tsiailis world

Lethal Love

2012-01-29T19:06:00.000+02:00

I’d give my life for you had it been a need.

You know I’d spare my organs

I’d share my breathing,

For you to live a day more than me.

Adonis, Ofelia, Juliette, Herotocritus,

All lovers gone without love,

How can I stay? How can you ask me to go second?

Why, how, when did you set this loving heroism,

All history of love on my shoulders,

This is not your burden

So don’t turn the car leftwards

Turn it to my side.

I say the cigarette you’re holding

doesn’t make much smoke today.

In dismay I see all my dreams in indigo reflections from your bland eyes,

I see all my roads driven on your sweet cheek grinning lines.

Why are you smiling on this last second before the end?

I really don’t care if I go as long as you stay.

And I really don’t care if I go

as long as you promise you don’t feel the same.

[You should not feel the same]

You are not allowed to give your life for me,

You have no right,

For then my will for your eternal life is void.

Turn your steering wheel to my side, I am going first.

I’m getting down here, sir.

And I’m gonna shout the truth to you

‘Cause I can’t whisper it to your ears.

‘Cause I have to howl my weakness,

My dependence to your true fears.

You should have dropped me off when I told you,

-Or better-

You should have never picked me up in the first place,

I told you about my curse,

That I carry lethal love inside my veins,

Lover after lover they were all gone,

I wanted to go before you,

-Somehow I would have managed-

But you wanted this burden on your shoulders,

You wanted to go against all odds,

And now on this last second

The wall.

Περί Έρωτος, Εκτός Περπατημένης.

2012-01-28T13:03:00.000+02:00

Φέρεις της γης το άρωμα που δεν μπορώ να αντισταθώ

και σαγηνεύεις τις αισθήσεις μου χα! με ένα χαμόγελό σου πεταχτό.

Με το μικρότερο λουλούδι μου χαιδεύεις την καρδιά

και με το πιο ασήμαντο πετράδι αγοράζεις χίλια μου χάδια ακριβά.

Με ένα άγγιγμα Κυριακή πρωί με χορεύεις σε ταγκό, φλαμένγκο, βαλς και μπολερό

κι εγώ συγκινημένος χαζεύω κλαίγοντας θέαμα μυθικό.

Ένα κιλό δαμάσκηνα τρία πράσινα μήλα και με κρασί μια καράφα

ξυπνάς μέσα μου τον Καλιγούλα, το Ρασπούτιν, τον Καζανόβα και τον Ντεριντά.

Φέρεις το βλέμμα που κάθε πρωί αδημονώ και κάθε βράδι σαν τίποτα άλλο ποθώ

και τιθασεύεις κάθε μου ανδρισμό τσα! με ένα βλέμμα λιγάκι πονηρό.

Κινείσαι στις μύτες των ποδιών σου με γρήγορο ρυθμό

και κάθε μας περίπατος στα σινεμά και στις πλατείες με συνεπαίρνει σαν μπαλέτο θρυλικό.

Αρνείσαι κάποτε να μου δώσεις το χαζό που ζητάω φιλί δημόσιο

και νοιώθω την αγάπη σου πίοτερο να με σφίγγει στο όριο της ηδονής

σαν από τα πιο κρυφά μου όνειρα τα παιδικά ερωτικό ένα φίδι πανέμορφο.

Το πιο φθηνό αυτοκίνητο, το πιο ταπεινό σπίτι, τα ρούχα μου τα πιο παλιά

μαζί σου λιμουζίνες μοιάζουνε, παλάτια, και βασιλικές στολές,

και καμαρώνω την υπέροχη μου τύχη που με οδηγείς, με κατοικείς και με φοράς.

Μες το νερό δεν πνίγομαι,

χωρίς αναπνοή τη σκέψη σου αναπνέω.

Μες τη φωτιά δεν καίγομαι,

και μες την ασήμαντη φεγγαρική ετεροφωτία μου

απ’ τη λάμψη του έρωτά σου αστέρι γίνομαι.

[Κάτι από το τίποτά σου

Κάνει το τίποτά μου κάτι.

Και η φθηνή πυξίδα μας

παίρνει το πουθενά μας κάπου.]

ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

2012-01-15T23:28:00.003+02:00

Το δάκρυ του έρωτα κυλάει για χρόνια στο αίμα κρυμμένο και κόκκινο,

Στα μάτια προπομπούς και περιπόλους στέλνει που κυλάνε κατασκοπεύοντας το φως,

Και όλοι πιστεύουν πως έρχεται έρωτας ένας κι άλλος ένας, σε μέρες σε μήνες σε έτη,

Και πως τη ζωή μας ζούμε μέσα σε αλεπάλληλους απόλαυσης βρόχους στο λαιμό.

Το δάκρυ του έρωτα χορεύει για αιώνες μαζί με τις ψυχές σου

-Όσο εσύ ολοκληρώνεσαι- μα δεν θα κυλήσει ποτέ απ’ τα μάτια σου,

Πριν έρθει εκείνη η ζωή η τελευταία που η ψυχή σου θα ξέρει τα πάντα

Και θα βρεις τη ψυχή που θα σου το ελκύσει λίγο να ξεμυτήσει απ’ τις αμυχές σου.

Το δάκρυ του έρωτα κρατάει τόξα και βέλη και σου τρυπάει τα μάτια ένδοθεν

-Με μίσος- που εσύ δεν καταλαβαίνεις το λάθος που κάνεις

να ερωτεύεσαι αυτό που βλέπεις κι όχι αυτό που θα μείνει αιώνια

Για να στέκεται δίπλα σου - μέσα σου - μαζί σου να το σιγοβράζει.

Κι όταν επιτέλους τελειώσουν οι μικρές παλίνδρομες περιπέτειες

Οι ψεύτικοι πόνοι και οι μικροεγωισμοί όταν γίνουν ανέκδοτα,

Το δάκρυ του έρωτα νικάει για χρόνια τους άλλους χυμούς μέσα σου

τα δάκρυα της αληθινής λύπης που θέλουν να τρέχουν αδιάκοπα.

Το δάκρυ του έρωτα όταν είσαι αληθινά με αυτόν που αγαπάς

Νικάει στους πολέμους της φύσης σου τους χυμούς της απέραντης χαζής ευτυχίας

Και - μην φοβηθείς ετούτο ποτέ – χαζά ποτέ ξανά δεν θα γελάσεις σαν χάνος

Κι ούτε ανώριμα δεν θα φανεί πως πράττεις όταν αληθινά ο καρπός σου πια ώριμος είναι.

Το δάκρυ του έρωτα μετά από αιώνες στο αίμα και στο λογισμό της αδράνειάς σου

Περνάει στους χυμούς του οργασμού σας,

Και είχατε πάντα το ίδιο δάκρυ

κι ας μην το ξέρατε

προτού κι οι δύο

Την ίδια ώρα

κλάψατε γοερά

σε μια ανύποπτη

προδιαγεγραμμένη

αγκαλιά

είκοσι χρόνια

μετά.

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΞΕΝΟΦΕΡΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

2012-01-06T16:14:00.000+02:00

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΞΕΝΟΦΕΡΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

franchising-σύμβαση δικαιοχρήσης

take-away ταχυφαγείο

αλκοόλ-οινόπνευμα

αμορτισέρ-ανάρτηση

αμπαζούρ-φωτιστικό

ανσανσέρ-ανελκυστήρας

ανφάς-προσωποπροβολή ή εμπροσθοτομή

βέτο-αρνησικυρία

βόλεϊ-πετοσφαιριση

βραχιόλι-περικάρπιο

γιοτ-θαλαμηγός

γκάζι-επιταχυντής

γκάλοπ-σφυγμομέτρηση ή δημοσκοπηση

γούστο (ο φέρων)-επιλεκτικός

γούστο-αρεσκεία

Δόκτωρ-Διδάκτωρ

ιμιτασιόν-απομίμηση

ίντερνετ-διαδίκτυο

κάλτσα και καλσόν-περιπόδιο.

κάμεραμαν και οπερατέρ-εικονολήπτης

καμουφλάζ-παραλλαγή

καπιταλισμός και καπιταλιστής -κεφαλαιοκρατία και κεφαλαιοκράτης

καρμπιρατέρ-αναμεικτήρας

κιτς-κακογουστιά

κόλπο-απάτη

κομάντος-καταδρομείς

κομπίνα-απάτη

κομπλέ-πλήρης

κομπλιμέντο-φιλοφρόνηση

κομφόρ-ανέσεις

κοντρόλ-έλεγχος

μανούβρα-ελιγμός

μάσκα-προσωπείο

μιλιταρισμός και μιλιταριστής-στρατοκρατία και στρατοκράτης

μινιατούρα-μικρογραφία

μοντάζ-ψυμιθίαση

μοντάρισμα-συναρμολόγηση

μοτέρ-κινητήρας

μπανάλ-κοινός

μπάσκετ-καλαθοσφαίριση

μπάτλερ-αρχιυπηρέτης

μπιλιάρδο-σφαιριστήριο

μποξ και μποξέρ-πυγμαχία και πυγμάχος

νορμάλ-φυσιολογικός

ντεκόρ-διακόσμηση

ντελίριο-παραλήρημα

ντεμοντέ-παλιομοδίτικος

ντοκουμέντο-τεκμήριο

ντοκτορά-διδακτορικό

οβάλ-ωοειδής

πάρκο-αλσύλλιο

πάσα και πασάρω -μεταβίβαση και μεταβιβάζω

πλαζ-παραλία

πορτ μπαγκάζ-χώρος αποσκευών

πουρμπουάρ-φιλοδώρημα

πρες κόνφερανς-συνέντευξη τύπου

πρεστίζ-κύρος

προφίλ-κατατομή

ρεβάνς-αντεκδίκηση

ρεφρέν-επωδός

ρουφιάνος-καταδότης

σαμποτάζ και σαμποτέρ-δολιοφθορά και δολιοφθορέας

σάντουιτς-αμφίψωμο

σασί-αμάξωμα

σελφ σέρβις-αυτοεξυπηρέτηση

σεφ-αρχιμάγειρας

σικ-κομψός

σινεμά-κινηματογράφος

σοκάρω-σκανδαλίζω

σουβενίρ-ενθύμιο

σούπερ μάρκετ-υπεραγορά

σουτιέν-στηθόδεσμος

σπίκερ-ομιλητής ή εκφωνητής

στοκ-απόθεμα

στρες-άγχος

στυλ-κομψότητα

τακτ-διακριτικότητα

ταμπλό-πίνακας οργάνων

τανκ-άρμα μάχης

τατουάζ-δερματοστιξία

τένις-αντισφαίριση

τούνελ-σήραγγα

τρακτέρ-γεωργικός ελκυστήρας

τραμ-τροχιοδρόμος

τράπουλα- δεσμίδα (παιγνιόχαρτων)

τρικ-τέχνασμα

τσεκάρω-ελέγχω

φέριμποτ-οχηματαγωγό πλοιάριο

φινέτσα-λεπτότητα

φλας μπακ-αναδρομή στο παρελθόν

φλάς-δείκτης κατεύθυνσης

ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΕΚΔΟΣΗ.

2011-12-30T09:27:00.002+02:00

ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΜΟΥ ΕΧΩ ΑΦΑΙΡΕΣΕΙ
- ΟΛΑ ΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ 'The Omniconstant',
- ΟΛΑ ΤΑ ΠΕΖΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ 'ΝΕΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ',
- ΟΛΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΛΕΞΑ ΠΕΖΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ 'Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΜΟΥ ΣΕ ΕΚΑΤΟ ΛΕΞΕΙΣ'
- ΟΛΑ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ 'IVAN PAGONOV DIVORCING TATIANA NATUROVA'
- ΤΟ ΜΑΚΡΟΣΚΕΛΕΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΣΕΛΙΔΟ ΠΟΙΗΜΑ 'Η ΓΡΑΜΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΥΣΤΕΡΙΑΣ'
- ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΜΟΥ 'CGVR CONTINUUM'
- ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΜΟΥ 'ΒΕΛΟΝΕΣ'
- ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΜΟΥ 'ΜΗ ΜΟΥ ΠΛΕΝΕΙΣ ΤΟ ΦΛΥΝΤΖΑΝΙ'
- ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑΤΩΝ 'ΕΜΜΟΝΕΣ' ΑΦΑΙΡΕΣΑ 5 ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ.
ΞΕΓΥΜΝΩΣΑ ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΝΟΙΩΘΩ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΣΧΗΜΑ! ΤΩΡΑ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΝΑ ΤΟΛΜΗΣΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΟΥΣ ΕΚΔΟΤΙΚΟΥΣ ΟΙΚΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΕΤΟΙΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΟΣΗ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΘΑ ΔΕΚΤΟΥΝ ΝΑ ΕΚΔΟΣΟΥΝ. "ΔΑΚΤΥΛΑ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΑ" ΟΠΩΣ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΕΓΓΛΕΖΟΙ.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΑΝΕ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΜΟΥ Η ΠΗΓΑΙΝΑΝΕ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΙΟ ΠΑΛΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΑΝΕ ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΣΤΟΝ ΚΥΚΕΩΝΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΩΝ ΜΟΥ, ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΑΝ ΔΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΣΩΣΤΗ ΣΕΙΡΑ ΣΕ ΧΑΡΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΑΚΡΟΣΚΕΛΗ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΩΝ, ΘΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, (ΕΞΑΙΡΟΥΜΕΝΗΣ ΤΗΣ ΓΕΥΣΗΣ, ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΓΛΥΦΕΤΕ ΒΙΒΛΙΑ!)
ΑΝΤΙΟ, ΛΟΙΠΟΝ, ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΘΑ ΜΕ ΒΡΙΣΚΕΤΕ ΠΛΕΟΝ ... ΧΑΡΤΩΜΕΝΟ!

My parody of “Santa Claus is coming to town”

2011-12-21T00:12:00.000+02:00

You better calm down,

You better slow down,

Better look wise

I’m telling you why

Santa Claus is coming to town

You better watch out.

The others might err,

better keep safe

than body underground

Santa Claus is coming to town

He knows when you are speeding,

he knows if you maneuver,

he sees you if you cheat it,

So go slow for goodness sake!

Oh! You better not drink,

Or let others drive,

Better look wise

and take the bus,

Santa Claus is coming to town

He sees you if you daydream,

he hears the cell phone ring,

he hates it if you overtake,

so he might not come alone!

Santa Claus is coming to town

He sees you when you're speeding
He knows when you're fast
He knows if you've have license
So Death might come instead!
Sadness‘s now coming to town

Death is making a list

And he never checks twice

Don’t send him a letter

Wanting a gift

Sadness‘s coming to town

If you ignore our dear Santa!

My Fig Tree Don’t Let Me Go.

2011-12-19T22:37:00.002+02:00

“Where is your soul, now, my fig tree?

Where your eyes?

Are your roots still there, rotten, proud and grey,

The hair of fate upside down in dismay?

Where could this soul be flying?

Could she be in your seeds?

Inside your offspring?”

The little fig tree plants growing

Among the wild bushes behind houses,

A treat for a look,

A tree and a hook you can never escape. And it won’t let go.

“Which yards are you now shading with your palm-like leaves?

Which children are you feeding with your sumptuous fruit?

Your holy empire,

The priests, your followers.

If I dig now where you have retired

And find the thirty pills I never took down,

What says you if I do so,

All the full quantity take with a single swallow and a pint of fine ouzo?”

-Once I heard an ancient Greek call out “OU ZO!” -

I watched as he fell wisely from a tall fig tree,

And I saw him die right there with splashed ripe figs under his body,

And green figs smirking with red slashes still falling on his smashed chest.

“Tell me Eternal Lady,

If I swallow them pills, still dive from up there and dance with your falling flesh,

Will it be over, will I be free?”

Synexeia tou Prescription peri facebook kai internet se Trascription Ellinikis Glossas. (Meros BHTA)

2011-12-14T08:56:00.001+02:00

Και βεβαίως φίλοι μου, ως συνέχεια του προηγούμενου μου άρθρου, τονίζω ότι ποτέ δεν δεν έβγαλα τον εαυτό μου έξω! Πάνω από όλα κάνω αυτοκριτική για τις φορές που κάνω κι εγώ αστεϊσμούς και εκφράζω εδώ πράγματα με τους φίλους και την οικογένειά μου που θα ήταν πιο ανθρώπινα αν λεχθούν από το στόμα μου και συνοδευμένα από τη μυρωδιά μου εκείνης της στιγμής είτε κρεμμύδι είχα φάει είτε μυρίζω άρωμα! Όπως το 'καλημέρα αγάπη μου' με ένα γλυκό χασμουρητό! Εδώ στο διαδίκτυο οι βλέψεις μου είναι στην κυριολεξία ψυχ - αγωγικές και εκπαιδευτικές και όχι διασκεδαστικές και δεν έχω ελεύθερο χρόνο να τον σπαταλώ άπρακτος, καθισμένος άσκοπα σε άσκοπες συζητήσεις.
Για να καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ, μόλις τώρα ήρθα σπίτι από την προπόνηση, άνοιξα για να γράψω αυτό το άρθρο ως απάντηση σε μια φίλη σε σχετική συζήτηση που είχαμε και αφού νοιώσω ικανοποιημένος με την απάντησή μου, θα κλείσω το fb, θα πάω να διορθώσω ακόμη μερικές σελίδες από το βιβλίο μου και θα κοιμηθώ. Το δικό μου πρόβλημα είναι ότι ως συγγραφέας χρειάζομαι την πλατφόρμα του ίντερνετ για να διαφημίζω τη γραφή μου. Ταυτόχρονα, όμως, επειδή έχω τη 'φύση' του εκπαιδευτή, έχω την εσωτερική ανάγκη να λέω το λόγο που λίγοι ακούνε έξω από τα δόντια. Δεν είναι ανάγκη να είναι Λόγος Θεού. Δεν αισθάνομαι ανώτερος από εσένα ή από τον οποιοδήποτε. Ούτε είμαι. Απλά ψάχνω συνεχώς την πραγματική αλήθεια και την αλήθεια πίσω από το δεύτερο επίπεδο επιμάσκευσης όπως ανέφερα στο πρώτο μισό του άρθρου, δηλαδή το δεύτερο άβαταρ, το ψηφιακό χέρι του μυαλού, που έχει αρχίσει να διαστρεβλώνει τον άνθρωπο.
Να το σκεφτούμε διαφορετικά. Αν δεν είμαι εδώ και γίνω 'ούτοπος' και αποκλεισμένος από τα κοινά, πώς θα πω αυτά που πιστεύω για το διαδίκτυο, στην προσπάθειά μου να πετύχω τον ελάχιστο διαφωτισμό; Να τα γράψω σε εφημερίδα; Αφού οι νέοι αλλά και πολλοί μεγάλοι πια δεν διαβάζουν τίποτα σχεδόν σε χαρτί, όλα τα βλέπουν σε οθόνη! Γι αυτό θα είμαι πάντα εδώ για να θυμίζω την αντίθετη πλευρά, την απέναντη όχθη της λίμνης, την πραγματική αλήθεια, την ανάγκη για ύπαρξη ισορροπίας και αυτοελέγχου.   Ναι, πιστεύω ότι έχω το δικαίωμα να είμαι εδώ για να κρίνω με αγάπη τους φίλους μου και τον εαυτό μου αυστηρότητα και να ισορροπώ, ισορροπόντας μαζί μου όσους περισσότερους μπορώ. Έτσι κι αλλιώς αυτούς (τους πολλούς) που δεν θα μπορέσω να ισορροπήσω, δεν έπρεπε από την αρχή να προσπαθήσω, γιατί και θα έχω αντίθετα αποτελέσματα, και θα πεισμώσω ανθρώπους απέναντι στο πρόσωπό μου.
Κι όμως, έτσι την είδα. Από μωρό ήμουνα έτσι. Αν την δούνε κι άλλοι έτσι ίσως αυτοί που ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ να δούνε κάτι. Από εκεί και πέρα όμως δεν θέλω να ζω τη ζωή μου από εδώ (από τα σχόλια και από το διαδίκτυο γενικά) και ούτε θέλω να μου λένε οι φίλοι μου 'καλημέρα' από εδώ ούτε 'καληνύκτα ' ούτε και τον πόνο τους ούτε τη χαρά τους. Στο διαδίκτυο θέλω μόνο να ενημερώνομαι από έγκυρες πηγές για τα δρώμενα στον κόσμο, να διαβάζω παλιά σημαντικά άρθρα ή για νέες ανακαλύψεις ή εφευρέσεις, να έχω επαγγελματικές συνδιαλλαγές, να ψωνίζω, να συζητώ με αυτούς που το επιζητούν περί φιλοσοφικών, φιλολογικών, γλωσσολογικών και κοινού ενδιαφέροντος κοινωνικών θεμάτων. Τόσα πράγματα θέλουν ώρες και μέρες. Πώς να αναλώνομαι και με τα μικροκοσμικά; Γι αυτό λέγονται έτσι αυτά, γιατί βιώνονται στο μικρόκοσμο του καθενός, η λέξη δεν είναι καθόλου υποτιμιτική. Τα καθημερινά ή συναισθηματικά θέλω να τα συζητώ στην καθημερινή ζωή με τους δικούς μου ανθρώπους στο μικρόκοσμό μου. Επαναλαμβάνω, διαφωνώ με όλες τις προσωπικές συνδιαλλαγές μέσω διαδικτύου (έκφραση οποιουδήποτε συναισθήματος σε κοινή θέα, ούτε καν σε προσωπικά μηνύματα, γνωριμίες, χαιρετισμοί, διάλογοι τύπου chat, κλπ). Κι αν γίνονται, ας γίνονται με ποσοστό, ας πούμε, ένα προς δέκα! Δηλαδή, πες πρώτα εννιά βράδια 'καληνύκτα' σε ένα φίλο με τηλέφωνο ή πρόσωπο με πρόσωπο΄(προσοχή στις αποστάσεις) και μετά καμιά φορά στο διαδίκτυο αν τύχει. Το αντίθετο θα σας κάνει, λυπάμαι γι' αυτό, διαδικτυακούς φίλους!
Αυτό είναι για μένα ισορροπία χρήσης του διαδικτύου και αυτοέλεγχος όπως πιο πάνω τον ανέφερα. Γι αυτό τηλεφωνώ συχνά στους φίλους μου και στα αδέλφια μου. Αλλιώς θα ήμουν ένας άλλος HOMO DIGITALIS και ούτε καν ERECTUS!!!
Πιστεύω όμως ότι κάποιος για να έχει τέτοιου είδους έλεγχο στο ίντερνετ πρέπει να τον έχει και στη ζωή του.
Παρεπιπτόντως, η δουλειά μου αυτή είναι, γι αυτό και είμαι τόσο επίμονος στην άποψή μου. Δεν είναι λόγω ψώνιου όπως ίσως πιστεύει κάποιος που διαβάζει αυτό το άρθρο. Δουλειά μου είναι να διδάσκω σε μωρά πειθαρχία, ισορροπία και αυτογνωσία, έξω από την αγγλική γλώσσα, που εκείνο είναι το εύκολο μέρος. Αυτά που ακούς εδώ τα ακούνε και τα μωρά μέσα από το μάθημα με απλουστευμένο τρόπο. Και πίστεψέ με, στα μωρά αρέσει να ακούνε ότι μπορεί να υπάρχει προστασία, αγάπη και ισορροπία στον κόσμο και ότι αυτά μπορούν να φτιάξουν τον κόσμο έτσι. Τους δίνει ελπίδα.
Και σκέφτομαι. Σε εμάς γιατί δεν αρέσει να ακούμε αυτό το εναλλακτικό μήνυμα; Εϊναι η μεγαλομανία να έχουμε εκατοντάδες 'φίλους'; Να διαβάσουν τις βλακείες που γράφουμε πολλοί ταυτόχρονα; Να γελάσουν δεκάδες με το αστείο μας και δεν μας αρκεί πια ο ένας φίλος μας να το 'πιάσει' και ο άλλος όχι; Τι χάσαμε στην πορεία, αλήθεια;   Και γιατί στα αυτιά σας ακούγομαι ουτοπιστής ή ψεύτικος και ξεκινάτε με αμφιβολία να με διαβάζετε και με καχυποψία; Τι άλλο είδατε από μένα τόσα χρόνια; Που έπεσα σε αντίφαση με αυτά που λέω; Ποια φλέβα με αναβράζουσα λάβα κτύπησα στο υποσυνείδητό σας; Αναρωτιέμαι...

Prescription Peri Facebook Kai Internet Se Greekglish Me Kypriako Trascription.

2011-12-13T10:37:00.000+02:00

Makari thee mou na kleisei to facebook tziai na gyrizei o kosmos me photographies mes tous dromous na zitoun 'like'! Etsi skeftike o adelfoulis mou o Chrysostomos se sxolio-ataka-philosophiki skepsi sto wall tou facebook tziai arese mou polla! Diladi, egw enna gyrizw me kolles me poiimata? tzi esy Chrysostome mou tziai o Kolias me kolloudes me eksypnes kouventes? Tziai i Aleksandra me proskliseis na pastinoume? Tziai i Anthi me usb me links se ellinika laika erotika tragoudia ponou? (ta onomata pou xrisimopoiountai einai oikeiwn prosopwn gia na apofexthoun pithanes miniseis!)
Ouaou! Teleio oneiro, pao na koimitho na to oneirefto prin svisei opos ola ta alla pou symvainoun sto fb.
Xereis ti skeftomouna xtes kai simera 'blogofiloi mou'? Oti to internet DEN afinei ti zoi na kyla kai tis kouventes na ksexniountai. Aftoi pou zoune ti zoi tous mesa apo to fb kai tis alles mixanes koinvnikis diktiosis, opos kai to twitter, kyriws ekei mesa para eksw, exoun to eksis provlima: 'Scripta manent, verba volent' (ta grapta menoun, ta logia petane). Kai etsi oti syzitane se comments edw, or se chats, oxi mono sto fb alla pantou sto internet, ta logia tous, oti poune, oti grapsoun, oti tous ksefygei, oti skopima poun, panta menei se arxeia. Xathike pia to efimero, prosorino tis zois. Xathike i aksia tis amnisias kai tou 'sygnomi, den akousa, mou les ksana, please?'.
Meta skeftika ligo pio vathia, ligo pio makria. Apo ola afta pou diavazoume sto internet, apo photos, apo logia, apo arthra, apo idees, exete pote fantastei posoi apo aftous pou ta anartoun simera mporei na einai nekroi, sta nosokomia, trelloi se psychiatria, freskoerotevmenoi i pantremenoi kai trexoun kai den prolavainoun na krypsoun afta pou kapore eipan se gkomenes kai theloun na min ta dei i nyn tous i i gynaika kai ta paidia tous? Anthropoi kathimerinoi, pou den katalavan pote to TELOS THS EXEMYTHEIAS, TO TELOS THS GLYKEIAS PROSWRINHS ATAKAS.
Chrysostome, proxtes eipes, thymamai kati gia ta logia pou leei kapoios, oti 'oti sporo fytepseis tha fas'. fantasou poso pio tragika altihino ginetai afto me tin katara tou internet!
Gia paradeigma, epses eixa kati terastia chats me mathitries, typou light, pote na vrethoume, kai ta loipa! Me vasi to pio pano skeptiko mou, molis eipame 'kalinikta' esvisa olokliro to post! Opos tha synaivene me mia kathimerini syzitisi pou meta tha xehnages ti eipate kai tha emene i glykia anamnisi gia na eisaxthei omala sti mnimi! Ksereis ti? Enthousiastika!
Enthousiastika pou xeiristika tin parea mou me sevasmo kai den afisa ti sygxroni cyber katara 'INTERNETIA SCRIPTUM MANENTOPHOBIA' (diadiktiaki grafologiki emmenophovia) na mou epivalei tin apopsi tis. EPEVALA EGO TO THARROS TOU AFTOELEGXOU MOU PANW THS! Den exeis idea poso anakoufistiko itan! Meta esvisa kai arketa xioumoristika filmakia-parodies pou eixa kanei post apo to youtube gia na MOU deiksw oti otan les ena asteio to eipes. Teleiose. Opoios gelase gelase. Opoios akouse akouse.
I emmoni tis monimotitas pou epivallei to internet genika, pistevw oti einai kai to vathytero aitio tou ethismou kai twn emmonikwn tasewn. H eksartisi sou kai mou kai olwn twn antrhrwpwn sto internet eite afto einai facebook eite blogging eite chatrooms i xero go ti allo, mono etsi mporei na antimetwpistei. ME THN ANTIMETWPHSH THS APEILHTIKHS MONIMOTHTAS THS EIKONAS KAI TOU GRAPTOU LOGOU. Eite se proswpiko epipedo o kathenas mas me prosopikes maxes kai alepallila DELETE eite me eidikes mixanes twn idiwn twn sites pou tha sou zitane na epilekseis an theleis na meinei afto pou egrapses i an tha to svisoun apo to server tous.
Telos sxoliou, perimeno tin apopsi psyxologwn, ekpaideftikwn, sxediastwn programmatwn ypologistou kai diadiktiakwn programmatwn gia na mou poun an symfwnoun me tin apopsi mou.
KAI PERIMENW TH STHENARH ANTIDRASH OLWN TWN YPOLOIPWN MH EIDIKWN, APLWN ANTHRWPWN SAN TOU YPOFAINOMENOU POU DEN EXOUME OIKONOMIKA SYMFERONTA APO THN YPARKSH TOU DIADIKTYOU! THEWRW OTI EINAI KAIROS NA POLEMHSOUME THN ANAGKH GIA INTERNET MESA MAS KAI NA THN KANOUME EKSWTERIKH, EPAGGELMATIKH ANAGKH. NAI STO RESEARCH, OXI STO REPRESS! GIATI OLA EDW MESA THA GINOUN TOU... INCEPTION! (deite tin tainia gia na deite ti ennow!)
Antio gia simera. Elpizo na svisete apo ti mnimi sas to sxolio afto afou to diavasete, giati apo edo sto blog, dystyxos den svinetai an den to sviso ego o idios me polyplokes diadikasies. Alla kratiste ti myrodia tou, mia mera tha me thymithite, oso ki an me misisete gia afta pou thetw kai ekthetw.

(Pali me tsimpise o Melanas Philosophos prwi-prwi)

my first script advertised in scripts magazine in the USA

2011-12-03T08:41:00.001+02:00

απόφθεγμα 23 - quote 23

2011-11-06T09:50:00.002+02:00

"a coffin may secure the dead body's safe passing to eternity, but not the soul's. That would take a lifetime of coffin sewing."

ΜΗΧΑΝΗ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ: ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΑ ΚΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ.

2011-09-05T11:11:00.004+03:00

Έχω ακούσει πολλές και διάφορες αντιδράσεις από δημόσιους υπαλλήλους σε διάφορες θέσεις, σχετικά με τις αποκοπές μισθών τους. Λένε ότι είναι άδικο, ότι είναι κεκτημένα δικαιώματα. Αν τους πεις να εξηγήσουν τον όρο 'κεκτημένα δικαιώματα', θα κομπιάζουν λίγο, γιατί στην ουσία αυτό που κάνουν επί σειρά ετών είναι παρακινούμενη απεργία από την κάθε φορά Συντεχνία τους. Δάσκαλοι, Καθηγητές μακριά από τα θρανία; Και οι μαθητές στους δρόμους; Ποιος θα τους προσέχει που οι γονείς δουλεύουν; Αδιανόητο! Γραφεία της Κυβέρνησης κλειστά; Ταμεία και διεργασίες που ευνοούν ή εξυπηρετούν τον πολίτη; Όχι! ΜΕ ΚΑΘΥΣΤΕΡΕΙ Η ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΜΗΝΕΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΩ ΟΥΤΕ ΜΕΡΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΠΕΡΓΙΑ! Είμαι ιδιώτης, αλλά θα είμαι μαζί τους! "Κεκτημένα δικαιώματα" ή "κατάχρηση εξουσίας"; Δεν θα απαντήσω εγώ.

Αυτό όμως που θα απασχολήσει το άρθρο δεν είναι τα δικαιώματα για τα οποία... πάλεψαν τα διάφορα σώματα του Δημοσίου με τις ιστορικά καταγεγγραμμένες μεθόδους, αλλά με το γενικό κλίμα της υπερμισθοδοσίας, ακόμη και κατά τους πρώτους μήνες διορισμού, με τις πρώτες κλίμακες κάποιου Δημόσιου Υπαλλήλου! Τώρα, σίγουρα μερικοί αναγνώστες που τυγχάνει να είναι Δημόσιοι Υπάλληλοι ίσως μέσα τους αντιδράσουν και πούνε "ας μην μας τα έδιναν ευθής εξαρχής!".

Επωφελούμαι, λοιπόν, το τελευταίο πιθανό σχόλιο, για να συμπεράνω με σωκρατική λογική ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι παραδέχονται ότι ήταν λάθος οι μισθοί και οι εξασφαλίσεις όλα αυτά τα χρόνια! Και αν πουν ότι δεν είναι εις βάρος των υπολοίπων, τότε γιατί το έλλειμα στο δημόσιο; Λόγω του high way; Ή λόγω του ποτίσματος των πάρκων; Ή λόγω της αγοράς των βιβλίων και της συντήρησης των δημοσίων κτιρίων; Μετρήστε πόσα λεφτά επιπλέον από τα χρειαζόμενα πάνε μηνιαία στους μισθούς όλης της δημόσιας μηχανής και πόσα σε όλο το άψυχο υλικό της Δημοκρατίας!

Μια πολύ... σφαιρική αντιμετώπιση του θέματος, θα συμπαίρενε ότι το κράτος λειτουργεί εγωιστικά και εγωκεντρικά και θεωρεί όλους τους υπαλλήλους του... παιδιά του και ότι θα πρέπει να τα εξασφαλίζει. Και επίσης το κράτος ίσως πει στις ιδιωτκές εταιρίες, αν θέλουν ή αν μπορούν ας κάνουν το ιδιο! Κρίμα! Κρίμα, γιατί τα χρήματα που διαχειρίζεται το κράτος δεν είναι δικά του!!! Και δεν είναι για τους λίγους αλλά για όλους! Πρέπει να γίνει αλλαγή άμεσα!

Υπάρχουν επιχειρήματα που ... καίνε το κράτος. Η σφαιρική αντιμετώπιση του προβλήματος δεν λύει τίποτα, καθώς η έννοια "κράτος" δεν υφίσταται ούτε ως φυσικό, ούτε ως νομκό πρόσωπο, ούτως ώστε να προσαχθούν οποιεσδήποτε κατηγορίες. Και έπειτα, οι κυβερνήσεις αλλάζουν συνεχώς, δεν υπάρχει σταθερά για να κατηγορίσεις συγκεκριμένα ένα άτομο ή ένα κόμμα, αφού ο καθένας ρίχνει το φταίξιμο στον άλλο, κι όταν τεθεί θέμα συνολικής ευθύνης, ξαφνικά όλοι υπερασπίζονται όλους μεταξύ τους! Πολιτική Διπλωματία, σου λέει! Ευφυές το κράτος, δεν λέω, με ευφυή άτομα να το στηρίζουν, αλλά όποτε τίθεται το θέμα της Ηθικής, ή της Δικαιοσύνης στις αποδοχές όλων των πολιτών, τότε τα ερωτήματα γίνονται φιλοσοφικά. "Να πάμε μπροστά, να ξεχάσουμε τα λάθη", έχω ακούσει. Χρόνια τώρα φαίνεται ότι το όχημα μας είναι μια ζυγαριά χρυσού με τροχούς που έχει κλίση προς τη μια πλευρά, όπου μέσα είναι το κράτος και οι μεγαλοκαρχαρίες, κι από την άλλη ο λαουτζίκος.

Αδράττομαι της ευκαιρίας να εξηγήσω κάτι στους φίλους δημόσιους υπαλλήλους. Αναλογιστείτε την παρακάτω συσχέτιση:

ΑΝ Ο ΜΙΣΘΟΣ ΤΟΥ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ ΣΕ ΕΝΑ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ (ΚΡΑΤΟΣ) ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΨΗΛΟΣ, ΘΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ ΑΣΥΖΗΤΗΤΙ ΤΟΥΣ ΠΑΝΥΨΗΛΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΤΩΝ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ, ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ, ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ.

Αν κάποιος μου πει, "Μα οι νόμοι, το σύνταγμα και οι προϋπολογισμοί ψηφίζονται στη Βουλή, που δεν έχει σχέση με το κυβερνών κόμμα" θα πω, "΄Ασε μας καλέ, αφού μεταξύ τους τα μαγείρευαν ανέκαθεν!" Εξάλλου, και οι μισθοί των βουλευτών είναι ψηλοί και τοιουτοτρόπως χρησιμοποιούν το ίδιο ... άγραφο επιχείρημα, ότι όλοι οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν σαν βάση τουλάχιστον τα 1500 ευρώ! Για αρχή! Και ανεβαίνουν συνεχώς και ανελέητα! Με προσαυξήσεις! Πώς λοιπόν ένας Βουλευτής ή ένα Υπουργός θα δεχόταν να περιμένει προσαυξήσεις αφού υπηρετεί με θητεία; Άρα έπρεπε να γίνει κάτι για να παίρνουν άμεσα ψηλούς μισθούς! Να ψηφίσουν, ας πούμε, ανάλογους νόμους ή ψηφίσματα. Να... βγάλουν και αυτοί οι καημένοι κάτι τα πέντε-δέκα χρονάκια που θα μείνουν στην εξουσία!

Ερώτηση: Είναι κανείς ενταγμένος μέσα στους κόλπους των κομμάτων που αντιδρά σε αυτό; Μα, ακόμη και τα μικρά κόμματα που ποτέ δεν θα πάρουν εξουσία δεν αντιδρούν και συναινούν με τη σιωπή τους. Μα γιατί; Είναι φανερό! Κι αυτοί θα βάλουν ένα-δυο βουλευτές στη Βουλή! Τον αρχηγό τους και κάνα δυο άλλους! Εεε, ηλίου φαεινότερον!

Τι είπατε; Αντιδρούν τώρα; Όλα τα κόμματα; Να γίνει αλλαγή; Πότε; ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΟΡΤΗΣ; Τώρα με τη διαφάνεια και την κατακραυγή και την πείνα που κάνει το λαό αδίστακτο; Μην νομίζεις, πάλι κάτι θα βγάλουν κι ας χάσουν τα κεκτημένα. Θα πουν στο λαό πόσο άδικο είναι, ειδικά η αντιπολίτευση, για να πάρουν ψήφουν εμπιστοσύνης για να φυλάξουν για τις επόμενες εκλογές.

Μα αν υποχωρήσουν τώρα, και πέσουν οι μισθοί, πώς θα τους ανεβάσουν μετά; Ααα, μην ανησυχείς, εσύ κι εγώ θα ξεχάσουμε πάλι, έρχονται νέα χρήματα, θα φάμε, θα πιούμε, θα ευφρανθούμε και όλα ως διά μαγείας θα επανέλθουν σε δέκα χρόνια, και η δική μας δεκαετία θα αμαυρωθεί και θα γραφτεί σε σκοτεινές σελίδες, και τα βιβλία ιστορίας (ελεγμένα από το κράτος) θα κάνουν απλή αναφορά σε μία παράγραφο χωρίς ιδιαίτερες αναλύσεις, και ειδικά χωρίς αναφορά σε άρθρα καλή ώρα σαν κι αυτό που διαβάζεις αυτή τη στιγμή.

Γι αυτό, φίλε Δημόσιε Υπάλληλε, αν έκανες την αναλογία, είσαι βασικά η...βάση, η δικαιολογία για να παίρνουν οι ανώτεροί σου τη μερίδα του λέοντος.

Καλά, όμως, αναρωτιέμαι, δεν νοιώθεις καμία ενοχή που όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός τόσα χρόνια για να αγοράσει ένα αυτοκίνητο ή να κάνει ένα σπίτι έπρεπε να δουλεύει δυο δουλειές και πάλι να πεινά για να πληρώνει τις δόσεις;

Οι δημόσιοι που είναι διορισμένοι για χρόνια στο δημόσιο, τώρα έχουν και σπίτι και αυτοκίνητο και δεν έχουν δάνεια, εκτός κι αν αγόρασαν και εξοχικό και μια porche! Αν πρόσεχαν έχουν και λεφτά "στην πάντα" και είναι και υγιείς επειδή δεν πέρασαν ποτέ το άγχος της φτώχειας και της πλήρους αβεβαιότητας, της ανεργίας και της ανάγκης να στερήσουν από την οικογένειά τους μέρος της φροντίδας που περιμένουν από αυτούς.

Και έτσι κι αλλιώς, άντε και δεχτούμε ότι κάνετε τεράστιας σημασίας εργασία, ενώ ο υπόλοιπος πληθυσμός δεν κάνει, τότε το εφάπαξ; Τι ακριβώς είναι αυτό το εφάπαξ; Τι εννοεί αυτό το ... επί άπαντος; Είναι μια εξασφάλιση ότι θα έχετε τα πάντα εσείς για πάντα; Είναι μήπως ένα δώρο από τις κυβερνήσεις όλων αυτών των χρόνων που σιωπούσατε και τις υπηρετούσατε; Ίσως. Είστε εξάλλου εσείς οι σημαντικοί, οι υπόλοιποι δεν δικαιούμαστε δώρο από την κοινωνία. Εμείς οι ιδιώτες δεν υπηρετήσαμε την κοινωνία. Μόνο τρώγαμε από αυτή. Η κοινωνία είστε εσείς, η δύναμη, η ισχύς, η μόνη αλήθεια!

Το ξέρω, βγάζει πικρία το άρθρο σε κάποια σημεία, αλλού λαϊκίζει, είναι αλήθεια, ίσως φταίει η καθαρή αδικία την οποία συζητάει, η οποία όμως δεν θα γίνει ποτέ αποδεκτή, λόγω της έννοιας "κεκτημένα δικαιώματα". Ποτέ δεν θα αποδεκτείτε ότι αδικήσατε τους υπολοίπους, επειδή αλήθεια, δεν φταίτε σε ατομικό επίπεδο. Αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Κι εγώ ονειρευόμουνα πάντα να γίνω δημόσιος υπάλληλος. Να "την κάνω". Τώρα όμως...

Βέβαια δεν συζητώ τις υψηλές συντάξεις, το κράτος σας έβαζε ψηλές εισφορές, δικαιούστε υψηλή σύνταξη. Και τους φόρους επίσης, παίρνατε πολλά, δίνατε την αναλογία. Δέχομαι και εγώ και πολλοί συμπολίτες μου, είμαι σίγουρος να παίρνω 2000 ευρώ και να δίνω και 200 άμα μου πουν, παρά να παίρνω 900 και να δίνω 50! Εδώ παρακαλώ, αναγνώστη, κάνε αφαίρεση και όχι αναλογία. Εκεί βρίσκεται η αδικία.

Επίσης δεν ξέρω πολλά για τις διπλές συντάξεις, κι έτσι θα πω λίγα. Ή, καλύτερα, δεν θα πω τίποτα, το πράγμα μιλάει από μόνο του. Σκεφτείτε μόνο αυτά που είπα πιο πάνω, και ποιοι παίρνουν τις διπλές συντάξεις.

Όπως και να έχει, και να σας κόψουν από τώρα και στο εξής, χρήματα ή δικαιώματα, πάλι κερδισμένοι είστε, εις βάρος των αδελφών, των φίλων και των ξαδέλφων σας. Και μην μου πείς, φίλε, "ας έμπαινες κι εσύ στο Δημόσιο", γιατί κάνεις τη θέση σου σε σχέση με όλα τα επιχειρήματα που τέθησαν, δυσμενέστερη. Γιατί αν το πεις, έχω να σου απαντήσω καταλλήλως.

Τώρα, ακούω τα αντιεπιχειρήματα γιατί αλήθεια είμαι 80% πεπεισμένος ότι έχω δίκαιο! Γιατί έχω φίλους και αδέλφια και δημόσιους και μη δημόσιους και βλέπω τις διαφορές που ανέφερα!

Γιατί, ειλικρινά, μακάρι να έχω άδικο και να μην έζησα τη ζωή μου φτωχικά επειδή το αποφάσισαν άλλοι, αδαής για την ύπαρξη μίας αδικίας που με κυνήγαγε χωρίς να το ξέρω! Και ευτυχώς που πρόλαβα να μην γίνω κι εγώ δημόσιος υπάλληλος και να κρατήσω την αξιοπρέπειά μου ψηλά! Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως πάω να βγάλω το όνομά μου από τον κατάλογο των καθηγητών που περιμένουν το τραινάκι...

Η Γιγαντιαία Πτώση Μιας Βλεφαρίδας (Νέο Βιβλίο από τη Μαρία Ιωάννου)

2011-08-16T21:19:00.001+03:00

http://www.books.gr/ViewShopProduct.aspx?Id=9007493

Η φίλη μου συγγραφέας Μαρία Ιωάννου έχει εκδόσει το βιβλίο της του οποίου το εξώφυλλο διαβάζετε πιο πάνω. Πρόκειται για μια συλλογή με πεζογραφήματα. Έχω υπάρξει μάρτυρας των ικανοτήτων της Μαρίας σε εργαστήρια συγγραφής και retreats που παρακολουθήσαμε μαζί, σε κάποια από τα οποία έχει και η εν λόγω συγγραφέας διδάξει, και μπορώ να σας διαβεβαιώσω για την αφοσίωσή της στη γραφή αλλά και για το πηγαίο της ταλέντο. Περιμένω με αγωνία να πάρω στα χέρια μου ένα αντίγραφο του βιβλίου και να γράψω τις απόψεις μου για τις διάφορες ιστορίες που διαδραματίζονται μέσα. Ήδη γνωρίζω μια από αυτές και είναι μια από τις καλύτερες σύντομες ιστορίες που έχω διαβάσει (ever).

Prayer: Oh Sacred English Thought

2011-06-21T08:52:00.000+03:00

Prayer: Oh Sacred English Thought (re-posted during exam periods)

Oh sacred thought of English

in this time of exam worry come forth to visit

Come to ignite exhilaration to my injured spirit

Come to de-misery all this false alignment of fear of falling

For I really believe in your existence

And I truly envision myself enveloped in Wisdom Glory

Oh sacred thought of English

Bring forth your persistence as much as I now need it

In this time of uncertainty you are all I have to beat it

A memory of years and years’ learning

The teachers’ voices and their Advice burning

The texts, the exercises, the multiple choice could all echo in my head

If only your Holiness gave a push and were reborn from my forehead

Born again, born anew.

O holy English Knowledge you come with any name

Dressed up in Saxon vowels and stitched in solid consonants

Garmented in a fleshy syntax of Noun-Verb-Object frequency

So that I remember what I have forgotten and besieged

In years and years’ carelessness, effortlessness and juvenile delinquency I now regret.

Oh how much my temptation builds up in all this inglorious stress

To just let go and be engulfed inside my gamer forever

To go outside and run free in the fields with friends who do not care

But you whisper to me so welcomingly

That all carefreeness could be summed up on a day after tomorrow

Because the day of tomorrow requests from me things different

Deeper thoughts, philosophy and judgment

Fluency, argumentation and accent.

These are the values and techniques I need from you

Oh sacred English Wisdom inside my hippocampus carried unseen

Rise! Unveil in this basket I offer thee

All the vocabulary I have ever spoken, read, heard or seen

For it belongs to my mouth, my ears and my hands

These are my tools, these are my weapons, and these are my golden guns

For tomorrow in these Devilishly Demanding Tests

Only you may load the silver bullets up for me, oh Sacred English Thought.

For I will shoot with all my might from first page to the last.

απόφθεγμα 22

2011-06-07T11:05:00.000+03:00

"Οι σπουδαιότεροι άνδρες ήξεραν να μαγειρεύουν άριστα και οι σπουδαιότερες γυναίκες μπορούσαν να δέρνουν καλά. Ούτε οι μεν ούτε οι δε το δείξανε ποτέ, παρά μόνο στο έτερό τους ήμισι."

Απόφθεγμα 21

2011-03-10T09:50:00.000+02:00

“The mysteries, son, ceremonial, ritual, spiritual, you name it! Everything we have known and believed about deity and divinity until nowadays, is a direct origin of old civilizations. Everybody, Greeks, Saxons, Assyrians and Sumerians, all imitate the ancient ways of the first tribes of central Africa.” (Father to his son in 'The Omniconstant')

απόφθεγμα 20

2011-03-09T11:47:00.000+02:00

"you can only be certain about someone's virtue at the first time they discuss a serious flaw in their character. And about their honesty at the first time they admit a lie." (from The Omniconstant)

No drunks in the pub on entry

2011-02-24T08:30:00.000+02:00

He was a celebrity. I am pretty sure he was one. Can’t you remember how they did not show him on the news, and how the newspapers dared not reveal his real identity?

Aha, and the gossip shows, at noon, how could they not even try to speculate or give hints about who he was? But I have to write his story. I just have to. Or should I write…her story? I am not really sure if it was a man or a woman. The facts will undoubtedly reveal the gender of the doer. At some point, they will, I am sure. But even if they don’t, it will still be a very interesting story. So here it goes…

On a sunny day, really hot for the time of the year, a man… ehm, someone was walking the path down Kakopetria to meet another person. The reason for their meeting has not yet been revealed by the police, and I don’t think it ever will. This is where I base my assumption that the woman – or man is a celebrity. Suddenly, the figure started running. At the beginning it was a calm run, perhaps that of a rush, or an urge to visit the toilet. But then it grew faster, those tall legs started moving very fast. This person was young, definitely young, all this energy to run away, not to mention the actual deed. Which was to… Well I am still not confident I have the whole picture of the murder, but it is easy to find out, asking here and there… So I will still remain out and about the actual narration until I get more information about the facts.

The rain on the stone path did not intimidate the runner the least. A steady pace fast run towards the small bridge and then to the left… or to the right? Or is the bridge to the right but the person headed left and up again to the Mills? Well, as it is irrelevant to the story as we don’t know where and who this person was meeting with, we can leave it there.

Frenzy. A master run in the rain and then… oh, erm, I did say it was a sunny and very hot day before, eh? Ah, well, forget that point. It was a normal day, not too much heat and no rain at all. So let’s stick to the main facts. I will call the station and get right back to you with more information…

…Hey, here I am again. I f I remember well I was beginning my novel and had to learn some more about this murder before I continued. So, where did I leave it, guys? Aah, I remember -it was at the point where Agatha was- Aah, yes, now I remember more! I was telling you that I wasn’t sure if it was a man or a woman? Well, now I have full details! It was a woman. But unfortunately she wasn’t a celebrity but a tourist. So, as I was saying, as she was sitting in Agros square, someone came to meet her. Another woman probably, someone who was travelling with the protagonist of this massacre. Or not?

reviews on my anthology

2011-02-17T23:04:00.001+02:00

(I'd like to thank all these people who gave their precious time to read an unknown writer like me)

http://www.goodreads.com/review/show/141175430

Gerry Huntman's review

Feb 16, 11

status: Read from February 15 to 17, 2011

It is unusual for me to pick up and read a literary work, especially by a debut author. I am too busy a person to normally wander away from what I like the most, which is speculative fiction and non-fiction. I certainly wish I read 'literary' fiction more, and poetry, for that matter.

I am therefore very pleased to say that I managed the time and took the 'leap' to read Christos Rodoulla Tsiailis' short anthology, Throwing Dice On A Chessboard. It most certainly was worthwhile.

Before I give my general impression of the work, and provide some detail on each of the short stories, I should dispense with an important area of improvement needed in the work. Christos is a Greek Cypriot and English is not his first language. While I am astounded with Christos' mastery of elements of the English language, including an immense vocabulary, his work is unfortunately well represented with spelling, grammar and proofing issues. The classic (turning up several times in the first half reading of the anthology, is 'lose' versus 'loose' - fundamentally different meaning and hard to miss the eyesore). Accuracy of tense is another common issue. I wont belabor the point - this book needs a good editorial treatment, and probably indicative of a work that is self published.

BUT... and it is really important to 'but'-in - this flaw is seriously overshadowed by a clearly talented and well-developed writer. This man is definitely going places.

Some works of fiction have a style that is more poetic than narrative based. This is just such a case. While there are cases of choices of words that perhaps are not quite right from a broad English idiomatic viewpoint, Christos has succeeded in expanding narrative to a level where unique phrases ARE apt, poetic, penetrating. I am a writer and I have learned things about expression in the English language from Christos. I thank him for that, in itself.

Each of Christos' stories in this anthology are penetrating - loaded with metaphor and evocative imagery. There isn't a single character who is two-dimensional - in many cases they are four-dimensional, if it is at all possible.

Perhaps to suffer being labeled a generaliser in this critique, the stories focus fair and square on characters, and this is somewhat supported by his (an artistic piece in itself) preface.

None of Tsiailis' stories depict a normal world. Not one. They are super-normal, but by doing this, he provides the reader with a super-understanding of human nature, and what it is to be normal, and why 'normalcy' is in fact a lie.

This, perhaps, is what I like most about the anthology.

As I stated above his Preface is a piece of quality writing in itself. Tsiailis chose to write it almost like a literary essay - he makes a bold statement - there is no originality left in literature, so his stories will be a presentation of carefully produced thefts - but nothing is obvious in Christos' work - his imagery is centred around

the 'sounds' of smoke - he is deliberately obfuscating in his Preface and is in fact going to provide the reader with stories (smoke) that have sound. Originality in my mind.

The following are brief appraisals of each of the short stories:

White Night Stones - This was a great start to the anthology as it immediately presented Tsiailis' writing skills at its near-optimum. This story is essentially about a young girl's thoughts and revelations while attending a wedding function, and provides an insight into her world, which encompasses her family and her extended community. It is honest and delves deeply into her psyche, and it is

superimposed (presented, so to speak) via her growing understanding of the behavior of bats in the night garden outside the wedding function. Her growth of understanding of how bats can 'see' in the dark run parallel with her growth into a woman. It was a strong and penetrating piece.

Nilusha Thilangi Kariyawasam - This short story was nothing short of superb. Utterly superb. I cannot grasp why Christos chose to write such an insightful piece set in Sri Lanka, with Sri Lankan protagonists, but it worked - mightily well. The simple and devastatingly sad story of a woman's relationship with her daughter, and how it got complicated with her father, siblings and the nature of the community and society that these people were/are in, are revealed by simple second person discussion is impressive, and made the more readable by a hint, tinge of the religious supernatural. This is not a happy story, and yet it succeeds in part to uplift one's spirit. This anthology is worth buying just for this story.

A Black Car Radio - is one story that, for me, doesn't quite succeed in hitting its target, although again, is well written. Again the metaphors are skillfully constructed - the middle aged businessman, with complex psychological issues, finding his life centred around the

long journey to work and back, complicated by his unhealthy reliance on his radio and the tree-lined terrain lining the highway he was driving on. In my view Christos tried to push this too hard, to wring as much insight into the character as he could, where perhaps it was redundant to do so - I got it about halfway. Also, the conclusion - which I will not spoil for others - might have exploited the metaphor too far. Nevertheless, it was still a good read.

One SMS Behind - another very good story. Can't give anything away here, but I can say that this is the first story where there is a twist at the end. Superficially, the twist controls the story and yet, when revising what I read in the story as a whole, it is a secondary force. What makes this story very very good is its insight, depth of presentation of the main character. It captures - you can almost smell - the Mediterranean, young, party set, alive and convincing - youthful, energetic, indestructible (irony here), and yet set in context with the 'real world' outside. Perhaps more than anything, Christos is telling us that some realities are short lived, fleeting.

Hi, I'm Stephan; I Am A Triplet Child - this is a lovely short story, that on the surface is a vignette - a slice of a day of triplet children in a household, and yet it really is about the nature of the 'secret' behaviors, relationships betwixt multiple birth siblings, and how it further complicates as it extends to the rest of the family, friends and community (school in this case). This is not nearly as deep or penetrating as his other stories, but is rings of truth, and sensibly, he leaves the deepest undercurrents of being a triplet to our imagination.

Shallow Oceans - this is one of my less liked stories, but it was intriguing. I think, like A Black Car Radio, it tried too much. Again, I don't want to give too much away, but it, in my mind, is constructed of three parallel elements - a diver diving and what happens to him, the surrealistic affects of a brain being affected by some event during the dive, and a treatment of what consciousness is using the metaphor of the previous two elements. Tough gig in my mind. I don't think it quite worked, but there are very good surrealist scenes being portrayed. I felt put off by footnoting of neurological terminologies - I think the use of it is a symptom of the excessive effort Tsiailis is making.

The last three short stories - I will comment as one - they really are a triptych - Up There On The Fig Tree, The Coffin Maker, and The Hotel Owner - these three titles represents the three phases of Stavros, the protagonist. It is a depressing story of a man who was abused in a most unusual way through his childhood, and how this forms the kernel of his unusual, stunted, largely unhappy life. The fig tree is the key symbol in these three stories, which I will leave for you to discover. The tree is the tool by which he is so grievously stunted (like the tree itself), and it is the tree that becomes the raw material for the remainder of his life (in being there in his life, and by creating an ugly hole in his life in its absence). And yet life goes on, which is certainly the theme of the third story, and proves that some positivism can emerge from a long lifetime of darkness, incongruity. This is a very good story (stories - very unusual to do it this way, perhaps it should have been more structured so this is obvious from a title point of view), among Christos' best.

In summary, we have a wonderful, evocative writer here, and the only real negative of this anthology (other than it was in my mind too short), is the weakness in the English language. And yet, the strength of his themes, imagery and characterization transcends this to a high degree, making the majority of his stories highly worthwhile to read. Even the weaker stories (in my estimation) have merit, and contribute to the anthology as a whole.

I highly recommend this anthology to discerning, thinking readers.

Throwing Dice On A Chessboard

Christos Rodoulla Tsiailis

ISBN: 9781449081119

AuthorHouse

Reviewed By Karynda Lewis

Official Apex Reviews Rating:

Regardless of whatever difficulties we may face, we all have the power to shape our own fates. No matter how insurmountable our situations may seem, we are equipped with all the necessary mental, physical, and spiritual tools we need to overcome the obstacles that block our paths on the road of life. The only problem? Whether or not we have the strength of faith to empower us to endure.

Such is the central premise of

Throwing Dice On A Chessboard, the new collection of short stories by author Christos Tsiailis. Throughout the pages of his collection, Tsiailis introduces the reader to seven different characters, each facing his/her own unique challenges. Far from superhuman icons, Tsiailis' protagonists are average, everyday figures to which readers are sure to relate, each with the power to transform him/herself for the better — or worse. Just as we all are every day, the characters in Throwing Dice On A Chessboard are faced with the everchanging vicissitudes of life, and the ultimate success or failure of their efforts rests on their individual abilities to heed the cosmic ebb and flow that perpetually sways all of our actions. As such, Tsiailis' insightful tome is drawn straight from the pages of everyday life, particularly when it comes to the significance of the ongoing battles we wage against the demons within us all. An enlightening read.

Review by Lupoman on Library Thing

http://www.librarything.com/work/9587312/reviews/65760827

"I enjoyed reading this collection very much. It was thought provoking and I thought the author did an excellent job in writing it.. I recommend this book to whomever wants to read something unique but a little unusual." (Lupoman)

Review by Dan on Goodreads

http://www.goodreads.com/review/show/117312242

"I really enjoyed this collection of short stories. My absolute favorite has to be "Nilusha Thilangi Kariyawasam" and it's about a conversation that takes place, impossible so it seems, but there it is, plain as day. I highly recommend this book to whomever wants something different, but at the same time a quick read. " (Dan)

απόφθεγμα 19

2011-02-16T10:36:00.000+02:00

"there's only only one reason powerful enough to read a book. Because it came your way. Any white page in a book is even more radiant than the TV screen in front of your eyes"

απόφθεγμα 18

2011-02-16T10:29:00.000+02:00

"Ο πνευματικός κόσμος του παιδιού δεν είναι απαραίτητα και θρησκευτικός. Στην εποχή που η θρησκεία ξεμπροστιάζεται και ο παπάς υπονομεύεται, είναι καιρός πια οι δάσκαλοι και οι γονείς να σταμήσουν να τον εκθειάζουν και όντας οι ίδιοι πνευματικοί ηγέτες πλέον, να δημιουργήσουν εκ νέου με το δικό τους παράδειγμα τον πνευματικό κόσμο που ποικιλοτρόπως υπολείπεται του τεχνοκρατικού."

Τώρα τι;

2011-02-13T16:07:00.001+02:00

(αφιερωμένο στους φίλους της γιορτής του έρωτα) (εγώ το γιορτάζω πάντα) (τι με ξινοκοιτάς;)

Ήθελα να αγγίξω τις γραφικές ρίζες των θεόρατων δέντρων στην πλούσια συνοικία της Αβάνας

Χαιρέτησα την Καρολίνα Κλουφτ στο αεροπλάνο που πήγαινε Αθήνα για τους Ολυμπιακούς

Ήθελα με σπάγγο να δέσω από το πόδι το σπουργίτι που δεν πέτυχα με τη σφενδόνη

Μάζευα σε δέσμες τις σαύρες μωρό στο προσκοπείο και τα κορίτσια τρόμαζα

Ήθελα μαζί ασβεστωμένοι να ανεβαίναμε στο αέτωμα του Παρθενώνα

Έφηβος πήδαγα τους φράκτες των σοφών μήλα φορτωμένος

Ήθελα λίγο πιο σφικτή αγκαλιά απ’ τον πατέρα μου

Ανάπνεα με δυσκολία τον αέρα όταν έλειπες

Ήθελα με λυγμούς χώρο στον έρωτά σου

Στρογγύλεψα το μηδέν στο άπειρο

Ήθελα να ακούω μελωδίες

Έγραψα μία νέα νότα

Θέλησα το τέρμα

Το ξεπέρασα

Τώρα

Τι;

Απόφθεγμα 17

2011-02-13T11:42:00.001+02:00

"Εσύ παίρνεις ουσίες - κατευναστικές, παραισθησιογόνες, αντιφλεγμονώδεις, παυσίπονες, διεγερτικές. Η ... "πεμπτουσία" του Homo Digitalis. Να το ζεις παίζοντας με την ενδοκρινολογία σου, να είσαι το αγαπημένο παιδί των πολυεθνικών - αυτοί παίρνουν παρουσίες."

απόφθεγμα 16

2011-02-12T09:39:00.001+02:00

"Μια μεγάλη ιδέα πάντα προέρχεται από ένα άγνωστο χώρο, που ο άνθρωπος ποτέ δεν θα ανακαλύψει. Μπορεί να εισέλθει σε οποιοδήποτε μυαλό, από τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα μιας εποχής, ψάχνοντας για φερέφωνους δέκτες. Αναγνωρίζεται όμως ως ιδιοκτησία του ενός μεγάλου κεφαλιού λόγω ικανότητας αποκωδικοποίησης και βήματος."

THE BRITISH HURT IN GREEK!

2011-01-15T10:56:00.001+02:00

IT LINKS TO MY FACEBOOK GROUP
"GREEK WORDS A.M.A.P"
http://www.facebook.com/home.php?sk=group_169956583030807&ap=1

-ACHE (για όσους φίλους δεν γνωρίζουν τη λέξη ή επίφημα, διαβάζεται [έικ] και σημαίνει πόνος)

-PAIN

Είναι δύο λέξεις συνώνυμες, φαινομενικά αγγλικής προέλευσης, αν και ο "πόνος" θυμίζει το "pain" και εύκολα θα μου έλεγε κανείς, ρε ! Θα γίνουμε ρεζίλι στο γκρουπ! Εμείς πήραμε το πόνος από τους εγγλέζους αφού στα αρχαία δεν συναντάται η λέξη "πόνος" αφού είναι "άχθος"! Λοιπόν, φίλοι, ο πόνος είναι αντιδάνειο, ναι, το πήραμε απλοποιημένο από τους άγγλους. Από πού;

Έτοιμοι;

Μα, από το αρχαιότατο "ποινή" (=τιμωρία) που έγινε punishment. Αρχικά (γύρω στο 1300 μχ στις Αγγλοσαξωνικές διαλέκτους το pain σήμαινε τιμωρώ! Και, καθώς το αποτέλεσμα μιας τιμωρίας πρέπει να επιφέρει πόνο για να θυμίζει το φταίξιμο, επικράτησε η δυναμική της έννοια και έγινε και ρήμα και ουσιαστικό.

ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ ΠΟΝΑΝΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!!!

γιατί;

Επειδή και το "ACHE" τους είναι ελληνικό! Στα αρχαία ελληνικά όλες οι ρίζες "ακ" και "αχ" (αχήν (=φτωχός) άχθος, άγχος ή άχος, αγχόνη, ακίζω, ακίς, αχρείος κλπ) έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με το επιφώνημα πόνου "αχ" (όσο κι αν φαίνεται αστείο). Το αιώνιο "ααααχ" το ελληνικόν είχε θραύση και στις αποικίες των Μεγάλων Ελλήνων! Αυτή η ρίζα πέρασε και στην ενδότερη Ευρώπη σε λατινογενείς γλώσσες. Στην αρχή το ρήμα ήταν "ake" και το ουσιαστικό "ache" (όπως speak-speech) και με... κοινή συμφωνία το ρήμα πήρε τη μορφή του αουσιαστικού, ένώ το ουσιαστικο πήρε την προφορά του ρήματος! Άρα κατέληξαν σε μία λέξη που γράφεται ache (θα διαβαζότανε ελληνικότατα [αχή]) που όμως διαβάζεται [έικ] όπως είπαμε στην αρχή.

Αυτή δε η λέξη ενώνεται με πάρα πολλές άλλες για να βγάλει λέξεις για δυσάρεστους πόνους όπως headache, heartache, toothache κλπ.

Τώρα το εμπεδώσαμε ότι...

THE BRITISH HURT IN GREEK!