onmedo

Gorączka - co zrobić w razie jej wystąpienia

2020-04-04T13:14:00.002-07:00

Powszechnie przyjmuje się, że prawidłowa temperatura ciała dla osoby dorosłej to 36,6°C. Istnieje wiele sposobów mierzenia temperatury ciała, najpowszechniejszym jest mierzenie temperatury pod pachą, wtedy termometr wskazuje jako prawidłową temperaturę ciała 36,6°C. W ustach prawidłowa temperatura może zawierać się w granicach 36,6°C - 37,0°C. Za podwyższoną temperaturę ciała czyli tzw. gorączkę, uważa się stan w którym ciepłota ciała wynosi więcej niż 38,0°C. Temperatura 37,1°C - 38,0°C to tzw. stany podgorączkowe.

Przyczyny gorączki:

Gorączka to jeden z podstawowych mechanizmów obronnych organizmu. Wskazuje ona na możliwość zaatakowania naszego organizmu przez czynniki zakaźne - bakterie, wirusy. Gorączka występuję także w stanach zapalnych i możę mieć podłoże: alergiczne lub autoimmunizacyjne.
Podczas gorączki możemy zauważyć takie objawy jak: gęsia skórka, drżenie mięśni, kurczenie naczyń krwionośnych, bladość.

Co zrobić gdy mamy gorączkę?

W zależności od okoliczności powstawania gorączki oraz szybkości narastania temperatury należy ocenić, czy wprowadzić substancje zbijające temperaturę. Krótkotrwały wzrost ciepłoty ciała nie jest powodem do niepokoju. Gdy gorączka jest niewysoka i nie ma innych objawów oraz stan chorego jest dobry, można rozważyć pozostanie w domu. Przyczyną takiej postaci gorączki najprawdopodobniej jest infekcja wirusowa. W takiej sytuacji aby zmniejszyć dolegliwość objawów można zażyć leki dostępne bez recepty posiadające w swoim składzie takie substancje jak: paracetamol, ibuprofen, kwas acetylosalicylowy. Zazwyczaj gorączka infekcyjna trwa od 4-6 dni, w tym czasie należy odpoczywać w łóżku. Jeśli gorączka i towarzyszące objawy nie zmniejszają sie należy udać się do lekarza.

Do lekarza należy się udać gdy wraz z gorączką zaobserwujemy takie objawy jak:

silny ból głowy,
zaburzenia świadomości,
duszność,
kaszel,
nudności,
wymioty,
krwiste zabarwienie moczu,
wysypka,
ból w klatce piersiowej.

Koronawirus 2019-nCoV

2020-01-29T07:07:00.001-08:00

Koronawirus 2019-nCoV to wirus należący do rodziny koronawirusów. Do tej rodziny zalicza się wiele wirusów, które mogą powodować różne objawy i choroby. Początkowo wydawało się, że przenoszenie koronawirusa 2019-nCoV wiąże się z kontaktem ze zwierzętami, ponieważ wielu chorych na zapalenie płuc w Wuhan w Chinach zgłaszało, że mieli kontakty z targiem rybnym lub targiem ze zwierzętami. Jednak narastająca liczba chorych, którzy nie mieli takich powiązań, każe przypuszczać, że wirus przenosi się z człowieka na człowieka.

Objawy

Objawy zachorowania wirusem z Wuhan (2019-nCoV) obejmują gorączkę, kaszel i duszność. Badania RTG klatki piersiowej wykazały typowe cechy wirusowego zapalenia płuc z rozlanymi obustronnymi naciekami.
Zakażenie koronawirusem może powodować objawy typowe dla grypy. Dlatego też należy zwracać szczególną uwagę na przypadki, kiedy z nagła pojawia się gorączka, katar, kaszel, ogólne osłabienie organizmu, bóle głowy i mięśni oraz pewnego rodzaju rozbicie. Jednak chińska agencja informacyjna Xinhua przekazała wieści od tamtejszych specjalistów w zakresie medycyny, że pierwszymi objawami obecności koronawirusa w organizmie mogą być również problemy po stronie układu pokarmowego, a zatem kłopoty z trawieniem.

Jak się chronić:

- stosować zasady higieny osobistej, w tym często myć ręce z użyciem wody i mydła,
- unikać dotykania zanieczyszczonymi rękoma oczu, ust, nosa,
- przestrzegać zasad higieny oddychania ,
- unikać kontaktu z osobami chorymi,
- unikać wszelkiego kontaktu ze zwierzętami (domowymi, gospodarskim i dzikimi) oraz ich odchodami, zwłaszcza w czasie zagranicznych podróży.

Jak zadbać o swoje jelita?

2019-10-06T13:49:00.000-07:00

Prawidłowe funkcjonowanie jelit ma bardzo duży wpływ na nasze zdrowie. Biegunki, wzdęcia, zaparcia, słaba odporność mogą oznaczać, że nasze jelita nie funkcjonują prawidłowo. Żyjące w naszych jelitach bakterie odpowiadają za naszą odporność, dlatego osoby nie dbające o dobre funkcjonowanie jelit częściej są podatne na złapanie infekcji lub wirusów.

Pij dużo płynów

Odpowiednia ilość płynu w naszym organizmie poprawia perystaltykę jelit, to znaczy, że masa kałowa usuwana jest szybciej gdy jesteśmy dobrze nawodnieni. Gdy brakuje wody, nasz organizm zatrzymuje resztki w jelitach aby bronić się przed odwodnieniem - w takim wypadku powstają zaparcia. W naszych jelitach znajdują się również toksyny, gdy są one regularnie wydalane nie mają one wpływu na nasze zdrowie, dlatego warto pamiętać o dobrym nawodnieniu.

Jedz zdrowo

Posiłki warto jeść powoli, małymi kęsami oraz w niedużych porcjach.W naszej codziennej diecie warto pamiętać o błonniku. Jest on zawarty w owocach, warzywach, otrębach pszennych. Błonnik przyśpiesza perystaltykę jelit, zmniejsza uczucie głodu. Produkty bogate w błonnik są łatwiej trawione i krócej zostają w jelitach, regulują rytm naszych wypróżnień oraz zapobiegają zaparciom. Warto również ograniczyć spożycie produktów przetworzonych, zabijają one nasze "dobre" bakterie w jelicie i prowadzą do zaparć czy też biegunek.

Unikaj stresu i pamiętaj o aktywności fizycznej

Przewód pokarmowy jest ściśle związany z naszym mózgiem. Wzdłuż niego przebiega nerw błędny, który sięga do mózgu. U wielu osób stres objawia się w postaci biegunek lub zaparć. Przewlekłe napięcie nerwowe może przyczynić się do rozwoju nieswoistych chorób zapalnych.
regularne ćwiczenia wspomogą stymulację ruchu okrężnicy co również będzie miało wpływ na poprawę naszego rytmu wypróżnień.

Unikaj antybiotyków

Częste zażywanie antybiotyków prowadzi do spustoszenia w naszych jelitach. Antybiotyki zabijają poprzez swoje działanie naszą naturalną florę bakteryjną. W konsekwencji nasz organizm nie jest w stanie trawić pokarmów, dochodzi do nieswoistych zapaleń lub infekcji. W stanach zaawansowanych "zatruć" jelit antybiotykami może dojść do reakcji autoagresywnych - nasz organizm będzie zabijał naszą dobrą mikroflorę. Dlatego warto do każdej antybiotykoterapii zażywać probiotyki, które pomogą w utrzymaniu naszej mikroflory jelitowej.

Alkohol i papierosy

Alkohol oraz nikotyna zawarta w papierosach podrażnia nasze jelita oraz powoduje nasilenie procesów zapalnych i nowotworowych.

Zespół Gilberta - hiperbilirubinemia

2019-10-05T14:08:00.001-07:00

Zespół Gilberta jest niegroźna chorobą uwarunkowaną genetyczne. Choroba ta polega na zwiększeniu stężenia bilirubiny we krwi. Bilirubiny to żółty barwnik powstający w procesie rozkładu hemoglobiny, która jest uwalniana z rozpadłych krwinek czerwonych. Przyczyną zespołu Gilberta jest mutacja genu, który warunkuje przemiany bilirubiny. Zespół Gilberta jest dość często występującą chorobą. Szacuje się, że choruje na nią ok. 4-10% populacja. U 30% osób z stwierdzonym zespołem Gilberta nie występują żadne objawy. Okresowo może występować łagodna żółtaczka związana z wzrostem stężenia bilirubiny. U osoby zdrowej bilirubina jest przekształcana oraz wydalana z organizmem na bieżąco.

Zespół Gilberta jest łagodnym, niegroźnym zaburzeniem, dlatego nie wymaga on specjalistycznego leczenia. Bardzo rzadko pacjentowi podawane są leki zmniejszające stan bilirubiny. Ogólne postępowanie polega na unikaniu czynników które wywołują wzrost bilirubiny.

Zwiększone stężenie bilirubiny może wystąpić u osób chorych:

podczas gorączki
podczas głodu
po tłustych posiłkach
po alkoholu
po niektórych lekach
w czasie silnego stresu
przy zbyt małej ilości snu

Możliwe objawy

zmęczenie
złe samopoczucie
ból brzucha
problemy z koncentracją
brak aptetytu
wymioty
żółtaczka

Objawy i ich nasilenie zależy od pacjenta, zazwyczaj występują one sporadycznie i okresowo.Badania kliniczne nie wykazują powiększenia wątroby lub śledziony. Próby czynnościowe wątroby również powinny być jak u zdrowego człowieka. Osoby z zespołem Gilberta muszą zdawać sobie sprawę, że okresowe zwyżki stężenia bilirubiny są możliwe mimo unikania czynników zwiększających jej stężenie. Dieta osoby z zespołem Gilberta powinna być bogata w warzywa i owoce, posiłki należy przyjmować regularnie oraz pić odpowiednią ilość płynów.

Cukrzyca typu I i typu II

2019-10-04T12:28:00.002-07:00

Cukrzyca to przewlekła choroba wynikająca z zaburzenia wydzielania lub działania insuliny przez trzustkę. Insulina odpowiada za regulowanie poziomu cukru we krwi. Z roku na rok liczba osób dotknięta tą chorobą wzrasta. W Polsce liczbę chorych szacuję się na około 2 miliony. Cukrzycy nie można wyleczyć, jedynie ograniczyć destrukcyjne działanie na nasz organizm. Podstawowym badaniem w diagnozowaniu cukrzycy jest pomiar cukru we krwi - diagnozuję się w oparciu o przekraczającą normę cukru we krwi na czczo lub teście obciążenia glukozą. Nieleczona cukrzyca może nieść za sobą szereg powikłań.
Choroba ta występuje w dwóch głównych typach - Cukrzyca typu I i typu II.

Objawy cukrzycy:

częstomocz
ciągłe uczucie pragnienia
zmęczenie
apatia
senność
napady głodu
podwójne widzenie
sucha skóra
drażliwość
powolne gojenie ran

Hipoglikemia i hiperglikemia

Hipoglikemia - zbyt niski poziom cukru we krwi. Mówimy o niej gdy poziom glukozy w osoczu spada poniżej 70 miligramów na decylitr. Do niedocukrzenia może też dojść przez spożycie zbyt dużej ilości alkoholu lub po intensywnym wysiłku fizycznym. Może doprowadzić do napadu drgawek, śpiączki, a w najgorszym razie do zgonu.
Objawy hipoglikemii:

silny głód
niepokój
osłabienie
zlewne poty
drżenie mięśni
stany lękowe
rozszerzenie źrenic
zaburzenia oddychania

Hiperglikemia - zbyt wysoki poziom cukru we krwi. O stanach hiperglikemicznych możemy mówić przy przekroczeniu glukozy we krwi powyżej 120 miligramów na decylitr. Im poziom cukru jest wyższy tym objawy towarzyszące są bardziej nasilone. Długotrwała hiperglikemia może skutkować przewlekłe biegunki lub zaparcia, uszkodzenie nerwów, utrata włosów na kończynach, infekcji intymnych, powolne gojenie ran, zabuzrenia erekcji.
Objawy hiperglikemii:

potrzeba częstego oddawania moczu
senność
bóle głowy
osłabienie
kwaśny zapach z ust
przesuszona skóra
zaburzenia wzroku

Cukrzyca typu I

Cukrzyca typu I inaczej nazywana cukrzycą insulinozależną, występuję zazwyczaj gwałtownie. Jest to choroba autoimmunologiczna w której organizm niszczy komórki trzustki odpowiedzialne za produkowanie insuliny. Brak insuliny w naszym organizmie skutkuje wzrostem poziomu glukozy we krwi, czego konsekwencją jest hiperglikemia - zbyt wysoki poziom cukru we krwi. Leczenie polega na systematycznym podawaniu insuliny najczęściej domięśniowo. Do dawkowania insuliny używa się tzw. jednostek. Ilość insuliny jaką należy podać choremu na cukrzyce zależy od masy ciała, wysiłku fizycznego, diety oraz wrażliwości na insulinę.

Cukrzyca typu II

W cukrzycy typu II organizm zachowuje zdolność wytwarzania insuliny, ale staje się oporny na jej działanie. Konsekwencją tej oporności jest niemożność utrzymania prawidłowego poziomu cukru we krwi co może skutkować hiperglikemią. Zapobieganie rozwojowi cukrzycy typu II to dbanie o utrzymanie prawidłowej masy ciała przez właściwą dietę oraz regularną aktywność fizyczną. Leczenie polega na dbaniu o prawidłowe utrzymanie poziomu cukru we krwi oraz zażywaniu leków przeciwcukrzycowych. Cukrzyca typu II jest zazwyczaj chorobą dziedziczną, zwykle dotyczy osób w podeszłym wieku.

Pierwsza pomoc

Osoby chore na cukrzycę podczas hipoglikemii mogą sprawiać wrażenie osoby pijanej. Cukrzycy zazwyczaj umieją rozpoznać u siebie objawy hipoglikemii dlatego zwykle przy sobie mają trochę cukru lub słodki napój. Pamiętajmy, aby osobie nieprzytomnej nie podawać niczego do ust. Jeżeli chory stracił przytomność należy wezwać karetkę oraz ułożyć chorego w bezpiecznej pozycji.
Charakterystycznym objawem hiperglikemii jest kwaśny zapach z ust tzw. zapach acetonowy. W przypadku utraty przytomności oraz śpiączki cukrzycowej należy chorego ułożyć w pozycji bezpiecznej oraz powiadomić służby ratownicze.

Jak wzmocnić odporność organizmu?

2019-10-02T07:08:00.000-07:00

Gdy odporność jest obniżona często łapiemy infekcje, źle sypiamy oraz mamy gorszą kondycję. Możemy wzmocnić swój układ odpornościowy stosując się do kilku prostych zasad. Wzmocnienie odporności jest bardzo ważne nie tylko "sezonowo" - w okresach jesienno-zimowych ale przez cały rok. Gdy będziemy prowadzić zdrowy tryb życia, organizm nie da się infekcją.

Do czynników które mogą osłabić naszą odporność należą m. in.:
- niewłaściwe odżywanie
- antybiotykoterapia
- stres
- nadużycie alkoholu
- palenie papierosów
- nieregularny tryb życia

Dość istotną sprawą w dbaniu o naszą odporność jest regularne dostarczanie naszemu organizmowi pełnowartościowych produktów. Dlatego ważne jest spożywanie śniadania. Gdy śpimy organizm czerpie wartości z zapasów zgromadzonych z dnia poprzedniego. Śniadanie powinno być sycące ale nie powinno obciążać naszego przewodu pokarmowego. Jeśli lubimy na śniadanie zjeść owoce to wskazane jest aby spożywać do nich herbatę lub inny gorący napój. Warto zamienić cukier w naszym codziennym życiu na miód, oczywiście wszędzie tam gdzie jest to możliwe. Jest on nie tylko zdrowszy ale posiada działanie antybakteryjne.

Warto swoją dietę wzbogacić w takie składniki odżywcze jak
- witamina A
- witamina C
- cynk
- żelazo

W naszych jelitach zgromadzone jest około 70% tkanki limfoidalnej - produkującej limfocyty które są odpowiedzialne za wytwarzanie przeciwciał i zabijanie patogenów. Dlatego bardzo ważne jest dbanie o nasze jelita. Dla wysokiej odporności konieczne jest posiadanie prawidłowej mikroflory w jelitach. Błona jelitowa pozbawiona korzystnej mikroflory staje się przepuszczalna - przepuszcza do wewnątrz toksyny oraz wirusy.
Dieta korzystna dla jelit powinna być bogata w błonnik. Należy także spożywać jogurty oraz kiszonki, ponieważ właśnie w nich znajdują się żywe kultury bakterii. Stres wywiera negatywny wpływ na naszą mikroflorę, dlatego redukcja stresu i napięcia jest bardzo ważna dla naszej odporności.

Olej rybny z wątroby rekina wpływa korzystnie na układ odpornościowy, pobudza produkcję przeciwciał co zwiększa naszą odporność. Dlatego jest on wskazany w stanach obniżonej odporności, przy ostrych i przewlekłych infekcjach. Może być zażywany od 3 roku życia.

Sen i wypoczynek. Zmęczony organizm jest bardziej podatny na infekcje. Bardzo często w dzisiejszym świecie zdarza się nam nie dosypiać. Dorosły człowiek potrzebuje około 6-8 godzin snu aby organizm się zregenerował. Gdy śpimy głęboko w naszym organizmie wzrasta ilość limfocytów.

Aktywność fizyczna. Aktywność w doskonały sposób wpływa na naszą odporność. Nie mówimy tu o ciężkich treningach lecz o regularnym ruchu. Najłatwiejszym z nich dla utrzymania odporności są regularne spacery. Powinny one trwać minimum pół godziny i być powtarzane dwa do trzech razy w tygodniu. Ruch odpowiada za usprawnienie naszego układu odpornościowego dlatego jeśli będziemy systematycznie spacerowali odporność naszego organizmu ulegnie zwiększeniu.

Bardzo ważne jest aby codziennie dbaliśmy o swoją odporność. Regularne stosowanie tych zasad pomoże nam w nabraniu odporności. Pamiętajmy, że odporności nie zbudujemy w kila dni, jest to proces długotrwały.

Domowe sposoby na przeziębienie

2019-10-02T04:03:00.002-07:00

Kiedy pojawią się pierwsze objawy przeziębienia najlepiej działać szybko. Nie musimy od razu sięgać po garść farmaceutyków czy też wizyty u lekarza. Sprawdzone, domowe sposoby mogą nam pomóc w zwalczeniu dolegliwości zanim choroba rozwinie się na dobre. W tym poście przedstawimy Wam kilka domowych sposobów na zwalczenie przeziębienia.
Domowe sposoby na przeziębienie, nie tylko pomogą odetkać nos, złagodzić kaszel i inne objawy towarzyszące przy przeziębieniu, ale także działają przeciwbólowo, dzięki czemu szybciej będziemy mogli wrócić do normalnego trybu życia.

Kaszel

Na kaszel bardzo skutecznym sposobem jest syrop z cebuli. Nasze babcie właśnie takim syropem leczyły kaszel oraz ból gardła. Dodatkowo oczyszcza on drogi oddechowe. Wystarczy posiekać w drobną kostkę cebulę, dodać od trzech do pięciu łyżek miodu i odstawić na kilka godzin. Taki syrop należy przyjmować trzy razy dziennie po jednej łyżce.
Kolejnym sposobem są inhalacje. Do tego sposobu wystarczy nam garnek oraz ręcznik. Do garnka wlewamy gorącą wodę oraz dodajemy wedle uznania takie zioła jak - miętę, rozmaryn, majeranek, lawendę. Inhalacja nawilży drogi oddechowe - mokre i gorące powietrze ułatwi nam leczenie kaszlu oraz pomoże nawilżyć śluzówkę nosa gdy jest ona wysuszona. Ważne jest aby nie przesadzić z inhalacjami, ponieważ w warunkach nadmiernej wilgotności szybciej mnożą się bakterie i roztocza.
Warto także zadbać o odpowiednie nawilżenie powietrza w mieszkaniu. Na rynku dostępne są urządzenia do nawilżania powietrza. Możemy także nawilżyć powietrze za pomocą zwilżonego ręcznika, który przed snem kładziemy na grzejnik.

Gardło

Okłady z liści kapusty wpływają łagodząco na stany zapalne. Należy zanurzyć liście kapusty w gorącej wodzie na około 5 minut. Po wyciągnięciu rozbijamy je tłuczkiem, okładamy nimi szyję oraz owijamy szalikiem. Okład taki zostawiamy na około 15 minut. Kapusta zawiera w swym składzie związki siarki oraz sól potasową, które wpływają łagodząco na stany zapalne. Pomocnym sposobem w leczeniu bólu gardła jest wspomniana w sposobach na kaszel inhalacja oraz syrop z cebuli.
Kolejnym sposobem jest płukanka z ziół lub soli. Do ciepłej wody dodajemy szałwię, miętę i tymianek. Taka mieszanka złagodzi ból gardła. Innym wariantem jest płukanka z soli i ciepłej wody, działa ona przeciwbakteryjnie i przeciwzapalnie oraz daje chwilową ulgę w bólu.

Katar

Skutecznym sposobem na katar jest chrzan. Wykazuje on właściwości bakteriobójcze i przeciwwirusowe. Można wdychać opary świeżo startego chrzanu lub zjeść niewielką ilość - duża ilość chrzanu może podrażnić układ trawienny. Chrzan udrażnia nos oraz pomaga w usunięciu wydzieliny. Podczas kataru należy pić dużo płynów. Do potraw można dodać także czosnek - ma on silne działanie antybakteryjne. Warto pamiętać także o regularnym wydmuchiwaniu zalegającej wydzieliny, dzięki temu ograniczymy rozprzestrzenianie się bakterii. W walce z katarem może pomóc nam witamina C oraz wapń. Pomogą one w wzmocnieniu ścian naczyń krwionośnych błony śluzowej nosa. Inhalacje również pomogą nam w rozrzedzeniu zalegającej wydzieliny.

Gorączka

W walce z gorączką, która często towarzyszy przeziębieniom możemy zastosować herbaty na bazie ziół. Pomocnymi ziołami w walce z gorączką są: lipa, czarny bez, dzika róża, mięta oraz maliny. Te napary pobudzają gruczoły potowe, skutkiem tego jest obniżenie temperatury ciała i usunięcie szkodliwych substancji wraz z potem.
Do herbat należy dodawać miodu, cytryny lub soku z malin. Dzięki tym składnikom złagodzimy objawy przeziębienia. Miód osadza się na błonach śluzowych i zapobiega namnażaniu bakterii. Sok z malin ma działanie rozgrzewające i antyseptyczne. Pomocne mogą się okazać także zimne okłady na czoło i kark. Wystarczy położyć mokry ręcznik lub woreczek z lodem na skórę. Należy je zmieniać co 10 minut do momentu obniżenia temperatury ciała.

Witamina C - zastosowanie, właściwości

2019-10-01T11:52:00.000-07:00

Witamina C, inaczej kwas askorbinowy, posiada dużo pożytecznych właściwości oraz jest od dawna wykorzystywana w medycynie. Ma działanie wzmacniające układ krążenia, zwalcza wolne rodniki, przeciwnowotworowe i przeciwutleniające. Organizm człowieka nie wytwarza naturalnej witaminy C. Dlatego każdy z nas musi dostarczać ją wraz z pożywieniem lub w postaci suplementów diety. Braki witaminy C skutkują nawracającymi infekcjami, problemami z pękającymi dziąsłami.

Witamina C to najbardziej popularna witamina na wzmocnienie odporności. Niestety wbrew przekonaniu wielu z nas witamina C nie skraca czasu trwania infekcji i przyjmowanie jej w ich trakcie nie wpływa bezpośrednio na polepszenie naszego stanu. Nie spełnia ona roli ochronnej wtedy, gdy infekcja już się rozwinie Jednak przyjmowanie profilaktyczne witaminy C zmniejsza ryzyko przeziębienia nawet o 50 procent, ułatwia gojenie ran, stabilizuję psychikę, wzmacnia dziąsła i zęby.

Kwas askorbinowy - witaminę C należy przyjmować z ostrożnością. Nadmierna podaż witaminy C powoduje zwiększenie wydalania szczawianów i sprzyja powstawaniu kamieni nerkowych. Zbyt duże dawki mogą powodować biegunkę.

Zawał serca - objawy, pierwsza pomoc

2019-09-30T11:51:00.000-07:00

Zawał serca spowodowany jest pęknięciem lub krwotokiem do blaszki miażdżycowej lub narastanie zakrzepu na jej powierzchni. W tętnicy która jest niedrożna, tworzą się złogi, które przekształcają się zakrzep, który zwęża tętnicę i zmniejsza jej przepustowość. Zawał serca to efekt niedokrwienia mięśnia sercowego, w wyniku tego dochodzi do martwicy mięśnia sercowego. Mięsień sercowy nie dostaje wystarczającej ilości krwi, ulega niedokrwieniu i obumiera.

Objawy zawału serca:

duszność
bladość
nagły i bardzo silny ból w okolicach mostka
dezorientacja
zawroty głowy
kołatanie serca
osłabienie
przyśpieszenie tętna
niepokój
potliwość
nudności

Ból towarzyszący zawałowi serca trwa powyżej 20 minut oraz może promieniować do innych mięśni lub brzucha. Istnieją przypadki zawału serca przebiegające bez wyraźnych objawów.
Leczenie zawału serca ukierunkowane jest do udrożnienia zatkanego naczynia oraz zapobieganiu narastaniu skrzepu i powiększenia martwicy.

Czynniki ryzyka zawału serca:

cukrzyca
nadciśnienie tętnicze
dieta typu fast food
wady serca
miażdżyca
cholesterol
wiek
przewlekły stres
nadużywanie alkoholu
niedobór witamin
obciążenie genetyczne chorobami serca

W przypadku w którym możemy podejrzewać zawał serca należy jak najszybciej wezwać pogotowie ratunkowe. Jeśli mamy w podręcznej apteczne, możemy podać lek zawierający kwas acetylosalicylowy (np. aspirynę). Kwas acetylosalicylowy rozrzedza krew. Możemy zażyć również nitroglicerynę, ale tylko wtedy gdy mamy stu procentową pewność, że jest to zawał serca. Gdy żaden z powyższych sposobów nie pomógł, należy osobę ułożyć w pozycji bezpiecznej i czekać do przyjazdu pogotowia. Jeśli dojdzie do zatrzymania krążenia należy bezzwłocznie rozpocząć resuscytację.

Jaskra - objawy, przyczyny, leczenie

2019-09-27T10:33:00.000-07:00

Jaskra to choroba postępująca, która uszkadza nerw wzrokowy. Stopniowo doprowadza do pogorszenia a nawet utraty wzroku. Głównym czynnikiem powodującym uszkodzenie nerwu wzrokowego w jaskrze jest nadmierny wzrost ciśnienia wewnątrz gałki ocznej. Zmiany w nerwie wzrokowym są nieodwracalne i bez leczenia powodują stopniowo utratę wzroku. Wczesne rozpoznanie jaskry i jej skuteczne leczenie może zapobiec nieodwracalnemu uszkodzeniu wzroku. Na jaskrę cierpi około 70 milionów ludzi na świecie. Stanowi ona drugą przyczynę ślepoty na świecie.

Osoby które mogą być szczególnie narażone na jaskrę:

osoby cierpiące na miażdżycę
osoby, u których jaskra występowała w rodzinie, nadwzroczność
osoby z przewlekłymi migrenami
osoby narażone na stres
cukrzycy
osoby z nadciśnieniem
osoby w wieku powyżej 40 roku życia
osoby leczone kortykosterydami

Objawy towarzyszące rozwojowi jaskry:

zaczerwienienie oka
nudności
wymioty
ból oka
widzenie tak zwanych halo - aureoli wokół źródeł światła
mniejsze pole widzenia
pogorszenie wzroku

Badania umożliwiające rozpoznanie jaskry:

Badanie pola widzenia
Badanie dna oka
Pomiar ciśnienia śródgałkowego
Tomografia optyczna
Badanie kąta przesączania
Badanie nerwu wzrokowego

Leczenie jaskry

Głównym sposobem leczenia jaskry jest stosowanie kropel do oczu. Krople na jaskrę obniżają ciśnienie w oku, są one silnymi lekami oraz mają wiele skutków ubocznych. Nie należy przekraczać zadanej dawki kropli pod żadnym pozorem oraz chronić od spłynięcia ich do ust. Jaskrę można leczyć także operacyjnie.

Wapń - rola w organiźmnie

2019-09-21T13:20:00.000-07:00

Właściwe stężenie wapnia powoduje, że mamy mocne kości, prawidłową krzepliwość krwi i zdrowe zęby. W ciele dorosłego człowieka znajduje się ponad wapnia. Wapń reguluje układ nerwowy, poprawiając przekazywanie impulsów nerwowych, a przede wszystkim kontroluje krzepnięcie krwi. Utrzymanie wapnia na odpowiednim poziomie sprawia, że mamy mocne kości, zdrowe zęby, pogodny nastrój, oraz zdrowy sen.

Niedobór wapnia objawia się częstymi skurczami czy też bólami w stawach. Gdy deficyt wapnia w naszym organizmie jest duży, możemy mieć trudności z chodzeniem lub możemy utykać. Stężenie wapnia zależy od takich zmiennych jak: wchłanianie z przewodu pokarmowego, ilość spożyta wraz z pokarmem, wydalanie z moczem.

Zbyt duża ilość wapnia w naszych organizmie również stanowi problem. Mamy wtedy do czynienia z hiperkalcemią - stanem gdy stężenie wapnia w surowicy będzie za wysokie. Objawami towarzyszącymi jest ból głowy, senność, odwodnienie, nadciśnienie, wielomocz, kamica nerek. W takich przypadkach należy ograniczyć spożycie produktów z dużą zawartością wapnia.

Zioła na uspokojenie - 5 kojących ziół

2019-09-17T12:34:00.000-07:00

Zioła na uspokojenie

Wybrane zioła mogą pomóc w stanach stresu lub bezsenności. Preparaty uspokajające na bazie ziół można kupić w aptece, jednak w tym poście skupimy się na w pełni naturalnych metodach uspokojenia. W składzie ziół na uspokojenie nie znajdziemy substancji chemicznych, które mogą mieć wpływ na nasze zdrowie - dzięki czemu są one dużo bezpieczniejsze niż suplementy diety na uspokojenie.

Melisa lekarska

Jest bogata w olejki eteryczne, a także seskwiterpeny, fenolokwasy i flawonoidy. Melisa szybko przywraca nam jasnośc umysłu, pozwala nam zapanować nad swoimi emocjami. Oprócz działania uspokajającego, melisa stosowana jest w bezsenności oraz przy zaburzeniach trawienia na tle nerwowych. Jest ona bezpieczna oraz działa rozkurczająco. Najpopularniejszą formą spożywania melisy jest picie pod postacią herbaty.

Lawenda

Uprawia się ją powszechnie w wielu krajach, występuje również w Polsce. Głównym składnikiem lawendy jest olejek eteryczny zawierające octan linalonu i linalol. Związki aromatyczne zawarte w olejku lawendowym, wpływają tonująco na układ nerwowy. Ususzone kwiaty i liśnie lawendy można włożyć do materiałowego woreczka i trzymać blisko łóżka. Pomoże to w spokojnym przespaniu nocy. Lawenda wspomaga także układ trawienny

Chmiel

Wspomaga apetyt oraz jest moczopędny. Wyciągi z chmielu stosuje się także do celów wyciszających, uspokajających. Chmiel utrudnia przenoszenie bodźców do układu nerwowego, hamuje czynność kory mózgowej, wycisza i uspokaja. Świetnie sprawdza się w połączeniu z lawendą - należy włożyć do woreczka materiałowego i trzymać blisko łóżka. Można także zrobić napar z szyszek chmielowych.

Rumianek

To roślina lecznicza dedykowana dla osób o dużym stopniu napięcia nerwowego. W koszyczkach rumianku znajdują się między innymi flawonoidy, cholina, pochodne kumaryny. Łagodne działanie rumianku powduje, że można go z powodzeniem stosować u dzieci. Idealnie sprawdza się do picia pod postacią herbaty w stanach niepokoju i nadmiernego pobudzenia.

Czarny bez

To krzew pospolity, którego owoce zawierają wiele bezcennych dla zdrowia składników. Między innymi działają one odtruwająco i przeciwbólowo. Zawierają dużo witamin B i C. Czarny bez wzmacnia system nerwowy oraz podnosi odporność. Napar z czarnego bzu działa także napotnie oraz pomaga obniżyć temperaturę ciała.

Ablacja - metoda leczenia arytmii

2019-09-10T11:10:00.000-07:00

Nieleczona arytmia czy też migotanie przedsionków może nieść bezpośrednie niebezpieczeństwo dla zdrowia oraz życia człowieka. W niektórych przypadkach leki nie działają, a wręcz możliwe jest działanie proarytmiczne lub ogólne nasilenie objawów. W takich przypadkach stosuje się zabieg ablacji. Częstość występowania objawów wzrasta z wiekiem, dlatego czas gra tutaj wielką rolę.

Ablacja to metoda leczenia arytmii serca polegająca na usunięciu drogi dodatkowej powodującej dodatkowe skurcze serca. Celowo uszkadza się serce w miejscu, które powoduje arytmię czy też częstoskurcze. Wykorzystuje się w tym celu prąd o częstotliwości radiowej - ablacja RF. Impulsy elektryczne powodują rozgrzanie tkanki mięsnia sercowego do temperatury 45-60 stopni oraz jej uszkodzenie. Po tym zostaje niewielka blizna, która zaburza drogę dodatkową powodującą arytmię.
Istnieje również metoda krioablacji w której zamiast prądem, działa się bardzo niskimi temperaturami. Częściej spotykana w Polsce jest ablacja RF.
Zdrowe serce bije równo i miarowo, natomiast chore nierównomiernie - najogólniej pomiędzy "właściwymi" uderzeniami serca pojawia się dodatkowe uderzenia, lub ich brak.

Przygotowanie do zabiegu

Pacjent, który został zakwalifikowany do zabiegu powinien zjawić się w jednostce wykonującej na czczo oraz mieć ze sobą niezbędną dokumentację medyczną. Dobrze mieć także wygolone pachwiny - w okolicy tętnicy lub żyły udowej wykonuję się nacięcie dla tzw. kołnierzy przez które przeprowadza się elektrodę. Przed zabiegiem pobiera się krew w celu zbadania stanu ogólnego oraz morfologii krwi.

Przebieg zabiegu

Pacjent zostaje zabrany na salę. Zabieg ten jest prowadzony najczęściej w znieczuleniu miejscowym, pacjent jest świadomy przez cały zabieg. Podłącza się go do aparatury monitorującej. Aplikowane jest znieczulenie miejscowe w okolicę pachwiny. Gdy znieczulenie zacznie działać zakładany jest wyżej wspomniany kołnierz w okolicę tętnicy pachwinowej lub żyły udowej. Następnie wprowadza się cewnik z elektrodą, który zostaje przepchnięty drogą naczyń do serca. Niektórzy pacjenci w tym momencie doświadczają dziwnego bólu, uczucia przepychania. Ważne jest aby w tym momencie jak najmniej ruszać ciałem - może to powodować lekki ból i dyskomfort, a także uniemożliwiać precyzyjne znalezienie ogniska arytmii. Następnym etapem jest badanie elektrofizjologiczne, w czasie którego wywołuje się celowo arytmię w celu znalezienia dodatkowej drogi. Gdy zostanie ona już zlokalizowana dokonuje się "wypalenia" fragmentu mięśnia serca przez elektrodę. Cały zabieg przeprowadzony jest pod kontrolą obrazu RTG. Zabieg trwa zazwyczaj od 1 do 3 godzin w zależności od umiejscowienia i ilości dróg dodatkowych. Gdy uda się przerwać dodatkową drogę, ponownie próbuje się wyzwolić arytmię. Jeśli się nie udaje zabieg się kończy.

Po zabiegu

Przez około 12 godzin od zabiegu pacjent musi pozostać w pozycji leżącej w stanie bezruchu. Jest to kolejne nieprzyjemne przeżycie. Po około 10 godzinach zostają wyciągnięte kołnierze oraz założony opatrunek w miejsce nacięć. Jeśli pacjent następnego dnia czuje się dobrze i zabieg przeszedł bez komplikacji, zostaje on wypisany.

Zalecenia

Warto przez pierwsze dni ograniczyć ruch, aby w miejscu nacięcia nie pojawiły się krwiaki czy opuchnięcia. Po około 3 miesiącach zalecane jest wykonanie badania typu HOLTER. Które pomoże stwierdzić czy zabieg finalnie zakończył się sukcesem.

Przeżycia pacjentów

Dużo pacjentów czuje ogromny strach przed zabiegiem. Niewyobrażalne jest dla niektórych manipulacja w okolicach sercach w stanie ogólnej świadomości. Każdy przeżywa zabieg inaczej. Jedni czują ogromny ból w czasie "wypalania", opisywany jest on często jako uczucie picia wrzątku, ciepło, czy też bardzo duży nacisk w klatce piersiowej, inni natomiast nie czują bólu tylko lekki dyskomfort. Jednak możliwość całkowitego wyleczenia choroby jest chyba warta tych kilku godzin poświęcenia.