neutrino

2010-11-13T03:57:00.000-08:00

The dying of a field mouse, at the jaws of an amiable household cat, is a spectacle I have beheld several times. It used to make me wince. Early in life I gave up throwing sticks at the cat to make him drop the mouse, because the dropped mouse regularly went ahead and died anyway, but I always shouted unaffections at the cat to let him know the sort of animal he had become. Nature, I thought, was an abomination.
There are now some plausible reasons for thinking it is not like that at all, and you can make up an entirely different story about the mouse and his dying if you like. At the instant of being trapped and penetrated by teeth, peptide hormones are released by cells in the hypothalamus and the pituitary gland; instantly these substances, called endorphins, are attached to the surfaces of other cells responsible for pain perception; the hormones have the pharmacologic properties of opium; there is no pain. Thus it is that the mouse always seems to dangle so languidly from the jaws, lies there so quietly when dropped, dies of his injuries without a struggle. If a mouse could shrug, he’d shrug.
Pain is useful for avoidance, for getting away when there’s time to get away, but when it’s end game, and no way back, pain is likely to be turned off, and mechanisms for this are wonderfully precise and quick. If I had to design an ecosystem in which creatures had to live off each other and in which dying was an indispensable part of living, I could not think of a better way to manage.

On Natural Death, form The Medusa and the Snail: More Notes of a Biology Watcher, by Lewis Thomas +

Foundation

2008-12-18T16:07:00.000-08:00

ایزاک آسیموف یک مجموعه‌ی داستانی چندجلدی دارد به اسم Foundation که فکر می‌کنم همه‌‌شان در دهه‌ی هفتاد با نام‌هایی مثل «بنیاد» یا «امپراتوری کهکشان‌ها» و چیزهایی شبیه این به فارسی برگردانده‌ شده‌اند. ماجرای اصلی داستان‌ها که در آینده‌ی خیلی دور اتفاق می‌افتند، تلاش ریاضی‌دانی است به اسم هری سلدون که دنبال راهی است برای ماندگار کردن کل مجموعه‌ی دانش بشری در کهکشان‌ها. این آقای سلدون ایده‌‌ای دارد که آن را از ترمودینامیک آماری وام گرفته: استفاده از قوانین آماری برای پیش‌بینی رفتار گازها در مقیاس ماکروسکوپیک به جای پرداختن به پیچیدگی‌های رفتار هر ذره‌ی گاز. او معتقد است که به همین ترتیب، چون جمعیت بشری در کهکشان خیلی زیاد شده [عددش نجومی‌ است]، آینده‌ی کل بشریت پیش‌بینی‌پذیرتر شده و پیش‌بینی ایشان هم از آینده‌ی بشری، طبق معمول، انحطاط است و افول علمی و بازگشت بربریت و این‌ها.

حالا این ریاضی‌دان منجی عالم بشری تلاش می‌کند یک‌جور دایرة‌المعارف درست کند تا آن دوره‌ی انحطاط محتوم را حداقل کوتاهتر کند. او دو تا بنیاد در دو سوی دوردست کهکشان پی‌ریزی می کند برای همین کار و...

میلیون‌ها سال پیش، دو جلد از این مجموعه را خوانده بودم و امشب داشتم دنبال‌ش می‌گشتم که به چیز جالبی رسیدم. اینجا در گاردین نوشته‌ای هست که نویسنده‌‌اش این احتمال را مطرح می‌کند که اسامه بن‌لادن این مجوعه را خوانده بوده و اسم «القاعده» اش را از روی Foundation آسیموف برداشته. دلایلی هم ذکر کرده.

اگر این فرضیه‌ی نه‌چندان‌محتملْ درست باشد، تصور این‌که بن‌لادنِ "بنیادگرایِ تروریستِ ..." یک وقتی -لابد زمان نوجوانی‌اش- همان بنیاد خودمان را می‌خوانده و بعد به فکر تأسیس بنیادی برای خودش افتاده، خیلی جالب است. به خصوص که او هم احتمالاً دنبال نجات بشریت بوده یا هنوز هم هست.

Keep Browsing

2008-12-04T20:58:00.000-08:00

"For millions of years, mankind lived just like the animals. Then something happened which unleashed the power of our imagination."
Stephen Hawking ...

Today in history

2008-11-26T12:59:00.000-08:00

In memory of that Saturday afternoon

That was the one genuine miracle of my lifetime...
When he hit that home run, it was the only hint I've had there may be a God.
Woody Allen, Deconstructing Harry +

2008-11-17T14:13:00.000-08:00

خوشا وب‌نوردی، شب امتحان

trickled through my head like water through a sieve

2008-07-12T04:17:00.000-07:00

برای ما که با انواع و اقسامِ اگردرمستطیل‌زیرعلامتی‌بزنیدسنگسارخواهیدشد سروکله می‌زدیم، خواندن یک قطعه شعر در یک کتاب درسی فیزیک یا جمله‌ای طنزآمیز در یک کتاب آموزش هندسه‌ی دبیرستانی تجربه‌ی دلچسبی از آشنایی با متن‌های درسیِ humanizedشده [معادل فارسیِ جمع‌وجور برایش سراغ ندارم] بود. مثلاً ترجمه‌ی این شعر را در مقدمه‌ی یک کتاب فیزیک دبیرستانی دیده‌ام...

«بازآموزی و بازشناخت هندسه» یکی از این کتاب‌های درسی قدیمی است که مؤلفانش بزرگوارانه برای جذاب‌کردنش کوشیده‌‌اند. هر فصل این کتاب با یک قطعه‌شعر یا نقل ‌قولی از کتاب مقدس یا جمله‌ای طنزآمیز شروع می‌شود. قبلاً هم یک چیزی ازش نقل کرده بودم. آن جمله‌ی بالایی (تیتر) هم اولِ بخشِ پاسخهایش آمده است:
پاسخش چنان به مغزم راه می‌یابد که گویی آب از غربال می‌گذرد

امروز داشتم دوباره نگاهش می‌کردم، این را دیدم که اولِ فصل هندسه‌ی تصویری آمده، گفتم بگذارمش اینجا.
[اگر هم به نظرتان جالب نیامد، یادتان باشد که خواندن همچو چیزی در کتاب‌های درسی خودمان خیلی بعید بود. آن‌قدر که حتی بچه‌دبیرستانی‌های شوخ و شنگ هم دلشان نمی‌آمد بگویند: "هه. چه بی‌مزه..." ] :

اکنون که هندسه و مثلثات را یاد گرفته‌اید، مسأله‌ای برایتان مطرح می‌کنم: یک کشتی به سمت دریا در شرف حرکت است. بار آن پشم است و ظرفیت خالص آن 200 تن است. بندری که می‌خواهد از آن حرکت کند بوستون است و مقصد آن لوهاور. باد از سمت شرق- شمال شرقی می‌وزد و ماه مه است. سن ناخدای کشتی چقدر است؟ +

گوستاو فلوبر

[ترجمه از عبدالحسین مصحفی]

2008-06-29T06:52:00.000-07:00

Lucius: He hides, too. He hides his feelings for you.
Alice: oh...
Lucius: Sometimes we don't do things, yet others know we want to do things, so we don't do them.
Alice: What nonsense are you saying?... What makes you think he has feelings for me?
Lucius: He never touches you.

+

Honeymoon in Chernobyl or WTF my name did in her diary?

2008-06-06T18:06:00.000-07:00

جناب بورخس داستانی دارد توی "هزارتوها" که اسمش را به خاطر نمی‌‌آورم. جزئیات قصه را هم همینطور. ولی ماجرا از این قرار است که در بحبوحه‌ی نبردی سرنوشت‌ساز میان ارتش‌های آرژانتین و اروگوئه، سربازی آرژانتینی از برابر دشمن می‌گریزد و اگرچه جان خودش را نجات می‌دهد اما باعث کشته شدن بسیاری از همرزمانش و نهایتاً شکست کشورش در جنگ می‌شود. بعد هم سرافکنده از رفتار بزدلانه‌اش، کنج عزلت می‌گزیند و دور از مردم، تبدیل به یک gaucho می‌شود که احتملاً در آمریکای لاتین معادل cowboy است...
گاچوی غمگینْ باقیمانده‌ی عمرش را با دعا به درگاه خداوند می‌گذرانده و از او می‌خواسته که این ننگ را یک جوری از پیشینه‌اش پاک کند. [ تا جایی که یادم است، این‌ها را دانای کل نمی‌گوید. این‌ها صرفاً حدسهای راویِ داستان است...]
مرد بزدل با همین آرزو پیر می‌شود و قرار است که ناامید و تنها در بستر بمیرد. اما خداوند در آخرین لحظات عمرش آرزویش را برآورده می‌کند و گذشته را تغییر می‌دهد:
سرباز به میدان جنگ باز می‌گردد؛ این بار دلاورانه می‌جنگد و کشته می‌شود.
اما هم ما atheist ها و هم مؤمنان، جملگی واقفیم که این معجزه‌ی جدید، یعنی تغییر و دستکاریِ گذشته تناقضهایی را در زمان‌های حال یا آینده موجب خواهد شد. خب، قادر مطلق فکر آنجایش را هم کرده است: همه‌ی شاهدان عینی که فرار مرد را در میدان جنگ دیده بودند، یکی‌یکی از دنیا می‌روند. به این ترتیب آیندگان از او به عنوان سربازی دلاور و فداکار یاد می‌کنند و از میان مطلعان، فقط راوی ماجرا – روزنامه‌نگاری که راجع به مرگ گاچوی پیر تحقیق می‌کرده – زنده می‌ماند که این داستان را به حدس و گمان بازسازی کند.
خب که چی؟ هوم... مطالبی که این اواخر، از سر خجستگی دل [ یا انگیزاننده‌هایی شبیه آن] برای اینجا نوشته‌ام، همگی draft شده‌اند. آن هم به این خاطرکه "اینجا که جای این حرف‌ها نیست." این است که دلم می‌خواهد یک جور دیگری شروعش کرده بودم یا در واقع، دلم می‌خواهد خداوند لطف کند و برای من هم گذشته را تغییر بدهد. ولی همانطور که پیشتر توضیح دادم، این امرْ مستلزم مرگ همه‌ی کسانی است که از پیشینه/ آرشیو اینجا باخبر هستند... خلاصه، با آن مقدمه و این مؤخره خواستم به اطلاعتان برسانم که برای آنکه بتوانم راحت و بی‌دغدغه «ژانر» عوض کنم، تلویحاً آرزوی مرگ همه‌تان را دارم.
آمین.

آهان، از آنجایی که بنا به سنّت الهی یک نفر به عنوان شاهد باید باشد تا داستان این معجزه‌ی بزرگ را برای آیندگان بازگو کند، این‌یکی می‌تواند زنده بماند و بار این امانت را بر دوش بکشد. [یوهاهاها]

2008-03-10T01:06:00.000-07:00

نوشته‌ی خداوند

فکر کردم که حتی در زبانهای بشری جمله‌ای نیست که مستلزم تمام جهان نباشد. گفتنِ «ببر» گفتنِ ببرهایی است که آنرا بوجود آورده‌اند؛ گوزنها و لاک‌پشتهایی که دریده و خورده‌ شده‌اند؛ علفهایی که گوزنها از آن تغذیه می‌کنند؛ زمین که مادر علف بوده است و آسمان که به زمین زندگی داده است. باز هم فکر کردم که در زبان خدا، هر کلامی این توالی بی‌پایان اعمال را بیان خواهد کرد؛ و نه بطور ضمنی بلکه آشکار و نه به روشی تدریجی، بلکه فوری. با گذشت زمان، حتی مفهوم یک جمله‌ی الهی هم به نظرم بچگانه و کفرآمیز آمد. فکر کردم خدا فقط باید یک کلمه بگوید و این کلمه شامل تمامیّت باشد. هیچ کلامی که او ادا کند نمیتواند پائینتر از جهان یا ناکاملتر از مجموع زمان باشد...

«- بگمانم میتوان کیش تازه‌ای بر پایة این داستان بناافکند.
- قَسَم میخورم داستان بینظیری است.»

2008-02-27T08:42:00.000-08:00

در بیشتر جوامع، آموزش کنترل ادرار و استفاده از دستشویی برای قضای حاجت از دو سالگی شروع می‌شود، اما اختلافات برجسته‌ای در تکنیک‌های به کار رفته شده وجود دارد. بومیان داهومی (Dahomey) در آفریقای غربی با ریختن مخلوط خاکستر و آب روی سر بچه یا گذاشتن یک قورباغه‌ی زنده - که موجب ترساندن کودک می‌شود- روی کمر طفل، وی را برای خیس کردن رخت‌خواب تنبیه می‌کنند که اغلب این نوع مداوا مؤثر واقع می‌شود.
[منبع]

خلاصه اینجوری‌ش هم هست. حالا هی برید گلایه کنید که مملکت چنین و چنانه...

2007-12-18T15:26:00.000-08:00

Never use a preposition to end a sentence with. (+)

2007-11-07T16:18:00.000-08:00

گاهی فکر می‌کنم بی‌اغراق، آدم فوق‌العاده متوسطی بود.

2007-11-02T20:43:00.001-07:00

یکی از شیرین‌کاری‌های بی‌مزه، تکراری و نفرت‌آور خیلی از وبلاگ‌نویسانِ شوخ‌وشنگْ منتشرکردنِ ليست کلیدواژه‌هاییه که کاربران جست‌وجوگر رو به وبلاگ اون‌ها رسونده. طبیعیه که این لیست هم همیشه شامل عبارات قبیح و مخوفه. و بعد هم نویسنده‌ی شوخ‌وشنگِ وبلاگ به تخطئه و استهزای قشر زحمت‌کشِ جست‌وجوگر و گوگل‌باز می‌پردازه...

اما من از همه‌ی جست‌وجوگرانی که تا حالا به کلبه‌ی حقيرانه‌‌ام آمده‌ان، کم‌وبیش راضی‌ام. اغلبِ واژه‌های جست‌وجو‌شده علمی، فنی، فرهنگی و تحلیلی بوده‌ان. هرچند که جداً متأسف و متعجب‌ام از این‌که کسی در جست‌وجوی «راهکارهای مقابله با تهاجم هسته‌ای امریکا»، «فيوژن سرد» یا «آیزاک آسیموف» به این‌جا نرسیده...

همه‌ی این‌ها که گفتم، مقدمه‌ای بود صرفاً برای این‌که بگم:
ای کاربر عزیزی که اخیراً در جست‌وجوی «آموزش ms dos» به این‌جا رسیده‌ای، متأسف‌ام. اصلاً فکرش رو نکرده بودم. روم سیاه.
[این پست رو برای این نوشتم که اگر دوباره همون عبارات رو جست‌وجو کردی، باز هم به این‌جا برسی و من رو عفو کنی.]

2007-09-25T09:20:00.000-07:00

همسايه‌ی نازنينمان برایمان یک کاسه‌ی بزرگ (در واقع یک تشت) شله‌زرد آورده است. پس از شام به سراغ آن خواهم رفت و خدا می‌داند، خدا می‌داند که در حال حاضر این موضوع تنها دلخوشی من در زندگی می‌باشد.

2007-09-17T13:20:00.000-07:00

عروسی بس خوشی ای دختر رَز

ولی گاهاً سزاوار طلاقی

2007-09-16T07:09:00.000-07:00

در آیه‌‌ی چهل‌وهفتم سوره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی حجر و در توصيف احوال بهشتيان می‌خوانيم «وَنَزَعْنَا مَا فِي صُدُورِهِم مِّنْ غِلٍّ إِخْوَانًا عَلَى سُرُرٍ مُّتَقَابِلِين»
و ما دل‌های ايشان [بهشتيان] را از کدورت [کينه و حسد] پاک ساختيم و آنان برادرانه، بر تخت‌هایی روبه‌روی يکديگرند.
بازخوانی این آیه، هميشه تصوير یه قهوه‌خونه‌ی سنّتی رو در ذهن من ايجاد می‌کنه. بهشتيان هم توی اين قهوه‌خونه، دور یه ميز نشسته‌ان و دارن چایی می‌خورن و روی ميز هم چند تا قندون و قليون و ایناس...

2007-09-06T12:00:00.000-07:00

هر وقت که کسی توی خيابون يکی از این کاغذهای تبليغاتی معمولاًبه‌دردنخور رو به دستم می‌ده با اين پرسش اخلاقی پيچيده! رو‌به‌رو می‌شم که الآن بايد ازش تشکر کنم یا نه.
معمولاً این کاغذهای تبلیغاتی‌ حاوی اطلاعات به‌دردنخور هستن: «آموزش MS.DOS پيشرفته در آموزش‌گاه فلان» یا «افتتاح رستوران فلان» و در نتيجه آدمی که اون رو دستتون می‌ده چندان لايق تشکر نيست. اما من هميشه به اين فکر می‌کنم که شاید یه‌روز، یکی، یه کاغذتبليغی به‌دردخور به‌م بده و من به‌خاطر همين پيش‌زمينه‌ی ذهنی منفی ازش تشکر نکنم و بعد از چند دقيقه، وقتی بفهمم کاغذه به‌دردخور بوده که از اون‌جا دور شدم و کار از کار گذشته. اينه که هردفعه کسی توی خيابون کاغذی رو می‌گيره جلوم، به خودم می‌گم شايد این همونه؛ کاغذ رو می‌گيرم و قبل از این‌که وقت رو تلف و به نوشته‌ نگاه کنم می‌گم مرسی.

2007-08-31T06:14:00.000-07:00

of pseudo-scientific concepts

The study of a language-function: عمراً

به دو جمله‌ی زیر دقت کنيد:
الف- «عمراً بذارم رَد شی داداش!»
ب- «عمراً نذارم رَد شی داداش!»
دو جمله‌ی فوق در تلفظ و نحوه‌ی ادا شدن، با یکديگر تفاوت اندکی دارند: در جمله‌ی اول تأکید گوینده روی قید (عمراً) و در دومی روی فعل (نذارم) است. اگر از این تفاوت ناچيز چشم‌پوشی کنيم، هر دو جمله‌ معنای یکسانی را می‌رسانند: گوينده با تهدید و عتاب به مخاطب می‌فهماند که به او اجازه‌ی عبور نخواهد داد.
کاربرد دوگانه‌ی واژه‌ی عمراً این قيد را به‌ یک «ابزار زبانی منحصربه‌فرد» تبديل می‌کند:
عملگر (operator) عمراً در ابتدای جملات خبری یا التزامی مثبت و منفی وارد شده و خروجی در هر دو حالت، جمله‌ای با معنای منفی است:

عمراً (A) = عمراً (-A)

به این ترتيب تابع عمراً را می‌توان تابعی زوج (Even Function) دانست.

توضيح: تابع F تابعی زوج است اگر به ازای همه‌ی متغیرهای واقع در دامنه‌ی آن داشته باشيم:

F(x)=F(-x)

بنابراين نمودار تابع عمراً را می‌توان شبيه به نمودارهای توابع نشان‌داده‌شده در شکل پايين دانست:

2007-08-26T13:47:00.000-07:00

خسته‌ام من

خسته‌ام من:

بند کفشم رو

خودم

بسته‌ام من؛ خسته‌ام من...

2007-08-25T11:54:00.000-07:00

Blaming The Victims

و گواه کاهلی (تنه‌لشی) اخلاقی ايشان، این‌که به‌هنگام قضاوت می‌گفتند کِرم همواره از خود درخت است.

2007-08-22T12:30:00.000-07:00

Facial Anthropology

دقت کردين که فاصله‌ی بين لب و بينی اغلب آدم‌های ساده‌لوح خيلی کمه؟

البته شکل بالا یه حالت اغراق‌آميز و «حدّی» رو نشون می‌ده که در اون، فاصله‌ی موردنظر به صفر رسيده و اين حالت غالباً اتفاق نمی‌افته؛ مگر این‌که طرف خيلی «گيج» باشه.

[ در کشيدن تصوير اغراق کرده‌ام. جزئيات را هم عامدانه حذف کرده‌ام. پس لطفاً به کسی برنخورَد.]

2007-08-17T13:22:00.000-07:00

Google Earth, the ancient version

chief product manager: Herodotus of Halicarnassus

2007-08-12T02:59:00.000-07:00

بر دو قسم بود:

2007-08-08T15:38:00.000-07:00

سرباز: صفت فاعلی مرکب مرخم است به‌معنی آن‌کس که سر خويش می‌بازد. چون در این معنی نيک بنگريم، آن را بيشتر مفعولی خواهيم يافت تا فاعلی.
دیرزمانی است که در انديشه‌ی يافتن معادلی رساتر برای این واژه‌ام؛ ذهنم قاصر است.

2007-08-06T13:19:00.000-07:00

Some day I will be court-martialled

نادژداي عزيز، تمام شد. همين امروز تمام شد. ما استالينگراد را پس گرفتيم. البته می‌گويند که در مجاری فاضلاب شهر و همين‌طور در ساحل شمالی ولگا، نیروهای آلمانی هنوز مقاومت می‌کنند اما در مراحل بعدی آنجاها را هم پس خواهيم گرفت. بعد از پايان عمليات گروه‌بان به ما اطلاع داد که از 10000 سرباز روس که در اين عمليات حضور داشتند، تنها 260 نفر زنده مانده‌اند و من يکي از آن‌ها هستم. اگر دلت خواست می‌تواني به من افتخار کنی...

اول‌ش ما را با چند قايق به ساحل جنوبی شهر انتقال دادند، در حالی که بمب‌افکن‌های دشمن سعی مي‌کردند قايق‌ها را نابود کنند. يکي از هم‌قطارها می‌خواست خودش را از قايق به درون ولگا پرت کند اما کميسرها به طرفش شليک کردند. حتماً دستور معروف رفيق استالين را شنيده‌ای:" تا تصرف برلين، عقب‌نشيني ممنوع!" برای اجراي اين دستور کميسرهايي در جوخه‌ها حاضر هستند و واقعاً به سربازهايی که حتي يک قدم به عقب بردارند شليک مي‌کنند. به اين ترتيب از دو سو زير آتشيم! آلمانی‌ها از همه نظر، نفرات و تجهيزات بر ما برتري دارند و جهنّم است که نصيبمان مي‌شود. مهماتمان‌ هم هميشه کم است. گاهی از اسلحه‌‌های دشمن استفاده می‌کنيم. ولي مهم‌ترين منبع مهمات من، اسلحه‌های هم‌قطارهای کشته‌شده‌ی خودم بوده. گاهی که گلوله‌هايم در حال تمام‌شدن است، آرزوی کشته‌شدن دوستانم را می‌کنم. و بگذار چيزی را اعتراف کنم: درست در بحبوبه‌ی تصرف ميدان سرخ گلوله‌هايم تمام شدند. آلمان‌ها از شمال نزديک می‌شدند و من با گروهبان پاولوف در ضلع جنوبی تنها بودم. چه می‌توانستم بکنم؟ اسلحه‌ی کمری‌ام را بيرون آوردم و از پشت سر دو گلوله به طرفش شليک کردم. بعد مسلسلش را از روی زمين برداشتم...

از دفترچه‌ی خاطرات من، بعد از پايان مرحله‌ی "فتح استالينگراد" در بازیِ call of duty

اين مرحله (جبهه‌ي روسيه) تنها بخش از بازي است که در آن، شما مجاز به شليک به همقطارهایتان هستيد و ضمناً بايد مراقب آتش خودی هم باشيد!

ولی اين‌ها رو نمي‌خواستم بگم. حتی اين رو هم نمی‌خواستم بگم که من با اون دسته از منتقدان بازی‌های جنگی که معتقدند بازی‌های اين‌چنينی هميشه منجر به افزايش خشونت در جامعه می‌شن، مخالفم! حداقل در مورد اين بازی، مخالفم و معتقدم تاثير معکوس داره. [ که اگر فقط همين يک مرحله را بازي کنيد، بدون شرکت در جنگ متوجه خواهيد شد که جنگ چه چيز کثافت و غيرانسانی‌ایه و بدل شدن به يک جانور رو چه‌قدر آسون می‌کنه و از اين حرف‌ها...] به جاش می‌خواستم با ذکر اون خاطره‌ی حقيقی، به اطلاع اون دسته از دوستانم که خواننده‌ی اين مطالب هستند برسونم که اگر پای جون يا منافع‌م در ميان باشه تا چه حد می‌تونم خائن‌ و بي‌همه‌چيز باشم. خلاصه گول ظاهر سربه‌راه و سليم‌النفس! من رو نخورید، مراقب خودتون باشيد.

تصویر فوق نگارنده‌ی این سطور را در حال شليک به افسر مافوق، گروهبان پاولوف نشان می‌دهد.
مکان: استالينگراد.
زمان: زمستان 1943