neutrino

2010-11-13T03:57:00.000-08:00

The dying of a field mouse, at the jaws of an amiable household cat, is a spectacle I have beheld several times. It used to make me wince. Early in life I gave up throwing sticks at the cat to make him drop the mouse, because the dropped mouse regularly went ahead and died anyway, but I always shouted unaffections at the cat to let him know the sort of animal he had become. Nature, I thought, was an abomination.
There are now some plausible reasons for thinking it is not like that at all, and you can make up an entirely different story about the mouse and his dying if you like. At the instant of being trapped and penetrated by teeth, peptide hormones are released by cells in the hypothalamus and the pituitary gland; instantly these substances, called endorphins, are attached to the surfaces of other cells responsible for pain perception; the hormones have the pharmacologic properties of opium; there is no pain. Thus it is that the mouse always seems to dangle so languidly from the jaws, lies there so quietly when dropped, dies of his injuries without a struggle. If a mouse could shrug, he’d shrug.
Pain is useful for avoidance, for getting away when there’s time to get away, but when it’s end game, and no way back, pain is likely to be turned off, and mechanisms for this are wonderfully precise and quick. If I had to design an ecosystem in which creatures had to live off each other and in which dying was an indispensable part of living, I could not think of a better way to manage.

On Natural Death, form The Medusa and the Snail: More Notes of a Biology Watcher, by Lewis Thomas +

you can download the book here.

Foundation

2008-12-18T16:07:00.000-08:00

ایزاک آسیموف یک مجموعه‌ داستانی چندجلدی دارد به اسم Foundation که فکر می‌کنم همه‌‌شان توی دهه‌ی هفتاد با اسم‌هایی مثل «بنیاد» یا «امپراتوری کهکشان‌ها» و چیزهایی شبیه این به فارسی برگردانده‌ شده‌اند. ماجرای اصلی داستان‌ها که در آینده‌ی خیلی دور اتفاق می‌افتند، تلاش ریاضی‌دانی است به اسم هری سلدون که دنبال راهی است برای ماندگار کردن کل مجموعه‌ی دانش بشری توی کهکشان‌ها. این آقای سلدون یک ایده‌‌ای دارد که آن را از ترمودینامیک آماری وام گرفته: استفاده از قوانین آماری برای پیش‌بینی رفتار گازها در مقیاس ماکروسکوپیک به جای پرداختن به پیچیدگی‌های رفتار هر ذره‌ی گاز. او معتقد است که به همین ترتیب، چون جمعیت بشری در کهکشان خیلی زیاد شده [عددش نجومی‌ است]، آینده‌ی کل بشریت پیش‌بینی‌پذیرتر شده و پیش‌بینی ایشان هم از آینده‌ی بشری، طبق معمول، این است: انحطاط و افول علمی و بازگشت بربریت و این‌ها... حالا این ریاضی‌دان منجی عالم بشری تلاش می‌کند یک‌جور دایرة‌المعارف درست کند تا آن دوره‌ی انحطاط محتوم را حداقل کوتاهتر کند. او دو تا بنیاد در دو سوی دوردست کهکشان پی‌ریزی می کند برای همین کار و...

میلیون‌ها سال پیش، دو جلد از این مجموعه را خوانده بودم و امشب داشتم دنبال‌ش می‌گشتم که به چیز جالبی رسیدم. اینجا توی گاردین یک نوشته‌ای هست که نویسنده‌‌اش این احتمال را مطرح می‌کند که اسامه بن‌لادن این مجوعه را خوانده بوده و اسم «القاعده» اش را از روی Foundation آسیموف برداشته. دلایلی هم ذکر کرده.

اگر این فرضیه‌ی نه‌چندان‌محتملْ درست باشد، تصور این‌که بن‌لادنِ "بنیادگرایِ تروریستِ ..." یک وقتی -لابد زمان نوجوانی‌اش- همان بنیاد خودمان را می‌خوانده و بعد به فکر تأسیس بنیادی برای خودش افتاده، خیلی جالب است. به خصوص که او هم احتمالاً دنبال نجات بشریت بوده یا هنوز هم هست.

Keep Browsing

2008-12-04T20:58:00.000-08:00

"For millions of years, mankind lived just like the animals. Then something happened which unleashed the power of our imagination."
Stephen Hawking ...

Today in history

2008-11-26T12:59:00.000-08:00

In memory of that Saturday afternoon

That was the one genuine miracle of my lifetime...
When he hit that home run, it was the only hint I've had there may be a God.
Woody Allen, Deconstructing Harry +

2008-11-17T14:13:00.000-08:00

خوشا وب‌نوردی، شب امتحان

2008-08-19T14:36:00.000-07:00

یه کتابِ دبیرستانیِ کمیابی هم بود به اسم «ریاضیات انتخاب یا چگونه بدون شمردن بشمریم»؛ درباره‌ی ترکیبیات و کمی هم نظریه‌ی گراف‌ها و این‌ها. کسی یادش هست؟ یه نسخه‌ی پلی‌کپی‌شده! ازش توی مدرسه‌ی ما بود و همه باید به‌ش رجوع می‌کردیم. به‌ناگه کتاب گم شد.
آقای فروحی عزیز، بعد از گذشت سال‌ها، بدین‌وسیله و از این تریبون اعتراف می‌کنم که کار من بود.
اما چرا به‌ناگه (این چیه افتاده سر زبونت؟) یاد اون کتاب افتادم: دلیل اول‌ش اینه که چند روز پیش، همان آقای فروحی نازنین رو با همان پیکان سفیدرنگش دیدم... دلیل دوم هم این نوشته‌ی علمی‌فرهنگی و اجتماعی‌سیاسی بود که هرچند به زبانی ساده و همه‌فهم نوشته شده اما من زیاد ازش سر درنیاوردم...

trickled through my head like water through a sieve

2008-07-12T04:17:00.000-07:00

برای ما که با انواع و اقسامِ اگردرمستطیل‌زیرعلامتی‌بزنیدسنگسارخواهیدشد سروکله می‌زدیم، خواندن یک قطعه شعر در یک کتاب درسی فیزیک یا جمله‌ای طنزآمیز در یک کتاب آموزش هندسه‌ی دبیرستانی تجربه‌ی دلچسبی از آشنایی با متن‌های درسیِ humanizedشده [معادل فارسیِ جمع‌وجور برایش سراغ ندارم] بود. مثلاً ترجمه‌ی این شعر را در مقدمه‌ی یک کتاب فیزیک دبیرستانی دیده‌ام...

«بازآموزی و بازشناخت هندسه» یکی از این کتاب‌های درسی قدیمی است که مؤلفانش بزرگوارانه برای جذاب‌کردنش کوشیده‌‌اند. هر فصل این کتاب با یک قطعه‌شعر یا نقل ‌قولی از کتاب مقدس یا جمله‌ای طنزآمیز شروع می‌شود. قبلاً هم یک چیزی ازش نقل کرده بودم. آن جمله‌ی بالایی (تیتر) هم اولِ بخشِ پاسخهایش آمده است:
پاسخش چنان به مغزم راه می‌یابد که گویی آب از غربال می‌گذرد

امروز داشتم دوباره نگاهش می‌کردم، این را دیدم که اولِ فصل هندسه‌ی تصویری آمده، گفتم بگذارمش اینجا.
[اگر هم به نظرتان جالب نیامد، یادتان باشد که خواندن همچو چیزی در کتاب‌های درسی خودمان خیلی بعید بود. آن‌قدر که حتی بچه‌دبیرستانی‌های شوخ و شنگ هم دلشان نمی‌آمد بگویند: "هه. چه بی‌مزه..." ] :

اکنون که هندسه و مثلثات را یاد گرفته‌اید، مسأله‌ای برایتان مطرح می‌کنم: یک کشتی به سمت دریا در شرف حرکت است. بار آن پشم است و ظرفیت خالص آن 200 تن است. بندری که می‌خواهد از آن حرکت کند بوستون است و مقصد آن لوهاور. باد از سمت شرق- شمال شرقی می‌وزد و ماه مه است. سن ناخدای کشتی چقدر است؟ +

گوستاو فلوبر

[ترجمه از عبدالحسین مصحفی]

2008-06-29T06:52:00.000-07:00

Lucius: He hides, too. He hides his feelings for you.
Alice: oh...
Lucius: Sometimes we don't do things, yet others know we want to do things, so we don't do them.
Alice: What nonsense are you saying?... What makes you think he has feelings for me?
Lucius: He never touches you.

+

Honeymoon in Chernobyl or WTF my name did in her diary?

2008-06-06T18:06:00.000-07:00

جناب بورخس داستانی دارد توی "هزارتوها" که اسمش را به خاطر نمی‌‌آورم. جزئیات قصه را هم همینطور. ولی ماجرا از این قرار است که در بحبوحه‌ی نبردی سرنوشت‌ساز میان ارتش‌های آرژانتین و اروگوئه، سربازی آرژانتینی از برابر دشمن می‌گریزد و اگرچه جان خودش را نجات می‌دهد اما باعث کشته شدن بسیاری از همرزمانش و نهایتاً شکست کشورش در جنگ می‌شود. بعد هم سرافکنده از رفتار بزدلانه‌اش، کنج عزلت می‌گزیند و دور از مردم، تبدیل به یک gaucho می‌شود که احتملاً در آمریکای لاتین معادل cowboy است...
گاچوی غمگینْ باقیمانده‌ی عمرش را با دعا به درگاه خداوند می‌گذرانده و از او می‌خواسته که این ننگ را یک جوری از پیشینه‌اش پاک کند. [ تا جایی که یادم است، این‌ها را دانای کل نمی‌گوید. این‌ها صرفاً حدسهای راویِ داستان است...]
مرد بزدل با همین آرزو پیر می‌شود و قرار است که ناامید و تنها در بستر بمیرد. اما خداوند در آخرین لحظات عمرش آرزویش را برآورده می‌کند و گذشته را تغییر می‌دهد:
سرباز به میدان جنگ باز می‌گردد؛ این بار دلاورانه می‌جنگد و کشته می‌شود.
اما هم ما atheist ها و هم مؤمنان، جملگی واقفیم که این معجزه‌ی جدید، یعنی تغییر و دستکاریِ گذشته تناقضهایی را در زمان‌های حال یا آینده موجب خواهد شد. خب، قادر مطلق فکر آنجایش را هم کرده است: همه‌ی شاهدان عینی که فرار مرد را در میدان جنگ دیده بودند، یکی‌یکی از دنیا می‌روند. به این ترتیب آیندگان از او به عنوان سربازی دلاور و فداکار یاد می‌کنند و از میان مطلعان، فقط راوی ماجرا – روزنامه‌نگاری که راجع به مرگ گاچوی پیر تحقیق می‌کرده – زنده می‌ماند که این داستان را به حدس و گمان بازسازی کند.
خب که چی؟ هوم... مطالبی که این اواخر، از سر خجستگی دل [ یا انگیزاننده‌هایی شبیه آن] برای اینجا نوشته‌ام، همگی draft شده‌اند. آن هم به این خاطرکه "اینجا که جای این حرف‌ها نیست." این است که دلم می‌خواهد یک جور دیگری شروعش کرده بودم یا در واقع، دلم می‌خواهد خداوند لطف کند و برای من هم گذشته را تغییر بدهد. ولی همانطور که پیشتر توضیح دادم، این امرْ مستلزم مرگ همه‌ی کسانی است که از پیشینه/ آرشیو اینجا باخبر هستند... خلاصه، با آن مقدمه و این مؤخره خواستم به اطلاعتان برسانم که برای آنکه بتوانم راحت و بی‌دغدغه «ژانر» عوض کنم، تلویحاً آرزوی مرگ همه‌تان را دارم.
آمین.

آهان، از آنجایی که بنا به سنّت الهی یک نفر به عنوان شاهد باید باشد تا داستان این معجزه‌ی بزرگ را برای آیندگان بازگو کند، این‌یکی می‌تواند زنده بماند و بار این امانت را بر دوش بکشد. [یوهاهاها]

2008-03-10T01:06:00.000-07:00

نوشته‌ی خداوند

فکر کردم که حتی در زبانهای بشری جمله‌ای نیست که مستلزم تمام جهان نباشد. گفتنِ «ببر» گفتنِ ببرهایی است که آنرا بوجود آورده‌اند؛ گوزنها و لاک‌پشتهایی که دریده و خورده‌ شده‌اند؛ علفهایی که گوزنها از آن تغذیه می‌کنند؛ زمین که مادر علف بوده است و آسمان که به زمین زندگی داده است. باز هم فکر کردم که در زبان خدا، هر کلامی این توالی بی‌پایان اعمال را بیان خواهد کرد؛ و نه بطور ضمنی بلکه آشکار و نه به روشی تدریجی، بلکه فوری. با گذشت زمان، حتی مفهوم یک جمله‌ی الهی هم به نظرم بچگانه و کفرآمیز آمد. فکر کردم خدا فقط باید یک کلمه بگوید و این کلمه شامل تمامیّت باشد. هیچ کلامی که او ادا کند نمیتواند پائینتر از جهان یا ناکاملتر از مجموع زمان باشد...

«- بگمانم میتوان کیش تازه‌ای بر پایة این داستان بناافکند.
- قَسَم میخورم داستان بینظیری است.»

2008-02-28T02:12:00.000-08:00

کُلُّ مَنْ عَلَیْهَا fun

Hypergamy

2008-02-27T09:02:00.000-08:00

Even in contemporary society, human females continue to exhibit strong mate-selective preferences for spouses that are at least equal to them in terms of job status, social standing, and capital accumulation. In comparison males place greater emphasis on physical attractiveness.

In western societies, despite relative parity of numbers between genders in most cases, many lower-class males face difficulties in finding relationships, as lower-class females may still aspire to obtaining a mate with greater social standing.[+]

2008-02-27T08:42:00.000-08:00

در بیشتر جوامع، آموزش کنترل ادرار و استفاده از دستشویی برای قضای حاجت از دو سالگی شروع می‌شود، اما اختلافات برجسته‌ای در تکنیک‌های به کار رفته شده وجود دارد. بومیان داهومی (Dahomey) در آفریقای غربی با ریختن مخلوط خاکستر و آب روی سر بچه یا گذاشتن یک قورباغه‌ی زنده - که موجب ترساندن کودک می‌شود- روی کمر طفل، وی را برای خیس کردن رخت‌خواب تنبیه می‌کنند که اغلب این نوع مداوا مؤثر واقع می‌شود.
[منبع]

خلاصه اینجوری‌ش هم هست. حالا هی برید گلایه کنید که مملکت چنین و چنانه...

2008-02-17T19:35:00.000-08:00

Before my grandfather’s grandfather was born, this was our land.
These are good places. Our gods live here, in the trees and rivers. They watch over us.
We are happy. We hunt. We love. We have families. Homes. A good life.
But sometimes, we must fight.
The Romans disturb the gods.
They burn the forests.
They take what is ours: wives, children, land.
And the Romans talk of how they will help us, and protect us. They put us to sleep with golden promises. When we wake, all we had is gone – stolen.
They take our sons and turn them into little Romans.
Ha!
So we fight to keep what is ours, what must STAY ours.
There can be no peace. No peace with Romans - men of stone and iron and lies...

Thus spake the old Gaulish warlord

Rome Total War, Barbarian campaign intro.

2008-02-14T17:42:00.000-08:00

امروز داشتم روی گزارش پروژه‌ی نه‌چندان مهمی کار می‌کردم و کار به «عدد سازی» رسیده بود. :)
یادم افتاد که جایی چیزی خوانده بودم درباره‌ی گرایش ذهنی متقلب‌های این‌چنینی برای تولید عددهای خاص:
تحقيق نشان داده كه متقلب‌ها اعداد ساختگي را حول و حوش 5 و 6 درست مي‌كنند.
نوشته‌ی بالا را در آرشیو پیدا کردم و با در نظر «قانون بنفورد»، شادمانه به ویرایش لیست تقلبی پرداختم... الآن متوجه شدم که حدود 50 عدد اعشاری تولیدشده را طوری ویرایش کرده‌ام که در آن‌ها ارقام 5 و 6 بیش از هفت بار تکرار نشده‌اند. به گمانم همین موضوع باعث لورفتن قضیه بشود...

[این پست صرفاً به این دلیل به زبان محاوره‌ای نوشته نشده که من جلوی پی‌کو‌لوی عزیز آبرو دارم. اگر از طریق لینک بالا به وبلاگ ایشان سر زدید، این موضوع را در نظر بگیرید و به چیزی دست نزنید.
حالا که تا آن‌جا می‌روید، این را هم بخوانید. از «دسته‌بندی‌های وبلاگی»ای که اخیراً دیده‌ام، خیلی جامع‌تر است.]

2008-02-04T11:20:00.000-08:00

BLESSED are those who mourn, for they will be comforted...
Matthew 5:4
[+]

2008-01-31T08:39:00.000-08:00

تقدیم به دوست عزیز و زخم‌ ِ زید خورده‌ام، حمید. گ که هرگز با زیدی نبود، مگر آن‌که در حقش جفا شد و نیز به پاسداشت خراجی از رنج و اشک که جفا و بی‌وفایی زیدها بر نوع بشر تحمیل می‌کند.

***

در درس تاريخ انقلاب مي‌خوانديم که پيشرفت نرم‌افزار، اون اوايل خيلي کند بوده؛ همراه با مشکلات اخلاقي و فني فراوان. خوانده بوديم که روزي چند صد نوزاد نامطلوب متولد مي‌شدن و چاره‌اي جز نابودکردنشان نبوده. با همه‌ی این‌ها، من که باورم نمي‌شد امروزه، باگي در نرم‌افزار باشه. ما يکي از معتبرترين موسسات توليد نسل رو در اين سياره اداره مي‌کرديم. همراه با نسخه‌اي حفاظت شده از نرم‌افزارِ ترسیم نقشه‌ی ژنتیکی بدن انسان. خلاصه، هيچ‌وقت باورم نمي‌شد که خودم يکي از اين نوزادها رو ببينم. و حالا توي محفظه‌ي اينکوباتور يه‌دونه نامطلوب داشتيم. به‌ش نگاه کردم. ترسناک نبود اما در درس تاريخ مي‌خونديم که آنها بازيگر اصلي و مسبب بسياري از فجايع بشري مثل جنگها، نسل‌کشي‌ها، فجايع زيست‌محيطي و ... در تاريخ بوده‌اند تا این‌که در مبارزاتي که به پيروزي انقلاب انجاميد از روي زمين محو شدند. هرچند که افسانه‌هایی وجود داشت درباره‌ی قبایلی بدوی، در گوشه‌هایی ناشناخته از سیاره که هنوز پناهگاه آنها بودند...
به سرپرستار اطلاع دادم. او هم وحشت کرد و رئیس بخش رو مطلع کرد.
" اين به اعتبار موسسه‌ي ما لطمه‌ی شدیدی مي‌زنه... بعد از دو قرن... تولد یه نوزاد مذکر! شما دو تا! از اين موضوع ابداً چيزي به کسي نمی‌گید."
بعد به طرف اينکوباتور رفت و دريچه‌ي اکسيژن ِ محفظه رو بست.

***
[تقدیم‌نامچه شوخی‌ای است با یک دوست]

2008-01-27T06:06:00.000-08:00

Was it for jealousy and hatred that Joseph’s brothers sold him into slavery, or was it due to the injustice they experienced from their father?
One cannot help but feel some sympathy for Joseph’s brothers for the obvious favoritism Jacob lavished on Joseph.

[Unjust Justice, Don Thorsen]

2007-12-26T16:29:00.000-08:00

Neanderthals and modern humans not only coexisted for thousands of years long ago, as anthropologists have established, but now their little secret is out: they also cohabited.[1]

It's not quite true that the studies find NO evidence of human/Neanderthal interbreeding. They say that if it happened, it must have been on a small scale, and there are hints that if it happened, it was GENDER-BIASED [human MALE/Neanderthal FEMALE]. So the door is not quite closed! [2]

کشف اخير چالشی دیگر را فراروی اخلاق‌گرایان سنتی قرار می‌دهد. چرا که این کشف حاکی از آن است که که اغفال و فریب دختران ساده‌لوح و مانند آن (مُخ‌زنی) -که امروزه عملی بزهکارانه تلقی می‌گردد- رهيافتی است که ریشه در مقتضيات زندگی در عصر حجر و ماقبل آن داشته و مختص امروز نیست. به این ترتیب می‌توان روی‌آوردن برخی از مردان را به این رهیافت کهن ناشی از تاثیرات فیزیکی‌ای دانست که همان مقتضیات بر گنجینه‌ی ژنتیکی نوع بشر نهاده‌اند.

2007-12-18T15:26:00.000-08:00

Never use a preposition to end a sentence with. (+)

2007-12-11T18:46:00.000-08:00

My grandfather always claimed that our family's ancestry goes far back to the Greco-Persian offspring of Alexander the great...
He was a mediocre storyteller (liar).
So am I.

2007-12-02T21:23:00.000-08:00

وقتی نوشته‌ای از استاد در وبلاگم منتشر کردم، خیلی‌ها در تماس‌های ای‌میلی گفتند که مطلب و نگارنده‌اش را جدی نگرفته‌اند و برخی هم متأسفانه، ایشان را -آن‌طور که نسل سومی‌ها می‌گویند- اُسگل فرض کردند. اعتراف می‌کنم که این بازخورد منفی بر من هم مؤثر افتاد؛ چندان‌که لینک وبلاگ دکتر را از لینک‌دانی حذف کردم. امروز که بعد از مدت‌ها دوباره به آرشیو پر و پیمان وبلاگ دکتر نگاه می‌کردم، با این نوشته‌ی فوق‌العاده روبه‌رو شدم. نیازی به تمجیدِ چون منی نیست؛ خود ببینید. نکته‌سنجی استادْ فوق‌العاده است.

2007-11-11T11:47:00.000-08:00

چی کار کنم؟ هی می‌خوام هیچ‌چی نگم ولی نمی‌شه. دلم تنگه. دلم برای همه‌ی چیزهای خوب وحتی بدی که داشتیم تنگه. اصلاً همین‌که پام رو از در فرودگاه گذاشتم بیرون سردم شد...

دلم برای موش‌های توی جوی کنار خیابون تنگه. راستی هنوز هم موش‌های خیابون‌های تهرون اندازه‌ی خرس‌ان؟ یا بزرگتر شده‌ان؟

دلم برای ماشین‌هایی که توی پیاده‌رو جولان می‌دادن و اگه به‌ راننده‌شون اعتراض می‌کردیم، به‌مون تیراندازی می‌کرد، تنگه.

دلم برای اون شبی که توی اخبار 10:30 شنیدیم که از فرداش آب آشامیدنی جیره‌بندی می‌شه و باید کارت هوشمند آب بگیریم، تنگه. راستی هنوز هم توی صف آبخوری‌های محلی، قتل و خونریزی راه می‌افته؟ دلم برای گورهای دسته‌جمعی وسط شهر تنگه.

بیشتر از همه دلم برای بی‌اعتناییِ معروفتون به سرنوشت دسته‌جمعیتون تنگه.
هرچند که از وقتی رسیده‌ام اینجا، می‌بینم که ما (شما) واقعاً نسبت به سرنوشت جمعی‌تون بی‌اعتنا بودیم (هستین). خودم همین الآن یه مقاله از جروسالم‌پُست ترجمه کرده‌ام. می‌ذارمش همین‌جا؛ بخونیدش. راجع به شتابِ معکوسِ تکاملی‌ایه که به خزانه‌ی ژنتیکی ملت‌های رقیب/دشمن خودشون اعمال می‌کنند. می‌دونید اگه این طرح عملی بشه، چه اتفاقی می‌افته؟ مثلاً 5-6 نسل بعد، بهره‌ی هوشی متوسط مردم ایران معادل هوش نئاندرتال‌ها خواهد بود! (حالا نه این‌که همین حالا خیلی بیشتره!)
می‌ترسم. واقعاً می‌ترسم. من که جز ترجمه‌ی این نوشته‌ها و هشدار دادنْ کار دیگه‌ای ازم برنمیاد. ولی واقعاً عجیبه این همه بی‌اعتناییِ یه ملت به سرنوشت خودش. یه طرحی، اعتراضی، چیزی. می‌گید در داخل سرکوب هست و خفقان و اطلاع‌رسانی معیوب و پر از دروغ؟ باشه. اگر اعتراض در داخل مشکله، دیگه حداقل می‌تونید به سازمان‌ها و ارگان‌های خارجی متوسل شید. آدرس همه‌شون توی وب هست. کافیه جست‌وجو کنید. ماها که دستمون از همه‌جا کوتاهه و جز هشداردادن کاری ازمون برنمیاد...

بیشتر و بیشتر از همه، دلم برای فحش‌هایی که بابت «بی‌اعتنایی به سرنوشت جمعی‌مون» از هر کس‌وناکسی که پاش رسیده بود به «خارج» و فضای سیاسی-امنیتی ایران رو فراموش کرده بود، می‌خوردیم تنگه. همین‌طور برای راه‌حل‌های دستمالی‌شده و کلی‌گویی‌هاشون.

***
این یادداشت را نوشته بودم که شبِ فردای رسیدنم به «خارج» publish اش کنم. طاقت نیاوردم؛ هم‌الآن این کار را کردم.

2007-11-07T16:18:00.000-08:00

گاهی فکر می‌کنم بی‌اغراق، آدم فوق‌العاده متوسطی بود.

2007-11-02T20:43:00.001-07:00

یکی از شیرین‌کاری‌های بی‌مزه، تکراری و نفرت‌آور خیلی از وبلاگ‌نویسانِ شوخ‌وشنگْ منتشرکردنِ ليست کلیدواژه‌هاییه که کاربران جست‌وجوگر رو به وبلاگ اون‌ها رسونده. طبیعیه که این لیست هم همیشه شامل عبارات قبیح و مخوفه. و بعد هم نویسنده‌ی شوخ‌وشنگِ وبلاگ به تخطئه و استهزای قشر زحمت‌کشِ جست‌وجوگر و گوگل‌باز می‌پردازه...

اما من از همه‌ی جست‌وجوگرانی که تا حالا به کلبه‌ی حقيرانه‌‌ام آمده‌ان، کم‌وبیش راضی‌ام. اغلبِ واژه‌های جست‌وجو‌شده علمی، فنی، فرهنگی و تحلیلی بوده‌ان. هرچند که جداً متأسف و متعجب‌ام از این‌که کسی در جست‌وجوی «راهکارهای مقابله با تهاجم هسته‌ای امریکا»، «فيوژن سرد» یا «آیزاک آسیموف» به این‌جا نرسیده...

همه‌ی این‌ها که گفتم، مقدمه‌ای بود صرفاً برای این‌که بگم:
ای کاربر عزیزی که اخیراً در جست‌وجوی «آموزش ms dos» به این‌جا رسیده‌ای، متأسف‌ام. اصلاً فکرش رو نکرده بودم. روم سیاه.
[این پست رو برای این نوشتم که اگر دوباره همون عبارات رو جست‌وجو کردی، باز هم به این‌جا برسی و من رو عفو کنی.]