Ramzel's World

Ramzel is back!

2011-11-09T23:53:00.000+01:00

Drodzy Czytelnicy!

Być może zainteresuje Was fakt, że po 20 miesiącach od zamknięcia tego bloga wracam do gry. :)
Z tą różnicą, że tym razem gram w otwarte karty i inaczej niż poprzednio - występuję pod własnym nazwiskiem. Nie postawiłem sobie jednak za cel pisania codziennie nowych postów, co nie tylko uchroni Was od zbyt dużej dawki dziwactwa, ale też było wcześniej powodem do tworzenia sztuki dla sztuki, a to zwykle niczego dobrego nie przynosiło. Za to jak zawsze będzie całkiem sporo wariactwa, przeplatanego zagadnieniami traktowanymi trochę bardziej serio.

Będzie mi bardzo miło znów się z Wami spotkać!

Serdecznie zapraszam!

MARTIN ZALEWSKI

Anioł [Ankieta]

2011-06-20T01:05:00.000+02:00

Moi drodzy Blogowicze!

Postanowiłem tymczasowo reaktywować ten blog, by Was, moich Czytelników poprosić o pomoc.

Otóż prowadzę badania na temat językowo-kulturowego obrazu anioła. W tym celu stworzyłem ankietę o której wypełnienie bardzo Was proszę.

Z góry ogromne dzięki za pomoc!

Anioł w ujęciu socjolingwistycznym [Ankieta]

The END

2010-03-18T23:21:00.002+01:00

'Świat Ramzela' się skończył.

Dalej się już tylko spada...

Blog ten od dawna jest w stanie śpiączki.
Starałem się go reanimować po zapaściach, ale niewiele z tego wynikło.
Postanowiłem więc zaniechać uporczywego leczenia i odłączyć aparaturę...

Zacząłem tu pisać z zamiarem codziennej aktualizacji. Ponieważ wskutek pewnych życiowych zawirowań od ponad pół roku nie mogłem realizować pierwotnych założeń, wolę zrezygnować całkowicie z redagowania tego blogu, niż zmieniać jego profil. Zasady, to zasady - albo coś się robi dobrze (w znaczeniu: zgodnie z zamiarem), albo nie robi się tego wcale. Tak to widzę.

Nie oznacza to bynajmniej całkowitej rezygnacji z pisania. Z racji kierunku studiów oraz dalszych planów życiowo-zawodowych, pisanie to nieodłączny element mojej codzienności. Nie wykluczam więc możliwości powrotu do blogosfery. Ba, jeśli to zrobię, to najprawdopodobniej nie będę ukrywał się za nickiem...

Przez pewien czas biłem się z myślą usunięcia całej zawartości tu opublikowanej. Powstrzymałem się jednak przed tą decyzją z uwagi na fakt, że treści tu zawarte są cały czas systematycznie odwiedzane. Nie mówiąc (pisząc) już o tym, że nie tylko ja tu publikowałem - wszak ogrom komentarzy jest nie mojego autorstwa, a to przecież też twórczość, której nie tylko nie mam prawa, ale i nie chcę niszczyć.

W tym miejscu pragnę podziękować wszystkim, którzy nie tylko towarzyszyli mi w mojej wędrówce przez blogosferę, ale też po niej prowadzili. Dziękuję wszystkim biernym oraz aktywnym 'anonimowym', którzy po zapoznaniu się z publikowanymi tu materiałami postanowili podzielić się cząstką siebie, swoich przemyśleń.

Specjalne podziękowania kieruję do tych, którzy czasem bardziej, czasem mniej aktywnie uczestniczyli w dyskusjach, ale obecni byli praktycznie przez cały czas mojego tu 'pisarstwa'. Do tego Wielce Szanownego Grona (WSG) należą: M., Radical, Fusilla, Pajęczaki, Bati, Pak, Komerski, Hoko. Przyjmijcie proszę wyrazy wdzięczności za Wasz wkład w mój 'Świat' i światopogląd.

A teraz już definitywnie:
Koniec imprezy.
Dziękuję.
Dobranoc. ;)

Lao Che - PROMOMIX

2010-02-17T23:32:00.000+01:00

Lao Che
Prąd stały / Prąd Zmienny
PROMOMIX
Premiera: 01/03/10

Się doczekać nie mogę...

Umowa z Play Mobile

2010-02-08T22:02:00.098+01:00

Nie wszystko jest oczywiste.
Przynajmniej nie w przypadku Play Mobile.
Zdrowy rozum wysiada, a absurd łapie za ster.

Kończyła mi się umowa na internet bezprzewodowy z siecią Play (P4 Sp. z o.o.). Zadzwoniła więc do mnie pani z tej sieci z zapytaniem, czy nie zechciałbym przedłużyć z nimi tej umowy. Jako, że internet bezprzewodowy nie był mi już potrzebny, a nawet miałem już w perspektywie znacznie tańszy stacjonarny, grzecznie podziękowałem za ofertę. Pani natomiast podziękowała za rozmowę i się rozłączyła.

Nasza umowa była na czas określony, dokładnie 12 miesięcy. Nie zadeklarowałem chęci jej przedłużenia. Co więcej, zrezygnowałem z takiej propozycji zaoferowanej mi telefonicznie. Sądziłem więc, że sprawę mam już z głowy. Jakież więc było moje zdziwienie, gdy dotarła do mnie faktura za internet za okres, który nie mieścił się w terminie umowy! Po miesiącu dostałem następną, a po kolejnym - jeszcze jedną.

W końcu nie wytrzymałem! Bo jakim prawem każą mi płacić, skoro ani nie wiąże mnie z nimi żadna umowa, ani też nie korzystałem z ich pośrednictwa w dostępie do internetu? Poprosiłem więc o kontakt w celu wyjaśnienia tej sprawy. Zgłosił się pan który potwierdził, że mam trzy zaległe faktury do uregulowania. Dla pewności zapytałem, czy wszystkie faktury dotyczące terminu podanego na umowie są opłacone. Gdy usłyszałem że tak, przystąpiłem do ofensywy. Tak mi się przynajmniej zdawało. W rzeczywistości jeszcze nawet dobrze nie wystartowałem, a już zostałem wgnieciony w ziemię. Dialog wyglądał tak:

- Dlaczego otrzymuję faktury za okres spoza umowy?
- A złożył pan pisemną rezygnację?
- Pisemną rezygnację? A po co to komu, skoro umowa jest na czas określony?
- Ale musi się pan zadeklarować, że nie chce pan korzystać z naszych usług.
- Już dawno to zrobiłem. Dzwoniła do mnie pani z propozycją przedłużenia umowy, na co się nie zdecydowałem, co wg mnie jest jednoznaczne z rezygnacją.
- Ale musi pan to zrobić pisemnie. Jeśli pan tego nie zrobi, to umowa automatycznie przechodzi na czas nieokreślony.
- To po kiego grzyba tworzycie umowy na czas określony? A tym bardziej po co dzwonią do mnie państwa przedstawiciele, skoro moja odmowa ich oferty jest całkowicie nieznacząca? A gdybym wyraził chęć skorzystania z jakiejkolwiek oferty, to dziwnym trafem żadne pisemko nie byłoby zapewne potrzebne?

Na ostatnie moje pytania konsultant nie potrafił sensownie odpowiedzieć, bez gubienia się we własnych wypowiedziach. Choć tak naprawdę nie ma to najmniejszego znaczenia, gdyż zadane pytania były przecież z gatunku retorycznych. W świetle zaistniałych faktów oczywistym jest bowiem powód dla którego konsultanci dzwonią do klientów którym kończy się umowa.

Taka pozornie niewinna propozycja przedłużenia umowy jest w istocie sprytnie pomyślanym zabiegiem manipulacyjnym! Klient, który telefonicznie odmówi dalszej współpracy ma przeświadczenie, że sprawa jest załatwiona i ma z nią spokój. Tymczasem, po kilku tygodniach dociera do niego faktura za nadliczbowy miesiąc. A co w takim wypadku robi wielu Kowalskich? Idzie do banku i płaci.

Bynajmniej nie mam tu pretensji o przebiegłość speców Playa od ~~manipulacji~~ marketingu. W końcu znakomicie wywiązali się ze swojej roboty. To też nie ich wina (przynajmniej nie bezpośrednio), że nie przeczytałem regulaminu, którego notabene na oczy nie widziałem (choć podpisałem, że takowy otrzymałem).

Tak więc moja nauczka niech będzie dla Was przestrogą, drodzy Internauci, by uważać na umowy z Play oraz, co jest już zagadnieniem uniwersalnym - czytać wszystko, co dotyczy rzeczy, jaką zamierzacie podpisać.

Miłego składania pisemnych rezygnacji. :)

Co jest (wy)grane

2010-01-29T21:03:00.024+01:00

"Co jest grane" to cotygodniowy dodatek do piątkowego wydania Gazety Wyborczej, traktujący o tym, co w ciągu najbliższego tygodnia dziać się będzie w świecie (pop)kulturalnym w regionie. Jest to również okazja do wygrania wartościowych nagród. I pisząc 'wartościowych' nie mam na myśli tylko kwestii finansowej.

W konkursie SMSowym wziąłem udział cztery razy (2,44/SMS) z czego trzy razy wygrałem! Dzięki temu stałem się posiadaczem między innymi znakomitych pozycji książkowych:

oraz:

Prawda, że warto?
Dlatego też zachęcam Was, drodzy Czytelnicy do brania udziału w tych konkursach. Tylko błagam - nie w Bydgoszczy. Nie róbcie mi konkurencji. ;)

Freedom!

2010-01-28T23:57:00.002+01:00

I'm FREE!

Freelancing

2010-01-27T22:06:00.065+01:00

Freelancer to w wolnym tłumaczeniu 'wolny strzelec' charakteryzujący się tym, że sam organizuje sobie czas pracy, a nawet wysokość wynagrodzenia za tę pracę. Za pomocą odpowiednich serwisów internetowych, gdzie zleceniodawcy umieszczają swoje oferty, freelancerzy licytują między sobą za jaką cenę wykonają konkretne zadanie. Przyznacie, że perspektywa pracy wtedy, kiedy się chce, gdzie się chce i za ile się chce jest całkiem kusząca, prawda?

Adres internetowy tego typu serwisu polecił mi brat, który wiedział, że szukam możliwości dorobienia sobie. Zarejestrowałem się więc, potwierdziłem swą tożsamość, co ma na celu wyeliminowanie oszustów, po czym przystąpiłem do przeszukiwania ofert. Gdy już znalazłem takie, które ewentualnie by mi odpowiadały, zacząłem licytować. Często okazywało się (praktycznie prawie zawsze), że ceny za jakie są w stanie pracować ludzie są tak naprawdę na granicy opłacalności, choć w wielu przypadkach tę granicę znacząco nawet przekraczano.

Ale nic to. Wiedząc, że nie zawsze wykonanie zlecenia powierza się temu, który ceni się najmniej, lecz często decydują właściwe preferencje, licytowałem się i oczekiwałem efektów. Wziąłem udział w dziewięciu licytacjach, z czego w 5 miałem najkorzystniejszą ofertę. Czekałem więc na podjęcie współpracy, która jak się okazało miała nigdy nie nastąpić. Nie dość, że ludzie są gotowi wykonywać niemałą robotę za śmiesznie niskie stawki, to zleceniodawcom i tak się nie podobało. Kilka aukcji w których brałem udział uznano za nierozstrzygnięte - nie wybrano zwycięzcy. Kolejne zaś sprawiały wrażenie zapomnianych przez zleceniodawców, którzy przez kilka tygodni po zakończeniu licytacji w ogóle nie raczyli podjąć jakiejkolwiek decyzji w sprawie wybrania (bądź nie) zwycięzcy.

Toż to paranoja jakaś. Jest ogrom zleceń do wykonania. Jest ogrom ludzi gotowych podjęcia się tych zleceń za nieprzyzwoicie niskie pieniądze. A mimo to zleceniodawcom jest za drogo. Nie było więc innego wyboru, jak pożegnać się z freelancingiem. Nie mam zamiaru brać udziału w tej szopce. Przynajmniej do czasu, aż zleceniodawcy dojrzeją do tego ciekawego i mimo wszystko perspektywicznego sposobu pracy.

Podobno na Zachodzie z freelancingu można nawet nieźle żyć. U nas nawet dorobić się nie da. Ba, w ogóle robić się nie da. Do wszystkiego trzeba bowiem dorosnąć...

Odjazd

2010-01-26T20:39:00.002+01:00

Kolejna porcja wartościowej muzyki.
Renata Przemyk i jej "Odjazd".

Sobą być

2010-01-25T22:38:00.001+01:00

Demot by Ramzel ;)

Byłoby

2010-01-24T23:44:00.001+01:00

To byłby jeden z najpiękniejszych dni.
Byłby.
Gdyby czegoś nie było.
Ale było.
Wskutek czego czegoś nie było.
Więc nie jest.

Monopol na zbawienie

2010-01-16T23:10:00.001+01:00

Mógłbym tu rozpisać się nad głębią, sensem i sensownością "Monopolu na zbawienie" Szymona Hołowni. Pytanie tylko po co, skoro sam autor zrobił to w najtrafniejszy sposób? Tak więc, niech przemówi:

Zachęcam również do zagrania online:

Anonimowy jak internauta

2010-01-15T22:28:00.028+01:00

Anonimowość w sieci - prawo czy przywilej?
Ujawnienie prawdziwej tożsamości blogera to przestępstwo?

Pewne jest jedno - incognito w internecie to utopia. Można jednak, przy zachowaniu pewnej dozy ostrożności, jak i przy poszanowaniu woli internauty, możliwe jest zachowanie anonimowości. Jest ona oczywiście umowna, gdyż każde działanie w globalnej sieci pozostawia za sobą ślady, które prowadzą wprost do użytkownika chcącego pozostać anonimowym. Co więcej, jego aktywność w internecie sprowadza się w dużej mierze do wyrażania własnych poglądów i opinii, które w łatwy sposób mogą wskazywać na prawdziwą tożsamość piszącego.

Sam bardzo sobie cenię tę (pozorną) anonimowość, która zezwala na większą swobodę wypowiedzi, niźli miałbym podpisywać się pod swoimi postami imieniem i nazwiskiem. Nie ulega wątpliwości, że wiele z informacji opublikowanych na tym blogu, nigdy by się tu nie znalazło, gdybym nie mógł podpisać się pod nimi w taki sposób, jaki w danym momencie najbardziej mi odpowiada.

Ochrona mej prawdziwej tożsamości posunęła się tak daleko, że niewielu z moich znajomych zna adres tego miejsca, a jeszcze mniej członków rodziny wie, że ono w ogóle istnieje. Jeśli jednak zdecyduję się na osobiste zaproszenie na bloga, to prośba o poszanowanie mojej anonimowości jest integralną częścią tego zaproszenia...

***

Rozpoczął się proces przed Sądem Okręgowym w Warszawie. Katarzyna Sadło, znana blogerom jako Kataryna, oskarżyła wydawnictwo Axel Springer Polska, wydawcę "Dziennika" i dwóch redaktorów naczelnych tej gazety o to, że nie poszanowali, zlekceważyli i zdeptali jej osobistą decyzję o 'anonimowości', co ma stanowić naruszenie jej prawa do prywatności. Obrońcy z kolei twierdzą, że osoba ukrywa się za pseudonimem "potencjalnie unika odpowiedzialności za słowo".

Wielkim znawcą to ja nie jestem, ale tłumaczenie linii obrony wydaje mi się cokolwiek śmieszne. Odpowiednie służby dysponują przecież wystarczającymi środkami, które w razie konieczności pozwalają na precyzyjne namierzenie 'anonima'. Poza tym, stałe i powszechne występowanie w sieci pod tym samym nickiem jest takim samym procesem budowania własnego wizerunku, jak w świecie niewirtualnym. Ciężko więc przypuszczać, by ktokolwiek o zdrowych zmysłach mógł pozwolić sobie na wątpliwe prawnie wypowiedzi. Zdobywana z trudem reputacja jest zbyt cenna, by ryzykować jej utratę... Tymczasem ujawnienie prawdziwej tożsamości osoby wyrażającej swe poglądy pod pseudonimem, jest nie tylko naruszeniem prawa do prywatności, ale też grozi nieprzyjemnymi reakcjami w realnym środowisku osoby 'zdemaskowanej', zwłaszcza, gdy poglądy te są niepopularne.

***

Parszywy dwulicowiec! - Mógłby ktoś zakrzyknąć w moim kierunku. - Sam chroni swą tożsamość, broni Katarynę, a nie przeszkadza mu to w ujawnieniu prawdziwego oblicza Smugglera! Sęk w tym, że sprawy Kataryny i Smugglera to dwa zupełnie odmienne przypadki. Przede wszystkim - tożsamości Smugglera nie można stwierdzić jednoznacznie, poza oficjalnym przyznaniem się samego zainteresowanego (lub któregokolwiek z redaktorów CD-Action). A tego, jak wiadomo - brak. W przeciwieństwie do Kataryny, o którą wystarczyło odpowiednio wujka Google'a zapytać. Co więcej, Smuggler sam wielokrotnie prowokował do tego, by zająć się odkrywaniem tego, kim właściwie jest. Dość powiedzieć, że jego stwierdzenie o tym, że czytelnik CDA (czyli również ja) jest leniem, bo gdyby nim nie był, to już dawno odkryłby jego tożsamość, było bezpośrednią przyczyną mojego śledztwa. tymczasem chęć pozostania w ukryciu była powszechnie znana czytelnikom i dyskutantom Kataryny.

***

Ciekaw jestem rozstrzygnięcia sprawy Kataryny. Sędzia wezwał obie strony do uzgodnienia porozumienia, czego adwokaci się podjęli. Czyżby żadna ze stron nie była do końca pewna słuszności swych racji?

Inicjatywa studencka

2010-01-14T23:35:00.003+01:00

Wiele już napisano o tym, że młodzież jest obecnie coraz głupsza, lub pisząc bardziej dyplomatycznie - coraz mniejszą wagę przywiązuje do wiedzy i nauki. Świadczy o tym choćby poziom i w ogóle forma matury, co z kolei wynika z rosnącej liczby analfabetów funkcjonalnych. Jest w tym pewien paradoks, gdyż na maturze wymaga się od absolwenta przede wszystkim zrozumienia słowa pisanego, podczas gdy w ogóle się tego nie uczy. W dalszym ciągu dominuje bowiem wymaganie od ucznia powielanie przekazanych informacji, miast zachęcania do ich twórczej interpretacji i wykorzystywania. Nic dziwnego więc, że w efekcie szkoła traktowana jest jako fabryka w której wymaga się produktu zgodnego z narzuconymi parametrami, a każde odstępstwo skutkuje represjami.

I taki człowiek zdaje maturę, po czym idzie na studia. Skupiając się nie na formie lecz na jakości nauczania stwierdzam, że na uczelniach jest już znacznie lepiej w tym aspekcie. Co nie oznacza oczywiście, że jest idealnie. Przewagą jednak uczelni wyższych jest fakt, że potrafią one nie tylko zachęcić swych studentów do osobistego angażowania się w różnego rodzaju własne inicjatywy, ale też potrafią je stosownie wesprzeć i docenić. W szkołach średnich i gimnazjach też oczywiście pojawiają się osoby ambitne, chcące zrobić coś więcej, niż przewiduje program nauczania. Różnica polega na tym, że studenci, jeśli już się czegoś podejmują, to dotyczy to czegoś, co jest w sposób istotny związane z ich kierunkiem nauczania, a przez to ma niemały wpływ na ich przyszłość i karierę. Takie mam przynajmniej wrażenie. Czy jednak tak jest w rzeczywistości?

Ze swojej strony mogę stwierdzić, że nie dziwię się słowom Zbigniewa Hoffmanna (ekspert w Kancelarii Prezydenta RP ds. szkolnictwa wyższego), który powiedział:

"Odkąd mieszkam w Bydgoszczy, zetknąłem się z tyloma świetnymi pomysłami studentów, że trudno by je było zliczyć. Jestem przekonany, że społeczność akademicka Bydgoszczy nie powinna mieć żadnych kompleksów."

[Gazeta Wyborcza Bydgoszcz, 14/01/10]

Sam uczestniczyłem niedawno w spotkaniu organizacyjnym projektu na ogromną skalę. Ponieważ jest to inicjatywa poniekąd pionierska i dopiero w fazie organizacji, na chwilę obecną nie mogę zdradzić niczego na jej temat. Coś mi jednak mówi, że jeśli się powiedzie, będzie o nas głośno. ;)

A jak jest u Was? Czy społeczność akademicka ochoczo podejmuje się realizacji własnych inicjatyw? I jeśli coś jest robione, to czy jest to coś więcej niż tylko sztuka dla sztuki, by wykładowcy zobaczyli, że ich studenci się angażują?

Noc

2010-01-13T08:31:00.000+01:00

Jestem właśnie świeżo po lekturze tekstu "Noc" (przeczytaj!), opublikowanego w "Świątecznej" 9-10 stycznia 2010 roku, który poczynił Tony Judt, a przełożył Sergiusz Kowalski. Tekst jest nadzwyczaj przejmujący. Traktuje on bowiem o sprawach o których nieczęsto można poczytać w prasie, co wynika nie tylko z niewielkiej częstotliwości występowania przypadłości autora. Głównym jednak powodem niskiej frekwencji problematyki trudów życia osób cierpiących na rzadkie i szalenie okrutne choroby zdaje się być brak poczucia potrzeby dzielenia się własnymi przemyśleniami z osobami "normalnymi" (takiego określenia używa sam Judt), lub po prostu nieumiejętność trafnego formułowania własnych myśli. Najczęściej jednak wszystkie te powody występują wspólnie.

I właśnie dlatego, choć może wydać się to okrutne, dobrze się dzieje, że takie okropności, jak stwardnienie zanikowe boczne (ALS) dotykają osoby wybitne i inteligentne. Oczywiście ideałem byłby całkowity brak wszystkich schorzeń, ale skoro temu zapobiec (póki co) nie możemy, pozostaje nam skupienie się na ujarzmianiu ich skutków poprzez maksymalne polepszenie warunków życia osób cierpiących. Ogromna w tym oczywiście rola medycyny, jednak nie mniej istotny jest aspekt duchowy. I tu właśnie objawia się wspomniane przeze mnie szczęście w nieszczęściu, które polega na tym, że właśnie dzięki takim ludziom, jak Tony Judt, zwykli ludzie mogą pełniej (co nie znaczy w pełni - "nawet pełen dobrej woli, najżyczliwszy przyjaciel czy krewny nie jest w stanie zrozumieć poczucia izolacji i uwięzienia") zrozumieć tragedię i potrzeby osoby cierpiącej. Co więcej, dzięki takim tekstom człowiek może również samemu uświadamia sobie, że jego życie, choć do najprzyjemniejszych nie zawsze należy, jest w istocie wspaniałym darem.

Kwestię życia i śmierci Judt wielokrotnie porusza w swym tekście, choć nad tym pierwszym tak naprawdę się nie użala, zaś o tym drugim wspomina tylko raz (i to w nawiasie). "Mówimy w tym kontekście beztrosko o wyroku śmierci, który w rzeczywistości byłby wybawieniem" - na takie stwierdzenie czekałem od początku lektury, doczekałem się go jednak prawie na samym końcu. Co więcej, nie jest to wołanie o eutanazję, lecz zdefiniowanie mniejszego zła, które w istocie dla permanentnie cierpiącego człowieka zdaje się być jedynie dobrem...

Mogą się u niektórych pojawić wątpliwości, czy aby na pewno taki ekshibicjonizm uczuciowy jest czymś pożytecznym. Jednak to właśnie tacy ludzie, jak Tony Judt, podobnie jak wcześniej Jan Paweł II, dzięki swej publicznej postawie udowadniają, że pomimo doświadczenia najstraszliwszych chorób, można podjąć heroiczną z nimi walkę. I choć często człowiek z góry skazany jest na przegraną, to do końca może zachować to, co najcenniejsze - godność.

Lekturę "Nocy" przerywałem kilkakrotnie, bo choć tekst przesadnie długi nie jest, to zawiera tak wielką ilość spraw istotnych, że po prostu nie da się przeczytać go jednym tchem, bez kilkukrotnego zatrzymania się i refleksji. Dość powiedzieć, że po lekturze całości, nawet zwykłe wydawałoby się przerzucenie kartki nabrało duchowego wymiaru.

Słowomania Extreme

2009-07-23T21:35:00.012+02:00

Łapanie za słówka - to jedna z moich przypadłości, która z pewnością znalazłaby się w opisie moich cech, gdyby poprosić kogoś o scharakteryzowanie mnie. Niektórym wydaje się to złośliwością, choć w rzeczywistości jest to po prostu gra słowna wynikająca z niejednoznaczności danej wypowiedzi, biorącej się zwykle z wyrwania jej z kontekstu, a czasem z dosłowności. Czymkolwiek by jednak ta moja właściwość nie była i jakkolwiek uciążliwa dla mych rozmówców (niepotrzebnie - to przecież tylko niewinna zabawa słowem), z pewnością nie jest ona tak niebezpieczna, jak dolegliwość, która dotknęła jednego z bohaterów załączonego materiału wideo. Choć nie bez zgrozy muszę przyznać, że bywa i tak, że do zaprezentowanej słowomanii już mi niedaleko...

Kawał

2009-07-22T23:55:00.000+02:00

Kolega chciał się zemścić na innym koledze z pracy. Zemsta miała polegać na wlaniu wody do butów zostawionych w szatni... Wiem, że poziom 'kawału' do najwyższych nie należy, ale nic na to nie poradzimy.

Tak więc zapytano mnie które buty są moje, bym przypadkiem nie stał się właścicielem mokrych. Pech chciał, że w szatni prócz obuwia mojego, oprawcy i ofiary znajdowały się jeszcze inne buty. Należały one do innego kolegi, który tak jak ja w sporze był osobą całkowicie postronną. Niestety dowcipniś nie wiedział, że w szatni jest butów więcej niż można było się spodziewać. A ponieważ te 'nadliczbowe' były najbardziej widoczne oraz nie należały do mnie, to one stały się narzędziem zemsty.

I tak oto, po raz kolejny najbardziej ucierpiała osoba, która najmniej zawiniła.
Jakież to życiowe...

Kóra

2009-07-21T21:15:00.021+02:00

O tym, że umysł dziecka, które nie zostało jeszcze skażone otaczającym je światem jest niezwykle twórczy, pisałem już wielokrotnie (choćby przy okazji 'Owczy' czy też 'Biletu'). Tym razem posłużę się historią kolegi, która mi opowiedział.

Otóż kolega mój, będąc jeszcze małym szkrabem uczęszczającym do nauczania początkowego, sprzeczał się ze swoją nauczycielką o to, jak się pisze słowo 'kura'. Kolega był święcie przekonany, że pisze się je przez 'ó', co nauczycielka próbowała mu wyperswadować. W końcu znajomy nie wytrzymał i wykrzyknął:

- No jak to! Przecież wymienia się na kogut!

Pingwiny z Madagaskaru

2009-07-20T22:07:00.029+02:00

Pingwiny z Madagaskaru to znakomity przykład tego, jak można wypromować siebie na sukcesie innych. ;) Zaczynali jako tło fabularne w pierwszej części Madagaskaru. Współtworzyli grono głównych bohaterów w części drugiej. Ostatecznie doczekali się własnej serii filmów animowanych, gdzie prócz Skippera, Rico, Kowalskiego i Szeregowego występuje znakomity w swej roli król Julian, Moris i mały Mort. Swoją szansę na zaistnienie w świecie showbiznesu otrzymała również nieznana dotąd Marlenka.

Humor jest przedni, a więc i frajda z oglądania spora. Zwłaszcza król Julian daje radę. A jako, że dawno już odwykliśmy od postrzegania animacji jako produktu dla małolatów, nie muszę chyba wspominać, że seria zapewnia ogrom humoru również dla starszych widzów. Co więcej, przy niektórych żartach aż łapałem się za głowę z niedowierzania, że dany tekst 'cenzurę'. W końcu to mimo wszystko dzieci są głównym targetem, a kanał na którym serial jest emitowany przeznaczony jest właśnie dla najmłodszych widzów.

W każdym bądź razie - polecam. Coś mi mówi, że podczas oglądania 'suszenie ząbków' stanie się wręcz naturalną i w pełni uzasadnioną reakcją.

Grosik

2009-07-19T23:26:00.003+02:00

Marketing jest wszędzie! Skoro już nawet żebrzący starają się go stosować, to czy ostał się w ogóle jeszcze jakiś bastion w którym marketing się nie zadomowił? Przechodząc chodnikiem obok siedzącego tam jegomościa z puszką na datki usłyszałem:

- Mogę prosić o grosza?

Aż dziwne, że nie spotkałem się jeszcze z biedakiem wyciągającym w błagalnym geście dłonie i mówiącym "Co łaska", do czego mógłby jeszcze dodać "Dobrodzieju".

W gruncie rzeczy ten marketing wśród biednych wcale nie jest taki zły, skoro miałby choć w najmniejszym stopniu pomóc przetrwać potrzebującym jeden dzień dłużej, to nie widzę powodu, by go nie stosować. Martwi mnie jednak co innego. Otóż gdy ten sprytny chwyt mimo wszystko na mnie nie zadziałał (nawet gdyby zadziałał, to i tak nie miałem przy sobie żadnych pieniędzy) i minąłem 'proszącego' bez jakiejkolwiek reakcji (nieczuły jestem, wiem), usłyszałem za sobą:

- Za dużo, kur*a!

Nie wiem, czy wpływ na całą sytuację miał fakt, że akurat byłem w garniturze, a w powszechnym mniemaniu byle biedak nie chodzi po mieście w garniaku. Niepokoi mnie fakt zaistnienia postawy na pozór proszącej, a tak naprawdę żądającej. Jestem biedny, więc jałmużna mi się należy, a ty jesteś bogaty (przynajmniej twój ubiór na to wskazuje), zatem powinieneś mi coś dać.

Co prawda jako katolik sam powinienem się do tego poczuwać, ale nawet mieszając do całej tej sprawy wiarę, jałmużna mimo wszystko jest ofiarą. A czy taka pretensjonalna postawa na tę ofiarę zasługuje?

Czyszczenie magazynów

2009-07-18T20:54:00.043+02:00

Dokonałem czyszczenia magazynów. I bynajmniej nie zatrudniłem się w ekipie sprzątającej hale magazynowe. Nie dorabiam też w wydawnictwie, które mianem 'czyszczenia magazynów' określa robienie swych nabywców w bambuko, poprzez dodawanie do aktualnego numeru pisma archiwaliów, dzięki czemu nie muszą dodawać nowych płyt (z grami) skoro załączony stary numer je posiada. W moim przypadku chodzi o to, że z racji dostania się na pewien kierunek studiów, postanowiłem zrobić porządek z moimi zbiorami czasopism komputerowych (choć tak naprawdę papierowych).

Przejrzałem dokładnie i po kolei, strona po stronie to, co przez wiele lat gromadziłem. Wyrwałem w celu zachowania to, co uważałem za przydatne lub mogące być przydatne w przyszłości. Resztę wyrzuciłem. I co ciekawe, pomimo ogromu pieniędzy, jakie na to wydałem, pomimo zamiłowania do tematu ogólnie pojmowanej informatyki - nie było mi ani trochę żal, nie odczuwałem najmniejszego choćby dyskomfortu psychicznego w momencie umieszczania kolekcji w śmietniku. Interesujące jest też to, że moich 'wyrywków' starczyłoby raptem na utworzenie jednego numeru czasopisma. Góra dwa, jeśli dodać do tego miejsce na reklamy.

Toż to szaleństwo, takie przechodzenie ze skrajności w skrajność! - Ktoś mógłby zakrzyknąć. I pewnie byłoby w tym sporo racji. Tym niemniej nie żałuję swego czynu. Zdobyłem wiedzę, umiejętności i wykształcenie informatyczne, które pozwala mi na bardzo komfortową współpracę z komputerami. Nie muszę do byle problemu wołać fachowca, potrafię zrobić więcej niż niejeden 'profesjonalista' (o czym już pisałem). Ponadto zwykle, gdy trzeba zająć się komputerem kogoś znajomego - potrafię sobie z nim poradzić, doprowadzając go do stanu używalności i ucząc posłuszeństwa względem jego właściciela, co nawet niektórzy Czytelnicy mogliby potwierdzić. ;)

I niczego więcej mi w tej dziedzinie nie trzeba. Tym bardziej, że otworzyły się przede mną wrota nowych możliwości. Pozostaje mieć tylko nadzieję, że nie zamkną się one, nim przez nie przejdę...

Mintea

2009-07-17T23:28:00.038+02:00

Mintea to, jak wskazuje sama nazwa - herbata miętowa. Bardzo dobra, trzeba rzec. Nie o jej jakości jednak ma traktować ten wpis. Rozchodzi się bowiem o pewne nieporozumienie. Otóż jedna z osób z którymi mieszkam, nie przyjrzała się dokładnie nazwie wskutek czego wyszło jej 'mineta', miast 'mintea'. I tak oto od tamtej pory każdy, kogo najdzie tylko na to ochota - robi sobie minetę. Prymitywne i prostackie? W stu procentach. Ale i tak śmieszne. :D

Co ciekawe, to 'prostactwo' jest na tyle powszechne, że aż przerażające! Gdy szukałem przy pomocy wujka Google'a grafiki, która zobrazowałaby niniejszy wpis, wyszukując słowo: "mintea" otrzymałem w wynikach jakieś perfumy. Uściśliłem więc swoją potrzebę wpisując "herbata mintea". W rezultacie nie tylko nadal nie znalazłem tego, czego szukałem, ale też dobry wujek postanowił pomóc mi w poszukiwaniach proponując pewne hasło:

Pozwolę sobie pozostawić to bez komentarza. ;)

[Sic!]

2009-07-16T22:26:00.008+02:00

W ramach promowania tego co dobre - zespół Hey, tu w utworze zatytułowanym [sic!].

Ciekaw jestem, czy uda się komuś wytrzymać całą piosenkę bez wprowadzenia w odpowiedni rytm choćby jednej części ciała. :)

Obronnie

2009-07-15T22:12:00.000+02:00

Każdy oskarżony ma prawo do obrony - jedno z ważniejszych praw przysługujących obywatelowi kraju demokratycznego. Tylko co ono tak naprawdę daje, skoro tylko winny się tłumaczy? Zatem podejmując próbę wybronienia się z zarzutów, sami dajemy dowód na ich słuszność. Może więc warto zastosować się do tego, co mówił Twain: nigdy się nie tłumacz - przyjaciele tego nie potrzebują, a wrogowie i tak nie uwierzą? Uwolnimy się w ten sposób od niepotrzebnych procesów i uwolnimy od złudnej nadziei na ułaskawienie. Niby to sąd, nie zaś ludowe powiedzonka, rozstrzyga o winie i niewinności, ale sąd sądem, a sprawiedliwość musi być po naszej stronie!

Maślanie

2009-07-14T23:17:00.031+02:00

Skoro w "Polityce" przeczytałem o 'okresie czasu', a w "Newseeku" pisali o 'podrzucaniu do góry', to jak tu się dziwić, że języku różnego rodzaju 'masła maślane' są tak powszechne? Ja rozumiem, że wpadki zdarzają się każdemu. Tyle że niektórzy mają odpowiednie środki i adekwatne do nich możliwości, by wpadkom zapobiec.

Nie twierdzę, że przez ten błąd "Polityka", która przez moją szanowną nauczycielkę języka polskiego z liceum, polecana była jako wzór, i to nie w kwestii światopoglądowej, lecz z uwagi na sposób operowania językiem, nagle straciła ten status, stając się bezwartościowym periodykiem. Ale coś tu jest nie tak...

Może wymienione błędy w rzeczywistości nimi nie są? Może ich autorzy uważają, że poprawność takich sformułowań to 'oczywista oczywistość'?