nutukçu

Geldim ben...

2022-11-28T15:38:00.001+03:00

Ne çok zaman geçmiş. Zaman işte zaten durmuyorki hiç. Bugün aklıma düştü uzun zamandır unuttuğum bloğum. Yok aslında unutmadım biraz ara verdim, dinlendirdim. Eh artık silkinip uyanma vakti...

Nerelerdeydim, neler yapmıştım. Biliyorum bu durum hiçbirinizin umurunda değil ama olsun yazasım var işte. Anlatasım var geçen zamanın bende bıraktıklarını. Paylaşasım var heyecanlarımı. Yok öyle heyecan diyince aklınıza tuhaf şeyler gelmesin. Küçük, minik başlangıçların verdiği heyecan türünden. Bir yarışmaya katılıpta sonuıncu olduğu halde heyecanlı bir şekilde "katılmakta güzeldi" denen türden heyecanlar biraz.

Şimdilerde biraz daha sakinleştim. yoğun karmaşıklığım yerini farklı bir dinlentiye bıraktı. Mesela bu yazıyı yazarken bile Chopin dinliyorum. Duruyorum arada sırt üstü uzanıp kahvemden bir yudum alıyorum ve sanki krşılıklı sohbet ediyormuşcasınayım. Öyle sen dinle ben anlatayım yani. Dinlerken arada bir onay işareti yap yeter şimdilik. Tamamen öyle bir kafadayım. Bu fena biliyorum ama arada lazım bence.

Sonra yalnız olduğumu düşünüp kendime geleceğimi biliyorum ama şimdilik idare ediyor bu durum beni.

Uzun zamandır hatta çocukluğumdan beri bildiğim, yaşadığım, hissettiğim, beni şekillendiren, büyüten, arada hizaya sokan, şımartan, yerden yere vuran, unutan, bazen zor durumda bırakan hatta nefret ettiren, yüreğimi taşlaştıran ama sonra duygu yükleyen, fırçalayan, fırça attıran, hükmeden, hükmettiren ve en sonunda bana vazgeçmem gerektiğini gösteren durumumdan vazgeçiyorum. Anlıyorum karmaşık oldu ama bazı şeyler önce karmaşık olmalı ki çözüldükçe ortaya düzgün şekiller çıksın ve o şekiller önceki karmaşıklığı unuttursun... işte bu geçen zaman da bu karmaşıklığın içinden düzgün bir şekil çıkarmaya çalışıyordum. Henüz tam olmadıysa da bir şeylere benzer oldu...

Oldu ve hatta fotoğrafsız bile oldu... :)

Zamane adamı...

2015-02-12T21:48:00.001+02:00

Doğdum ağlayarak... Bakındım anlayamadım, muhtaç oldum ve sonunda büyüdüm... Sev dediler, inan dediler, güven dediler, iyilik yap dediler, yalan söyleme dediler... Herkes iyi bir adam olmam için uğraşıyor, herkes beni ordan oraya çekiştiriyordu. Lise üniversite derken iş hayatım başladı. Çalma çırpma, hak yeme dediler. Zamana uy, kuralları sıkı sıkı uygula dediler. Hatta daha da ileri gidip biz ne diyorsak onu yap dediler. Kötü alışkanlıkların ve kötü arkadaşların olmasın dediler. Hep arayıp halimizi sor diye beklediler. Hep istediler ama hiç vermediler. Hep sorguladılar ama hiç açıklamadılar.. Orta yaşa kadar dayandım...

Hayatıma dair en önemli kararları alırken bile kafamı karıştırdılar. Hep beni düşünüyor sanarak aslında kendilerini düşündüler. Vergini öde dediler, kazandığının yarısını ver dediler. Attığın her adımın aldığın her nefesin bedelini öde dediler. Yaşadığım anın bedelini sonuna kadar ödettiler...

Ve en sonunda vazgeçtiler benden. Bıraktılar bir başıma. Artık dilediğin gibi yaşa dediler. Ne yapmak istiyorsan öyle yap diye bıraktılar beni. Aşkı öğretmediler ama yaşamamı istediler. Sevdiğimi anlayamadan geçen zamanın değerini kaybedince anlayabildim. Bıraktılar beni ama anlayamadılar. Giderken enerjimi de alıp gitmişlerdi. Şimdi hiçbişey demeselerde ben olmayan duygularımla başbaşa nasıl adam olurumu düşünüyorum.

Zamansız gelen aşk gibi karıştım. Sonra düşündüm. Hiç sevmedim mi ki diye. Hiç iyi bir adam olmadım mı diye. Hiç mi sevilmedim acaba. Hesapsız, sorgusuz sevdasız yüreğimi bıraktım bir başına... Geçmişime baktım az bir zaman ve sırtlandım yüreğimi. Artık bişey diyemiyorlar ama ben biliyorum birgün yine diyecekler. Yine çıkacaklar karşıma "yapma" diye. Yine isteyecekler benden. Biliyorum işte ne zaman adam olmaya kalksan birileri birşeylerimi çalacak düşünmeden. Uzanacak bedenime, saracak beni. Biliyorum aslolan adam olmak değil adammış gibi yapmak... Çünkü adamlık sadece öldükten sonra bir işe yarıyor... Ölen körün badem gözlü olması misali...

Han Duvarları

2014-01-26T14:52:00.000+02:00

Üstüme üstüme gelir bazen mekanlar.
Hanlarda yaşayan bir çingene gibi daralır ciğerim.
Tutuşur zamanın gülücükleri gözlerimin baktığı her yerde.
Yüreğim sıkışır, ver bir nefes diye sana dönerim.

Sonra sen belirirsin yanıbaşımda, oturur gibi.
Elimi tutmuş anımı paylaşır gibi.
Heyecanlı bakarsın gözlerime
Tebessüm oturmuş yüzünde görürüm aşk kokan gülücüklerini...

Fısıldar gibi hoş geldin kadınım derken anlarım
Sıkışan ciğerim nedensiz gevşer
Anlarım aranan gözlerim bulmuş tutuşan gülücükleri
Han duvarları açılır, yükselir tavan birden..

Bakışan gözlerdeki minicik heyecanlar büyür
Büyürken çığlık çığlığa, hissettirir gerçek ne
Sonra durur birden zaman ve
Anlarsın... Aşk ne...

Klişeden öte...

2013-12-13T21:57:00.001+02:00

Klişe hayatlar sarmış her yanı. Nereye baksan klasik yaklaşımlar, öğreten adamlar dolu. Öyleki herkes dürüst, herkes zeki, herkes herşeyi en iyi haliyle görüyor. Bir ben salak, bir ben yetersiz, bir ben anlamayan hödük.

Herkes eleştiriye açık ve herkes demokrat. Ama "bu nasıl olur" de bakalım. Etrafında bir sürü kocaman göz. "Höt" diyiveriyor sana. Sıkıysa "yanlış yapıyorsun!" de. Yok olmaz yanlış gören sensin. Saçmasapan bakarsan böyle olur. Hem niye sen gördünki sadece.. Bak herkes uyum içinde bir sen mi akıllısında gördünki yanlış olabilecekleri. Hadi ordan...

Sonra da düşün dur acaba neden sürekli kazık yiyorum, acaba sahtekarlık bu ülkede neden on numara rağbet görüyor ve acaba sesini çok çıkarabilenler neden sessiz çoğunluğu en acımasız haliyle yönetiyor hem de bakmadan kimdir nedir...

Biliyorum herşey içimizde sakladığımız gizli dürtülerimizde başlıyor. Şişen egoların tek sorumlusu o gizli saklı bizi dürten ulaşamadığımız değerler, mekanlar ve hatta makamlar. Çünkü hepimiz daha ilkokulda birgün o koltuğa ben oturmalıyım diye büyüyoruz farkına varmadan. Hepimiz mutlaka bildik bir adam peşinden gidiyoruz, kapasitemize ortamımıza bakmadan hemde. Sonra zamanı gelince bulunduğumuz yere bir bakıyoruz.. Yok olmamış , bir şeyler eksik kalmış.. Eee ne olacak şimdi.. Ne olacak hadi saldır şimdi ve bulduğun her fırsatta içinde gizlediğin tatminsizliklerini sal ortaya. Hiç bakmadan hemde kiminle nereye yürüdüğüne. Sonra da buna demokratik ortam de... Pehh...

En kızdığım yaklaşımdır bir sakata bakınca şükret arkadaşım diyen türdeki insanlar. Sen haline şükrederken acaba o kıyasladığın kişi ne düşünür bilirmisin hiç. Yok bilsen zaten böyle bakmamayı öğrenirsin. ilk baktığında onun eksik yanını değil yüreğini beynini görebilirsin ama senin gözün hep o eksik uzuvdadır ya bakar bakar şükredersin. Oysa her kıyasladığında onu yaraladığını biraz anlasan ya. Kendimizi anlatmak ve başkalarına bakarak kıyaslamak yerine karşımızdakini anlamaya çalışsak, cenneti ölmeden göreceğiz belkide ama işte klişe dünyada yaşıyoruz nede olsa. Önce "ben" olmalı... Kimbilir... belkide tek doğru budur.

Mutluluk.. Ayrılık.. Ve Yeniden Hayat...

2013-12-10T23:33:00.000+02:00

Bazen...
Bırakıp seyretmek gerekir ardından gideni. Öylesine yaşanmışlıkları düşünerek unutmak gerekir kalan hatıraları. Sonrasını düşünmeden, öncesine bakmadan, yaşanan anın hüznünü yutkunup kabullenmek gerekir olan biteni.

Sonrası...
Nasılsa şekillenecektir geçtikçe zaman. Hayat zaten suç ve ceza çekilerek yaşanan bir süreç değil midir. Gündüz işlenen suçların cezası gece rüyalarda bile çekilmez mi. Gün ışığında koşturan zihinlerimiz gecenin karanlığında derin düşüncelere boğulmaz mı. En güzel bakışlarımızın altındaki hüznü kimler görebilir ki...

Ayrılıkların başlangıcı büyük heyecanla başlayan birliktelikler değil midir? Öyleyse suç ve cezadan ziyade mutlulukların sonundan da hüzün gelmesi şart mıdır ki çok gülen hep ağlar...

O zaman varsın yaşansın hesapsız her ne hissedilip hissettiriliyorsa. Varsın koştursun yürekler atmak istediklere yere ve bırakın yaşansın hayatlar biraz da bencilce... Mutlu olmakta sevmekte anlıksa hissedildiği yerde yaşansın ve bitsin. Nasılsa hiçbiri sürekli olmayacak.

Ve bitmeden yakalansın hak edilen ne varsa hayattan..
dünya döndükçe...

Akarken zaman...

2013-11-02T22:23:00.000+02:00

Yürürsün her şeyi bırakıp. Ardına bakmayı düşünürsün ama gururunla boğuşursun. Bilirsin ardına baktığın an yürüyemeyeceksin. Döneceksin belki de. Kafan bomboş düşünür gibi yapar gidersin...

Bırakıp gittiklerini bıraktığını sanırsın ama hep yanında hissedersin. Yeniden şekillendirmeye çalıştığın herşeyde görürsün dünden kalan izleri. Hatırlar gülersin ama dünden bugüne gelmeyecekler onu da bilirsin...

Yaşanmışlıklarınla suçlanırsın sürekli. Hayatın sürüklediği her yerde değersizleşirsin zamanla. Esir olursun elini tutan herkese. Dostça güleni dost sanırsın. Alırsın sırtına yardım et diyeni. Sonra hepsini seni yerden yere vururken görürsün. Ne sen anlatabilirsin ne de anladıklarını görebilirsin. Bakan gözlerde sıcak tebessüm ararsın ama göremezsin. Çünkü suçlusun duygularındaki ince ayarı yansıtamadığın için. Suçlusun dünden kalanlarla yarınlara koşarken ardına bakmadığın için...

Anlarsın zamanla ama geç kalırsın. Görürsün ki... Bugünden yarına gitmek için dünden enerji almak gerekir... Dünden kalan herşey yarına götürecek kudretin olacak.

Sonra...

Zaman değerini yitirir ve sadece geçip gider sessizce. O sessizliğin içindeki akıl oyunları hatırlattıkça yapılan yanlışları daha bir olgunlaşır zihin. Tecrübe belirir binlerce hatadan sonra. Hayat denen şey de değerini kaybeder zamanla beraber. Yukarıdan, çok yukarıdan bakarsın ve görürsün aslında herşey sadece minik bir an. O anı yakalamak için geçenleri görmekten vazgeçtiğin gibi geçecekleri de umursamazsın. Yaşarsın sadece.. Hissedersin, seversin, sevilirsin, çok sevilirsin. Anlamışsındır artık ne varsa sevgiden, ne olmuyorsa da sevgisizlikten. Sevdikçe daha bir mutlu olursun. Şifreyi çözemesen de esası yakalamışsındır. Sonsuz sevgide bulursun çareyi. Bitmesin istersin. Acı çekmeden sadece yaşarsın. Ne varsa hissettiğin sere serpe yaşarsın. O anı yakaladığın an zaten sonrasının da öncesinin de etkisini görmezsin. Çünkü ne olacağı değil ne oluyor olduğu ile ilgilenmeyi öğrenmişsindir artık ve hayat her oluşan anda yeniden başlayacaktır senin için. Zaman da mekan da yaş ta yoktur bu anlarda...

Bir yıl daha...

2013-09-20T21:30:00.000+03:00

Zaman işte...
Bir yerlerde bir şeyleri başlatırken diğer yerlerde kim bilir neleri bitiriyordur. Kimileri buruşup eskirken, kimileri yeniden doğuyordur. Nerede başladığını bilemeden yaşananlar gibi nerede biteceğini bilemediğimiz sürüp giden hayatın içinde kim bilir ne uzun teselliler vardır. Geçen zamanla her şeyin düzeleceğini sanmak gibi...

O ilk an var ya. Hani doğup annemizin kucağı ile buluştuğumuz o ilk an. ilk dokunuş, ilk nefes ve ilk öpücük. Büyük heyecanla başlayan bir hayat ve başlayan zamanın durmadan hayatı ve seni önüne katıp koşarcasına o son ana taşıması.

Başlangıç ve son arasında kalan daracık, kısacık yaşanmışlıklar. İçinde hırs, nefret ve kimi zaman da aşk barındıran bazen renkli bazen gri bir hayat işte.

Geçen her yılın sonunda geriye baktıkça yaşanan hüzün ve ileriye baktıkça hissedilen korku, kaygı...

İlginçtir ki bu günlerde geriye baktıkça fazla bişey göremez oldum. Ya da bilmiyorum görmek istemiyorum. Hatırlayamadım gençliğimi, çocukluğumu. O yıllar siyah beyaz kaldı hep. Şimdilerde çok renkli ama karmaşık. Aralar yok gibi. Nasılsa geçmiş birden. Anlayamadan, yaşayamadan geçmiş getirmiş beni bugüne. Sanki hiç yaşamamış gibi. Çocuk olmamış, 18'inde heyecanlanmamış, 20'sinde kendimi adam sanmamış gibi. Hiç aşka düşmemiş ve hiç kaybetmemiş gibi...

Bugün şöyle bir geriye bakmak istedim. Dünden başladım fazla uzak olmasın diye. Kaldım dünde... ötesini getiremedim. Gülümsedim sonra ve şöyle uzanıp tavana baktım. Yok delirmedim sadece kendimi kandırdım. Sonra içimden yükselen sese kulak verdim. "seninleyim" diyordu. Sonra kalktım birden aynadaki yansımamla bakıştım. Kutladım onu. Yanaştım usulca ve... "Kutlu olsun" dedim.

Geçen zamanın en çok hissedildiği bir gündeydim bugün. Doğduğum günde... Çok bişey değişmedi ama bir yıl daha gitti işte...

Işık sönmeden...

2013-07-29T22:46:00.000+03:00

Gün olur, göç eden leylekler geldikleri yerlere bir daha geri dönmezler. Gün olur biten her şey yeniden başlar ve gün olur gidenin arkasından bakmadan dönüp geldiğini görürsünüz. Pişman olmadan, üzülmeden yaşarsınız. Yaşarsınız çünkü gün gelecek ve yaşadıklarınız yanınıza kâr kalacak bilirsiniz.

Işık söner bir gün aniden. Şerit gibi geçmeye başlar hayat. İşte o an... Yaşadıklarınızın ardından hayallerinizde sıralanır. Hep ulaşamayacağınızı düşündüğünüz ama aslında ulaşmak için çabalamadan geçen zamanın akışına bıraktığınız hayalleriniz. Son bir tebessümle bakarsınız sadece. Beyninizdeki ışık son enerjisini de kullanarak hatırlatmıştır size yapamadıklarınızı ve o son anlar belki bir tebessüm olarak belirecektir yüzünüzde. Geride kalanlara huzurlu bir mesaj bırakma adına küçük bir gülümseme işte. Hepsi bu...

Gidenler mutlaka geride kalanlara anlatırlar bir şeyler. Hele ki erken gidenler hemen gidemezler, sevdiklerini terk edemezler. Dokunurlar ulaşamadıkları hayallerine ve fısıldarlar bir şekilde bıraktıklarının kulağına...

Görürüz hep birlikte kısacık hayatın anlamını ve bir kez daha bakarız ardımıza, geldiğimiz yolun kısalığını anlamak için... Sonra bir hüzün sırtlanırız hep birlikte ve anılarında kayboluruz gidenin..

Oysa giderken demiştir aslında... "Hayat yaşamak içinse, yaşayabildiğin kadar mutluluklarınla yaşa. Hesap vereceğin yaşadığın dünyada değil çünkü..."

Mutluluklar ne midir?

Hissettiğin her anı hissettiğin gibi yaşayabilmektir. Hiç kimseyi düşünmeden ve hiç kimseyi dinlemeden. Hayat yaşansın diye var...

Kimileri her anını yaşarken kimileri "yaşamalıyım" diyerek yok olur gider.

Bugün resmen öldü dediler... Çok özel bir insandı. Küçücük heyecanları ile yaşıyordu. Kendince doğruları vardı ve onlarla mutluydu ama hep erteliyordu bir şeyleri. Bilemezdi ki bir gün aniden her şey bitecek ve ışık sönecek. Bugün son umut ışığı da söndü ve resmen kısacık hayatı son buldu. Hayalleri ile, umutları ile ve o küçük heyecanları ile uçtu gitti... Yaşarken olmadı, gerçekleştiremedi hayallerini ve umuyorum ertelediği her şey gerçekleştirebileceği yeni yerlerde hayat bulacak.

Rahat uyu güzel kız. Beni duyamayacaksın ve uzun zamandır da duymadın ama bilmelisin ki yaşadığın küçücük anların değerini bilenler hep var olacak buralarda... Umarım gittiğin yerde çok sevdiğin şirine gibi hep gülersin...

Brütüs'ler her yerde...

2013-07-15T21:44:00.003+03:00

Eskiler hep der. "Anlamıyorsan anlamıyorsundur. Ya zorlama ya da anlamış gibi yap geç." diye. Yani ey insanoğlu neden uğraşıp durursun senin için hiçbir faydası olmayacak işleri anlamak için. Anlamıyorsan bırak oluruna. Ama yok anlaman gerekiyorsa hafifçe başını aşağı yukarı sallayarak onaylamış gibi yap. Bak neler olacak. Sen anla diye yırtınan arkadaş senin o kafa hareketini görünce daha bir coşacak, daha bir heyecanlanacak. Kattıkça katacak, uçtukça uçacak. Sonra sen de hiçbişey anlamadan o coşkuya katılacaksın ve en sonunda ortalık alkış kıyamet...

İşte o eskilerin dediği bişey daha var dı. "Dalkavukluk kafa sallamayla başlar alkışla zirve yapar." Öyle bir hal alırki fark edemeden biat eden ve peşinden giden adam oluverirsin. Kölelik dediğin de nedir ki zaten. Yeniler buna sürü psikolojisi diyor ama eskiden bu tip hareketin adı koyun zihniyeti idi.

Peki nerede biter bu yalakalık?? İşte durum burada renkleniyor. Okuyanlar, takip edenler çok iyi bilirler ki, liderler yalnız adamlardır ve eğer iktidardayken ölmezlerse genelde yalnız ölürler. Çünkü öyle bir an gelmiştir ve o koca hanedanlık ellerinden kayıvermiştir. İşte o an o kafa sallayanlar en acımasız sorgulayan olurlar ve ilk işleri terk etmektir gemiyi. Çünkü artık koyunluktan vazgeçip birer fare olmuşlardır. Kafa sallayanların yumruk sallayıp tehdit savurdukları koyun olmayı beceremeyenler ne yapar biliyor musunuz? En önde dururlar safa... Düşene tekme atmayı bilmediklerinden. Çünkü onlar insanı gerçekten insan olduğu için ve hep kullanılan laftaki gibi ihtiyaçtan değil hiç olmazsa yaradandan ötürü severler...

Ne de olsa aynı sudan içip aynı ekmeği bölüpte yemiştik. Aynı toprakta yeşermiş aynı havayı solumuştuk. En azından çocukken hep aynı şeye gülerdik aynı duyguları yaşar aynı doğrular için savaşırdık. Ne oldu da sonradan doğrularımız yanlış oldu. Birbirimizi hiç dinleyemez, anlayamaz olduk. Kim, bu kadar güçlü başlayan birlikteliği, paylaşan, yardımlaşan çocukları büyüdükçe kopardı birbirinden. Nasıl oldu da ayrı dünyalara, ayrı fikirlere teslim olup beraber mahalle bakkalından veresiye çikolata gazoz alıp paylaştığımız kardeşlerimizle düşman olduk. Nasıl oldu da aynı dinin çocuklarıyken şimdi birbirimizi dinsizlikle suçlayıp saldırır olduk. Nasıl oldu da başörtülü kızlarımız "benim başörtülü kızım" olurken başı açıkları yok saydık. Kim bizi bu hale sürükledi. Ve biz bütün bunlara neden izin verdik...

Buna biz izin vermedik ama yalakalıkla yükselenleri durduramadık. Onların maskesini düşüremedik.Şimdiler de o kadar çoklar ki. Onların yüzünden konuşan da hiç susmuyor ve hiç düşünmüyor. Onayı aldıkça gözü de kör oluyor. Onlar kafa sallayıp onayladıkça sanıyor ki hep haklı ve hep doğru laflar ediyor... Kandırıldıkça en doğruya ulaştığını sanıyor. Zavallı... Bir gün etrafındakiler fareye dönüşünce "sende mi Brütüs" diyecek biri olacak mı dersiniz...

Eskiler bişey demişse bir bildikleri vardır elbet ama şimdi anlayıp sorgulama vakti. Araştırıp doğruya ulaşma ve kafa sallayanların maskesini düşürme vakti. Anlamadığını anlatanlara tekrar tekrar anlattırıp kendinin de anlamasını sağlama vakti. Şimdi, eski mahalle bakkalına gidip veresiye defterini kapatma vakti... Ve artık yeniden aynı plastik top peşinden koşturup sadece büyümeyi bekleme vakti. Ülkemin emin ellerde olduğunu bilerek yaşamak ve akşamları gün batımında yeni doğacak güne tebessümle hazırlanma vakti... Zor biliyorum ama kolay yoldan gitmek Brütüs'lerin işi...

Sabrın sonu...

2013-07-13T00:52:00.000+03:00

Sabırla bekle olucak bu iş... Sabırlı ol gelecek.. Sabret dostum sayılı gün çabuk geçer... Sabreden derviş.....

Hayat kısa be dostlar. Sabret sabret nereye kadar. Nereye gitsek, nereye baksak, hangi işi kovalasak bir sabrettir gidiyor. Kesilen cezayı ve hatta vergi borcunu öderken bile sabrediyorsunuz. Kapı kapı dolaşıp halimize gülüyoruz. Her kapıda sürekli fırçayı yiyoruz ama mutlaka biri kolunuza giriyor ve.. "sakin ol!".. Biraz sonra gene bir suratsızdan azar ve gene bir sabır taşı eteğinizden yapışıp "sabret!!" diyiveriyor. Nedir bu sabır işi anlayamıyorum ki. Neden hep ben sabretmeliyim çözemedim bir türlü.

Önce ufaktık anlayamadık. Hadi o zamanlar bağımlıydık kim ne derse o yöne yuvarlandık. Hop ergenlikteyiz. Sabrederek sivilceleri iyileştirdik. Lisede fizik hocasınınn kaprislerine sabredelim derken fiziğin sadece f=m*a formülünden ibaret olduğunu sandık. Üniversitede aşka düşelim dedik karşı cinsin kaprislerine sabrettik. Hoş sabrettikte ne oldu o da ayrı ya. Askere gittik sabretmenin zirvesi neymiş sindirerek bi güzel anladık. O bitsin bu geçsin derken olduk mu 30.. İşe başladıktan sonrası zaten hep sabır oldu. Sanki hayata sabretmeye gelmişiz gibi olur olmaz herşeye sabrettik. Ama işin tuhafı sabrettikçe sonu gelmese de sabretmekten vazgeçemedik. Olsun dedik "ya tutarsa"...

Ama tutmadı be usta... Sabır denen şey geçen zamanın acı veren kısmını hissetmeden tatlı tarafına ulaşmak için kendimizi kandırmaktan başka bişey değilmiş anladık sabrede sabrede. Meğer biz sabır gösterdikçe kaybediyormuşuz benliğimizi. Biz sabrettikçe geçen zamanın peşine takılanlar alıp başını gitmiş. Biz zamanla geçer derken zaman zaten geçmiş ve bir daha yaşanmamak üzere duygular da yok olmuş. Biz sabrederken hayat avucumuzdan kayıp gitmiş. Giderken bize sadece hayıflanacak duygu kırıntıları bırakmış. Baharlar geçmiş, açan tomurcuğun tazeliğindeki muhteşem güzelliği göremeden kuruyan yaprakların hışırtısını güzel sanar olmuşuz. Biz sabrettikçe birileri bizi hep akıllı sanmış. Ama biz sabrettikçe delirmişiz...

Şimdi gene sabrediyorum. Anlatmaktan yorulan zihnimle beraber sabrediyorum son kez. Sonra ne mi olacak??... "Delidir ne yapsa yeridir" diyeceksiniz... Bu sefer sabreden siz olacaksınız özetle... :)

Taksim...

2013-07-02T22:12:00.002+03:00

Taksim'deydim dün. Bi uğradım, dolaştım her köşesini. Öyle abartmışım ki Sirkeci'ye kadar yürüdüm. Beyoğlu'ndan Galata'ya doğru giderken biraz hüzünlendim arada düşündüm. Sonra Karaköy'den hızlıca geçtim. Köprüde balık avlayanların bitmeyen heyecanına ortak oldum. Bitiremediler ya Haliç'in balığını her gün yüzlerce balıkçı... Ne Haliç'miş be arkadaş.

Ama Taksim bir başkaydı. Heryer insan doluydu yine ama sanki enerjisini kaybetmişti. Yenilmiş, küsmüştü biraz. Yine her köşesinde anketörler yanlarından geçen alımlı genç kızlara yalvarır gözlerle bakarken, kibirli kızlarımız yüzlerine bile bakmadan geçip gidiyordu, köşe başını tutan sazcılar vuruyordu sazının tellerine, bir sokağından kahve kokusu gelirken diğer sokağından fırından yeni çıkıp şerbetlenmiş tatlının kokusu da geliyordu hala. Çiçek pasajına doğru yanaştıkça alkol kokusu kaplıyordu ortalığı ve meraklı turistler her yerdeydi.. Ama.. Bir şeyler eksikti Taksim'de. Eski yüzler yoktu sanki. Yeni yüzler yeni bakışlar gelmişti. Atatürk anıtının hemen karşısında polis özerk bölgesi oluşturulmuştu. Önde polis barikatı, arkasında çelik kafesli araçlar ve araçların arasında bezgin ve bıkkın çevik kuvvet. En ilginç olanı da, polislerle hatıra fotoğrafı çektirmek için sıraya girmiş insanlar...

Esnaf eski süksesini kaybetmiş, bazı kepenkler bir daha açılmamak üzere kapatılmıştı.Gülmüyordu Taksim. Eğlenceli de değildi. Kalabalıkların içindeki huzursuz adamı görüyordunuz hep. Tamam her şey bitmişti sanki ama yarım kalan bir şeyler var gibiydi. Sanki atılan taş kendi başını yarmıştı.

Gezi parkı hala kapalıydı ve bir çok iş makinesi hummalı bir şekilde çalışıyordu. Ortalıkta ne yapıldığını yazan bir tabela da göremedim. Taksim meydanı boydan boya betonlanmış ve hala taze beton dökülüyordu. Bilemedim birden.. eski hali canlandı gözümde. Daha sempatik geldi. Aslında belki hiçbişey değişmemişti. 30 gün önce neyse hala oydu görüntüde ama yok diyordu meydanlar, caddeler, kafeler... Bir daha asla eskisi gibi gülemeyeceğim. Daha bir süslü olsam da bir daha asla eskisi gibi sükseli olamayacağım. Daha bir albenili olsam da eskisi gibi çekici de olamayacağım diyordu her bir köşesi...

Öyle bir geçtim Taksim'den ama dostlar halini hiç iyi göremedim. Muhtaçtı bir şeylere, ağlıyordu sanki sessizce. Taksim artık Taksim değildi. Belki biraz Kadıköy, biraz Kızılay ve az bişey de Konak'tı ama bir daha asla Beyoğlu Pera olamayacak gibiydi. Taksim sanırım bu değişimin farkındaydı ki hiç sempatik görünemedi bana...

Sonra Sirkeci'den baktım Galata kulesine doğru. Tarih dedim, yaşandıkça nasıl da tekerrür ediyorsun ısrarla...

Şimdi yanma zamanı...

2013-06-22T22:26:00.000+03:00

Çok küçük hayallerim vardı benim. Yaşıyordum kendimce bir köşesinde hayatın. Çözemesem de anlamaya çalışıyordum işte geçeni gideni. Bir gün türkülerde ertesi gün çığlıklarda buluyordum kendimi. Gençtim be daha. Çok gençtim. Yaşayacaktım bana sunulan herşeyi. Nasılsa zamanla yönümü bulup karışacaktım işte ne varsa...

Vuruldum ama... Yine anlayamadım neden. Sorgulayamadım, soramadım ya ona yandım. Vurdular beni memleketimin başkentinde. "Yanlışa dur demek" yurttaşlık görevidir demişlerdi oysa . Ülkeni sevmenin bir karşılığı var demişlerdi hani.... Bunca zaman can verenler yetmezmiş gibi yoluna kurban oldum ülkemin. Unutulanlardan biri gibi kaybolup gideceğimi biliyorum. Ama olsun bunu sadece ben biliyorum. Hiç birşeyden pişman olmadan gidiyorum. Yanlışa direnmenin sembolü olarak gidiyorum. Görüp duymak istiyorum sadece yapılan her yanlışta dikilen ve haykıran yürekleri...

Şairin dediği gibi.. "sen yanmazsan, ban yanmazsam nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa". Yanıyoruz yüzyıllardır ama farkında olamıyoruz. Tutturmuşuz bir asalet türküsü yaşıyoruz gölgesinde atalarımızın. İçimizdeki cevherin çıkmasına müsaade etmeden geçen günleri kar sayıyoruz. Güçlü olunca biniyoruz güçsüzün sırtına unutuveriyoruz güce ihtiyacımız olan günleri. Sonra da bakmıyoruz gözünün yaşına dik durmaya çalışanı binbir kılığa sokuyoruz. Ve en kötüsü de bunun adına ülke yönetimi diyoruz. Hatta başarılı olduğumuzu da iddia ederek böbürleniyoruz her tarafta. Etrafımızda yalakalıktan dilleri yerde gezenleri bile gerçek sanıyoruz. Sonra da kim ters bakarsa, kim aksi bir laf ederse... "vurun kellesini"...

Şimdi Ethem'ler gibi, Mehmet'ler gibi yanma zamanı. Ama yaşayarak. Gerekirse hep birlikte yanarak yarınları aydınlatma zamanı. Takılmadan, saplantılarla boğuşmadan, kişisel değerleri zedelemeden yol alma zamanı. Şimdi atalarımızı daha bir anlama zamanı. Anlayarak hedef belirleme zamanı. Şimdiye kadar uzaktan baktığımız ülkemize daha bir sıkı sarılıp vatandaşlık bilincine erişme zamanı. Şimdi yaşayıp, ölenlerin hesabını sorma zamanı...

Ve artık kanmadan, kandırılmadan, tapınmadan, kimsenin peşine düşmeden tek ses tek yürek olma zamanı...

Bunu başarabilecek kudretimiz damarlarımızdaki asil kanda mevcutsa eğer... Unutmamalıyız ki; Asil olan milletler kimsenin peşinden gitmezler. Yeterki kenetlensinler, dünyayı peşlerinden sürüklerler...

Kibir ve ötesi...

2013-06-12T23:59:00.000+03:00

Kibir ve ardından gelen yıkım.

Emin ellerde olduğunu zanneden kalabalık gruplar. Sonra bu emin ellerin gittikçe sıkılaşan baskısı ve boğulduğunu anlayamayan bir zümre.

Sadece dini değerler üzerinden yapılan politik oyunlara gelenler ve tek adam olma hayali peşindeki adamdan vazgeçememe tutkusu. Aşkın yeni bir tarifi biraz. Ve tabii ki doğal sonuç olarak oluşan bir "siz" ve "biz" yaklaşımı.

Kabadayı zihniyetleri takdir ederek ezilmişlikten kurtulacağını zanneden zavallılar... Zavallılar çünkü başkalarının kudretini kendilerinde görerek kendilerini bir şey sananlar ancak zavallı olabilirler. Öylesine zavallıdırlar ki, kudretli gördüklerinin aslında kendi üzerlerine basa basa yükseldiğini bile fark edemezler. Asla laf söyletmezler. Çünkü aşka düşmüşlerdir ve aşkın gözü her zaman kördür.

Ne yaparsanız yapın, ne söylerseniz söyleyin aşka düşmüş bir insanın gözünü açamazsınız. Onun gözünü ancak aşka düştüğü insan açacaktır. Tamamen şartlanmış bir yaklaşım içindedirler ve bu halin acımasız sonucuyla karşılaştıklarında uyanabilirler.

İşte bu sebeplerden bırakın insanlara haykırırcasına doğruları söylemeyi. Bırakın devlet yönetiminden bahsetmeyi. Bırakın Cumhuriyetin ne anlama geldiğini öğretmeyi ve anlatmayın insanlara onları yönetenlerin de hata yapabileceklerini ve hata yapan insanların bunun hesabını vermek zorunda olduklarını. Hepsinden önemlisi ülkenin gerçek sahiplerinin o ülkenin vatandaşları olduğunu anlamalarını beklemeyin...

Aşk bir gün bitecek ve terk edilen aşk acısı çekerken gene sırtını sıvazlayan siz olacaksınız. Bırakın şimdi aşklarının keyfini sürsünler. Bir gün yamacınızda ağladıkları gün dayarsınız başını göğsünüze ve sessizce fısıldarsınız kulağına... "Hayat bir gündür. O da bu gündür..." Sonra anlatırsınız yönetenlerin neden kibirli olmamaları gerektiğini. Cumhuriyet döneminden örnekler vererek açıklarsınız herşeyi. Sonra sıkı sıkı sarılır kardeş olduğunuzu söylersiniz... Her şeye rağmen...

Şimdi gitme vakti...

2013-05-04T21:43:00.000+03:00

Utanarak başladım güne. Gün ışığından utandım. Geceden kalan karmaşık duygularımın yarattığı canavarla sabahı etmiştim. Yakıştıramamıştım yeni güne beynimdeki çalkantılı beni. Sonra bıraktım kollarına, sıcaklığına... Zaman gitme zamanıydı, bırakıp gitme zamanı. Sabaha kadar beynimde nasılını kurduğum ama başaramadığım bırakıp gitme zamanı... Bundandı utanmalarım, sıkılmalarım. Bırakıp gitmek alıp gitmek kadar kolay olmayacaktı. Yaşanmışlıkları bırakmak, hatıraları terk etmek, sevdalı dokunuşları bırakmak... En zoru da ışığımı, enerji kaynağımı bırakmak. Bundandı yüzüne bakamayışım, bundandı minik ürkekliğim ve bundandı karanlıktan ürperişim...

Ama şimdi gitme zamanı... Birşeylere biryerlerde yeniden başlayabilmek için bırakıp gitme zamanı. Alışkanlıklardan da öte alışmadan yaşayabilme adına mücadele etmek için gitme zamanı...

Arkama bile bakmadan, vazgeçmeden, hiç durmadan yürüyüp gitme vakti...

Biliyorum ki arkama bakarsam dönerim ve biliyorum ki durursam yürüyemem. Ama işte... Başlayıp bitemeyenler, başlaması gerekenler var. Zamanın getirip götürmedikleri de, getirecekleri de var... Olgunlaşıp, büyüme sürecine yardım eden zaman kıvrımları da var. Hepsi eşlik etmişti bugüne kadar, hepsi olgunlaştırmıştı bedenimi ve zihnimi. Ama bazen olmaz işte. Yumurtadan çıkarcasına, kanatlanıp uçmayı öğrenmişcesine açılmak gerekir uzaklara doğru ya da yeni ufuklara doğru kanat çırpmak...

Deniyorum dostlar. Yeniden başlamayı, bir yerlerde yeniden yeşermeyi deniyorum. Yaşanmışlıklarımın beni çevirdiği şeklimden sıyrılmak ve yediğim kazıkların bileşkesinden yeni bir ben yapmaya çalışıyorum. Egolarından arınmış, gerçek samimiyetle yoğrulmuş, yapılanlara değer vererek değerlenmeyi bilenlerin olduğu köşelere bakmaya gidiyorum. Ya da deniyorum şimdilik...

Zor biliyorum ama dedim ya deniyorum. Zorluyor metabolizmam çünkü. Israrla zorluyor beni... "Artık gitme vakti" diyor ısrarla.. Artık tek başına yollara düşme zamanı...

Yarım hayatlar...

2013-04-10T21:56:00.000+03:00

Yarım ağızla söylenen laflardan sonra yapılan iş yarım yapılır diye düşünürüm hep. Yarım kalmış işlerin hepsine de yarım heyecanla başlanmıştır zaten. Bunun sonu burunsuz çocuğa kadar gidecek belki ama aslında tam anlamıyla tamamlanmış ne var. Yaşarken bile "hayatımın yaşanması gereken süresini tamamladım artık gidebilirim" diyen var mı. Gerçek anlamda bir şeyin tamamlanması belkide yeniden yok olması demek olabilir mi...

Önce heyecan başlar. Sonra arzular canlanır. En sonunda gönüller ve hayatlar birleşir. Tamamlandı sanılır hayatın evrelerinden biri. Tamamlanacak bütünün bir kademesi daha geçilmiş olur sanki. Sonraki kademeye geçiş süreci sancılı olur. İki kişi bir bütün olması gerekirken zamanla uzaklaşan iki ayrı parça oluverir. Bazıları eksik yanını tamamlamak ister, bazıları etrafında olmasını görmek. Bir kısmı idareten yaşarken, diğerleri alışamaz ve en başa döner. Heyecanlandığı ana... Ama bu sefer heyecanını ve güvenini yitirmiş olarak. Yarım kalanların yanına bir yenisi daha eklenmiştir. Sonra belki yeniden...

Sonraki nesil, öncekilerden devraldıkları yarım hayatı devam ettirerek tamamına ulaşmak isterler. Ama hiç bir zaman bitmez, hiç bir zaman tamamlanmaz. Tamamlanmamalı çünkü. Devralınan hayatın üstüne çokça yarım işler ekleyerek devam eder gider ve en sonunda kalan bölüm hep bir sonraki evrene havale edilir. İlahi adalete biraz da... Ama ya yoksa. Ya ilahi adalet derken kendimizi kandırmışsak. Ama olsun yarım kalan her şeye sebep olanların hesabını soracak bir yer mutlaka var... olmalı. Yoksa sürekli yeniden başlamak gibi bir cezayı hak edecek ne yapmış olabiliriz ki...

Bir elmanın yarısı diğer yarısından ayrılmıştır ama o elmayı bir daha bütün elma yapmak mümkün değildir. Bütünden ayrılanı tekrar bütün yapamıyorsak alakasız iki parçadan bir bütün yapmaya çalışmak ne kadar akıllı işidir... ? iki insandan bir bakış yakalamaya çalışmak için uğraşmak yerine bakış zenginliğini kavrasak neden olamıyor ki. Neden hesapsız yaşamak varken hep bir hesap peşinde koşarız ki. Hep böyle yaparak neden her işimizi yarım bırakırız ki.

Ve sonra... Yanan ciğerler, sönen ocaklar, hüzünlü bakışlar ve aşkın acı tarafı...

Aslında hep yarım kalan hayatlar... Yarım kalan taraflar... Yarım yamalak yaşanan her şey ya da hiç bir şey...

19'unda...

2013-03-10T17:51:00.001+02:00

Ne güzel şeysin.. Hep yaşın 19...

Bahar geldi ya. Yeşerirken toprak, uyanırken her canlı, çıkarken kabuğundan yalnız uyuyanlar, benim de artan enerjime kulak veresim var. Martı seslerinin coşan melodisi ile yollardayım sahilde... Esen rüzgarı dinliyorum ara ara, ellerim cebimde bir MFÖ türküsü mırıldanıyorum işte... "Hep 19 kalsam iyi olur muydu?" diye soruyorum ve sonra yaşanmışlıklarıma bakıp vazgeçiyorum. soruyu cevaplamaktan. "Eh be" diyorum yeniden. Hep fırtına estirecek değiliz ya. Durup dinlenme ve arada sağanak olma zamanı şimdi...

Şimdi aslında aşk zamanı. Sevdiklerini yeniden sevme, sevmediklerine bir şans daha verme ve hatta nefret ettiklerinin de aslında sevilebileceklerini düşünme zamanı. "Ne ayran gönülmüş ama!!" demeyin sakın. Bu dönem böyle gelir geçer kısa sürer ama geçen zamanla birlikte esip giderken, yepyeni sevdalar bile yeşertir belki yeniden. Anadolu toprağı uyanırken neden yürekler de uyanmasın ki. Açan çiçekler neden hep sarı olsun. Kırmızılar da olsun beyazlar da ama şimdi daha çok kırmızı çiçekleri toplama zamanı değil mi... :) Gelincikler patladı patlayacak hem...

Zordur anlatmak, açıklamak, söylemek olan biteni. Ama zor olanı sever yürekler ve bu mevsimde coşar da coşar. Sonra sözler uçar gider geriye solmaya yüz tutan çiçekler kalır. En sonunda onlar da solar anılar kalır belleklerde. Her yeşeren yılla beraber tazelenen anılar...

Hep 19'unda gibi ama hiç 19'unda hissedemeden. 19'unda 49 hissederek geçen yıllar 49'una yaklaştıkça 19'unun değerini anlayan bizler gibi... Her gelen baharda yeniden tazelenmiş olmayı istemek gibi. Yeşermeye yüz tutmuş her tomurcuğa baktığımızda tebessüm etmek gibi. Hayatın her dönemine anlam katmaya çalışıp iyi hissetmeye çalışmak gibi...

Her bahar gençleşen yüreklerinizi serbest bırakın. İçlerinden ne geliyorsa hissettirsinler. Ve ne söylemek istiyorlarsa söyletsinler size. Baharla beraber gelen kelebekler kadar kısa sürecek heyecanları. Bırakın çiçek toplasınlar ve bırakın sizi nereye çekiyorlarsa oraya götürsünler. Bırakın diliniz ne diyecekse desin. Baharın özgürlüğünü bedeninizle yaşayın... Açan her çiçek yeni bir heyecan olsun. Derinlere dalıp küllenmiş, heyecansız kalmış bedeninizi yavaşça, vurgun yemeden çıkarın su üstüne. Kim bilir oralarda vardır elinizi tutacak birileri...

Aslında hiç bir şeyin zor olmadığı gibi sevmek te bu kadar zor değil. Öyleyse güzel şey olma zamanı şimdi. Yarın belki oluruz belki yok...

Bir gün...

2013-02-13T22:22:00.001+02:00

Ve bir gün aniden geldiler...

Çok sevimliydiler başlangıçta. Gülümseyerek geçtiler en güzel köşesine yaşanılan her yerlerin. Meraklı, istekli ve tabii ki misafirperver bakışlarla süzdük hepsini. Alıverdik bir çırpıda içimize. İyi adamlardı bunlar. Ne için geldiklerini bildiğimizi sanıyorduk. Zaten epeydir söyleniyordu "gelecekler" diye. Kim bilir kurtarırlardı belki de...

Önceleri karşılıklı sohbetler ediyor, bilgi, alışverişinde bulunuyorduk. Sonraları daha çok dinlemeye başladık. Bugünlerde sadece uyguluyoruz ne derlerse...

Ölçtüler, biçtiler, yıktılar hatta yeniden yaptılar ses etmedik. Yön gösterdiler gittik, atla dediler atladık, oyna dediler oynadık. Ama hiç kızmadık. Sevimli taraflarını görmeye çalıştık. İyi adamlardı ya...

Zamanla anlamaya başladık, ters giden bişeyler var. Uymadı çok fazlası. "Hadi be ordan, yeter" der gibi olduk. Ama sesimizi duyan olmadığı gibi dönüp bakan da olmadı. Artık biz dışarıda onlar içerideydi çünkü. Evimizden olmuş, yurdumuzdan da olmak üzereydik. Anladık...

Anladık ki. Aldığımız nefesin bile hesabını yapmışlar. İçtiğimiz suyun, yediğimiz sebzenin ve hatta meyvenin bile şeklini çizmişler. Attığımız adım zaten kendi adımımız değilmiş. Ne tarafa git derlerse o tarafa gidiyormuşuz. Fazla güvenmişiz ama bilememişiz ki güvenmeden önce anlamak gerekirmiş. Önce güvenirsen sonra anlamaya fırsatın olmadan bitiyormuş her şey...

Şimdi biliyoruz suçlu kim. Ama yine de duruyoruz biraz daha. Düşünerek anlamaya çalışıyoruz bu sefer. Nasıl olur, nasıl yapılır ve neden diye...

Ama başladı bir kere. Görüyoruz artık. Tam esas sebebini anlamasak da biliyoruz onlar iyi adamlar değilmiş. Sömürge olmuşuz çaktırmadan kimseye. Karın tokluğuna satar olmuşuz en kutsal değerlerimizi. Bizi biz yapan her şeylerden vazgeçer olmuşuz. Yüzyıllardır süre gelen ruhumuzu bile bir yana bırakmışız, yaşar olmuşuz ruhsuz bedenlerle...

Bütün susanlara, korkanlara, yalakalara inat kaybedilen yılların hesabını soracak ve geri alacağız ne varsa giden. Yine oturacak şömine başında sabahlara kadar sıcak sohbetler yapacağız. Yine çatıdaki anteni düzelterek izleyeceğiz ne varsa. Bizim olanları yaşayarak yine bir olup kaldığımız yerden devam edeceğiz yükselip büyümeye. Ve yine kimseye muhtaç olmadan dimdik duracağız hepsinin karşısında....

Çünkü biliyoruz ki;
Bir gün... "geldikleri gibi gidecekler..."

Yarın yok...

2013-02-06T16:44:00.000+02:00

Dün vardı her şey. Hepsi normaldi. Hiç yok olmayacak, bitmeyecek gibiydi. Sanki kötü bir son olmayacaktı, hep mutluluk olacaktı...

Sonra bugün oldu. Suratlar asıldı, ifadeler soğudu, anlamını yitirir gibi oldu yaşanılanlar. Dün özlenir, aranır ve sıklıkla anılır oldu.

Yarınlar karardı yavaş yavaş. Heyecanların yerini kaygılar aldı. Korkar olduk hayatın getireceklerinden ve kapanıp sindik usulca. Olanların da olamayacağı tedirginliği belirdi yüreklerde.

Artık ne dünün anlamı kaldı, ne bugün yaşanabilir oldu ne de yarın umutla beklenen, heyecan veren hayal olabildi...

Çünkü...

Kızgınlıklar, kıskançlıklar, tatminsizlikler, hadsizlikler, tahammülsüzlükler ve tabii ki sevgisizliklerden başka bir şey yaşamaz olduk.

Kim bizi bu hale sürükledi ve kim izin verdi bütün bunlara. Nasıl oldu da birden bire hayat dediğimiz üç günlük hikayemiz bitmeyen kabus oluverdi. Neden hep eleştirip mutlu olamayan, hep haklı olduğunu sanan ama karşı tarafı bir an bile dinlemeyen ve hatta dinlerken bile nefretle bakan toplum oluverdik?

Severken, sevilirken bile aslında hissettiklerimizi değil de olması gerekenlerin peşinden gittiğimizi neden hiç anlayamadık. Anlayanları da sorgulayıp dinamizmini eleştirdik. Değiştirip kendimize benzetmeye çalıştık. Aykırı düşüncelere hep kınayarak baktık. Bir kere dokunduğumuz her zümreyi kendi eşyamız sandık. Ego denen illete teslim olup, dünyayı yörüngemiz yaptık. Bir sevmeyi, sevilmeyi beceremezken sevenlerin hikayelerinde neden duygulandık. İçimizde yaşattığımız her duygumuzu kime sakladık. Zamanın geçici olduğunu unutup sonra anlamayı mı bekledik...

Sonra...

Dönüp hep geriye baktık. Hep hayıflandık. Hep pişman olduk. Aslında her şey için geç kaldık durduk. Aynalarla hesaplaştık. Arada haykırdık. İçimizdeki coşkuyu tutamadığımız an anladık yanlış yapmışız. Ama şimdi ne heyecan kaldı ne arzu. İşte dedik... Dün ne güzeldi oysa.. Bugün olacak gibi değil, yarın zaten yok ki...

Hissedilenler, hissedildikleri anki değerine bir daha asla ulaşmazlar. Neyi ne zaman hissedersen o zaman yaşayacaksın ki anlamı olsun şu üç günün... Dün, bugün ve yarın. İşte hepsi bu zaten...

Peri masalı (2)

2013-01-03T15:04:00.001+02:00

Aşk, en sonunda kavuşmaktır...

Uzunca bir zaman aynadaki yansımasına baktı. Yaşlanmış, kırışmış derisini gerdirmeye çalıştı iyice aynaya yaklaşarak. Ak düşmüş saçlarını eliyle geriye doğru yatırdı. Mağrur bir tebessümle kapattı aynalı dolabını ve çıktı banyodan.

İlkbahar gelmişti artık. Doğa yeniden uyanmaya, dalları çiçekler basmaya başlamıştı. Her taraf bembeyaz meyve ağaçlarının çiçekleri ile örtünmüştü. Ama içlerinde en anlamlı duranlar kiraz ağaçlarıydı. Daha bir başkaydı kiraz ağacının dallarında duran çiçeklere bakmak. Arasından yürümek kiraz ağaçlarının ve arada bir tanesinin gövdesine yaslanıp soluklanmak.

Bugün işte o kiraz ağaçlarının arsında dolaşmak için çıkmıştı sokağa. Uzun zamandan beri yaşadığı mahallenin her bir köşesine kendi elleriyle dikmişti bu kiraz ağaçlarını. Her bahçesine sırayla uğradı ev sahibi ile selamlaşıp ağaca usulca bir selam verdi ve bir diğerine geçti. Her yıl tekrarlanan bu tören havasını tüm mahalleli bilir bir anlam yükleyemese de saygı duyardı. Her yıl çiçekler dökülene kadar yapardı bunu. Ama meyvelerinden hiç yemez tadına bile bakmazdı...

Kiraz ağacı demek yaz demekti. Çok çiçekli olması da güzel bir yaz. Her yaz başında içindeki heyecanı bastıramaz ve bir ümitle heveslenirdi kavuşamayacağını bildiği eski güzelliklerine. Ama işte yine de yaşatırdı içinde sönmek bilmeyen arzularını. Bilirdi o arzuları sönünce kendi de solacaktı. Ve solduğu için başka yerlerde başka yürekler de soğuyacaktı....

Şimdi artık yaşlanmış, solmasa da yüz tutmuştu. Her sabah yaptığı gibi erkenden kalktı banyoda kendini inceledi. Bu sefer bir başka gülümsüyordu ve daha bir kararlıydı. Yılların eskitemediği, çürütemediği, yok edemediği yüreğinin köşesinde hep yaşattığı duygusuna artık teslim olma zamanı gelmişti. Aşkının temelini attığı ama yaşatamadığı topraklara doğru yola çıkmaya kararlıydı artık. Sokağa çıktı hiç kimseye bakmadan elinde küçük bir çantayla yürüdü gitti. Bu son görüntüsü oldu. Onu bir daha ne gören ne de duyan oldu.

Ama o biliyordu...
Aşk yaşanmışsa gerçekten, bıraktığı izler asla kaybolmayacak ve o izlerden giderse bıraktığı yerde bulacaktır aşkını.
Ve şimdi gidiyordu gölgesinde huzur bulduğu çınar ağacının altında bıraktığı ilk ve son aşkına
Kollarında yaşayamasa da öleceğini bilerek ama kavuşarak.

...

Peri masalı...

2012-12-06T20:18:00.000+02:00

Bir peri masalı bu. Bir ulaşılmazlığın öyküsü. Hatta buruk bir ömürden çıkan aşk heveslisi kişilerin ölümsüz sevdalarının hikayesi. Kavuşamamanın verdiği acıyı duygularıyla boğarak, yaşadıklarını anıya çevirmeyi başarıp, kendilerini kandıranların hikayesi...

Bir kadının ve bir erkeğin değil. İki kişinin hikayesi sadece. Cinsiyetin ve görüntünün anlamsızlaştığı iki kişinin.

Sıcak bir Ağustos akşamında serinlemek için çınar ağacının gölgesinde otururken, gülümsemelerin çakışması ile başlayan bir masal bu. Çakışan gülümsemelerin rüyalarda canlanması ile yeşeren bir aşk hikayesi. Rüyalardan öte geçemeyen, hayallerde hep taze tutulan sevdanın masalı...

Zamansız gelişen ama zamana yenilmeyen. Bir gün bir yerlerde buluşulup kucaklaşma umudunun kaybedilmeden taze tutulduğu ama gerçeklerin hep ağır bastığının hissedildiği bir anın sıcak yansıması.

Karanlık odadan bakarken, pencereden sarkan dallarına kiraz ağacının. Zamanın hızla geçip tekrar yaz mevsiminin gelmesi heyecanlandırmıştı yine o buğulu kara gözlerini. Ama biliyordu ki bu yaz da çabucak geçecek. O her gün, çınar ağacının altında uzanıp kitap okumaya devam edecek ve bir zaman sonra rüyalarda görecekti onu. Ama yaz mevsiminin gelişi en azından çınar gölgesinde uzanmak için bir bahane olacaktı. Beki de sevinip kiraz ağacına tebessümle bakışı sadece bundandı...

Her yıl tekrarlandı bu görüntü o cam kenarında. Ta ki o kiraz ağacı kuruyana kadar. Geçen yıllar gözlerindeki heyecanı azaltmamış ama alevini söndürmüştü. Artık çınar ağacına gidecek bir takadi de kalmamıştı. Yine tebessümle bakıyordu, yine anlamlı duruyordu hayata karşı ve hala yaşatıyordu içinde bir köşede aşkını. Bildiği beklediği bir duygu vardı onu sağlam tutan. Aşkın kavuşmamak demek olduğunu anlamıştı. Aşkını yaşayarak yaşlanmanın huzuru bile onu mutlu ediyordu... Kimseye bir şey anlatmadığı gibi kimsenin de anlamasını beklemiyordu.

Geçti gitti yıllar.
Gidemedi... Bırakamadı çınar ağacını. Yazın gölgesinde kışın görüntüsünde huzur buldu.
Ölemedi... Kavuşamadan ayrılmanın hüznünü yaşadı.
Bilemedi... Aşkın nerede başlayıp nerede bittiğini.

...

Geç kalmadan...

2012-11-15T21:14:00.000+02:00

İçimden geldi. Yıllardır aramadığım bir tanıdığımı aramak istedim... Aradım.
Telefonu yorgun sesli bir bayan açtı. Biraz merakla biraz da utanıp sıkılarak. "Belki de bu numara artık onun numarası değildir" diye düşünerek. "Fatih usta orda mı?" dedim usulca. Karşıdaki ses derin bir nefes aldı ve... "İki yıl önce kaybettik. Onun telefonunu ben kullanıyorum, eşiyim" dedi.

Ne yaptığımı ve ne dediğimi hatırlamıyorum bile. Ama bir zaman sonra gözümü tavana dikmiş bakarken fark ettim kendimi.

Bir de iki yıl olmuş üstelik. Benim haberim olmadığı gibi iki yıl önce ölen birini arıyorum. Ve ben bu adamla neler yapmamıştım ki. Zıpkıncıydı. Dalışın inceliklerini ondan öğrenmiştim. Suya dalıp kayaya yapışır ve nefes almayı unuturdu. Sanki solungaçlı gibiydi. Ben defalarca nefes alır çıkardım ama o orada sessiz bekler ve mutlaka beklediğini de alırdı. Bazı sabahlar sabahın köründe zifiri karanlıkta gelirdi evimin önüne. Arabasının gürültüsünden uyanırdım zaten. Ama o araba onun oyuncağı gibiydi, hangi tür bir yakıtla çalıştığından emin değildim ama çalışırdı işte bir şekilde.

Sonra ayrıldık koptuk. İlk zamanlar bir kaç telefon görüşmesi derken sonra iyice koptuk. Her zaman da ulaşılmazdı zaten numarasına. Bana "dostum" diyen nadir adamlardandı ve benden tam 23 yaş büyüktü...

Aklıma düşüyor, arıyorum ve öğreniyorum. Sonra da sorguluyorum acımasız hayatın içindeki acımasız geçen zamanı ve yenik düştüğüm için kahroluyorum. Kızıyorum kendime ama nafile. Artık olmayacak. pişmanlıklarım da var ama neye yarar ki...

Sonra alıyorum telefonumu elime tüm numaraları sırayla arıyorum. Kimi şaşırıyor kimi mutlu oluyor ama tek tek aradım hepsini evet. Tavsiye ederim sizde yapın... Geç kalmadan...

Kızıl sonbahar...

2012-11-05T12:26:00.000+02:00

Kızıl, çok kızıl, kurumuş bir gün. Bir sonbahar yansıması. Akla ilk gelen sonraki zaman içinde yaşanacaklar. Üşüyüp içine kapanacak herkes ve hatta her şey kış uykusunda olacak bir dönem. Dolaşım yavaşlarken hayatın hızı da gaz kesecek. Enerji azaldıkça beklentiler düşüp heyecanlar ertelenecek...

Bir tek duygular boş durmayacak. Yürekler hep isteyecek. Gözler hep arayacak. Başlangıçlar olacak her bitişin ardından. Ama onlar da bitecek bir zaman sonra. Ama olsun bunu bilen de bilmeyen de bu durumu asla düşünmeyecek. "Bitsin diye yaşanmıyorsa, bitecek diye başlamamak ta anlamsız olmalı" diyecek duygusunu kullanmayı bilen herkes...

Gün ışırken hissedilen her şey gün batarken renk değiştirecek. Tıpkı yazdan sonra renk değiştiren doğa gibi ve her çok gülenin bir gün ağlayacağı gibi.

Dökülen yaprakların arasındaydım. Yürüdükçe hışırdayan sesini dinledim doğanın. Yaşama bir es, bir mola verdiğini gördüm. Birkaç ay sonra daha kudretli gelmek adına gereksiz uzantılarını attığını anlattı bana. Sessizce geçerken yanından, hüznünün içindeki geleceğe dair umutların doğurduğu mutluluğu gördüm. Bir yenilenmenin gelebilmesi için görevi bitenlerin gitmesi gerektiğini anladım. Tıpkı zorlama yaşanan hayatlar gibi. Zorlama yaşanan hayatın içindeki keşfedilmemiş cevherlerin harekete geçmesi için var olan statik anlayıştan dinamik anlayışa geçmek gibi.

Kızıl sonbaharın verdiği mesajları aldım. Kuru kızıllığın içindeki yeşili gördüm. Yeniden yeşerebilmek için önce kurumak gerekiyormuş anladım...

Ne ister ki hayat benden...

2012-10-17T18:47:00.002+03:00

Aslında olan bişey yok. Olması gereken de ama yaşanmışlıkların altından çıkan gerçekler var sadece. Kimi zaman derinlik kimi zaman çıkıntı gibi. Söylemek isteyip te söyleyemediklerim gibi. Hissedip te anlatamadıklarım gibi. Aşk gibi, kabus gibi...

Gözün görmediğini gören gönül ne ister ki o ürkek yürekten. Ne ister ki yaşanacaklardan. Ne ister ki yaşanmışlıklardan...

Zorlukları aşamayan zihin ne ister ki hayalimin derinliklerinden. Ne ister ki mantıksız beklentilerimden. Ne ister ki sınırsız geleceğimden...

Sunulanı yapma beceriksizliğimi anlayamayan hayat ne ister ki heyecanlarımdan. Ne ister ki başarmak için uğraştığım ideallerimden. Ne ister ki başarılarımdan.

Neden çekiştirip durur ki bir köşemden. Neden ittirir ki arkamdan. Her mutluluğun arkasından neden akıtır ki gözyaşlarımı. Neden sorgulatır ki gönül oyunlarımı...

Ne ister ki benden...

Hissetmekse her şey. Hissediyorum, görüyorum, biliyorum. Ve bundan sonrasını sana bırakıyorum...

Korkmuyorum, hazırım karşına çıkmaya. Yürüyorum tek başıma geleceğe ve uzatıyorum elimi. İster uzanır tutarsın gideriz. İstersen el sallarsın, yüreğimi alır giderim.

Dedim ya olan bişey yok. Yaşanmışlıklardan çıkan yaşanası kalıntıları canlandırıyorum sadece. Ya tutarsa diye... Şimdiye kadar tutmayan hayat, tutar belki ellerimden diye...

Hadi savaşalım...

2012-10-05T23:11:00.003+03:00

Gardrobumun altını üstüne getirdim. Tüm eşyalarımı tek tek kontrol ettim. Uzun zamandır kullanmadığım botlarımı da buldum çıkardım depodan. Hatta yıllar önce anneme verdiğim bıçağımı da buldum. Çantam her zaman hazır zaten. El feneri ve ilk yardım malzemelerim de var. Biraz da ip aldım yanıma . Tamam hazırım.

Nereye mi?

Cepheye.

Savaş kararı alan meclis bu savaşı 30 yıldır garip bir mücadelede yıpranmış orduyla yapacak değil herhalde. En uzun sınırımızı kapatmak için sürekli küçültülme maksatlı yıpratılan ordu da yetmeyecektir. Terörle mücadele ederken tankını topunu kullanmak için üretici firmadan izin almak zorunda kalan ordunun Suriye'ye karşı bu silahları kullanmak için kimden izin alacağı bile belli değilken ben kendime görev çıkarmayacak kadar ilgisiz nasıl kalabilirim. Komutanlarına terörist denmiş bir orduyla sınırları aşıp düşmanı yenecek manevi güç eksikliğini nasıl tamamlayacaklar. Hiç olmazsa hissettirebilirim onların yanında olduğumu. Bir kişi de bir şeydir: Ne demişler "bir mıh bir atı, bir at bir komutanı, bir komutan bir orduyu, bir ordu bir ülkeyi kurtarır" O zaman aha geldim işte. Hadi başlasın oyun. Evet oyun. Çünkü pc oyunları oynayarak büyüyen bir nesil savaşı başka nasıl değerlendirebilir ki.

Savaşın anlamını ve zorluğunu değerlendirmeden ahkam kesmek ne de kolay dimi. Savaş çıkaranlara bir bakın tarihte. Hiç aklı başında bir adam görecek misiniz. Bir de savaşı bitirenlere bir bakın. Barış mücadelesi yapanlarla savaş mücadelesi yapanları bir değerlendirmeye çalışın. Okuyun be işte biraz. Araştırın...

Savaş bilgisayar oyunu değildir. Her ne kadar televizyonlarda adam öldürmek çok kolay veriliyorsa da. O kadar kolay değildir ölmek te öldürmek te. Hele ki sakın bana "Vatan Millet Sakarya" demeyin. O duyguyu çoktan gömdünüz. Şimdi moda "Para para para."...

Aylardır neler olduğunu tam olarak bilmediğimiz Suriye'ye girersek merak ediyorum kiminle savaşacağız. Bu savaş iki ülke arsında kalıp bitecek mi ve en önemlisi bittiğinde neler değişecek. Bize bir kazanç sağlayacaksa
sanıyormusunuz ki bize bırakacaklar. Sonuç olarak nereye gideceğiz ve kiminle savaşacağız. Yani hadi biz tamamızda düşmanımız kim...?

Bazen...

2012-10-03T00:10:00.000+03:00

Bazen baş ağrısı bazen mide bulantısı. Ama hepsinde aynı duygu. Mutsuz bir huzursuzluk.
Kaçıp saklanmak gelir içimden, görünmemek, kaybolmak. Korkudan değil ama itiraf edememekten kendime.
Sararıp dalında kalmış gibi beklersin ya... Kopup yok olacağın günü.
Yok olacağını değil yeniden başlayacağını düşünerek gülümsersin.
Kandırırsın kendini...

Bazen batan güneş bazen dolunayda esen yel. Neresinden baksan da aynı duygu. Mutlu bir huzur.
Meydanlarda coşmak, herkese duyurmak. Mutluluktan değil ama heyecandan.
Tam da o an uzansan tutunsan köşesinden.
Bir daha başlayıp yeniden tutulsan, tutulduğunu aşk sanıp kapılsan.
En sonunda dalından kopup düştüğün an anlasan
Hepsi sadece bir an...

Koptuğun daldan yere düşene kadar olan biten her şey.
Yaşadığını sandıkların da işte o arada hissettiklerin kadar geçer gider...
Adına ne dersen de.
Öyleyse...
Ne duruyorsun ki. bırak kendini rüzgarın gücüne...