی آرام انگشتان مرا باز کرد و روی زانوهایم احساس سبکی کردم. کمی صبر کردم و چشمانم را باز کردم. روبروی ورودی ایستگاه دروازه دولت بودم. کسی دور و برم نبود. فرشته های کوچولوی زیبا رفته بودند. عرق دست فرشته کوچولو را که به دستم مالیده بود بوییدم. فقط بوی کیفش را نمی داد. بوی خاصی بود. بوی خوبی بود. آن بو را دوست داشتم. دستم را به پیراهنم مالیدم. یادم آمد. بوی فرشته بود. پیراهنم بوی فرشته را می داد.

- سایه

2007-11-01T12:51:00.000+03:30

و ناگهان یک روشنایی خیره کننده دیدم. چشمانم را بستم. فضا بوی دود و بنزین می داد. خود را در آغوشش دیدم. دستانش دور کمرم حلقه شده بود. ناخوداگاه دستانم به دور بدنش پیچیدم. ناگهان مرا رها کرد و دستم را گرفت و گفت: « بیا بابا. بیا بریم نشانت دهم ». از بودنش اصلا تعجب نکرده بودم. گویی سال ها بود او را می شناختم. آن چشمان درشت طلایی با آن گونه های برامده و زیبا و لبخند همیشگی اش، آنقدر برایم آشنا بود که عاشقش نشدم. عاشقش بودم. نمی دانم از کی؟ ولی در آن لحظات به این چیز ها فکر نمی کردم. مرا به دنبال خود می کشید. هنوز هم صدای خنده اش گاه به گاه در ذهنم می پیچد. در پاهایم حسی نداشتم. گویی پاهایم روی زمین کشیده می شد. بیابان برهوت بود و من سرگرم تماشای زلف هایش بودم که در باد گرم بیابانی می رقصیدند. ناگاه خود را کنار سازه ی گِلی عظیمی دیدم که به سختی می شد به بالای آن نگریست. در دیوارهای آن نشانی از چهارچوب درب یا پنجره دیده نمی شد. در عوض پله کان های چوبی که از دیوار بیرون زده بودند و تا پشت بام ادامه داشتند دور تا دور سازه مکعبی شکل را پوشانده بود. نگاهی به من انداخت. با همان لبخند همیشگی اش. خود را در انتهای پله ها دیدم. آیا همه ی آنها را طی کرده بودیم؟ شگفتی در سراسر ذهنم پیچید. زمان ها برایم تکه تکه شده بودند. همچون فلش بکی، از اپیزودی به اپیزود دیگر فرار می کردیم.
آن بالا خیلی شلوغ بود. فضا بوی دود و بنزین می داد. میز هایی که روی همه شان علم ریخته بودند همه جا دیده می شد. مردان و زنانی که لباسی مانند لباس دکتر های بیمارستان در تن داشتند دور میزها حلقه زده بودند و به وسایلی که شبیه به ابزارهای آزمایشی فیزیک بودند و از گل و لای ساخته و پرداخته شده بودند، خیرگون می نگریستند. یکی از آنها به سمت ما آمد. در دستانش سطل رنگ و قلم مو بود. به پشت سر ما خزید و با آن قلم مویش شروع کرد به کشیدن سایه ی من روی زمین. در آن لحظه بود که ترس در چشمانش موج زد. آفتاب را می دیدیم. اما سایه ای از من روی زمین وجود نداشت و آن مرد داشت سایه ی مرا روی زمین نقاشی می کرد. دستم را رها کرد. به این سو و آن سو می دوید. گویی از من ترسیده بود. خشکم زده بود. نمی توانستم حرکت کنم. می ترسیدم سایه ام با من نیاید. سایه ای قلابی برای خود درست کرده بودم. مانده بودم بدون سایه. داشت به سمت لبه ی پشت بام می دوید. از سایه ام جدا شدم و به سمتش دویدم. صدایش کردم. در حالی که داشت می دوید سرش را به سمت من برگرداند. می خواستم بگویم که ...
سقوط کرد. او را در میان آسمان و زمین در حالی که مرا می نگریست دیدم. طاقتم طاق شده بود. پریدم. چیزی برای از دست دادن برایم نمانده بود. باید به او می رسیدم. باید او را در آغوشم می فشردم. باور کردنی نبود. به سادگی ی یک سایه او را از دست داده بودم. چیزی مرا جذب می کرد. نمی دانم به سمت پایین بود یا بالا. در آن لحظات مبدا مختصاتی نداشتم. معلق بودم. حتی در افکارم. فقط حس می کردم که از او دور می شوم. چشمانم را بستم. به پشت، روی سطح سردی پهن شده بودم و حرارت زیادی را در جلوی خود حس می کردم. در پهلویم سوزش خاصی را از درون حس می کردم. یادم آمد که پهلویم سوراخ شد و روی زمین افتادم. اما بعد نمی دانم چه شد. یادم نمی آید. چشمانم را باز کردم. لحظه ای فکر کردم که در فلز فرو رفته ام. فلزی خاکی رنگ درست در جلوی چشمانم قرار داشت. قسمت هایی از آن زنگ زده بودند. خود را زیر چند تن فلز یافتم. یک اتومبیل ارتشی بود. نمی دانم کی با من تصادف کرده بود. راننده اش را خودم با تیر زده بودم. هنگامی که داشت به سمت سنگر ما شلیک می کرد. بوی بنزین را می شنیدم. داشت روی ساق پای چپم می ریخت. تنها جرقه ای کافی بود و با گلوله ای مهیا شد.

- کافی میکس

2007-10-26T13:42:00.000+03:30

بهترین جا همین جاست.
می توانی تمام روز در حالی که بیرون بارون می زند به شیشه ها، درست همین جا بشینی و کافی میکس بنوشی. تنها در تمام روزی بدون حرف. ظرف گرم کافی میکس را دودستی می چسبی تا لذت حرارت را احساس کنی. هزاران تصویر را رد می کنی. گیج و گنگ و مست، از کنار همه آنها همچون بلور عبور می کنی. به آینه می رسی. تصویری در آینه. کسی آنجاست؟ دیگر بستن چشم ها هم بی فایده است. در آن ته ته تاریکی، شکلی نا مفهوم نوری دارد. با هاله ای که دور تا دور محیط بسته اش را احاطه کرده. همچون دری به نور. می خواهی داخلش بشوی. سعی می کنی اما بی فایده است. کاش می شد داخلش شد! شاید آن سو جایی باشد با آدم هایی که مثل تو نیستند. کسی آنجاست؟ من فقط یک تصویر هستم. برای چه مبارزه می کنم؟ همه آنها تصاویری بیش نیستند. تصویرهای بیچاره. می خواهند تصویر همدیگر را پاک کنند. تصویرهای رنگی بیچاره. همه آنها فقط تصویر هستند. من فقط یک تصویر هستم. نور چاه کم سو می شود. دوست نداری برگردی. رنگش به سبز تیره می زند بعد سبز لجنی و بعد در خاکستری، سفری به سیاهی می کند و بعد تاریکی. سعی بی فایده است. بی فایده بود. خاموش می شود. تو در تاریکی خودت، تصویر خود را هم می بازی. دیگر حتی تصویر هم نیستی. برای چه مبارزه می کنم. برای چه مبارزه می کنم. بی خیالش. تصویر آینه.
...
بی خیالش.
می خواهی تمام روز را همین جا بنشینی و کافی میکس بنوشی.
کافی میکس گرم گرم گرم لای دستانت.
لذتی برای تمام روز بارانی.
تمام روز بارانی.
تمام روز.

- تپش قلب

2007-10-19T18:41:00.000+03:30

و هر روز حالم بدتر و بدتر شد آقای دکتر. وقتی کسی صدایم می کند تپش قلب پیدا می کنم. اصلا من با صدا مشکل دارم. صداها را خوب می شنوم ولی نمی توانم آن ها را به خاطر بیاورم. راستش حافظه شنیداریم ضعیف است. هرگز نتوانستم از صدا ها تصویر بسازم. گاهی سعی کردم برای صداهایی که می شنوم نمودارهایی رسم کنم. اما انصاف دهید که حفظ کردن یک سری خطوط پشت سر هم کار ساده ای نیست. البته حافظه دیداری خوبی دارم. از همان اوان کودکی هم قبل از امتحانات، فقط به صفحات کتاب نگاه می کردم. کافی بود نگاهی به متون داخل کتاب کنم تا حتی محل قرار گیری ویرگول ها را نیز در تصویری که از کل صفحه کتاب در ذهنم نقش می بست بخاطر بیاورم. فکرش را بکنید. چگونه ممکن است جزئیات صورت او را فراموش کنم. با آن چشم هایی که سیاهی و سفیدی آنها مرا به دنیای تشدید می برد. نمی توانستم خاکستری دوستش داشته باشم. مطلق است. احساسم را می گویم. چشمانی که زیر آن ابروهای زیبا نقش بازی می کردند مرا حالی به حالی می کرد. گویی ابروهایش سوار بر آن گوی های خیالی، فرمان احساسات من بودند. بالا و پایین شدنشان پلکانی بود از فرش تا عرش. دیوانه آن نقش ها بودم. نمی توانم آن نقوش صورتی رنگ که روی مرواریدها را پوشانده بود توصیف کنم. وقتی مرا صدا می کرد تپش قلب پیدا می کردم. دلم می لرزید. لبانم خشک می شد. داخل مترو که می نشستیم ساعت ها و ساعت ها او را نگاه می کردم. خیره گون. منتظر بودم مرا صدا کند. خیلی تلاش کردم لحن صدایش را حفظ کنم اما نشد. آنقدر منتظر صدایش ماندم که رفت! نمی دانم چرا رفت. شاید به خاطر این چند تار مو بود. شاید چون ترسیده بودم. همیشه ترس داشتم. وقتی کسی را می دیدم که کچل است ترس تمام وجودم را فرا می گرفت. آخرش هم روزی چشم باز کردم و دیدم من نیز کچل شده ام. نگاه کنید. این بالا چند تار مو بیشتر نمانده. می بینید؟ کاش صدایش در خاطرم می ماند.
خوب معلوم است که چرا مشکل پیدا کردم. از وقتی که او رفته هر کس صدایم می کند تپش قلب پیدا می کنم. هر روز حالم بدتر و بدتر شد آقای دکتر. وقتی کسی صدایم می کند...

- انتظار

2007-10-15T16:45:00.001+03:30

گوشی رو بر می دارم.
بعد انتظار...
یه صدایی میاد
بووووووووووووووق...
و باز هم انتظار...
چرا کسی گوشی رو بر نمی داره؟
مگه اونجا نفسی جریان نداره؟
بووووووووووووووق...
همش همین صدای لعنتی میاد
مثل صدای مرگ، که از اونطرف به گوش می رسه...
شاید این فریاد قلبی است که توان حرکت نداره...
بووووووووووووووق...
آهای ...
کسی اونجا نیست؟
یکی جواب بده
خواهش می کنم...
از این صدای ممتد خسته شدم
برام تکراری شده...
بووووووووووووووق...
چرا ما مجبوریم همش این صدا رو بشنویم؟
داره گوشم به این صدا عادت می کنه...
شاید در اونطرف خط، دیگه کسی این صدا رو نمی شنوه.
خسته شدم...
یکی جواب بده
خواهش می کنم...
خواهش میکنم...
یکی جواب بده...
بووووووووووووووق...
...
بوووق... بوووق... بوووق... بوووق... بوووق....
...
اشکی از گوشه ی لبخندم سرخورد و روی شماره ی صفر افتاد...
چه لذت بخش...
...
بعد یه صدا...
بعد سکوت...

- اپیزود آخر

2007-10-10T15:32:00.001+03:30

و دیگر نمی توانستم فکر کنم. چیزی در پشت تصویر مانیتور مرا می نگریست. کمی نزدیک تر شدم. او تصویر من بود. اما صورت نداشت! گویی صورت خود را پشت سایه ای رنگ پریده گم کرده بودم. وحشت مرا بلعید. چشمانم را بستم و باز کردم. اشاره گر با ایما و اشاره صدایم کرد. به آن خیره شدم. داشت چشمک می زد. بالا و چپ و راست و پایین می دوید. گویی میان حروف به دنبال چیزی می گشت. شاید هرکجا که می خواست می توانسد برود. ولی حقیقت این بود که او تنها یک اشاره گر است. خوب می دانم. گویی او زندانی مربع خود است. هر جا که برود می داند به کدام بنبست می رسد. باید در را بشکنم. اعصابم دیگر نمی کشید. بوی تلخ مزخرفی گرفت. به فیلترش رسیده بود. سیگار را توی نعلبکی کنار صفحه کلید له کردم. گاهی مغزم بی حس می شود. آنقدر که لال گونه به گوشه ای خیره می مانم و به هیچ چیز نمی اندیشم.
از پیاده روی لذت می برم. مخصوصا در خیابانی که بازی نورهای چراغ های وسط خیابان، خلوتی آنرا محکم توی صورتت بزند. غروب بود. جای خوبی را برای قدم زدن می شناسم. منظورم خیابانی است که از شهر خارج می شود و به سمت جنوب می رود. خیابانی با چراغ های نیمه سوخته که لکه های تاریک و روشن زیبایی روی جاده درست می کنند. بارها در آن قدم زده ام. همیشه خلوت است. خیلی کم پیش می آید که ماشینی از آنجا گذر کند. علت پوسیدگی من در آن پایین همین است. امیدوارم کسی مرا ببیند و دفنم کند. گاهی تصمیم گرفتم که تا انتهای آن پیش بروم، اما دیدم بی فایده است. نمی دانم از چه شهرهایی گذر می کند. ولی خوب می دانم که به سمت جنوب می رود. شاید آخرش برسد به جنوب کشور. دریا را می گویم. شاید برسد به لب دریا و آنجا تمام شود! وقتی دیدم می توانم حدس بزنم که به کجا خواهم رسید از تصمیمم برگشتم. شاید من هم مثل آن اشاره گر، زندانی هستم. توف به این کره جغرافیایی مدرسه.
با پای پیاده تا آن خیابان کمتر از ده دقیقه راه است. سیگار و فندکم را برداشتم و در جیب چپم گذاشتم. هنگام برداشتن تلفنم به ذهنم رسید به او زنگ بزنم. خیلی دلم برایش تنگ شده بود. مدت ها است که از حماقتی که در حقش کرده ام گذشته و هنوز او را ندیده ام. گاهی حس می کردم به سختی اس ام اس های مرا جواب می دهد. چرا که جواب هایش کوتاه بودند و صریح. فکر کردم شاید بعدا به او زنگ بزنم . شاید فردا!
هوا کاملا ملایم بود. مدتی بود متال گوش می دادم. فریاد و ناله ای که خواننده متال سرمی داد کمی حالم را بهتر می کرد. شاید فریادها و ضجه های خواننده، جای خالی فریادهایی را که ته گلویم را تهی کرده بود، پر می کرد. مدت ها بود که به دنبال فرصتی می گشتم فریاد بزنم و زار زار اشک بریزم اما نمی شد. شاید نمی توانستم. به هر حال هنگامی که متال گوش می دادم گویی با خواننده هم درد می شدم. گاه فریادش آرامشم را کمتر و دردم را بیشتر می کرد. گاه صدای خرد شدنم را به آهستگی از نفس هایم می شنیدم. آنچه در من گم شده بود جنسی متفاوت داشت. نمی دانم! سعی می کردم اهمیتی ندهم. اما داشت زبانم را در دهانم له می کرد. باید به او زنگ می زدم ولی راستش، راستش می ترسیدم! اینکه ممکن است با زنگ زدنم احساس ناراحتی کند بیشتر از خرد شدنم عذابم می داد چرا که قبلا او را رنجانده بودم.

- مرزبان

2007-10-06T23:49:00.000+03:30

امروز هم خبری نیست. بازهم باید با انگشت کوچک پای چپم حرف بزنم. انگشت خوبی است. دوستش دارم. شب ها جایی می خوابد که حسابی سرد است. آنجا را می گویم. وسط برف ها. نمی خواهم زود فاسد شود. صورتش را دوست دارم. خودم نقاشی اش کردم. فردای همان روزی که قطع شد. آدم در تنهایی چه کارها که نمی کند. فعلا که هم صحبت خوبی است. می نشیند روبروی من و در سکوت فقط گوش می دهد. ازبس که حرف می زنم. کاش لب وا کند و چیزی بگوید. دلم برای یک گپ دوستانه می تپد. بهتر است قبل از فاسد شدنش چیزی بگوید. البته به این زودی ها فاسد نمی شود. تا بهار خیلی مانده. راستش دقیق نمی دانم. بارها ساعتم را کوک کرده ام اما خیلی دیر به دیر. گاه مدت ها بدون اینکه نگاهش کنم می خوابید. تقویم ها را سوزانده ام. دیگر بدرد نمی خوردند. از چند سال به این طرف را نداشتند.