Persona ParadoXia.blog

12+1 Βασικοί λόγοι που έφτασαν την Ελλάδα στην πρωτιά της Ευρώπης στις θεραπείες μεταστροφής.

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Tue, 15 Sep 2026 09:21:46 +0300

1. Η άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ψυχολόγου που δίνεται από το κράτος όλα αυτά τα χρόνια με 3ετείς ή 4ετείς σπουδές.

Όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις που έχουν περάσει φρόντιζαν να αδειοδοτούν απευθείας επαγγελματίες χωρίς ψυχοθεραπευτική εκπαίδευση, ώρες θεραπείας και εποπτείας που απαιτούνται. Ταυτόχρονα με διά βίου εκπαίδευση. Οι παραπάνω είχαν και έχουν το δικαίωμα να κάνουν αιτήσεις σε προκηρύξεις δημοσίου σε θέσεις που απαιτούν γνώσεις ψυχοθεραπείας, το οποίο είναι κατάφορη διάκριση για τα πρόσωπα εκπαιδευμένα στην ψυχοθεραπεία και έκθεση ανθρώπων σε κίνδυνο.

2. Η πλήρης αδιαφορία των συλλόγων και η απουσία ουσιαστικής εκπαίδευσης.

Προαπαιτούμενο στείρωσης (πριν το 2017) τρανς προσώπων:
Αντίδραση από συλλόγους 0 (πλην της Ψυχιατρικής Εταιρείας κατόπιν παρέμβασης Απέργη-Μπουφίδη).

Κανονικοποιητικές επεμβάσεις σε intersex βρέφη:
Αντίδραση κατόπιν εορτής και μεμονωμένη.

Δ.Τ. συλλόγων και κάλεσμα σε δράση για τη θλιβερή πρωτιά 0.

3. Ψυχίατροι-Ψυχοθεραπευτές
Στην ψυχιατρική εκπαίδευση περιλαμβάνονται κάποιοι μήνες εισαγωγής στην ψυχοθεραπεία. Με το προνόμιο του Ιατρού λοιπόν, δημόσια δηλώνουν ψυχοθεραπευτές χωρίς να έχουν κάνει ολοκληρωμένη εκπαίδευση (δεν αναφέρομαι σε αυτούς που έχουν κάνει, εννοείται).

4. Πλήρης έλλειψη εκπαίδευσης στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η κοινωνία στο σύνολό της είναι εντελώς αναλφάβητη σε ό,τι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το ίδιο ισχύει και για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα που δεν μπορεί να διεκδικήσει κάτι το οποίο δεν κατανοεί.

5. Η απουσία ρύθμισης του επαγγέλματός μας.
Από πρόσωπα και ομάδες που δεν έχουν συμβάλλει ήδη στην απορρύθμισή του και είναι ηθικά αμερόληπτα.

6. Η επιβεβαιωτική θεραπεία δεν είναι προσέγγιση που μπορεί να σταθεί μόνη της αλλά μετεκπαίδευση.
Τέσσερα χρόνια βασική εκπαίδευση και 1 ή 2 έτη μετεκπαίδευση δεν είναι επαρκή. Η ποιότητα των υπηρεσιών θα είναι ανάλογη στα πλαίσια του επικίνδυνου.

7. Ιατρικό καταναγκαστικό detransition.
Άτομα που έχουν ξεκινήσει φυλομετάβαση χωρίς ολοκληρωμένη στήριξη, πολλές φορές λόγω έλλειψης πληροφοριών και κατεύθυνσης από μη επαρκείς επαγγελματίες, οδηγούνται σε detransition χωρίς τη θέλησή τους. Παράδειγμα προσώπου που ξεκίνησε ορμόνες και δεν έλαβε ενημέρωση ότι πρέπει να διακόψει το τσιγάρο, με αποτέλεσμα θρομβώσεις και υποχρεωτική διακοπή ορμονοληψίας.

8. Διαστρεβλωμένη αντίληψη της επιβεβαιωτικής φροντίδας.
Επαγγελματίες που παραπέμπουν για fast track φυλομετάβαση χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο (συνιστούμε 3 συνεδρίες, αν υπάρχει αιτία). Πρόσωπο με ιστορικό κλινικής κατάθλιψης δεν ενημερώθηκε ότι οι ορμόνες θηλυκοποίησης χωρίς επαρκή έλεγχο μπορούν να επιδεινώσουν τα συμπτώματα και οδηγήθηκε σε μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο. Η διαστρεβλωμένη αντίληψη της επιβεβαιωτικής φροντίδας ανοίγει την πόρτα σε θεραπείες μεταστροφής.

9. Η ατολμία των κυβερνήσεων να διαχωρίζουν και περιορίσουν τη δύναμη της εκκλησίας και τη λογοδοσία της.
Οι περισσότερες πρακτικές μεταστροφής γίνονται σε αυτά τα πλαίσια, ελεύθερα και χωρίς έλεγχο. Η εκκλησία συμμετέχει σε βασανιστήρια ΛΟΑΤΚΙ προσώπων.

10. Η έλλειψη μηχανισμών καταγγελίας και λογοδοσίας.
Τι συμβαίνει όταν ένας επαγγελματίας εφαρμόζει πρακτικές μεταστροφής; Πού μπορεί να απευθυνθεί ένα άτομο και ποιος φορέας διερευνά την καταγγελία;

11. Η απουσία εποπτείας με συγκεκριμένα κριτήρια για affirmative practice.
Ένα άτομο μπορεί να δηλώνει «affirmative» χωρίς απαραίτητα να υπάρχει κάποιος εξωτερικός μηχανισμός που να αξιολογεί τι σημαίνει αυτό στην πράξη.

12. Τα κενά της νομοθεσίας.
Που ουσιαστικά μας λέει ότι όταν ένα άτομο είναι ενήλικο μπορεί να συναινέσει σε βασανιστήριο και ό,τι ο επαγγελματίας που το ασκεί πρέπει να πληρώνεται για τις υπηρεσίες του για να καταδικαστεί. Αν το βασανιστήριο είναι δωρεάν, δεν είναι βασανιστήριο.

+1. Η εφαρμογή conversion practices σε νευροδιαφορετικά άτομα.
Η αντίληψη ότι η νευροδιαφορετικότητα αποτελεί κάτι που πρέπει να «διορθωθεί» μπορεί να οδηγήσει σε πρακτικές που στοχεύουν στην καταστολή ή την αλλαγή χαρακτηριστικών του νευροδιαφορετικού ατόμου, αντί στην αποδοχή και την υποστήριξή του.

Citation / Πηγές

ILGA-Europe (2026):
ILGA-Europe. (2026). Intersections 2.0: Key Findings on Conversion Practices in Europe. Brussels: ILGA-Europe.

ILGA-Europe – Intersections 2.0: Conversion Practices in Europe

TGEU (2024):
Trans Europe and Central Asia (TGEU). (2024). Trans Health Map 2024: As WHO guidelines approach, healthcare for trans people in the EU still hindered by stigma and long delays.

TGEU – Trans Health Map 2024

Εσείς πώς θα νιώθατε αν το κράτος σας ζητούσε να τεκνοθετήσετε το παιδί σας;

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Fri, 11 Sep 2026 10:20:58 +0300

Η υπόθεση που περιγράφεται εδώ είναι πραγματική. Για την προστασία της οικογένειας, τα προσωπικά στοιχεία έχουν αποκρυφθεί και ορισμένες επιμέρους πληροφορίες έχουν τροποποιηθεί, ώστε να μην είναι δυνατή η ταυτοποίηση των ανθρώπων που εμπλέκονται. Η ουσία, ωστόσο, της υπόθεσης παραμένει πραγματική και αναδεικνύει ένα σοβαρό ζήτημα σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο η ελληνική Πολιτεία αναγνωρίζει και προστατεύει οικογένειες που έχουν δημιουργηθεί με ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή.

Πρόκειται για ένα ζευγάρι δύο γυναικών που αποφάσισαν να δημιουργήσουν οικογένεια και απέκτησαν παιδιά με τη χρήση δότη σπέρματος. Η καθεμία από τις δύο γυναίκες κυοφόρησε και γέννησε ένα παιδί και τα παιδιά μεγαλώνουν μαζί, μέσα στην ίδια οικογένεια, με τις δύο γυναίκες να μοιράζονται καθημερινά τη φροντίδα και την ευθύνη της ανατροφής τους. Από τη γέννησή τους, τα παιδιά έχουν δύο γονείς που είναι παρόντες στη ζωή τους, συμμετέχουν στις αποφάσεις που τα αφορούν, φροντίζουν για την υγεία και την εκπαίδευσή τους και μοιράζονται όλες τις πρακτικές και συναισθηματικές ευθύνες που συνοδεύουν την ανατροφή ενός παιδιού. Η οικογενειακή πραγματικότητα, επομένως, είναι απολύτως σαφής και δεν αποτελεί αντικείμενο αμφισβήτησης από τα ίδια τα μέλη της οικογένειας.

Το πρόβλημα προκύπτει όταν αυτή η πραγματικότητα συναντά το νομικό πλαίσιο. Η γυναίκα που κυοφορεί και γεννά το παιδί αναγνωρίζεται ως μητέρα, ενώ η άλλη γυναίκα, παρά το γεγονός ότι συμμετέχει από τη γέννηση στην ανατροφή του παιδιού και αποτελεί τον άλλο γονέα στην πραγματική οικογενειακή ζωή, δεν αποκτά αυτομάτως την ίδια νομική σχέση συγγένειας. Η κατάσταση αυτή δεν είναι απλώς μια λεπτομέρεια του οικογενειακού δικαίου. Σημαίνει ότι η πραγματική γονεϊκή σχέση μπορεί να προηγείται της νομικής αναγνώρισής της και ότι ο ένας από τους δύο ανθρώπους που μεγαλώνουν το παιδί χρειάζεται να ακολουθήσει μια πρόσθετη διαδικασία προκειμένου να αποκτήσει πλήρη νομική υπόσταση ως γονέας.

Η εξέλιξη αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία μετά τη νομοθετική αναγνώριση της ισότητας στον γάμο το 2024. Η αλλαγή αυτή αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα προς την ισότητα και τη θεσμική αναγνώριση διαφορετικών μορφών οικογενειακής ζωής. Δεν σημαίνει, όμως, ότι όλα τα ζητήματα που αφορούν τη γονεϊκότητα επιλύθηκαν αυτομάτως. Ειδικότερα, στις περιπτώσεις παιδιών που γεννιούνται μέσω ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, η σχέση του παιδιού με τη γυναίκα που δεν κυοφόρησε δεν δημιουργείται κατ’ ανάγκη αυτομάτως μόνο και μόνο επειδή οι δύο γυναίκες είναι σύζυγοι και μεγαλώνουν μαζί το παιδί.

Η ίδια η Εθνική Αρχή Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής έχει επισημάνει το συγκεκριμένο ζήτημα, διευκρινίζοντας ότι η προσφυγή ζευγαριών γυναικών σε μεθόδους ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής δεν συνεπάγεται αυτομάτως τη δημιουργία συγγένειας του παιδιού και με τις δύο γυναίκες. Έτσι, ενώ η οικογένεια μπορεί να είναι πλήρως συγκροτημένη στην καθημερινή της ζωή, η νομική σχέση του παιδιού με τον δεύτερο γονέα μπορεί να χρειάζεται να θεμελιωθεί μέσω διαφορετικής διαδικασίας.

Στην υπόθεση αυτή, η διαδικασία που ακολουθείται είναι η τεκνοθεσία. Ο όρος έχει σημασία, επειδή περιγράφει μια διαδικασία η οποία, στην προκειμένη περίπτωση, δεν αφορά τη δημιουργία μιας οικογένειας από την αρχή, αλλά την απόκτηση πλήρους νομικής αναγνώρισης μιας γονεϊκής σχέσης που ήδη υπάρχει στην πράξη. Ο άνθρωπος που καλείται να τεκνοθετήσει δεν είναι ένας άγνωστος προς το παιδί ενήλικας που πρόκειται να εμφανιστεί για πρώτη φορά στη ζωή του. Είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται δίπλα του από τη γέννησή του και συμμετέχει καθημερινά στην ανατροφή του. Η τεκνοθεσία, επομένως, δεν έρχεται να δημιουργήσει την οικογένεια αλλά να αποκαταστήσει, εκ των υστέρων, τη νομική της αναγνώριση.

Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει τα στάδια και τις προϋποθέσεις που προβλέπει το ισχύον δίκαιο, μεταξύ των οποίων κοινωνική έρευνα και αξιολόγηση των υποψήφιων θετών γονέων. Η ύπαρξη τέτοιων διαδικασιών έχει έναν σαφή και σημαντικό σκοπό όταν πρόκειται να αποφασιστεί εάν ένας άνθρωπος είναι κατάλληλος να αναλάβει τη φροντίδα ενός παιδιού με το οποίο μέχρι τότε δεν είχε γονεϊκή σχέση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, το ερώτημα αποκτά διαφορετική διάσταση, καθώς δεν πρόκειται για την αξιολόγηση ενός ανθρώπου που πρόκειται να αναλάβει για πρώτη φορά έναν γονεϊκό ρόλο, αλλά για την αξιολόγηση ενός ανθρώπου που ήδη ασκεί αυτόν τον ρόλο στην καθημερινή ζωή του συγκεκριμένου παιδιού.

Ιδιαίτερη ευαισθησία απαιτείται και ως προς την αξιολόγηση της ψυχικής υγείας. Το θεσμικό πλαίσιο της τεκνοθεσίας προβλέπει την εξέταση στοιχείων που αφορούν την υγεία, την προσωπικότητα, τις συνθήκες ζωής και γενικότερα την καταλληλότητα των υποψήφιων γονέων. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε οικογένεια ή κάθε δεύτερος γονέας υποβάλλεται αυτομάτως σε συγκεκριμένης διάρκειας ψυχιατρική παρακολούθηση. Η εξάμηνη προθεσμία που προβλέπεται στο σχετικό πλαίσιο αφορά την κοινωνική έρευνα και την υποβολή της σχετικής έκθεσης και δεν πρέπει να παρουσιάζεται γενικά ως υποχρεωτική εξάμηνη ψυχιατρική παρακολούθηση. Το ουσιαστικό ζήτημα είναι η αναλογικότητα μιας διαδικασίας αξιολόγησης όταν ο άνθρωπος που αξιολογείται έχει ήδη μεγαλώσει το παιδί από τη γέννησή του και η γονεϊκή σχέση του είναι ήδη καθημερινά υπαρκτή.

Από την άποψη του παιδιού, η κατάσταση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Η νομική αναγνώριση και των δύο γονέων δεν αποτελεί απλώς μια συμβολική επιβεβαίωση της οικογενειακής τους ταυτότητας. Συνδέεται με την καθημερινή προστασία του παιδιού, με τη δυνατότητα λήψης αποφάσεων για την υγεία και τη φροντίδα του, με τη γονική μέριμνα, με τα περιουσιακά και κληρονομικά δικαιώματα και με την προστασία του σε περίπτωση σοβαρής ασθένειας, ατυχήματος ή θανάτου ενός από τους ανθρώπους που το μεγαλώνουν. Όσο η γονεϊκή σχέση του ενός από τους δύο γονείς παραμένει σε εκκρεμότητα, δημιουργείται μια πραγματική νομική αβεβαιότητα, η οποία δεν αφορά μόνο τον ενήλικα αλλά και το ίδιο το παιδί.

Η συζήτηση, επομένως, δεν πρέπει να οδηγηθεί σε μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε εκείνους που υποστηρίζουν την προστασία των παιδιών και σε εκείνους που υποστηρίζουν την ισότητα των οικογενειών. Η προστασία των παιδιών και η ισότητα των οικογενειών είναι αλληλένδετες. Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν ένα παιδί προστατεύεται περισσότερο όταν ο άνθρωπος που το μεγαλώνει από τη γέννησή του χρειάζεται να περάσει από μια διαδικασία τεκνοθεσίας ή όταν το νομικό σύστημα διαθέτει έναν τρόπο να αναγνωρίζει εξαρχής και χωρίς περιττή καθυστέρηση τη γονεϊκή σχέση που ήδη υπάρχει.

Η Ελλάδα έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα με τη νομοθετική αναγνώριση της ισότητας στον γάμο, όμως η οικογενειακή ισότητα δεν ολοκληρώνεται με την αναγνώριση της ισότητας στον γάμο. Η ισότητα κρίνεται και από το τι συμβαίνει όταν ένα παιδί γεννιέται, από το ποιοι αναγράφονται ως γονείς του, από το ποιος μπορεί να το εκπροσωπεί, ποιος μπορεί να λαμβάνει αποφάσεις για την υγεία του και ποιος προστατεύεται νομικά ως γονέας σε μια κρίσιμη στιγμή. Η πραγματική ισότητα αποτυπώνεται τελικά όχι μόνο στις μεγάλες νομοθετικές αλλαγές, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο το κράτος καταγράφει και αντιμετωπίζει τις πραγματικές οικογένειες.

Η συγκεκριμένη υπόθεση αναδεικνύει αυτή την αντίφαση με ιδιαίτερα καθαρό τρόπο. Από τη μία πλευρά υπάρχει μια οικογένεια που ζει, μεγαλώνει παιδιά, μοιράζεται ευθύνες και λειτουργεί ως οικογένεια κάθε ημέρα. Από την άλλη υπάρχει ένα νομικό σύστημα που εξακολουθεί να απαιτεί από έναν από τους γονείς να ακολουθήσει μια διαδικασία προκειμένου να αποκτήσει την πλήρη νομική αναγνώριση μιας σχέσης που υπάρχει ήδη από τη γέννηση του παιδιού.

Το ερώτημα που τίθεται, λοιπόν, δεν είναι αν το κράτος πρέπει να προστατεύει τα παιδιά ούτε αν πρέπει να υπάρχουν διαδικασίες ελέγχου στις περιπτώσεις όπου ένας άνθρωπος πρόκειται να αναλάβει για πρώτη φορά την ανατροφή ενός παιδιού. Το ερώτημα είναι εάν η Πολιτεία μπορεί να δημιουργήσει ένα νομικό πλαίσιο που να αναγνωρίζει τις διαφορετικές οικογενειακές πραγματικότητες χωρίς να μετατρέπει την ήδη υπάρχουσα γονεϊκότητα σε μια σχέση που πρέπει κάθε φορά να αποδεικνύεται και να εγκρίνεται εκ των υστέρων.

Η οικογένεια που περιγράφεται εδώ δεν ζητά από την Πολιτεία να της επιτρέψει να γίνει οικογένεια. Είναι ήδη οικογένεια. Δεν ζητά να της δημιουργήσει έναν γονέα. Ο γονέας αυτός υπάρχει ήδη στη ζωή του παιδιού. Ζητά να αναγνωριστεί νομικά η πραγματικότητα που υπάρχει και να αποκτήσει το παιδί την πλήρη προστασία που θα έπρεπε να έχει από την πρώτη ημέρα της ζωής του.

Τελικά, το ζήτημα είναι πολύ μεγαλύτερο από μία διαδικασία τεκνοθεσίας. Αφορά το δικαίωμα μιας οικογένειας να αναγνωρίζεται από την Πολιτεία ως αυτό που είναι. Όταν μια οικογένεια υπάρχει στην πραγματική ζωή, αλλά η οικογενειακή της πραγματικότητα δεν αποτυπώνεται εξαρχής και πλήρως στα επίσημα βιβλία και μητρώα του κράτους, δημιουργείται ένα βαθύ θεσμικό κενό ανάμεσα στην κοινωνική πραγματικότητα και στη νομική της αναγνώριση. Η ισότητα δεν μπορεί να περιορίζεται στην άδεια να υπάρχει μια οικογένεια στην ιδιωτική της ζωή σημαίνει ότι η Πολιτεία οφείλει να την αναγνωρίζει, να την καταγράφει και να προστατεύει όλα τα μέλη της με τον ίδιο τρόπο. Μια οικογένεια που υπάρχει στην κοινωνία δεν μπορεί να θεωρείται ότι υπάρχει μόνο μέχρι εκεί που επιτρέπουν τα βιβλία του κράτους.

T4T — Therapist for Therapist Group

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Fri, 4 Sep 2026 11:50:44 +0300

A space for us who hold the space.

Ένας βιωματικός και αναστοχαστικός χώρος αποκλειστικά για επαγγελματίες ψυχικής υγείας.

Η ψυχοθεραπεία είναι μια συνάντηση, μέσα σε αυτή τη συνάντηση, στο πεδίο που συν-δημιουργείται αναδύονται συνεχώς νέες δυναμικές.

Δεν αντιμετωπίζουμε το θεραπευόμενο πρόσωπο ως αποκομμένο από το πεδίο μέσα στο οποίο ζει.

Η υποκειμενικότητα διαμορφώνεται μέσα σε σχέσεις, ιστορίες, θεσμούς και κοινωνικές συνθήκες. Η ετεροκανονικότητα, ο σεξισμός, η πατριαρχία, η τρανσφοβία, η ομοφοβία και η νευροκανονικότητα δεν βρίσκονται έξω από το θεραπευτικό δωμάτιο διαπερνούν το πεδίο και μπορούν να επηρεάζουν τόσο την εμπειρία του θεραπευόμενου προσώπου όσο και τον τρόπο με τον οποίο εμείς ακούμε, κατανοούμε και παρεμβαίνουμε.

Από μια neuroqueer οπτική, αμφισβητούμε επίσης την ιδέα ότι υπάρχει ένας αυτονόητος, ουδέτερος ή «φυσιολογικός» τρόπος να υπάρχουμε, να σχετιζόμαστε, να επικοινωνούμε ή να επεξεργαζόμαστε την εμπειρία. Εξετάζουμε τι συμβαίνει όταν οι κυρίαρχες νόρμες συναντούν διαφορετικούς τρόπους ύπαρξης και πώς αυτό μπορεί να εμφανίζεται μέσα στη θεραπευτική σχέση, στην επίγνωση και στο όριο επαφής.

Στο T4T μπορούμε να φέρουμε την κλινική μας εργασία και να εξερευνήσουμε όσα συμβαίνουν στο όριο επαφής, στον εαυτό μας και στη θεραπευτική σχέση.

Να παρατηρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο οι προσωπικές μας ιστορίες, οι πεποιθήσεις και οι κοινωνικές μας ενσωματώσεις συναντούν το θεραπευτικό πεδίο, επηρεάζοντας την παρουσία μας, την επίγνωσή μας και τις επιλογές μας ως θεραπευτών.

Ένας χώρος για κλινικό αναστοχασμό, embodied awareness, προσωπική διερεύνηση και βαθύτερη κατανόηση της θεραπευτικής διαδικασίας.

Το T4T είναι:

LGBTQI+ affirmative

Gender affirmative & gender-expansive

Neuroqueer & neurodiversity affirmative

Non-pathologising

Relational & trauma-informed

Gestalt & Focusing informed

Experiential & embodied

Η ομάδα απευθύνεται αποκλειστικά σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας που εργάζονται θεραπευτικά, ανεξάρτητα από την ψυχοθεραπευτική τους προσέγγιση, και επιθυμούν έναν σταθερό χώρο για να εξερευνούν την κλινική τους πρακτική, τη θεραπευτική σχέση και την προσωπική τους εμπειρία μέσα σε αυτή.

Πληροφορίες

Έναρξη: Οκτώβριος 2026, κατόπιν συνεννόησης

Συναντήσεις: 2 δίωρες συναντήσεις τον μήνα

Μορφή: Online group

Ομάδα: έως 7 άτομα

Κόστος: 70 € / μήνα συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ

Aθenian Gestalt

Dr. Parvy Palmou & Maria-Christina Smyrnaiou

697 630 7815

Alt text:

Αφίσα της Aθenian Gestalt για την online ομάδα T4T – Therapist for Therapist Group, αποκλειστικά για επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Η ομάδα εστιάζει στον κλινικό αναστοχασμό, τη θεραπευτική σχέση και τη διερεύνηση του κοινωνικού και πολιτικού πεδίου μέσα από Gestalt, Focusing και neuroqueer affirmative οπτική. Έναρξη Οκτώβριος 2026, δύο δίωρες online συναντήσεις τον μήνα, έως 7 άτομα, 70 ευρώ τον μήνα με ΦΠΑ. Συντονίζουν η Dr. Parvy Palmou και η Maria-Christina Smyrnaiou. Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6976307815.

#T4T #TherapistForTherapist #AffirmativeTherapy #GestaltTherapy #Focusing #Neuroqueer #LGBTQIAffirmative #ClinicalReflection #MentalHealthProfessionals

Η ψευδοεπιστήμη της έκθεσης Cass, της Contagion Theory και της θεωρίας των ορμονών

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Tue, 1 Sep 2026 11:05:48 +0300

Υπάρχει ένα ιδιαίτερα σοβαρό ζήτημα που δεν αφορά μόνο το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και την Ελλάδα: ο τρόπος με τον οποίο συγκεκριμένες επιστημονικές υποθέσεις γύρω από την ταυτότητα φύλου παρουσιάστηκαν ως επιστημονικά δεδομένα και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν για να επηρεάσουν την κλινική πρακτική, την πολιτική υγείας και τελικά τη ζωή τρανς και έμφυλα διαφορετικών ανθρώπων.

Στην Ελλάδα, η θεωρία των προγεννητικών ορμονών έχει υποστηριχθεί δημόσια από Έλληνες ψυχιάτρους μέσα από τηλεοπτικές συνεντεύξεις, ενώ Έλληνες ψυχολόγοι συμμετείχαν στη διαδικασία και στη δημόσια συζήτηση γύρω από το Cass Review. Υπήρξε, δηλαδή, ελληνική παρουσία και ελληνική επιστημονική υποστήριξη αυτής της προσέγγισης.

Γι’ αυτό έχει σημασία να εξετάσουμε τι πραγματικά γνωρίζουμε.

Κυρίως, τι συμβαίνει όταν μια υπόθεση παρουσιάζεται ως επιστημονικό συμπέρασμα πριν επιβεβαιωθεί επαρκώς.

Η θεωρία της «κοινωνικής μετάδοσης»

Μία από τις πιο αμφιλεγόμενες υποθέσεις που έχουν χρησιμοποιηθεί στη σύγχρονη συζήτηση για την ταυτότητα φύλου είναι η λεγόμενη Contagion Theory ή θεωρία της «κοινωνικής μετάδοσης».

Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, η αύξηση των νέων ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ως τρανς ή έμφυλα διαφορετικοί θα μπορούσε να εξηγείται από την επιρροή συνομηλίκων, των κοινωνικών δικτύων, του διαδικτύου ή άλλων κοινωνικών παραγόντων.

Η υπόθεση αυτή έχει αποκτήσει ιδιαίτερη πολιτική και δημόσια σημασία. Όμως η νέα μελέτη σε δίδυμα έρχεται να προσθέσει ένα πολύ διαφορετικό κομμάτι στην εικόνα.

Τι έδειξε η νέα μελέτη σε δίδυμα;

Οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα από 463 ζεύγη διδύμων, αποτελώντας μία από τις πιο εκτεταμένες αναλύσεις αυτού του είδους.

Η βασική λογική των μελετών διδύμων είναι σχετικά απλή: οι μονοζυγωτικοί δίδυμοι έχουν σε μεγάλο βαθμό το ίδιο γενετικό υλικό, ενώ οι διζυγωτικοί δίδυμοι μοιράζονται κατά μέσο όρο περίπου το 50% των γονιδίων τους.

Εάν ένα χαρακτηριστικό παρουσιάζει μεγαλύτερη συμφωνία στους μονοζυγωτικούς από ό,τι στους διζυγωτικούς διδύμους, αυτό αποτελεί ένδειξη ότι οι γενετικοί παράγοντες συμβάλλουν στη διαμόρφωσή του.

Αυτό ακριβώς παρατηρήθηκε.

Από τα 222 ζεύγη μονοζυγωτικών διδύμων, τα 47 ζεύγη, δηλαδή 21,2%, ήταν σύμφωνες ως προς την τρανς ή ευρύτερα έμφυλα διαφοροποιημένη ταυτότητα.

Στους διζυγωτικούς διδύμους, η αντίστοιχη συμφωνία ήταν 21 από τα 241 ζεύγη, δηλαδή 8,7%.

Η διαφορά ήταν στατιστικά σημαντική.

Η συμφωνία, επομένως, ήταν περίπου 2,6 φορές υψηλότερη στους μονοζυγωτικούς από ό,τι στους διζυγωτικούς διδύμους.

Σε σύγκριση με μια εκτιμώμενη συχνότητα περίπου 1% στον γενικό πληθυσμό, τα ευρήματα δείχνουν μια σαφή σχέση ανάμεσα στον βαθμό γενετικής ομοιότητας και στην πιθανότητα συμφωνίας ως προς την έμφυλα διαφοροποιημένη ταυτότητα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι «ένα γονίδιο προκαλεί την τρανς ταυτότητα».

Σημαίνει ότι η γενετική συμβολή δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Όχι μόνο γονίδια, αλλά ούτε και «κοινωνική μετάδοση»

Η μελέτη δεν προτείνει μια απλή γενετική εξήγηση.

Όπως συμβαίνει με πολλά σύνθετα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, οι ερευνητές αναγνωρίζουν την αλληλεπίδραση γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.

Αυτό όμως είναι πολύ διαφορετικό από το να υποστηρίζεται ότι οι τρανς ταυτότητες μπορούν να εξηγηθούν κυρίως ως αποτέλεσμα κοινωνικής επιρροής ή «μετάδοσης».

Η μεγαλύτερη συμφωνία μεταξύ μονοζυγωτικών διδύμων αποτελεί ένδειξη ότι υπάρχει κληρονομική συμβολή.

Επομένως η εικόνα είναι πολύ πιο σύνθετη από το απλοϊκό σχήμα:

«Το είδε στο TikTok, επηρεάστηκε και έγινε τρανς».

Η θεωρία των προγεννητικών ορμονών

Εδώ βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα σημεία της νέας έρευνας.

Μία προηγούμενη μελέτη είχε προτείνει ότι οι προγεννητικές ορμόνες του ενός διδύμου θα μπορούσαν να επηρεάζουν την ανάπτυξη της ταυτότητας φύλου του άλλου.

Η υπόθεση αυτή απέκτησε ιδιαίτερη βαρύτητα στη συζήτηση γύρω από το Cass Review.

Η νέα μελέτη εξέτασε αυτή την υπόθεση σε πολύ μεγαλύτερο δείγμα.

Οι ερευνητές συνέκριναν ζεύγη διδύμων ίδιου και διαφορετικού φύλου κατά τη γέννηση.

Στους διζυγωτικούς διδύμους, όπου μπορούσε να γίνει η συγκεκριμένη σύγκριση, η συμφωνία ήταν 9,2% στα ζεύγη ίδιου φύλου και 8,2% στα ζεύγη διαφορετικού φύλου.

Η διαφορά δεν ήταν στατιστικά σημαντική.

Με άλλα λόγια, η νέα μελέτη δεν βρήκε στοιχεία που να υποστηρίζουν την υπόθεση ότι η προγεννητική ορμονική έκθεση από τον έναν δίδυμο επηρεάζει τον σχηματισμό της ταυτότητας φύλου του άλλου.

Το Cass Review και η συγκεκριμένη υπόθεση

Το Cass Review χρησιμοποίησε προηγούμενα ευρήματα για να δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα στην υπόθεση ότι οι περιβαλλοντικές επιδράσεις κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να αποτελούν πιθανότερη εξήγηση για την ανάπτυξη της δυσφορίας φύλου από ό,τι η γενετική.

Η νέα μελέτη όμως επισημαίνει ότι η προηγούμενη έρευνα είχε πολύ μικρότερο αριθμό διδύμων και σημαντικούς μεθοδολογικούς περιορισμούς.

Ακόμη πιο σημαντικό: οι ίδιοι οι ερευνητές της προηγούμενης μελέτης είχαν επισημάνει την ανάγκη αναπαραγωγής των ευρημάτων τους.

Η νέα μελέτη έκανε ακριβώς αυτό και δεν αναπαρήγαγε το συγκεκριμένο εύρημα.

Αντίθετα, σε πολύ μεγαλύτερο δείγμα, δεν βρέθηκε η διαφορά μεταξύ διδύμων ίδιου και διαφορετικού φύλου που θα αναμενόταν εάν η συγκεκριμένη υπόθεση για τις προγεννητικές ορμόνες ήταν σωστή.

Η αυτοκτονικότητα των τρανς νέων

Ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα είναι η ψυχική υγεία και ο κίνδυνος αυτοκτονικότητας των τρανς και έμφυλα διαφορετικών νέων.

Τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι οι νέοι με δυσφορία ή ασυμφωνία φύλου αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο ψυχικής επιβάρυνσης, αυτοτραυματισμού και αυτοκτονικού ιδεασμού σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Η ανεξάρτητη εξέταση των δεδομένων στο Ηνωμένο Βασίλειο σημειώνει ότι υπάρχουν σοβαροί λόγοι να θεωρείται ο κίνδυνος υψηλός, ενώ παράλληλα επισημαίνει ότι μεγάλο μέρος της υπάρχουσας βιβλιογραφίας για τον κίνδυνο αυτοκτονίας είναι μεθοδολογικά αδύναμο.

Οι παράγοντες που συνδέονται με αυτή την αυξημένη επιβάρυνση περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την προκατάληψη και τον εκφοβισμό, την απομόνωση, τις οικογενειακές συγκρούσεις, καθώς και προβλήματα ψυχικής υγείας όπως η κατάθλιψη και το άγχος.

Εδώ όμως χρειάζεται μια κρίσιμη διευκρίνιση.

Η συζήτηση γύρω από το Ηνωμένο Βασίλειο έχει κατά καιρούς συνδεθεί με ισχυρισμούς ότι υπήρξε μεγάλη αύξηση των αυτοκτονιών μεταξύ νέων που είχαν απευθυνθεί στην υπηρεσία φύλου του Tavistock. Η ανεξάρτητη ανασκόπηση του Louis Appleby, ωστόσο, κατέληξε ότι δεν υπήρξε αύξηση των αυτοκτονιών στην υπηρεσία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κίνδυνος αυτοκτονικότητας δεν είναι πραγματικός. Σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί όταν μετατρέπουμε τον αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονικότητας σε ισχυρισμούς για συγκεκριμένες αιτίες ή για την αποτελεσματικότητα συγκεκριμένων θεραπειών.

Το ίδιο το διαθέσιμο κυβερνητικό υλικό αναγνωρίζει ότι η σχέση ανάμεσα στην αυτοκτονικότητα και στις παρεμβάσεις για τη δυσφορία φύλου παραμένει δύσκολο να αποσαφηνιστεί, καθώς μεγάλο μέρος των δεδομένων είναι χαμηλής ποιότητας και έχει υψηλό κίνδυνο μεροληψίας.

Αυτό έχει τεράστια σημασία.

Δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε την υψηλή αυτοκτονικότητα των τρανς νέων ως επιχείρημα εναντίον των ίδιων των τρανς νέων.

Ούτε μπορούμε να θεωρούμε αυτονόητο ότι η ταυτότητα φύλου αποτελεί την αιτία της αυτοκτονικότητας.

Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη.

Ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται περισσότερη και καλύτερη φροντίδα, όχι λιγότερη.

Όταν μια υπόθεση γίνεται πολιτική

Αυτό είναι το σημείο στο οποίο η συζήτηση ξεφεύγει από το καθαρά ακαδημαϊκό επίπεδο.

Μία επιστημονική υπόθεση είναι υπόθεση.

Δεν γίνεται αυτομάτως επιστημονικό γεγονός επειδή συμπεριλαμβάνεται σε μια μεγάλη έκθεση.

Όταν υτή η υπόθεση χρησιμοποιείται στη συνέχεια για να επηρεάσει την πρόσβαση παιδιών και εφήβων σε υπηρεσίες υγείας, το επίπεδο της επιστημονικής τεκμηρίωσης αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Το ίδιο ισχύει και για τη θεωρία της «κοινωνικής μετάδοσης».

Εάν δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα για να αποδειχθεί ότι η τρανς ταυτότητα «μεταδίδεται» κοινωνικά, τότε η θεωρία δεν μπορεί να μετατρέπεται σε βεβαιότητα και να χρησιμοποιείται ως βάση για περιορισμούς στην υγειονομική φροντίδα.

Η επιστήμη οφείλει να αντέχει στην αναπαραγωγή

Η αξία της νέας μελέτης δεν βρίσκεται στο ότι προσφέρει μια νέα «τελική απάντηση» για την προέλευση της ταυτότητας φύλου.

Δεν το κάνει.

Οι ίδιοι οι ερευνητές αναγνωρίζουν ότι απαιτούνται μεγαλύτερες μελέτες.

Η αξία της βρίσκεται στο ότι ελέγχει μια συγκεκριμένη υπόθεση.

Όταν να αποτέλεσμα δεν αναπαράγεται, αυτό πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.

Η επιστήμη δεν μπορεί να λειτουργεί επιλέγοντας μόνο τα ευρήματα που επιβεβαιώνουν μια ήδη διαμορφωμένη θέση.

Δεν μπορούμε να επικαλούμαστε μια μικρή μελέτη όταν μας εξυπηρετεί και να αγνοούμε μια πολύ μεγαλύτερη μελέτη όταν τα αποτελέσματά της δεν συμφωνούν με την αφήγησή μας.

Οι συνέπειες δεν είναι θεωρητικές

Πίσω από όλες αυτές τις συζητήσεις υπάρχουν πραγματικοί άνθρωποι.

Τρανς παιδιά, έφηβοι και οικογένειες.

Άνθρωποι που περιμένουν να τους ακούσει ένας επαγγελματίας υγείας.

Άνθρωποι που μπορεί να αντιμετωπίσουν καθυστερήσεις, αμφισβήτηση της ταυτότητάς τους ή αποκλεισμό από υπηρεσίες.

Γι’ αυτό η επιστημονική ακρίβεια δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι ζήτημα δεοντολογίας.

Η νέα μελέτη δεν αποδεικνύει ότι η ταυτότητα φύλου είναι «γενετική». Δεν αποδεικνύει ότι το περιβάλλον δεν έχει καμία σημασία. Δεν δίνει μία και μοναδική βιολογική εξήγηση.

Δείχνει όμως ότι υπάρχει σημαντική γενετική συμβολή και ότι δεν βρέθηκαν στοιχεία που να στηρίζουν την υπόθεση της προγεννητικής ορμονικής επίδρασης από τον έναν δίδυμο στον άλλο.

Αυτό είναι ένα σημαντικό δεδομένο που δεν μπορεί να παρακαμφθεί.

Η τρανς ταυτότητα δεν είναι κοινωνική μεταδοτική ασθένεια.

Δεν είναι αποτέλεσμα μιας μόδας.

Δεν είναι κάτι που «κολλάει».

Καμία επιστημονική έκθεση δεν μπορεί να μετατρέψει μια μη επαρκώς τεκμηριωμένη υπόθεση σε επιστημονική αλήθεια.

Πηγές

Το PDF της μελέτης:
Using twin data to examine heritable and intrauterine hormonal influences on transgender and gender diverse identities — Scientific Reports

The Cass Review – Final Report:
Independent Review of Gender Identity Services for Children and Young People – Final Report

Ανεξάρτητη ανασκόπηση για τις αυτοκτονίες στο Tavistock:
Review of suicides and gender dysphoria at the Tavistock and Portman NHS Foundation Trust

The Compassionate Approach to Decolonial Thought

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Wed, 19 Aug 2026 09:46:51 +0300

Στο Athenian Gestalt έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε τους Sheldon Holder, Zena Alrawdah & Sukriti Sharma σε ένα σημαντικό βιωματικό workshop γύρω από την αποαποικιοποιητική σκέψη, τη φυλή, το σώμα και την ταυτότητα.

Σε μια εποχή όπου οι κοινωνικές ανισότητες, οι προκαταλήψεις και οι τρόποι με τους οποίους «διαβάζονται» τα σώματά μας επηρεάζουν βαθιά την εμπειρία του εαυτού και τη σχέση μας με τους άλλους, η δημιουργία χώρου για ουσιαστικό αναστοχασμό και διάλογο είναι ιδιαίτερα σημαντική.

Το workshop μάς δίνει την ευκαιρία να προσεγγίσουμε αυτά τα ζητήματα όχι μόνο διανοητικά, αλλά και μέσα από την ίδια την ενσώματη εμπειρία, με ευαισθησία, περιέργεια και συμπόνια.

Μια συνάντηση που αξίζει να παρακολουθήσουμε, ιδιαίτερα όσα πρόσωπα εργαζόμαστε με ανθρώπους, ταυτότητα, διαφορετικότητα και κοινωνικά ζητήματα.

🌿 The Compassionate Approach to Decolonial Thought

The Racialized Body, Selfing & Society

An experiential workshop exploring identity, race, and healing through embodied, present-moment awareness. No prior knowledge of Gestalt theory required, all are welcome.

📅 Sunday, September 27

🕐 12:00 PM ET (North America) | 7:00 PM Greece (EU)

💻 Online via Zoom, link sent upon registration

💶 60€ Early Bird / 70€ after Sept 16

💳 We accept payment via Wise, an easy, fee-free way to pay internationally with no hidden costs.

Facilitated by Sheldon Holder, Zena Alrawdah & Sukriti Sharma

Hosted by Athenian Gestalt & Dr. Parvy Palmou

👉 Register: https://forms.gle/ZNL2n3nHDoqJkiTWA

💳 Pay: https://wise.com/pay/r/gbCPcT_c_XL4ZY4

#DecolonialThought #CompassionatePractice #TherapyTraining #RacialHealing #AthenianGestalt

Gender Identity and Expression in the Emerging Field: A Gestalt Perspective

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Wed, 10 Jun 2026 11:42:12 +0300

New Workshop with IAAGT Continuing Professional Development Chair, Dr. Parvy Palmou PhD (they/them)

Gender Identity and Expression in the Emerging Field: A Gestalt Perspective

📅 Saturday, 11 July 2026

🕕 17:00 London · 12:00 New York · 19:00 Athens

An introductory workshop for IAAGT members and non-members alike. We explore gender not as a fixed trait, but as a dynamic, co-created process at the boundary of contact and what that means for our work as therapists.

🔗 Register via the link below

👉 Registration Form: https://forms.gle/RXsLR3h3wqSHzLF79

Hosted on Zoom · Open to all

#GestaltTherapy #IAAGT #GenderIdentity #TransAffirmingCare #QueerTherapy #GestaltCommunity #ContinuingEducation #TherapistCommunity #GenderExpression #AθenianGestalt

Παρουσίαση βιβλίου «Φύλα, Μορφές και Διαμορφώσεις»

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Sun, 7 Jun 2026 14:20:02 +0300

Με πολλή χαρά σας προσκαλούμε στην παρουσίαση του νέου μας βιβλίου «Φύλα, Μορφές και Διαμορφώσεις», την Κυριακή 28 Ιουνίου 2026, στις 19:00, στο Mojo Club στην Αθήνα.

Το βιβλίο αυτό δεν είναι μόνο μια προσωπική συγγραφική διαδρομή. Είναι το αποτέλεσμα πολλών χρόνων κλινικής πράξης, εκπαίδευσης, έρευνας, συνεργασιών και συναντήσεων με ανθρώπους που μοιράστηκαν τις εμπειρίες και τις ιστορίες τους.

Την εκδήλωση θα συντονίσει η μοναδική Kangela Tromokratisch, ενώ για το βιβλίο θα μιλήσουν η Άννα Απέργη-Κωνσταντινίδη, ο Κίμων Μελικέρτης και ο Νικόλαος Κυπριωτάκης, πρόσωπα που εκτιμώ βαθιά και που έχουν συμβάλει ουσιαστικά στον διάλογο για τη συμπερίληψη, την ψυχική υγεία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Οι ομιλίες θα ολοκληρωθούν με μια ιδιαίτερη παρέμβαση-έκπληξη από την Kangela Tromokratisch, η οποία θα προσεγγίσει ένα από τα πιο σημαντικά θέματα που διατρέχουν τις σελίδες του βιβλίου μέσα από τη δική της ξεχωριστή ματιά.

Μετά τις εισηγήσεις θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με το κοινό, γιατί πιστεύω πως τα βιβλία αποκτούν πραγματική ζωή όταν γίνονται αφορμή για συνάντηση, διάλογο και ανταλλαγή εμπειριών.

Θα είναι μεγάλη χαρά να συναντηθούμε από κοντά. 📚

#angelakispublications #angelakisbooks #newrelease #gestalt

"Φύλα Μορφές και Διαμορφώσεις: Εγχειρίδιο Επιβεβαιωτικής Θεραπείας Gestalt & Focusing"

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Sun, 7 Jun 2026 14:16:46 +0300

Το πρώτο εγχειρίδιο του είδους του στην ελληνική βιβλιογραφία που συνθέτει την επιβεβαιωτική ψυχοθεραπεία με τις προσεγγίσεις Gestalt και Focusing, συγκροτώντας ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο θεωρίας και βιωματικής πράξης. Βασισμένο σε περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια κλινικής, εκπαιδευτικής και βιωμένης εμπειρίας, το έργο αυτό αναδύεται μέσα από τη ζωντανή συνάντηση με τρανς, μη-δυαδικά, φυλοδιαφορετικά και ίντερσεξ πρόσωπα, καθώς και από τη διαρκή διαλογική σχέση θεραπευτικής διαδικασίας και πεδίου. Εδράζεται στην αναγνώριση των επιπτώσεων της ετεροκανονικότητας και των κανονιστικών πλαισίων φύλου στη διαμόρφωση της εμπειρίας, δίνοντας έμφαση σε τρόπους ύπαρξης που αναπτύσσονται έξω από το δίπολο του φύλου. Προσφέρει εννοιολογικά εργαλεία, βιωματικές ασκήσεις και κλινικές κατευθύνσεις για τη δημιουργία θεραπευτικών χώρων ασφάλειας, επίγνωσης και ενδυνάμωσης, όπου η διαφορετικότητα γίνεται πηγή νοήματος και όχι παθολογίας.

Απευθύνεται όχι μόνο σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας, αλλά και σε θεραπευόμενα πρόσωπα, καθώς και σε κάθε άτομο που ενδιαφέρεται για την ψυχοθεραπεία και την ανθρώπινη ποικιλομορφία πέρα από κανονιστικά δίπολα.

Στη δημιουργία του βιβλίου έχουν συμβάλλει:

Maria-Christina Smyrnaiou Επιστημονική Επιμέλεια-Κείμενο

Άννα Απέργη, Judy Moore, Νικόλαος Κυπριωτάκης
Κείμενα-Υλικό

Σχολιασμός: Σταύρος Μπουφίδης, Kimon Melikertis

Marialena Katsoura
Φιλολογική Επιμέλεια

& η εξαιρετική ομάδα:
Εκδόσεις Αγγελάκη

Διαθέσιμο για προπαραγγελία σε τιμή έκπτωσης:Φύλα-μορφές και διαμορφώσεις

Gender Hyperreality: Επεκτάσεις και Διαμορφώσεις στον Ψηφιακό Κόσμο

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Fri, 22 May 2026 07:59:31 +0300

Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ όλο και περισσότερο ότι οι συζητήσεις γύρω από το φύλο έχουν αλλάξει ριζικά. Παλαιότερα, ακόμη και μέσα στις LGBTQI+ κοινότητες, η συζήτηση αφορούσε κυρίως την αποδοχή, την ορατότητα ή το δικαίωμα ύπαρξης. Σήμερα όμως, ιδιαίτερα μέσα στην ψηφιακή εποχή, το φύλο δεν βιώνεται μόνο ως προσωπική ή κοινωνική πραγματικότητα αλλά και ως εικόνα, αφήγηση, αισθητική και διαδικτυακή παρουσία.

Το φύλο αρχίζει να υπάρχει ταυτόχρονα μέσα από το βίωμα και μέσα από την αναπαράσταση του.

Ίσως αυτή η νέα μορφή ψηφιακά διαμεσολαβημένης έμφυλης εμπειρίας θα μπορούσε να περιγραφεί ως μια μορφή “Hypergender” ή "Meta-Gender", δηλαδή ως μια εμπειρία φύλου που συγκροτείται ταυτόχρονα μέσα από το σώμα, την κοινωνική εμπειρία και τη συνεχή ψηφιακή αναπαράσταση του εαυτού.

Η ψηφιακή εποχή δεν άλλαξε μόνο τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται το φύλο αλλά και τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο συγκροτείται η εμπειρία του εαυτού. Η ταυτότητα δεν οργανώνεται πλέον αποκλειστικά μέσα από το σώμα, την οικογένεια ή τους κοινωνικούς θεσμούς. Διαμορφώνεται όλο και περισσότερο μέσα από ψηφιακές εικόνες, online κοινότητες, avatars, αλγοριθμικές πλατφόρμες και συνεχή ορατότητα. Στην εποχή των social media και των avatar-based περιβαλλόντων, μεγάλο μέρος της έμφυλης εμπειρίας περνά πλέον μέσα από οθόνες. Το άτομο δεν εκφράζει απλώς το φύλο του. Συχνά το διαμορφώνει, το επιμελείται, το φωτογραφίζει, το παρουσιάζει και το επικοινωνεί με τρόπους που θυμίζουν ψηφιακή περσόνα ή avatar. Αυτό δεν σημαίνει ότι η εμπειρία είναι λιγότερο πραγματική. Για πολλά τρανς, non binary και gender diverse άτομα, η διαδικτυακή παρουσία αποτελεί συχνά τον πρώτο χώρο όπου μπορούν να υπάρξουν με μεγαλύτερη ασφάλεια, ορατότητα και ελευθερία. Ταυτόχρονα όμως, η ψηφιακή εποχή δημιουργεί και νέες μορφές πίεσης. Η έμφυλη εμπειρία αρχίζει να συνδέεται όλο και περισσότερο με την ορατότητα και την αναγνωσιμότητα. Πολλά άτομα αισθάνονται ότι χρειάζεται να «εξηγούν» συνεχώς το φύλο τους, να το παρουσιάζουν με συγκεκριμένο τρόπο ή να το κάνουν κατανοητό μέσα από εικόνες, λέξεις και online παρουσία. Έτσι, το φύλο δεν βιώνεται μόνο ως εσωτερική εμπειρία αλλά και ως μια συνεχής διαδικασία σχέσης με το βλέμμα των άλλων.

Στη δική μου κλινική εμπειρία, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, έρχομαι όλο και συχνότερα σε επαφή με νέες μορφές έμφυλης έκφρασης που φαίνεται να οργανώνονται αρχικά μέσα από ένα online αποτύπωμα του εαυτού. Αυτό εμφανίζεται συχνά σε νευροδιαφορετικά πρόσωπα, ace spectrum πρόσωπα αλλά και σε νεότερα τρανς και non binary άτομα, τα οποία φαίνεται να χρησιμοποιούν το ψηφιακό περιβάλλον ως έναν πιο ασφαλή και λιγότερο περιοριστικό χώρο εξερεύνησης της ταυτότητας και της έκφρασης φύλου. Σε αρκετές περιπτώσεις, η πρώτη εμπειρία ελευθερίας φύλου δεν εμφανίζεται αρχικά στο φυσικό σώμα αλλά στο avatar. Η διαδικτυακή εικόνα λειτουργεί σαν μεταβατικός χώρος πειραματισμού, projection και αυτοαναγνώρισης. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές από αυτές τις κοινότητες οργανώνονται γύρω από αισθητικές, φαντασιακές ή υβριδικές μορφές ύπαρξης, όπως οι furry κοινότητες, οι avatar-based gaming κοινότητες, οι VTuber κουλτούρες ή άλλες μορφές ψηφιακής περσόνας.

Σε πολλές από αυτές τις μορφές ψηφιακής έκφρασης, τα avatars δεν διαθέτουν καν σαφή βιολογικά ή γεννητικά χαρακτηριστικά. Το φύλο δεν παρουσιάζεται απαραίτητα μέσα από τη βιολογική κατηγοριοποίηση του σώματος αλλά περισσότερο μέσα από ενέργεια, αισθητική, συμπεριφορά, χρώμα, φωνή, συναίσθημα και συμβολισμό. Η έμφυλη παρουσία οργανώνεται έτσι περισσότερο ως εμπειρία και λιγότερο ως ανατομική αναγκαιότητα. Αυτό φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σημασία για αρκετά νευροδιαφορετικά πρόσωπα αλλά και για άτομα στο ace spectrum, τα οποία συχνά περιγράφουν ότι οι παραδοσιακές κοινωνικές νόρμες γύρω από το φύλο και τη σεξουαλικότητα βιώνονται ως υπερβολικά περιοριστικές, φορτισμένες ή δύσκολες στην embodied επεξεργασία τους. Το ψηφιακό περιβάλλον και οι avatar-based μορφές παρουσίας επιτρέπουν συχνά μια πιο σταδιακή, ασφαλή και συμβολική διερεύνηση της έμφυλης εμπειρίας και του φάσματος της σεξουαλικότητας. Σε αρκετές περιπτώσεις, η σύνδεση με το φύλο ή με πτυχές της σεξουαλικότητας δεν ξεκινά μέσα από το φυσικό σώμα αλλά μέσα από το avatar. Η διαδικτυακή περσόνα λειτουργεί σαν μεταβατικός χώρος εξερεύνησης, projection και αυτοαναγνώρισης, επιτρέποντας στο άτομο να δοκιμάσει μορφές ύπαρξης που ίσως δεν θα ένιωθε ακόμη ασφαλές να εκφράσει offline. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το avatar δεν αποτελεί απλώς «εικόνα» αλλά έναν πιθανό χώρο ανάπτυξης νέων μορφών embodied ταυτότητας και σχέσης με τον εαυτό.

To Avatar για πολλά πρόσωπα αποτελλεί το πρώτο ασφαλές βήμα φυλομετάβασης.

Έρευνες πάνω στις online LGBTQI+ κοινότητες δείχνουν ότι τα ψηφιακά περιβάλλοντα λειτουργούν συχνά ως χώροι identity exploration, belonging και ασφαλέστερης έκφρασης του φύλου και της σεξουαλικότητας, ιδιαίτερα για νεότερα LGBTQI+ πρόσωπα που βιώνουν κοινωνική απομόνωση ή δυσκολία έκφρασης offline. Αντίστοιχα, μελέτες πάνω στις furry κοινότητες δείχνουν ότι πολλά άτομα βιώνουν τα avatars και τις fursonas ως επεκτάσεις ή συμβολικές εκδοχές του εαυτού τους, οι οποίες επιτρέπουν μεγαλύτερη ελευθερία ταυτότητας, κοινωνικής σύνδεσης και αυτοέκφρασης. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, θεωρώ ότι ίσως βρισκόμαστε κοντά και στη δημιουργία νέων μορφών “digital introjects”, δηλαδή νέων ψηφιακά διαμορφωμένων ενδοβαλλόμενων μοτίβων ταυτότητας και σχέσης με το φύλο. Στην κλασική Gestalt θεωρία, τα introjects αναφέρονται σε στοιχεία, κανόνες ή αφηγήσεις που το άτομο απορροφά από το περιβάλλον χωρίς οργανική αφομοίωση. Στη σύγχρονη ψηφιακή πραγματικότητα όμως, αυτά τα introjects φαίνεται να διαμορφώνονται πλέον όχι μόνο από την οικογένεια, το σχολείο ή την κοινωνία αλλά και από online κοινότητες, aesthetics, αλγοριθμικά πρότυπα και ψηφιακές μορφές αναγνώρισης.

Η ψηφιακή φυλομετάβαση προηγείται της κοινωνικής.

Η ελληνική πραγματικότητα παρουσιάζει μια ιδιαίτερη αντίφαση. Από τη μία πλευρά, η κοινωνία εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να λειτουργεί μέσα από παραδοσιακά και βιολογικά μοντέλα κατανόησης του φύλου. Από την άλλη, οι νεότερες γενιές μεγαλώνουν μέσα σε μια παγκόσμια ψηφιακή κουλτούρα όπου οι έμφυλες ταυτότητες πολλαπλασιάζονται, μεταβάλλονται και επαναδιατυπώνονται καθημερινά. Πολλά LGBTQI+ άτομα στην Ελλάδα βιώνουν σήμερα το φύλο τους ανάμεσα σε δύο κόσμους: έναν τοπικό κόσμο κοινωνικού ελέγχου και έναν ψηφιακό κόσμο αυξημένης ορατότητας και συνεχούς αυτοπαρουσίασης. Με αυτό τον τρόπο αναδύεται μια νέα πολικότητα που πλέον ξεφεύγει απο το ανατομικό φύλο και την ταυτότητα φύλου,μια πολικοτήτα που διαθέτει όχι μόνο ψυχονευρολογικό αλλά και ψηφιακό imprint.

Αυτό που αναδύεται μέσα από αυτή τη νέα πραγματικότητα δεν είναι η «εξαφάνιση» του φύλου αλλά η επέκτασή του πέρα από τα παραδοσιακά όρια του βιολογικού ντετερμινισμού. Το Hypergender δεν αρνείται το σώμα ούτε τη βιωμένη εμπειρία. Αντίθετα, αναδεικνύει ότι η ανθρώπινη εμπειρία του φύλου ήταν πάντοτε πιο σύνθετη από ό,τι επέτρεπαν τα αυστηρά δυαδικά και βιολογικά μοντέλα να αναγνωριστεί. Μέσα από τη σκοπιά της Affirmative Gestalt & Focusing Ψυχοθεραπείας based on GSRD Principles, το φύλο προσεγγίζεται ως ζωντανή εμπειρία και όχι ως παθολογία ή προκαθορισμένη κατηγορία. Η έμφαση δίνεται στη βιωμένη εμπειρία, στο felt sense, στη σωματική επίγνωση και στη δυνατότητα του ατόμου να αναπτύξει αυθεντική επαφή με τον εαυτό του μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που συχνά επιχειρεί να περιορίσει ή να προκαθορίσει την ύπαρξη.

Η ανάδυση των ψηφιακών μορφών έκφρασης φύλου δεν αποτελεί «απώλεια της πραγματικότητας». Αποτελεί μία ακόμη μορφή ανθρώπινης επιτέλεσης, επικοινωνίας και αναζήτησης ταυτότητας μέσα στις συνθήκες της σύγχρονης ζωής. Το avatar, η ψηφιακή παρουσία και η online επιτέλεση φύλου δεν αναιρούν την embodied εμπειρία, αντιθέτα μπορούν να ενισχύσουν το βίωμα του queerbodiment. Αποκαλύπτουν ότι η ανθρώπινη ταυτότητα συγκροτείται πάντοτε μέσα από τη σχέση ανάμεσα στο σώμα, το βλέμμα των άλλων, την κοινωνία και τη δυνατότητα του ανθρώπου να αφηγείται εκ νέου τον εαυτό του.

Πηγές – Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Palmou, P. (2026, in press). Φύλα, Μορφές και Διαμορφώσεις. Εκδόσεις Αγγελάκη.

Safe Spaces in Online Places: Social Media and LGBTQ Youth
Social Media Use and Health and Well-being of LGBTQ Youths
Exploring Gender Diverse Young Adults’ Gender Identity Development Through Online Communities
Community and Malleable Identity in the Furry Fandom
World Professional Association for Transgender Health (WPATH)

Η Οδύσσεια του σεξουαλικού προσανατολισμού, της ταυτότητας και της έκφρασης φύλου, ο Κανένας και το νησί των Λωτοφάγων

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Wed, 11 Mar 2026 16:12:00 +0200

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια στο Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών επισημαίνουμε τις επικίνδυνες πρακτικές των λεγόμενων θεραπειών μεταστροφής. Από νωρίς προσπαθήσαμε να επιστήσουμε την προσοχή της πολιτείας, των γιατρών και των επαγγελματιών ψυχικής υγείας σε αυτό το φαινόμενο. Ιδιαίτερα πριν αρχίσει να εδραιώνεται το επιβεβαιωτικό μοντέλο, τουλάχιστον στους χώρους όπου δραστηριοποιούμαστε, οι πρακτικές μεταστροφής αποτελούσαν σε μεγάλο βαθμό την κανονικότητα. Ήταν η κανονικότητα με την οποία αντιμετωπίζονταν πολλά ΛΟΑΤΚΙ πρόσωπα σε πολλαπλούς χώρους.

Παρά τις καταγγελίες και τις μαρτυρίες που έχουν δημοσιοποιηθεί όλα αυτά τα χρόνια, είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι σχεδόν ποτέ δεν έχουμε ακούσει να έχει διαγραφεί κάποιος επαγγελματίας από κάποιον επιστημονικό σύλλογο για τέτοιες πρακτικές, ούτε καν να έχει υποστεί σοβαρή δημόσια επίκριση. Αυτό γεννά ένα απλό αλλά κρίσιμο ερώτημα.

Αν κανείς δεν κάνει θεραπείες μεταστροφής, τότε ποιος τις κάνει;

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η πολιτεία δεν έχει λάβει ουσιαστικά μέτρα για το ζήτημα. Ο νόμος δεν είναι αρκετός και έχει τρύπες. Ταυτόχρονα υπάρχουν ακόμη και δημόσιες διαδικτυακές παρουσίες που προωθούν τέτοιες πρακτικές, όπως το site Omofylofilia.gr, με έναν παραπλανητικό τίτλο που μπορεί να προσεγγίζει ακόμη και ανήλικα άτομα και να τα κατευθύνει προς πρακτικές μεταστροφής. Η σελίδα αυτή ανήκει στην εκκλησία και δεν γνωρίζουμε τι άλλο μπορεί να συμβαίνει μέσα από τέτοιες δομές ούτε πώς χρησιμοποιούνται οι επαφές που δημιουργούνται με ευάλωτα άτομα. Οι καταγγελίες ομως δεν αφορούν μόνο την εκκλησία.

Το ερώτημα παραμένει, τι συμβαίνει μέσα στον χώρο των επαγγελματιών ψυχικής υγείας. Αν πράγματι κανείς δεν εφαρμόζει τέτοιες πρακτικές, πώς γίνεται η Ελλάδα να εμφανίζεται στις πρώτες θέσεις στην Ευρώπη ως προς τις εμπειρίες θεραπειών μεταστροφής;

Συχνά ακούμε κριτική κυρίως προς την ψυχανάλυση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι πρακτικές αυτές περιορίζονται σε μία μόνο θεραπευτική προσέγγιση. Ωστόσο πολλές από τις καταγγελίες που έχουν φτάσει σε εμάς προέρχονται από εμπειρίες μέσα σε ψυχαναλυτικά πλαίσια. Αυτό δεν σημαίνει ότι το φαινόμενο περιορίζεται εκεί, καθώς πρακτικές μεταστροφής μπορούν να εμφανιστούν σε οποιαδήποτε θεραπευτική προσέγγιση.

Κάθε φορά που επισημαίνουμε τέτοιες περιπτώσεις ακούμε συνήθως δύο απαντήσεις. Η πρώτη είναι ότι όσοι τις εφαρμόζουν λένε ότι είναι ψυχαναλυτές αλλά δεν είναι πραγματικοί. Η δεύτερη είναι ότι αυτά δεν συμβαίνουν στη συγκεκριμένη προσέγγιση. Όταν όμως αυτό επαναλαμβάνεται από πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις, το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο πιεστικό.

Τελικά πού συμβαίνουν αυτές οι πρακτικές;

Υπάρχει συχνά ένα άτυπο συμβόλαιο σιωπής. Ένα νησί λωτοφάγων όπου η μνήμη φαίνεται να χάνεται. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ακόμη και μέσα σε θεραπευτικούς κύκλους, όταν εντοπίζονται κακοποιητικές πρακτικές, συχνά αποσιωπώνται. Η σιωπή όμως δημιουργεί συνενοχή. Όσοι αρνούνται να αναγνωρίσουν το πρόβλημα ή αποφεύγουν να τοποθετηθούν συμβάλλουν στη διαιώνισή του.

Η ψυχοθεραπευτική και ψυχολογική κοινότητα χρειάζεται να προχωρήσει σε ουσιαστική αυτοκριτική. Χρειάζεται να διερευνηθεί τι πραγματικά συμβαίνει με τις πρακτικές μεταστροφής αλλά και πώς δημιουργείται αυτή η συλλογική αμνησία. Δεν είναι λίγες οι φορές που άτομα τα οποία έχουν εκφράσει δημόσια κακοποιητικό λόγο εναντίον ΛΟΑΤΚΙ ανθρώπων καλούνται κανονικά σε συνέδρια ή δημόσιες εκδηλώσεις, ακόμη και σε μεγάλα ιδρύματα, παρότι έχουν καταγγελθεί από τρανς ακτιβιστές για απόπειρες θεραπείας μεταστροφής.

Το ερώτημα λοιπόν είναι σαφές. Έχει πραγματικά εκπαιδευτεί η επαγγελματική κοινότητα πάνω στο τι είναι οι θεραπείες μεταστροφής; Έχουν προσκληθεί ειδικοί με τεκμηριωμένη γνώση για να εκπαιδεύσουν επαγγελματικούς συλλόγους και επιστημονικές ενώσεις;

Τα μικρά σεμινάρια με ΛΟΑΤΚΙ σημαιάκια δεν είναι αρκετά για την καταπολέμιση φαινομένων που παίζουν με την ανρώπινη υποσταση.

Συχνά ακούμε και ένα ακόμη επιχείρημα, ότι η απαγόρευση των θεραπειών μεταστροφής θα ήταν δήθεν αντίστοιχη με την απαγόρευση της συναίνεσης στο BDSM. Το επιχείρημα αυτό δείχνει μια βαθιά σύγχυση γύρω από την έννοια της συναίνεσης και της ενημερωμένης συναίνεσης. Ένα άτομο δεν μπορεί να δώσει ενημερωμένη συναίνεση σε μια πρακτική που είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι δεν λειτουργεί και αποτελεί απάτη. Το BDSM είναι μια υπαρκτή πρακτική μεταξύ ενηλίκων με συναίνεση η οποία λειτουργεί. Η αλλαγή του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου δεν είναι.

Δεν μπορεί κάποιος να συναινέσει σε κάτι που είναι αδύνατο. Αν κάποιος σας έλεγε να υποβληθείτε σε μια χειρουργική επέμβαση που δεν πρόκειται να θεραπεύσει την ασθένειά σας αλλά σας ζητούσε να δώσετε συναίνεση με την υπόσχεση ότι θα θεραπευτείτε, θα το απορρίπτατε αμέσως.

Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα των θεραπειών μεταστροφής.

Η κατάσταση σήμερα έχει γίνει ιδιαίτερα ανησυχητική. Όσοι εργαζόμαστε εδώ και πολλά χρόνια πάνω στο θέμα γνωρίζουμε ότι τα πράγματα δεν πηγαίνουν απαραίτητα καλύτερα, σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα φαίνεται να χειροτερεύουν.

Το πιο ανησυχητικό ερώτημα παραμένει το ίδιο. Ποιος λογοδότησε για όσα έχουν συμβεί όλα αυτά τα χρόνια. Ποιος τιμωρήθηκε για πρακτικές μεταστροφής. Και πώς γίνεται ενώ υπάρχουν τόσες εμπειρίες και καταγγελίες να φαίνεται ότι κανένας δεν γνωρίζει κανέναν.

Σαν τον Οδυσσέα που συστήθηκε ως Κανένας, έτσι και εδώ εμφανίζεται συνεχώς ένας αόρατος δράστης. Ένας «κανένας» που κάνει θεραπείες μεταστροφής, αλλά δεν ανήκει πουθενά, δεν ελέγχεται από κανέναν και δεν λογοδοτεί σε κανέναν.

Ίσως έχει έρθει η στιγμή η κοινότητα των επαγγελματιών ψυχικής υγείας να αναρωτηθεί σοβαρά τι συμβαίνει τελικά με αυτόν τον «κανέναν». Γιατί όταν κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη, το πρόβλημα δεν εξαφανίζεται, απλώς συνεχίζει να υπάρχει μέσα στη σιωπή που καλύπτεται απο πέπλα δεοντολογίας.

Το Queer το Εξώτερον

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Fri, 23 Jan 2026 09:28:00 +0200

Πάρβη Πάλμου

Τι συμβαίνει όταν το Queerness γίνεται αποδεκτό ως έννοια, αλλά όχι ως σώμα;

Εισαγωγή

Στα σύγχρονα πανεπιστήμια και επαγγελματικά περιβάλλοντα, το queer έχει αποκτήσει θέση ως έγκυρος θεωρητικός λόγος. Όροι όπως queer theory και φεμινισμός συζητούνται ανοιχτά σε σεμινάρια και συνέδρια. Παρατηρείται όμως ένα παράδοξο. Ενώ το queer γίνεται δεκτό στο επίπεδο της θεωρίας, η ενσώματη παρουσία και η επιτέλεσή του συχνά αντιμετωπίζεται ως ανεπιθύμητη ή ανάρμοστη. Πολλά queer πρόσωπα που εργάζονται σε θεσμούς, σε ακαδημαϊκούς χώρους, σε υπηρεσίες υγείας, σε ψυχοθεραπευτικά περιβάλλοντα, νιώθουν ότι χρειάζεται να αποσιωπούν ή να μετριάζουν την ταυτότητά τους για να θεωρούνται επαγγελματίες. Σε ορισμένα πλαίσια, η αποκάλυψη μιας queer ταυτότητας εκλαμβάνεται ως παραβίαση επαγγελματικών ορίων, σαν το queer να μην αναγνωρίζεται ως ταυτότητα, αλλά να μειώνεται σε κάτι ακατάλληλο που αφορά αποκλειστικά το σεξ. Έτσι, οι ανοιχτά queer παρουσίες ωθούνται μεταφορικά στο σκότος το εξώτερον, δηλαδή εκτός του κύκλου της αποδεκτής κανονικότητας.

Το παρόν άρθρο εξετάζει αυτή την αντίφαση. Αναλύει έννοιες όπως το passing και το covering, δηλαδή τρόπους με τους οποίους LGBTQI πρόσωπα αποκρύπτουν ή μετριάζουν την ποικιλομορφία τους. Εξετάζει επίσης την ομοκανονικότητα, homonormativity, και τις πολιτικές ευπρέπειας, respectability politics, δηλαδή τις πιέσεις για συμμόρφωση με ετεροκανονικά πρότυπα σεβαστού βίου. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον ρόλο των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, στο πώς αναπαράγουν ή αμφισβητούν αυτά τα φαινόμενα, στο πώς μπορούν να σταθούν θεραπευτικά, δεοντολογικά και πολιτικά, χωρίς να μετατρέπουν την κανονικοποίηση σε θεραπευτικό ιδανικό.

Στο κέντρο του κειμένου βρίσκεται ένα ερώτημα. Τι συμβαίνει όταν το queerness επιτρέπεται ως θεωρητικός όρος, αλλά όχι ως ενσώματη, βιωμένη εμπειρία έκφρασης φύλου.

Τι εννοούμε εδώ με το Queerness;

Στο άρθρο αυτό, το queerness χρησιμοποιείται ως όρος που περιγράφει ένα φάσμα εμπειριών, σωμάτων, σχέσεων, εκφράσεων φύλου και σεξουαλικότητας, που δεν χωρά ή δεν θέλει να χωρέσει στα κανονιστικά σχήματα. Δεν υπονοείται ότι όλα τα queer πρόσωπα έχουν μια συγκεκριμένη αισθητική ή μια έντονη εξωτερική έκφραση. Το queerness δεν είναι dress code. Είναι τρόπος ύπαρξης, σχέσης, θέσης στο πεδίο, που μπορεί να είναι ορατός ή μη ορατός, ήσυχος ή έντονος, διακριτικός ή εκφραστικός.

Υπάρχουν όμως πολλές περιπτώσεις όπου ένα πρόσωπο θα ήθελε να εκφραστεί πιο ελεύθερα και δεν το κάνει, όχι από αδιαφορία, αλλά από φόβο, επαγγελματικό ρίσκο, ανάγκη αποδοχής, ανάγκη επιβίωσης. Αυτό το άρθρο μιλά κυρίως για αυτές τις περιπτώσεις. Μιλά για την ένταση ανάμεσα στην επιθυμία έκφρασης και στους κανόνες του πεδίου που τιμωρούν την έκφραση, ακόμη και όταν επαινούν τον λόγο περί συμπερίληψης.

Passing και Covering, όταν η αποδοχή αφορά μόνο τον λόγο

Στις δεκαετίες πριν την εξάπλωση των κινημάτων απελευθέρωσης, πολλά LGBTQI πρόσωπα πιέζονταν ανοιχτά να μεταστρέψουν ή να θεραπεύσουν τη σεξουαλικότητά τους. Με την πρόοδο των δικαιωμάτων, αυτή η βάναυση απαίτηση μεταστροφής υποχώρησε, δίνοντας τη θέση της σε μια άλλη απαίτηση, την απαίτηση για passing. Passing σημαίνει να περνάει κανείς ως ετεροφυλόφιλος και cis, κρύβοντας πλήρως την ταυτότητά του. Είναι μια στρατηγική απόκρυψης που έχει ιστορία, πολιτική και κόστος.

Στη συνέχεια, εμφανίζεται μια πιο λεπτή, αλλά εξίσου πιεστική πρακτική, το covering. Covering σημαίνει να χαμηλώνεις τον τόνο μιας κοινωνικά δυσμενώς κρυμμένης ταυτότητας, ώστε να ταιριάζει στο κυρίαρχο ρεύμα. Σε αντίθεση με το passing, εδώ δεν απαιτείται να αρνηθείς ότι είσαι queer, απαιτείται να μην το δείχνεις. Είναι το γνώριμο κοινωνικό μήνυμα, εντάξει μπορείς να είσαι queer, αλλά μην μας το φέρνεις μπροστά μας.

Το covering εμφανίζεται σε πολλές μορφές. Εμφανίζεται στην εμφάνιση, όταν ένα πρόσωπο αποφεύγει στοιχεία που νιώθει ότι θα διαβαστούν ως πολύ queer. Εμφανίζεται στη συμμετοχή σε κοινότητες, όταν αποφεύγονται χώροι, εκδηλώσεις ή πολιτισμικές αναφορές της LGBTQI κουλτούρας. Εμφανίζεται στον ακτιβισμό, όταν αποφεύγεται η πολιτική τοποθέτηση γιατί θα θεωρηθεί υπερβολική ή ενοχλητική. Εμφανίζεται στη συναναστροφή, όταν περιορίζονται δημόσιες εκδηλώσεις σχέσης, στοργής, οικειότητας, όταν αποφεύγεται να φανεί ποιό είναι το σημαντικό πρόσωπο στη ζωή ενός ατόμου.

Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία μιας ιεραρχίας ανάμεσα σε καλά και κακά queer πρόσωπα, ανάλογα με το πόσο αφομοιώνονται σε ετεροκανονικά πρότυπα. Τα διακριτικά, αυτά που δείχνουν όμοια με τους στρέιτ, επιβραβεύονται ως κοινωνικά αποδεκτά. Όσα είναι πιο εμφανή, πιο εκφραστικά, πιο μη συμμορφωμένα, αντιμετωπίζονται ως προβληματικά. Έτσι, ακόμη και μετά το coming out, ένα πρόσωπο μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπο με νέες απαιτήσεις, ωραία το είπαμε, τώρα φρόντισε να μη φαίνεται.

Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ότι αυτές οι πρακτικές αντικατοπτρίζουν μια συνθήκη όπου το queerness γίνεται αποδεκτό μόνο ως θεωρητική ιδιότητα, ως κάτι αόρατο που δεν διαταράσσει το σκηνικό. Η ενσώματη queer έκφραση, η ζωντανή της εμφάνιση σε συμπεριφορά, στυλ, σχέσεις, τόνο, χειρονομίες, φωνή, σώμα, αντιμετωπίζεται συχνά ως απειλή για την ευπρέπεια. Η κοινωνία, και συχνά οι θεσμοί, λένε ναι στο είναι, αλλά δυσκολεύονται στο κάνω, ναι στη γνώση, αλλά όχι στην παρουσία.

Ομοκανονικότητα και πολιτικές ευπρέπειας, όταν η αφομοίωση γίνεται προαπαιτούμενο

Συγγενείς με το covering είναι οι έννοιες της ομοκανονικότητας και των πολιτικών ευπρέπειας, που λειτουργούν σε συλλογικό επίπεδο. Η ομοκανονικότητα, homonormativity, περιγράφει την τάση ενός μέρους της LGBTQI κοινότητας να υιοθετεί και να προβάλλει ετεροκανονικά πρότυπα ζωής και σχέσεων. Σε αυτή τη λογική, η αποδοχή υπόσχεται να έρθει όταν τα LGBTQI πρόσωπα μοιάσουν αρκετά στην κυρίαρχη εικόνα, ζευγάρι, οικογένεια, κατανάλωση, αστική ευπρέπεια, χαμηλό πολιτικό φορτίο. Δεν προτείνεται ριζική ανατροπή, προτείνεται μια συμφιλίωση με τις κυρίαρχες αξίες.

Αυτό έχει συνέπειες. Πρόσωπα που δεν χωρούν σε αυτό το καλούπι, τρανς πρόσωπα, μη δυαδικά πρόσωπα, queer πρόσωπα, POC, μη μονογαμικά πρόσωπα, πρόσωπα που εργάζονται στο σεξ, πρόσωπα που ζουν σε περιθώρια, συχνά θεωρούνται εμπόδιο στην κοινωνική αποδοχή των πιο σεβαστών ομόφυλων. Η ομοκανονικότητα δημιουργεί ιεραρχίες εντός της κοινότητας, και συχνά ενθαρρύνει έναν ανταγωνισμό, ένα infight, όπου κάποια queer πρόσωπα ζητούν από άλλα να κρυφτούν ή να σιωπήσουν για να μην χαλάσουν την εικόνα.

Οι πολιτικές ευπρέπειας, respectability politics, λειτουργούν συμπληρωματικά. Πρόκειται για τη στρατηγική όπου μέλη μιας περιθωριοποιημένης ομάδας προσπαθούν να κερδίσουν σεβασμό και δικαιώματα, επιδεικνύοντας μια υπεράνω πάσης υποψίας εικόνα, σύμφωνη με τα πρότυπα της πλειονότητας. Στην πράξη, αυτό μεταφράζεται σε προσταγές, ντύσου σοβαρά, φέρσου κανονικά, μην φέρνεις σε δύσκολη θέση τους στρέιτ, μην είσαι υπερβολικός, μην είσαι πολύ ορατός, μην είσαι πολύ θηλυπρεπής, μην είσαι πολύ τρανς, μην είσαι πολύ.

Το πρόβλημα είναι διπλό. Πρώτον, ο σεβασμός που κερδίζεται μέσω συμμόρφωσης είναι εύθραυστος και υπό όρους. Δεύτερον, οι πολιτικές ευπρέπειας μετακυλίουν την ευθύνη του αποκλεισμού στο ίδιο το πρόσωπο, αν δεν σε σέβονται, ίσως φταις εσύ που δεν παρουσιάζεις μια αρκετά σεβαστή εικόνα. Αυτό είναι ένας μηχανισμός εσωτερίκευσης της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας. Τα queer πρόσωπα μαθαίνουν να λογοκρίνουν τον εαυτό τους για χάρη της ηρεμίας των άλλων.

Όταν ο επαγγελματισμός είναι Eτεροκανονικός

Στα επαγγελματικά πλαίσια, η ομοκανονικότητα και οι πολιτικές ευπρέπειας εμφανίζονται ως άτυποι κανόνες ετεροεπαγγελματισμού, heteroprofessionalism. Η ίδια η ιδέα του καλού επαγγελματία συχνά περιλαμβάνει την προσδοκία ότι το πρόσωπο είναι, ή τουλάχιστον παρουσιάζεται ως, ετεροφυλόφιλο και cis. Η εταιρική ή θεσμική κουλτούρα, ακόμη και όταν δηλώνει συμπεριληπτική, μπορεί να απαιτεί από περιθωριοποιημένα πρόσωπα να ρυθμίζουν σώμα και παρουσία σύμφωνα με κανονιστικά πρότυπα για να θεωρούνται πλήρως αποδεκτά.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, μια έντονα queer παρουσία, για παράδειγμα ένα πρόσωπο με μακιγιάζ σε ένα αυστηρά επιστημονικό περιβάλλον, ή ένα τρανς πρόσωπο που δεν περνά εύκολα ως cis, μπορεί να θεωρηθεί διατάραξη της τάξης, όχι επειδή υπάρχει γραπτός κανόνας που την απαγορεύει, αλλά επειδή συγκρούεται με την αισθητική της κανονικότητας. Τα σώματα και οι εκφράσεις που αποκλίνουν από τη συμβατική ευπρέπεια δεν ταιριάζουν με την εικόνα του σωστού επαγγελματία και έτσι αποκλείονται σιωπηρά, με μηχανισμούς αξιολόγησης, υπαινιγμούς, χιούμορ, αποστασιοποίηση, και τελικά με αποκλεισμό από κύρος, δίκτυα, ευκαιρίες.

Σε αυτό το σημείο, το queerness γίνεται αποδεκτό ως λόγος, και τιμωρείται ως σώμα. Εδώ ακριβώς εμφανίζεται η κεντρική σου ιδέα. Μπορεί να μιλά κανείς για queerness, ή για queer πολιτικές, και ταυτόχρονα να έχει ενσωματώσει μια πειθαρχική λειτουργία που απαιτεί από τον εαυτό του, και από άλλα queer πρόσωπα, να κανονικοποιούνται για να είναι αποδεκτά. Αυτό δεν είναι απλώς προσωπική αντίφαση. Είναι το αποτέλεσμα ενός πεδίου που ανταμείβει τη συμμόρφωση και εκπαιδεύει τα πρόσωπα να αυτοαστυνομεύονται.

Ο ρόλος των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, πώς στεκόμαστε απέναντι σε αυτό

Μέσα σε αυτό το τοπίο, οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας έχουν κρίσιμο και λεπτό ρόλο. Βρίσκονται στη θέση είτε να αναπαράγουν πιέσεις κανονικοποίησης, είτε να βοηθήσουν LGBTQI πρόσωπα να απεμπλακούν από αυτές. Το βασικό ερώτημα είναι πώς στεκόμαστε απέναντι στην ένταση ανάμεσα στην ψυχική υγεία και στις απαιτήσεις της ευπρέπειας.

Η ψυχολογία αναγνωρίζει όλο και περισσότερο ότι το να κρύβεις ποιό ή ποια/ποιός είσαι έχει σημαντικό ψυχολογικό κόστος. Η θεωρία του μειονοτικού στρες περιγράφει πώς το χρόνιο άγχος που σχετίζεται με στιγματισμό, προκατάληψη, αναμονή απόρριψης, εσωτερίκευση αρνητικών μηνυμάτων, και ανάγκη απόκρυψης, συνδέεται με αυξημένα επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και γενικότερης δυσφορίας. Ειδικά στον χώρο εργασίας, η ενεργή απόκρυψη ταυτότητας, μέσα από ψέματα, υπεκφυγές, ή συνεχή επαγρύπνηση για το τι λέγεται και τι φαίνεται, έχει συνδεθεί με υψηλότερο στρες, χαμηλότερη εργασιακή ικανοποίηση και πιο επιφανειακές σχέσεις. Με απλά λόγια, το τίμημα του passing και του covering είναι βαρύ. Το να μην μπορείς να είσαι ο εαυτός σου δεν είναι βιώσιμη συνταγή ευημερίας.

Εδώ χρειάζεται μεγάλη θεραπευτική λεπτότητα. Δεν υπάρχει μια εύκολη, ηρωική απάντηση, που να λέει βγες παντού και πάντα. Σε κάποιες περιπτώσεις, η απόκρυψη είναι προστασία. Ιδιαίτερα όταν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο θεραπευτικός στόχος είναι η κανονικοποίηση. Ο θεραπευτικός στόχος είναι να αποδομηθεί η ντροπή, να ενισχυθεί η αυτοσυμφωνία, να αναγνωριστεί η πραγματικότητα του πεδίου, και να στηριχθεί η ικανότητα επιλογής. Το πρόσωπο χρειάζεται να μπορεί να διαλέξει, πότε, πού, σε ποιον, και με τι κόστος, και να μη νιώθει ότι η επιβίωση προϋποθέτει μόνιμη αυτομείωση.

Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας χρειάζεται επίσης να αναγνωρίζουν πότε οι ίδιοι γίνονται φορείς πολιτικών ευπρέπειας, ακόμη και άθελά τους. Για παράδειγμα, όταν προτείνεται σε ένα τρανς πρόσωπο να ντυθεί πιο ουδέτερα για να μην έχει πρόβλημα, αυτό μπορεί να μοιάζει πρακτική συμβουλή. Μπορεί όμως να λειτουργήσει και ως μήνυμα ότι η ταυτότητα είναι ασύμβατη με την επιτυχία. Το κλειδί είναι να μην μεταφέρεται όλο το βάρος προσαρμογής στο ίδιο το πρόσωπο. Χρειάζεται να τίθεται και το ερώτημα του περιβάλλοντος. Τι παράγει τον κίνδυνο, τι παράγει την απειλή, τι παράγει την ανάγκη για covering.

Ένας σημαντικός τρόπος θεραπευτικής στάσης είναι η ενδυνάμωση των LGBTQI προσώπων να διεκδικήσουν χώρο ως πλήρεις, ορατοί εαυτοί, με τους δικούς τους ρυθμούς και τα δικά τους όρια. Αυτό σημαίνει δουλειά με την εσωτερίκευση, με τη φωνή που λέει δεν ανήκω εδώ αν δεν κρύψω κομμάτια μου. Σημαίνει δουλειά με το σώμα, με την ασφάλεια, με την επιθυμία, με την ανάσα της έκφρασης, με την επιτρεπτικότητα, με την αποκατάσταση μιας σχέσης όπου το queernes δεν είναι κάτι που πρέπει να διορθωθεί, αλλά κάτι που αξίζει να ζήσει.

Υπάρχει και ένας δεύτερος άξονας. Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας, ως πρόσωπα που συμμετέχουν σε θεσμούς, έχουν και ρόλο εντός του πεδίου. Αυτό δεν σημαίνει ότι επιβάλλεται να ασχοληθούμε με τον ακτιβισμό σε κάθε στιγμή. Σημαίνει όμως ότι αναγνωρίζουμε μικροεπιθέσεις, σχόλια, υπαινιγμούς, σιωπές, και μορφές πειθάρχησης, και ότι δεν τις περνάμε ως κανονικότητα. Σημαίνει ότι υπερασπιζόμαστε τη δυνατότητα της ενσώματης διαφοράς να υπάρχει χωρίς να τιμωρείται. Σημαίνει ότι εκπαιδεύουμε ομάδες, επιτροπές, συναδέλφους, ότι δημιουργούμε γλώσσα και πλαίσια που δεν ζητούν από τα queer πρόσωπα να μικρύνουν.

Συμπέρασμα, τι εννοούμε τελικά με το εξώτερον

Ο ευαγγελικός όρος, το σκότος το εξώτερον, παραπέμπει στο έξω, εκεί όπου στέκονται όσοι δεν έχουν θέση στο συμπόσιο. Η μεταφορά εδώ δεν αφορά μια παλιά, ωμή απόρριψη. Αφορά έναν εκλεπτυσμένο και θεσμικά αποδεκτό τρόπο αποκλεισμού. Όταν το queerness επιτρέπεται ως θεωρία, αλλά όχι ως σώμα, ως παρουσία, ως έκφραση φύλου, τότε δεν μιλάμε για πραγματική συμπερίληψη. Μιλάμε για συμπερίληψη υπό όρους. Μιλάμε για ένα πεδίο που λέει, μίλα για το queer, αλλά μην το επιτελείς.

Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, το εξώτερον δεν εξαφανίζεται. Μετακινείται. Δεν είναι πια ο κραυγαλέος αποκλεισμός. Είναι ο αποκλεισμός μέσα από κανόνες ευπρέπειας, αισθητικής, επαγγελματικής κανονικότητας. Είναι ο αποκλεισμός που μιλά προοδευτικά, αλλά λειτουργεί πειθαρχικά. Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο σημείο, γιατί μοιάζει με αποδοχή, ενώ συχνά παράγει σιωπή.

Το ερώτημα λοιπόν για εμάς, ως πρόσωπα του χώρου της ψυχικής υγείας, δεν είναι αν θα είμαστε υπέρ ή κατά της συμπερίληψης. Είναι αν θα αναγνωρίσουμε πότε η συμπερίληψη ζητά ως τίμημα την αυτομείωση. Είναι αν θα στηρίξουμε την ενσώματη εμπειρία του queerness, όχι μόνο τη θεωρητική συζήτησή του. Είναι αν μπορούμε να είμαστε με τα πρόσωπα, όχι μόνο με τους όρους.

Βιβλιογραφία

Beagan, B. L., Daley, A., Poteat, T., Goldberg, L., Johnson, J., MacLeod, A., Nelson, E., St. Pierre, M., Veldhuis, C. B. (2022). LGBTQ+ identity concealment and disclosure within the heteronormative health professions, Do I, Do I not, And what are the potential consequences. SSM, Qualitative Research in Health, 2, 100114.

Duggan, L. (2002). The New Homonormativity, The Sexual Politics of Neoliberalism. In R. Castronovo, D. D. Nelson, editors, Materializing Democracy, Toward a Revitalized Cultural Politics. Duke University Press, pages 175 to 194.

Goffman, E. (1963). Stigma, Notes on the Management of Spoiled Identity. Prentice Hall.

Holman, E. G., Ogolsky, B. G., Oswald, R. F. (2021). Concealment of a Sexual Minority Identity in the Workplace, The Role of Workplace Climate and Identity Centrality. Journal of Homosexuality, 69, 9.

Higginbotham, E. B. (1993). Righteous Discontent, The Women’s Movement in the Black Baptist Church, 1880 to 1920. Harvard University Press.

Meyer, I. H. (2003). Prejudice, social stress, and mental health in lesbian, gay, and bisexual populations, Conceptual issues and research evidence. Psychological Bulletin, 129, 5, 674 to 697.

Yoshino, K. (2002). Covering. The Yale Law Journal, 111, 4, 769 to 939.

Yoshino, K. (2006). Covering, The Hidden Assault on Our Civil Rights. Random House.

Davies, A. W. J., Neustifter, R. (2023). Heteroprofessionalism in the academy, The surveillance and regulation of queer faculty in higher education. Journal of Homosexuality, 70, 6, 1030 to 1054.

"Θεραπεία" Διερεύνησης Φύλου (GET) - Νέα Δεδομένα

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Tue, 25 Nov 2025 13:23:00 +0200

Τους τελευταίους μήνες έχει ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση γύρω από το λεγόμενο Gender Exploratory Therapy GET. Παρουσιάζεται ως ουδέτερη διερεύνηση γύρω από το φύλο, όμως οι πιο πρόσφατες φετινές επιστημονικές και πολιτικές αναλύσεις δείχνουν ότι στην πράξη λειτουργεί ως μια μορφή conversion practice, δηλαδή ως μια πρακτική που επιδιώκει να αλλάξει, να αποτρέψει ή να αποθαρρύνει την ταυτότητα φύλου ενός ατόμου. Η πρώτη σημαντική φετινή ανάλυση είναι του Rider το 2025 στο περιοδικό Sexuality Research and Social Policy. Ο Rider εξηγεί ότι η exploratory therapy, όπως προωθείται σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνιστά μορφή conversion therapy επειδή ενθαρρύνει παιδιά και εφήβους να αποδεχτούν το φύλο που τους αποδόθηκε κατά τη γέννηση. Αυτή η θέση βασίζεται και στο United States Joint Statement Against Conversion Therapy καθώς και στη δεοντολογία που αφορά SOGIESC φροντίδα.

Μια δεύτερη φετινή συμβολή είναι η scoping review των Surendran και συνεργατών (2025) στο BMC Medical Ethics. Οι συγγραφείς αναλύουν το gender exploratory μοντέλο και επισημαίνουν ότι στηρίζεται στην αναζήτηση παθολογικών ριζών των τρανς ταυτοτήτων. Η προσέγγιση αυτή παρουσιάζεται ως ουδέτερη, ωστόσο συχνά παραβιάζει βασικές θεραπευτικές αρχές που τοποθετούν το άτομο στο επίκεντρο. Η μελέτη ενσωματώνει ρητά την κριτική που αντιμετωπίζει το GET ως πρακτική που ευθυγραμμίζεται με πρακτικές μεταστροφής.

Τρίτη φετινή πηγή είναι το άρθρο των Kozlowska και συνεργατών στο περιοδικό Human Systems. Οι συγγραφείς παρουσιάζουν επίσημο ενημερωτικό υλικό όπου καταγράφονται ονομαστικά μέθοδοι που δύνανται να μεταμφιέζουν πρακτικές μεταστροφής, και ανάμεσα σε αυτές αναφέρεται ρητά το gender exploratory therapy. Η αναφορά αυτή βασίζεται σε θέσεις επαγγελματικών οργανισμών, όπως το British Psychological Society, που αναγνωρίζουν τον κίνδυνο τέτοιων μετονομασιών.

Η Θεραπεία Διερεύνησης Φύλου είναι όρος που χρησιμοποιείται από ομάδες όπως το TherapyFirst για να περιγράψει μια προσέγγιση η οποία επιδιώκει να εξετάσει πιθανές παθολογικές ρίζες της ταυτότητας φύλου των νέων, αντί να ακολουθήσει την επιβεβαιωτική φροντίδα. Σύμφωνα με την ανάλυση της Ashley (2023), οι πρακτικές αυτές παρουσιάζουν ισχυρές ομοιότητες με τις πρακτικές μεταστροφής, δηλαδή τις προσπάθειες να αλλάξει ο σεξουαλικός προσανατολισμός ή η ταυτότητα φύλου ενός προσώπου, εγείροντας σοβαρά ηθικά ζητήματα. Με άλλα λόγια, η «εξερευνητική» προσέγγιση οδηγεί συχνά σε επιμονή αμφισβήτησης της ταυτότητας των τρανς ατόμων, κάτι που πολλοί ειδικοί ορίζουν ως μεταμφιεσμένη μορφή πρακτικής μεταστροφής.

Η διεθνής επιστημονική κοινότητα και οι οργανισμοί ψυχικής υγείας απορρίπτουν ρητά τις πρακτικές μεταστροφής. Μεγάλες επιστημονικές ενώσεις, όπως η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία και η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία, υπογραμμίζουν ότι η ταυτότητα φύλου δεν αποτελεί ασθένεια και ότι τέτοιου τύπου παρεμβάσεις είναι επιστημονικά αβάσιμες και κλινικά επιζήμιες. Η βιβλιογραφία δείχνει ότι νεαρά άτομα που υφίστανται πρακτικές μεταστροφής παρουσιάζουν σημαντικά αυξημένη κατάθλιψη, αυτοκτονικό ιδεασμό και κατάχρηση ουσιών. Αντίθετα, οι βέλτιστες πρακτικές τονίζουν ότι τα τρανς παιδιά ευημερούν όταν λαμβάνουν υποστηρικτική, επιβεβαιωτική φροντίδα και κοινωνική αποδοχή. Στην πράξη, η αμφισβήτηση της ταυτότητας ενός τρανς νεαρού προσώπου θεωρείται πιο επιζήμια από την αναγνώρισή της, όπως επισημαίνουν και πρόσφατες κατευθυντήριες οδηγίες διεθνών οργανισμών.

Παρά τα παραπάνω επιστημονικά δεδομένα, πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις δημιουργούν ανησυχία. Τον Μάιο του 2025, η αμερικανική κυβέρνηση δημοσίευσε ανασκόπηση για τη φροντίδα τρανς ανηλίκων, στην οποία συμπεριέλαβε τον όρο «θεραπεία διερεύνησης» ως αναγνωρισμένη ψυχοθεραπευτική μέθοδο. Η εισαγωγή αυτής της έννοιας εκλήφθηκε ευρέως ως προσπάθεια επανεισαγωγής πρακτικών μεταστροφής με νέο, φαινομενικά ουδέτερο όνομα. Ειδικοί και ιατρικοί φορείς κατήγγειλαν ότι η επίκληση της εξερευνητικής θεραπείας ουσιαστικά επαναφέρει την παλαιά αντίληψη πως το τρανς άτομο «πάσχει» από κάποια διαταραχή. Όπως δήλωσε η Διευθύντρια Νομικής του Trevor Project, αυτό που προωθείται είναι η ίδια επικίνδυνη πρακτική μεταστροφής, απλώς με άλλη ονομασία. Σε ανάλυση της KFF, η έκθεση του HHS περιγράφεται ως απόπειρα επανανοηματοδότησης των πρακτικών μεταστροφής και αξιολογείται ως πολιτικά και επιστημονικά προβληματική. Υπενθυμίζεται επίσης ότι εθνικές διαδικασίες, όπως η Cass Review στη Βρετανία, τονίζουν ξεκάθαρα ότι κανένα μέλος της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας δεν πρέπει να υποβάλλεται σε πρακτικές μεταστροφής.

Στην Ελλάδα, ο δημόσιος διάλογος για το θέμα εντάσσεται στο πλαίσιο του σεβασμού των δικαιωμάτων των τρανς ατόμων. Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών έχει επανειλημμένα καταγγείλει τις πρακτικές μεταστροφής και καλεί το κράτος να θεσπίσει πλήρη απαγόρευση. Σε δελτίο τύπου του 2024, τονίζει ότι πρέπει να απαγορευτεί ρητά κάθε μορφή πρακτικής που έχει σκοπό τη μεταστροφή, μεταβολή ή επανακαθορισμό του σεξουαλικού προσανατολισμού, της έκφρασης ή της ταυτότητας φύλου ενός προσώπου, και ζητά η απαγόρευση να καλύπτει όλα τα ηλικιακά φάσματα.

Η θέση του ΣΥΔ ευθυγραμμίζεται με τα διεθνή επιστημονικά δεδομένα και υπογραμμίζει ότι οι τρανς ταυτότητες δεν είναι προς αμφισβήτηση αλλά προς υποστήριξη.

Η στέρηση ή παρεμπόδιση πρόσβασης σε υγειονομική φροντίδα για τρανς άτομα, ειδικά όταν αφορά επιβεβαιωτικές υπηρεσίες φύλου, συνιστά μορφή θεσμικής έμφυλης βίας. Όπως αναγνωρίζουν οργανισμοί όπως ο ΟΗΕ, ο ΠΟΥ και ο EIGE, η έμφυλη βία δεν περιορίζεται στη σωματική κακοποίηση, αλλά περιλαμβάνει και τη διακριτική μεταχείριση που πηγάζει από κρατικούς ή υγειονομικούς θεσμούς και πλήττει την υγεία, την αξιοπρέπεια και την αυτονομία ενός ατόμου λόγω της ταυτότητας φύλου του. Η έλλειψη πρόσβασης δεν αποτελεί απλή παράλειψη, αλλά έκφανση συστημικής βίας, με άμεσες επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική ακεραιότητα του τρανς πληθυσμού.

Συμπερασματικά, η Θεραπεία Διερεύνησης Φύλου αξιολογείται με βάση τα πιο πρόσφατα δεδομένα ως επιστημονικά αβάσιμη και ηθικά επισφαλής. Οι διεθνείς οργανισμοί συμφωνούν ότι οι πρακτικές μεταστροφής δεν προστατεύουν, αλλά βλάπτουν. Η επιβεβαιωτική φροντίδα αποτελεί τη μόνη ασφαλή και βιώσιμη επιλογή για την προαγωγή της ψυχικής υγείας των τρανς ατόμων. Οποιαδήποτε προσέγγιση που προωθεί την αμφισβήτηση ή καθυστέρηση της ταυτότητας φύλου υπό έναν ψευδο-ουδέτερο μανδύα δεν αποτελεί θεραπεία, αλλά μορφή βίας.

Αναφορές

Ashley, F. (2023). Interrogating gender-exploratory therapy. Perspectives on Psychological Science, 18(2), 472–481.

Dawson, L. (2025, May 6). U.S. Department of Health and Human Services report on pediatric gender dysphoria and gender conversion efforts. Kaiser Family Foundation.

European Institute for Gender Equality. (2021). Gender-based violence: Institutional responses and promising practices.

Kozlowska, K., Ambler, G. R., Dechêne, S., Almaraz Almaraz, M. C., Eliacheff, C., Entwistle, K., ... & McGorry, P. (2025). Evolving national guidelines for the treatment of children and adolescents with gender dysphoria: International perspectives. Human Systems, 5(2), 89–152.

Rider, G. N. (2025). Scientific integrity and pediatric gender healthcare: Disputing the HHS review. Sexuality Research and Social Policy.

Surendran, S., To, H. J., Voo, T. C., Foo, C. D., & Dunn, M. (2025). A scoping review of the ethical issues in gender-affirming care for transgender and gender-diverse individuals. BMC Medical Ethics, 26, Article 54.

United Nations Human Rights Council. (2021). Report of the Independent Expert on protection against violence and discrimination based on sexual orientation and gender identity (A/HRC/47/27).

World Health Organization. (2022). Health and rights of trans and gender-diverse people: Policy brief.

Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών. (2024, Ιούνιος 3). Δελτίο τύπου: Το ΣΥΔ καλεί τα πρόσωπα που είναι υποψήφια στις Ευρωεκλογές να δεσμευτούν στην αναγνώριση των ΛΟΑΤΚΙ δικαιωμάτων.

Η Φροντίδα Επιβεβαίωσης Φύλου για Τρανς Νεαρά 'Ατομα δεν Είναι Νέα Ούτε Πειραματική: Ένα Χρονοδιάγραμμα και Συλλογή Μελετών

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Thu, 23 Jan 2025 09:40:00 +0200

Της JULIA SERANO

Μετάφραση/Επιμέλεια Πάρβη Πάλμου Ph.D,

ΟμαδάΨυχικής Υγείας και Επιβεβαιωτικής Φροντίδας Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ)

Για την Συγγραφέα: Είμαι τρανς συγγραφέας και βιολόγος που ερευνώ και γράφω για την επιστήμη και την υγειονομική περίθαλψη που σχετίζονται με τα τρανς ζητήματα από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 — δείτε το Κεφάλαιο 7 του βιβλίου μου Whipping Girl (2007) και τα πολλά επόμενα δοκίμια και άρθρα μου σε επιστημονικά περιοδικά, τα οποία είναι συγκεντρωμένα στη σελίδα μου Trans Psychology.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αυτό το δοκίμιο διαβάζεται σε 15 λεπτά. Αναφέρομαι σε πιο πρόσφατες εξελίξεις στην Έκθεση Cass, στα Αρχεία WPATH και στη διαρκή διαμάχη για τη φροντίδα επιβεβαίωσης φύλου.

Οι τρανς και φυλοδιαφορετικοί άνθρωποι αποτελούν ένα διαπολιτισμικό και διαχρονικό φαινόμενο. Είναι ευρέως κατανοητό ότι, όπως και τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα γενικότερα, υπάρχουμε λόγω φυσικής ποικιλομορφίας και όχι ως αποτέλεσμα παθολογίας, μοντερνισμού ή κάποιας νέας θεωρίας συνωμοσίας.
Η φροντίδα επιβεβαίωσης φύλου έχει μακρά ιστορία

Οι πρώτες επεμβάσεις σχετικές με την ταυτότητα φύλου πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του 1910-1930 (Meyerowitz, 2002, σσ. 16-21). Ενώ κάποιοι γιατροί ήταν υποστηρικτικοί από την αρχή, οι περισσότεροι ήταν επιφυλακτικοί. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, οι σκεπτικιστές γιατροί υπέβαλαν τα τρανς άτομα σε διάφορες εναλλακτικές "θεραπείες" – από διαρκή ψυχανάλυση έως θεραπείες αποστροφής και ηλεκτροσόκ, ακόμη και χορήγηση ορμονών σύμφωνα με το φύλο που τους είχε αποδοθεί κατά τη γέννηση (π.χ. τεστοστερόνη σε τρανς γυναίκες/θηλυκότητες).

Καμία από αυτές τις προσεγγίσεις δεν απέδωσε. Η μόνη θεραπεία που επέτρεπε στα τρανς άτομα να ζήσουν ευτυχισμένα και υγιή ήταν η μετάβαση. Αρχικά, οι γιατροί ανησυχούσαν ότι πολλοί άνθρωποι θα μετάνιωναν αυτήν την απόφαση, αλλά έρευνες έδειξαν ότι η φροντίδα επιβεβαίωσης φύλου έχει ποσοστό μεταμέλειας μόλις 1-2%, πολύ χαμηλότερο από σχεδόν οποιαδήποτε άλλη ιατρική διαδικασία.

Εφόσον δεν υπάρχει ιατρικό, ψυχολογικό ή άλλο τεστ που να "αποδεικνύει" ότι κάποιος είναι τρανς, στα τέλη του 20ού αιώνα οι γιατροί άρχισαν να εγκαταλείπουν τα αυστηρά κριτήρια επιλογής (gatekeeping) και να υιοθετούν το μοντέλο της ενήμερης συναίνεσης (informed consent) για τους ενήλικες τρανς που επιθυμούν φροντίδα επιβεβαίωσης φύλου.
Τα τρανς παιδιά υπήρχαν πάντα

Οι περισσότεροι τρανς ενήλικες μπορούν να μιλήσουν για τα παιδικά τους βιώματα. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, κάποια τρανς παιδιά προχωρούσαν σε κοινωνική μετάβαση (Gill-Peterson, 2018), όμως τα περισσότερα δέχονταν την απόρριψη των γονιών τους ή των γιατρών, οι οποίοι τα υπέβαλαν σε "διορθωτικές" ή "μετατρεπτικές" θεραπείες.

Η λογική πίσω από αυτές τις προσεγγίσεις ήταν η τότε διαδεδομένη πεποίθηση ότι η ταυτότητα φύλου ήταν εύπλαστη και μπορούσε να αλλάξει κατά την πρώιμη παιδική ηλικία. Σήμερα γνωρίζουμε ότι αυτό δεν ισχύει (Diamond & Sigmundson, 1997; Reiner & Gearhart, 2004). Με την πάροδο του χρόνου, έγινε σαφές ότι οι μετατρεπτικές πρακτικές δεν ήταν απλώς αναποτελεσματικές, αλλά και επιβλαβείς – γι’ αυτόν τον λόγο, οι περισσότερες επαγγελματικές οργανώσεις υγείας τις απορρίπτουν σήμερα.

Το μοντέλο επιβεβαίωσης φύλου

Λόγω της βλάβης που προκαλούσαν οι προσεγγίσεις που διέψευδαν την ταυτότητα φύλου των τρανς ατόμων, στα τέλη του 20ού αιώνα, οι γιατροί και οι κλινικές φύλου άρχισαν να υιοθετούν το μοντέλο επιβεβαίωσης φύλου.

Το 2016, στο δοκίμιό μου Detransition, Desistance, and Disinformation: A Guide for Understanding Transgender Children Debates, περιέγραψα συνοπτικά αυτή την προσέγγιση:

Αντί να ντροπιάζονται από τις οικογένειές τους και να εξαναγκάζονται να συμμορφωθούν με τις προσδοκίες για το φύλο τους, τα παιδιά αυτά αποκτούν χώρο να εξερευνήσουν την ταυτότητα φύλου τους.

Αν επιμένουν, είναι σταθερά και συνεπή στην ταυτότητα φύλου τους, τότε η ταυτότητά τους γίνεται σεβαστή και τους δίνεται η δυνατότητα να ζήσουν ως μέλος του φύλου που βιώνουν.

Αν εξακολουθούν να είναι ευτυχισμένα με αυτή την ταυτότητα, τότε μπορεί να λάβουν αναστολείς εφηβείας για να αποτρέψουν ανεπιθύμητες σωματικές αλλαγές έως ότου είναι αρκετά μεγάλα (συνήθως στην ηλικία των 16 ετών) ώστε να πάρουν μια ενημερωμένη απόφαση σχετικά με τη λήψη ορμονών.

Αν αλλάξουν γνώμη, είναι ελεύθερα να αναζητήσουν μια άλλη ταυτότητα.

Όλα αυτά τα στάδια εξελίσσονται σταδιακά και τα παιδιά αξιολογούνται σε κάθε βήμα.Η κοινωνική μετάβαση και η καθυστέρηση της εφηβείας είναι πλήρως αναστρέψιμες.
Η ορμονοθεραπεία είναι μερικώς αναστρέψιμη, ανάλογα με τη διάρκεια της θεραπείας.
Οι χειρουργικές επεμβάσεις επιβεβαίωσης φύλου συνήθως πραγματοποιούνται στην ενήλικη ζωή, μετά την ορμονοθεραπεία.

Σήμερα, το 2023, οι τρανς άνθρωποι βρίσκονται στο στόχαστρο μιας μαζικής ηθικής πανικού, που εκδηλώνεται σε πολλαπλά μέτωπα:Αθλητισμός,

Δημόσιες τουαλέτες,
Λογοκρισία βιβλίων,
Δικαιώματα των τρανς μαθητών,
Απαγόρευση drag performances και πολλά άλλα.

Όμως, η μεγαλύτερη επιτυχία των αντι-τρανς ακτιβιστών βρίσκεται στην προσπάθεια απαξίωσης και περιορισμού της φροντίδας επιβεβαίωσης φύλου για τους τρανς νέους.

Η στρατηγική του "Gish Gallop"

Σύμφωνα με τη Wikipedia, το Gish gallop είναι μια στρατηγική κατά την οποία ένας αντιπαρατιθέμενος "βομβαρδίζει" τον αντίπαλό του με πληθώρα ψευδών επιχειρημάτων, μισών αληθειών και διαστρεβλώσεων, καθιστώντας αδύνατο να απαντηθούν όλα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Αντι-τρανς ακτιβιστές χρησιμοποιούν αυτή τη στρατηγική όπως οι δημιουργιστές, οι αρνητές της κλιματικής αλλαγής και οι αντιεμβολιαστές, ώστε να εμφανίσουν ένα επιστημονικό πεδίο ως αμφιλεγόμενο.

Σας καλώ να μην παρασυρθείτε από αυτήν την τακτική και να εστιάσετε στη μεγάλη επιστημονική βάση που αποδεικνύει την αποτελεσματικότητα και αναγκαιότητα της φροντίδας επιβεβαίωσης φύλου.Οι χειρουργικές επεμβάσεις είναι μη αναστρέψιμες, αλλά γίνονται συνήθως μόνο σε ενήλικες ή, σε σπάνιες περιπτώσεις, σε μεγαλύτερους εφήβους μετά από εκτεταμένη αξιολόγηση.

Αυτό το μοντέλο βασίζεται σε δεκαετίες ερευνών και κλινικών εμπειριών, δείχνοντας ότι η επιβεβαίωση φύλου βελτιώνει την ψυχική υγεία και οδηγεί σε πολύ καλύτερα αποτελέσματα από τις πρακτικές που επιβάλλουν στα τρανς άτομα να συμμορφωθούν με το φύλο που τους αποδόθηκε κατά τη γέννηση.
Ο ισχυρισμός ότι η φροντίδα επιβεβαίωσης φύλου είναι "νέα" ή "πειραματική" είναι ψευδής

Παρά τα παραπάνω, πρόσφατα βλέπουμε έναν ολοένα αυξανόμενο ηθικό πανικό σχετικά με τη φροντίδα επιβεβαίωσης φύλου για τα τρανς παιδιά και νέους.

Οι αναστολείς εφηβείας χρησιμοποιούνται εδώ και δεκαετίες

Οι αναστολείς εφηβείας είναι φαρμακευτικές ουσίες που χρησιμοποιούνται από τη δεκαετία του 1980 για τη θεραπεία της πρόωρης ήβης σε cisgender παιδιά. Είναι πλήρως αναστρέψιμοι και χρησιμοποιούνται για δεκαετίες σε νεαρά τρανς άτομα ώστε να τους δοθεί χρόνος να επιβεβαιώσουν την ταυτότητα φύλου τους πριν από μη αναστρέψιμες σωματικές αλλαγές.Οι οδηγίες του 1998 της Ολλανδικής Κλινικής του Άμστερνταμ πρότειναν τη χρήση τους σε τρανς εφήβους.
Το 2009, το Endocrine Society δημοσίευσε οδηγίες που υποστηρίζουν αυτή τη χρήση.

Το 2017, η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής υποστήριξε αυτή τη μέθοδο.
Οι ορμόνες φύλου δεν είναι νέες ούτε πειραματικές

Η ορμονοθεραπεία (οιστρογόνα ή τεστοστερόνη) έχει χρησιμοποιηθεί σε τρανς άτομα από τη δεκαετία του 1930 και οι επιδράσεις της είναι καλά κατανοητές.Τη δεκαετία του 1990, οι γιατροί άρχισαν να τη συνταγογραφούν σε εφήβους μετά τα 16 έτη.
Σήμερα, η πρακτική αυτή έχει επιβεβαιωθεί από πολλές επαγγελματικές ιατρικές οργανώσεις ως ασφαλής και αποτελεσματική.
Τα τρανς νεαρά άτομα δεν υποβάλλονται σε μαζικές χειρουργικές επεμβάσεις

Ένας από τους πιο διαδεδομένους μύθους είναι ότι τα τρανς παιδιά και έφηβοι υποβάλλονται σε χειρουργικές επεμβάσεις σε μαζική κλίμακα. Στην πραγματικότητα:Οι χειρουργικές επεμβάσεις γεννητικών οργάνων δεν γίνονται σε ανηλίκους στις περισσότερες χώρες.
Οι επεμβάσεις μαστεκτομής (top surgery) γίνονται μόνο σε μεγαλύτερους εφήβους μετά από αυστηρή αξιολόγηση.
Το ποσοστό τρανς εφήβων που κάνουν οποιαδήποτε χειρουργική επέμβαση είναι εξαιρετικά χαμηλό.
Η ιδέα της "ταχείας εμφάνισης δυσφορίας φύλου" (ROGD) είναι ψευδοεπιστήμη

Το 2018, μια ομάδα επιστημόνων προώθησε τη θεωρία ότι η "ταχεία εμφάνιση δυσφορίας φύλου" (Rapid-Onset Gender Dysphoria - ROGD) είναι ένα νέο φαινόμενο που προκαλείται από κοινωνικές επιρροές ή ψυχολογικές δυσκολίες. Αυτή η θεωρία:Δεν έχει επιστημονική βάση.
Έχει απορριφθεί από τις περισσότερες επαγγελματικές οργανώσεις.
Χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει περιορισμούς στη φροντίδα επιβεβαίωσης φύλου.

Η πραγματικότητα είναι ότι οι τρανς άνθρωποι υπήρχαν πάντα – απλώς σήμερα έχουν περισσότερες δυνατότητες να εκφράσουν την ταυτότητά τους και να λάβουν την κατάλληλη φροντίδα.
Μια Σύντομη Χρονολογία του Μοντέλου Επιβεβαίωσης Φύλου για Τρανς Νέαρα Πρόσωπα

Αυτό δεν προορίζεται να είναι μια οριστική ιστορία για το πώς προέκυψε το μοντέλο θετικής επιβεβαίωσης φύλου για τρανς και έμφυλα ποικιλόμορφους νέους. Αντίθετα, είναι μια πρόχειρη προσπάθεια να συνθέσω αυτή την ιστορία από τις ερευνητικές μελέτες και τις ανασκοπήσεις που έχω στη διάθεσή μου.

Ενώ οι θεραπείες επανόρθωσης φύλου/μεταστροφής ήταν μια κυρίαρχη κλινική προσέγγιση για έμφυλα ποικιλόμορφους νέους κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα, η ηθική και η αποτελεσματικότητά τους είχαν τεθεί υπό αμφισβήτηση για δεκαετίες στον επιστημονικό χώρο — συζητώ μέρος αυτής της ιστορίας σε αυτό το κείμενο και στις αναφορές που περιέχει.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, γιατροί στην Ολλανδία άρχισαν να χορηγούν σε τρανς εφήβους αναστολείς εφηβείας κατά την έναρξη της εφηβείας, ακολουθούμενους από ορμόνες επιβεβαίωσης φύλου γύρω στην ηλικία των 16 ετών. Αυτή η πρακτική έγινε γνωστή ως το «Ολλανδικό Πρωτόκολλο» ή το «Ολλανδικό Μοντέλο». Αυτή η προσέγγιση αναγνωρίστηκε ως πιθανή επιλογή από την Παγκόσμια Επαγγελματική Ένωση για την Υγεία των Τρανς (WPATH, πρώην HBIGDA) στις Κατευθυντήριες Οδηγίες Φροντίδας, Έκδοση 5 (1998) και Έκδοση 6 (2002).

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, πολλές ομάδες στις ΗΠΑ και αλλού άρχισαν να υιοθετούν το Ολλανδικό Πρωτόκολλο. Τον Μάιο του 2008, το NPR παρουσίασε μια δίωρη σειρά εκπομπών, η οποία ήταν η πρώτη σημαντική κάλυψη από mainstream μέσα ενημέρωσης που θυμάμαι. Το πρώτο επεισόδιο, «Δύο Οικογένειες Αντιμετωπίζουν την Ταυτότητα Φύλου των Γιων τους», συνέκρινε την προσέγγιση επανόρθωσης φύλου με αυτό που σήμερα αποκαλούμε το μοντέλο θετικής επιβεβαίωσης φύλου. Το δεύτερο επεισόδιο, «Γονείς εξετάζουν τη θεραπεία για καθυστέρηση της εφηβείας του γιου τους», συζητούσε το Ολλανδικό μοντέλο.

Το 2009, η Ενδοκρινολογική Εταιρεία δημοσίευσε κατευθυντήριες οδηγίες για την τρανς υγειονομική περίθαλψη, που συνιστούσαν την αναστολή της εφηβείας και ακολούθως ορμόνες επιβεβαίωσης φύλου για τρανς εφήβους. Το 2012, η WPATH στις Κατευθυντήριες Οδηγίες Φροντίδας, Έκδοση 7, διεύρυνε σημαντικά το κεφάλαιο για τρανς παιδιά και εφήβους. Εκτός από τη συνέχιση της επικύρωσης του Ολλανδικού μοντέλου, συμπεριέλαβε μια ενότητα για την «Κοινωνική Μετάβαση στην Πρώιμη Παιδική Ηλικία» και περιέγραψε ρητά τις πρακτικές επανόρθωσης φύλου ως αναποτελεσματικές και ανήθικες.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, καθώς η πρακτική της αναστολής της εφηβείας μετέπειτα ορμονοθεραπείας γινόταν το πρότυπο για πολλές κλινικές φύλου, η συζήτηση μετατοπίστηκε προς τα μικρότερα παιδιά. Ενώ η Ολλανδική ομάδα δεν υποστήριζε καμία παρέμβαση για προεφηβικά παιδιά με δυσφορία φύλου (ονομάζοντάς το «επαγρύπνηση» – de Vries & Cohen-Kettenis, 2012), άλλοι ειδικοί στην τρανς υγεία άρχισαν να προτείνουν την κοινωνική μετάβαση για παιδιά που είναι επίμονα, σταθερά και σαφή στην ταυτότητα φύλου τους. Διάφορες ομάδες άρχισαν να αναφέρονται σε αυτό ως «επιβεβαιωμένο» ή «θετικό» μοντέλο (π.χ., Vanderburgh, 2009; Hill et al., 2010; Malpas, 2011; Menvielle & Hill, 2011; Olson et al., 2011), και ο όρος εδραιώθηκε όταν ερευνητές από τέσσερις κλινικές φύλου συνεργάστηκαν για να δημοσιεύσουν το άρθρο «Το Μοντέλο Θετικής Επιβεβαίωσης Φύλου: Τι Γνωρίζουμε και Τι Στοχεύουμε να Μάθουμε» (Hidalgo et al., 2013), το οποίο εξηγεί τη λογική πίσω από αυτή την προσέγγιση και διαλύει τους μύθους γύρω από αυτήν.

Τα τελευταία δέκα χρόνια, το μοντέλο θετικής επιβεβαίωσης φύλου έχει γίνει πιο αποδεκτό από την επαγρύπνηση λόγω:Της αυξανόμενης κατανόησης των ψυχολογικών βλαβών που σχετίζονται με την μη επιβεβαίωση της ταυτότητας φύλου των παιδιών.
Της αναγνώρισης ότι ο ισχυρισμός «80% των παιδιών σταματούν να είναι τρανς» ήταν μεθοδολογικά εσφαλμένος (Temple Newhook et al., 2018a & 2018b).
Ερευνών που δείχνουν ότι τα παιδιά που κοινωνικά μεταβαίνουν σε νεαρή ηλικία είναι χαρούμενα, υγιή και σπάνια απομεταβαίνουν (π.χ., Durwood et al., 2017; Gülgöz et al., 2019; Olson et al., 2022).

Όπως ανέφερε η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής σε πολιτική δήλωσή της το 2018:

«Έρευνες επιβεβαιώνουν ότι τα παιδιά που είναι προεφηβικά και δηλώνουν ταυτότητα φύλου TGD [τρανς και έμφυλα ποικιλόμορφα] γνωρίζουν το φύλο τους τόσο ξεκάθαρα και σταθερά όσο οι συνομήλικοί τους που ταυτίζονται ως cisgender και ωφελούνται από το ίδιο επίπεδο κοινωνικής αποδοχής.»

Κατάλογος Θέσεων Υποστήριξης της Θετικής Επιβεβαίωσης Φύλου

Τα τελευταία χρόνια, πολλοί επαγγελματικοί οργανισμοί υγείας έχουν δημοσιεύσει δηλώσεις υπέρ του μοντέλου επιβεβαίωσης φύλου:\

Αμερικανική Ακαδημία Παιδοψυχιατρικής (2019)

Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής (2018; επαναβεβαιώθηκε το 2023)
Αμερικανική Ιατρική Ένωση (2022)
Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση (2020)
Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση (2024)
Ενδοκρινολογική Εταιρεία (2017)
Παιδιατρική Ενδοκρινολογική Εταιρεία (2017)
WPATH Κατευθυντήριες Οδηγίες, Έκδοση 8 (2022)

Αν και οι αντι-τρανς ακτιβιστές ισχυρίζονται ότι αυτοί οι οργανισμοί έχουν «ιδεολογικά αιχμαλωτιστεί», η πραγματικότητα είναι ότι αυτοί οι οργανισμοί, ως συντηρητικοί από τη φύση τους, στηρίζουν πλέον τη θετική επιβεβαίωση φύλου λόγω των συντριπτικών επιστημονικών αποδείξεων των τελευταίων τριών δεκαετιών.

Συμπέρασμα

Η φροντίδα επιβεβαίωσης φύλου για τρανς νέους δεν είναι νέα, ούτε πειραματική. Έχει μια μακρά ιστορία δεκαετιών κλινικής εφαρμογής και έρευνας, που αποδεικνύει ότι είναι ασφαλής και αποτελεσματική.

Αντίθετα, οι προσπάθειες να αποτραπεί η πρόσβαση σε αυτή τη φροντίδα βασίζονται σε παραπληροφόρηση, ψευδοεπιστήμη και ηθικούς πανικούς.

Για να προστατεύσουμε τα τρανς παιδιά και νέους, πρέπει να στηριζόμαστε στα επιστημονικά δεδομένα και στις εμπειρίες των ίδιων των τρανς ατόμων, και όχι σε ανυπόστατες θεωρίες που αποσκοπούν στην παρεμπόδιση των δικαιωμάτων τους.

References/Original Text:

Gender-Affirming Care for Trans Youth Is Neither New nor Experimental: A Timeline and Compilation of Studies | by Julia Serano | Medium

Το Τρανς Φεμινιστικό Μανιφέστο

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Wed, 22 Jan 2025 13:52:00 +0200

Της Emi Koyama

Τελευταία Έκδοση: 26 Ιουλίου 2001

Μετάφραση και Επιμέλεια: Πάρβη Πάλμου, PhD, 2012 (το κείμενο εκφράζει τις θέσεις της συγγραφέως).

Εισαγωγή

Το τελευταίο μισό του 20ού αιώνα παρατηρήθηκε μια άνευ προηγουμένου διεύρυνση του αμερικανικού φεμινιστικού κινήματος, ως αποτέλεσμα της συμμετοχής ποικίλων γυναικείων ομάδων. Όταν μια ομάδα γυναικών, που προηγουμένως είχαν περιθωριοποιηθεί από το κύριο ρεύμα του φεμινιστικού κινήματος, έσπασε τη σιωπή της και απαίτησε τη θέση που της αξίζει μέσα στο κίνημα, αρχικά κατηγορήθηκε ότι κατακερμάτιζε τον φεμινισμό με θέματα άνευ σημασίας. Τελικά, το φεμινιστικό κίνημα την αποδέχθηκε και την καλωσόρισε ως ένα κομμάτι της φεμινιστικής σκέψης με μεγάλη αξία.

Αντιλαμβανόμαστε πλέον ότι η πολυποικιλότητα είναι η δύναμη του κινήματος και όχι η αδυναμία του. Καμία προσωρινή πολικότητα ή κατακερματισμός δεν έχει τόση σοβαρότητα ώστε να εκμηδενίσει τις απόλυτες αρετές της πολιτικής χωρίς αποκλεισμούς.

Κάθε φορά που μια ομάδα γυναικών, που προηγουμένως είχε σιωπήσει, αρχίζει να μιλά, άλλες φεμινίστριες προκαλούνται να επανεξετάσουν την ιδέα τους για το τι αντιπροσωπεύουν και ποιους εκπροσωπούν. Αν και αυτή η διεργασία οδηγεί σε επίπονες συνειδητοποιήσεις των δικών μας προκαταλήψεων και της εξωτερικευμένης καταπίεσης, τελικά ωφελεί το κίνημα διευρύνοντας τις προοπτικές μας και το εύρος της δράσης μας. Κατανοώντας τα παραπάνω, δηλώνουμε ότι έχει έρθει ο καιρός για τις τρανς γυναίκες να πάρουν ανοιχτά μέρος στη φεμινιστική επανάσταση, διευρύνοντας περαιτέρω την έκταση του κινήματος.

Ο όρος "τρανς" συχνά χρησιμοποιείται ως ένας όρος-ομπρέλα που καλύπτει ένα ευρύ φάσμα παραβιάσεων της "νόρμας" των φύλων και περιλαμβάνει την ασυμφωνία μεταξύ του ανατομικού φύλου και της ταυτότητας και έκφρασης φύλου. Για το σκοπό αυτού του μανιφέστου, η φράση "τρανς γυναίκες" χρησιμοποιείται για να αναφέρεται σε άτομα που ταυτίζονται, παρουσιάζονται ή ζουν ως γυναίκες παρά το φύλο που τους αποδόθηκε κατά τη γέννηση. Ο όρος "τρανς άνδρες" χρησιμοποιείται για να περιγράψει αυτούς που ταυτίζονται, παρουσιάζονται ή ζουν ως άνδρες, αντίθετα με το φύλο που τους αποδόθηκε κατά τη γέννηση. Καθώς αυτοί οι λειτουργικοί ορισμοί αποκλείουν πολλά τρανς άτομα που δεν συμμορφώνονται στη διχοτομία αρσενικού/θηλυκού ή τα διεμφυλικά πρόσωπα με άλλους τρόπους, ευχόμαστε ότι θα αναγνωρίσουν αρκετές ομοιότητες μεταξύ των θεμάτων που όλοι μας αντιμετωπίζουμε και θα βρουν την ανάλυσή μας κάπως χρήσιμη στη δική τους πάλη.

Ο τρανς φεμινισμός είναι πρωτίστως ένα κίνημα από και για τρανς γυναίκες που βλέπουν την απελευθέρωσή τους να είναι εγγενώς συνδεδεμένη με την απελευθέρωση όλων των γυναικών. Είναι επίσης ανοιχτός σε άλλα queer άτομα, ίντερσεξ άτομα, τρανς άνδρες, μη-τρανς γυναίκες, μη-τρανς άνδρες και άλλους που είναι συμπονετικοί προς τις ανάγκες των τρανς γυναικών και θεωρούν ότι η συμμαχία με τις τρανς γυναίκες είναι ουσιώδης και για τη δική τους απελευθέρωση.

Ιστορικά, οι τρανς άνδρες έχουν κάνει μεγαλύτερη συνεισφορά στον φεμινισμό από τις τρανς γυναίκες. Πιστεύουμε ότι είναι πολύ σημαντικό περισσότερες τρανς γυναίκες να ξεκινήσουν να συμμετέχουν στο φεμινιστικό κίνημα μαζί με άλλους για την απελευθέρωσή μας.

Ο τρανς φεμινισμός δεν συσχετίζεται με την υιοθέτηση προϋπαρχόντων φεμινιστικών θεσμών. Αντίθετα, προεκτείνει και προχωρά το φεμινιστικό κίνημα στο σύνολό του μέσω της δικής μας απελευθέρωσης και της συμμαχικής δουλειάς με τους άλλους. Υποστηρίζει εξίσου τις τρανς και μη-τρανς γυναίκες και ζητά από τις μη-τρανς γυναίκες να υποστηρίξουν τις τρανς γυναίκες με τον ίδιο τρόπο. Ο τρανς φεμινισμός ενσωματώνει φεμινιστικές πολιτικές συμμαχίες όπου γυναίκες με διαφορετικό υπόβαθρο υποστηρίζουν η μία την άλλη, διότι αν δεν υποστηρίξουμε η μία την άλλη, κανένας άλλος δεν θα το κάνει.

Πρωταρχικές Αρχές

Οι πρωταρχικές αρχές του τρανς φεμινισμού είναι απλές. Αρχικά, έχουμε την πεποίθηση ότι κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να ορίζει την ταυτότητά του και να περιμένει ότι η κοινωνία θα το σεβαστεί. Αυτό περιλαμβάνει το δικαίωμα να εκφράζουμε το φύλο μας χωρίς φόβο διάκρισης ή βίας. Επίσης, υποστηρίζουμε ότι έχουμε το θεμελιώδες δικαίωμα να παίρνουμε αποφάσεις που αφορούν το σώμα μας, χωρίς καμία πολιτική, ιατρική ή θρησκευτική εξουσία να παραβιάζει την ακεραιότητά του ή να εμποδίζει τις αποφάσεις μας.
Παρόλα αυτά, κανένας δεν είναι εντελώς ελεύθερος από τις κοινωνικές και πολιτισμικές δυναμικές του θεσμοθετημένου συστήματος του φύλου. Όταν παίρνουμε αποφάσεις για την ταυτότητα ή την έκφραση φύλου μας, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι αυτό γίνεται μέσα στο πλαίσιο του πατριαρχικού συστήματος και του δίπολου του φύλου. Οι τρανς γυναίκες, συγκεκριμένα, ενθαρρύνονται και συχνά αναγκάζονται να υιοθετήσουν παραδοσιακούς ορισμούς της θηλυκότητας ώστε να νομιμοποιηθούν από την κοινωνία ή την ιατρική κοινότητα. Αυτή η πρακτική είναι καταπιεστική τόσο για τις τρανς όσο και για τις μη-τρανς γυναίκες, καθώς αρνείται το δικαίωμα της μοναδικότητας κάθε γυναίκας.
Ο τρανς φεμινισμός υποστηρίζει ότι κανείς δεν μπορεί να εξαναγκαστεί να λάβει ή να μην λάβει προσωπικές αποφάσεις σχετικά με την ταυτότητα ή την έκφραση φύλου για να θεωρηθεί "πραγματική γυναίκα" ή "πραγματικός άνδρας". Επιπλέον, καμία γυναίκα δεν θα πρέπει να εξαναγκάζεται να αποδείξει την αυθεντικότητά της για να θεωρηθεί "γνήσια" φεμινίστρια.
Ως τρανς γυναίκες, έχουμε μάθει ότι η ασφάλειά μας εξαρτάται συχνά από το πόσο καλά μπορούμε να “περάσουμε” ως “φυσιολογικές” γυναίκες. Ως τρανς φεμινίστριες, βρισκόμαστε συνεχώς στη θέση να πρέπει να διαπραγματευόμαστε την ανάγκη μας για ασφάλεια και την άνεσή μας ενάντια στις φεμινιστικές μας αρχές. Ο τρανς φεμινισμός προκαλεί όλες τις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων και των τρανς γυναικών, να εξετάσουν πώς εσωτερικεύουμε τις ετεροσεξιστικές και πατριαρχικές αντιλήψεις και επιταγές για το φύλο, καθώς και τις παγκόσμιες επιπτώσεις που επιφέρουν οι πράξεις μας. Ταυτόχρονα, ξεκαθαρίζουμε ότι δεν είναι ευθύνη μιας φεμινίστριας να απαλλάξει τον εαυτό της από κάθε ομοιότητα με τους πατριαρχικούς ορισμούς της θηλυκότητας.
Οι γυναίκες δεν πρέπει να κατηγορούνται ότι ενισχύουν τα στερεότυπα του φύλου όταν λαμβάνουν προσωπικές αποφάσεις, ακόμα και αν αυτές οι αποφάσεις φαίνεται να συμμορφώνονται με κάποιους έμφυλους ρόλους. Τέτοιου είδους "τεστ αγνότητας" είναι αποδυναμωτικά για τις γυναίκες, διότι μας αφαιρούν την ικανότητά μας να αποφασίζουμε ελεύθερα. Επίσης, τέτοιες απαιτήσεις αποξενώνουν την πλειοψηφία των τρανς και μη τρανς γυναικών από το να συμμετέχουν στο φεμινιστικό κίνημα.
Ο τρανς φεμινισμός υποστηρίζει την ιδέα ότι υπάρχουν τόσοι τρόποι να είσαι γυναίκα όσες και οι γυναίκες. Πιστεύουμε ότι πρέπει να είμαστε ελεύθερες να παίρνουμε αποφάσεις χωρίς ενοχές. Για αυτόν τον σκοπό, ο τρανς φεμινισμός αντιπαρατίθεται σε κοινωνικούς και πολιτικούς θεσμούς που περιορίζουν ή συρρικνώνουν τις προσωπικές μας επιλογές, ενώ αρνείται να κατηγορήσει τις γυναίκες για τις προσωπικές αποφάσεις τους.
Δεν είναι απαραίτητο — και μάλιστα είναι παραβιαστικό — να απαιτείται από τις γυναίκες να εγκαταλείψουν την ελευθερία τους να κάνουν προσωπικές επιλογές για να θεωρούνται “πραγματικές” φεμινίστριες. Μια τέτοια προσέγγιση απλώς αντικαθιστά την άκαμπτη πατριαρχική κατασκευή της ιδεατής θηλυκότητας με μια εξίσου άκαμπτη φεμινιστική εκδοχή. Ο τρανς φεμινισμός προωθεί ένα περιβάλλον όπου οι προσωπικές επιλογές των γυναικών είναι σεβαστές, ενώ παράλληλα εξετάζονται και αμφισβητούνται οι θεσμοί που περιορίζουν το εύρος των επιλογών τους.

Το Ερώτημα του Αρσενικού Προνόμιου

Ορισμένες φεμινίστριες, ιδιαίτερα οι ριζοσπαστικές λεσβίες φεμινίστριες, έχουν κατηγορήσει τους τρανς άνδρες και τις τρανς γυναίκες ότι ωφελούνται από αρσενικά προνόμια. Τα διεμφυλικά άτομα MTF, υποστηρίζουν, κοινωνικοποιούνται ως αγόρια και επομένως επωφελούνται από τα προνόμια του ανδρικού φύλου. Από την άλλη, τα διεμφυλικά άτομα FTM χαρακτηρίζονται ως “προδότες” που εγκατέλειψαν τις αδελφές τους σε μια αξιολύπητη προσπάθεια να διεκδικήσουν τα ανδρικά προνόμια

Ο τρανς φεμινισμός πρέπει να απαντήσει σε αυτή την κριτική, διότι έχει χρησιμοποιηθεί ώστε να δικαιολογήσει τη διάκριση ενάντια στις τρανς γυναίκες και τους τρανς άνδρες σε κάποιους φεμινιστικούς κύκλους.

Όταν αντιμετωπίζουμε τέτοια επιχειρήματα, μια φυσική, πρωταρχική αντίδραση των τρανς γυναικών είναι να αρνηθούν ότι είχαν ποτέ ανδρικά προνόμια στη ζωή τους. Είναι εύκολο να δει κανείς πώς έφτασαν να πιστεύουν ότι το να έχεις γεννηθεί αρσενικό είναι περισσότερο βάρος παρά προνόμιο: πολλοί από αυτούς απεχθάνονταν το γεγονός ότι είχαν αντρικά σώματα και ότι τους συμπεριφέρονταν σαν αγόρια καθώς μεγάλωναν. Θυμούνται πόσο δύσκολο ήταν να πιέζονται να συμπεριφέρονται ως "σκληροί" άνδρες. Πολλοί είχαν την εμπειρία του bullying και του εξευτελισμού από άλλα αγόρια, διότι δεν συμπεριφέρονταν “σωστά” ως αγόρια. Εξαναγκάζονταν να νιώθουν ντροπή και συχνά υπέφεραν από κατάθλιψη. Ακόμα και ως ενήλικες, ζουν με τον συνεχή φόβο της έκθεσης, που θέτει σε κίνδυνο την εργασία τους, τις οικογενειακές τους σχέσεις, τις φιλίες και την ασφάλειά τους.

Παρόλα αυτά, ως τρανς φεμινίστριες πρέπει να αντισταθούμε σε αυτή την απλοϊκή αντίδραση. Καθώς είναι αληθές ότι το ανδρικό προνόμιο επηρεάζει κάποιους άνδρες περισσότερο από άλλους, είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι οι τρανς γυναίκες που έχουν γεννηθεί ως άνδρες δεν έχουν ποτέ αποκομίσει όφελος από αυτό. Οι περισσότερες τρανς γυναίκες έχουν “περάσει” ως άνδρες (αν και ως “θηλυπρεπείς”) τουλάχιστον σε κάποιο σημείο της ζωής τους και έλαβαν ειδική μεταχείριση στη μόρφωση και την εργασία, για παράδειγμα, είτε τους είναι ευχάριστο είτε όχι να γίνονται αντιληπτοί ως άνδρες. Έχουν εκπαιδευτεί να είναι αποφασιστικές και σίγουρες, και κάποιες τρανς γυναίκες καταφέρνουν να διατηρήσουν αυτά τα “αντρικά” στοιχεία, συχνά προς όφελός τους, μετά τη μετάβαση.

Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι ότι συχνά μπερδεύουμε την καταπίεση την οποία έχουμε βιώσει λόγω του ότι είμαστε παρεκκλίνοντες σε σχέση με το φύλο με την απουσία του ανδρικού προνομίου. Αντί να ισχυριζόμαστε ότι δεν έχουμε ωφεληθεί ποτέ από την ανδρική ανωτερότητα, πρέπει να υποστηρίξουμε ότι οι εμπειρίες μας αντιπροσωπεύουν μια δυναμική διάδραση μεταξύ του ανδρικού προνομίου και του μειονεκτήματος της τρανς ταυτότητας.

Κάθε άτομο που έχει μια ταυτότητα φύλου και/ή μια τάση προς την έκφραση του φύλου που ταιριάζει στο φύλο το οποίο του/της αποδόθηκε κατά τη γέννηση, έχει το προνόμιο του να είναι μη-τρανς. Αυτό το προνόμιο, όπως άλλα προνόμια, είναι αόρατο σε αυτούς που το κατέχουν και, όπως άλλα προνόμια, αυτοί που στερούνται το προνόμιο αυτό διαισθητικά γνωρίζουν πόσο έντονα υποφέρουν εξαιτίας της απουσίας του. Μια τρανς γυναίκα μπορεί να έχει περιορισμένη πρόσβαση στο ανδρικό προνόμιο ανάλογα με το πόσο νωρίς έχει περάσει στη μετάβαση και πόσο “ολοκληρωμένα” ζει ως γυναίκα, αλλά την ίδια στιγμή βιώνει τεράστια κοινωνικά, συναισθηματικά και οικονομικά μειονεκτήματα εξαιτίας της τρανς ταυτότητας. Η πρόταση ότι οι τρανς γυναίκες έχουν εγγενώς περισσότερα προνόμια από τις άλλες γυναίκες είναι το ίδιο αφελής όπως ο ισχυρισμός ότι τα αρσενικά ομόφυλα ζευγάρια έχουν περισσότερα προνόμια από τα ετερόφυλα ζευγάρια, διότι και τα δύο άτομα έχουν αντρικά προνόμια.

Εντάσεις συχνά αναδύονται όταν οι τρανς γυναίκες επιχειρούν να έχουν πρόσβαση σε “γυναικείους χώρους” που θεωρούνται ασφαλείς από την πατριαρχία. Η καταγωγή αυτών των “γυναικείων χώρων” εντοπίζεται στις αρχές του λεσβιακού φεμινισμού τη δεκαετία του 1970, που κυρίως εκπροσωπούνταν από λευκές γυναίκες μεσαίας τάξης, οι οποίες έθεταν τον σεξισμό ως τη θεμελιώδη κοινωνική ανισότητα, παραβλέποντας τον ρόλο τους στη διαιώνιση άλλων μορφών καταπίεσης, όπως ο ρατσισμός και ο ταξισμός.

Με βάση την υπόθεση ότι ο σεξισμός έχει τη μεγαλύτερη επίδραση στις ζωές των γυναικών, ανεξαρτήτως άλλων παραγόντων, υπέθεσαν ότι η εμπειρία του σεξισμού είναι κοινή για όλες τις γυναίκες—συμπεριλαμβανομένων των τρανς γυναικών. Ωστόσο, πρόσφατες κριτικές του ριζοσπαστικού φεμινισμού του 1970 αναδεικνύουν ότι η παραμέληση του ρατσισμού και του ταξισμού τις καθιστά ουσιαστικά προνομιούχες γυναίκες της μεσαίας τάξης.

Με αυτή την κατανόηση, οι τρανς φεμινίστριες δεν πρέπει να αρνούνται τις κατηγορίες για ανδρικά προνόμια. Πρέπει να έχουμε το θάρρος να αναγνωρίσουμε τους τρόπους με τους οποίους οι τρανς γυναίκες μπορεί να έχουν επωφεληθεί από ανδρικά προνόμια—κάποιες περισσότερο από άλλες. Παρόμοια, όπως εμείς οι λευκοί πρέπει να αντιμετωπίζουμε το προνόμιο της λευκότητας, έτσι και οι τρανς φεμινίστριες πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα δικά μας προνόμια.

Ο τρανς φεμινισμός τονίζει τη σημασία του να αναγνωρίζουμε τις διαφορές μας, όπως και τις ομοιότητές μας, διότι οι γυναίκες προέρχονται από διαφορετικά υπόβαθρα. Οι τρανς φεμινίστριες εξετάζουν τα δικά τους προνόμια και αναμένουν από τις μη τρανς γυναίκες να αναγνωρίσουν το προνόμιο του να μην είναι τρανς.

Αναγνωρίζοντας τα προνόμιά μας, οι τρανς γυναίκες μπορούν να ελπίζουν ότι θα χτίσουν συμμαχίες με άλλες ομάδες γυναικών που έχουν παραμεληθεί παραδοσιακά και έχουν θεωρηθεί "μη θηλυκές" σύμφωνα με τα πρότυπα της λευκής, μεσαίας τάξης θηλυκότητας. Όταν μας αποκαλούν παρεκκλίνοντες και μας επιτίθενται επειδή είμαστε ο εαυτός μας, δεν υπάρχει τίποτα να κερδίσουμε αποφεύγοντας τη συζήτηση για τα προνόμια.

Αποδομώντας την Αντίστροφη Ουσιοκρατία

Ενώ το δεύτερο κύμα φεμινισμού διέδωσε την ιδέα ότι το κοινωνικό φύλο διαφέρει από το ανατομικό φύλο και είναι κοινωνικά κατασκευασμένο, αυτή η διάκριση χρησιμοποιήθηκε για να αποδυναμώσει τους καταναγκαστικούς ρόλους φύλου. Ωστόσο, επέτρεψε στις φεμινίστριες να αμφισβητήσουν μόνο το μισό πρόβλημα, αφήνοντας ανέγγιχτη τη φυσιολογικότητα της ουσιοκρατικής θηλυκότητας και αρρενωπότητας.
Ο τρανς φεμινισμός υποστηρίζει ότι τόσο το κοινωνικό όσο και το ανατομικό φύλο είναι κοινωνικά κατασκευασμένα. Επιπλέον, η διαφοροποίηση μεταξύ ανατομικού και βιολογικού φύλου συχνά είναι τεχνητή και γίνεται για ευκολία. Αν και η έννοια του φύλου ως κοινωνική κατασκευή έχει συμβάλει στην αποδόμηση παραδοσιακών στερεοτύπων, άφησε περιθώριο για τη δικαιολόγηση ορισμένων διακρίσεων ή δομών στη βάση της βιολογίας. Παράλληλα, απέτυχε να αντιμετωπίσει τη ρευστότητα της τρανς εμπειρίας, όπου το ανατομικό φύλο βιώνεται ως τεχνητό και ευμετάβλητο σε σχέση με την ταυτότητα.
Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στην εμπειρία των ίντερσεξ ατόμων. Δεδομένου ότι η κοινωνία αγνοεί την ύπαρξη ανθρώπων με ανατομικά χαρακτηριστικά που δεν ταιριάζουν στο δίπολο αρσενικό-θηλυκό, πολλά ίντερσεξ παιδιά ακρωτηριάζονται ή χειραγωγούνται από επαγγελματίες υγείας ώστε να συμμορφωθούν με το φύλο που τους αποδόθηκε. Συχνά, τα ίντερσεξ άτομα δεν έχουν την ευκαιρία να αποφασίσουν για τον εαυτό τους πώς θέλουν να ζήσουν ή αν επιθυμούν ορμονικές ή χειρουργικές “διορθώσεις”.
Πολλά ίντερσεξ άτομα βρίσκουν αποκρουστικό το γεγονός ότι δεν είχαν λόγο σε τόσο μεγάλες αποφάσεις ζωής, ανεξάρτητα από το αν η ταυτότητα φύλου τους συμφωνεί ή όχι με το φύλο που τους αποδόθηκε. Πιστεύουμε ότι ο ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων των ίντερσεξ παιδιών είναι εγγενώς κακοποιητικός, καθώς παραβιάζει την αξιοπρέπεια του σώματός τους χωρίς τη δική τους συγκατάθεση. Το ζήτημα δεν είναι αν το ανατομικό φύλο τους ταιριάζει με την ταυτότητα φύλου τους, αλλά αν τα ίντερσεξ άτομα έχουν πραγματική επιλογή για το τι συμβαίνει στο σώμα τους.
Τα τρανς άτομα βιώνουν παρόμοια καταπίεση, καθώς αναγκάζονται να ζουν σύμφωνα με τις απλοϊκές ιατρικές νόρμες του φύλου που τους αποδόθηκε χωρίς τη συναίνεσή τους. Οι τρανς άνθρωποι είναι ποικιλόμορφοι: κάποιοι ταυτίζονται και ζουν ως μέλη διαφορετικού φύλου από αυτό που τους αποδόθηκε, με ή χωρίς ιατρική παρέμβαση, ενώ άλλοι δεν ταυτίζονται με κανένα φύλο ή με περισσότερα από ένα.
Η τρανς απελευθέρωση αφορά την επανάκτηση του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού από ιατρικές, θρησκευτικές και πολιτικές αρχές. Ο τρανς φεμινισμός αντιτίθεται σε κάθε μέθοδο απονομής φύλου που είναι κοινωνικά και πολιτικά κατασκευασμένη και υποστηρίζει μια κοινωνία όπου ο καθένας είναι ελεύθερος να αυτοπροσδιορίζεται.
Υγεία και Αναπαραγωγική Επιλογή
Μπορεί να φαίνεται ειρωνικό ότι οι τρανς γυναίκες, που γενικά δεν έχουν την ικανότητα να φέρουν παιδιά, θα ενδιαφερόντουσαν για το γυναικείο κίνημα δικαιωμάτων αναπαραγωγής, αλλά ο τρανς φεμινισμός βλέπει ένα βαθύ συσχετισμό μεταξύ της απελευθέρωσης των τρανς γυναικων και το δικαιωμα των γυναικων να επιλέξουν. Πρώτα απ’ όλα, ο στιγματισμός της κοινωνίας της τρανς ύπαρξης βασίζεται εν μέρη στο γεγονός ότι επεμβαίνουμε στα αναπαραγωγικά μας όργανα. Κοσμητικές επεμβάσεις που δεν αφορούν τα γεννητικά όργανα είναι πολύ πιο συχνές από ότι ο επαναπροσδιορισμός των γεννητικών οργάνων, όμως δεν απαιτούν μήνες εξαναγκαστικής ψυχοθεραπείας. Επίσης αυτοί που επιδιώκουν τις κοσμητικές επεμβάσεις δεν ξεφτιλίζονται καθημερινά από διαφορές εκπομπές στην trash τηλεόραση. Αυτού του είδους η υστερία σε σχέση με τις προσωπικές μας επιλογές πυροδοτείται εν μέρη από το taboo της κοινωνίας ενάντια στην αυτοδιάθεση των αναπαραγωγικών μας οργάνων: όπως οι γυναίκες που θέλουν να κάνουν έκτρωση, τα σώματα μας έχουν γίνει μια “ανοιχτή περιοχή”, ένα πεδίο μάχης.
Επιπρόσθετα, οι ορμόνες που πολλές γυναίκες λαμβάνουν είναι παρόμοιες σε προέλευση και χημική σύσταση με αυτές που λαμβάνουν η μη-τρανς γυναίκες για αντισύλληψη, επείγουσα αντισύλληψη και θεραπεία αντικατάστασης ορμονών. Ως τρανς γυναίκες μοιραζόμαστε τις ανησυχίες τους για την ασφάλεια, το κόστος και τη διαθεσιμότητα αυτών το χαπιών που σχετίζονται με τα οιστρογόνα. Οι τρανς και οι μη-τρανς γυναίκες πρέπει να ενωθούμε ενάντια στις “δεξιές” τακτικές που στοχεύουν στο να κάνουν μη διαθέσιμα, ίσως και παράνομα, τα μέσα και τις πληροφορίες ώστε να ελέγχουμε τα σώματα μας.
Βεβαία, η αναπαραγωγική επιλογή δεν έχει να κανει μόνο με πρόσβαση στην έκτρωση η την αντισύλληψη, έχει να κανει επίσης με την αντίσταση στην καταναγκαστική στείρωση η έκτρωση γυναικων με λιγότερα προνόμια. Έτσι, ο τρανς φεμινισμός παλεύει για το δικαιωμα της άρνησης των ορμονικών η χειρουργικών επεμβάσεων, συμπεριλαμβανόμενων και αυτών των μεσοφυλικών ανθρώπων και περιμένουμε η κοινωνια να τιμά αυτό που είμαστε.
Κατά το 1980 οι λεσβίες εδιώχθησαν από κάποιους οργανισμούς αναπαραγωγικής επιλογής διοτι της αντιλήφτηκαν ως μη σχετικές με το σκοπό τους. Αλλά το δικαιωμα της επιλογής δεν είναι ένα αποκλειστικά ετερόφυλο δικαιωμα ούτε ένα μη-τρανς θέμα, διοτι έχει να κανει ουσιαστικά με το δικαίωμα των γυναικών να επιλέγουν τι θα κάνουν με το δικό τους σώμα. Οι τρανς φεμινίστριες θα πρέπει να ενταχθούν σε οργανισμούς αναπαραγωγικής επιλογής και να συμμετέχουν σε πορείες υπέρ της επιλογής αυτής. Μια κοινωνια που δεν σέβεται το δικαιωμα της γυναικάς σε σχέση με την εγκυμοσύνη δεν είναι πιθανό να δεχτεί τις δίκες μας αποφάσεις για ιατρικές παρεμβάσεις ώστε να κάνουμε το σώμα μας συμβατό με την ταυτοτητα φύλου μας. Όταν φοβόμαστε ότι πρέπει να πάρουμε παράνομες ορμόνες η ότι πρέπει να ταξιδέψουμε έκτος της χώρας μας ώστε να κάνουμε επαναπροσδιορισμό, θα πρέπει να μπορούμε να ταυτιστούμε με τις γυναίκες που επιστρέφουν στην πρακτική των μη ασφαλών και παρανομών εκτρώσεων.
Επιπρόσθετα ο τρανς φεμινισμός πρέπει να διδαχτεί από το γυναικείο κίνημα υγείας. Η έρευνα για θέματα υγείας συγκεκριμένου ενδιαφέροντος για της γυναίκες, όπως ο καρκίνος του μαστού, δεν αναδύθηκε εν κενό. Ήταν μέσα από έντονο ακτιβισμό και επιμόρφωση μεταξύ ομότιμων που άρχισε να αντιμετωπίζει τα θέματα αυτά ως σοβαρά. Κατανοώντας ότι η ιατρική κοινότητα έχει αποτύχει στο να δουλέψει με τα θέματα της υγείας των γυναικων επαρκώς, οι τρανς φεμινιστές δεν μπορούν να περιμένουν ότι αυτοί που βρίσκονται σε θέση ισχύος θα πάρουν τα προβλήματα υγείας των τρανς γυναικων στα σοβαρά. Για αυτό πρέπει να συμμετέχουμε και να διευρύνουμε το γυναικείο κίνημα υγείας.
Σχεδιάζοντας αναλογίες από το γυναικείο κίνημα υγείας λύνουμε και το δίλημμα της παθολογικοποίηση της ταυτότητας φύλου. Για πολλα χρονια τα τρανς άτομα διαφωνούν μεταξύ τους για το αν πρέπει η όχι να απαιτήσουν την αποπαθολογικοποίηση της διαταραχής ταυτότητας φύλου, που αποτελεί προαπαιτούμενο για κάποιες ιατρικές παρεμβάσεις, έχει υπάρξει ένα διαιρετικό θέμα διοτι η παθολογικοποίηση της διαταραχής της ταυτότητας φύλου επιτρέπει σε κάποιες από εμάς να λαμβάνουμε ιατρικές παρεμβάσεις, παρόλο που την ιδία στιγμή μας στιγματίζει και αναιρεί το μέσο μας. Πριν από τις φεμινιστικές κριτικές, της μοντέρνας ιατρικής, τα θηλυκά σώματα θεωρούνταν “αφύσικα” από την ανδροκέντρικη φυσιολογικότητα της ιατρικής εγκαθίδρυσης, που οδήγησε στην παθολογικοποίηση φυσιολογικών γυναικείων εμπειριών όπως η εμμηνόρροια, η εγκυμοσύνη και η εμμηνόπαυση, ήταν το κίνημα γυναικείας υγείας που επέβαλε στην ιατρική κοινότητα να αποδεχτεί ότι τα παραπάνω αποτελούν κομμάτι της φυσιολογικής ανθρώπινης εμπειρίας. Ο τρανς φεμινισμός επιμένει ότι η διεμφυλικότητα δεν είναι μια ασθένεια η διαταραχή, αλλά είναι το ίδιο μέρος του ευρύ φάσματος της ανθρωπινής εμπειρίας όπως και η εγκυμοσύνη. Οπότε δεν είναι αντιφατικό να απαιτούμε η ιατρική θεραπεία για τα τρανς άτομα να είναι πιο πρόσβαση, ενώ παράλληλα την αποπαθολογικοποίηση της “διαταραχής ταυτότητας φύλου.”
Κάλεσμα για Δράση
Αν και έχουμε βιώσει πολύ περισσότερη απόρριψη από ότι μας αξίζει, μέσα και έξω από τις φεμινιστικές κοινότητες, αυτοί που παρέμειναν ως σύμμαχοι μας ήταν φεμινίστριες, λεσβίες και αλλά queer άτομα. Ο τρανς φεμινισμός υποστηρίζει ότι είναι μάταιο να συζητήσουμε ποιος “ανήκει” και ποιος δεν “ανήκει” στην κατηγορία γυναικα: πρέπει να δράσουμε τώρα και να κτίσουμε συμμαχίες.
Κάθε μέρα παρενοχλούμαστε, δεχόμαστε διακρίσεις, επιθέσεις και κακοποίηση. Δεν έχει σημασία πόσο έχουμε μάθει να “περνάμε”, η κοινωνική αορατότητα τις τρανς ύπαρξης δεν θα μας προστατέψει όταν όλες οι γυναίκες δέχονται επίθεση. Δεν μπορούμε ποτέ να κερδίσουμε παίζοντας με τον κανόνα τις κοινωνίας βάση του πως θα πρέπει να συμπεριφέρεται μια γυναικα. Χρειαζόμαστε τον τρανς φεμινισμό το ίδιο με τις μη-τρανς γυναίκες αν όχι περισσότερο. Οι τρανς φεμινίστριες νιώθουν περηφάνια από την παράδοση των “μητέρων” του φεμινισμού και συνεχίζουμε να παλεύουμε σε ολη την πορεία της ζωής μας.
Ο τρανς φεμινισμός πιστεύει ότι μια κοινωνια η όποια τιμά τις τρανς ταυτότητες, είναι μια κοινωνια η όποια αντιμετωπίζει δικαία όλα τα φύλα, διοτι η ύπαρξη μας αντιμετωπίζεται ως προβληματική μόνο όταν υπάρχει μια άκαμπτη ιεραρχία φύλων Βάση αυτής της πεποίθησης είναι ουσιαστικό για την επιβίωση μας και την αξιοπρέπεια μας να διεκδικήσουμε τη θέση μας στο φεμινισμό, όχι με ένα απειλητικό η παραβιαστικό τρόπο, αλλά με φιλικό και συνεργατικό τρόπο. Η αρχική υποψία και απόρριψη από κάποιους φεμινιστικούς θεσμούς είναι φυσιολογική διοτι έχουν προδοθεί τόσες φόρες από άνδρες αυτό-ταγμένους υπέρ του φεμινισμού. Είναι μέσο τις επίμονης και της δέσμευσης μας να δράσουμε με τέτοιο τρόπο οπου ο τρανς φεμινισμός θα μεταμορφώσει το σκοπό του φεμινισμού σε ένα όραμα του κόσμου χωρίς αποκλεισμούς.
Υστερόγραφο για την Σύλληψη Ενός Κύματος: Επανάκτηση του Φεμινισμού στον 21ο Αιώνα
Έγραψα το Τρανς Μανιφέστο το καλοκαίρι του 2000, μόνο λίγους μήνες αφού είχα μετακόμισει στο Πόρτλαντ, ανακάλυψα τρανς κοινότητες και άρχισα να διερευνώ τις διασταυρώσεις του φεμινισμού και τις τρανς εμπειρίας. Υποθέτω ότι ήμουν αφελής αλλά εξεπλάγην τον ανακάλυψα ότι υπήρχαν αντί-φεμινιστικά συναισθήματα σε κάποια τρανς άτομα, διοτι τα τρανς άτομα που γνώρισα ήταν άτομα που σέβομαι και σαν φεμινιστές και σαν τρανς ακτιβιστές. Έγραψα αυτό το μανιφέστο ώστε να αρθρώσω την φεμινιστική θεωρία υπέρ των τρανς και την τρανς ρητορική που έχει τις ρίζες της στο φεμινισμό. Νομίζω πως πέτυχα.
Υπάρχουν βεβαία διάφορα προβλήματα με αυτό το μανιφέστο με τα οποία δεν είμαι καθόλου ευχαριστημένη. Σε πολλές αναθεωρήσεις τις οποίες έχω κανει τα τελευταία χρονια, διόρθωσα κάποια από τα μικρό προβλήματα, αλλά υπάρχουν ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα που έχουν μένει άθικτα, διοτι δεν μπορούν να διορθωθούν χωρίς να ξανά γράψω όλο το κομμάτι. Αλλά πιστεύω πως είναι σημαντικό να συζητηθεί ποια είναι τα προβλήματα αυτά, και γιατί έχουν παρεισφρήσει μέσα σε αυτό το μανιφέστο. Δυο από αυτά τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι:
-Ιδιαίτερη έμφαση στα MTF άτομα εις βάρος των FTM ατόμων και άλλων που αυτοχαρακτηρίζονται ως διεμφυλικοί η gender-queer. Αναλαμβάνω ολη την εύθηνη για το γεγονός ότι αυτό το μανιφέστο έχει εστιάσει σε θέματα που αντιμετωπίζουν οι FTM, ενώ παραμελεί τις μοναδικές μάχες που τα FTM και αλλά διεμφυλικά και gender-queer άτομα αντιμετωπίζουν. Την εποχή που έγραψα το κομμάτι αυτό, ένιωθα την ανάγκη να περιορίσω τον φεμινισμό στις γυναίκες διοτι φοβόμουν ότι εάν επεκτείνω την εστίαση θα βοηθούσα τους μη-τρανς άνδρες να χρησιμοποιήσουν τον φεμινισμό για το δικό τους συμφέρον, όπως κάνουν κάποιες ομάδες για τα δικαιώματα των ανδρών. Ενώ ακόμα νιώθω ότι ο φόβος αυτός είναι δικαιολογημένος, συνειδητοποιώ τώρα ότι το να δίνω προνόμιο στα θέματα τον τρανς γυναικων ήταν λάθος.
- Ανεπαρκής διατομεακή ανάλυση. Το μανιφέστο εστίαζε κυρίως στη διατομικότητα του σεξισμού και την καταπίεση εναντία στα τρανς άτομα. Παρόλα αυτά αποτυγχάνει στο να διερευνήσει το πώς τα θέματα αυτά τέμνονται με άλλες κοινωνικές αδικίες. Για παράδειγμα το μανιφέστο κανει αναφορές στις κριτικές των έγχρωμων γυναικων εναντία στον ρατσισμό των λευκών γυναικων μέσα στο φεμινιστικό κίνημα, αλλά αποτυγχάνει στο να συζήτηση το πώς οι τρανς γυναίκες μπορούν να γίνουν σύμμαχοι με τις έγχρωμες γυναίκες. Ξανά δίστασα να μετακινήσω την εστίαση μακριά από το σεξισμό εκείνη την εποχή που έγραψα αυτό το μανιφέστο διότι φοβόμουν ότι θα υπήρχε μη-τρανς φεμινιστική κριτική. Τώρα συμφωνώ με την ιδέα ότι η φεμινιστική θεωρία αποτυγχάνει στο να λάβει υπό όψη το ρατσισμό, ταξισμο και διάκριση εναντίον ικανών ατόμων κ.λπ. το να λειτουργεί ως θεωρία μόνο σε σχέση με τις γυναίκες είναι ημιτελές και παραδέχομαι ότι το μανιφέστο αυτό είναι ημιτελές.
Παρόλο που αυτές είναι δυο διαφορετικές κριτικές και οι δυο πηγάζουν απ την ίδια πηγή: την ιδέα ότι οι φεμινίστριες πρέπει να εστιάζουν κυρίως η και αποκλειστικά στην καταπίεση την οποία δέχονται οι γυναίκες. Βάση αυτής της κοσμοθεωρίας, θέματα όπως ο ρατσισμός και ο ταξισμός μπορούν να συζητηθούν μόνο όταν διευρύνουν την μάχη εναντία στην πατριαρχία. Για παράδειγμα όταν συζητείται ο ρατσισμός των λευκών ανδρών ενάντια σε έγχρωμες γυναίκες αλλά όχι όταν είναι διχαστική όταν, εκθέτει τα κρυφά τμήματα μέσα στο γυναικείο κίνημα. Αυτό το μανιφέστο, στο μεγαλύτερο του κομμάτι κινείται σε αυτή την τροχιά και αποτυγχάνει να προκαλέσει τις ρατσιστικές, ταξικές, κ.λπ., επιπτώσεις και του αξίζει κριτική για αυτό. Συνειδητοποιώ τώρα πως όταν έγραψα το μανιφέστο δεν ήμουν ακόμη σίγουρη για τη δική μου πεποίθηση στην οργάνωση πολλαπλών θεμάτων, και είχα παραδοθεί στο φόβο ότι θα λάμβανα κριτική για το ότι “αραίωνα” φεμινισμό. Ήμουν μαζί με άλλες ατρόμητες έγχρωμες γυναίκες, γυναίκες της εργατικής τάξης και γυναίκες με αναπηρία και κέρδισα πολλα τα τελευταία δυο χρονια ελεύθερη τώρα πια για αυτό το χρόνο. Έχω σκεφτεί να γράψω και άλλο ένα μανιφέστο ώστε να διερευνήσω αυτά τα θέματα καθώς και άλλα θέματα που έχω αποκτήσει επίγνωση από το 2000 μέχρι τώρα, αλλά τώρα αφήνω αυτή την εργασία σε άλλους, αν γράψετε ένα παρακαλώ στείλτε το μου.
Copyright 2001 www.eminism.org/ Emi Koyama All Rights Reserved

Putting the Emi Back in Feminism Since 1973

Ελληνικό Κέντρο Focusing: “Εισαγωγικό Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα: Φύλα και Κοινωνίες – Κριτικές Προσεγγίσεις στο ΛΟΑΤΚΙ+ φάσμα και το Ετεροκανονικό Πλαίσιο”

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Tue, 28 May 2024 09:23:00 +0300

Αφιερώστε λίγο χρόνο για να παρακολουθήσετε την εξαιρετική τελική εργασία του Νικόλαος Κυπριωτάκης στο εκπαιδευτικό μας πρόγραμμα με την Άννα Απέργη “Φύλα και Κοινωνίες –

Κριτικές Προσεγγίσεις στο ΛΟΑΤΚΙ+ φάσμα και το Ετεροκανονικό Πλαίσιο” του Focusing Συμβουλευτική Και Ψυχοθεραπεία.
Εκπαιδεύτριες: Πάρβη Πάλμου & Άννα Απέργη-Κωνσταντινίδη

Γενικός σχολιασμός:

Πολλές δεκαετίες μετά από την εμφάνιση του όρου gender (κοινωνικό φύλο) και τα πρωτόκολλα κανονικοποίησης της Gender Identity Clinic, οι επεμβάσεις κανονικοποίησης και οι "θεραπείες" μεταστροφής (conversion therapy) (σεξουαλικού προσανατολισμού ή/και ταυτότητας φύλου) καλά κρατούν...ΟΧΙ: ο "ανοικτός ορίζοντας της διερεύνησης" (Butler) αφορά μονάχα στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της αυτοδιάθεσης του σώματος και των σχέσεων, στην ελευθερία του ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ. Χρειαζόμαστε επιβεβαιωτικές, μη κατευθυντικές ψυχοθεραπείες και όχι "ψευδοθεραπείες" που κανονικοποιούν, καταπιέζουν και κακοποιούν. Χρειάζεται λοιπόν να δείχνουμε μεγάλη προσοχή στους όρους και τις έννοιες, στις μεθόδους/διαδικασίες και τις πρακτικές που χρησιμοποιούνται. Βρίσκονται εν τέλει σε συμφωνία με τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα ή τα παραβιάζουν;

Είναι μια οποιαδήποτε "gender therapy" (νέα ή παλαιά) (μια οποιαδήποτε "gender clinic") συμβατή με την αυταξία της ύπαρξης και του βιώματός μου ή όχι; Είναι συμβατή με την σωματικότητά μου (σεξουαλικότητα, ταυτότητα, έκφραση, συμπεριφορά, κ.λπ.) ή όχι;

Το ιστορικό παράδειγμα της Gender Identity Clinic (αλλά και η αντίστοιχη εννοιολόγηση και ιδεολογική εκμετάλλευση του όρου gender) είναι πολύ χαρακτηριστική. Ίσως χρειάζεται να υπερασπιστούμε έντονα την μοναδικότητα της σωματικότητάς μας, ενάντια σε όλες τις προσπάθειες (ρητές ή υπόρρητες) κανονικοποίησής της και μεταστροφής της, οποιαδήποτε εννοιολογικά ή ιδεολογικά μέσα και αν υιοθετούν αυτές οι προσπάθειες, αυτές οι ιδεολογίες, αυτά τα κινήματα.

Πολλά ευχαριστώ στην Πάρβη Πάλμου και την Άννα Απέργη-Κωνσταντινίδη για την πολύτιμη εμπειρία και γνώση τους.

Αναφορές:

Butler, Judith (2024). “Who’s afraid of gender?”. Farrar, Straus and Giroux.
Butler, Judith (2015). "Senses of the subject" [Κεφάλαιο για τον Kierkegaard: "Kierkegaard's speculative despair"]. New York: Fordham University Press.
Colapinto, John (December 11, 1997). "The True Story of John /Joan". The Rolling Stone, pp. 54-97.
Colapinto, John (2000/2006). "As nature made him: The boy who was raised as a girl" [Βιογραφία του David Reimer]. Harper Perennial.
Money, John; Hampson, Joan G; Hampson, John (October, 1955). "An Examination of Some Basic Sexual Concepts: The Evidence of Human Hermaphroditism". Bull. Johns Hopkins Hosp. 97(4). Johns Hopkins University: 301–19.
Money, John (1952). «Hermaphroditism: An Inquiry into the Nature of a Human Paradox» [διδακτορική διατριβή]. Harvard University.

Επίσης: Wikipedia & το έργο του Eugene Gendlin (π.χ., "A Process Model")

#ΛOATKI+, #LGBTQI+,#GSRD,#GENDER,#psychotherapy,#focusing,#GTSA,
##JudithButler,#EugeneGendlin

GENDER EXPLORATORY THERAPY: ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΓΙΑ ΦΥΛΟΜΕΤΑΒΑΣΗ ή ΕΠΙΚΑΛΥΜΜΕΝΟ CONVERSION THERAPY;

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Fri, 15 Dec 2023 14:59:00 +0200

γράφει η Parvy Palmou

Η έννοια της διερευνητικής θεραπείας για το φύλο, Gender Exploratory Therapy (GET) έχει ξεκινήσει σημαντική συζήτηση στη σφαίρα της υγειονομικής περίθαλψης των τρανς προσώπων. Ο στόχος αυτού του τύπου θεραπείας είναι να διερευνήσει τις υποκείμενες αιτίες της δυσφορίας φύλου (χρησιμοποιούν μόνο αυτή την ψυχιατρικοποιήμενη ταμπέλα και όχι την ασυμφωνία φύλου βάσει των καλών πρακτικών) ή της τρανς κατάστασης ενός ατόμου. Έχει λάβει μικτές κριτικές από διάφορους οργανισμούς και επαγγελματίες.

Κατά την προσωπική μου άποψη αυτή η μορφή θεραπείας παρουσιάζεται ξαφνικά ως κάτι το καινούργιο ενώ αυτό συνέβαινε τόσα χρόνια μέχρι να περάσουν οι νόμοι της νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου και ξέρουμε εμπειρικά ότι η καθυστέρηση της μετάβασης όχι μόνο είναι κακοποιητική αλλα μπορεί να αποβεί και μοιραία. Η καθυστέρηση της μετάβασης χωρίς να συντρέχει πολύ σοβαρός ψυχιατρικός λόγος είναι κακοποίηση. Αυτή η θεωρία πατάει σε κάποια άτομα που είναι detransitioners αποφάσισαν δηλαδή να αντιστρέψουν την μετάβαση τους, κάτι που είναι εξαιρετικά σπάνιο. Εγώ από το 1997 έχω δει 2 περιστατικά και το ένα είχε πολύ βαρύ ψυχιατρικό ιστορικό και το άλλο δεν είχε εξ αρχής αυτοπροσδιοριστεί ως τρανς αλλά έπαιζε στο φάσμα του cross dressing. Οι ακροδεξιές και συντηρητικές κυβερνήσεις, η alt-right, το anti-gender και anti-trans κίνημα και οι TERFS, πατάνε σε τέτοιες ιστορίες ρίχνοντας τους πολύ δημοσιότητα ώστε να αφαιρέσουν το δικαίωμα του αυτό-προσδιορισμού στα τρανς και φυλοδιαφορετικά πρόσωπα. Στην Αγγλία του Ρίσι Σούνακ, αυτή η μέθοδος πλασάρεται ως ιδανική και όπως πάντα κάνει η ακροδεξιά για να ελέγξει και επηρεάσει τις μάζες, χρησιμοποιεί τα πρόσωπα στην εφηβεία και το “κάλο της υγείας τους”. Τα ίδια πρόσωπα δηλαδή που αυτές οι κακοποιητικές πρακτικές εδώ και χρόνια τα οδηγούν στην αυτοκτονία. Μέχρι πρόσφατα αυτού του είδους οι θεραπεία στην Ελλάδα δεν είχε εκπροσώπους, τώρα πλέον δυστυχώς έχει.

Η Gender Dysphoria Alliance και άλλοι υποστηρικτές του GET υποστηρίζουν ότι η θεραπεία δεν είναι συγκρίσιμη με τη “θεραπεία” μεταστροφής. Τονίζουν ότι δεν υπάρχει ηθική αντίρρηση για την εμπειρία του πελάτη και ότι το θεμέλιο του GET είναι η έννοια της δυσφορίας του φύλου ως ψυχιατρικής νόσου με πολυάριθμες αναπτυξιακές οδούς. Στόχος του είναι να υποστηρίξει τους “πελάτες” στην προσπάθειά τους να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, βοηθώντας τους να κατανοήσουν την εμπειρία του φύλου τους από ψυχολογική σκοπιά και χωρίς να χρησιμοποιούν καταναγκασμό. Η στρατηγική θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει μια σημαντική αλλαγή από τις δύο προηγούμενες μεθόδους που στόχευε στην πρόληψη της ταχείας διάγνωσης ενός παιδιού ως τρανς, της πρακτικής “μη συμμορφούμενης” με το φύλο συμπεριφοράς και της πεποίθησης ότι οι ιατρικές θεραπείες είναι η μόνη επιλογή. Οι υποστηρικτές υποστηρίζουν ότι η ανακριβής απεικόνιση του GET ως επιζήμια είναι το αποτέλεσμα αδικαιολόγητων ανησυχιών και παρανοήσεων.

Μια ψυχοθεραπευτική προσέγγιση για τις δυσκολίες που σχετίζονται με το φύλο υποστηρίζεται επίσης από το Therapy First, μια επαγγελματική ένωση θεραπευτών ψυχικής υγείας. Προτείνουν μια στρατηγική για ολόκληρο το άτομο και ψυχολογική υποστήριξη ως τις καλύτερες αρχικές θεραπείες για τη δυσφορία του φύλου. Η κύρια εστίασή τους έγκειται στην παροχή βασισμένων σε στοιχεία και συμπονετικών εργαλείων. Παρέχουν επίσης υποστήριξη σε άτομα που μπορεί να βιώνουν λύπη ή θλίψη που σχετίζεται με ιατρικές μεταβάσεις.

Απόσπασμα απο το άρθρο: Interrogating Gender-Exploratory Therapy, Florence Ashley:

Οι πρακτικές μεταστροφής έχουν από καιρό συσχετίσει την έλξη του ιδίου φύλου με παθολογικά αίτια, εστιάζοντας συχνά στο παιδικό τραύμα και τη σεξουαλική επίθεση (π.χ. Nicolosi & Nicolosi, 2002). Άλλες προτεινόμενες αιτίες περιλαμβάνουν τη δυναμική της οικογένειας, τις διαταραγμένες σχέσεις με τη θηλυκότητα και τον ανδρισμό, τη συνυπάρχουσα ψυχική ασθένεια, την κοινωνική επιροή και τις ασυνείδητες ορμές. Ο επιζών Peter Gajdics εξήγησε πώς ο θεραπευτής του προσπάθησε να απεικονίσει τον σεξουαλικό του προσανατολισμό ως υποπροϊόν τραύματος, λέγοντάς του ότι:

Το ιστορικό παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης είχε δημιουργήσει μια ψεύτικη ομοφυλοφιλική ταυτότητα και έτσι ο στόχος της θεραπείας μου θα ήταν να θεραπεύσω παλιό τραύμα προκειμένου, όπως είπε, να διορθώσω το λάθος του σεξουαλικού μου προσανατολισμού και να επιστρέψω στην έμφυτη ετεροφυλοφιλία μου.(Βουλή των Κοινοτήτων του Καναδά, 2020, Gajdics, 2017).

Οι υποστηρικτές των πρακτικών μεταστροφής τις αντιπαραθέτουν με τις κυρίαρχες πρακτικές που προωθούν την επιβεβαίωση του σεξουαλικού προσανατολισμού, τον οποίο περιγράφουν ως πολιτικά υποκινούμενο και ιδεολογικά κατασκευασμένο:

Ένας 16χρονος νεαρός μπήκε στο γραφείο μου, ανησυχώντας μήπως ήταν ομοφυλόφιλος. Του είπα ότι αν ήταν, θα μπορούσε να επιλέξει την Ομοφυλοφιλική Θεραπευτική Θεραπεία ή θα μπορούσε να επιδιώξει να ξεφύγει από την ομοφυλοφιλία. . . . Ο νεαρός είχε μπερδευτεί από τη λαϊκή ρητορική που υποθέτει ότι αν είσαι ομοφυλόφιλος, τότε η μόνη ειλικρινής απάντηση είναι να ζήσεις την ομοφυλοφιλική ταυτότητα. Πιστεύοντας αυτό, ξαφνιάστηκε όταν άκουσε ότι υπάρχουν άντρες που από την πληρότητα της ταυτότητάς τους επιλέγουν έναν διαφορετικό αγώνα. . . . Το επάγγελμα της ψυχικής υγείας ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την παραμέληση του μη ομοφυλόφιλου. Στην προσπάθειά της να υποστηρίξει την απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων, απώθησε τον άλλο πληθυσμό (Nicolosi, 1991, σελ. 4–6).

Το απόσπασμα έχει μια εντυπωσιακή ομοιότητα με την αφήγηση που περιβάλλει την διερευνητική θεραπεία φύλου, η οποία περιλαμβάνει ισχυρισμούς ότι «οι τρανς ακτιβιστές θέλουν να φιμώσουν τους detranstioners ή να αρνηθούν την ύπαρξή τους» και απεικονίζει τη φροντίδα που επιβεβαιώνει το φύλο ως «υπερδιόρθωση» που «σπρώχνεται από ακτιβιστές». (Edwards-Leeper & Anderson, 2021). Οι υποστηρικτές της διερευνητικής θεραπείας φύλου απεικονίζουν τους κλινικούς ιατρούς να «φοβούνται ότι οι ντόπιοι συνάδελφοί τους και οι πηγές παραπομπής τους θεωρούν τρανσφοβικούς φανατικούς αν συμμετέχουν σε θεραπεία διερεύνησης φύλου», (Edwards-Leeper & Anderson, 2021) το ίδιο έκανε και ο Joseph Nicolosi, ισχυρίζεται ότι «η σεξουαλική επανάσταση και τα κινήματα για τα «δικαιώματα» -πολιτικά δικαιώματα, δικαιώματα μειονοτήτων, φεμινιστικά δικαιώματα- έχουν οδηγήσει σε εκφοβιστική επίδραση στην ψυχολογία» (Nicolosi, 1991, σ. 9).

Παρόμοια συνθήκη με την παραπάνω ισχύει και για την ταυτότητα και έκφραση φύλου.

Η κριτική στην GET θεραπεια υποστηρίζει ότι είναι παρόμοια με τις τεχνικές “θεραπείας” μεταστροφής και μπορεί ακόμη και να είναι επικίνδυνη. Τα υλικά(πρωτόκολλα θεραπείας)αποκτήθηκαν από ερευνητές του Trans Safety Network από το NHS στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι οδηγίες στη διερευνητική θεραπεία φύλου, η οποία αποκάλυψε ότι η θεραπεία διερευνά συχνά «εναλλακτικές αιτίες» της δυσφορίας φύλου ενός ατόμου, όπως καταστάσεις ψυχικής υγείας ή κοινωνική επιρροή, και τις χρησιμοποιεί ως δικαιολογίες για την καθυστέρηση της μετάβασης. Λόγω του γεγονότος ότι ωθεί τους τρανς εφήβους σε μη αναστρέψιμη εφηβεία και καθυστερεί τη μετάβασή τους, αυτή η στρατηγική μπορεί να τους προκαλέσει άσκοπο πόνο και κακοποίηση. Επιπλέον, οι επικριτές επισημαίνουν ότι η αποτροπή της κοινωνικής μετάβασης στους τρανς νέους - μια θέση που υποστηρίζεται από πολλά υλικά της θεραπείας GET - μπορεί να είναι επικίνδυνη δεδομένου ότι ο αυτοτραυματισμός και οι αυτοκτονικές σκέψεις των τρανς νέων έχουν αποδειχθεί ότι μειώνονται πολύ με την παρουσία φροντίδας που επιβεβαιώνει το φύλο. Η αυξανόμενη επιρροή του GET στην πολιτική υγείας έχει εντείνει τη διαμάχη γύρω από αυτό. Για παράδειγμα, η πολιτεία της Φλόριντα επέλεξε να αποκλείσει την ιατρική περίθαλψη που επιβεβαιώνει το φύλο από την κάλυψη του Medicaid, αναφέροντας τη διερευνητική θεραπεία φύλου ως εναλλακτική θεραπευτική επιλογή για τη δυσφορία του φύλου. Πολλές ιατρικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής και της Αμερικανικής Ιατρικής Εταιρείας, είναι κατά των στρατηγικών «περιμένετε και βλέπουμε» που αναβάλλουν ή απορρίπτουν τη μετάβαση. Αυτή η απόφαση και άλλες παρόμοιας φύσης θεωρούνται ως μέρος μιας ευρύτερης συζήτησης σχετικά με τη βέλτιστη προσέγγιση στην υγειονομική περίθαλψη των τρανς προσώπων.

Στην Ελλάδα υπάρχει ο ημιτελής μα σημαντικός νόμος για το Conversion Therapy, χρειάζεται όμως περαιτέρω παρέμβαση και κατεύθυνση σε πρακτικό επίπεδο για το πως χειριζόμαστε ένα τέτοιο περιστατικό και πως ουσιαστικά το αποδεικνύουμε σε περίπτωση που δεν υπάρχει καταγγελία, ιδιαίτερα αν το πρόσωπο είναι ανήλικο, δεν αντιλαμβάνεται τι του συμβαινει και η οικογένεια συμφωνεί με την «θεραπεια».

*στο συγκεκριμένο άρθρο ό όρος τρανς χρησιμοποιείτε ως όρος ομπρέλα και συμπεριλαμβάνει όλα τα φυλοδιαφορετικά πρόσωπα που έχουν ανάγκη για μετάβαση.

#GenderExploratory #ConversionTherapy #LGBTQI #Transgender #ΠάρβηΠάλμου

References:

Ashley, F. (2023). Interrogating Gender-Exploratory Therapy. Retrieved from https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC10018052/...

Gender Dysphoria Alliance. (n.d.). Gender Exploratory Therapy (GET). Retrieved from https://www.genderdysphoriaalliance.com/.../gender...

Therapy First. (n.d.). Therapy First: Psychotherapy as First-Line Treatment for Gender Dysphoria. Retrieved from https://www.therapyfirst.org/

Xtra Magazine. (n.d.). Unpacking ‘gender exploratory therapy,’ a new form of conversion therapy. Retrieved from https://xtramagazine.com/.../gender-exploratory-therapy...

All reactions:

You and Νικόλαος

Συμπεριληπτική Ψυχοθεραπεία ως προς τα Φύλα, τις Σεξουαλικότητες & την Ποικιλομορφία των Σχέσεων (GSRD)

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Fri, 16 Jun 2023 07:16:00 +0300

Gender & Sexual Relationship Diversity Therapy

(GSRD)

(Μονοετής Βιωματική Εκπαίδευση)

Εκπαιδεύτριες:

Πάρβη Πάλμου & Άννα Απέργη Κωνσταντινίδη

(διαβάστε περισσότερα για τις εκπαιδεύτριες στο τέλος της ανακοίνωσης αυτής)

Το Ελληνικό Κέντρο Focusing (ΕΚF), αναγνωρισμένο από την Ευρωπαϊκή Εταιρεία Ψυχοθεραπείας (EAP) ως Ευρωπαϊκά Διαπιστευμένο Κέντρο Εκπαίδευσης στην Ψυχοθεραπεία (EAPTI), σε συνεργασία με τις Πάρβη Πάλμου & Άννα Απέργη Κωνσταντινίδη, με σεβασμό στην αρχή του «τίποτα για εμάς χωρίς εμάς», συνδιοργανώνουν ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα στην GSRD (Gender and sexual relationship diversity) θεραπεία.
Στόχοι του προγράμματος

Στόχοι του εν λόγω προγράμματος είναι η εκπαίδευση των συμμετεχόντων στην GSRD θεραπεία, με προσωποκεντρικό και βιωματικό τρόπο, μέσα σε ένα κατάλληλο και ασφαλές περιβάλλον, καθώς και η αύξηση της επίγνωσης των εκπαιδευομένων ως προς τις ανάγκες των ΛΟΑΤΚΙ+ πληθυσμών.

GSRD (Gender and Sexual Relationship Diversity) θεραπεία

Η GSRD θεραπεία βασίζεται σε μια διαθεωρητική, μη-κατευθυντική και συμπεριληπτική προσέγγιση, όπου σχεδόν όλα τα θεωρητικά/θεραπευτικά μοντέλα (Προσωποκεντρικά, Focusing, Συμπεριφορικά, Gestalt, Υπαρξιακά, κ.α.) μπορούν να εμπλουτιστούν και να λειτουργήσουν εντός των κεντρικών οργανωτικών αρχών τους (Davies and Neal, 2000).

Για το συγκεκριμένο πρόγραμμα έγινε η επιλογή της χρήσης του όρου GSRD ως πιο περιεκτικού, συγκριτικά με τον πιο παραδοσιακά χρησιμοποιούμενο και γνωστό LGBTQIA+, ώστε να περιλαμβάνει ένα ευρύτερο φάσμα ταυτοτήτων φύλου και σεξουαλικής ποικιλομορφίας.

Ο όρος GSRD είναι μια πρόσφατη και σκόπιμη διαφοροποίηση από την Καταφατική ή Υποστηρικτική Θεραπεία (Affirmative Therapy), προκειμένου να συμπεριλάβει και να υποστηρίξει όλες τις μορφές, πτυχές και ζητήματα σχετικά με το φάσμα των φύλων, ταυτοτήτων εκφράσεων και χαρακτηριστικών. Συμπεριλαμβάνει επίσης το εσωτερικό βίωμα και την εμπειρία των Νευροδιαφορετικών ατόμων καθώς και ατόμων με εναλλακτικές μορφές σεξουαλικότητας (Kink, Fetish, BDSM, Polyamory, Consensual Non-Monogamy, Αsexuality, κ.α.).

Αποπαθολογικοποίηση: από την Συν-οσηρότητα στην Συν-ικανότηττα

Οι πληθυσμοί που διέφεραν και διαφέρουν, από αυτό που η κοινωνία, η εκκλησία και η εκπαίδευση έχουν κανονικοποιήσει και επιβάλλει, αντιμετωπίζονται ως μη-φυσιολογικοί και παράξενοι. Καταλήγουν να ψυχιατρικοποιούνται, με αποτέλεσμα τoν αποκλεισμό, την στιγματοποίηση και την κακοποίηση συχνά και από ειδ. ψυχικής υγείας (με απόγειο την εμπλοκή ακόμη και σε μη νόμιμες θεραπείες μεταστροφής (Conversion Therapies), οι οποίες έχουν χαρακτηρισθεί ως βασανιστήρια). Συχνά ακούγονται οι λέξεις «διαταραχή», «ιδιαιτερότητα», «επιλογή» του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου, «τρανσεξουαλισμός» ή «τρανσβεστισμός», «ερμαφροδιτισμός» και πολλές άλλες επικίνδυνες και κακοποιητικές περιγραφές, για τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την έκφραση, την ταυτότητα και τα χαρακτηριστικά φύλου ενός προσώπου.

Υπάρχει, συνεπώς, μεγάλη ανάγκη για συμπερίληψη σε όλες τις ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις που καλούνται να κατανοήσουν το πλαίσιο των πληθυσμών αυτών. Η ενσυναίσθηση και η άνευ όρων αποδοχή δεν είναι αρκετές. Χρειάζεται στοχευμένη βιωματική εκπαίδευση ώστε το εκπαιδευόμενο πρόσωπο όχι μόνο να θέλει, αλλά και να μπορεί έμπρακτα να δουλέψει με όλες τις ποικιλομορφίες αποδομώντας πρώτα τις δικές του ενδοβολές που εμποδίζουν την αυθεντική θεραπευτική σχέση.

Ανάπτυξη Δεξιοτήτων των Εκπαιδευόμενων Προσώπων

Η GSRD θεραπεία απαιτεί ένα βαθύ ενδιαφέρον για τη ζωή του προσώπου σε θεραπεία, που συμβαδίζει με τις προσωποκεντρικές αρχές. Επίσης χρειάζεται ευαισθησία, υπερεπαγρύπνηση και αδρή περιέργεια, συνεπικουρούμενη από μια Focusing στάση, για να μπορέσει να υπάρξει αποδοχή της ολότητας της ύπαρξης. Τα εκπαιδευόμενα πρόσωπα καλούνται να αναπτύξουν πλήρη επίγνωση του κοινωνικού πλαισίου, μέσα στο οποίο ζουν άνθρωποι διαφορετικών ταυτοτήτων, φύλων, εκφράσεων και σεξουαλικών προσανατολισμών, καθώς και πόσες ταυτότητες μπορούν να αλληλεπιδράσουν και περιστασιακά να συγκρουστούν.

Κάθε εκπαιδευόμενο πρόσωπο καλείται, συνεπώς, να δώσει προτεραιότητα στην αύξηση της κατανόησης των δικών του προκαταλήψεων και ετεροκανονικών υποθέσεων σχετικά με το τί συνιστά «υγιή» και «φυσιολογική» συμπεριφορά, όσον αφορά το φύλο, τους ρόλους των φύλων και τις σχέσεις. Κανένα πρόσωπο δεν είναι εντελώς απαλλαγμένο από φοβικές στάσεις, ρατσιστικές, σεξιστικές συμπεριφορές και ιδέες, επειδή έχουμε κοινωνικοποιηθεί μέσα στην κυρίαρχη κουλτούρα των πολικοτήτων, όπου αυτές οι ιδέες είναι ένα εγγενές και διαρκές δεδομένο.

Μορφή του Προγράμματος

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα είναι βασικά βιωματικό και αποτελείται από 7 θεματικές ενότητες (Modules) που θα πραγματοποιηθούν σε 7 Σαββατοκύριακα, καθώς και από 2 επιπλέον Σάββατα.

Κάθε ενότητα εμπεριέχει ένα θεωρητικό και ένα βιωματικό μέρος.

Στο θεωρητικό μέρος θα υπάρχει έντονη διάδραση και συζήτηση, καθώς και βιωματικές παρουσιάσεις εμπειρογνωμόνων. Το βιωματικό μέρος συμπεριλαμβάνει ασκήσεις Gestalt, Σωματικής Θεραπείας, Εκδραμάτιση, Focusing, Θέατρο του Καταπιεσμένου, Ψυχική Αρχιτεκτονική, Queerbodiment. Τα εκπαιδευόμενα πρόσωπα θα δουλέψουν εντατικά με αποσπάσματα υποθετικών και πραγματικών περιστατικών (Vignettes).

Διάρκεια και Ώρες Προγράμματος

Το πρόγραμμα ολοκληρώνεται σε ένα ακαδημαϊκό έτος (Νοέμβριος-Ιούνιος)

και περιλαμβάνει 7 Σ/Κ και 2 Σάββατα δια ζώσης ομαδική εκπαίδευση

καθώς και εκπαιδευτικές δραστηριότητες εκτός ομάδας

(π.χ., μελέτη, συγγραφή εργασιών, βιντεοσκόπηση, κ.λπ.).

Προϋποθέσεις

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε άτομα τα οποία έχουν ήδη ολοκληρώσει ένα αναγνωρισμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα συμβουλευτικής ή/και ψυχοθεραπείας διάρκειας 3 ή 4 χρόνων αντίστοιχα και εργάζονται ως σύμβουλοι ψυχικής υγείας ή/και ψυχοθεραπευτές/πεύτριες.

Διαδικασία συμμετοχής

Υποβολή αναλυτικού βιογραφικού και συνέντευξη.

Παρατήρηση: Να σημειωθεί πως για την διασφάλιση της ποιότητας της εκπαίδευσης, και κυρίως την ασφάλεια των μελλοντικών θεραπευόμενων, η δυνατότητα συνέχισης της συμμετοχής θα επαναξιολογείται, καθ’ όλη την διάρκεια της εκπαίδευσης.

Έναρξη

Σαββατοκύριακο, 4-5 Νοεμβρίου 2023

Σχετικά με τις εκπαιδεύτριες

Πάρβη Πάλμου

H Πάρβη Πάλμου ξεκίνησε τις σπουδές της στην Ψυχολογία το 1998, ολοκληρώνοντας το πτυχίο Bachelor of Arts in Psychology το 2002. Το ενδιαφέρον της στον ανθρώπινο ψυχισμό την οδήγησε να συνεχίσει τις σπουδές της στο University of Indianapolis λαμβάνοντας τον τίτλο Master in Clinical Psychology, η ενασχόληση της με τη Φιλοσοφία και τον Υπαρξισμό την απομάκρυνε από το κλινικό πεδίο και την ώθησε να κάνει μετεκπαίδευση στη Θεραπεία Gestalt στο Gestalt Institute of San Fransisco όπου και εργάστηκε ως Assistant Trainer, έχοντας την ευκαιρία να εκπαιδευτεί και να συνεργαστεί με θεραπευτές Gestalt διεθνούς φήμης όπως ο Bud Feder. Παρουσιάζει εργαστήρια και καθοδηγεί ομάδες αυτογνωσίας σε όλη την Ελλάδα και την Ευρώπη και συνεχίζει να επιμορφώνεται με σεμινάρια διαφορετικών θεραπευτικών προσεγγίσεων και πρακτικών (Focusing, Διαγενεολογική Θεραπεια Gestalt, Θεραπεία Τραύματος, Ψυχογενετικό Σύστημα – Θεραπεία Ζεύγους, Redecision Therapy, Art Therapy, Mindfulness, Somatic Experiencing, Μη Βίαιη Επικοινωνία, Θέατρο του Καταπιεσμένου, Καταπολέμηση Ρητορικής Μίσους κ.α.).

Το 2013 δημιούργησε την Συνθετική Μέθοδο Αυτογνωσίας “Ψυχική Αρχιτεκτονική” όπου παρουσιάστηκε για πρώτη φορά με μεγάλη επιτυχία στη Αθήνα την Θεσσαλονίκη στην Κρήτη και στην Ρόδο. Στα πλαίσια συνεδρίων έχει καθοδηγήσει βιωματικά σεμινάρια Gestalt στην Αυστρία, Τσεχία και Εσθονία, Ιταλία, Ουγγαρία με συμμετέχοντες από 15 διαφορετικές χώρες. Μαζί με την Mαρία Μουχταρίδου δημιούργησαν τα Retreat Αυτογνωσίας στην Φύση Yoga & Gestalt. Είναι τακτική συνεργάτης της Hellenic Youth Participation όπου καθοδηγεί σεμινάρια αυτογνωσίας και ομάδες νέων. Επίσης, αρθρογραφεί σε εφημερίδες, περιοδικά και ιστοσελίδες όπου έχει αρκετές δημοσιεύσεις. Τα τελευταία 13 χρόνια προσφέρει εθελοντική εργασία στο Σ.Υ.Δ-Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, οπού έλαβε τιμητικό βραβείο για τη συνεισφορά της το 2013 και ασχολείται ιδιαίτερα με την GSRD-Gender & Sexual Relationship Diversity Therapy και την έρευνα. Έχει παρουσιάσει εργαστήρια για ΛΟΑΤΚΙ+ θέματα στο Πάντειο και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, είναι ομιλήτρια στην Ημέρα Μνήμης Διεμφυλικών και πρώην εκπαιδεύτρια προγράμματα της ψυχιατρικής πτέρυγας στο Νοσοκομείο της Αεροπορίας. Είναι μέλος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών και Υπεύθυνη Υγείας Τρανς και Ιντερσεξ Οικογενειών Σ.Υ.Δ. Εχει επιτελέσει μέλος δυο διεπιστημονικών γνωμοδοτικών επιτροπών του υπουργείου υγείας για την πρόσβαση των τρανς και φυλοδιαφορετικών προσώπων και την νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Είναι μέλος της European Association of Gestalt Therapy (EAGT) και της Association for the Advancement of Gestalt Therapy (ΙAAGT), όπου έχει και το ρόλο του Policy Officer. Μαζί με την διευθύντρια του ΣΥΔ Άννα Απέργη δημιούργησε το πρόγραμμα εκπαίδευσης LGBTQI+ Επιβεβαιωτική Θεραπεια Gestalt για το Παν. Αιγαιου. Το 2017 ξεκίνησε την διατριβή της ως Phd υποψήφια διδακτόρισσα στο University of Bolton U.K. πάνω στην διεμφυλική υγεία.

e-cv:

https://www.linkedin.com/in/parvy-palmou-she-they-b0222346/

Links:

researchgate.net/profile/Parvy-Palmou

youtube.com/@ParvyPalmou/playlists

gr.linkedin.com/in/parvy-palmou-b0222346

facebook.com/ParvyPalmouGestalt

facebook.com/psyarchitecture

parvypalmou.blogspot.gr

facebook.com/rainbowcounseling

Συμμετοχή στο βιβλίο: Queering Gestalt TherapyAn Anthology on Gender, Sex & Relationship Diversity in Psychotherapy

Άννα Απέργη Κωνσταντινίδη

Η Άννα Κωνσταντινίδη Απέργη, είναι Πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) (www.tgender.gr) και έχει διατελέσει για πάνω από δέκα χρόνια σε οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών. Είναι τακτικό μέλος του ΣΥΔ από το 2012. Από το 2015 έως το 2016 διετέλεσε Γραμματέας Περιφέρειας του ΣΥΔ, ενώ από το 2017 έως το 2021 υπήρξε Διευθύντρια του ΣΥΔ. Είναι ορισμένο μέλος από το ΣΥΔ στο Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας, και, εκπρόσωπος του Σωματείου στο Μηχανισμό Καταγραφής της ΕΕΔΑ.

Από τον Μάρτιο του 2022 μέχρι και σήμερα βρίσκεται στη θέση της Προεδρίας του Σωματείου, ενώ είναι και ορισμένο μέλος από τις ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις στην Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ), Προεδρεύουσα του Τμήματος Προώθησης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της ΕΕΔΑ και ορισμένο αν. μέλος από την ΕΕΔΑ στο Εθνικό Συμβούλιο κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας (ΕΣΡΜ) του Υπουργείου Δικαιοσύνης.

Από το 1997 έως και το 2000 εργάστηκε ως ασκ. Δικαστική Επιμελήτρια στα Πρωτοδικεία Δράμας και Ξάνθης. Συμμετείχε στο πλευρό της αείμνηστης Προέδρου του ΣΥΔ, Μαρίνας Γαλανού, ως εκπρόσωπος του Σωματείου σε Επιτροπές της Βουλής των Ελλήνων, όπως για την ψήφιση του νόμου του συμφώνου συμβίωσης, της νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου και της ίσης μεταχείρισης, ενώ τον Νοέμβριο του 2022 συμμετείχε στις συνεδριάσεις της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, για την επεξεργασία και την εξέταση του Σχεδίου Νόμου του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για την αναμόρφωση του Σωφρονιστικού Κώδικα.

Από το 2016 εργάστηκε ως Ειδική Σύμβουλος (Expert) σε θέματα ασύλου ΛΟΑΤΙ+ προσφύγων και αιτούντων διεθνούς προστασίας στη ΜΚΟ PRAKSIS, ενώ το 2018 υπήρξε μέλος της Επιστημονικής Ομάδας Εργασίας του Υπουργείου Υγείας με στόχο την πλήρη πρόσβαση των τρανς και ίντερσεξ προσώπων στο χώρο της υγείας.

Από το 2020 έως το 2021, εργάστηκε ως εκπαιδεύτρια στο Πανεπιστημιακό Πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Αιγαίου με τίτλο «GESTALT Καταφατική ΛΟΑΤΚΙ Συμβουλευτική για τη σεξουαλική διαφορετικότητα και τις ταυτότητες φύλου».

Επίσης συμμετείχε με εκπαιδευτικό ρόλο σε πολλά επιμορφωτικά σεμινάρια πάνω σε θέματα έκφρασης, ταυτότητας, χαρακτηριστικών φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, όπως σε διήμερο εκπαιδευτικό σεμινάριο της Εθνικής Σχολής Δικαστών προς Δικαστές και Εισαγγελείς για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+, σε επιμορφωτικό σεμινάριο της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) προς Ειρηνοδίκες για την ορθή εφαρμογή του Ν.4491/2017 της νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου, ενώ από τον Φεβρουάριο έως και τον Μάιο του 2022 υπήρξε εκπαιδεύτρια του επιμορφωτικού προγράμματος του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη προς αξιωματικούς της Ελληνικής Αστυνομίας, σε θέματα ΛΟΑΤΚΙ+.

Αρθρογραφεί στο ηλεκτρονικό ειδησεογραφικό περιοδικό ΛΟΑΤΚΙ θεματικής t-zine.gr, ενώ άρθρα της έχουν φιλοξενηθεί σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά.

Η Eπεξεργασία των Oνείρων στη Θεραπεία Gestalt

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Tue, 4 Apr 2023 15:00:00 +0300

Βιωματικό Σεμινάριο

Ο Perls πίστευε ότι για να μπορέσει κάποιος να αντιληφθεί την έννοια του ονείρου και να επανα-ενσωματώσει τα αποκηρυγμένα κομμάτια του εαυτού που βρίσκονται σε σύγκρουση, θα πρέπει να διηγηθεί το όνειρο σε ενεστώτα χρόνο εκδραματίζοντας το στο Εδώ και το Τώρα, εστιάζοντας στο συναίσθημα. Με αυτό τον τρόπο, το όνειρο ζωντανεύει και ο θεραπευόμενος, σαν ηθοποιός, παίζει το ρόλο όλων τον χαρακτήρων του ονείρου, ακόμα και των αντικειμένων, ανοίγοντας ένα πραγματικό διάλογο με τα σύμβολα τα οποία αναγκάζονται αποτραβηγμένα από την προστασία που τους προσέφερε το σκοτάδι του υποσυνείδητου, να αποκαλύψουν τα κρυμμένα μυστικά τους.

Εισηγήτρια: Πάρβη Πάλμου

Join Event---->Εδώ

Απευθύνεται σε:

-->Επαγγελματίες και εκπαιδευόμενους ψυχικής υγείας(ψυχολόγους, συμβούλους ψυχικής υγείας, ψυχοθεραπευτές κλπ.)

-->Κάθε ενδιαφερόμενο για την προσωπική του ανάπτυξη

Θα δοθούν αναλυτικές σημειώσεις και βεβαιώσεις παρακολούθησης

Οι θέσεις είναι περιορισμένες

Ημερομηνία:

Κυριακή 30/04/2023

'Ωρα: 10.30-15.30

Τοποθεσία:

Online-Zoom

Εισφορά:

Early Bird μέχρι 20 Απριλίου: 80 ευρώ

Late Registration: 90 ευρώ

Με τραπεζική κατάθεση (Alpha, Εθνική),

Pay Pal, Revolut. Κατόπιν επικοινωνίας

Επικοινωνία-Εγγραφές:

Πάρβη Πάλμου

τηλ. 6976307815

palmoup@hotmail.com

Queering Gestalt Therapy: Μια Ανθολογία για το Φύλο, την Σεξουαλικότητα & την Ποικιλομορφία των Σχέσεων στην Ψυχοθεραπεία

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Thu, 30 Mar 2023 17:02:00 +0300

Το πρώτο βιβλίο του είδους του που είναι peer reviewed, αποτελεί έναν ο σημαντικό τόμο που πραγματεύεται ένα τρέχον και σημαντικό κενό στον τομέα της θεραπείας Gestalt: η πρακτική και η ψυχοθεραπεία ευρύτερα ακόμα υποφέρει από διάχυτη ετερο-και cis-κανονικότητα που μειώνει την έννοια της συμπερίληψης.

Το βιβλίο συμπεριλαμβάνει άρθρο της Πάρβη Πάλμου, Ψυχοθεραπεύτριάς Gestalt, Υπεύθυνης Υγείας Τρανς και Ιντερσεξ Οικογενειών ΣΥΔ, με τίτλο: The Drag and Queer Years as a Means of Developing a Therapeutic Self: Bringing Street Work in the Office.

Αυτό το βιβλίο προσφέρει ερευνητικό και εκπαιδευτικό υλικό με βάση τη θεραπεία Gestalt σχετικά με το φύλο, την σεξουαλικότητα και την ποικιλομορφία των σχέσεων GSRD (Gender and Sexual Relationship Diversity), συμπεριλαμβανομένων κεφαλαίων για διάφορα ζητήματα GSRD και πώς οι θεραπευτές μπορούν να γίνουν πιο ευαίσθητοι στη GSRD.

Οι συντελεστές τοποθετούνται σε όλο το φάσμα της GSRD και προσφέρουν τις φωνές τους ως πρόσκληση για περαιτέρω Queer συμπερίληψη στην κοινότητα Gestalt με ποικίλο περιεχόμενο που κυμαίνεται από ακαδημαϊκά, ερευνητικά προσανατολισμένα κομμάτια έως βιωματικές, στοχαστικές προοπτικές.

Τα επιλεγμένα κεφάλαια διερευνούν θέματα που περιλαμβάνουν θεραπευόμενα ατομα με φύλο και σεξουαλικότητα που εντάσσονται εκτός του δίπολου, ποικιλομορφία σχέσεων, ενσωμάτωση GSRD και θεραπείας Gestalt και αντιμετώπιση της ετεροκανονικότητας στην εκπαίδευση στη θεραπεία Gestalt.

Το βιβλίο Queering Gestalt Therapy απευθύνεται σε όλους όσους ενδιαφέρονται για το φύλο την σεξουαλικότητα και την ποικιλομορφία των σχέσεων, ειδικά καθώς σχετίζονται με την πρακτική της θεραπείας Gestalt. Αυτό το βιβλίο θα είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για θεραπευτές, επόπτες, coaches και φοιτητές της θεραπείας Gestalt.

Editors: Alman Ayhan, Gillespie John, Kolmannskog Vikram

Περιεχόμενα:

Welcome Everyone

1. Understanding Gender Radical Clients
2. Gender-identification
3. Holding Uncertainty so that it can be Thought About: Relational Gestalt Therapy with Gender Creative Children
4. The Drag and Queer Years as a Means of Developing a Therapeutic Self: Bringing Street Work in the Office – Συνεισφορά στον τόμο της Πάρβη Πάλμου, Ψυχοθεραπεύτριάς Gestalt, Υπεύθυνης Υγείας Τρανς και Ιντερσεξ Οικογενειών ΣΥΔ
5. Experiment and Phenomenology in Treating Gender Dysphoria
6. ‘Selfish and Destructive’: Where does the late-in-life lesbian seek therapeutic support?
7. A Gay Son and His Dying Straight Dad: An Account of Ambiguous Loss and the Embodiment of Homophobia
8. Activism and Therapy
9. Compulsive Sexual Behaviours: Moving Beyond the Frontiers of Addiction Thinking
10. Queering Relationships
11. LGBTI in Rural Ireland: Secret Lives Creatively Lived
12. Gender, Sexuality and Relationship Diversity (GSRD) Sensitive Gestalt Psychotherapy
13. ‘I assumed that it was a man she was in love with’: Heteronormativity and Queer Experimentation in Gestalt Therapy Training

* Το βιβλίο είναι διαθέσιμο για προ-παραγγελία –>εδώ

«Whataboutism» ή Αλλιώς μια Τακτική Προπαγάνδας Αποπροσανατολισμού της Κοινής Γνώμης

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Fri, 9 Oct 2020 13:37:00 +0300

Το Whataboutism δίνει μια ένδειξη για τη σημασία του με το όνομα του. Δεν είναι απλώς η αλλαγή ενός θέματος συζήτησης ως πολιτική στρατηγική. Είναι ουσιαστικά μια αντιστροφή της κατηγορίας, υποστηρίζοντας ότι ένας αντίπαλος είναι ένοχος για ένα αδίκημα εξίσου απαίσιο ή χειρότερο από αυτό που κατηγορήθηκε το αρχικό πρόσωπο ή ομάδα. Είναι μια τεχνική ρητορικής που χρησιμοποιείται απο το πρόσωπο ή την ομάδα που έχει διαπράξει κάποιο έγκλημα, ή ενέργεια ώστε να εκτρέψει την προσοχή από τις δικές του πράξεις σε πράξεις άλλων που βέβαια παρουσιάζει πάντα και με τρόπο βολικό, ως χειρότερες. Αρχικά το θέμα της εκτροπής μπορεί να μοιάζει άσχετο με αυτό που συζητιέται, και εμπεριέχει έμμεση κριτική, π.χ. ανακοινώνουμε ότι θέλουμε να παλέψουμε για τα δικαιώματα των τρανς ανθρώπων, και η «Whataboutism» απόκριση είναι: Nαι αλλά για την οικονομία και τους ανθρώπους που πεινάνε δεν ενδιαφέρεστε.

[Image via Freepik.com]

Το πρόσωπο που την χρησιμοποιεί μπορεί να το κάνει είτε συνειδητά, ως πολιτική, είτε ασυνείδητα, διότι έχει μεγαλώσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον το οποίο είναι κατάλληλο για να ανθίσουν ρητορικές αυτού του είδους. Συνηθώς περιβάλλον αυταρχικό, όπου ο παραγωγικός διάλογος, η αυθεντικότητα και η ενσυναίσθηση δεν ευδοκιμούν. Ένα περιβάλλον που οι γονείς κατηγορούν ο νέας τον άλλον για να αποφύγουν την ευθηνή της δυσλειτουργικής επαφής με το παιδι.

Όποιο και να είναι το κίνητρο αυτής της τακτικής είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη διότι έχει δημιουργηθεί για να μανιπιουλάρει την κοινή γνώμη. Είναι αγαπημένο όπλο των ναρκίσσων και των απολυταρχικών καθεστώτων και αποτελεί την βασική τακτική που χρησιμοποιεί στην πολιτική του ο Τραμπ αλλά και ο Πούτιν. Είναι αγαπημένη τακτική των troll στα social media. Ο όρος πρωτοεμφανίστηκε το 1978 στις τακτικές προπαγάνδας της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον ψυχρό πόλεμο. Όταν η Δύση επέκρινε τη Σοβιετική Ένωση, ας πούμε, για παραβιάσεις και καταπίεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η Σοβιετική Ένωση επισήμανε τα εγκλήματα που διαπράττονται από δυτικά έθνη. Υψώνοντας λοιπόν το δάχτυλο σε κάποιο άλλο πρόσωπο ή ομάδα ανθρώπων ο θύτης αποποιείται την ευθύνη του και παράλληλα μεταβιβάζει τις ευθύνες αλλού.

Αυτός ο τρόπος επικοινωνίας καταλήγει σε μια κυκλική επανάληψη η οποία παράγει ένα «αδύνατο επιχείρημα», αδύνατον να το καταρρίψεις διότι είναι άκαμπτο και παρασύρει τον συνομιλητή σε έναν φαύλο κύκλο. Αν το εξετάσουμε σε συναισθηματικό-ψυχολογικό επίπεδο θα δούμε ότι ουσιαστικά οι ενήλικες παλινδρομούν σε ένα παιδικό τρόπο απόκρισης και επιχειρηματολογίας. Αν ρωτήσουμε ένα εξάχρονο παιδι πως τα πήγε στο σχολείο, είναι πιθανό να απαντήσει, ναι αλλά ο αδελφός μου δεν διαβάζει τίποτα.

Το Whataboutism χρησιμοποιείται ως μια μορφή δυσλειτουργικής εκλογίκευσης, που βέβαια εμπεριέχει τεράστιες δόσεις άρνησης και υποκρισίας. Με σκοπό την μετάθεση ευθύνης και την ωραιοποίηση του θύτη.

Ας κλείσω λοιπόν με μια ερώτηση,

τι λέτε λοιπόν, συμβαίνει αυτό το φαινόμενο στην χώρα μας, σας θυμίζει κάτι και αν ναι τι;

Πάρβη Πάλμου για το T-Zine.gr

Πηγές:

https://www.merriam-webster.com/words-at-play/whataboutism-origin-meaning

https://www.japantimes.co.jp/community/2018/07/15/issues/what-about-we-stop-it-with-the-whataboutism/

https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/1060586X.2020.1730121?needAccess=true&journalCode=rpsa20

Περί Ψυχής και Άλλων Δαιμονίων

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Sat, 3 Aug 2019 12:20:00 +0300

Κίνητρο για το συγκεκριμένο άρθρο αποτέλεσε η συχνή τοποθέτηση που ακούω από πολλά πρόσωπα που στηρίζουν το επιχείρημα ότι η ψυχολογία δεν είναι επιστήμη διότι εμπεριέχει στον ορισμό της την λέξη ψυχή της οποίας η ύπαρξη δεν είναι αποδεδειγμένη. Στόχος του άρθρου δεν είναι να συζητήσουμε την ύπαρξη ή μη ύπαρξη της ψυχής διότι αυτό το θέμα δεν ανήκει στα θέματα που ερευνά και πραγματεύεται η ψυχολογία αλλά η θρησκεία και η μεταφυσική. Επίσης δεν θα επιχειρήσω να μιλήσω εκ μέρους όλων των ψυχοθεραπευτικών προσεγγίσεων αλλά θα μιλήσω για την ψυχοθεραπεία Gestalt στην οποία έχω εκπαιδευτεί.

“Η θεραπεία Gestalt είναι ουσιαστικά ένας τρόπος ζωής με τα πόδια του ατόμου να πατάνε καλά στο έδαφος. Δεν σκοπεύει να κατευθύνει το άτομο στην πορεία της φώτισης. Είναι ένας τρόπος ύπαρξης στον κόσμο με έναν πλήρη, ελεύθερο και ανοιχτό τρόπο”(Psychopedia).

Στοχεύει στην στήριξη της οργανισμικής αυτορύθμισης και της ισορροπίας του οργανισμού κατά την επαφή και διάδραση του με το περιβάλλον. Για να επιτευχθεί αυτή η ισορροπία(equilibrium), χρειάζεται να υπάρχει μια καλή «συνεργασία» μεταξύ των τριών πτυχών της επίγνωσης, του νου, του σώματος και του συναισθήματος. Η λέξη λοιπόν «ψυχή» δεν υπάρχει πουθενά σε αυτή την εξίσωση.

Όταν σε ένα πρόσωπο παρατηρείται έντονη ασυμφωνία μεταξύ των τριών πτυχών της επίγνωσης εντοπίζουμε το φαινόμενο της εγώ-δυστονικότητας , η οποία είναι "ένα σύμπτωμα ή εμπειρία που βρίσκει ο θεραπευόμενος άβολο ή δεν θέλει να βιώσει και είναι ασύμφωνη με το πως αντιλαμβάνεται την προσωπικότητα του" (Nicholas G. Ward). Π.Χ. Οι γονείς μου με πιέζουν να παντρευτώ, το συναίσθημα μου λέει όχι αλλά ο νους μου έτσι όπως έχει διαμορφωθεί από την κοινωνικοποίηση λέει ναι, η εσωτερική σύγκρουση που βιώνω ενδο-ψυχικά αρχίζει και επηρεάζει το σώμα μου, έχω πονοκεφάλους, στομαχόπονους και κρίσεις πανικού.

Το παραπάνω παράδειγμα λοιπόν είναι ένα παράδειγμα σωματοποίησης, παρουσιάζει ένα ψυχο-σωματικό σύμπτωμα, και εδώ λοιπόν μπαίνει στην εξίσωση μας η λέξη ψυχή η οποία είναι ένα κατάλοιπο του παρελθόντος από την εποχή που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν την επίδραση του νου και του συναισθήματος στο σώμα και τον οργανισμό και θεωρούσαν ότι η «ψύχη» έχει καταληφθεί από δαιμόνια.

Αυτές οι ιδέες δεν έχουν καμία σχέση με την σύγχρονη ψυχολογία η οποία εξετάζει μετρήσιμα φαινόμενα.

Σωματοποίηση: Η σωματοποίηση ορίζεται ως η τάση να παρουσιάζεται η ψυχολογική δυσφορία υπό τη μορφή σωματικών συμπτωμάτων.

* Σε μια μελέτη 1000 ασθενών που παρουσίασαν κατά τη διάρκεια μιας τριετούς περιόδου με 567 νέα συμπτώματα 14 κοινών συμπτωμάτων (συμπεριλαμβανομένου του θωρακικού άλγους, κόπωσης, ζάλης, πονοκέφαλος, οίδημα, πόνος στην πλάτη, δύσπνοια, αϋπνία, κοιλιακό άλγος, ανικανότητα, απώλεια βάρους, βήχας και δυσκοιλιότητα) μια φυσική αιτία βρέθηκε μόνο στο 16%. Αυτό δεν σημαίνει ότι μόνο το 16% όλων αυτών των καταγγελιών είχε φυσική αιτία και το άλλο 84% είχε ψυχοσωματική αιτία. μάλλον, αυτό σημαίνει ότι το 84% των συμπτωμάτων δεν είχε γνωστή σωματική αιτία.*

Βλέπε: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16061768

Στον μεσαίωνα η ψυχολογία εξηγούταν και προσεγγίζονταν με θεολογικούς όρους και η υποστήριξη των ψυχικά ασθενών πραγματοποιούνταν σε μοναστήρια μέχρι που στην πρώιμη αναγέννηση εμφανίστηκε ο Thomas Aquinas(1225-1274) επηρεασμένος σε τόσους πολλούς τομείς της μάθησης, συμπεριλαμβανομένης της φιλοσοφίας, της θεολογίας και της φυσικής επιστήμης, άλλαξε τις Ιουδαϊκο-χριστιανικές ιδέες με την ανακαλυφθείσα γνώση των Αρχαίων Ελλήνων που έφτασαν στην Ευρώπη μέσω αραβικών μεταφράσεων.

Στο De Anima του, σημείωσε κάποιες πεποιθήσεις για τον οργανισμό και τον νου, πιστεύοντας ότι πρέπει να χωριστεί σε:

Οργανικό: Οι οργανικές ικανότητες, που διέπουν την ανάπτυξη, τη διατροφή και την επούλωση.

Αισθητηριακό: Αυτό διέπει τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούμε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Η γνωστική πτυχή διέπει τις πέντε αισθήσεις.

Ορθολογικό: Οι ορθολογικές ικανότητες διέπουν τη σκέψη και τη συλλογιστική. Πίστευε ότι η παθητική διάνοια, δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο ο νους αντιλαμβάνεται τις πληροφορίες που λαμβάνονται από τις αισθήσεις και την ενεργή διάνοια. δηλαδή τις αφηρημένες διαδικασίες του νου που ο νους στη συνέχεια ορθολογεί για να εκτελέσει πράξεις που ταιριάζουν στο γενικότερο καλό.

Πίστευε επίσης στην επιρροή του υπερφυσικού και της αστρολογίας, αλλά τέτοιες πεποιθήσεις δεν ήταν ασυνήθιστες εκείνη την εποχή.

Όπως οι περισσότεροι κλασσικοί μελετητές, διαιρούσε την ψυχική ασθένεια σε μελαγχολία, μανία και κατάθλιψη και πίστευε ότι η ευχαρίστηση, η σεξουαλικότητα και η αναζήτηση της ευχαρίστησης ήταν ξεχωριστές πτυχές της ανθρώπινης προσωπικότητας. Πιστεύει επίσης ότι η νοημοσύνη και η συλλογιστική έπρεπε να είναι καθαρές και αδιανόητες, ως θεϊκή όψη στην ανθρωπότητα, έτσι οι ψυχικές ασθένειες έπρεπε να έχουν μια σωματική διαταραχή που βασίζεται σε υποκείμενα προβλήματα με το σώμα, μια πολύ πρώιμη Gestalt προσέγγιση.

Κάνοντας λοιπόν ένα άλμα στο χρόνο και φτάνοντας στο Εδώ και το Τώρα να ξεκαθαρίσω ότι η σύγχρονη ψυχολογία και συγκεκριμένα η ψυχοθεραπεία Gestalt δουλεύει με άμεσα παρατηρήσιμα συμπτώματα τα οποία μπορούν να αξιολογηθούν ερευνητικά, στατιστικά και πειραματικά και να παράξουν επαναλήψιμα και έγκυρα αποτελέσματα.

Για την Gestalt πολύ σημαντικό στοιχείο είναι η αυθεντική παρουσία, διότι χωρίς παρουσία δεν μπορεί να υπάρξει επαφή. Ο θεραπευτής Gestalt πολύ συχνά εκφράζει τον εαυτό του στο θεραπευόμενο, την προσωπική του εμπειρία, συναισθήματα, σκέψεις, καθώς και το τι παρατηρεί στον θεραπευόμενο. Η παρατήρηση που εκφράζεται από το θεραπευτή, έχει να κάνει με τη στάση του σώματος ή με εκφράσεις του προσώπου του θεραπευόμενου στο εδώ και στο τώρα, χωρίς ερμηνεία.

Βλέπε: https://parvypalmou.blogspot.com/2012/02/h-gestalt.html

“Μια αυξανόμενη βάση αποδεικτικών στοιχείων επιβεβαιώνει ότι η θεραπεία Gestalt είναι το ίδιο αποτελεσματική με άλλες θεραπευτικές μεθόδους. Μελέτες έδειξαν ότι οι βιωματικές θεραπείες (experiential therapies) δεν είναι κατώτερες από την CBT (Saxon et al, 2017).

“Η δύναμη της θεραπευτικής σχέσης μεταξύ του θεραπευόμενου και του θεραπευτή επηρεάζει περισσότερο την θεραπευτική έκβαση από μια συγκεκριμένη προσέγγιση”(Bordin, 1979).

Κλείνοντας δανείστηκα μέρος του τίτλου από τον αγαπημένο μου Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές θα δανειστώ λοιπόν και μέρος από ένα quote του αλλάζοντας το λίγο για το κλείσιμο.

“Η άγνοια είναι ο μαστροπός της προκατάληψης”.

Πάρβη Πάλμου Clinical Psychology MA, Gestalt Therapist, Phd Candidate University of Bolton

Πήγες:

https://parvypalmou.blogspot.com/2012/02/h-gestalt.html
Gestalt Therapy | Psychology Today
Gestalt Theory and Self-Regulation - Liminal Consulting
(PDF) A meta-analysis on the effectiveness of Gestalt therapy
https://www.researchgate.net/publication/215543944_The_working_alliance_in_individual_therapy
Psychology and Mental Illness in the Middle Ages

Ψυχική Αρχιτεκτονική Ι και ΙΙ για Πρώτη Φορά στα Χανιά!

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Tue, 10 Jul 2018 13:39:00 +0300

Εκεί που ο Carl Jung συναντά την Gestalt!

Πρόκειται να πραγματοποιηθούν δύο σεμινάρια:

Ψυχική Αρχιτεκτονική 1 - Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2018

Ψυχική Αρχιτεκτονική 2 - Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018

'Ώρες Σεμιναρίων: Σάββατο 10.30-17.00 και Κυριακή 10.30-17.00

Τι είναι η Ψυχική Αρχιτεκτονική;

Η Ψυχική Αρχιτεκτονική είναι μια συνθετική μέθοδος αυτογνωσίας που δημιουργήθηκε από την Πάρβη Πάλμου το 2013.

Είναι μια υποκειμενική σχηματική απεικόνιση της φαινομενολογίας του θεραπευόμενου. Επιχειρεί να απεικονίσει τους μηχανισμούς διακοπής της επαφής, τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα και τους φαύλους κύκλους, τα δίπολα της ψυχοσύνθεσης καθώς και τον αυθεντικό εαυτό σε σχέση με την persona. Είναι μια μέθοδος εμπνευσμένη από την θεραπεία Gestalt και την αντίληψη του Jung για την δομή της ψυχοσύνθεσης και της συνειδητότητας (διαγράμματα της ψυχοσύνθεσης του Jung). Είναι ένα διάγραμμα το οποίο συν-δημιουργείται από το θεραπευτή και το θεραπευόμενο μέσω της διαλεκτικής και της σχεσιακής θεραπείας με σκοπό να κάνει πιο απτή την πολυπλοκότητα των μηχανισμών και των αντιδράσεων με τελικό στόχο την επαφή με τον αυθεντικό εαυτό και την αύξηση της επίγνωσης.

Αποτελεί για το θεραπευόμενο ένα μικρό χάρτη των ιδιαιτεροτήτων της ψυχοσύνθεσης του και του προσφέρει ένα σημείο αναφοράς για την κατανόηση των βιωμάτων του.

«Η εμπειρία μου έχει δείξει πως πολύ συχνά όσο και να επισημαίνω στη θεραπεία ένα μηχανισμό διακοπής της επαφής, ή ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο συμπεριφοράς, πολύ συχνά ο θεραπευόμενος δυσκολεύεται να το συγκρατήσει στη μνήμη του ώστε την επομένη φορά που αυτό το μοτίβο θα αναδυθεί να έχει την ικανότητα να το φέρει στην επίγνωση του. Για αυτό το λόγο Η Ψυχική Αρχιτεκτονική είναι ένα πολύτιμο εργαλείο που μπορεί να υποστηρίξει το θεραπευόμενο να κατανοήσει τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Είναι ένα σχέδιο που μπορεί να το πάρει μαζί του και ανά πάσα στιγμή να βλέπει σε ποιο σημείο του επαναλαμβανόμενου μοτίβου βρίσκεται».

Τι περιλαμβάνει - Workshop

Ψυχική Αρχιτεκτονική Ι:

• Persona, Εγώ και Αυθεντικός Εαυτός

Γνωριμία με την Persona

Το Εγώ ως Διαπραγματευτής

Φτάνοντας στον Αυθεντικό Εαυτό

• Εντόπιση Διπόλων με τη Χρήση της Άδειας Καρέκλας

(η άλλων Τεχνικών Gestalt)

Πως, Πότε και Που Εμφανίζονται τα Δίπολα;

Ποια η Χρησιμότητα τους για την Ψυχοσύνθεση;

• Δίπολα και Οργανισμική Αυτορρύθμιση

Τι Είναι η Οργανισμική Αυτορρύθμιση;

Yin-YangEquilibrium

Πως Επηρεάζουν τα Δίπολα την Οργανισμική Αυτορρύθμιση;

Σχέση Διπόλων-Ενδοβολών

• Μηχανισμοί Διακοπής της Επαφής

Μέθοδοι Υποστήριξης του Θεραπευόμενου για τον Εντοπισμό Μηχανισμών Διακοπής της Επαφής.

Πως Συμβάλουν οι Μηχανισμοί Διακοπής της Επαφής στην Συντήρηση των Διπόλων και Κατ’ Επέκταση στην Συντήρηση Επαναλαμβανόμενων Μοτίβων

• Ψυχική Αρχιτεκτονική

Τεχνικές Σχηματοποίησης

Κατανόηση και Χρήση των Σχημάτων ως Homework

Το Σχήμα ως Ζωντανός Οργανισμός Αέναης Αλλαγής

Ψυχική Αρχιτεκτονική ΙΙ:

• Αποδόμηση της Persona

Ασκήσεις Από-μηχανοποιήσης

Ενδυνάμωση του Αυθεντικού Εαυτού

• Γνωριμία με τη Σκιά

Σκιά, Οργανισμός και Equilibrium

ShadowPlay- Το Παιχνίδι της Σκιάς

• Το Παίξιμο της Προβολής

Οι Τεχνικές της Πρόβας

Η Εξάλειψη της Ενδοβολής

• Ψυχική Αρχιτεκτονική

Τεχνικές Σχηματοποίησης

Κατανόηση και Χρήση των Σχημάτων ως Homework

Το Σχήμα ως Ζωντανός Οργανισμός Αέναης Αλλαγή

Απευθύνεται σε:

• Εκπαιδευόμενους και επαγγελματίες Ψυχικής Υγείας

• Όσους ενδιαφέρονται για αυτογνωσία και εξέλιξη

Κόστος σεμιναρίου 2 ημερών 130 ευρώ

Τιμή έγκαιρης εγγραφής μέχρι 4 Σεπτεμβρίου 2018 100 ευρώ

Κράτηση θέσης με κατάθεση 50% του ποσού

Ο Χώρος θα ανακοινωθεί σύντομα!

Επικοινωνία-Εγγραφές:

palmoup@hotmail.com

τηλ. 6976307815

https://www.facebook.com/events/206109220232350/

EΣΩΤΕΡΙΚΕΥΜΕΝΗ ΟΜΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΤΡΑΝΣΦΟΒΙΑ, ΕΝΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ ΥΠΕΡΕΓΩ

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Tue, 15 May 2018 07:44:00 +0300

Από τη γέννησή μας καθώς και σε όλη την πορεία εξέλιξης του εαυτού μας ερχόμαστε σε μια επαφή με τα “θέλω” μας και πολύ νωρίς συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούμε να ικανοποιήσουμε όλες μας τις επιθυμίες. Ξαφνικά κοιτάμε γύρω μας και βλέπουμε ότι μας περιορίζουν χιλιάδες επιβεβλημένα “πρέπει” τα οποία έρχονται σε αντίθεση με τις δικές μας ανάγκες. Από την πλέον γνωστή άποψη ότι τα αγόρια δεν πρέπει να κλαίνε και χιλιάδες άλλες άκαμπτες και σκληρές πεποιθήσεις σε σχέση με ποιά πρέπει να είναι τα ‘σωστά” χαρακτηρίστηκα ενός άξιου εκπροσώπου του αντρικού ή του γυναίκειου φύλου, μπορούν να δημιουργηθούν άκρως επικίνδυνα κοινωνικά εμφυτεύματα τα οποία εμποδίζουν την ικανότητα του ανθρώπου να εξελίξει τις πραγματικές του ικανότητες και να έρθει σε επαφή με τον αυθεντικό του εαυτό.

Αυτά τα κοινωνικά εμφυτεύματα μας προσφέρονται απλόχερα και εγκαθιδρύονται στην ψυχοσύνθεση ως προστάγματα των φροντιστών, του περιβάλλοντος και της κοινωνίας. Αυτά τα εμφυτεύματα είναι οι κοινωνικές ενδοβολές που συνοδεύουν το άτομο σε όλη την πορεία της ζωής του σαν απρόσκλητοι και ανεπιθύμητοι επισκέπτες, οι οποίοι δεν έχουν την ευαισθησία να αναχωρήσουν κατόπιν απαίτησης αυτού που τους φιλοξένει και έχουν την ιδιότητα να καταλαμβάνουν και να ελέγχουν και άλλες πτυχές της ψυχοσύνθεσης.

Το μικρό παιδί εξαρτημένο απόλυτα από τους φροντιστές του, έχει την ικανότητα να απορροφάει και να επεξεργάζεται πληροφορίες σε πολύ μεγάλη ταχύτητα και βάθος, αυτή ακριβώς την ικανότητα εκμεταλλεύονται οι ενδοβολές για να τραφούν, με παρόμοιο τρόπο που τα καρκινικά κύτταρα χρησιμοποιούν τα υγιή κύτταρα. Όσο πιο νέο είναι το άτομο, τόσο πιο βαθειά και ισχυρή είναι η ενδοβολή, στις περισσότερες περιπτώσεις.

Αρχικά ο ρόλος της ενδοβολής είναι να διακόψει βίαια την φυσική ροή του οργανισμού, όταν το παιδί πέφτει κάτω και χτυπάει, πονάει και η φυσική ροή του οργανισμού του το κάνει να θέλει να κλάψει, τότε είναι η στιγμή οπού οι φροντιστές έχουν την ευκαιρία να εγκαταστήσουν το νέο λογισμικό, ώστε να συνάδει με αυτό που η σημερινή κοινωνία έχει βαφτίσει αυθαίρετα και παραβιαστικά ως “φυσιολογικό.” Με την πρόθεση το παιδί τους να ενταχθεί ομαλά σε αυτό που οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ως λειτουργική κοινωνία. Να δημιουργήσουν ένα πλάσμα που θα είναι άξιο να συνεχίσει την παράδοση της ετεροκανονικότητας και της κοινωνικά κατασκευασμένης νορμαλότητας, που τρέμει ότι θα προσβληθεί από το διαφορετικό.

Εκείνη λοιπόν την στιγμή που το παιδί έχει πέσει κάτω και είναι έτοιμο να κλάψει, ξεκινά ο κοινωνικός προγραμματισμός, “οι άντρες δεν κλαίνε”, “πως κάνεις έτσι, σαν κοριτσάκι”, “το κλάμα είναι μόνο για τις αδελφές, εσύ θα γίνεις άνδρας”.

Μέσα σε λίγα λοιπόν δευτερόλεπτα προσφέρεται στο νέο άνθρωπο ένα υπέροχο κοκτέιλ, ρατσισμού, σεξισμού, ομοφοβίας και τρανσφοβίας, με πολλά άλλα κρυφά συστατικά που ολοκληρώνουν το ελιξίριο της βέβαιης μελλοντικής σύγκρουσης.

Η ενδοβολή που θα προσπαθήσουν να εγκαταστήσουν, ασυνείδητα οι φροντιστές, πολύ συχνά έρχεται σε σύγκρουση με την φυσική ροή του ατόμου σε όλα τα επίπεδα, και κυρίως στον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου και ποτέ δεν απορροφάται από τον οργανισμό, διότι αποτελεί ξένο σώμα. Μια πέτρα που έχει καταπιεί το παιδί, “αμάσητη”. Διότι δεν έχει ακόμα την δυνατότητα να “μασάει”. Να διασπά δηλαδή και να ενσωματώνει τις πληροφορίες.

Είσαι αγοράκι -μα εγώ νιώθω κοριτσάκι. Αγαπάω τον Κωστάκη, δεν γίνεται αυτό – είσαι αγοράκι, τα αγοράκια αγαπάνε μόνο κοριτσάκια.

Ανάλογα λοιπόν από την ανθεκτικότητα του παιδιού που επηρεάζεται από χιλιάδες παράγοντες αυτή η ενδοβολή θα εγκαθιδρυθεί ή όχι.

Πολύ συχνά δέχομαι την ερώτηση πως μερικοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται την ταυτότητα φύλου τους ή τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, πολύ νωρίς ή αργότερα στην ζωή τους. Η άποψη μου είναι ότι σε αυτού του είδους την αυτοαντίληψη η ισχύ των ενδοβολών παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Όσο πιο ισχυρές είναι οι ενδοβολές τόσο πιο αργά το άτομο αντιλαμβάνεται και έρχεται σε επαφή με τον αυθεντικό του εαυτό.

Αυτή η διακοπή της ροής του οργανισμού από το περιβάλλον έχει αποτέλεσμα την δημιουργία μιας πολικότητας στην ψυχοσύνθεση του ατόμου. Στην μια πλευρά του πόλου είναι η κοινωνική ενδοβολή, το πρέπει, το υπερεγώ με ψυχαναλυτικούς όρους ή ο αφέντης με όρους Gestalt. Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ο αυθεντικός εαυτός, το θέλω, το είμαι. Αναπόφευκτα αυτοί οι δύο πόλοι συγκρούονται στην ζωή των περισσότερων ανθρώπων, υπάρχουν βεβαία και άνθρωποι που οι ενδοβολές τους είναι τόσο ισχυρές που ζουν όλη τους την ζωή χωρίς καν να υποπτευτούν ότι η ζωή που ζουν δεν είναι δική τους.

Τα lgbtqi+ άτομα συνήθως έρχονται για θεραπεία την στιγμή που ανακαλύπτουν αυτήν την πολικότητα ή που έχει ξεσπάσει ο πόλεμος μεταξύ των δύο πλευρών και αναπόφευκτα και με το περιβάλλον, διότι κάθε σύγκρουση που υπάρχει στο άτομο ενδο-ψυχικά θα προβληθεί και διαπροσωπικά.

Η δουλειά που έχουμε να κάνουμε είναι να βοηθήσουμε το άτομο να βρει την δική του αυθεντική θέση ανάμεσα στις δύο πολικότητες, να εξομαλύνουμε την σύγκρουση και να εκπαιδεύσουμε τις δύο πλευρές ώστε να συνεργάζονται, καταπολεμώντας τις δικές μας ενδοβολές και κοινωνικές κατασκευές που προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο της διαδικασίας, όπως έκαναν στο παρελθόν οι φροντιστές.

Ενδοβολή – oρισμός: Η ενδοβολή, κατά τον Fritz Perls, είναι ο τρόπος που το άτομο σε νεαρή ηλικία εσωτερικεύει πεποιθήσεις, πολιτιστικές αξίες και κανόνες, χωρίς όμως να είναι σε θέση να τις επεξεργαστεί, να τις αντικρούσει ή να τις αφομοιώσει. Είναι ένας από τους πιο σημαντικούς μηχανισμούς διακοπής της επαφής κατά την θεραπεία Gestalt (μηχανισμούς άμυνας κατά την ψυχανάλυση). Η εσωτερικευμένες ενδοβολές και η αφομοίωση τους παίζουν μεγάλο ρόλο στην μετέπειτα εξέλιξη του ατόμου.

© T-zine.gr

H Hellenic Youth Participation διοργανώνει σεμινάριο με θέμα την Ψυχική Αρχιτεκτονική

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Wed, 3 May 2017 14:15:00 +0300

3 διαθέσιμες θέσεις!!

H Hellenic Youth Participation διοργανώνει σεμινάριο με θέμα την Ψυχική Αρχιτεκτονική, τη βιωματική προσέγγιση αυτογνωσίας που δημιουργήθηκε από την Ψυχοθεραπεύτρια Πάρβη Πάλμου.

Τίτλος: Ψυχική Αρχιτεκτονική Ι
Πότε: Κυριακή 7 Μαΐου (11-16:00)
Που: Δ. Σούτσου 10, Αμπελόκηποι (πλησίον μετρό)
Εισηγήτρια: Πάρβη Πάλμου

Τι είναι η Ψυχική Αρχιτεκτονική;

Η Ψυχική Αρχιτεκτονική είναι μια συνθετική μέθοδος αυτογνωσίας που δημιουργήθηκε από την Πάρβη Πάλμου το 2013.

Είναι μια υποκειμενική σχηματική απεικόνιση της φαινομενολογίας του θεραπευόμενου.Επιχειρεί να απεικονίσει τους μηχανισμούς διακοπής της επαφής, τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα και τους φαύλους κύκλους, τα δίπολα της ψυχοσύνθεσης καθώς και τον αυθεντικό εαυτό σε σχέση με την persona. Είναι μια μέθοδος εμπνευσμένη από την θεραπεία Gestalt και την αντίληψη του Jung για την δομή της ψυχοσύνθεσης και της συνειδητότητας (διαγράμματα της ψυχοσύνθεσης του Jung). Είναι ένα διάγραμμα το οποίο συν-δημιουργείται από το θεραπευτή και το θεραπευόμενο μέσω της διαλεκτικής και της σχεσιακής θεραπείας με σκοπό να κάνει πιο απτή την πολυπλοκότητα των μηχανισμών και των αντιδράσεων με τελικό στόχο την επαφή με τον αυθεντικό εαυτό και την αύξηση της επίγνωσης.
Αποτελεί για το θεραπευόμενο ένα μικρό χάρτη των ιδιαιτεροτήτων της ψυχοσύνθεσης του και του προσφέρει ένα σημείο αναφοράς για την κατανόηση των βιωμάτων του.

«Η εμπειρία μου έχει δείξει πως πολύ συχνά όσο και να επισημαίνω στη θεραπεία ένα μηχανισμό διακοπής της επαφής, ή ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο συμπεριφοράς, πολύ συχνά ο θεραπευόμενος δυσκολεύεται να το συγκρατήσει στη μνήμη του ώστε την επομένη φορά που αυτό το μοτίβο θα αναδυθεί να έχει την ικανότητα να το φέρει στην επίγνωση του. Για αυτό το λόγο Η Ψυχική Αρχιτεκτονική είναι ένα πολύτιμο εργαλείο που μπορεί να υποστηρίξει το θεραπευόμενο να κατανοήσει τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Είναι ένα σχέδιο που μπορεί να το πάρει μαζί του και ανά πάσα στιγμή να βλέπει σε ποιο σημείο του επαναλαμβανόμενου μοτίβου βρίσκεται».
Workshop
Ψυχική Αρχιτεκτονική Ι:

• Persona, Εγώ και Αυθεντικός Εαυτός
Γνωριμία με την Persona
Το Εγώ ως Διαπραγματευτής
Φτάνοντας στον Αυθεντικό Εαυτό

• Εντόπιση Διπόλων με τη Χρήση της Άδειας Καρέκλας
(η άλλων Τεχνικών Gestalt)
Πως, Πότε και Που Εμφανίζονται τα Δίπολα;
Ποια η Χρησιμότητα τους για την Ψυχοσύνθεση;

• Δίπολα και Οργανισμική Αυτορρύθμιση
Τι Είναι η Οργανισμική Αυτορρύθμιση;
Yin-YangEquilibrium
Πως Επηρεάζουν τα Δίπολα την Οργανισμική Αυτορρύθμιση;
Σχέση Διπόλων-Ενδοβολών

• Μηχανισμοί Διακοπής της Επαφής
Μέθοδοι Υποστήριξης του Θεραπευόμενου για τον Εντοπισμό Μηχανισμών Διακοπής της Επαφής.
Πως Συμβάλουν οι Μηχανισμοί Διακοπής της Επαφής στην Συντήρηση των Διπόλων και Κατ’ Επέκταση στην Συντήρηση Επαναλαμβανόμενων Μοτίβων

• Ψυχική Αρχιτεκτονική
Τεχνικές Σχηματοποίησης
Κατανόηση και Χρήση των Σχημάτων ως Homework
Το Σχήμα ως Ζωντανός Οργανισμός Αέναης Αλλαγής
Θα ακολουθήσοουν σε επόμενα σεμινάρια η Ψυχική Αρχιτεκτονική ΙΙ και III.

Κόστος: 35 ευρώ

Θα δοθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης.
Κλείστε τη θέση σας τώρα με προσωπικό μήνυμα στη σελίδα της Hellenic Youth Participation! Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
Για περισσότερες πληροφορίες για το σεμινάριο και την εισηγήτρια στείλτε μήνυμα στη σελίδα ή επικοινωνήστε στο
2112163657

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ κα.ΠΑΛΜΟΥ, ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ, ΕΘΕΛ...

noreply@blogger.com (Parvy Palmou PhD) — Wed, 3 May 2017 14:00:00 +0300

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ κα.ΠΑΛΜΟΥ, ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ, ΕΘΕΛ...