Autisme

Voeding en overprikkeling

noreply@blogger.com (John) — Mon, 16 Nov 2009 20:32:00 +0000

Gisteren waren mijn vrouw en ik aan het praten over voeding en ADD/ADHD. Het is wetenschappelijk bekend dat sommige kleurstoffen voor hyperactiviteit kunnen zorgen:

Kleurstoffen en conserveermiddelen maken kinderen hyperactief (BBC 6 September 2007)
Het is dus echt waar. Er is een verband tussen kleur-, geur- en smaakstoffen en hyperactiviteit. Dat blijkt uit een studie door Southampton University in opdracht van de Britse voedselautoriteit FSA.
In de studie, die binnenkort verschijnt in The Lancet, kregen kinderen een frisdrank zonder additieven, een frisdrank met ongeveer evenveel additieven als een kind dagelijks binnenkrijgt, of een frisdrank met hoge concentraties E-nummers. [The Lancet DOI:10.1016/ S0140-6736(07) 61306-3]
De hoge concentratie E-nummers verhoogden de mate van hyperactiviteit bij de twee groepen proefpersonen die de onderzoekers gebruikten: 153 gewone kinderen van drie jaar, en 144 gewone kinderen van negen jaar. Bij de oudere
kinderen verhoogde ook het drankje met de 'normale' concentratie E-nummers de mate van hyperactief gedrag.
Door de kleurstoffen vertoonden de kinderen tien procent van de verschijnselen die je normaliter verwacht van ADHD-kinderen.
De FSA heeft de resultaten van het onderzoek al besproken met de industrie. Die zegt dat het onderzoek niet klopt. "The tests did not represent how additives are used normally."
Dat klopt wel een beetje. De onderzoekers gebruikten combinaties van de kleurstoffen sunset Yellow (E110), tartrazine (E102), azorubine (E122), Ponceau 4R (E124), Allura Red (E129), Quinoline Yellow (E104) en het conserveermiddel natriumbenzoaat (E211). E211 zit in softdrinks, terwijl de kleurstoffen vooral in snoep - zoals winegums - en gebak zitten.
Tartrazine (E102), azorubine (E122), Sunset Yellow (E110), Ponceau 4R (E124) en Allura Red (E129) zijn azo dyes [food-info.net]. Het zijn verbindingen die bestaan uit aromatische ringen, die door dubbelgebonden stikstofatomen bij elkaar worden gehouden.
Studies hebben al vaker gesuggereerd dat de combinatie van benzoaat en azo dyes verkeerd uitpakt voor kinderen met hyperactiviteit.
Quinoline Yellow (E104) is wel een kleurstof, meer geen azo dye.
De gevonden effecten zijn statistisch significant, maar zo zwak dat het niet mogelijk is om met een dieet ADHD te genezen, aldus de Britse ADHD-steungroep ADDISS. "While in some cases, a poor diet could make ADHD even worse, a better diet is not going to make it much better."
Andrew Wadge van de FSA is iets stelliger. "If a child shows signs of hyperactivity or ADHD, then eliminating the colours used in the Southampton study from their diet might have some beneficial effects. However, we need to remember that there are many factors associated with hyperactive behaviour in children. These are thought to include genetic factors, being born prematurely, or environment and upbringing."
Het onderzoek bevestigt de bezorgdheid over kleurstoffen in de voeding, schrijft The Guardian. [The Guardian September 6, 2007] Die begon dertig jaar geleden, toen de Amerikaanse allergoloog Benjamin Feingold ontdekte dat additieven - en trouwens ook aspirine-achtige verbindingen in fruit en groenten - concentratiestoornissen
veroorzaakte. Zijn onderzoek werd toen afgekraakt, omdat het methodologisch niet deugde.
Dat belette Feingold er niet van om zijn Feingold-dieet - zonder synthetische kleurstoffen en natuurlijke salicylverbindingen - als een middel tegen hyperactiviteit naar voren te schuiven. In 1979 verscheen zijn boek, The Feingold Cookbook for Hyperactive Children, dat ouders op het hart drukt hun kinderen geen kunstmatig gekleurde vleeswaren als Lucheon Meat, frisdrank en cakes meer te geven.
Achteraf was Feingold dus misschien toch niet zo'n grote mafkees als wetenschappers dachten.
Het onderzoek is een vervolg op de Isle of Wight-studie van de FSA. [eatwell.gov.uk] Uit dat onderzoek werd echter niet duidelijk of kleurstoffen nou wel of geen effect hebben op hyperactiviteit.
Update: Naar aanleiding van de Lancet-publicatie heeft de EU de voedselautoriteit EFSA gevraagd de studie te beoordelen. [ANP 6 september 2007] Brussel wil weten of het de regelgeving moet aanpassen.
[ADHD-tieners reageren 'wonderbaarlijk goed' op visolie]

Bron

Ik vertelde haar dat ik hyperactief word van het eten van winegums en ander fel gekleurd snoep, drop en bepaalde (vaak vooral goedkope) frisdranken. Zo kan ik ook enorm hyper worden van suiker als ik daar behoorlijk wat van tot mij neem. Het is al een begin als ik die dingen niet meer tot mij neem, iig niet het snoepgoed en de frisdrank en het suiker proberen te minderen. Ik heb al veel eerder gedacht over het gaan innemen van visolie, maar daar is de werking (nog) niet van bewezen en om zo maar te gaan experimenteren daar voel ik niets voor.

Kinderen en drukte

noreply@blogger.com (John) — Mon, 16 Nov 2009 19:35:00 +0000

Vanmorgen zijn wij met z'n drietjes (ik, mijn vrouw en onze dochter) naar de verjaardag van de dochter (die 2 jaar is geworden) van een goede kennis van ons geweest. Wij werden hartelijk onthaald en het was gezellig en fijn daar. Iets na ons kwam er een nog iemand binnen en die had haar twee zoontjes (1 en 2 jaar oud) bij, en dat maakte het nog gezelliger.

Op een gegeven moment ging het meisje met de jongens (voornamelijk de oudste) spelen, en de woonkamer was al snel omgetoverd in een "smijt hier het speelgoed en de duplo maar neer" kamer . Schitterend om te zien hoe kinderen zich zo kunnen vermaken met herrie en rommel maken .

De geluiden waren voor mij erg pijnlijk, mede omdat ik door de onrust in mijn hoofd bijna niets kan filteren. Maar ondanks de harde geluiden heb ik genoten van de spelende kinderen. Dit was voor ons al een overwinning om bij iemand op bezoek te gaan waar wij nog nooit geweest waren, maar voor mij was het een overwinning omdat ik wist dat er lawaai gemaakt zou (kunnen) worden door de kinderen en toch ben ik juist daarom ook wel gegaan. Tenslotte wordt onze dochter ook steeds ouder en die zal straks ook gaan spelen en vriendjes of vriendinnetjes op bezoek krijgen die komen spelen, en dat wil ik haar echt niet ontnemen omdat ik niet tegen de prikkels kan.

Na zo'n 1,5 uur zijn wij weer weggegaan en wat boodschappen gaan doen, en toen merkte ik pas goed hoe de geluiden mij uitgeput hadden. Ik was prikkelbaar en kon weinig prikkels verdragen, maar dat heb ik goed kunnen opvangen. Toen wij thuis waren ben ik later nog een tijdje gaan slapen om wat tot rust te komen en dat was een goede beslissing.

Dit was een goede oefening voor later

Stukje levensverhaal

noreply@blogger.com (John) — Sun, 15 Nov 2009 14:34:00 +0000

Mijn onrust is niet meer zo groot/heftig geweest sinds jaren geleden. Ik word wakker met het geluid van een wervelstorm met o.a. muziekgeluiden e.d. in mijn hoofd (net kermis), en het is net of ik veel geluiden die ik ooit gehoord heb herbeleef op die momenten.

Ik weet nog goed dat ik toen ik ongeveer 8 jaar was ook die drukte/onrust al had (al kon ik het in die tijd niet zo aangeven als nu en wist ik gewoon niet beter). Ik kon toen al niet stilzitten en was continu met van alles bezig. Waardoor de onrust er is weet ik niet, maar dat het meer dan lastig was is een feit. Vroeger had ik geen medicatie o.i.d. maar kon ik mijn energie wel grotendeels kwijt in "het kind zijn" en speelde ook veel. Haalde ook heel veel kattenkwaad uit, maar dat was juist spannend, en juist die spanning was weer ontladend. Ik had ook geen gevoel van angst als zodanig (goh wat herkenbaar, dat is nog steeds zo), en dat resulteerde in het doen van dingen die wel eens heel gevaarlijk voor mij konden zijn (van het klimmen gebouwen die in aanbouw waren, tot het spelen met vuur en bijna een school in de fik zetten e.d.).

Naarmate ik ouder werd veranderde mijn leven steeds meer, en werd er ook steeds meer van mij verwacht had ik het gevoel. Ik ging naar een hogere school en daar kon ik minder energie kwijt dan op de lagere school omdat er simpelweg minder tijd te besteden was buiten de lesuren. Rond deze tijd kwam ik ook steeds meer in aanraking met mezelf en dat was moeilijk omdat ik mezelf realiseerde dat ik anders was dan anderen.
Ik voelde mezelf eenzaam en probeerde bij diverse mensen contact te maken om toch ergens bij te horen, maar juist dat contact maken verliep niet altijd even goed omdat ik sociaal/emotioneel anders in elkaar zit dan anderen. Mijn onrust was er nog steeds en dat zorgde soms voor vervelende situaties omdat ik dan berispt werd (door mijn ouders of leerkrachten o.i.d.) terwijl ik mij van geen kwaad bewust was. Vaak kwam dat doordat ik weer eens impulsief handelde en mezelf van de geldende (sociale) regels niet bewust was (of deze simpelweg niet begreep omdat ze niet logisch waren) waardoor ik met die mensen in conflict kwam.
Ik heb dus ook veel dingen gedaan die een braaf kind niet hoort te doen, en sommige mensen vonden mij dan ook onhandelbaar, eigenwijs, eigenzinnig, irritant, brutaal etc..

Maar ik had ook een andere rustige, in veel dingen geïnteresseerd, aardige, lieve, kant maar die zag bijna niemand. Er zijn in mijn hele leven maar 3 leerkrachten geweest die mijn echte ik zagen en wisten hoe zij met mij om moesten gaan, en juist van die 3 leerkrachten heb ik het meeste geleerd. En van de "normale" mensen zijn er maar weinig geweest die mij konden doorgronden en snapten waarom ik zo druk en eigenzinnig was (ik kan mij er zo geen een herinneren iig). Ik kon mezelf ook volledig verliezen in boeken over b.v. natuur, techniek, wetenschap, en dat is nog steeds zo. Dat hyperfocussen heb ik trouwens nog steeds al is het wel stukken minder dan vroeger omdat de onrust nu zo groot is.

Vroeger raakte ik veel energie kwijt door "te spelen" en naarmate ik ouder werd door meer dingen te doen die mij prikkelde zoals kattenkwaad en ergere dingen uithalen, want van die adrenaline werd ik juist rustig. Toen ik rond mijn 16e jaar begon uit te gaan met vrienden kwam de alcohol in de plek voor het "spelen" en zorgde het voor veel rust in mijn hoofd en lijf. Het had ook een behoorlijk neveneffect en dat was dat mijn remmingen bijna helemaal wegvielen en ik helemaal niet meer bang of voorzichtig was voor wat dan ook met soms gevaarlijk en onwenselijke resultaten. Maar juist het wegvallen van mijn remmingen zorgde ervoor dat ik nog meer durfde te doen en daar kreeg ik weer een grotere kick van en dus rust. Het was een vicieuze cirkel waar ik heel lang in ben blijven hangen omdat die rustgevend en vertrouwd was. Naarmate ik mezelf steeds slecht ging voelen ging ik ook vaker en meer drinken, en dat is zo doorgegaan totdat ik mijn vrouw heb leren kennen en haar beloofde nagenoeg geheel te stoppen met het nuttigen van alcohol (ondertussen drink ik al 3 jaar geen druppel alcohol meer).

Van jongs af aan heb ik ook altijd veel gegeten en was dus dik waardoor ik door veel mensen ook werd gepest wat ik dus niet begreep waardoor ik mezelf nog eenzamer voelde als ik toen al deed. Dat eten was ook rustgevend en zo ben bleef ik dus ook wel dik omdat mijn moeder mij graag te eten gaf (kookte ook heerlijk). Op jonge leeftijd ben ik ooit veel afgevallen omdat ik moest lijnen en tevens tegelijkertijd in de groei kwam en ook nog eens ben gaan sporten. Daar kon ik ook een deel energie in kwijt maar ik voelde mezelf steeds meer gevangen in de heersende regels van de maatschappij. Er moest van alles maar kon te weinig had (en heb) ik het gevoel. Met als gevolg dat ik graag in mijn "eigen wereldje" vertoefde en de dingen deed die ik leuk of fijn vond, wat weer resulteerde in conflicten met b.v. mijn ouders.

Vanaf het stoppen van mijn snelle groei en het ongeveer gelijk beginnen van mijn "uitgaan" ben ik in gewicht weer aangekomen totdat ik 3 jaar geleden een drastische stap heb ondernomen om van mijn overgewicht af te komen (operatie). Helaas merk ik dus nu de onrust weer aan het toenemen is, dat ik weer aan het "troost eten" ben en ik dus weer ben aangekomen in gewicht. Ik merk dat ik de onrust probeer te dempen met het voeden van mezelf wat een fijn gevoel geeft en dus de onrust vermindert. Ik ben daar in het geheel niet blij mee, en hoop ook in de nabije toekomst dmv van training of medicatie mijn onrust te verminderen waardoor ik hoogstwaarschijnlijk ook minder aan "troost eten" zal doen. Ik weet waar het probleem zit maar ik kan er nu niets tegen doen merk ik.

Nu ben ik 42 jaar jong en weet ik veel meer over mijzelf dan ooit tevoren. Het doet pijn om te zien hoe men vroeger met mij omging of naar mij keek, en dat is een stukje rouw dat in mij aanwezig is en wat ik hoop ooit nog te kunnen verwerken. Ook hoop ik de onrust een plek te kunnen geven waardoor ik er mee kan leren omgaan.

Waarom ik dit stukje levensverhaal opschrijf, is om voor mezelf duidelijk te maken wat ik op dit moment voel en wat er aan onrust en emoties door mij heen gaat. Tevens probeer ik voor mezelf uit te zoeken wanneer ik de onrust als eerste ervaren heb en hoe ik er vroeger mee omging. Tevens probeer in de onrust een plek te geven in mijn leven, maar ik realiseer mezelf dus ook steeds meer dat het iets is dat altijd al bij mij is geweest en wat er ook altijd zal zijn.

Ik heb het vermoeden dat het gedoe met mijn ouders er mede voor gezorgd heeft dat de onrust in alle hevigheid is terug gekomen, en dat ik het nu onder ogen zal moeten zien om het een plek te kunnen geven. Dat de onrust er altijd geweest is moge nu wel duidelijk zijn.

Merk nu dat ik een beetje déjà vu gevoelens heb:
Kermis in mijn hoofd
(en zo zijn er nog meer links te vinden mbt onrust)

Gesprek met psychiater. ADD/ADHD aanwezig?

noreply@blogger.com (John) — Wed, 11 Nov 2009 21:49:00 +0000

Zo daar lig ik weer op "mijn" bank op zolder. Mijn vrouw gaat tv kijken en dat is mij te druk dus trek ik mezelf even terug.

Ik ben nog niet hersteld van alle ellende van de laatste tijd, dus ik ben snel door mijn energie heen. Dat heb ik vandaag ook weer gemerkt helaas, ik werd chaotisch (lees hyperactief) wakker en zelfs mijn ochtendmedicatie hielp daar niet tegen al is die daar wel voor bedoeld.
Onze dochter is een beetje ziekjes, en mijn vrouw had de dokter gebeld en die zou terugbellen en dat zouden wij eventueel daar op consult moeten komen. Dit zou vervelend uitkomen met de afspraak die ik vanmiddag had met een psychiater die ik eigenlijk niet kon en wilde verzetten, dus dat zorgde ook al voor meer onrust.
Ik moest aan het begin van de middag nog wat halen voor onze dochter en daarna zou ik naar een afspraak met de psychiater gaan, en ik zou mijn GSM gewoon aan laten zodat ik altijd bereikbaar zou zijn en desnoods gelijk naar huis zou kunnen indien nodig.
Dat zou normaal gesproken allemaal geen probleem zijn, ware het niet dat ik mezelf vergist had en 45 minuten te vroeg arriveerde op de plek der bestemming. Aangezien ik nog steeds geheel in chaos was ben ik maar wat gaan rondrijden door de omgeving, en na 20 minuten was ik weer terug op de parkeerplaats en heb ik de resterende tijd "gedood" met het luisteren naar muziek (keiharde muziek want ik moest de chaos in mijn hoofd overstemmen). Ik had de stress van "wanneer belt de dokter nu" en "als ik mezelf niet vergist had dan had ik langer thuis kunnen blijven zodat ik misschien gelijk naar de dokter had kunnen gaan", en dat zorgde voor nog meer onrust.

Eenmaal samen met mijn case-manager aangekomen in de gesprekskamer van de psychiater, merkte ik dat ik enorm sloom aan het worden was. Ik moest al mijn energie aanspreken om niet chaotisch/hyperactief te worden en dus rustig te blijven en dat zorgde voor een sloomheid. Ik wist niet wat ik moest verwachten van de psychiater omdat ik deze man nog nooit ontmoet had, maar ik viel van de ene in de andere verbazing. Hij had dus mijn gehele dossier doorgenomen voor het gesprek omdat zoals hij zei "hij graag wilde weten met wie hij te maken had en zich dus altijd inleest". Dit was de eerste maal in mijn leven dat een psychiater die moeite had genomen, dus ik hoefde niet meer te vertellen wie ik was en wat ik kwam doen want dat wist hij allemaal al.

Het gesprek was enorm goed en duidelijk, en wederom heb ik nog nooit zo'n zorgvuldige en duidelijke psychiater meegemaakt. Naar aanleiding van mijn dossier stelde hij wat vragen en vroeg zich hardop af hoe men aan mijn diagnose HFA was gekomen, aangezien de heteroanamnese die afgenomen is bij mij ouders een beeld schetste dat mijn jeugd onbezorgd was en dat ik geheel geen last van de kenmerken van autisme had.
Ik heb de beste man uitgelegd dat mijn moeder de neiging heeft om alles goed te praten, en dat mijn vader daar in meegaat. Dus wat zij daar verteld hebben klopte nagenoeg geheel niet. Ik heb hem ook verteld dat mijn broer, schoonzus, vrienden, een heel ander beeld van mij hebben dan wat mijn moeder verteld had. Ik heb hem dingen verteld en toen werd hem duidelijk dat de diagnose dus wel juist gesteld is. Alleen..., hij vroeg zichzelf nog iets af wat ik mezelf al jaren afvraag, waar komt mijn nagenoeg ontembare onrust en energie vandaan?

De psychiater had dus in mijn dossier gelezen dat ik in 2006 het vermoeden had dat ik wel eens ADHD kon hebben, maar dat het niet geheel mijn problematiek dekte. Tevens las hij dat ik o.a. Ritalin gebruikt heb om mijn onrust te dempen, maar dat het juist averechts werkte bij mij en ik daar snel mee gestopt ben.
Hij vermoed dat ik niet alleen ASS heb maar ook ADHD of trekken daarvan, en dat verbaast mij niets. Ik heb hem verteld dat ik de hulpverleners zolang als ik er al mee te maken heb vaak als eerste vertelde dat ik het gevoel heb dat "als ik mijn vingers in het stopcontact steek ik de hele stad licht kan geven" zoveel energie bruist er in mij. Helaas was het gesprek dat ik met hem had niet om te kijken waar mijn onrust vandaan komt, maar eerder wat kunnen wij met de medicatie doen om de onrust te verminderen. Toch wil hij dat er op dit moment even niets verandert aan de medicatie, maar vond wel dat er in de nabije toekomst misschien verder gekeken moet worden mbt mijn onrust e.d. omdat de medicatie die ik nu heb eigenlijk alleen symptoombestrijding is en geen geschikte medicatie mbt mijn problematiek.

Helaas is de beste man als interim psychiater aanwezig en vertrekt hij in januari 2010 weer naar de PAAZ waar hij normaal gesproken werkt. Echt jammer dat er juist bij het Centrum voor Autisme zo'n groot verloop van psychiaters is. Half december heb ik weer een afspraak met hem om mijn bloedspiegel (ga vrijdag bloed laten afnemen daarvoor) te bespreken en zo te bekijken of de medicatie idd verkeerd is voor mij.

Van 1999 tot ergens in 2000 heb ik een dagboek bijgehouden over mijn onrust en zoektocht naar mezelf (toen al), helaas heb ik dat niet meer want dat ben ik kwijt geraakt na een crash van mijn pc toen. In dat dagboek stond precies omschreven waar ik veel herkenning in had, en dat was o.a. in de uitleg e.d. op deze website. Ik heb toen ik voor het eerst op die website terecht kwam, zitten huilen achter (of voor, het is maar hoe je het bekijkt) mijn pc. Zoveel emotie kwam er los bij de herkenning die ik daar aantrof, en dat was eigenlijk de echte definitieve start van mijn zoektocht naar mezelf (al was die al bezig maar nu kwam het in een stroomversnelling zeg maar).

Het mogelijke stukje ADHD zou verklaren waar mijn driftbuien vandaan komen, en hoe het komt dat ik vaak juist geen energie heb. ADHD zorgt over het algemeen voor veel energie (en daarbij behorende prikkels) en mijn autisme kan juist niet tegen al die energie en prikkels dus ik ben constant bezig om mezelf in toom te houden om niet overprikkeld te raken, maar doordat ik dat doe raak ik mijn energie kwijt en raak ik juist overprikkeld. Het lijkt wel een vicieuze cirkel.

Ik heb mijn case-manager een e-mail gestuurd met daarin de vraag of zij voor mij wil uitzoeken of ik getest kan worden op ADHD, niet omdat ik graag nog een label wil hebben maar omdat het voor mij duidelijkheid zou kunnen scheppen. Ben benieuwd wat haar reactie zal zijn.

Ik heb 2 testen gedaan op internet, was overigens wel interessant. De eerste checklist was op: PsyQ.nl. De "score" was hoog mbt ADHD of neiging daar naartoe. Hier de gehele test + antwoorden (PDF).

De tweede checklist was op Hersenstorm.com en daar was de uitkomst dit:

De interpretatie van de test volgens Dr. Amen: "Meer dan 20 items met een score drie of vier wijst op een sterke neiging naar ADHD. De items 1, 6 en 7 zijn essentieel om de diagnose te kunnen stellen." Symptomen van ADHD moeten namelijk al aanwezig zijn voor het zevende levensjaar en concentratieproblemen bij mensen met ADHD lossen schijnbaar op wanneer de persoon in kwestie grote belangstelling heeft voor iets. Soms uit deze bovenmatige interesse zich in hyperfocussen: de persoon kan dan nauwelijks meer loskomen van hetgeen hem/haar bezighoudt.

Laten nou net 1, 6 en 7 ook hoog scoren. Hier de gehele test + antwoorden (helaas alleen goed zichtbaar in Internet Explorer (bij mij)).

Reactie op Pjotr

noreply@blogger.com (John) — Mon, 09 Nov 2009 22:15:00 +0000

Hoi Pjotr.

Ik reageer even op deze manier op jouw reactie, want als ik reageer met een reactie op een reactie dan kan mijn reactie over het hoofd gezien worden (beetje vreemde zinsbouw eigenlijk vind ik ).

Ik zal proberen het kort te houden, maar dat zal lastig worden.
Om maar gelijk met het antwoord op jouw vraag "Ik ben benieuwd hoe het jouw afging toen je nog werkte." te beginnen:

Toen ik nog werkte heb ik altijd last gehad van het mezelf niet op mijn plek voelen. Ik kon er niet mee overweg dat ik b.v. 8 uur moest werken en dan was het avond en was voor mijn gevoel mijn dag voorbij terwijl er nog zoveel te leren of ontdekken was.
Ik ben meerdere malen van baan verandert puur omdat ik het nooit lang uithield bij een werkgever omdat ik mezelf gevangen voelde in de werksituatie. Eenvoudig productiewerk was aan mij niet besteed omdat ik wil leren en groeien, en dat kan ik alleen als mijn brein geprikkeld wordt om na te denken over oplossingen. Een dag niets geleerd is een dag niet geleefd was zo'n beetje mijn motto (en is het eigenlijk nog). Het is net wat Angeline al schreef in een reactie op een van mijn vorige postings

"ja,rust idd moeilijk voor jullie(" soort"),althans voor w hier ook die moest straks ook echt rust gaan nemen,maar hoe,met computer,tv,aan en dan maar info vergaren dat doet hij dan.
Ik zei tegen hem zo raakt je hoofd nooit leeg,je komt zo toch niet echt tot rust.
En hij vindt idd ook veel dingen niet nuttig en verloren tijd,het moet functioneel zijn en idd zeker niet zomaar een flutboekje lezen maar nuttige info.
Ja wat doe je eraan?steeds jezelf weer tegen komen en de lat te hoog leggen,veel herkenning.
"

"Need input" heb ik ooit een tijd als levensmotto gehad (is een uitspraak van de robot Johnny Five), en dat zegt al genoeg vind ik. Alsmaar informatie vergaren en opslaan, zo werkt het bij mij.

Ik zal jou niet lastig vallen met mijn volledig werkverleden, maar dat er vanaf jongs af aan al iets niet lekker voelde dat was mij duidelijk. Ik had het enorm snel door als er ergens in de planning een onduidelijkheid of oneerlijkheid zat (en dat is dus bij elke werkgever geweest) en dan werd ik enorm gespannen en boos omdat ik er niet mee overweg kon. Ik kon niet praten over wat mij dwars zat, omdat ik simpelweg nog niet wist wat ik precies voelde. Zelfs op school kon ik niet aarden omdat ik mezelf niet thuis voelde tussen de leerlingen en mezelf gevangen voelde op school. Ik had bewust een vak gekozen waardoor ik veel met mijn handen moest werken ipv in de schoolbanken zitten, want dat laatste is niet aan mij besteed omdat ik mezelf niet kan concentreren omdat mijn gedachten continu op iets anders overspringen en ik dus niets in mijn hoofd kon/kan opnemen en dit heb ik al zolang als ik mijzelf kan herinneren. Ook ik was veel bezig met filosofie en het ontstaan van het lezen en de zin ervan (en nog wel soms tijden).

Maar goed mijn werk dus.

Ik zal het hebben over mijn laatste beroep dat ik ongeveer 5 jaar heb uitgevoerd. De eerste jaren waren enorm fijn en heb ik geen conflicten met mezelf gehad, omdat ik 24 uur per dag aan het leren was. Overdag deed ik enorm veel praktijk ervaring op, en op meerdere avonden per week ging ik naar school. En de tijd die ik wel vrij had werd toch besteed aan werk omdat dat simpelweg 24 uur per dag doorwerkte in mijn hoofd. Na 3 jaar merkte ik dat ik het niet meer naar mijn zin had bij die werkgever en ben ik weg gegaan. Ik kon aan en voor mezelf niet precies uitleggen waarom ik naar een concurrent ging, maar ik dacht het daar beter te hebben. Ik had het helemaal mis en dat lag niet aan doe werkgever want ik was dus gewoon op de vlucht voor mezelf.
Al 2 weken nadat ik bij de nieuwe werkgever begonnen was barste er een kleine bom in mij, ik had een strakke planning en ik moest ineens ergens anders heen om een storing te verhelpen. Ik kon er echt niet onderuit maar op het moment dat ik terug op de zaak was bleek dat een andere collega al gegaan was en ik dus voor niets mijn planning doorbroken had. Ik was furieus en ben tekeer gegaan tegen iedereen die op dat moment in het kantoor aanwezig waren, daarna ben ik mijn mijn bus gestapt en ben ik mijn planning verder gaan uitvoeren. Al met al geen goed begin, maar het ergste moest nog komen. Na nog een paar maanden zo aangesukkeld te hebben, ben ik volledig doorgedraaid. Ik had storingsdienst en reed nog net niet zwaar dronken in mijn bus rond. 2 dagen later had ik een planning gekregen en op het moment dat ik weg wilde gaan riep mijn baas mij ter verantwoording van het rondrijden met drank op (gehoord van een klant) en alle woede in mij kwam los en ik wilde dat op hem projecteren door hem te slaan met een zwaar onderdeel dat ik in mijn handen had. Een collega van mij (tevens vriend) zag het gebeuren en riep heel hard mijn naam en ineens was ik weer in de realiteit en ben ik hard naar mijn bus gerend en naar huis gereden, ik was geestelijk een wrak realiseerde ik mezelf toen ik naar huis reed. Ik dronk al veel maar ben vanaf dat moment nog meer gaan drinken, en ik realiseerde mezelf nog steeds niet waarom.

Ik heb later nog een aantal goede gesprekken gehad met die werkgever en geprobeerd te gaan werken, maar ik kon het niet meer. Mijn hoofd was leeg en tegelijkertijd vol met een gigantische chaos. Ik ben toen zwaar depressief geraakt en heb meerdere jaren nodig gehad om daaruit te komen. Ondertussen heb ik toen mijn (toen) toekomstige vrouw leren kennen, en mede door haar steun en omdat zij mij een spiegel voorhield (doet zij nog gelukkig) ben ik weer sterker geworden en kon ik weer aan werken gaan denken. Ik ben bij het RIAGG geweest maar daar snapten ze mij niet, de medicatie die ik kreeg zorgde er wel voor dat ik wat rustiger werd.

Na 4,5 jaar thuis geweest te zijn heb ik een baan gekregen in mijn vakgebied en ik genoot er met teugen van want ik leerde enorm veel kon mijn energie in mijn werk kwijt. En jawel ik trapte weer met beide benen in een van mijn valkuilen, door 24 uur per dag bezig te zijn met werk. Mijn vrouw waarschuwde mij maar ik kon niet anders, mijn manager waarschuwde mij maar wederom ik kon niet anders dan leren en bezig zijn. De geschiedenis herhaal de zich en ik raakte weer steeds verder opgebrand, de alcohol had ik gelukkig al een aantal jaren zo goed als afgezworen omdat ik dat mijn vrouw beloofd had. Ook op dat bedrijf is er een bom gebarsten want de planning werd steeds meer dynamisch en daar kon ik dus niet tegen.
Ik kon het werk wederom weer niet aan en ben weer ziek thuis komen te zitten, en ditmaal bleek het dus voor langere tijd (nog steeds dus).

Moraal van het verhaal: Ik kan niet overweg met stress, drukte, lawaai, felle verlichting, dynamische planning, direct contact met verschillende mensen, onduidelijkheden in communicatie, oneerlijkheid, en mezelf (tot op zeker hoogte heb ik daar wel al veel in geleerd).

En dit in jouw reactie:

Ik kan dingen niet loslaten blijven malen in m'n hoofd. Voor ongeveer drie weken geleden lijkt het alsof er iets geknapt is en ik voordurend onder spanning sta. Ik ben soms bang dat ik mezelf of een ander wat aandoe. Ik kan erg agressief worden van geluid. Het licht is ook ernom intens. Ik kan ook steeds slechter tegen onrecht, hypocriet gedrag en het gemanupileer van mensen. Ik leef nu voornamelijk in de avonduren.

is alsof ik mezelf zie. Al kan ik mijn agressie nu relativeren omdat ik weet waar het vandaan komt, ik kan het niet altijd beheersen. Ik zal niet snel fysiek gewelddadig worden zeg maar want dat kan ik gelukkig nog beheersen. Mede doordat ik nu weet hoe mijn fasen van overprikkeling werken, kan ik steeds beter voorkomen dat ik agressief word. Blijft wel dat als ik in fase 5 of uiteindelijk 6 terecht kom, ik anderen moet beschermen tegen mezelf en uit de situatie stappen door mezelf af te zonderen op mijn plekje op zolder of een opname op een PAAZ (wat recent gebeurd is).

Tevens leefde ik ook graag 's nachts, simpelweg om de reden dat het dan rustig was en ik bijna geen prikkels kreeg. Nu wij een dochter hebben ligt het anders en ben ik mezelf aan het instellen op overdag leven en dat gaat mij goed af (al moet ik zo nu en dan toch een paar uur gaan slapen overdag).

Er is aardig wat over mezelf op mijn weblog te vinden, maar ik kan begrijpen dat het veel leeswerk is. Dus als er nog vragen zijn dan lees ik het wel, mag ook via e-mail (rechtsonder de pagina staat een link).

Groeten,

John

Aanvulling op "Weer thuis".

noreply@blogger.com (John) — Wed, 04 Nov 2009 09:21:00 +0000

Dat ik weer thuis ben wil niet zeggen dat ik alle ellende (het gelieg en schenden van vertrouwen) van mijn ouders al vergeten ben, integendeel het is nog net zo heftig aanwezig als voor mijn opname merkte ik vanmorgen. Ik had ook niet de verwachting dat dat allemaal opgelost zou zijn na een opname op de PAAZ, dus dat was iig geen tegenslag.

Toen ik uit bed kwam om onze dochter te verzorgen was alles nog lekker in orde, ik was wel moe en onze dochter huilde mij bijna doof (grapje) maar dat was geheel geen probleem. Toen de verzorging e.d. achter de rug was ben ik de was gaan doen, en terwijl ik de was aan het afhalen en opvouwen was dacht ik aan de honden en gelijk aan mijn schoonouders (want daar verblijven de honden nu) en toen hoe blij en trots zij zijn met en op onze dochter.
En toen begon het, van de gedachte aan de trots e.d. van mijn schoonouders dacht ik automatisch aan mijn eigen ouders en de gedachte dat mijn ouders door hun eigen keuzes hun kleindochter waar ze enorm gek op zijn (of waren dat weet ik dus niet) nooit meer zullen zien zoals het er nu uit ziet. Niet dat die situatie mij pijn doet, maar wel het gevoel van verraad en verdriet dat er aangekoppeld is en dat hakte er spreekwoordelijk keihard in bij mij. Ik was nog niet klaar met de was maar stond te trillen op mijn benen en ik wist dat ik moest gaan stoppen met wat ik bezig was. De laatste dingen heb ik snel in de wasmand gelegd en ik ben naar beneden gegaan en heb helaas weer een Oxazepam in moeten nemen om de overprikkeling te dempen.

Het zal nog lang duren eer dat ik die ellende een plek heb gegeven denk ik, en tot die tijd moet ik enorm goed opletten dat ik mezelf niet mee laat sleuren in de negatieve spiraal die door die gedachten veroorzaakt kan worden.

Met dank aan mijn ouders.

Weer thuis

noreply@blogger.com (John) — Tue, 03 Nov 2009 22:06:00 +0000

Vandaag heb ik in overleg met de psychiater van de PAAZ besloten om met ontslag te gaan. Ik heb weer energie genoeg en had weinig baat meer bij een langere opname. Tijdens mijn opname hebben mijn vrouw en ik een aantal punten "besproken" die wij structureel gaan veranderen om zo meer structuur en dus duidelijkheid te creëren voor ons beiden.
Ik heb alle afspraken die ik had staan voor de komende 6 maanden afgezegd, eerst samen met mijn vrouw genieten van onze dochter en wennen aan het feit dat ons leven dus om haar draait zeg maar (wat ik dus helemaal niet erg vind).

Het is gek nu hier zo op de bank te hangen en wat te internetten e.d., gisteren rond deze tijd lag ik in bed te lezen en soms wat te chatten met mijn vrouw, maar wel in een gecontroleerde rustige omgeving waar niets moest. Ik merk dat ik echt moet omschakelen van de rustige PAAZ omgeving naar de toch wat drukkere huiselijke omgeving (spullen die in huis staan en hangen e.d. tegenover de kale muren op de kamer op de PAAZ wat op zich enorm fijn was). Ik vroeg net aan mijn vrouw "oké, en nu dan?" en zei vroeg wat ik bedoelde, en ik legde haar dus uit dat ik moet omschakelen en dat kon zij begrijpen gelukkig.
De honden zijn nog bij mijn schoonouders dus daar hoef ik vandaag niet voor te zorgen en ook dat is wennen want eigenlijk had ik ze uit willen laten en even een stukje met ze gaan willen wandelen in de regen. Maar goed dat is een bijkomstigheid.

Vanavond heb ik onze dochter gevoed en heb mezelf suf gelachen om de gezichten die zij nu al kan trekken, vooral als ik mijn tong uitsteek en een prrrrrrrtt geluid maak, dan worden haar ogen groot en kijkt zij mij aan alsof zij wil zeggen "wat was dat?". Ik vond het fijn om haar weer lekker dichtbij mij te hebben en weer lekker tegen haar te praten e.d..

Mijn vrouw en ik hebben een aantal dingen besproken voordat ik naar huis kwam:
*1: Meer tijd voor elkaar vrijmaken
*2: Nog beter communiceren (in mijn geval betekent dat eerder mijn ongenoegen ergens over uiten en het niet opsparen tot ik ontplof).
*3: Meer rustmomenten voor onszelf inbouwen
*4: Meer samen proberen te doen (wandelen, dagjes uit e.d.)
*5: Minder internetten en b.v. samen lekker op de bank liggen lezen of een lachwekkende film kijken
*6: Ons leven beter structureren waardoor er voor ons beiden meer duidelijkheid ontstaat
Zo zijn er vast nog wel dingen te vinden maar daar komen wij vanzelf wel achter, want het opvoeden van Evi staat eigenlijk op nummer 1, en daar zullen wij ons in moeten schikken.

Voor mezelf heb ik een aantal dingen voorgenomen:
*1: Als ik moe ben dan ga ik rusten
*2: Leren de tijd te nemen om te ontspannen (en dat kan ik want op de PAAZ is het mij ook gelukt)
*3: Als ik merk dat ik teveel gedaan heb en geprikkeld raak, trachten iets te gaan doen om te ontspannen (en dan bedoel ik niet internetten zoals ik voorheen wel deed maar b.v. wandelen of als het kan de natuur ingaan en lekker gaan genieten daarvan en misschien fotograferen).
*4: Meer rustmomenten op een dag inbouwen
*5: Niet proberen alles te willen weten (mbt wetenschap en techniek b.v., ik wil altijd alles weten en kan daar dagen mee bezig zijn)
En zo zijn er nog meer dingen maar alles op z'n tijd en niet alles tegelijk . Vooral punt 5 zal een lastig iets worden omdat ik juist altijd alles wil weten om duidelijkheid voor mezelf te creëren, maar goed ik heb de tijd en neem er ook alle tijd voor.

Tijdens de laatste dagen van mijn opname heb ik mezelf geleerd te ontspannen en rust te zoeken en dat was een openbaring voor mij. Er was wel een goed gesprek met een verpleegkundige voor nodig die haar zorgen uitte omtrent mijn activiteit, en daar werd ik wel even door wakker geschud omdat ik dus weer in mijn valkuil van "hyperactiviteit bij het niet kunnen hanteren van emoties of prikkels" was getrapt.
Daardoor ben ik goed gaan nadenken en heb ik mezelf voorgenomen om beter naar mezelf te luisteren met als gevolg dat ik dus wel rust en ontspanning heb kunnen "vinden".
Het klinkt (al kunnen jullie het niet horen) misschien allemaal wel makkelijk, maar het is een leerproces wat nu gestart is en waar ik nog veel in wil leren en dat zal ook wel gebeuren. Ik zal heus nog wel in een van mijn valkuilen trappen omdat ik mezelf b.v. geen rust gun, maar al doende leer ik en ik ben er van overtuigd dat ik er alleen maar beter van zal worden.

Wat ik wel jammer vind, is dat ik tot de ontdekking ben gekomen dat ik structureel dusdanig weinig energie heb dat ik helaas alle afspraken heb moeten afzeggen. Het was even een klap in mijn gezicht om dus te realiseren dat ik helemaal niet zo sterk ben als dat ik dacht dat ik was, en dat ik mijn toekomstplannen dus grondig overhoop heb moeten gooien.
Ik wilde dit jaar bijvoorbeeld mee gaan werken als co-trainer of assistent co-trainer o.i.d. bij een autisme cursus bij het GGzE, tevens was ik "werkzaam" in een nieuw opgerichte werkgroep/denktank bij het GGzE mbt autisme en zo waren er nog wel een paar dingen die ik graag wilde doen. Maar helaas ik ben keihard met mijn neus op de feiten geduwd en ik moet die plannen ver voor mij uitschuiven of misschien wel helemaal vergeten. Dat doet pijn, enorm pijn omdat ik zo graag mijn ervaring met anderen wil delen en daar zelf dan ook weer van leren, en tevens veel voor andere mensen met autisme zou willen betekenen maar dat zit er "voorlopig" gewoon niet in en dat doet dus zoals ik al aangaf pijn van binnen bij mij. Ik ben niet voor niets volledig afgekeurd (moet nog 1 keuring krijgen ooit geloof ik en dan staat het vast) blijkbaar, en het vooruitzicht om niet te kunnen doen wat ik graag wilde doen is niet fijn op z'n zachts gezegd.

Ik probeer het niet negatief te bekijken allemaal maar zie het zo: welke vader heeft tegenwoordig in het vaak hectische en drukke meestal dubbel inkomen bestaan nog alle tijd om zich bezig te houden met zijn dochter in de groei? Weinig denk ik, maar ik dus wel en daar ga ik ook van genieten .
Er zullen heus wel weer andere leuke dingen op mijn pad komen waar ik mijn verlangen om mensen met autisme te helpen of ondersteunen in kan bevredigen, maar zoals de kreet in de cup a soup reclame gaat "Nu even niet!!"

Rust en ontspanning gevonden

noreply@blogger.com (John) — Sun, 01 Nov 2009 08:21:00 +0000

Gisterochtend lag ik op bed en bedacht mezelf "ik kan hier wel liggen malen (gedachtenstorm in mijn hoofd die ik elke ochtend heb)" maar ik kan ook gaan wandelen. Nu ga ik doorgaans niet wandelen overdag omdat ik dat teveel prikkels krijg, maar ik merkte dat ik dmv de Oxazepam genoeg demping van de prikkels had om toch te gaan.
Ik wilde naar een mooi natuurgebied wandelen hier zo'n 2 kilometer vandaan, maar vlakbij het ziekenhuis zag ik een stuk terrein dat mij ook wel mooi leek. Ik heb mezelf daar ruim 1 uur vermaakt met luisteren naar de vogels (en de snelweg op de achtergrond maar dat was niet storend) en gewoon genieten van de herfstkleuren e.d. Ik heb 315 foto's genomen (waarvan ik na bewerking 123 foto's over heb gehouden) en ik heb er van genoten. Het was zo fijn om gewoon de natuur op mij af te laten komen en niet doelbewust iets te doen, dit ga ik zeker vaker doen . Dit wil niet zeggen dat ik al zover ben dat ik zomaar kan rusten, want het nuttig willen invullen van die rust is nog steeds een heikel punt en daar zal ik aan moeten blijven werken.
Als ik nu een boek ga lezen en ik moet bijvoorbeeld 2 uur later met het avondeten beginnen, dan kan ik niet ontspannen lezen omdat ik continu in mijn hoofd bezig ben met "wat moet ik straks als eerste doen, hoe laat moet dit opgezet worden en hoe laat dat,als ik nu ga lezen heb ik dan nog wel tijd om te koken etc.." zo gaat dat bij mij. Of ik nu een to do list maak of niet dat maakt niets uit, de gedachten mbt planning blijven.

Gisteren realiseerde ik mezelf dat ik in de afgelopen 6 dagen 2 belangrijke dingen geleerd heb:
*1: Als ik voel dat ik moe ben moet ik gaan rusten
*2: Mijn leven moet ik meer structureren.

Punt 1 houdt in dat als ik bijvoorbeeld overdag merk dat ik moe aan het worden ben, dat ik dan ook naar bed ga om te rusten. Nu doe ik dat niet omdat een bed is om 's nachts in te slapen en niet overdag. Tevens moet ik erop gaan letten dat als ik 's avond moe wordt dat ik dan ook naar bed ga, nu blijf ik vaak uren lang nog wakker omdat ik geen zin heb om naar bed te gaan maar eigenlijk wel zou moeten.

Punt 2 houdt in dat ik voor mezelf meer duidelijkheid in de daginvulling moet gaan maken. Nu doe ik maar wat en weet ik voor mezelf eigenlijk niet waar ik aan toe ben. Voor mijn vrouw zal dat lastig zijn omdat ik dingen moet gaan plannen, maar ik zal het op een dusdanige manier proberen te doen dat er wel speling in zit en dat ik niet stipt op bepaalde tijden bepaalde handelingen moet gaan doen.

Deze 2 punten wist ik eigenlijk al, maar nu ik in crisis was beland (was, want de crisis zelf is voorbij nu ben ik bezig met de rust te vinden) werd ik eens duidelijk met mijn neus op de keiharde feiten geduwd.
Ik voelde de laatste tijd steeds meer dat mijn leven geen doel had (op het grootbrengen van onze dochter na) en dat ik maar wat aansukkelde. Mijn bedoeling is om samen met de hulpverlening die ik heb duidelijk te gaan krijgen wat er gepland kan worden en hoe ik dat het beste kan doen zonder mijn vrouw te beperken in b.v. haar vrijheid, omdat het moeten plannen van mijn kant voor haar logischerwijze ook gevolgen heeft.

Gisteravond heb ik geruime tijd een gechat met mijn vrouw, en ik merk hoe moeilijk zij het heeft nu ik er niet ben om veel praktische zaken op te lossen of te hanteren en waar ik kan haar emotioneel bij te staan. Zij zit bijna door haar energie heen en heeft het erg zwaar ondanks de hulpverlening.
Morgen heb ik overleg met de verpleging hier en ga ik met hun praten over wat ik dus hier net geschreven heb. Zoals ik mij nu voel zal ik met behulp van b.v. Oxazepam de komende tijd langzaamaan minder stress hebben en kan in ook meer "rusten".
Het lijkt mij nu fijn om bijvoorbeeld bij ons in de buurt te gaan wandelen en fotograferen, dan kan ik eindelijk eens goed leren omgaan met mijn camera door ermee te spelen.

Conclusie van het hele verhaal: Ik zou op korte termijn naar huis kunnen (willen, al is het maar om mijn vrouw te ondersteunen en dmv medicatie toch bij mezelf te blijven en te ontspannen, en ik heb het hier eigenlijk wel gehad want voor mijn gevoel ben ik in een gekkenhuis belandt) mits ik de juiste medicatie voorgeschreven krijg en mezelf aan een duidelijk dag/nachtritme hou (en dan reken ik de uren dat ik eruit moet om onze dochter te voeden of verschonen niet mee want die tijd ga ik dus inhalen als ik mezelf moe voel overdag).
Maar goed dat is mijn mening, ben benieuwd wat de hulpverlening er morgen van denkt.

Rust, wat is dat en hoe en waar kan ik dat vinden?

noreply@blogger.com (John) — Thu, 29 Oct 2009 15:25:00 +0000

Dinsdag heb ik een lijst gekregen met de "therapie" die hier gegeven wordt en welke uren ik zelf in mocht vullen. Aangezien ik alle vrijheden heb hoef ik nergens aan mee te doen maar dat vond ik maar gek dus heb ik alle vrije uren (op 1 na) volgepland met dingen die mij leuk lijken.

Vanmiddag kwam een van de afdelingshoofden mij opzoeken op mijn kamer, en zij uitte haar bezorgdheid omtrent mijn activiteit. Ik ben hier om rust te vinden maar ik doe niets anders dan bezig zijn. Het valt hun op dat ik dus geen rust neem maar gewoon doorga met druk zijn. Ik ben blij dat het hun opvalt, want zelf had ik niet in de gaten dat ik weer eens in een van mijn valkuilen getrapt was. Zij heeft met mij afgesproken dat wij morgen de lijst nog eens gaan bekijken en dan zien wat er geschrapt kan worden qua activiteiten (en dat is veel).

Ik ben al vanaf dinsdag druk bezig met e-mailen naar mijn case-manager en persoonlijk hulpverleenster mbt mijn verblijf op de eenpersoonskamer hier. Men kan mij hier niet de garantie geven dat ik dus ook op deze kamer kan blijven, maar ik voel mezelf onveilig op een tweepersoonskamer dus het is voor mij geen optie dat ik daar ooit ga slapen. Vandaar dat ik ook graag wil dat men mij nu al aanmeldt bij CHP te Rosmalen, maar dat wil het team hier nog niet doen omdat er eerst gekeken moet worden in hoeverre een vervolg opname wel nodig is. Op 9 november is er overleg met mijn case-manager en dan hoor ik meer, tot die tijd ga ik proberen te berusten in het feit dat ik hier gewoon op de eenpersoonskamer ga blijven. Het kost mij veel teveel energie om elke dag bezig te zijn met het onder controle proberen te houden van dingen die ik niet kan controleren, en ik ben blij dat ik daar vandaag achter ben gekomen.

Vanaf vanmiddag staat (hangt, ligt, of wat je er ook van wilt denken) mijn verblijf hier eindelijk in het teken van rust. Maar wat is dat rust? Waar kan ik dat vinden? Hoe kan ik dat vinden? Hoe pas ik dat toe? Is het niet zonde van mijn tijd als ik niets doe?

Allemaal vragen die door mijn hoofd spelen. Ik zie thuis b.v. mijn vrouw wel eens ontspannen een boek lezen, ik kan dat dus niet want dat is zonde van mijn tijd want in die tijd kan ik veel beter iets in of om het huis doen (al komt daar zelden iets van en ben ik meestal aan het internetten o.i.d.).
Ik heb hier een paar leuke leesboeken bij, maar kan mezelf er niet toe zetten om ze te gaan lezen, want dat is zonde van mijn tijd en dan is de dag zo snel voorbij.
Ik merk dat ik echt ergens een kronkel in mijn hoofd heb mbt tijd en het invullen van mijn dag.

Ik kan rust afdwingen door Oxazepam in te nemen want ik heb ze tenslotte niet voor niets. Als ik dan heb gerust (meestal slapen), dan voel ik mezelf moe maar wel fijn moe . Maar ik gruwel er van om afvlakkende medicatie in te nemen, maar aan de andere kant merk ik wel dat ik het nodig heb. Ik wil het liefst zonder welke medicatie dan ook, maar dat schijnt niet te lukken en daarin berusten is moeilijk voor mij.

Ik vind mezelf maar een moeilijk persoon (maar wel lief ).

Ik "update" even mijn posting met een reactie van Angeline, omdat ik het zo mooi omschreven vind en precies is zoals het ook gaat bij mij:

ja,rust idd moeilijk voor jullie(" soort"),althans voor w hier ook die moest straks ook echt rust gaan nemen,maar hoe,met computer,tv,aan en dan maar info vergaren dat doet hij dan.
Ik zei tegen hem zo raakt je hoofd nooit leeg,je komt zo toch niet echt tot rust.
En hij vindt idd ook veel dingen niet nuttig en verloren tijd,het moet functioneel zijn en idd zeker niet zomaar een flutboekje lezen maar nuttige info.
Ja wat doe je eraan?steeds jezelf weer tegen komen en de lat te hoog leggen,veel herkenning.
Het lijkt wel of jullie dit zo afgesproken hebben om zo te doen...;-))

De opname

noreply@blogger.com (John) — Wed, 28 Oct 2009 10:09:00 +0000

Gisterochtend had ik mijn intake met aansluitend de opname. Het intakegesprek was kort en duidelijk, en daarna kreeg ik mijn kamer toegewezen. Ik heb op dit moment een eenpersoonskamer, maar er zit wel een spreekwoordelijk addertje onder het gras, want als er een ernstige spoedopname komt dan zal ik moeten verhuizen naar een tweepersoonskamer en daar ben ik in het geheel niet blij mee omdat die kamers nagenoeg geen privacy geven vind ik.

Later op de dag heb ik nog een gesprek gehad met een psychiater en die heeft met mij overlegd wat mijn behoeften zijn en wat er hier geboden kan worden. Ik heb in principe alle vrijheden en kan dus gaan en staan waar ik wil en hoef ook niet mee te doen aan de meeste therapie, maar toch heb ik mezelf ingeschreven voor de thema's: Handvaardigheid, Emoties (h)erkennen (altijd handig voor een autist ) en Omgaan met negatieve gedachten (al heb ik daar geen last van). Zoals aangegeven HOEF ik niet mee te doen, maar wil ik het wel want ik kan er altijd van leren en het geeft mijn dagen een doel.

Ik ben hier pas sinds gisterochtend, maar ik merk goed hoe lichamelijk moe, geestelijk op, en gespannen ik ben. Ik krijg nu preventief 3 x per dag 25mg Oxazepam, en ik moet echt toegeven dat ik er enorm blij mee ben want het onderdrukt de spanning en dwingt mij tot rust nemen.
Gisteren heb ik mijn medicatie moeten afgeven en kwam het beheer in handen van de verpleging, vanaf vanmiddag heb ik mijn medicatie weer in eigen beheer dus dat is een stuk gemakkelijker voor mij omdat ik b.v. de Oxazepam alleen in ga nemen als ik voel dat het nodig is (akkoord van psychiater hierover) omdat ik er simpelweg niet van hou om constant afgevlakt te zijn (hoe lekker het soms ook is).

Zoals al aangegeven ben ik in principe vrij om te gaan en staan waar ik wil, maar ik heb besloten om mezelf aan te passen aan de structuur en het ritme van de afdeling zodat ik duidelijkheid heb.

Bezoek heb ik op dit moment geheel geen behoefte aan, maar misschien als ik wat meer tot rust ben gekomen dat het anders is.

Ik heb vanmorgen mijn case-manager bij het Centrum voor Autisme bij het GGzE een deels ingevulde PDF toegestuurd van een aanmeldingsformulier voor een centrum voor psychisch herstel, en hoop dat het daar snel verder ingevuld kan worden en dan naar het centrum gefaxt kan worden. Ik weet namelijk door de onzekerheid mbt mijn eenpersoonskamer, niet hoelang ik op deze PAAZ kan blijven, en wil de back-up van een centrum voor psychisch herstel (waar alleen maar eenpersoonskamers zijn) hebben. Aangezien daar de wachttijd 2 tot 4 weken is kan ik die tijd misschien mooi overbruggen hier op de PAAZ. Misschien heb ik het centrum voor psychisch herstel helemaal niet nodig, maar dat zie ik dan wel weer.

Ik ben enorm blij met het gratis draadloos internet hier, al gebruik ik het alleen om op mijn weblog te posten en dingen op te zoeken anders wordt het mij te druk.
Misschien dat ik vanmiddag wat ga wandelen buiten en een aantal leuke dingen ga fotograferen.

Spannend

noreply@blogger.com (John) — Mon, 26 Oct 2009 10:18:00 +0000

Vanmorgen had ik reacties op mijn 2 e-mails die ik verstuurd had naar mijn huidige case-manager en mijn oude hulpverlener. Mijn oude hulpverlener kan helaas niets voor mij betekenen, maar dat had ik al verwacht. Mijn case-manager is in overleg gegaan met de psychiater van het Centrum voor Autisme, en is nu op zoek naar een plek voor mij op een PAAZ.
Zij belde mij vanmorgen met de mededeling dat zij een plekje voor mij had bij Portaal 040, maar dat heb ik afgewezen omdat ik daar niet de hulp zal krijgen die ik nodig heb, en omdat de maximale verblijfsduur daar maar 7 dagen is en ik mij daar niet op mijn gemak ga voelen gezien de diversiteit aan cliënten daar.
Mijn persoonlijke hulpverleenster die ik inhuur van mijn PGB is ook druk bezig al dan niet samen met mijn case-manager om een goede plek voor mij te vinden.

Ik zit te trillen op de bank, wachtende op een telefoontje van mijn case-manager en hopende op goed nieuws. Ik ben al zo goed in afwachten en dan de stress er nog eens bij of alles wel geregeld kan worden zoals ik het graag zou willen zodat ik tot rust kan komen en de angst dat ik weer voor mezelf moet opkomen en dingen duidelijk moet maken terwijl ik dat nu net niet kan.
Ondanks dat ik op een telefoontje aan het wachten ben, denk ik er toch over om zo naar bed te gaan als ik kan en mijn GSM mee te nemen. Ik ben doodop van de spanning en moet zo gaan liggen, ik zal eerst weer een happypil (Oxazepam 25mg) innemen.

UPDATE!!!!

Morgenvroeg word ik verwacht op een PAAZ afdeling van een ziekenhuis in de buurt voor een intake en aansluitend een opname. Het is nog niet duidelijk of het een 1 of tweepersoonskamer zal worden, maar mijn voorkeur voor een eenpersoonskamer is iig genoteerd en dan kan ik morgen daar verder over praten.

Spannend wederom. Ik heb gisteren al een lijst gemaakt van wat ik allemaal mee ga nemen, dus ik ga vanmiddag mijn tas inpakken. Laptop gaat ook mee en fototoestel ook zodat ik mezelf kan ontspannen met fotograferen en dan bewerken en opslaan op mijn laptop. tevens heb ik veel muziek en een paar films op mijn laptop gezet voor als ik daar behoefte aan zou hebben.

Ik las trouwens net dat er ook draadloos internet is in dat ziekenhuis (weet niet of dat ook op de afdeling psychiatrie is), maar ik denk niet dat ik daar intensief gebruik van ga maken want dan heb ik nog geen rust. Misschien om mijn weblog af en toe een update te geven.

Mijn dank gaat uit naar mijn beide hulpverleensters

Psychiater? Wie is dat?

noreply@blogger.com (John) — Fri, 23 Oct 2009 18:33:00 +0000

Vandaag ben ik gaan bellen naar de hulpverlening om voor elkaar te krijgen dat ik met spoed opgenomen kan worden in een centrum voor psychisch herstel. Dus ik belde vanmiddag het GGzE om een gesprek met mijn psychiater aan te vragen. De vrouw aan de andere kant was verbaast en meldde mij dat die psychiater al geruime tijd niet meer werkzaam is bij het GGzE. Ik was even sprakeloos en de receptioniste heeft mij doorverbonden met het secretariaat waar mijn psychiater werkte o.i.d.
Het GGzE denkt dat ik bij het Centrum voor Autisme moet zijn, en het Centrum voor Autisme denkt dat ik bij het GGzE moet zijn mbt de psychiater. Het is weer eens een heerlijke (sarcasme) puinhoop daar bij het GGzE. De secretaresse heeft mijn GSM nummer genoteerd en ik zo deze middag nog terug gebeld worden, maar zoals het het GGzE betaamd ik ben dus niet terug gebeld.

Ik leef nu o.a. op Oxazepam en kan de situatie dragen, maar ik ben om het minste of geringste uit balans met alle mogelijke gevolgen van dien. Aangezien ik van het GGzE niets hoef te verwachten op korte termijn, gaan wij toch maar even kijken of wij ergens geld vandaan kunnen halen om mij een week in een hutje op de hei te laten bivakkeren met de honden.

Wordt vervolgd.....

Moe, verdriet, fase 5, in crisis.

noreply@blogger.com (John) — Thu, 22 Oct 2009 17:25:00 +0000

Sinds enige dagen is mijn prikkelbaarheid zich aan het opbouwen zonder dat ik kan ontladen. Ik bevind mezelf al dagen in Fase 4 en vanmiddag zelfs in Fase 5, de Fase waarvan in hoopte nooit meer in terecht te komen.
Het komt mede doordat ik geen energie meer heb na het gedoe rondom mijn ouders, en tevens doordat mijn vrouw het op dit moment ook zwaar heeft (door diverse omstandigheden waaronder mij) en mij niet kan/wil ondersteunen omdat zij logischerwijze zelf hard haar beetje energie nodig heeft.

Doordat ik zo zonder energie ben kan ik mijn handvatten niet vasthouden en redeneer/reageer ik op mijn autistische manier en dat botst tussen ons. Ik heb al mijn energie nodig om overeind te blijven en onze dochter goed te kunnen verzorgen e.d., want zij zal absoluut niet tekort komen dan ga ik nog eerder zelf er aan onder door. Vannacht toen mijn vrouw en ik over het hele gedoe aan het praten waren, opperde ik dat ik anders 1 week o.i.d. naar een vakantiehuisje moet gaan met de honden, dan heeft zij die tijd voor zichzelf om tot rust te komen en ik ook.

Vanmorgen toen ik naar de afspraak met mijn case-manager toe reed besefte ik pas hoeveel verdriet ik heb dat ik mijn "oude" hulpverlener niet meer heb. Ik mis hem echt want hij was zo'n beetje de enige die precies wist hoe ik ik elkaar zit, en kon daar ook goed op anticiperen. Wij hoefden bij wijze van spreken zelfs niets tegen elkaar te zeggen, zijn aanwezigheid was voor mij al voldoende. Ik bedwing mijn tranen nu ik dit type, en ik huil niet snel dus dat wil op zich al zeggen hoever ik er doorheen zit op dit moment.

Mijn vrouw had vanmiddag een gesprek met haar "hulpverlener", en die kwam tot dezelfde conclusie als ik vannacht, ik moet z.s.m. uit de situatie stappen en rust zoeken. Het vervelende is dat wij maar 1 auto hebben en niet al teveel geld, anders had ik de honden in de auto gedaan en was ik naar Zeeland gereden en had ik daar een huisje gehuurd voor 1 week om daar lekker uit te waaien aan het strand.
Ik ga zo maar eens op internet kijken voor een vakantiehuisje niet al te ver weg (helaas, want ik wil juist zo ver mogelijk weg zijn voor mijn gevoel) en teven een paar e-mails sturen naar mijn case-manager, "privé"hulpverleenster en oude hulpverlener, misschien dat die mij verder kunnen helpen want ik ben in crisis.

Het voelt als een enorm gezichtsverlies om dit allemaal op te schrijven, omdat ik hoopte dat het nooit meer zou gebeuren en zeker niet nu wij een dochter hebben.

Emoties, leerproces, verleden een plek geven.

noreply@blogger.com (John) — Wed, 14 Oct 2009 13:27:00 +0000

Gisteren is mijn hulpverleenster op "bezoek" geweest en zij heeft mij geholpen mijn gedachten en emoties te rangschikken. Het is mij duidelijk geworden dat de gebeurtenis geen op zichzelf staand feit is gebleken, want al sinds zaterdag wordt ik overspoeld door gedachten, herinneringen, en emoties, waarvan ik wel wist dat ze bestonden maar waarvan ik dacht dat het losse feiten waren.
De breuk met mijn ouders heeft er dus voor gezorgd dat al die dingen nu ronddwarrelen in mijn hoofd (figuurlijk) en die ben ik nu stuk voor stuk aan het ordenen.

Eigenlijk is de breuk goed voor mij, want nu kan ik dingen uit het verleden een plek geven omdat ik nu de verbanden aan het zien ben tussen bepaalde emoties, gebeurtenissen, ervaringen etc., en nu kan ik grote schoonmaak houden in mijn hoofd.
Het is wel mooi om te ervaren dat bepaalde emoties bij elkaar horen als 2 passende puzzelstukjes, en helemaal omdat ik die connectie nooit verwacht had laat staan dat ik die emoties als emoties herkende.

Het is nog steeds tornado seizoen in mijn hoofd, maar dat kan geen kwaad want zo wordt het stof van oude dingen afgeblazen en worden die zichtbaar zodat ik ze een plek kan geven. Jammer is wel dat het mij volledig uitput en op momenten veel verdriet doet. Veel komt nu op mijn vrouw terecht mbt onze dochter, omdat ik heel weinig tot geen prikkels kan verwerken. Wij hebben nagenoeg alle afspraken afgezegd omdat ik rust nodig heb.

Samen met mijn hulpverleenster hebben wij onze gezinssituatie (ouderlijk gezin) onderzocht en gekeken waarom de zaken zo zijn gelopen als gebeurd is. Dat was enorm fijn en zij heeft het ook voor mij opgeschreven inclusief blokschema zodat het voor mij duidelijk is. Ik ga dat nog verwerken in een brief voor mezelf zodat ik duidelijkheid heb omtrent mijn emoties e.d..

Onzekerheid

noreply@blogger.com (John) — Tue, 13 Oct 2009 09:09:00 +0000

Het vervelende mbt de situatie met mijn ouders, is dat ik geen duidelijkheid c.q. zekerheid heb omtrent de situatie. Zoals ik al aangaf waren de woorden van mijn moeder duidelijk, maar haar kennende weet ik niet of zij het vol kan houden om haar kleindochter niet te zien. Dus zou het mogelijk zijn dat zij ooit weer contact zoekt met ons. En aangezien dat geen vaststaand feit is heb ik 2 keuzen, of ik hou de mogelijkheid open voor contact en dan is de kans dat ik jarenlang mezelf rot voel omdat er niets gebeurd, of ik blokkeer emotioneel definitief elke mogelijk tot toenadering en voel mezelf minder lang rot. Maar dan, stel dat ik alle contact definitief verbreek, wat doe ik als er over een tijd toch toenadering gezocht wordt?

Komt tijd komt raad is een Nederlands spreekwoord, maar juist die tijd is lastig omdat ik dat niet kan plannen aangezien ik natuurlijk niet weet OF en zo ja WANNEER er contact gezocht wordt.
Het ongewisse is iets dat ik niet kan verdragen omdat het niet te plannen is en ik zonder planning niet kan functioneren.

Ik snap het wel, maar baal er wel van.

noreply@blogger.com (John) — Mon, 12 Oct 2009 18:50:00 +0000

Ik, die normaal gezien heel rationeel met emoties omgaat kan nu het hele gebeuren rond mijn ouders niet loslaten. Het houdt mij letterlijk 24 uur per dag bezig en ik word er nog net niet gek van maar wel bijna.
Ik snap best dat het dichtbij komt omdat het mijn ouders zijn die ik (zoals mijn moeder het wilde) niet meer zal zien in mijn leven, maar dan nog. Ik wil gewoon ook met deze emoties rationeel kunnen omgaan.

Ik ben continu bezig met "stel dat zij toch weer toenadering zoeken, hoe ga ik daar mee om?". Zoals het er nu uitziet mogen ze fijn wegblijven dus waarom maak ik mezelf dan toch zo druk? Het kost mij nagenoeg alle energie die ik heb en ik kan amper voor onze dochter zorgen. En dat allemaal voor mensen die wisten wat de gevolgen van hun handelingen zouden zijn en mijn gevoelens totaal onbelangrijk vinden.

Ik vind het erg jammer (baal er dus van) dat ik juist nu mijn emoties niet kan beheersen c.q. loskoppelen. Ik denk dat het een stuk rouw is waar ik nu doorheen ga, maar dat het zo heftig zou zijn had ik nooit durven verwachten want ik heb dit nog nooit zo ervaren.

Niet controleerbare moties, bah.

Wederom pijn en verdriet mbt mijn vader.

noreply@blogger.com (John) — Sat, 10 Oct 2009 16:10:00 +0000

Vorig jaar moest mijn vader geopereerd worden ivm longkanker en is toen in een delier geraakt. Nadat mijn vader na een lange tijd enigszins genezen uit het verzorgingstehuis kwam, is het een tijd goed gegaan voor mijn gevoel.

Enige maanden geleden merkte mijn vrouw en ik dat mijn vader steeds vreemder gedrag is gaan vertonen, hij was veel afwezig, maakt(e) domme seksuele grappen, trok/trekt zich geheel niets aan van anderen (toen hij een keer hier thuis iets ongepast deed en ik daar iets van zij reageerde hij "ja maar ik wil dat doen dus doe ik dat".
Wij hadden het vermoeden dat hij weer alcohol was gaan drinken waardoor hij snel achteruit zou gaan zoals voorspeld door de longarts en psychiater in het ziekenhuis.

Afgelopen weekeinde hielden wij een kraamfeest ter ere van onze dochter en ook mijn ouders kwamen natuurlijk op bezoek. Al vanaf het moment dat mijn vader binnen kwam maakte hij o.a. seksueel ongepaste grappen naar mijn o.a. vrouw, terwijl hij daar kwam voor zijn kleindochter (niet dat dat de grapjes goedpraat).
Op het feest heeft hij zich naar bepaalde mensen toe ongepast gedragen, en op een gegeven moment (toen de beste vriendin van mijn vrouw en haar dochter onze dochter al een tijdje aan het bewonderen waren) vond hij het nodig om kwaad te roepen dat "die wijven al een enorme tijd met ZIJN kleindochter bezig waren en dat hij dat dus niet kon". Hij had ruim van te voren al de keuze gekregen om er lekker bij te komen zitten maar dat wilde hij toen niet (mijn moeder trouwens ook maar die wilde dat ook niet), en toen opeens begon hij weer irritant te doen.
Ik zag dat mijn vrouw enorm boos op hem werd en ben er gelijk naar toe gelopen en heb hem mee naar buiten genomen. Daar confronteerde ik hem met zijn gedrag en toen kreeg ik dus te horen "ik heb het altijd gedaan, en nooit een ander" en toen vertelde ik hem dus ook dat hij het ook deed en niet een ander. Dat snapte hij dus zoals gewoonlijk niet, want de fout ligt altijd bij een ander en nooit bij hem en dat gedrag is VEEL erger geworden na zijn delier.
Vlak daarna zijn mijn ouders enigszins boos naar huis gegaan, want mijn vader vond dat hem groot onrecht was aangedaan en mijn moeder wilde (of durfde) mijn vader niet op zijn gedrag te wijzen.
De hele week heb ik niets gehoord van mijn ouders en daar had ik ook geen behoefte aan.

Al een hele tijd had ik dus het gevoel dat er iets niet klopte bij mijn ouders en dat mijn vader dus toch weer was gaan drinken, dus ik heb een gesprek met mijn broer gehad en die dacht dat ook. Ik heb daarop mijn ouders gebeld en mijn moeder de vraag gesteld "drinkt pa weer alcohol?" waar zij op antwoordde "ja een waterfluit als hij gaat biljarten" (een waterfluit is half bier half water). Dat deed mij enorm veel pijn al had ik het wel al verwacht, en ik vroeg mijn moeder dan ook "waarom drink hij weer alcohol, wetende dat hij het ABSOLUUT niet mag hebben vanwege zijn geestelijk en lichamelijke toestand?" Daarna kreeg ik bijna 10 minuten lang een constante uitleg van mijn moeder waarin zij het gedrag van mijn vader goed probeerde te praten terwijl het niet goed te praten valt.
Ik vertelde haar "dus al die maanden dat ik vroeg van 'hoe gaat het nu zo zonder alcohol?' en daar het antwoord op kreeg 'goed de cola en thee smaken goed en ik heb geen trek in en behoefte aan alcohol'" hebben jullie glashard gelogen tegen mij, wetende dat het mij enorm veel pijn heeft gedaan om pa zo te zien in het ziekenhuis en mijn angst om hem op die manier te verliezen? Daar antwoord zij op "ja maar 1 waterfluit per week kan geen kwaad en door de week drinkt hij niets" waar ik weer op antwoordde" jullie hebben al maanden gelogen tegen mij, dus hoe kan ik dat nu geloven?" Toen werd mijn moeder emotioneel en boos en zei "ja als het zo moet en jouw vader mag van jullie niets meer drinken dan kies ik voor hem want met hem moet ik leven en dan heb ik maar geen kinderen meer" en hing zij op. Zij wil dus niet het gedrag en de gevolgen van mijn vaders gedrag en keuze onder ogen zien, omdat zij bang is om hem te verliezen. Zij heeft zoiets van "hij kan beter wat alcohol drinken en dat ik hem toch bij me heb" dan "als ik hem verbied alcohol te drinken is het een en al ruzie hier thuis en zijn agressie kan ik niet verdragen dus ik laat hem maar wat drinken en dan is het goed zolang hij nog bij mij is ".

Zij kiest op dit moment dus voor mijn vader ipv van haar kinderen en kleinkinderen, en dat is haar keuze. Ik neem volledige afstand van hun omdat het mij teveel pijn doet en ik niet met mensen overweg kan die glashard liegen over iets belangrijks.

Er is nog veel meer verteld maar dat zou het verhaal te lang maken, dus ik heb het belangrijkste opgeschreven.

Hieronder een aantal links van mijn weblog over hoe het mij toen heeft aangegrepen:
Zelfbescherming?
Bezoek ziekenhuis
Moeite met mijn emoties
Op
Twijfel, pijn, verdriet
Crisis, frustratie door emoties
Gesprek met hulpverlener

Wat dit nu op mijn autismeblog doet?
Heel simpel, ik ben sinds het kraamfeest al prikkelbaar mede door het gedrag van mijn ouders. Nu ik de "gewone" prikkels van het kraamfeest aan het verwerken ben, komen ook die andere prikkels tevoorschijn en die hakken er keihard in net als toen hij in het ziekenhuis lag. Ik MOEST voor mezelf vandaag duidelijkheid creëren en heb mijn moeder dus gebeld en haar de vraag gesteld met als reactie alles wat ik hierboven geschreven heb.

Het doet mij enorm veel pijn dat er zo tegen mij gelogen is en dat mijn gevoel totaal niet gehoord wordt omdat het biertje van mijn vader belangrijker is, maar het heeft mij wel voor eens en altijd duidelijk gemaakt waar de prioriteiten van mijn ouders liggen. Wat ik ook zei mijn moeder verdedigde mijn vader met alles, en op mijn woorden "maar ma, begrijp jij dan niet hoeveel pijn mij het doet dat pa weer drinkt en het steeds slechter met hem gaat" antwoordde zij "maar jouw vader mag anders helemaal niets en wat doet 1 biertje per week nou etc, etc..."
Kortom voor mijn emoties was weer eens geen ruimte, en dat herinner ik mij van vroeger als zij weer eens dronken uit de kroeg of van een feestje kwamen (nagenoeg elk weekeinde).

Ik zal ze zeker missen en het doet mij ook pijn dat onze dochter de opa en oma van papa's kant niet of waarschijnlijk nooit zal zien, maar ik kies voor mijn gezin en mijn eigen gezondheid, al zal ik nog een lange tijd nodig hebben om de woorden van mijn moeder te verwerken. Het ergst vind ik de pijn die ik voel omdat ik zielsveel van mijn ouders hou, en de keuze die zij gemaakt hebben maakt het nog even wat erger.

De emoties die ik voel razen door mijn hoofd en lijf en het zal een behoorlijk tijd nodig hebben eer ik die in de juiste laden van mijn "emotie bibliotheek" heb geplaatst. De komende week heb ik het druk, maar ik zie wel wat ik aan kan en de rest zeg ik af.

Dit wilde ik even kwijt.

Kraamfeest, lezingen, baby en prikkels

noreply@blogger.com (John) — Fri, 09 Oct 2009 20:13:00 +0000

Afgelopen zaterdag hebben wij een kraamfeest gehouden ter ere van de geboorte van onze dochter. Wij hebben bewust voor een kraamfeest op een andere locatie dan hier thuis gekozen, zodat wij hier in ons veilige plekje niet veel mensen op bezoek zouden krijgen.
Het voorbereiden van het feest was een drama voor mij, maar gelukkig heeft onze persoonlijke hulpverleenster ons enorm goed geholpen zij is echt een bijzonder persoon.

Onze hulpverleenster en mijn schoonmoeder zijn begonnen met de spullen voor te bereiden op het feest, en mijn vrouw en ik hebben de dag voor het kraamfeest veel hapjes gemaakt voor onze gasten. Toen de eerste gasten kwamen ging het nog wel , maar toen op een gegeven moment ongeveer 50 volwassenen en 16 kinderen aanwezig waren werd het voor mij onoverzichtelijk en sloeg de stress toe. Gelukkig was er voor de kinderen een grote aparte ruimte met speeltoestellen e.d. dus vermaakten zich daar wel. Ik heb veel energie gegeven die dag en heb volop complimenten gekregen over onze dochter en het feest en dat was natuurlijk enorm leuk. Na zo'n 2 uur feest was er een probleem tussen mijn vader en mijn vrouw, mijn vader was zwaar irritant en beledigd jegens de vriendin van mijn vrouw en haar dochter. Ik heb mijn vader apart genomen en het was beter dat hun naar huis gingen, niet dat hij snapte dat hij het probleem zelf veroorzaakte maar dat snapt hij toch nooit want het is altijd een ander die de oorzaak is en dus niet hij . Hier is het laatste nog niet over gezegd iig. Dit hoort in zoverre bij mijn autisme dat ik mede door zijn stupide actie mijn laatste restje energie kwijt ben geraakt dat ik gereserveerd had voor onze gasten. ik ben toen heel even wat gaan wandelen en daarna wat airhockey met wat kinderen gaan doen puur om mijn gedachten te verzetten wat enigszins gelukt is.
De dag is verder goed verlopen en ook leuk afgesloten door met familie e.d. wat te eten.

Zoals gewoonlijk bij mij, komt de "klap" pas een aantal dagen later. En jawel gisteren begon ik enorm prikkelbaar te raken en gelukkig had ik gelijk in de gaten wat de oorzaak was en besloot ik dus ook rustig aan te gaan doen. Alleen hadden wij ons ingeschreven voor een lezing mbt de "Autisme vriendelijk week". Vol goede moed ben ik er heen gegaan, maar al snel merkte ik dat het meer een verkooppraatje was van het desbetreffende bureau ipv dat het over jonge ouders met autisme ging. Wij hebben de lezing niet volledig uitgezeten omdat ik zwaar overprikkeld raakte door de drukke presentatie en felle verlichting die niet gedimd kon worden en het scherpe flikkerende beeld van de tv daar.
Toen wij naar huis gingen zei ik al tegen mijn vrouw dat ik op het punt stond om overprikkeld te raken dus ik ben vroeg naar bed gegaan.

Vandaag was er weer een lezing waar een bekende jongedame van mij aan deelnam. Voordat de lezing begon hebben wij nog wat staan praten met z'n allen en dat was fijn. Ik zat vooraan in de (veel te kleine) ruimte van de presentatie en vlak voor de presentatie begon merkte ik dat ik ZWAAR overprikkeld aan het raken was. Ik heb dan ook bedankt voor de lezing en ben naar huis gegaan. Het was een goede beslissing, want ik heb nog steeds de drukte van het kraamfeest niet verwerkt blijkbaar. Ik merkte vanavond bij het wassen en verschonen en voeden van onze dochter dat ik veel moeite moest doen om niet onredelijk tegen haar te worden ivm mijn overprikkeling. Het is mij gelukt, al had zij wel 2 verkeerde kledingstukken aan omdat ik gek werd van al die kleuren en soorten van kleertjes in de lades dus ik heb maar wat gepakt.

Oh ja.
Gisteren op de lezing ging het over "Stress" en wat dat voor mensen met autisme kan beteken mbt het hebben van een baby. Er was niemand die wat kon of durfde te zeggen dus heb ik het maar gedaan. Ik heb verteld dat als mijn stressniveau te hoog wordt en ik dus overprikkeld raak, ik mezelf enorm moet beheersen om bijvoorbeeld onze dochter niet gewoon in bed te gooien om zo van mijn frustratie af te raken. Ik doe dat natuurlijk niet want ik heb mezelf daar handvatten voor aangeleerd, maar het gevoel is er wel.

Als zoiets mij overkomt zijn er 4 mogelijke scenario's:
*1 Ik gooi onze dochter in de box en bekommer mezelf verder niet om haar maar alleen om mezelf. GEEN optie!!
*2 Ik stap uit de situatie door mijn vrouw te roepen en te vragen of zij hetgeen dat ik aan het doen ben wil overnemen zodat ik wat kan gaan doen om mijn frustratie krijt re raken. GOEDE optie!!
*3 Als er geen back-up is in de vorm van mijn vrouw, dan beheers ik mezelf en reageer ik mezelf af op een moment dat onze dochter veilig en wel verzorgd is en ik bij haar uit de buurt ben. Redelijke optie, maar geen oplossing.
*4 De laatste optie is Oxazepam innemen, maar dat heeft als nadeel dat het meestal minimaal 30 minuten duurt eer het enigszins gaat werken. Slechte optie dus!!!

Het viel mij op dat er niemand iets over hun stress wilde vertellen, terwijl toch duidelijk was dat het gevoel wel leefde. Ik heb het bovenstaande gewoon openlijk verteld, en toen bleek dus idd dat er meer mensen zoiets heeft of er iig vragen over had. Ik schaam mezelf niet voor mijn gedachten en gevoelens en ben blij door er op deze manier over te praten, ik anderen over de drempel kan trekken en er over mee te gaan praten. Kan verhelderd en bevrijdend zijn vind ik zelf.

Weer wat geleerd.

noreply@blogger.com (John) — Fri, 09 Oct 2009 19:23:00 +0000

Mijn vrouw en ik volgen een cursus mbt ouders met een psychische beperking o.i.d. en dat is op zich best interessant. Wat ik zo mooi vond en wat tevens betrekking heeft op mij, is dat baby's je een bepaalde tijd aan kunnen kijken en dan wegkijken terwijl ze dan wel luisteren maar gewoon de visuele prikkels even moeten verwerken vooraleer zij weer terug kijken. En laat dat nu precies zijn hoe het bij mij ook gaat. Ik wist niet dat het zo bij baby's werkte maar toen ik het mijn vrouw vertelde dat het bij mij ook zo gaat snapte zij nu waarom ik vaak wegkijk van haar als wij b.v. in een discussie zijn of een heftig gesprek. Het is geen desinteresse maar ik heb de verwijdering gewoon even nodig om de gegevens te kunnen verwerken.
Leuk om het zo te leren.

Autisme Vriendelijk week

noreply@blogger.com (John) — Wed, 30 Sep 2009 09:02:00 +0000

Jaarlijks wordt wereldwijd op 10 oktober aandacht besteedt aan psychische problemen. In Nederland worden op deze Landelijke Dag Psychische Gezondheid in het gehele land activiteiten georganiseerd die dit jaar allen te maken hebben met het thema ´autisme vriendelijk´.

GGzE heeft in samenwerking met veel organisaties een weekprogramma samengesteld over autisme.

Het programma is bedoeld voor een breed publiek. U bent van harte welkom om aan deze activiteiten deel te nemen. Bekijk het volledige programma hier.

Praktische gegevens
Autisme vriendelijk 3 t/n 10 oktober 2009
Alle activiteiten zijn gratis toegankelijk. Meld u snel aan: vol = vol.

Informatie en aanmelding
afdeling Preventie GGzE (040) 297 09 10 of preventie@ggze.nl

GGzE, afdeling Preventie
Postbus 909, intern postvak DP 2302
5600 AX Eindhoven

www.ggze.nl

Ik ga op meerdere dagen een kijkje nemen bij diverse lezingen e.d., en tevens ga ik samen met mijn vrouw misschien ook naar een paar dingen toe. Lijkt mij leuk en misschien leerzaam. Mij is gevraagd om op een van die dagen deel te nemen aan een voorlichting, maar daar heb ik vanaf gezien omdat het mij nu nog "te dichtbij" komt.

Op weg naar de toekomst

noreply@blogger.com (John) — Tue, 29 Sep 2009 08:03:00 +0000

Sinds 2 weken maak ik deel uit van een werkgroep binnen het GGZ om te inventariseren wat er verbeterd kan worden binnen het GGZ mbt de hulpverlening aan mensen die autisme hebben of er mee te maken hebben. Wij vormen dus een werkgroep en hebben van het GGZ nagenoeg alle vrijheden om te onderzoeken en adviseren. Wij zijn nu bezig om elkaar te leren kennen en te inventariseren waar een ieder vind of denkt dat er problemen zijn of kunnen ontstaan, en tevens zijn wij aan het kijken wat een ieder zou willen betekenen binnen het GGZ. Als dat allemaal uitgezocht is gaan wij bepaalde doelen stellen en daar cursussen, handleidingen, ondersteuning e.d. voor opmaken.

Mijn doelen zijn om assistent te worden mbt het geven van cursussen en opleidingen en om een brug te slaan tussen hulpverlener en cliënt omdat een hulpverlener vaak vanuit "het boekje" denkt en niet begrijpt wat de cliënt met autisme bedoeld of nodig heeft. Ik hoop in de toekomst dus een soort tolk te worden voor andere mensen met autisme. Tevens lijkt het mij schitterend om samen met een hulpverlener cursussen aan mensen met autisme of mensen die met autisme te maken hebben (partners of ouders van mensen met autisme b.v.)

De kans is groot dat het op een gegeven moment een betaalde baan wordt of vrijwilligerswerk. Het laatste hangt af van wat het UWV denkt te kunnen betekenen voor mij tegen die tijd want ik moet er financieel absoluut niet op achteruit gaan.

Gemis van een emotie?

noreply@blogger.com (John) — Mon, 28 Sep 2009 18:11:00 +0000

Afgelopen weekeinde heb ik een goed gesprek met mijn vrouw gehad over iets dat heel moeilijk voor mij is, en waar ik bang van was dat mijn vrouw het als negatief zou ervaren als ik het haar zou vertellen. Ik stelde het gesprek telkens maar weer uit omdat ik bang was voor een negatieve reactie, maar toch heb ik de moed gevonden om het met haar er over te hebben.

Ik ben dolgelukkig met onze dochter en hou ook veel van haar, maar toch mis ik iets en dat doet pijn. Als ik zie hoe mijn vrouw met onze dochter omgaat dan zie ik iets dat ik niet heb en dat is een bepaalde emotie die ik ook niet of moeilijk kan omschrijven.

Voor mij is het hebben van een dochter een feit en zo handel ik ook, voor mijn vrouw is het niet alleen een feit maar zij straalt ook echt liefde of iets dergelijks uit en dat mis ik bij mezelf. Niet dat ik niet van onze dochter hou, maar diep van binnen voel ik een gemis dat ik maar moeilijk kan omschrijven. Niet dat onze dochter ook maar iets tekort komt op welke manier dan ook, want ik praat veel tegen haar, knuffel haar, verzorg haar, kijk graag naar haar, lig graag samen met haar op de bank etc., maar bij mij van binnen voel ik een lege plek.

Volgens mijn vrouw doe ik het werkelijk perfect en is dat ook te zien aan ons kleine meisje want die glimlacht altijd weer naar mij en lacht met mij (of om mij ), en is er werkelijk niets om mezelf zorgen om te maken. Maar toch dat verdomde rotgevoel als ons meisje weer eens een huil uurtje heeft en ik daar niets bij voel (of irritatie). Mijn vrouw b.v. is enorm vaak bezig met hoe onze dochter zich voelt e.d., maar ik heb zoiets van "als het goed gaat is er niets aan de hand" en ga verder met de dagelijkse dingen. Niet dat ik onze dochter niet in de gaten hou, want ik heb blijkbaar een extra set antennes bij haar geboorte cadeau gekregen want ik registreer nagenoeg alles en let dus heel goed op haar. Misschien maak ik mezelf te druk en is het normaal dat een kersverse vader zonder enige ervaring met het vaderschap moeite heeft met sommige dingen en wil ik het gewoon te perfect doen.

Maar toch weer die lege plek van binnen waarvan ik het gevoel heb dat er een emotie thuishoort die ik niet voel. Ik zou zo enorm graag het enorme verliefde gevoel voelen dat mijn vrouw wel heeft als zij over onze dochter praat of met haar speelt o.i.d., maar ik voel gewoon dat het onze dochter is en dat ik van haar hou, puur feitelijk dus. Ik ben bang dat ik een slechte vader ben al wordt mij van meerdere kanten verteld dat ik het juist enorm goed doe.
Ik zou graag willen voelen wat het is om "over te lopen van verliefdheid", en dat kan ik dus niet. Om die reden ben ik bang dat ik geen goede vader zou kunnen zijn, als voel ik van binnen dat ik eigenlijk wel beter weet want ik doe het gewoon goed. Misschien mis ik wel een stukje empathie en voel ik dat?

Waar ik echt slecht tegen kan is het niet kunnen plannen van haar eten en slapen (al dacht ik eerst dat het juist fijn zou zijn om dat niet het hoeven plannen). Wij voeden haar op vraag en dat is de ene keer na 2 uur al maar soms zit er ook 5 uur tussen (vooral 's nachts gelukkig steeds vaker). Het is niet goed voor ons om haar gepland te gaan voeden want dat werkt nu eenmaal niet goed, dus doen wij het op vraag. Dus vaak (eigenlijk HEEL VAAK) ben ik net aan het eten of iets anders aan het doen waar ik even bij kan ontspannen, en dan begint onze dochter te huilen. Het is niet altijd zo dat zij honger of een vieze luier heeft, maar soms ook gewoon een huil moment zeg maar. En dat verstoort dan mijn planning en dan moet ik mezelf goed concentreren op onze dochter zodat ik mijn verwarring van het niet kunnen uitvoeren van mijn planning even kan negeren. Dat kost enorm veel energie maar ik kan het gelukkig wel. Nadeel van zulk soort dingen is dat ik erg snel moe ben en eigenlijk een gehele dagtaak heb aan het opvoeden van onze dochter en het voor mezelf rust en "regelmaat" vinden in het geheel. Ik vraag mezelf dan ook vaak af hoe "andere mensen" die gewoon nog werken het voor elkaar krijgen om dat te doen.

Emoties, een raar en onvoorspelbaar iets voor mij.

Frustratie en overprikkeling mbt geluiden baby

noreply@blogger.com (John) — Sun, 20 Sep 2009 21:18:00 +0000

Zoals ik in mijn vorige posting al aangaf vind ik het leuk om al haar geluidjes te leren begrijpen. Die leuke ervaring heeft ook een negatieve kant, want ik raak soms bijna in paniek als onze dochter ligt te krijsen en ik kan niet vinden wat er met haar aan de hand is. Het triggert mijn "machteloosheid valkuil" wat inhoud dat als ik geen oplossing kan vinden, ik in paniek of overprikkeld raak omdat ik niet kan begrijpen wat er nu precies aan de hand is. Het is iets dat er al vanaf jongs af aan "inzit" bij mij, en wat mijn hele doen en laten kan beheersen op zo'n moment.
Ik heb mezelf gelukkig geleerd om op zulke momenten het paniek of overprikkeling gevoel te negeren en te relativeren, maar dat neemt niet weg dat het mij vaak wel snel uitput.

Wat ik nooit had verwacht is dat ik het keiharde huilen of krijsen kan verdragen. Ik kan de overprikkeling van die geluiden enigszins filteren of blokkeren en zo toch doorgaan met de dingen waar ik mee bezig ben, maar het put mij wel volledig uit als ik er enige tijd naar moet luisteren. Ik ben trots op mezelf dat ik die dingen allemaal kan doen, want ik had eerlijk gezegd verwacht dat ik van haar gehuil of gekrijs altijd acuut volledig overprikkeld zou raken.

Op sommige momenten (wanneer ik slecht tot niet geslapen heb 's nachts b.v.) kan ik die geluiden eigenlijk niet verdragen. Filteren lukt mij dan helemaal niet en het gehuil overprikkeld mij dusdanig dat ik acuut in fase 4 terecht kom. Ik heb dan de neiging of haar in haar bed te leggen en te zeggen "bekijk het maar met je lawaai" en dan weg te gaan. Maar dat is dus wat er in mijn hoofd gebeurd, ik ben gelukkig sterk genoeg om die gedachten te relativeren en er andere gedachten tegenover te zetten zoals "Die gedachte is begrijpelijk maar niet reëel, mijn dochter kan er niets aan doen dat zij huilt en zij heeft mij nodig".

Het is moeilijk voor mij om dit hier te vertellen, want ik heb snel het gevoel dat mensen die dit lezen gaan denken "had jij maar niet aan een kind moeten beginnen wetende dat jij snel overprikkeld bent". Maar ik vind juist dat ik veel geleerd heb en goed kan omgaan met de dingen die ik meemaak. Ik leer elke dag weer bij en mijn grenzen verleggen en dat doet mij goed. Ik leer omgaan met de enorme prikkels die het gehuil veroorzaakt, en daar ben ik trots op. Doordat ik leer met de prikkels om te gaan, kan ik de opgedane ervaring ook proberen in andere situaties proberen te gebruiken en dat is alleen maar winst.

Wat ik wel enigszins vreemd vind, is dat ik gehuil van andere baby's niet kan verdragen. Het schijnt zo te zijn dat ouders van hun eigen kind meer kunnen verdragen dan van andere kinderen, dus ik hou het daar maar op.

Baby "huiltjes"

noreply@blogger.com (John) — Sun, 20 Sep 2009 20:32:00 +0000

Toen mij in het begin van de zwangerschap verteld werd dat baby’s voor veel dingen een eigen huiltje hebben, dacht ik “ben benieuwd, volgens mij klinkt het allemaal wel hetzelfde” en “hoe kan ik toch al die mogelijk verschillende huiltjes onderscheiden?”.

Ondertussen heb ik dus wel geleerd dat onze dochter idd verschillende huiltjes heeft. Zo huilt zij onderbroken als zij net wakker is en honger heeft, huilt aan een stuk door als zij al goed wakker is en honger heeft, krijst het hele huis bij elkaar als wij niet snel genoeg eten geven :P , krijst tot zij in ademnood komt als zij darmkrampjes heeft of b.v. een volle vieze luier en wij er niet snel genoeg zijn om deze te verschonen of wanneer zij voeding heeft “opgegeven” in bed en met haar wang dus in een natte plek ligt, huilt “zeurend” als zij graag aandacht wil hebben of een klein beetje vieze luier heeft, of als mevrouw haar zin niet krijgt als zij weer met haar hoofdje in haar voorkeurspositie wil liggen terwijl wij haar hoofd de andere kant op leggen. En dan zijn er nog vast nog wel een paar waar ik nu zo niet op kan komen.

Het vervelende is dat sommige huiltjes enorm op elkaar lijken, en het soms maar de vraag is of haar luier vies is of dat zij darmkrampjes heeft. Dus is het een kwestie van de luier controleren en die sowieso verschonen als die vies is en, dan maar hopen dat dat het was. Het is elke keer weer een verrassing wat zij bedoeld, en het is leuk om al die verschillende geluiden/huiltjes te leren herkennen.

Hoe ik de bevalling ervaren heb

noreply@blogger.com (John) — Fri, 18 Sep 2009 14:33:00 +0000

Het was al enige dagen erger aan het "rommelen" dan normaal in de buik van mijn vrouw, maar wij hadden niet het idee dat de bevalling al zou beginnen.
Toen mijn vrouw 's avonds steeds meer last van pijn kreeg zijn wij gaan timen en vond ik het enorm spannend worden. Aangezien mijn vrouw hard is voor zichzelf had zij niet echt in de gaten dat het echt weeën waren, al zijn wij wel gaan timen. Maar het was allemaal onregelmatig dus echt het idee van "nu is het begonnen" had ik nog niet.
Toen de pijn echter iets heviger werd en mijn vrouw het advies kreeg van een vriendin van haar om de verloskundige te bellen, kwam het allemaal erg dichtbij ineens en dat maakte het enorm spannend voor mij. Ik heb dus de verloskundige gebeld en die begreep ons niet helemaal en zag in eerste instantie de noodzaak er niet van in om te komen. Op dat moment sloeg ik dicht en moest ik enorm veel moeite doen om in het hier en nu te blijven omdat ik nog net niet in paniek raakte door de afwijzing, mijn vrouw heeft toen het gesprek overgenomen en toen werd het de verloskundige duidelijk dat zij wel moest komen en dat deed zij ook (ik was dus niet duidelijk genoeg aan de telefoon doordat ik niet wist wat ik moest vertellen omdat ik de pijn e.d. niet kan voelen en dus niet weet hoe ik het allemaal moest omschrijven).

Toen de verloskundige mijn vrouw toucheerde en bleek dat zij al 2 cm ontsluiting had en wij dus naar het ziekenhuis moesten gaan, werd het allemaal best wel spannend voor mij, mijn vrouw hielp mij om rustig te blijven want ik raakte redelijk overprikkeld door het hele gebeuren. Ik heb rustig aan de spullen in de auto gelegd, en de huisdieren voldoende water gegeven en wat verlichting aan gelaten en toen de voordeur achter ons op slot gedaan. Ondertussen had mijn vrouw haar ouders gebeld die voor de dieren gingen zorgen. Ik ben enorm relaxed naar het ziekenhuis gereden (wat een wonder op zich is, want eigenlijk wilde ik er redelijk snel zijn maar ik moest natuurlijk rekening houden met mijn vrouw die weeën had), en daar heb ik een rolstoel gehaald en zijn wij naar de verlosafdeling gegaan.

Eenmaal op de kamer aangekomen vond ik het allemaal erg vreemd, mijn vrouw had nog geen regelmatige weeën en verder kon zij het goed verdragen allemaal dus ik had echt het idee van "wat doen wij hier?" en "houden wij nu niet een kamer bezet voor iemand die echt aan het bevallen is?"
De verpleegster (die ik overigens moeilijk kon uitstaan (lees inschatten) omdat zij naar mijn gevoel zo ongevoelig als een dood iets was, maar wat zij dus blijkbaar niet bleek te zijn maar gewoon iemand was die emotioneel niet zo uitbundig is als ik) hielp ons met de basis dingen en gaf goed uitleg.

Toen mijn vrouw aan de CTG gelegd werd, had ik nog steeds zoiets van "maandag zijn wij hier ook geweest en konden wij na 2 uur weer naar huis, dus het zal nu ook wel zo gaan" en het was dus nog niet echt tot mij doorgedrongen dat de bevalling eigenlijk al begonnen was.
Er werd een bed voor mij op de kamer bijgezet waar ik ook op kon rusten, maar daar is niets van terecht gekomen want nog geen 5 minuten nadat wij op bed lagen begonnen de weeën pas echt door te zetten.
Nog steeds was het niet "echt" voor mij omdat ik geen kind zag, maar heb mijn vrouw wel geholpen met het opvangen van de weeën e.d..

Nadat mijn vrouw 2 uur later ineens 7 cm ontsluiting had en even later de vliezen op een gegeven moment doorgeprikt werden, was het wel spannend maar nog steeds niet "echt" voor mij (want ik zag geen kind). Toen vond ik het erg lastig worden want mijn vrouw kreeg steeds meer pijn maar geen ruggenprik (daar was het te laat voor vond men daar want in 2 uur tijd 5 cm ontsluiting erbij dan zal de andere 3 cm ook wel snel gaan), en ik kon niets doen om haar pijn te verminderen. Ik voelde mezelf enorm machteloos (en dat is een van mijn 'triggers" dus ik raakte bijna geheel overprikkeld) en heb al mijn energie moeten aanwenden om er voor te zorgen dat ik niet in mezelf terugtrok. Maar dat is dus goed gelukt en zo kon ik mijn vrouw zo goed en kwaad als ik het kon steunen.

Om 05:30 uur heb ik de doula gebeld en die was er om 06:30 uur dus kon ik even een stukje gaan wandelen om zo wat rust in mijn hoofd te creëren. Op een gegeven moment werd de pijn zo hevig dat er dus besloten werd dat mijn vrouw toch nog een ruggenprik kon krijgen en ben ik samen met haar naar de OK gereden en is er daar een ruggenprik gezet. Nog steeds was het enorm spannend maar nog niet "echt" want ik zag geen kind. Gelukkig kon mijn vrouw nu was uitrusten omdat de pijn veel minder was, en aangezien de doula bij haar was ben ik even een rondje gaan wandelen buiten en even mijn ouders gaan bellen dat de bevalling aan de gang was.

Nadat ik wat tot rust was gekomen ben ik weer naar binnen gegaan, en geen moment te vroeg eigenlijk want op het moment dat ik de lift in ging kreeg ik een dringende sms van mijn vrouw waarin zij vroeg waar ik nou bleef . De weeën kwamen steeds heftiger (mede door de weeënopwekkers die zij kreeg) en het zou waarschijnlijk niet lang meer duren.
Het heeft vanaf toen toch nog ruim 1 uur geduurd en eindelijk was het "echt" want ik zag onze dochter geboren worden en mocht ik haar tuinslang (want zo voelde de navelstreng aan vond ik) doorknippen en en kon onze dochter eindelijk vrij van mama gaan leven. Ik heb nagenoeg de gehele bevalling gefilmd terwijl ik ook nog eens samen met de doula mijn vrouw aan het ondersteunen was , en nadat onze dochter geboren was moest de placenta er ook nog uit. Dat op zich vond ik mooi om te zien, en ik zag de verloskundige duwen op de buik van mijn vrouw om de placenta naar buiten te werken en dat vond ik toch best wel eng omdat ik het gevoel had dat het enorm pijn moest doen voor vrouwlief, maar dat was dus niet het geval.

Al vlak na de geboorte bleek dat onze dochter veel slijm in haar longen had en moeilijk ademde, dus kreeg zij zuurstof toegediend maar ook dat was onvoldoende dus moest zij in een couveuse en naar de neonatale afdeling. Ik heb mijn vrouw in goede handen achtergelaten en ben met onze dochter naar de andere afdeling gegaan alwaar ze haar aansloten op diverse apparatuur, en ik met een gerust hart weer naar mijn vrouw toe kon gaan. Mijn vrouw was ondertussen al gewassen e.d. en toen namen wij afscheid van de doula en zijn naar onze dochter toe gegaan. Nog steeds was het onwerkelijk voor mij want ik durfde haar niet vast te houden ivm al die bedrading (mbt het monitoren van haar hartslag en ademhaling) en mijn overprikkeling waardoor ik motorisch gestoord was en dus bang was om haar te laten vallen.

Ik moet zeggen dat ik vanaf de bevalling in een roes heb gefunctioneerd en niet alles bewust heb meegemaakt, maar achteraf toen ik alles kon gaan verwerken merkte ik wel dat het geboren worden van onze dochter een enorm mooi moment was voor mij.
Ik ben nu 3,5 week later nog steeds bezig met het verwerken van de prikkels en dat zal zeker nog wel een paar maanden duren omdat er elke dag weer prikkels bijkomen (gehuil en het niet weten wat er precies aan de hand is als onze dochter huilt). Maar goed ik zou het allemaal zo weer overdoen, en zeker de steun van de doula was ideaal voor mij omdat ik zo een paar maal de rust had om even "uit de bevalling" te stappen zeg maar en tot mezelf te komen.

Ik heb nu een bevalling meegemaakt van dichtbij (letterlijk en figuurlijk) en heb weer een paar emoties geleerd. Die emoties moet ik nu gaan verwerken en inpassen in mijn "bibliotheek van emoties en gegevens" maar ik ben blij dat ik die emoties heb meegemaakt want het verrijkt mijn persoon vind ik.

Ik zal vast nog wel het een en ander vergeten zijn in dit bericht, maar dat zijn dan dingen die ik zelf eerst een plek moet geven.

Oh ja, wat ik een gekke ervaring vond was dat nadat onze dochter geboren was de buik van mijn vrouw ineens weg was