tag:blogger.com,1999:blog-80540086267310581282026-06-24T16:25:49.431+07:00โลกใบเล็กที่ไม่เคยหยุดนิ่ง...suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.comBlogger177125tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-70057829199713433062025-05-18T21:06:00.002+07:002025-05-18T21:11:08.870+07:00<p>&nbsp;วันนี้…</p><p>ผมได้มีโอกาส ได้รับเกียรติเป็นนายแบบสมัครเล่น ไปร่วมเดินแบบการกุศลในงานกาชาดจังหวัดนราธิวาส &nbsp;ร่วมกับท่านผู้ว่าราชการจังหวัด หัวหน้าส่วนราชการ นายอำเภอ และข้าราชการจากอำเภอต่าง ๆ</p><p>ท่ามกลางบรรยากาศของรอยยิ้ม… และความหวัง</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="485" src="https://www.youtube.com/embed/NwiudMdvvNI" width="583" youtube-src-id="NwiudMdvvNI"></iframe></div><br /><p><br /></p><p>แม้เราจะต่างภาษา ต่างศาสนา หรือแม้แต่สีผิว</p><p>แต่มันก็ยังมีบางอย่างที่เหมือนกัน</p><p>“ผมเหมือนคุณ… และคุณก็เหมือนผม”</p><p>เราเหนื่อยมาด้วยกัน ผ่านทุกข์มาด้วยกัน และยังมีหวังร่วมกัน</p><p>ขอให้บทเพลงนี้</p><p>Maher Zain - Nas Teshbehlena</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="489" src="https://www.youtube.com/embed/4B74Zsv_BHc" width="588" youtube-src-id="4B74Zsv_BHc"></iframe></div><p>ปลอบประโลมหัวใจของคนชายแดนใต้ทุกคน</p><p>และเตือนใจว่า… เราไม่จำเป็นต้องเหมือนกันทั้งหมดl</p><p>ขอเพียง…เราเห็นว่า เรายังเป็น “มนุษย์” เหมือนกัน</p><p>******************************************</p><p><br /></p><p>Yes, among you, there are people like us</p><p>The same soul and blood</p><p>Our hearts rest instantly</p><p>With those who truly resemble us</p><p><br /></p><p>The words are the same</p><p>Even the care is the same</p><p>A bond like this can never be forgotten</p><p>Not even for a single day</p><p><br /></p><p>Even if our colors and looks are different</p><p>It still means I look just like you</p><p>And we’re brought together by</p><p>Beautiful things, definitely</p><p><br /></p><p>Come on, let’s reach out our hands</p><p>Without saying a word</p><p>The most beautiful moments</p><p>Come to mind</p><p>Even when the burden feels like mountains</p><p>We forget it immediately</p><p><br /></p><p>You and I…</p><p>Some people just bring you comfort instantly</p><p>They take your heart in silence</p><p>They steal you away without a word</p><p><br /></p><p>Because within you,</p><p>There are pieces of them</p><p>In your life, they are few</p><p>Those who will stay with you tomorrow</p><p><br /></p><p>Even when you disagree,</p><p>You’ll find yourselves agreeing</p><p>Even if our colors and looks are different</p><p>I still look just like you</p><p><br /></p><p>And we’re brought together by</p><p>Beautiful things, definitely</p><p>Come on, let’s reach out our hands</p><p>Without saying a word</p><p><br /></p><p>The most beautiful moments</p><p>Come to mind</p><p>Even when the burden feels like mountains</p><p>We forget it immediately</p><p><br /></p><p>You and I…</p><p>No matter what we go through</p><p>It’s hard to feel joy</p><p>Unless it’s with you</p><p><br /></p><p>Every sweet moment</p><p>Is made sweeter by being together</p><p>What in this world</p><p>Could compare to a moment with you?</p><p><br /></p><p>As long as you’re by our side</p><p>What else matters?</p><p>We’ve always wished</p><p>To feel true happiness from the heart</p><p><br /></p><p>Even if years separate us</p><p>Stay close</p><p>Because we could hardly believe</p><p>We finally found</p><p>People who are just like us</p><p>People who carry a part of us</p><p>******************************************</p><p>#ความเข้าใจในศาสนาและประวัติศาสตร์คือหนทางในการดับไฟใต้</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-72887056135760789162025-05-18T20:43:00.002+07:002025-05-18T20:43:42.620+07:00<p>&nbsp;#โตฮัน: #เสียงศรัทธาใต้สายลมโบราณแห่งแหลมมลายู</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuJvZU9sOc75ICx_OKNPgSo3ekGfAt-6bjYwf7aMjSKEsozpNFmkewglFF65TrGcgXP4msyPaxQinUVpyIw4ULsWmrkXIx7J2OWwSkZjNQWQgRgzEgQLJMS8_oEbprEu7rsZ1rNWvVSOntIxkBj2GBTlPaaWZ6uW0MxJIPjprPz73nM1EAj2ewP7Def3w/s4032/3F4F1956-99C7-4538-9251-C8B10A277F98.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="3024" data-original-width="4032" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhuJvZU9sOc75ICx_OKNPgSo3ekGfAt-6bjYwf7aMjSKEsozpNFmkewglFF65TrGcgXP4msyPaxQinUVpyIw4ULsWmrkXIx7J2OWwSkZjNQWQgRgzEgQLJMS8_oEbprEu7rsZ1rNWvVSOntIxkBj2GBTlPaaWZ6uW0MxJIPjprPz73nM1EAj2ewP7Def3w/w640-h480/3F4F1956-99C7-4538-9251-C8B10A277F98.png" width="640" /></a></div><br /><p><br /></p><p>เหตุการณ์ความไม่สงบในจังหวัดชายแดนภาคใต้เกิดขึ้นและดำรงอยู่อย่างต่อเนื่องมาอย่างยาวนานนับร้อยปีแล้ว</p><p><br /></p><p>ในวันนี้…เมื่อเรามองไปยังปลายด้ามขวานของแผนที่ประเทศไทย ที่ชายแดนใต้ เราจะพบกับเรื่องราวที่เต็มไปด้วยบาดแผลและความเจ็บปวด</p><p><br /></p><p>เสียงปืน เสียงระเบิด เสียงร้องไห้ของผู้คน</p><p>เป็นเสียงที่ลอยปะปนอยู่กับสายลมที่พัดผ่านนราธิวาส ยะลา และปัตตานี มาเนิ่นนาน</p><p><br /></p><p>บางคนบอกว่านี่คือการต่อสู้เพื่ออัตลักษณ์ บ้างก็บอกว่านี่คือการก่อการร้าย (Terrorism) &nbsp;</p><p><br /></p><p>นักการทหารบอกว่า นี่เป็นรูปแบบหนึ่งของความขัดแย้งที่เรียกว่า “สงครามอสมมาตร (Asymmetric Warfare)” &nbsp;เอ็นจีโอบางคนบอกว่านี่คือรอยแผลของประวัติศาสตร์ที่ไม่เคยสมาน &nbsp;</p><p><br /></p><p>มีบางคนพยายามโยงให้เป็นเรื่องของความขัดแย้งทางศาสนา</p><p><br /></p><p>แต่ไม่ว่ามุมมองไหน…ความจริงก็คือ ลูกหลานของดินแดนเดียวกัน กำลังหันอาวุธเข้าหากันเอง</p><p><br /></p><p>ในวันที่ผู้คนลืมไปแล้วว่า…</p><p>ใต้ความต่างของภาษา ศาสนา หรือสายเลือดที่เขียนใหม่</p><p>พวกเขาเคยมีบรรพบุรุษร่วมกัน &nbsp;พวกเขาเคยมีหัวใจเดียวกัน</p><p><br /></p><p>ในความคิดของผม &nbsp; ถ้าเราอยากเข้าใจหัวใจของนักสู้เหล่านั้นจริง ๆ &nbsp;เราคงต้องถอยหลังกลับไปไกลกว่ายุคล่าอาณานิคม &nbsp;ให้ไกลกว่าการประกาศเขตแดน ไกลกว่าการแบ่งเส้นศาสนา</p><p><br /></p><p>เราต้องกลับไปดู…ถึงวิธีคิดถึงโลก วิธีมองชีวิตของปู่ย่าตายายรุ่นโบราณที่ยังไม่มีเส้นขีดแบ่งชาติพันธุ์บนแผ่นดิน</p><p><br /></p><p>เราต้องกลับไปฟังเสียงกระซิบของศรัทธาเดิม</p><p>ศรัทธาที่เรียบง่าย &nbsp;ศรัทธาที่ไม่มีใบหน้าชัดเจน</p><p>ศรัทธาที่เรียกขานสิ่งสูงสุดด้วยถ้อยคำที่งดงามที่สุดคำหนึ่งในโลกมลายูว่า</p><p><br /></p><p>“#โตฮัน”</p><p><br /></p><p>******************************************</p><p><br /></p><p>เราคงจะลืมเลือนกันไปแล้ว ว่าก่อนที่ศาสนาใหญ่ ๆ จะเดินทางมาถึงที่นี่ &nbsp;ก่อนที่พระอินทร์ พระพรหม หรือแม้แต่อัลลอฮฺจะถูกเอ่ยนามในแผ่นดินนี้</p><p><br /></p><p>คนรุ่นก่อนหน้าเราหลายพันปี</p><p>เขามีศรัทธาในศาสนาโบราณของเขาอยู่แล้ว</p><p><br /></p><p>ย้อนกลับไป ราวศตวรรษที่ 1 ถึงศตวรรษที่ 6</p><p>ในพื้นที่กว้างไกลที่วันนี้คือ สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช ตรัง พัทลุง สตูล สงขลา ปัตตานี ยะลา นราธิวาส ต่อเนื่องลงไปถึง กลันตัน ตรังกานู ในมาเลเซีย และไกลออกไปถึง สุมาตราตอนเหนือ &nbsp;มีผู้คนที่ดำรงชีวิตอย่างเรียบง่าย…อยู่กับทะเล ป่าเขา ลำน้ำ และท้องฟ้า</p><p><br /></p><p>ในโลกของพวกเขา…</p><p>สิ่งสูงสุดที่พวกเขาเงยหน้ามอง และก้มหน้ากราบ…</p><p>ไม่ได้มีรูปร่างแบบที่เราเห็นในภาพวาดยุคหลัง</p><p>ไม่มีวัด ห้องโถง ไม่มีมหาเทวาลัย ไม่มีบทสวดที่ต้องท่องจำ</p><p><br /></p><p>พวกเขาเรียกสิ่งนั้นง่าย ๆ ว่า “#โตฮัน”</p><p><br /></p><p>******************************************</p><p><br /></p><p>โตฮันของพวกเขา</p><p>ไม่ได้อยู่บนสวรรค์ชั้นฟ้า</p><p>โตฮันอยู่ในสายฝนที่โปรยลงมาในวันที่ท้องนาแห้งผาก</p><p>อยู่ในลมเย็นที่พัดมาหลังพายุใหญ่</p><p>อยู่ในแม่น้ำที่หล่อเลี้ยงชีวิต</p><p>อยู่ในเงาของต้นไม้ใหญ่ที่ยืนต้นมานานกว่าชั่วอายุคน</p><p><br /></p><p>มีแต่สายลมที่พัดเบา ๆ เหมือนกระซิบว่า</p><p><br /></p><p>“ข้าอยู่กับเจ้าเสมอ ตั้งแต่เจ้าหัวเราะครั้งแรก จนถึงลมหายใจสุดท้ายของเจ้า”</p><p><br /></p><p>******************************************</p><p><br /></p><p>และเมื่อเราย้อนลงลึกไปกว่านั้น</p><p>จะพบว่าความเชื่อเรื่องโตฮัน ไม่ได้อยู่ลำพัง</p><p><br /></p><p>โตฮัน…</p><p>คือสายเดียวกับที่ผู้คนในอุษาคเนย์เรียกขานว่า “แถน” หรือ “ผีฟ้า” &nbsp;เป็นเทพเจ้าผู้สูงสุดบนฟากฟ้า</p><p><br /></p><p>เป็นเสียงเดียวกับศรัทธาที่ไหลเวียนอยู่ในวัฒนธรรมของไท มลายู ลาว และเขมรโบราณ</p><p><br /></p><p>คำว่า “โตฮัน” (Tuhan) ในภาษามลายู แปลว่า “เทวดาผู้ยิ่งใหญ่” &nbsp;และในภาษามลายู–อินโดนีเซียโบราณ คำว่า “ปาริ” (pari) ก็หมายถึงเทวดาหรือวิญญาณนางไม้ เสียงนั้น…เมื่อเดินทางมาเป็นภาษาไทย &nbsp;จึงกลายเป็นคำว่า “ผี” (phi) ที่เรารู้จักกันจนถึงทุกวันนี้</p><p><br /></p><p>ในอดีตกาล &nbsp;การบูชาผีฟ้า การฟ้อนลำผีฟ้า รวมถึงพิธีมะโย่งในคาบสมุทรมลายู ล้วนสะท้อนรากศรัทธาเดียวกันนี้</p><p><br /></p><p>ศรัทธาที่ไม่เคยหายไป &nbsp;แม้เวลาจะเปลี่ยนชื่อเสียงเรียกขานไปกี่ครั้งก็ตาม</p><p><br /></p><p>******************************************</p><p><br /></p><p>แล้ววันหนึ่ง…ศาสนาฮินดู–พุทธจากชมพูทวีปก็ค่อย ๆ เดินทางมาพร้อมเรือสินค้า</p><p><br /></p><p>เริ่มจากปลายศตวรรษที่ 6 ต่อเนื่องถึงศตวรรษที่ 7 และ 8</p><p><br /></p><p>เทพเจ้าที่มีรูปกายชัดเจน เริ่มมีบทบาทในตำนานที่เล่ากันใต้ต้นไม้ &nbsp;มีชื่อใหม่เกิดขึ้น — พระพรหม พระอินทร์ พระวิษณุ พระศิวะ</p><p><br /></p><p>แต่ถึงกระนั้น…แก่นแท้ในหัวใจของผู้คนก็ยังไม่เปลี่ยน</p><p>โตฮันยังคงอยู่ &nbsp;แค่สวมเสื้อผ้าใหม่ แล้วเปลี่ยนชื่อเรียก</p><p><br /></p><p>******************************************</p><p><br /></p><p>อีกหลายร้อยปีต่อมา &nbsp;ศาสนาอิสลามเดินทางมาถึงฝั่งมลายูในศตวรรษที่ 15 &nbsp;ด้วยเรือพ่อค้า ด้วยถ้อยคำที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง</p><p><br /></p><p>“#ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺและมูฮัมมัดเป็นศาสนทูตของพระองค์”</p><p><br /></p><p>คนที่เงยหน้ามองฟ้า ก้มหน้ากราบพื้นดินมาแต่โบราณ</p><p>ไม่ได้รู้สึกแปลกแยกกับถ้อยคำนี้ เพราะในหัวใจพวกเขา โตฮันที่อยู่ในสายลมและฝน ก็เป็นพระเจ้าที่ไม่มีรูป ไม่มีตัวตนอยู่แล้ว</p><p><br /></p><p>“โตฮัน” เปลี่ยนนามใหม่…เป็น “อัลลอฮฺ”</p><p>ในบทสวดขอดุอาอฺที่ก้องอยู่ในมัสยิดยามรุ่งอรุณ</p><p><br /></p><p>แต่สายลม ฝน และแผ่นดิน…ยังคงโอบอุ้มพวกเขาอยู่เหมือนเดิม</p><p><br /></p><p>******************************************</p><p><br /></p><p>#หมายเหตุ &nbsp; บ้านลำธาร์ ตำบลโคกสัก อำเภอบางแก้ว จังหวัดพัทลุง &nbsp;หมู่บ้านที่ผมเติบโตมา &nbsp;ยังมีคำศัพท์ภาษามลายูหลงเหลืออยู่ในชีวิตประจำวันอีกหลายคำ</p><p><br /></p><p>ผมรู้จักคำว่า “โตฮัน” ตั้งแต่ยังเด็ก &nbsp;แต่ด้วยความเป็นเด็ก ด้วยความไม่รู้ จึงได้ยินแล้วออกเสียงเป็น “โต๊ะวัน” อย่างนั้นเอง — ซึ่งหมายถึงอัลลอฮฺ</p><p><br /></p><p>จนเมื่อได้ศึกษาค้นคว้า จึงได้รู้ว่า… ”โต๊ะวัน“ ที่ผมได้ยินมาตั้งแต่เด็ก คือชื่อของเสียงกระซิบเบา ๆ ของศรัทธาโบราณที่ยังหายใจอยู่ในสายลมของชีวิตเราทุกคน</p><p><br /></p><p>#ความเข้าใจในศาสนาและประวัติศาสตร์คือหนทางในการดับไฟใต้</p><p><br /></p><p>******************************************</p><p><br /></p><p>“ใต้สายหมอกที่โอบกอดผืนป่า และเหนือขอบฟ้าที่ทอดยาวไม่มีที่สิ้นสุด โตฮันยังคงดำรงอยู่อย่างเงียบ ๆ พร้อมทุกชีวิตที่เติบโตบนแผ่นดินนี้”</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-19695743379096884892025-05-18T20:35:00.001+07:002025-05-18T20:35:04.376+07:00<p>&nbsp;วันนี้ที่ตันหยงลิมอ — มัสยิดแห่งความเข้าใจ (9 พ.ค.2568)</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgzieLVIIHDkK1aHX8xMkoYyCsS3YdNnDljZujAAm5UaRxw31Fnj8Xo5IinQHw3C61F3-G723Btcl8PIeiIYowvlX9_NplMyDuVaty3D9O7U0Y2jkjd7e1yUpN-9I81EpI8uLCWAa1s3j7orbLZb3GnguJQBWg_ErteeIc91PDosbD5EaLGf2EcH-_iAwg/s2048/IMG_9937.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1536" data-original-width="2048" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgzieLVIIHDkK1aHX8xMkoYyCsS3YdNnDljZujAAm5UaRxw31Fnj8Xo5IinQHw3C61F3-G723Btcl8PIeiIYowvlX9_NplMyDuVaty3D9O7U0Y2jkjd7e1yUpN-9I81EpI8uLCWAa1s3j7orbLZb3GnguJQBWg_ErteeIc91PDosbD5EaLGf2EcH-_iAwg/w640-h480/IMG_9937.jpeg" width="640" /></a></div><br /><p><br /></p><p>วันนี้…(9 พ.ค.2568) ผมชวนผู้ใต้บังคับบัญชาไปร่วมละหมาดวันศุกร์ที่ มัสยิดตันหยงลิมอ</p><p><br /></p><p>มัสยิดแห่งนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านที่หลายคนมองว่าเป็น “พื้นที่สีแดง” &nbsp;แต่สำหรับผม &nbsp;มันคือพื้นที่แห่งการสร้างความเข้าใจ และโอกาสที่จะได้เริ่มต้นบทสนทนาใหม่ ระหว่างตำรวจกับพี่น้องมุสลิม</p><p><br /></p><p>ในปี 2548 ที่นี่เคยเกิดเหตุการณ์สะเทือนใจขึ้น</p><p>เมื่อนาวิกโยธิน 2 นายถูกประชาชนรุมทำร้ายจนเสียชีวิต</p><p><br /></p><p>คนในพื้นที่เล่ากันว่า ความไม่เข้าใจกันระหว่างเจ้าหน้าที่กับชาวบ้านในช่วงเวลานั้น &nbsp;ผสมกับข่าวลือ ความหวาดระแวง และความโกรธฝังลึกที่ไม่มีใครพูดออกมา &nbsp;มันระเบิดออกมา…และทิ้งรอยแผลไว้ในความทรงจำของทั้งสองฝ่าย</p><p><br /></p><p>ผมเองตั้งใจจะมาละหมาดที่นี่หลายครั้งแล้ว</p><p>แต่ด้วยภารกิจมากมาย จนวันนี้ถึงได้มีโอกาสมาด้วยหัวใจที่พร้อมจะรับฟัง</p><p><br /></p><p>ก่อนละหมาด ผมให้น้องตำรวจที่เป็นมุสลิมเข้าไปประสานกับโต๊ะอิหม่าม &nbsp;ท่านยิ้มและบอกว่า “ยินดีอย่างยิ่ง” &nbsp;จากนั้นโต๊ะอิหม่ามก็ลุกขึ้นประกาศกับพี่น้องที่มาร่วมละหมาดว่า</p><p><br /></p><p>“วันนี้มีผู้กำกับกีตอ (ผู้กำกับของเรา) มาร่วมละหมาดและจะพูดคุยกับพวกเราหลังละหมาด”</p><p><br /></p><p>หลังจากคุตบะห์จบลง และเราละหมาดเสร็จ โต๊ะอิหม่ามส่งสัญญาณให้ผมลุกขึ้นพูด</p><p><br /></p><p>ผมเริ่มต้นด้วยการแนะนำตัวแบบบ้าน ๆ</p><p>เล่าถึงความเป็นมาของนามสกุล “ยีหวังกอง”</p><p>ซึ่งเป็นสายเลือดลูกหลานแม่ทัพนายกองชาวมลายูจากรัฐตรังกานู</p><p><br /></p><p>จากนั้นผมเล่าเรื่องภัยใกล้ตัว</p><p>เรื่องมิจฉาชีพที่โทรมาหลอกคนด้วยกลอุบายสารพัด ใช้ความโลภ &nbsp;บางรายใช้เสียงข่มขู่ ใช้ความไม่รู้ของเหยื่อ ใช้ความรัก &nbsp;บางรายถึงกับสร้างอารมณ์หลอกลวงทางเพศ &nbsp;เพื่อหวังผลประโยชน์ หลอกให้เราโอนเงิน และได้ไปซึ่งทรัพย์สิน</p><p><br /></p><p>ผมเล่าว่าพวกเราไม่อยากให้ใครในพื้นที่ต้องตกเป็นเหยื่อของพวกมิจฉาชีพเหล่านี้อีกต่อไป</p><p><br /></p><p>จากนั้นผมก็เล่าเรื่องดี ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นที่ สภ.ระแงะ</p><p>เราเพิ่งได้รับตำรวจรุ่นใหม่มาอีก 22 นาย</p><p>และทั้งหมดนี้ — คือลูกหลานชาวมลายู ที่เติบโตขึ้นมาเพื่อรับใช้บ้านเกิดของตน</p><p><br /></p><p>หลายคนทำหน้าสงสัย</p><p><br /></p><p>ผมจึงขยายความว่า</p><p>ในจำนวนนี้ มี มลายูมุสลิม อยู่ 6 นาย</p><p>ที่เหลือเป็น ไทยพุทธ อีก 16 นาย</p><p>ซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่ในจังหวัดพัทลุง สงขลา ตรัง และจังหวัดอื่น ๆ อีกหลายจังหวัดในภาคใต้</p><p><br /></p><p>ผมอธิบายต่อว่า พวกเขาเหล่านี้คือลูกหลาน ชาวมลายูพุทธ จากอาณาจักรมลายูโบราณศรีวิชัย ที่ถูกกลืนกลายเป็นไทยพุทธ ตลอดระยะเวลาหลายร้อยปีในประวัติศาสตร์ของแหลมมลายู</p><p><br /></p><p>ชาวมลายูพุทธ บางกลุ่มถูกรวมเข้ากับวัฒนธรรมสยาม จนกลายเป็น “ไทยพุทธ” ในวันนี้</p><p><br /></p><p>ส่วน มลายูมุสลิม ในพื้นที่อื่น ๆ แม้จะรักษาศรัทธาไว้ได้ &nbsp;แต่ก็ต้องแลกกับการสูญเสียอัตลักษณ์ ภาษามลายูดั้งเดิมไป</p><p><br /></p><p>ผมเพียงจะสื่อว่า</p><p><br /></p><p>เราเคยเป็นหนึ่งเดียวกันมาก่อน และเราก็สามารถกลับมาเข้าใจกันได้อีก</p><p><br /></p><p>ก่อนจะจบ ผมพูดเบา ๆ ว่า</p><p><br /></p><p>มีสถานที่ราชการ 2 แห่งที่คนมักจะไม่อยากไป ก็คือ</p><p>“โรงพัก” กับ “โรงพยาบาล” &nbsp;เพราะไปทีไรก็มักจะ “ซาเก๊ะปาลอ” (แปลว่า “ปวดหัว” หมายถึง มีเรื่องวุ่นวาย ปัญหาจุกจิก) ให้ทุกข์ใจ</p><p><br /></p><p>แต่วันนี้…ผู้กำกับพาลูกหลานมลายูมาร่วมละหมาด &nbsp;เพื่อให้พี่น้องได้เห็นหน้า ได้รู้จัก ได้พูดคุยกันไว้</p><p><br /></p><p>และผมทิ้งท้ายว่า</p><p><br /></p><p>หากวันหน้าเกิดอะไรขึ้น…ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องกลัว</p><p>ตำรวจระแงะ พร้อมรับใช้ทุกคนด้วยหัวใจ และความเข้าใจ</p><p><br /></p><p>#ความเข้าใจในศาสนาและประวัติศาสตร์คือหนทางในการดับไฟใต้</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-19315558324182425212025-05-18T20:33:00.004+07:002025-05-18T20:33:24.472+07:00<p>&nbsp;8 พฤษภาคม 2568 — เช้านี้</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl6YLRN1qBAJtjQIW1vS4e1oS4yyeSVzUjDZdTyPmFoEW8Pid6Ah-GC1Lyl-72G_nlcrtFQhsl-MEfieRLO-F_w3hd1ko4FW4z6w2_6-tLE4CvGaS1BpYfvOSHxhh865eyGDk50KxjDpVab9y7MYMN9VmEeHi0CEjW54UKcVzbKJsrfBgsbGey7CkSbqg/s1477/IMG_9179.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1108" data-original-width="1477" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl6YLRN1qBAJtjQIW1vS4e1oS4yyeSVzUjDZdTyPmFoEW8Pid6Ah-GC1Lyl-72G_nlcrtFQhsl-MEfieRLO-F_w3hd1ko4FW4z6w2_6-tLE4CvGaS1BpYfvOSHxhh865eyGDk50KxjDpVab9y7MYMN9VmEeHi0CEjW54UKcVzbKJsrfBgsbGey7CkSbqg/w640-h480/IMG_9179.jpeg" width="640" /></a></div><br /><p><br /></p><p>วันนี้ เวลา 09.00 - 11.30 น. ผมจัดให้มีการประชุมบริหารประจำเดือน พฤษภาคม 2568 กับข้าราชการตำรวจ สภ.ระแงะ &nbsp; ถือเป็นการต้อนรับตำรวจใหม่รุ่นน้อง จำนวน 22 นาย ที่เพิ่งมาบรรจุประจำการครั้งแรกใน สภ.ระแงะ และเป็นการปฐมนิเทศไปในตัว</p><p>การประชุมวันนี้ครอบคลุมทุกภารกิจหลัก ตั้งแต่งานกำลังพล นโยบายและแผน การข่าว ป้องกันปราบปราม จราจร สืบสวน สอบสวน ไปจนถึงเรื่องสวัสดิการ สิทธิประโยชน์ การสร้างขวัญกำลังใจให้ตำรวจทุกนาย รวมทั้งการเบิกจ่ายอาวุธยุทธโธปกรณ์ ประจำกายที่จำเป็น</p><p>แต่ที่ผมได้เล่าต่อจากห้องประชุมวันนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องระเบียบ หรือวาระงาน</p><p>ผมใช้ช่วงท้ายของการประชุมเล่า “เรื่องที่ไม่มีในตำรา” ให้น้อง ๆ ฟัง — เรื่องของอาณาจักรศรีวิชัย ลังกาสุกะ และรัฐปัตตานี ที่เคยรุ่งเรืองในดินแดนแห่งนี้ เพื่อให้เขาได้รู้ว่าผืนดินที่เรายืนอยู่นั้น เคยเป็นศูนย์กลางแห่งอารยธรรม มีศาสนา ภาษา และความศรัทธาเป็นรากลึกของผู้คน</p><p>ผมบอกพวกเขาว่า</p><p>“#ถ้าเราเป็นคนใต้ #เราก็คือลูกหลานของปู่ย่าตายายจากอาณาจักรศรีวิชัย” และศรีวิชัยในประวัติศาสตร์ไม่ใช่อะไรอื่นเลย &nbsp;แต่มันคืออาณาจักรของชาวมลายูโบราณ ที่มีทั้งพุทธและฮินดู มีภาษาถิ่น มีการค้าข้ามทะเล มีความรุ่งเรืองที่คนรุ่นหลังแทบจินตนาการไม่ออก</p><p>เพราะฉะนั้น ต่อให้วันนี้เราจะมีชื่อสกุลไทย ใช้บัตรประชาชนไทย &nbsp;หรือแม้แต่ใส่เครื่องแบบตำรวจที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า “สิบตำรวจตรี” &nbsp;เราก็ยังเป็นทายาทของชาวมลายูอยู่ดี เพราะนั่นคือรากที่แท้ของแผ่นดินนี้</p><p>และถ้าเราไม่ลืมรากเหง้า เราก็จะไม่หลงทาง</p><p>จากนั้น ผมอธิบายให้น้อง ๆ เข้าใจอีกเรื่อง — เรื่องที่เกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของตำรวจจังหวัดชายแดนภาคใต้อย่างเลี่ยงไม่ได้</p><p>นั่นคือ “#สงครามอสมมาตร (#Asymmetric #Warfare)</p><p>ผมอธิบาย โดยยกตัวอย่างสงครามในสมัยโบราณ &nbsp;สงครามโลกครั้งที่ 1 และ สงครามโลกครั้งที่ 2 &nbsp;แต่นี่ไม่ใช่สงครามที่เรายืนประจันหน้ากับข้าศึกในสนามรบแบบนั้น &nbsp; “สงครามอสมมาตร” เป็นสงครามที่ไม่เท่าเทียมกัน ฝ่ายหนึ่งแข็งแรงกว่า มีรถราม้าช้าง มีเครื่องบิน มีรถหุ้มเกราะ มีเครื่องแบบ มีเงินเดือน มีเงินค่าเสี่ยงภัย แต่อีกฝ่ายหนึ่งด้อยกว่าไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้ &nbsp;มันคือสงครามที่ศัตรูอาจเป็นคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ เรา &nbsp;ในตลาด ในมัสยิด หรือในโรงเรียน &nbsp;เป็นคนที่บางครั้งก็เคยเล่นฟุตบอลกับเรามาก่อน แต่วันหนึ่งถูกดึงไปด้วยคำอธิบายอีกแบบ &nbsp;ด้วยความเจ็บปวดสะสม หรือความเข้าใจที่บิดเบี้ยว</p><p>เราไม่ได้สู้กับ “คนชั่ว” เรากำลังทำงานในพื้นที่ที่ความเข้าใจถูกฉีกออกเป็นสองฝั่ง &nbsp;คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเราในวันนี้ อาจไม่ใช่ศัตรู &nbsp;เขาคือประชาชน เขาคือญาติพี่น้องเรา สายเลือดเดียวกันในความหมายของ “#ลูกหลานชาวมลายูอาณาจักรศรีวิชัย“ เช่นเดียวกับเรา &nbsp;บางคนก็มีความฝัน มีความศรัทธา มีคำว่า “ยุติธรรม” อยู่ในใจไม่ต่างจากเรา แต่เมื่อไม่มีใครอธิบายอดีตให้เขาฟังตรง ๆ เขาก็อาจตีความอนาคตด้วยความแค้น</p><p>ประชุมจบ เรากินข้าวเที่ยงด้วยกันแบบพี่น้อง อาหารเที่ยงร่วมกันมื้อแรกที่ สภ. ระแงะ</p><p>******************************************</p><p>#ความเข้าใจในศาสนาและประวัติศาสตร์คือหนทางในการดับไฟใต้</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-71942474023482455732025-05-07T10:53:00.010+07:002025-05-07T10:53:55.704+07:00<p>&nbsp;#เจ้าบ้านที่แท้จริงของโลกมลายู — #หรือแค่ผู้กลัวเงาตัวเอง?</p><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjx2UOVfKXrVCCafRChXhX07g8FiZTre3Ob9VElBBr4zJRZTKwHyvgzGyCTIwQ_YMKA-xbz8qvCDbx4EDxLf0AHSQ1SyJTZlEltYTBIntF11RfEzE-j5kj1E3d0lJbJfqozvbOiojyM45-5nrhZyeB03vRY3DdFAfaUObehjJWUKGYFuQ4rAz_ZiAtn8eo/s460/IMG_9122.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" data-original-height="436" data-original-width="460" height="606" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjx2UOVfKXrVCCafRChXhX07g8FiZTre3Ob9VElBBr4zJRZTKwHyvgzGyCTIwQ_YMKA-xbz8qvCDbx4EDxLf0AHSQ1SyJTZlEltYTBIntF11RfEzE-j5kj1E3d0lJbJfqozvbOiojyM45-5nrhZyeB03vRY3DdFAfaUObehjJWUKGYFuQ4rAz_ZiAtn8eo/w640-h606/IMG_9122.jpeg" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr></tbody></table><p>ในขณะที่อดีตนายกรัฐมนตรีแห่งมาเลเซีย ดร.มหาเธร์ โมฮัมหมัด ยังคงละเมอถึง “ดินแดนมลายู” ที่ทอดยาวตั้งแต่ปัตตานีถึงสิงคโปร์ &nbsp;พร้อมทั้งโยนความผิดว่า “ประเทศเพื่อนบ้าน” ค่อย ๆ ยึดเอาแผ่นดินของมาเลเซียไปทีละน้อย</p><p>คำถามที่คนในโลกแห่งความจริง (ซึ่งตื่นแล้ว ไม่ได้ฝันไป) อยากถามกลับก็คือ…</p><p>แล้วทำไมท่านอดีตนายกฯ ไม่เริ่มจากการรวมกับอินโดนีเซียก่อนล่ะครับ?</p><p>เพราะหากจะพูดถึง “Tanah Melayu” — แผ่นดินของชนชาติมลายู</p><p>อินโดนีเซียนี่แหละคือประเทศที่มี ‘มลายู’ มากกว่าทุกหัวระแหงของมาเลเซีย</p><p>มีประชากรมากกว่า วัฒนธรรมลึกซึ้งกว่า และภาษาใกล้เคียงจนแทบจะยกกันไปใช้แทนได้</p><p><br /></p><p>&nbsp;- Tanah Melayu: วาทกรรมชาตินิยมแบบชาติพันธุ์ (ethno-nationalism) ที่เชิดชูความเป็น “มลายูแท้” และมีแนวโน้มผลักไสผู้ไม่ใช่มลายู (Bumiputera)</p><p>แต่ทำไม Tanah Melayu ถึงไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อ “Tanah Air”?</p><p>คำว่า Tanah Air ในภาษาอินโดนีเซีย แปลว่า “แผ่นดินและผืนน้ำ”</p><p>เป็นถ้อยคำที่ประชาชนใช้เรียกประเทศของตนเอง ด้วยความรัก ความผูกพัน และการเสียสละต่อมาตุภูมิ &nbsp;เป็นแนวคิดที่เปิดรับความหลากหลายของชาติพันธุ์ ศาสนา และภาษา เน้นการอยู่ร่วมกันของทุกกลุ่มบนดินแดนหมู่เกาะ โดยไม่อ้างสิทธิ์ในอดีตเพื่อยึดพื้นที่ใคร</p><p><br /></p><p>Tanah Air คือมาตุภูมิของทุกคน ไม่ใช่ของชาติพันธุ์ใดชาติพันธุ์หนึ่ง</p><p>Tanah Air จึงเป็นวาทกรรมที่มองไปข้างหน้า</p><p>ขณะที่ Tanah Melayu ยังจมอยู่กับการยืนยันความเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว</p><p>บนแผ่นดินที่มีผู้คนหลากหลาย (Bumiputera)</p><p><br /></p><p>ดร.มหาเธร์ เคยแสดงท่าทีว่าอยากเห็น “ชาวมลายูรวมเป็นหนึ่ง”</p><p>แต่…กลับไม่เคยผลักดันแนวคิด “มาเลย์ Raya” หรือ “มลายูใหญ่” อย่างจริงจัง</p><p>เพราะเขารู้ดีว่า ถ้าให้สองชาติรวมกันจริง มาเลเซียจะไม่ได้เป็นผู้นำ</p><p>แต่จะกลายเป็น เพียงจังหวัดหนึ่งของ “นูซันตารา”</p><p><br /></p><p>และนั่นอาจเป็นความกลัวที่ใหญ่กว่าการสูญเสียดินแดน…คือการสูญเสียตัวตนที่ตนเองสร้างขึ้นจากมายาคติ</p><p><br /></p><p>******************************************</p><p>#ความเข้าใจในศาสนาและประวัติศาสตร์คือหนทางในการดับไฟใต้</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-50904285508929500542025-05-06T19:47:00.004+07:002025-05-06T19:47:57.744+07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh0pPMwbihM1QNjwE-FaO4nEN83uPkSyl1kIeuL3OjSuQaJsigkFyuWGAHNlomtn4V8gyPoP-yesBjVXvz0eZnB5MBCi8n1bZz52pUBN-JqMhn9LfAI3qr5LLlS3d_hxGMZGQelxqtiAZTmiAL0YZHAvzqFu02qzg56960ILmq1OtgFYPuV3ayJp0I3K1M/s1024/D40F8540-5113-492A-93C0-29D00AD9C7B2.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1024" data-original-width="1024" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh0pPMwbihM1QNjwE-FaO4nEN83uPkSyl1kIeuL3OjSuQaJsigkFyuWGAHNlomtn4V8gyPoP-yesBjVXvz0eZnB5MBCi8n1bZz52pUBN-JqMhn9LfAI3qr5LLlS3d_hxGMZGQelxqtiAZTmiAL0YZHAvzqFu02qzg56960ILmq1OtgFYPuV3ayJp0I3K1M/w640-h640/D40F8540-5113-492A-93C0-29D00AD9C7B2.png" width="640" /></a></div><p>ในบางคืนที่ไฟยังลุกโชน เสียงปืนในภาคใต้ยังกึกก้อง</p><p>เรามักได้ยินคำอธิบายจากผู้ก่อเหตุว่า พวกเขาต่อสู้เพื่อ “ชาติ ศาสนา และมาตุภูมิ”</p><p>โดยมีคำว่า “มลายูมุสลิม” เป็นแกนกลางของอุดมการณ์ &nbsp;และวาทกรรมที่ถูกย้ำซ้ำจนกลายเป็นความเชื่อหนึ่งเดียว คือ “สยามคือผู้รุกราน ปัตตานีคือผู้ถูกยึดครอง”</p><p>แต่เมื่อเราย้อนกลับไปยังหน้าประวัติศาสตร์ของแหลมมลายู ที่บันทึกไว้ด้วยเลือดและดิน &nbsp;เราจะพบความจริงบางอย่างที่แตกต่างจากวาทกรรมในสนามรบสมัยใหม่อย่างสิ้นเชิง</p><p>******************************************</p><p>#อาเจะห์กับไทรบุรี — #เลือดมลายูที่ไม่เคยปรองดอง</p><p>ปี ค.ศ. 1619 อาณาจักรอาเจะห์ ซึ่งขณะนั้นคือรัฐมุสลิมที่เข้มแข็งที่สุดในภูมิภาค</p><p>ได้ยกทัพบกและกองเรือเข้าตีไทรบุรี (Kedah) อย่างโหดร้าย</p><p>เมืองหลวงถูกเผา ราชวงศ์ถูกจับไปเป็นเชลย ชาวบ้านนับหมื่นถูกกวาดต้อน</p><p>แม้ทั้งสองรัฐจะเป็นมุสลิม พูดภาษามลายู และมีวัฒนธรรมร่วมกัน</p><p>แต่สิ่งที่แยกพวกเขาออกจากกันไม่ใช่ศาสนา — มันคือ “อำนาจ”</p><p>นี่ไม่ใช่เหตุการณ์เดียวในประวัติศาสตร์ที่รัฐมลายูรบราฆ่าฟันกันเอง</p><p>ยะโฮร์ กับอาเจะห์, ปัตตานี กับตรังกานู, หรือแม้แต่มะละกากับกลันตัน ล้วนมีช่วงเวลาแห่งการขัดแย้ง</p><p>บางครั้งเป็นสงคราม บางครั้งเป็นการลอบสังหาร บางครั้งคือการทรยศพันธมิตร</p><p>และหากเรามองมาถึงศตวรรษที่ 20–21 ความขัดแย้งเช่นนี้ก็ยังไม่จางหาย</p><p>ดั่งที่อาเจะห์เคยต่อสู้ยืดเยื้อกับรัฐบาลกลางมาอย่างต่อเนื่อง นับตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 — จากการต้านจักรวรรดิดัตช์ สู่การลุกขึ้นต่อต้านรัฐบาลอินโดนีเซียในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ด้วยอุดมการณ์แบ่งแยกดินแดนที่ยังตกผลึกอย่างเหนียวแน่น</p><p>แม้จะเป็นมุสลิมทั้งสองฝ่าย แต่ด้วยปัจจัยเรื่องอัตลักษณ์ ทรัพยากร และความไม่เป็นธรรม</p><p>ขบวนการ “อาเจะห์เสรี” (GAM) จึงถือกำเนิดขึ้นในปี 1976 พร้อมกองกำลังติดอาวุธ รัฐบาลเงา</p><p>และแนวทางการเคลื่อนไหวทางการทูตกับต่างประเทศ</p><p>กระทั่งก่อนเกิดสึนามิปี 2547 อาเจะห์ยังคงเป็นพื้นที่ขัดแย้งระดับสูง</p><p>ที่แม้แต่คำว่า “อุมมะฮฺ” ก็ไม่อาจทำให้ทั้งสองฝ่ายหยุดยิงได้</p><p>ความเป็น “มลายูมุสลิม” ไม่เคยการันตีความเป็นหนึ่งเดียว</p><p>และความเป็น “อิสลาม” ก็ไม่เคยเป็นเกราะป้องกันไม่ให้คนที่หันหน้าไปทาง “กิบลัต” เดียวกัน ต้องถืออาวุธเข้าหากัน</p><p>******************************************</p><p>#กรอบอาณาจักรสมัยใหม่ #กับมายาคติของรัฐชาติ</p><p>ก่อนยุคจักรวรรดินิยม ดินแดนต่าง ๆ ไม่ได้มีเส้นเขตแดนตายตัวแบบในแผนที่วันนี้ รัฐมลายูในอดีต เช่น ปัตตานี, ไทรบุรี, ยะโฮร์, เปรัก, อาเจะห์ &nbsp;ต่างก็แย่งชิงกันเพื่อความเป็นใหญ่ในภูมิภาค &nbsp;บางรัฐยอมเป็นประเทศราช บางรัฐหันไปหาจีนหรืออินเดีย บางรัฐแสวงหาอาวุธจากออตโตมัน</p><p>ทั้งหมดคือการเล่นเกมการเมืองเพื่อความอยู่รอด ไม่ใช่เพราะใคร “ถูกรุกราน” อย่างเดียว</p><p>เมื่อกรุงศรีอยุธยาเข้ามามีบทบาท ก็เป็นเพียงอีกผู้เล่นหนึ่งในกระดาน</p><p>ไม่ได้ต่างจากดัตช์ อังกฤษ หรืออาเจะห์</p><p>หลายครั้งรัฐมลายูเองก็ขอพึ่งอำนาจสยาม เพื่อคานกับรัฐมลายูอื่น</p><p>ไทรบุรีเคยขอให้กรุงเทพฯ ช่วยรบกับพม่า</p><p>ตรังกานูเคยส่งทูตเข้าเฝ้าขอรับการคุ้มครอง</p><p>และปัตตานีเองก็เคยเข้าร่วมทัพกับสยามในการศึกบางคราว</p><p>******************************************</p><p>#วาทกรรมแห่งความเจ็บปวด #หรือภาพจำที่เลือกเอง?</p><p>แน่นอนว่า ในประวัติศาสตร์ ก็มีเหตุการณ์ที่ฝ่ายสยามใช้กำลังและความรุนแรงเข้าปราบรัฐมลายูทางใต้ &nbsp; มีการกวาดต้อนผู้คนขึ้นไปภาคกลาง &nbsp;และมีร่องรอยของความเจ็บปวดที่ไม่ควรถูกละเลย (ปู่ย่าตายายของผู้เขียนก็อยู่ในกระแสธารแห่งประวัติศาสตร์ส่วนนี้)</p><p>แต่หากเราจะสร้างอนาคตบนฐานของความเข้าใจจริง &nbsp;เราต้องกล้ายอมรับว่า…</p><p>ไม่เคยมีรัฐใดบริสุทธิ์ ไม่เคยมีใครเป็นเหยื่อแห่งความอธรรมอยู่ฝ่ายเดียว</p><p>และไม่มีใครเป็นผู้รุกรานตลอดกาล</p><p>******************************************</p><p>#คำถามสุดท้าย…#ที่ไม่ใช่เพียงของประวัติศาสตร์</p><p>หาก “ชาติ ศาสนา และมาตุภูมิ” คือสิ่งศักดิ์สิทธิ์จริง</p><p>คำถามคือ — ทำไมบรรพบุรุษของรัฐมลายูถึงเคยทำสงครามกันเองโดยไม่ลังเล?</p><p>หากคำว่า “มลายูมุสลิม” มีอำนาจเหนือความเป็นมนุษย์</p><p>ทำไมสุลต่านแห่งอาเจะห์ถึงสามารถจับสุลต่านแห่งไทรบุรีไปเป็นเชลย</p><p>ทั้งที่ต่างก็ละหมาดหันหน้าไปทางเดียวกัน?</p><p>******************************************</p><p>#ในท้ายที่สุด…</p><p>สิ่งที่เราควรต่อสู้ในวันนี้ อาจไม่ใช่การปลดแอกจาก “รัฐไทย”</p><p>แต่คือการปลดแอกจาก มายาคติและประวัติศาสตร์ที่เลือกจำ</p><p>เพื่อให้คนรุ่นใหม่ได้เห็นว่า</p><p>แผ่นดินนี้ไม่เคยเป็นของใครคนใดคนหนึ่งอย่างแท้จริง</p><p>และ…</p><p>ไม่มีศาสนาใด…จะชอบใจในเลือดที่หลั่งลง โดยใช้อุดมการณ์เป็นข้ออ้าง</p><p><br /></p><p>#ความเข้าใจในศาสนาและประวัติศาสตร์คือหนทางในการดับไฟใต้</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-52920593835760828292025-05-04T16:19:00.006+07:002025-05-04T16:22:24.546+07:00<p>&nbsp;</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg8pLal3GMl6ewZqab5nMZhNta9v504bBCzznouk6wqGlHEWW7F08merDIZQ_6l4evhT3VVIqGzbt1EQVjbjFJorY7jKAix9ml3Fk7MwIIaHLhxOLqntEyxHVYANU-T01WvS5whrnR2hcd5nHlSc8rTKKOzU5odBq67qUliS2TnwmxE06JeWFx7emMtgt4/s4032/IMG_7726.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="3024" data-original-width="4032" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg8pLal3GMl6ewZqab5nMZhNta9v504bBCzznouk6wqGlHEWW7F08merDIZQ_6l4evhT3VVIqGzbt1EQVjbjFJorY7jKAix9ml3Fk7MwIIaHLhxOLqntEyxHVYANU-T01WvS5whrnR2hcd5nHlSc8rTKKOzU5odBq67qUliS2TnwmxE06JeWFx7emMtgt4/w640-h480/IMG_7726.jpeg" width="640" /></a></div><p></p><p>รอยยิ้มสุดท้ายของ “น้องเมย์”</p><p>เช้าวันที่ 10 กันยายน 2567 &nbsp;เรายืนกันอยู่ใต้ชายคาบ้านเก่าๆ ในหมู่บ้านปลักปลา ตำบลโฆษิต อำเภอตากใบ</p><p>ท่ามกลางสภาพบ้านที่ขัดสน แต่กลับมีรอยยิ้มเล็กๆ จากเด็กหญิงคนหนึ่ง</p><p>“น้องเมย์” เด็กหญิงผิวคล้ำ ใบหน้าน่ารัก และดวงตาใสแจ่ม (ยืนหันหลัง)</p><p>เธอเอาแต่ยิ้ม ไม่พูด…ไม่ตอบ</p><p>เพราะน้องพิการทางการได้ยินและการพูดมาตั้งแต่กำเนิด</p><p><br /></p><p>วันนั้น ผมมีโอกาสติดตามไปกับคณะของท่าน ว่าที่ ร.ต.จิรัสย์ ศิริวัลลภ นายอำเภอตากใบ ในขณะนั้น (ปัจจุบันท่านดำรงตำแหน่งปลัดจังหวัดปัตตานี) ไปเยี่ยมเยียนชาวบ้านตามปกติ โดยมีหมอน๊อต สาธารณสุขอำเภอตากใบ และ ทีม รพ.สต.โคกยาง เป็นผู้นำพาไป</p><p>ท่านนายอำเภอเห็นว่าเด็กคนนี้ไม่ควรตกหล่นจากระบบการศึกษา</p><p>หมอน็อต และเจ้าหน้าที่พยายามพูดคุยกับครอบครัว ช่วยกันโน้มน้าว พูดเกลี้ยกล่อมด้วยความเมตตาและความหวัง &nbsp;สุดท้าย… “น้องเมย์” ได้ไปเข้าเรียนที่ศูนย์การศึกษาพิเศษตากใบ &nbsp;ซึ่งอยู่ในพื้นที่โรงพยาบาลตากใบเอง</p><p><br /></p><p>ไม่นานนัก ครูประจำศูนย์ก็แจ้งข่าวดีว่า</p><p>น้องมีพัฒนาการ เริ่มยิ้มมากขึ้น เริ่มรู้จักตอบสนอง และเรียนรู้มากขึ้น</p><p>พวกเราเอง…ก็ดีใจเงียบๆ &nbsp;มันเหมือนต้นกล้าเล็กๆ ที่เพิ่งได้รับแสงแดดแรกของชีวิต</p><p><br /></p><p>แต่แล้ว…</p><p>วันที่ 2 พฤษภาคม 2568 เวลา 19.45 น.</p><p>เสียงปืนจากคนใจร้ายได้พรากทุกอย่างไป</p><p>“น้องเมย์” หรือ เด็กหญิงสสิดา จันทร์คง อายุ 9 ปี</p><p>เสียชีวิตในบ้านของตนเอง พร้อมปู่และญาติอีกหนึ่งราย</p><p>เธอกลายเป็นเหยื่อของเหตุความไม่สงบที่ไร้สำนึก</p><p>ไม่มีเวลาแม้แต่จะร้องขอชีวิต — เพราะเธอไม่อาจได้ยินเสียงปืนเลยด้วยซ้ำ</p><p>เด็กหญิงที่ไม่เคยพูด… ถูกพรากไปก่อนที่จะได้พูดคำว่า “ครู” หรือ “แม่”</p><p><br /></p><p>ภาพถ่ายเมื่อวันนั้น — วันที่เราเคยยืนอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน</p><p>กลายเป็นภาพสุดท้ายของการพบกัน</p><p>เด็กที่ไม่เคยทำร้ายใคร &nbsp;กลับต้องมารับเคราะห์จากความเชื่อที่บิดเบี้ยว</p><p>ที่แยกคนออกจากกันด้วยเส้นแบ่งเขตของชาติพันธุ์ ศาสนา หรืออุดมการณ์ปลอมๆ</p><p>หากสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า “การต่อสู้เพื่ออัตลักษณ์ หรืออุดมการณ์“</p><p>กลับลงเอยด้วยการยิงใส่เด็กหญิงคนหนึ่งในบ้านของเธอเอง</p><p><br /></p><p>เราอาจต้องทบทวนแล้วว่า ”อัตลักษณ์ หรืออุดมการณ์“ นั้นยังมีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ไหม</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-32348210680612362532025-05-04T16:18:00.000+07:002025-05-04T16:18:05.261+07:00<p>&nbsp;</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiByPjkyi0mqaGsBJPgDR27Jwq0RYkd2PKQHrudAGoW53Iws0O7NM3WtUp5B-wkfCpNWtubIHGO5WjBZqIbN3FRMzYNVedkFgJvIYWrUbxj2OhejErAadH_OI7KdkYja0exceIuOqYmw_LxG3pkxheUYGEH67vWaTmcnqfHfC4ufmpnkQM0vc736aiIJrc/s1439/IMG_8922.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1439" data-original-width="1080" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiByPjkyi0mqaGsBJPgDR27Jwq0RYkd2PKQHrudAGoW53Iws0O7NM3WtUp5B-wkfCpNWtubIHGO5WjBZqIbN3FRMzYNVedkFgJvIYWrUbxj2OhejErAadH_OI7KdkYja0exceIuOqYmw_LxG3pkxheUYGEH67vWaTmcnqfHfC4ufmpnkQM0vc736aiIJrc/w480-h640/IMG_8922.jpeg" width="480" /></a></div><p></p><p>“#รัฐปัตตานีที่อ้างว่าเคยอิสระ — #อิสระจริงหรือ?”</p><p>วันที่ 2 พฤษภาคม 2568 เวลา 19.45 น.</p><p>เกิดเหตุคนร้ายไม่ทราบจำนวน ใช้รถจักรยานยนต์ 3 คันเป็นพาหนะ บุกใช้อาวุธปืนกราดยิงเข้าไปภายในบ้านเลขที่ 1/3 หมู่ที่ 5 ตำบลโฆษิต อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส</p><p>ผู้เสียชีวิตมี 3 ราย ได้แก่</p><p>&nbsp;- นายดำ จันทร์คง อายุ 70 ปี</p><p>&nbsp;- ด.ญ.สสิดา จันทร์คง อายุ 9 ปี</p><p>&nbsp;- นายแดง ตุนาสุข อายุ 58 ปี</p><p>ผู้บาดเจ็บอีก 2 รายคือ</p><p>&nbsp;- นายภาคีไนย รังเสาร์ อายุ 29 ปี</p><p>&nbsp;- นายเชาว์ จันทร์คง อายุ 44 ปี</p><p>เหตุการณ์ความรุนแรงนี้ &nbsp;สะท้อนผลกระทบจาก ความคิดสุดโต่งที่หยิบใช้ประวัติศาสตร์เป็นเครื่องมือบิดเบือนและปลุกปั่นความเกลียดชัง</p><p>ในฐานะอดีตผู้กำกับการ สภ.ตากใบ ซึ่งเคยดูแลพื้นที่นี้ด้วยหัวใจ ผมไม่อาจเงียบได้เมื่อเห็นครอบครัวชาวบ้านต้องสูญเสียผู้เฒ่าและเด็กหญิงในคืนเดียวกัน</p><p>ความสูญเสียนี้เกิดขึ้นเพราะคนบางกลุ่มยังคงยึดถือความเชื่อว่า “รัฐปัตตานีเคยเป็นรัฐอิสระที่ถูกยึดครองโดยสยาม” และใช้แนวคิดนั้นเป็นข้ออ้างในการสร้างความชอบธรรมต่อความรุนแรง</p><p>แต่หากเราศึกษาประวัติศาสตร์อย่างจริงจัง จะพบว่าความเชื่อนี้ไม่ได้ตั้งอยู่บนข้อเท็จจริงที่ครบถ้วน</p><p>ก่อนจะมีคำว่า “รัฐปัตตานี” ในความหมายแบบรัฐสมัยใหม่ ดินแดนแถบนี้เคยอยู่ภายใต้อิทธิพลของศรีวิชัย นครศรีธรรมราช สุโขทัย อยุธยา และต่อเนื่องสู่รัตนโกสินทร์ เป็นหัวเมืองที่มีระบบบรรณาการ มีเจ้าเมืองที่ได้รับการแต่งตั้งจากส่วนกลาง และมีบทบาทร่วมในภารกิจปกป้องแผ่นดินไทย</p><p>พระยาราชบังสัน(หะซัน) โอรสองค์เล็กองค์สุลต่านสุไลมาน ชาห์ แห่งซิงกอรา เป็นหนึ่งในหลักฐานสำคัญว่า “ชาวมลายูมุสลิม” สายราชวงศ์มลายูบางสาย&nbsp;</p><p>ไม่ได้ถูกลิดรอนอำนาจ แต่ได้รับเกียรติจากราชสำนักให้ทำหน้าที่ปกป้องบ้านเมือง &nbsp;ท่านเป็นแม่ทัพเรือแห่งกรุงศรีอยุธยา</p><p>พระยาพัทลุง ขุนคางเหล็ก (เดิมเป็นมุสลิม) ลูกหลานสุลต่านสุไลมาน ชาห์ อีกท่านหนึ่ง (ท่านเป็นเหลนโต๊ะสูของพระยาราชบังสัน (หะซัน)) พระสหายคนสนิทของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ก็เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของผู้นำจากแดนใต้ที่มีบทบาทในการกู้ชาติจากพม่าและร่วมสร้างความมั่นคงให้แผ่นดินสยาม</p><p>บุคคลเหล่านี้ไม่ได้ถูก “กลืนกลาย” หากแต่ ร่วมเป็นเจ้าของแผ่นดิน โดยมีความเชื่อ ศาสนา และอัตลักษณ์ของตนเองอย่างมั่นคง</p><p>การหยิบคำว่า “อัตลักษณ์มลายูมุสลิม” มาใช้เป็นเครื่องมือในการแยกตนออกจากความเป็นไทย จึงไม่ใช่การปกป้องรากเหง้า หากคือการ บั่นทอนมรดกของบรรพชนที่เคยเสียสละเพื่อผืนแผ่นดินนี้</p><p>และยิ่งน่าเศร้า…เมื่อความคิดแบบนั้นแปรเปลี่ยนมาเป็นกระสุน ที่ปลิดชีพเด็กหญิง 9 ขวบไปต่อหน้าต่อตาญาติพี่น้องของเธอ</p><p>ชายแดนใต้ต้องการสันติสุข ไม่ใช่การตอกย้ำความแค้นโดยใช้ประวัติศาสตร์ที่ถูกตีความแบบด้านเดียว</p><p>สิ่งที่เราต้องการวันนี้ไม่ใช่ “รัฐใหม่”</p><p>แต่คือ ความเข้าใจใหม่ — ที่ไม่บิดเบือนความจริงของชาติพันธุ์ ศาสนา และประวัติศาสตร์ร่วม</p><p>เพราะสุดท้าย…ผู้ที่รักแผ่นดินนี้จริง ย่อมไม่เหนี่ยวไกปืนใส่เด็กไร้เดียงสาในบ้านของตัวเอง</p><p><br /></p><p>******************************************</p><p>โดย พ.ต.อ.ศุภชัช (ยีหวังกอง) ณ พัทลุง ผกก.สภ.ระแงะ | อดีต ผกก.สภ.ตากใบ</p><p>#ความเข้าใจในศาสนาและประวัติศาสตร์คือหนทางในการดับไฟใต้</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-24448833659297850552025-04-19T11:10:00.007+07:002025-04-26T08:40:13.866+07:00<p><b><span style="font-size: medium;">แด่คุณย่าจันทร์ คำชา</span></b></p><p>ผู้หญิงลาวเวียงจันทน์ที่พาเลือดเนื้อเชื้อสายของเธอ</p><p>ข้ามฝั่งแม่น้ำโขงมาเติบโตบนผืนแผ่นดินไทย</p><p>แม้ชื่อของย่าอาจไม่เคยถูกจารึกไว้ในตำราวัฒนธรรม</p><p>แต่ในจังหวะของบาสโลบ เราได้ยินเสียงของย่า</p><p>******************************************</p><p>ใบหน้านั้นเรียบง่าย</p><p>แต่มีบางอย่างที่ “ยิ่งกว่าคำว่าเรียบง่าย”</p><p>คือ ความสงบที่ผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านการข้ามโขงและข้ามกาลเวลา</p><p>******************************************&nbsp;</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="552" src="https://www.youtube.com/embed/plbl5dqEuSM" width="663" youtube-src-id="plbl5dqEuSM"></iframe></div><br /><p><br /></p><p>“#ย่าจันทร์..#เจ้าลาวพลัดถิ่น #เสียงกระซิบจากแผ่นดินที่จากมา</p><p>ผมได้ฟังเพลงนั้น ครั้งแรก…</p><p>ขณะชมการแสดงบาสโลบของชาวบ้านในงานปิดทองฝังลูกนิมิตที่วัดตันติการาม (วัดน้ำตอหลัง) อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส</p><p>#เพลงบูชามนตรามณีนฤมาสนาคิณีเทวี (#แม่ย่ามณีจันทรา)</p><p>เป็นวันที่ 14 เมษายน 2568 — วันที่ท่าน พล.ท.ไพศาล หนูสังข์ แม่ทัพภาคที่ 4 มาเป็นประธานในพิธี</p><p>ตอนนั้น… ผมไม่ได้คาดหวังอะไร</p><p>แค่ยืนดูชาวบ้านแต่งชุดไทยพื้นเมือง ร่ายรำกันอย่างเรียบง่าย แต่เมื่อเพลงบรรเลงขึ้น จังหวะนั้นเหมือนเวลาทั้งหมดในลานวัดหยุดนิ่ง</p><p>เสียงแรกของเพลง “บูชามนตรามณีนฤมาสนาคิณีเทวี (แม่ย่ามณีจันทรา)” ทำให้หัวใจของผมสะดุด</p><p>และในไม่กี่วินาทีถัดมา น้ำตาก็ไหล โดยไม่รู้ตัว</p><p>ผมกลับมาบ้าน นั่งฟังเพลงนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า…</p><p>ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนต้องออกเสาะหาว่ามันคือเพลงอะไร ใครเป็นผู้แต่ง และผมก็พบว่า เพลงนี้เป็นผลงานของ</p><p>“ต้นรัก ศีลป์เศียรเกล้า” ผู้เขียนเสียงมนตราไว้ในบทเพลงที่ นอกจาก จะเขียนขึ้นด้วยแรงศรัทธาแล้ว มันคือเสียงที่เรียกใครบางคนจากความทรงจำของผมกลับมา</p><p>ผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมไม่เคยเห็นหน้า &nbsp;แต่เธอคือ “ย่าจันทร์ คำชา”</p><p>ย่าของภรรยาผม</p><p>และทวดของ ”น้องนวี“ ลูกชายผม</p><p>**************************************</p><p>“พ่อใบ” พ.ต.ต.ใบ คำชา กับ “แม่ตุ๊ก” แต่งงานกันเมื่อปี 2517 มีบุตรสาว 3 คน ได้แก่ “น้ำฝน” “น้ำค้าง” และ “น้ำทิพย์” โดยน้องน้ำทิพย์เกิดในปี 2521 ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่ “พ่อใบ” เสียชีวิตจากการสู้รบกับ ผกค.</p><p>ก่อนที่ พ.ต.ต.ใบ จะเสียชีวิตในระหว่างปฏิบัติหน้าที่ที่ อ.หนองบัวลำภู จ.อุดรธานี (ตามเขตการแบ่งจังหวัดในขณะนั้น) แม่ตุ๊กเคยได้พบกับ “ย่าจันทร์” แม่ของพ่อใบ เพียง 2–3 ครั้ง ทั้งก่อนและหลังคลอดน้องน้ำทิพย์ได้ประมาณ 3 เดือน ขณะนั้นย่าจันทร์อายุราว 70 ปี ท่านเดินทางจากจังหวัดขอนแก่นมาพัทลุงโดยรถไฟ มากับ “อาวรวุฒิ” บุตรชายอีกคนของท่าน (น้องชายของพ่อใบ) เพื่อมาเยี่ยมรับขวัญหลานสาวคนเล็ก และพักที่บ้านพักข้าราชการตำรวจ นปพ.กก.ภ.จว.พัทลุง อ.เมือง จ.พัทลุง</p><p>ระหว่างที่พักอยู่ในพัทลุง พ่อใบได้พาย่าจันทร์ไปเที่ยวท่องเที่ยวตามสถานที่ต่าง ๆ เช่น เขาจันทร์ บ้านหนองธง ป่าบอน (ยังไม่แยกอำเภอในขณะนั้น) และอำเภอตะโหมด ย่าจันทร์ประทับใจภูเขาและธรรมชาติในภาคใต้อย่างมาก ท่านกล่าวชื่นชมเป็นภาษาลาวให้แม่ตุ๊กฟังว่า</p><p>“ต้นไม้มีกระด้อกระเดี้ยหลาย ถ้าข้อยมาอยู่ที่นี่จะปลูกต้นไม้ให้เยอะเลย</p><p>สัตว์ก็เยอะ กบภูเขาทำไมไม่กินกัน? ปลาก็เยอะ ทำไมไม่จับ?”</p><p>แม่ตุ๊กตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า</p><p>“คนที่นี่อุดมสมบูรณ์ ดินดี มีกินแล้วก็พอ ถ้าไม่มีกินก็เข้าป่าไปหาสัตว์หรือยอดไม้”</p><p>ภาพของย่าจันทร์ที่แม่ตุ๊กถ่ายทอดนั้น ช่างแจ่มชัดและมีชีวิตชีวา “ท่านมีใบหน้าเรียวเล็ก ยังคงเค้าความงามสง่า รูปร่างผอมสูง คล้ายกับน้ำค้างลูกสาวคนกลาง ย่าจันทร์เป็นคนเดินเร็ว ขยันขันแข็ง อยู่ไม่นิ่ง ชอบปลูกต้นไม้ ทอผ้า ทอเสื่อ และติดใจการกินหมากกับสีเสียด”</p><p>และในความทรงจำเหล่านั้น แม่ตุ๊กยังเล่าถึงภูมิหลังอันน่าทึ่งของย่าจันทร์</p><p>ย่าเคยเล่าให้แม่ตุ๊กฟังว่า ตนมีเชื้อสายเจ้าลาว (ราชวงศ์ลาว) อพยพหลบหนีจากภัยสงครามกลางเมืองและการเปลี่ยนแปลงการปกครองในลาว มาตั้งรกรากอยู่แถบตำบลรอบนอกของจังหวัดลพบุรี ก่อนจะมาพบรักกับ “ปู่ขู” พ่อของพ่อใบ ที่นั่น และอพยพไปอยู่ที่ อ.น้ำพอง จ.ขอนแก่น</p><p>แม่ตุ๊กเล่าต่อว่า &nbsp;เคยเห็นหีบเหล็กใส่สมบัติเก่า — มีผ้าไหม แก้วแหวน เงินทอง ของโบราณลักษณะคล้ายของชาววัง อยู่ที่บ้านของย่าจันทร์ &nbsp;ราวกับเป็นร่องรอยของอดีตอันรุ่งเรืองที่ย่าจันทร์หอบข้ามแผ่นดินมา</p><p>ย่าจันทร์ไม่ได้เป็นเพียงผู้หญิงที่ยึดติดกับอดีต แต่ท่านกลับเป็นผู้ที่มีวิสัยทัศน์ก้าวไกล ท่านตัดสินใจพาลูกๆ จากชนบทเข้าสู่เมือง ไปอาศัยใกล้เรือนจำขอนแก่น เพื่อให้ลูกได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด และความมุ่งมั่นของท่านก็ผลิดอกออกผล ลูกชายคนหนึ่งของย่าจันทร์สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก “ดร.อุดม คำชา” และเกษียณอายุราชการในตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักวิจัยและพัฒนาการเกษตรเขตที่ 4</p><p>ย่าจันทร์… ผู้หญิงแกร่งแห่งแผ่นดินลาว ผู้ซึ่งเผชิญความพลัดพรากและความเปลี่ยนแปลงในชีวิตอย่างหาญกล้า ได้จากพวกเราไปเมื่อเดือนมีนาคม 2543 สิริอายุ 84 ปี ทิ้งไว้เพียงเรื่องราวและร่องรอยแห่งความทรงจำ</p><p>แต่ในเสียงดนตรีหนึ่ง — เพลงของต้นรัก ศิลป์เศียรเกล้า</p><p>เสียงกระซิบของท่านเหมือนจะดังขึ้นมาอีกครั้ง</p><p>“ลูกหลานเอ๋ย… อย่าลืมเสียงของแผ่นดินที่จากมา”</p><p><br /></p><p>ขอบคุณน้องต้น Chitti Chantarapromkul หลานย่าจันทร์อีกคนหนึ่ง ลูกผู้พี่ของน้องน้ำค้างที่ส่งภาพถ่ายย่าจันทร์มาให้ครับ</p><p>⸻</p><p>บันทึกจากการสัมภาษณ์แม่ตุ๊ก (อาจารย์ศิริลักษณ์ วงศา)</p><p>เมื่อวันที่ 20–26 มิถุนายน 2563</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-81632518876899035662025-04-15T23:09:00.002+07:002025-04-16T01:02:13.815+07:00<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="559" src="https://www.youtube.com/embed/9gBeic9W5rE" width="672" youtube-src-id="9gBeic9W5rE"></iframe></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="text-align: left;">&nbsp;#คนไทยพุทธในชายแดนใต้ — #จากสุโขทัยสู่ชายขอบมลายู</span></div><p></p><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj3yyQ_tCVKkSwYZhkme0Xh1zfHOlVF5xI4nLmUbIQUVV1ICaS3vRrJH5DdjP9PvqJgKcz7loszgc8uydpuu4xbKrhGJfc769jBq0-0LTb0hvI_Lz1c8BvK8P3QKmdLTkVT02BDIRLjABVo1r1dP2kR7lEAUcf5o-_xY_K_ddoTeZIF0CHzJuCbAOQRjyQ/s805/IMG_3433.jpeg" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" data-original-height="783" data-original-width="805" height="622" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj3yyQ_tCVKkSwYZhkme0Xh1zfHOlVF5xI4nLmUbIQUVV1ICaS3vRrJH5DdjP9PvqJgKcz7loszgc8uydpuu4xbKrhGJfc769jBq0-0LTb0hvI_Lz1c8BvK8P3QKmdLTkVT02BDIRLjABVo1r1dP2kR7lEAUcf5o-_xY_K_ddoTeZIF0CHzJuCbAOQRjyQ/w640-h622/IMG_3433.jpeg" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"></td></tr></tbody></table><br /><p><br /></p><p>ผมรับราชการในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้มาหลายอำเภอแล้วครับ ตั้งแต่ บรรจุครั้งแรก ยศ “นายร้อยตำรวจตรี“ ที่อำเภอสายบุรี จากนั้นโยกย้ายไปรับตำแหน่งต่าง ๆ ทั้งในจังหวัดสงขลา ยะลา ปัตตานี และนราธิวาส ผ่านงานสืบสวน ป้องกันปราบปราม ไปจนถึงสารวัตรใหญ่ และรองผู้กำกับการตามสถานีตำรวจหลากหลายแห่ง หลายพื้นที่ &nbsp;ผมอยู่มาหลายปีจนซึมซับทุกลมหายใจของบ้านของเมือง คนของพื้นที่ กลิ่นฝน กลิ่นดิน วัฒนธรรมที่ยังเต้นอยู่ในจังหวะของชีวิตประจำวัน</p><p><br /></p><p>ระหว่างทางผมมีโอกาสได้ไปอบรมหลักสูตรอินเตอร์จากหลากหลายประเทศ ทั้งสหรัฐฯ อินเดีย เกาหลีใต้ มีโอกาสเดินทางไปศึกษาดูงานที่ประเทศออสเตรเลีย ผมเคยนอนโรงแรมห้าดาว เคยฟังบรรยายจากผู้เชี่ยวชาญระดับโลก แต่สิ่งที่ทำให้ผมหยุดคิดจริง ๆ ไม่ได้มาจากห้องประชุมหรูเหล่านั้น แต่มาจากการนั่งขับรถคนเดียวระหว่างภารกิจ — บนถนนสายเลียบภูเขาในยะลา หรือทางราบที่ทอดไปสู่ทะเลนราธิวาส</p><p><br /></p><p>อยู่ ๆ ผมก็นึกถึงห้องเรียนวิชาประวัติศาสตร์ในสมัยเด็ก ผมจำได้ว่าเราเคยเรียนเรื่องอาณาจักรโบราณของไทยอย่างทวารวดี ศรีวิชัย ละโว้ ตามพรลิงค์ แต่ในวันนั้น…ผมไม่เคยถามเลยว่า “คนในอาณาจักรเหล่านั้นคือใคร?” เราถูกสอนให้เชื่อมโยงพวกเขากับ “ความเป็นไทย” โดยอัตโนมัติ ทั้งที่จริงแล้ว คนในอาณาจักรทวารวดีอาจเป็นชาวมอญ คนในอาณาจักรศรีวิชัยก็คือชาวมลายู และพวกเขาพูดภาษาของตน ไม่ใช่ภาษาไทย</p><p><br /></p><p>ถ้าเช่นนั้น…ทำไมคนภาคใต้ โดยเฉพาะฝั่งตะวันตกของคาบสมุทรไทย (14 จังหวัดภาคใต้) ซึ่งเคยอยู่ใต้ร่มเงาอาณาจักรศรีวิชัยถึงสูญเสียภาษาและอัตลักษณ์มลายูไปเกือบสิ้น? ทำไมในพื้นที่ที่เคยพูดภาษามลายูเป็นหลัก กลับกลายมาใช้ชื่อไทย พูดไทย และบางทีก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารากเหง้าของตัวเองอยู่ตรงไหน?</p><p><br /></p><p>คำถามพวกนี้ทำให้ผมนึกถึงคำหนึ่งในวิชามานุษยวิทยา — “#การกลืนกลาย” (assimilation) และนั่นแหละ…คือจุดเริ่มต้นที่ผมอยากจะชวนทุกคนเดินทางย้อนกลับไปสำรวจอดีตที่เราไม่เคยได้มองอย่างลึกซึ้ง</p><p><br /></p><p>คนไทยพุทธในจังหวัดชายแดนภาคใต้ปัจจุบัน ไม่ได้เป็นกลุ่มเดียวกันทั้งหมด พวกเขามีทั้งคนที่เป็น “#มลายูพุทธที่ถูกกลืนกลาย” และ “#สยามพุทธที่เข้ามาทีหลัง” บางกลุ่มคือชาวมลายูที่เคยนับถือพุทธ แล้วถูกรัฐรวมศูนย์ผ่านศาสนา จนค่อย ๆ เปลี่ยนมาใช้ภาษาไทย มีชื่อไทย และกลายเป็นไทยพุทธ</p><p><br /></p><p>อีกบางกลุ่มคือคนจากภาคกลาง ภาคเหนือ ภาคอีสาน ที่รัฐส่งลงมาเพื่อสร้างชุมชนไทยพุทธใหม่ และคานอำนาจในพื้นที่ พวกเขาคือ “สยามพุทธ” ที่รักษาอัตลักษณ์ไทยพุทธแบบภาคกลาง และรวมตัวเป็นชุมชนคนไทยพุทธในชายแดนใต้</p><p><br /></p><p>ในกลุ่มหลังนี้เองที่รวมถึงคนไทยพุทธในกลุ่มตากใบ–เจ๊ะเห ซึ่งกินพื้นที่อานาบริเวณไปจนถึงชาวสยามพลัดถิ่นใน รัฐต่างๆ ประเทศมาเลเซีย ซึ่งจากแผนภาพที่ผมได้ดู (ตัวเลขด้านบนระบุปีพุทธศักราช ไม่ใช่คริสต์ศักราช) ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการสืบสายของเมืองต่าง ๆ เช่นสงขลา พัทลุง ไชยา ฯลฯ ล้วนเป็นกลุ่มที่รัฐสยามส่งลงมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย ผ่านนครศรีธรรมราช</p><p><br /></p><p>ทว่า ภาษาไทยของกลุ่ม “ตากใบ–เจ๊ะเห” กลับเป็นภาษาไทยที่ถูกนำเข้ามาจากศูนย์กลาง ไม่ได้พัฒนาขึ้นจากภาษาถิ่นในพื้นที่ พวกเขาไม่ได้เคยพูดมลายูแล้วกลายเป็นไทย แต่เป็นคนไทยที่พูดไทยมาตั้งแต่ต้น และลงมาตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ชายแดนเพื่อจุดประสงค์ทางการเมืองและวัฒนธรรม</p><p><br /></p><p>ถึงกระนั้น… แม้พวกเขาจะเป็นผู้ที่ “ลงมาทีหลัง” แต่พวกเขาก็ “ลงมานานแสนนาน” มากแล้ว จนในปัจจุบัน คนกลุ่มเดียวกันนี้ที่อยู่ในฝั่งมาเลเซีย ได้รับการยอมรับว่าเป็น “ภูมิบุตร” (bumiputera) เช่นเดียวกับชาวมาเลย์ เพราะพวกเขาอยู่ที่นั่นก่อนรัฐชาติจะมีพรมแดน และใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างลึกซึ้งกับชุมชนมลายูในพื้นที่</p><p><br /></p><p>นี่คือความงดงามของประวัติศาสตร์ชาติพันธุ์ในคาบสมุทรมลายู — ไม่มีใครบริสุทธิ์โดยสายเลือด ไม่มีใครเป็นเจ้าของดินแดนโดยกำเนิด มีเพียงผู้คนที่หยั่งราก และฝากวิถีชีวิตไว้กับผืนแผ่นดินนี้เท่านั้น</p><p><br /></p><p>#ความเข้าใจในศาสนาและประวัติศาสตร์คือหนทางในการดับไฟใต้</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-1147509406659919652025-04-04T23:06:00.002+07:002025-04-04T23:07:07.764+07:00<p>&nbsp;<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrNeUVsuTMLJT7CSDazlhWbO2pFQvSr_l05S8K8Nywg2PNM1Vis9oOIjzjfd-CJmn27FemzcyfU1reECck56omoaHZYxgBNKQg6LhJqmJTHqSU6KSWuJw0m9eJX7rB1cns7ZdkTNsjnbYASX5-SZ9PzChjGE21eeAOeykADCzCkihJWhWbZV5a2Spr_4Q/s2048/IMG_7426.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="1365" data-original-width="2048" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrNeUVsuTMLJT7CSDazlhWbO2pFQvSr_l05S8K8Nywg2PNM1Vis9oOIjzjfd-CJmn27FemzcyfU1reECck56omoaHZYxgBNKQg6LhJqmJTHqSU6KSWuJw0m9eJX7rB1cns7ZdkTNsjnbYASX5-SZ9PzChjGE21eeAOeykADCzCkihJWhWbZV5a2Spr_4Q/w640-h426/IMG_7426.jpeg" width="640" /></a></p><p>ว่าด้วยบ่อนคาสิโน ประชาธิปไตย และภารกิจของประธานรัฐสภา และผู้แทนราษฎร</p><p><br /></p><p>ในสังคมไทยซึ่งบ่อนการพนันดำรงอยู่มายาวนานในหลายรูปแบบ ทั้งถูกกฎหมาย (เช่น สลากกินแบ่งรัฐบาล, สลากกาชาด, สนามชนโค, บ่อนไก่ชน) และผิดกฎหมาย (เช่น บ่อนใต้ดิน, บ่อนลอยฟ้า, การพนันออนไลน์) การตั้งประเด็นคำถามเกี่ยวกับการ “เปิดเสรีบ่อนคาสิโน” จึงไม่ใช่เรื่องใหม่ &nbsp;แต่เมื่อเร็วๆ นี้ เมื่อรัฐบาลพยายามผลักดันแนวคิด “คาสิโนคอมเพล็กซ์” เป็นวาระแห่งชาติ โดยมีการผลักดันเข้าสภา กลับมีเสียงวิพากษ์และประณามในนามของศาสนา โดยเฉพาะเมื่อผู้ที่มีบทบาทในการนำกฎหมายเข้าสภาคือ อาจารย์วันมูหะมัดนอร์ มะทา ซึ่งดำรงตำแหน่ง “ประธานรัฐสภา” และเป็นมุสลิม</p><p><br /></p><p>ผมขอเรียนอย่างตรงไปตรงมาว่า ผมไม่เห็นด้วยกับบ่อนคาสิโน และยังยืนยันว่าการพนันในอิสลามนั้นเป็นสิ่งต้องห้ามชัดเจน (ฮะรอม) อย่างไรก็ดี การโจมตีใครคนหนึ่งด้วยถ้อยคำที่ว่า “เสียดายที่เกิดมาเป็นมุสลิม” หรือ “กลับไปหาพระเจ้าโดยไม่ได้ทำความดี” นั้น เป็นการละเมิดขอบเขตของอิสลาม และขัดต่อหลักเมตตาธรรมของศาสนาอย่างรุนแรง</p><p><br /></p><p>เราคงจะลืมไปว่า ประเทศมุสลิมหลายประเทศ ก็มีคาสิโนอย่างถูกกฎหมาย เช่น</p><p>&nbsp;~ เลบานอน: มี Casino du Liban ดำเนินงานมาตั้งแต่ปี 1959 ในเขตโจนีเยห์ ใกล้กรุงเบรุต</p><p>www.casinoduliban.com.lb</p><p>&nbsp;~ อียิปต์: มีคาสิโนในโรงแรมหรูหลายแห่งในไคโรและชาร์มเอลชีค โดยเปิดให้ชาวต่างชาติใช้บริการ</p><p>www.tripadvisor.com/Hotels-g297555-zff14-Sharm_El_Sheikh</p><p>&nbsp;~ โมร็อกโก: มีคาสิโนที่มีชื่อเสียง เช่น Casino de Marrakech ซึ่งเปิดดำเนินการตั้งแต่ปี 1952</p><p>www.essaadi.com/en/casino-marrakech/</p><p>&nbsp;~ ตูนิเซีย: มีคาสิโนในเขตท่องเที่ยว เช่น Casino La Médina ในเมือง Yasmine Hammamet</p><p>www.casinocity.com/tunisia/yasmine-hammamet/casino-la-médina/</p><p>&nbsp;~ ตุรกี: แม้จะยกเลิกคาสิโนในประเทศตั้งแต่ปี 1998 แต่ยังมีสลากกินแบ่งรัฐบาลและการพนันกีฬาออนไลน์ที่ดำเนินการโดยรัฐ</p><p>https://en.wikipedia.org/wiki/Gambling_in_Turkey?wprov=sfti1</p><p>&nbsp;~ มาเลเซีย: มี คาสิโนเก็นติ้งไฮแลนด์ ดำเนินการภายใต้กฎหมาย แม้ห้ามมุสลิมเข้าเล่น</p><p>www.rwgenting.com</p><p>&nbsp;~ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์: วางแผนเปิด “คาสิโนรีสอร์ท” ในราสอัลไคมาห์โดยบริษัท Wynn Resorts</p><p>www.skift.com/2025/02/27/wynn-resorts-confirms-there-will-be-two-gaming-areas-at-uaes-first-casino-resort/</p><p><br /></p><p>(ขณะที่ ซาอุดีอาระเบีย ยังคงห้ามการพนันทุกรูปแบบภายใต้ระบบชารีอะฮ์อย่างเข้มงวด)</p><p><br /></p><p>ทั้งหมดนี้ไม่ได้หมายความว่าอิสลามเห็นด้วยกับคาสิโน แต่คือข้อเท็จจริงที่ว่า การดำรงอยู่ของคาสิโนในประเทศมุสลิม มักเป็นเรื่องของนโยบายรัฐที่ต้องควบคุมภายใต้กฎหมาย ไม่ใช่เรื่องของบุคคลใดคนหนึ่ง</p><p><br /></p><p>ในบริบทของประเทศไทย การผลักดันกฎหมายว่าด้วย “สถานบันเทิงครบวงจร” หรือ “คาสิโนคอมเพล็กซ์” โดยรัฐบาลชุดปัจจุบันนั้น เกิดขึ้นภายหลังจากการเลือกตั้ง ในระบบประชาธิปไตย พรรคการเมืองซึ่งได้รับเสียงข้างมากและจัดตั้งรัฐบาล ย่อมมีสิทธิในการกำหนดวาระทางนโยบายและเสนอร่างกฎหมายเข้าสู่สภา ไม่ว่ากฎหมายเหล่านั้นจะได้รับเสียงสนับสนุนหรือไม่ ก็ต้องผ่านการกลั่นกรองและอภิปรายตามระบบรัฐสภา</p><p><br /></p><p>อาจารย์วันมูหะมัดนอร์ มะทา ในฐานะประธานรัฐสภา จึงมีหน้าที่ “ประคับประคองกระบวนการประชาธิปไตย” ให้ดำเนินไปตามครรลอง ไม่ใช่ “เลือกเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย” ตามอารมณ์ส่วนตัว และไม่สามารถ “ตัดสินใจแทนสภา” ได้ เพราะอำนาจแท้จริงอยู่ที่เสียงของผู้แทนราษฎรทุกคน</p><p><br /></p><p>และสุดท้าย ในระบบประชาธิปไตยที่มีความรับผิดชอบต่อประชาชน หากนโยบายใดของพรรคการเมืองไม่สอดคล้องกับความรู้สึกของสังคม หรือทำให้ประชาชนส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วย &nbsp;ก็ย่อมมีผลสะท้อนกลับผ่าน “การเลือกตั้งครั้งต่อไป” เพราะประชาชนคือเจ้าของอำนาจสูงสุด หากพวกเขาไม่เห็นด้วยกับแนวทางของพรรคใด พรรคการเมืองนั้นก็จะ ไม่ถูกรับเลือกเข้ามาเป็นรัฐบาลอีก นั่นคือ “กระบวนการตัดสินใจด้วยเสียงส่วนรวม” อันเป็นหัวใจของประชาธิปไตย</p><p><br /></p><p>สิ่งที่เราควรทำ คือวิพากษ์วิจารณ์นโยบายด้วยข้อมูล ไม่ใช่ด้วยการสาปแช่งบุคคลผู้ทำหน้าที่ในระบบอย่างซื่อสัตย์</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><p></p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-91097982552282758452025-04-02T10:28:00.001+07:002025-04-02T10:28:15.012+07:00<p>&nbsp;</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_GtGzfkgxN6nGbk5wksRfnT9IzEMr9DHipzUOFUL4hpHl-WWpEEAu-TqifKKu2QCRh8Mj45yQXYBl8B3-zcL8YjWwH2_s6MI25TZuylpjHvZ9LHjS-JbSxCCeEb60t4xpxaJ7Qi1RgC5Lvj2nULTMzi0eOHkUVU6OtZc435U-TDAstXc4P3YUNLCpoqw/s2388/IMG_7278.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1668" data-original-width="2388" height="448" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_GtGzfkgxN6nGbk5wksRfnT9IzEMr9DHipzUOFUL4hpHl-WWpEEAu-TqifKKu2QCRh8Mj45yQXYBl8B3-zcL8YjWwH2_s6MI25TZuylpjHvZ9LHjS-JbSxCCeEb60t4xpxaJ7Qi1RgC5Lvj2nULTMzi0eOHkUVU6OtZc435U-TDAstXc4P3YUNLCpoqw/w640-h448/IMG_7278.png" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHyAUOM_t_yOXv0_M4348X7LfP46HAu9uwMnJD2rG44U9rChBfWtFMR42YfUxo8nzSR2kpSUUi17AggQWucMTncgLvS0uAsUjoy31htEKaLXjJbXAoOMuo0XTcDe1j6aFPbHJZ7T2NVpLof7_r_5W-fKbJQo3d6tmaxgTX0MZcySmoi03TERH2FxD4w9o/s4032/IMG_0916_Original.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="3024" data-original-width="4032" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHyAUOM_t_yOXv0_M4348X7LfP46HAu9uwMnJD2rG44U9rChBfWtFMR42YfUxo8nzSR2kpSUUi17AggQWucMTncgLvS0uAsUjoy31htEKaLXjJbXAoOMuo0XTcDe1j6aFPbHJZ7T2NVpLof7_r_5W-fKbJQo3d6tmaxgTX0MZcySmoi03TERH2FxD4w9o/w640-h480/IMG_0916_Original.jpeg" width="640" /></a></div><p></p><p>29 มีนาคม 2568</p><p>สนธิสัญญาอังกฤษ–สยาม พ.ศ. 2452 (Anglo-Siamese Treaty of 1909) หรือที่รู้จักกันในชื่อ สนธิสัญญาบางกอก เป็นข้อตกลงระหว่างอังกฤษกับสยาม มีการลงนามที่กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2452 และได้รับสัตยาบันจากรัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคมปีเดียวกัน</p><p>สาระสำคัญของสนธิสัญญาฉบับนี้คือ การที่สยามยกสิทธิในการปกครองและบังคับบัญชาเหนือ ไทรบุรี กลันตัน ตรังกานู และเปอลิส รวมทั้งเกาะใกล้เคียง ให้แก่อังกฤษ</p><p>ในเดือนนี้ เป็นวาระครบรอบ 119 ปีของสนธิสัญญาฉบับดังกล่าว—และยังคงเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ส่งผลต่ออัตลักษณ์ของผู้คนในคาบสมุทรมลายูจวบจนปัจจุบัน</p><p>หากย้อนเวลากลับไปก่อนหน้าวันที่สนธิสัญญานี้จะเกิดขึ้นราว 100 ปี ในสมัยรัชกาลที่ 2 (พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย) หรือเมื่อราว 200 ปีก่อน</p><p>“ฮัจญีหวังอาหมัด” ชาวมลายูมุสลิมจากรัฐตรังกานู—ซึ่งขณะนั้นยังเป็นดินแดนหนึ่งในราชอาณาจักรสยาม—ได้อพยพจากบ้านเกิดเมืองนอนด้วยเหตุผลทางการเมืองและความไม่สงบ</p><p>ท่านมีฉายาว่า “โต๊ะหยังนาย” หรือ “โต๊ะชายนาย” เนื่องจากดำรงตำแหน่ง “นายกองทหาร” แห่งรัฐตรังกานู และเคยนำกำลังเข้าร่วมกับเมืองสงขลาเพื่อปราบหัวเมืองที่แข็งข้อในพื้นที่ภาคใต้</p><p>เมื่อภารกิจทางการทหารเสร็จสิ้น ท่านเลือกที่จะไม่กลับคืนสู่ภูมิลำเนา แต่ตัดสินใจตั้งรกรากในพื้นที่บริเวณที่ราบลุ่มทะเลสาบสงขลา ณ บ้านดอนทิง ซึ่งปัจจุบัน อยู่ในเขตการปกครอง ตำบลปากรอ อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา&nbsp;</p><p>ท่านมีภรรยา 2 คน และมีลูกทั้งหมด 8 คน ซึ่งล้วนถือกำเนิดที่บ้านดอนทิง และเป็นต้นสายตระกูลสำคัญหลายสายในพื้นที่ภาคใต้ โดยเฉพาะในจังหวัดสงขลา และจังหวัดพัทลุง &nbsp;ลูกหลานของท่านได้แต่งงานสลับสายในหมู่กันเอง เกิดเป็นเครือญาติอันแน่นแฟ้น มีทั้งชื่อสกุลและวัฒนธรรมร่วมกัน ลูกหลานของท่าน เมื่อมีครอบครัวแล้วก็อพยพโยกย้ายไปตั้งรกรากทั่วลุ่มทะเลสาบสงขลา ทั้งที่บ้านหัวปาบ &nbsp;บ้านม่วงทวน &nbsp;ดังนี้</p><p>1. หะยีสาเม๊าะ (1838–)</p><p>เมื่อแต่งงานได้อพยพโยกย้ายไปอยู่บ้านเกาะทาก ตำบลนาหว้า อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา ต้นตระกูล “หมานเหม๊าะ” และ “เส็นเด” และอีกหลายตระกูลในอำเภอจะนะ ศพของท่านฝังอยู่ที่บ้านเกาะทาก</p><p>2. ปะวะแหละ (1839–)</p><p>ลูกหลานใช้นามสกุล “เจ๊ะอาหวัง”, “ปูตีล่า” หรือ “ฤทธิ์โต” และบางสายสมรสกับตระกูล “ยีหวังกอง”</p><p>3. หะยีอุมาร์ (ยีหวังกอง) (1840–1915)</p><p>เป็นผู้ให้กำเนิดตระกูล “ยีหวังกอง” ซึ่งสืบทอดกันมาอย่างต่อเนื่องถึงรุ่นปัจจุบัน</p><p>4. โต๊ะขุนฤทธิ์ (1841–)</p><p>ต้นตระกูล “ขุนฤทธิ์” และ “ฤทธิ์โต”</p><p>5. หวันยีเต๊ะ (1842–)</p><p>ต้นตระกูล “หวันยีเต๊ะ”</p><p>6. โต๊ะจูยำ (1843–)</p><p>ลูกหลานมีการสมรสไขว้กับสายของปะวะแหละ</p><p>7. โต๊ะเหล็บยาว (1844–)</p><p>ลูกหลานใช้นามสกุล “ปูตีล่า” หรือ “ฤทธิ์โต” และมีการแต่งงานไขว้สายกันกับลูกหลานของอีกหลายตระกูล</p><p>8. โต๊ะชายล่า (1845–)</p><p>ต้นตระกูล “ปูตีล่า”</p><p>(ตัวเลขแทนคริสต์ศักราชเป็นเพียงค่าประมาณการ)</p><p>แม้บทเรียนในห้องเรียนจะสอนให้เรารักชาติและภาคภูมิใจในความเป็น “ไทย” แต่เราก็ไม่ควรลืมรากเหง้าของตนเอง</p><p>ผมภูมิใจที่มีสายเลือดมลายู และเป็นคนไทยที่อยู่ใต้พระบรมโพธิสมภารในแผ่นดินนี้…</p><p>บรรพบุรุษของผม… หลับใหลอยู่ใต้ผืนดินนี้มาเกือบสองร้อยปีแล้วครับ</p><p><br /></p><p>*******************************************</p><p><br /></p><p>Version เขียนใหม่ 29 มี.ค.2568 ซึ่งเป็นวันที่ครบรอบวันเกิดปีที่ 51 ของผม</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-88577187701565257062025-03-30T05:07:00.002+07:002025-03-30T05:07:28.835+07:00<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNTATvY0BmZjZ6pg5iqhvfmtMmah7vrgbHgQHoJJpKLhcJrtdGIgvCtO0mPTY6xqRfjkRv0pTUATpHeJ7Bwvjc74etxlEUl4gVD0bmXdHVlTesCYUIk5GPT4rbwdvDgKD3PIGoK9jACWViS23OcOcshua0Hm38O0a9t4lSbfXO-WehZ2Ui7kjjW2etSwU/s1774/IMG_7122.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1774" data-original-width="1200" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNTATvY0BmZjZ6pg5iqhvfmtMmah7vrgbHgQHoJJpKLhcJrtdGIgvCtO0mPTY6xqRfjkRv0pTUATpHeJ7Bwvjc74etxlEUl4gVD0bmXdHVlTesCYUIk5GPT4rbwdvDgKD3PIGoK9jACWViS23OcOcshua0Hm38O0a9t4lSbfXO-WehZ2Ui7kjjW2etSwU/w432-h640/IMG_7122.jpeg" width="432" /></a></div><br />&nbsp;#แผ่นดินไหวกับ “#กำทอน” – #เมื่อจังหวะที่พอดีอาจทำลายล้างทุกอย่าง<p></p><p>แผ่นดินไหวในกรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2568</p><p>กลายเป็นข่าวใหญ่ทันที เมื่ออาคารสูงที่กำลังก่อสร้างถล่มลงมาทั้งตึก</p><p>ภาพควัน ฝุ่น และซากโครงสร้าง ทำให้หลายคนตกใจ และคำถามก็ตามมาไม่หยุด</p><p>“โกงหรือเปล่า?”</p><p>“ก่อสร้างผิดแบบไหม?”</p><p>“วัสดุไม่ดีหรือยังไง?”</p><p>แน่นอนว่าทุกข้อสงสัยต้องตรวจสอบให้ถึงที่สุด</p><p>แต่ในฐานะอดีตเด็กสายวิทย์ที่เคยเรียนทั้งที่อิสลามวิทยาลัยและโรงเรียนเตรียมทหาร</p><p>ถึงแม้จะหลับๆ ตื่นๆ ในห้องเรียนบ้าง แต่ผมอดนึกถึงบทเรียนในวิชาฟิสิกส์ เรื่อง “กำทอน” (Resonance) หรือ “ลั่นพ้อง” ไม่ได้</p><p>“กำทอน” คือปรากฏการณ์ที่วัตถุเกิดการสั่นรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ &nbsp;เมื่อได้รับแรงกระตุ้นในจังหวะที่ “ตรงกับความถี่ธรรมชาติ” ของมันพอดี</p><p>คล้ายการดันชิงช้าให้ถูกจังหวะ—มันจะไต่สูงขึ้นเรื่อย ๆ โดยใช้แรงแค่นิดเดียว</p><p>อาคารก็มีความถี่ของตัวมันเอง</p><p>ถ้าแผ่นดินไหวสั่นในจังหวะที่ “เข้าพอดี”</p><p>แม้อาคารจะสร้างได้ตามมาตรฐาน ก็อาจสั่นแรงเกินรับไหว และถล่มลงมาได้จริง ๆ</p><p>ดังนั้น บางครั้งการพังทลายอาจไม่ใช่เพราะโกง</p><p>แต่อาจเป็นเพราะธรรมชาติ… จังหวะพอดีเกินไปต่างหาก</p><p>หวังว่าเหตุการณ์นี้จะไม่ใช่แค่บทเรียนเรื่อง “ความผิดพลาด” แต่เป็นบทเรียนเรื่อง “ความเข้าใจ” ที่เราจะใช้เตรียมรับมือสิ่งที่อาจเกิดขึ้นอีกในอนาคต</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-19249742116431046332025-03-19T20:45:00.005+07:002025-03-21T08:20:54.983+07:00<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNbSSk9pQTUcJOArTE8u3Ez63si5xeIYyNKRHQP7018iMJS29XpmHd6BXqgJTnkFP_nBvyIq8TZNRCADEu3Sjlcw_4Xz6l3zdVXhe7G6HE9GT7yzJC8JOpHL-rCh_E2J3Ul1qEM7codDrKNYLIRohzvLHGBK0JhDVaCa_u0rOA4W6CKCfmpb2dc00_DWI/s960/IMG_6621.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="960" data-original-width="645" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNbSSk9pQTUcJOArTE8u3Ez63si5xeIYyNKRHQP7018iMJS29XpmHd6BXqgJTnkFP_nBvyIq8TZNRCADEu3Sjlcw_4Xz6l3zdVXhe7G6HE9GT7yzJC8JOpHL-rCh_E2J3Ul1qEM7codDrKNYLIRohzvLHGBK0JhDVaCa_u0rOA4W6CKCfmpb2dc00_DWI/w430-h640/IMG_6621.jpeg" width="430" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJVbrhW8NLWi5LrygZmnFlrk04mCUB-dksyNEJEaaOx5X9ZmdizZVtBMTgGojThGWAIEzuRV8MqS0Z0rJoN9Ck3UA2hj191qgkNDpTeGVcIqG69zrbsYU2T0crQf-JL3iV4-Zi4_tXU1636y3bv1Y0WmUoymw8UxueNY1lhthTyi4XGodYL48nUg0R7iI/s2388/IMG_6619.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1668" data-original-width="2388" height="448" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJVbrhW8NLWi5LrygZmnFlrk04mCUB-dksyNEJEaaOx5X9ZmdizZVtBMTgGojThGWAIEzuRV8MqS0Z0rJoN9Ck3UA2hj191qgkNDpTeGVcIqG69zrbsYU2T0crQf-JL3iV4-Zi4_tXU1636y3bv1Y0WmUoymw8UxueNY1lhthTyi4XGodYL48nUg0R7iI/w640-h448/IMG_6619.png" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjg1CvUhP1EjwQGymJbI4TCgxx4AqCnhkdGw7kahQg8mw4__6stlvh3n-4DQVlPITkKavDC_aqX4EWWtuZ5E1nde1KlT03a5FI_ix3P0QCYZwZsQl2f1i23eRh3UBEZIiF26FGRQ_R2xW6gMrlBqAVYbCpRDMvZc4iu74KsY6Y23L7rOLlmkOh4c7WKK64/s2388/IMG_6618.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1668" data-original-width="2388" height="448" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjg1CvUhP1EjwQGymJbI4TCgxx4AqCnhkdGw7kahQg8mw4__6stlvh3n-4DQVlPITkKavDC_aqX4EWWtuZ5E1nde1KlT03a5FI_ix3P0QCYZwZsQl2f1i23eRh3UBEZIiF26FGRQ_R2xW6gMrlBqAVYbCpRDMvZc4iu74KsY6Y23L7rOLlmkOh4c7WKK64/w640-h448/IMG_6618.png" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhaG6NlGZoNHye4ITwDO1elOP5xCPHRxN1um8n5ogLTdqjIi_8GMUat91JBePL2yX55DAWdORl60O9sr5Wz7Q-JG6al2kasi-4gfL8EcilVrc20xSwdRwDx8HN6M6UFWQi4s-uNSAXWhuDCnqUydPXJ4eb7RaWHU9IZo0nqwR9o7lGd8yW9qe0YhV05904/s2388/IMG_6617.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="2388" data-original-width="1668" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhaG6NlGZoNHye4ITwDO1elOP5xCPHRxN1um8n5ogLTdqjIi_8GMUat91JBePL2yX55DAWdORl60O9sr5Wz7Q-JG6al2kasi-4gfL8EcilVrc20xSwdRwDx8HN6M6UFWQi4s-uNSAXWhuDCnqUydPXJ4eb7RaWHU9IZo0nqwR9o7lGd8yW9qe0YhV05904/w448-h640/IMG_6617.png" width="448" /></a></div><br />&nbsp;<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><p><b>#จากเงามืดสู่การค้นพบ</b></p><p>เรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องเล่าที่ผมตามหาร่องรอยข้อมูลตัวตนและเครือญาติของ “แก่หยัง“ (ตาทวด) &nbsp;พ่อของแก่ม๊ะคุณยายผมจนเจอ ซึ่งทั้งชีวิตที่ผ่านมา พวกเราลูกหลานรู้แต่เพียงชื่อในทะเบียนบ้าน แต่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าท่านเป็นใคร มีเครือญาติอยู่ที่ไหน และใช้นามสกุลอะไร เพราะท่านเสียชีวิตตอนที่แก่ม๊ะ บุตรคนเล็ก อายุได้เพียงแค่ 4 ปี</p><p>ทุกครั้งที่มีโอกาส เมื่อผมกลับไปเยี่ยมท่านที่บ้านลำธาร์ ตำบลโคกสัก อำเภอบางแก้ว จังหวัดพัทลุง &nbsp;ผมมักจะนั่งสนทนา และหยอกล้อเล่นกับ “แก่ม๊ะ บินหมาด” คุณยายของผมอยู่เสมอ</p><p>ท่านเป็นหญิงชราท่าทางใจดี ที่มีลักษณะหน้าตาคล้ายคนจีน ซึ่งไม่น่าแปลกใจ เพราะท่านมีเชื้อสายจีนจากคุณยายของท่าน “แก่ดวง” อดีตหญิงม่าย “มุอัลลัฟ” ลูกครึ่งจีน จากบ้านแพรกหา อำเภอควนขนุน &nbsp; แก่ม๊ะเสียชีวิตเมื่อปลายปี 2564 ด้วยอายุ 94 ปี</p><p>เมื่อผมยังเด็ก ท่านยังมีกำลังวังชา แก่ม๊ะเป็นคนขยันมาก ชอบขุดดินยกร่องปลูกผักสวนครัว และมีงานอดิเรกคือ “การสานตับจาก” โดยไปตัดใบสาคูจากป่าพรุใกล้บ้านมาสานตับจากทำเป็นหลังคา มีทั้งทำซ่อมแซมบ้านของตัวเองบ้าง หรือแบ่งขายแก่ญาติพี่น้องในราคาย่อมเยาบ้าง ตั้งแต่เล็กจนโต ผมไม่เคยเห็นใครมีทักษะนี้อีก</p><p>ผมเคยส่องดูสมุดทะเบียนบ้านฉบับเจ้าบ้านของแก่ม๊ะ ทราบว่า ในทะเบียนบ้าน ระบุชื่อพ่อของแก่ม๊ะว่า “นายบ่าว” ไม่ระบุนามสกุล&nbsp;</p><p><b>#ย้อนกลับไปเมื่อก่อนหน้านั้น</b></p><p>หลังจากแก่สัน โส๊ะสมาคม แต่งงานกับแก่ดวง ม่ายสาวลูกสอง ท่านนำแก่ดวง เข้ารับนับถือศาสนาอิสลาม พาภรรยาไปตั้งบ้านเรือนเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่บ้านหัวปาบ (ปัจจุบันอยู่ในเขตการปกครอง ตำบลห้วยลึก อำเภอควนเนียง จังหวัดสงขลา) บ้านเกิด ซึ่งเป็นชุมชนมลายูมุสลิมมาแต่โบราณ มีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคนคือ “หน๊ะ โส๊ะสมาคม” เมื่อถึงวัยออกเรือน แก่หน๊ะ แต่งงาน 2 ครั้ง</p><p>ครั้งแรก ไม่ปรากฏว่าแต่งงานด้วยความรัก หรือโดยการจัดการของผู้ใหญ่ ชีวิตคู่จบลงไม่นาน เพราะ “โต๊ะหีม ราชกิจ” สามี ทิ้งท่านกับบุตรชาย คือ “แก่ฝีน โส๊ะสมาคม” (พี่ชายคนโตของแก่ม๊ะ) ไปมีภรรยาใหม่ที่บ้านตันหยงดาหวัย เมืองชาวประมงเล็กๆ เขตเมืองไทรบุรี &nbsp;ปัจจุบัน คือรัฐเคดาห์ ประเทศมาเลเซีย &nbsp;ครั้งที่สองแต่งงานกับนายบ่าว ไม่ทราบนามสกุล ราษฎรบ้านหัวปาบ &nbsp;ทั้งสองมีบุตรด้วยกัน 3 คน คือ 1.สัน (ตั้งชื่อเหมือนพ่อ) 2.หะเยาะ (เปลี่ยนชื่อเป็น “สมจิตต์”) และ 3.แก่ม๊ะ &nbsp;</p><p>แต่นายบ่าวจากไปก่อนวัยอันควร ทิ้งภรรยาและลูกน้อยทั้งสามให้เผชิญโชคชะตาตามลำพัง &nbsp; สองตายาย แก่สันและแก่ดวง โส๊ะสมาคม พาหลาน ๆ อพยพไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่บ้านลำธาร์ (ปัจจุบันอยู่ในเขตการปกครอง ตำบลโคกสัก อำเภอบางแก้ว &nbsp;จังหวัดพัทลุง) ทิ้งความขมขื่นเอาไว้เบื้องหลัง</p><p>อาจจะด้วยสาเหตุตรอมใจจากการสูญเสียสามีทั้ง 2 ครั้ง &nbsp;แก่หน๊ะอายุสั้น &nbsp;ท่านจากไปหลังจากสามีเสียชีวิตได้ไม่นาน ในขณะที่ลูกทั้ง 4 คนยังเล็ก เป็นภาระของแก่ดวง หญิงมุอัลลัฟ แม่ของแก่หน๊ะ เป็นผู้เลี้ยงดูหลานๆ ทั้ง 4 คนจนเจริญเติบโต ท่านมีอายุยืนถึงเกือบ 100 ปี&nbsp;</p><p>กาลเวลาผ่านไป แก่ม๊ะพบรักกับ “แก่โหด บิลหมาด” สามี (คุณตาของผม) &nbsp;จนมีแม่มีน้องๆ (น้า 2 คน) จนมีผม ตั้งแต่จำความได้ ผมไม่เคยเห็นเธอกลับไปเหยียบย่างที่บ้านหัวปาบอีกเลย ไม่เคยไปร่วมงานบุญ งานเลี้ยง งานศพ หรืองานแต่งใด ๆ ไม่แม้แต่จะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับบ้านหัวปาบ ให้ลูกหลานฟังทั้งสิ้น</p><p>ก่อนที่เธอจะเสียชีวิตไม่นาน ผมเคยถามเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้</p><p>เธอจำได้เพียงว่า พ่อชื่อ “บ่าว” หรือมีฉายาว่า “บ่าวอุง” และจากไปเพราะถูกฆาตกรรมเมื่อเธออายุได้เพียง 4 ขวบ</p><p>แก่ม๊ะเล่าว่า “คนที่ฆ่าพ่อของแก่ม๊ะ คือ “หวาหนุด” ทะเลาะกันเรื่องที่ดิน &nbsp;(หมายเหตุ: คำว่า ”หวา“ เป็นสรรพนามใช้เรียก “ลุง” หรือ “ป้า” ในภาษามลายู แต่ผมไม่ทราบความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลทั้งสอง) &nbsp;หวาหนุด แทงนายบ่าวด้วยมีดกริชยาวคล้ายดาบจนถึงแก่ความตาย</p><p>ผมถามเธอต่อ “พ่อของแก่ม๊ะมีนามสกุลว่าอะไร?”</p><p>เธอหลับตาลงเหมือนพยายามนึก แต่สุดท้ายก็ส่ายหัวตอบว่า “ไม่รู้”</p><p><b>#ข้อเท็จจริงที่เลือนหาย</b></p><p>ข้อเท็จจริงที่ว่าพ่อของแก่ม๊ะเป็นใคร &nbsp;ไม่ได้เป็นความลับพิสดาร หรือมหัศจรรย์พันลึกอะไร แต่มันมีอายุความ &nbsp; ญาติพี่น้องคนรู้จัก นอกจากจะห่างเหินกันไปแล้ว ยังหมดอายุขัยพากันล้มหายตายจากกันไปหมดสิ้น สิ่งนี้จึงกลายเป็นปริศนาเงามืดของลูกหลาน</p><p><b>#การพบปะญาติและการเปิดเผยข้อมูล</b></p><p><b>1 พฤษภาคม 2566 – จุดเริ่มต้นของการไขปริศนา</b></p><p>วันนั้นผมได้รับข่าวการเสียชีวิตของพี่อารียา (หน๊ะ) สุวรรรส ซึ่งเป็นลูกของหวาเต๊ะ ยีหวังกอง คุณลุง (ลูกผู้พี่ของพ่อผม) ผมจึงเดินทางไปร่วมพิธีศพพี่หน๊ะที่ ต.กำแพงเพชร อ.รัตภูมิ จ.สงขลา</p><p>ที่นั่น ผมได้พบกับ หวาสุไหลมาน บาวกูล ซึ่งเป็นญาติทางฝั่งย่าของผู้วายชนม์ ท่านยังเป็นพ่อตาของอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาของผมคนหนึ่งที่ สภ.ตากใบ&nbsp;</p><p>หลังเสร็จพิธีศพ หวาสุไหลมานฯ เชิญผมไปนั่งจิบน้ำชาที่บ้านซึ่งอยู่ใกล้กัน และเล่าให้ฟังว่า ท่านเป็นญาติลูกพี่ลูกน้องของแม่ผม &nbsp;เมื่อได้ฟังดังนั้นรู้สึกตื่นเต้นเพราะผมสืบสายตระกูลญาติพี่น้องมามากมายแล้วแต่ไม่เคยได้ยินว่ามีญาติฝั่งแม่อยู่ที่นี่</p><p>แต่เมื่อถามรายละเอียดเพิ่มเติม หวาสุไหลมานฯ กลับบอกได้แต่เพียงว่ามีพ่อชื่อ &nbsp;“มูสา บาวกูล” ซึ่งเสียชีวิตไปหลายสิบปีแล้ว &nbsp;ท่านไม่สามารถระบุ หรือลำดับสายตระกูลอย่างชัดเจนว่าเกี่ยวพันกับแม่ผมอย่างไร</p><p>&nbsp;<b>7 กรกฎาคม 2567 – เบาะแสที่ทำให้ขนลุก</b></p><p>ต่อมา ผมได้รับเชิญไปร่วมงานบุญที่บ้านเกาะหมี ต.คลองแห อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา ตามคำเชิญของบังฮับ ญาติลูกพี่ลูกน้อง หลานโต๊ะเดด บิลหมาด พี่ชายคนโตของแก่โหด บิลหมาด คุณตาผู้ล่วงลับของผม</p><p>พี่หวันหย๊ะ ภรรยาของบังฮับเข้ามาทักทายและแนะนำตัวว่า เป็นญาติทางฝั่งแม่ของผม คำบอกเล่าของพี่หวันหย๊ะฯ ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้น</p><p>แต่เมื่อสอบถามรายละเอียด เธอเล่าให้ฟังว่ามีพ่อชื่อ &nbsp;“มูสา บาวกูล” แต่ก็ไม่สามารถระบุความสัมพันธ์กับแม่ผมได้อย่างชัดเจน ผมสะดุดใจกับชื่อ “มูสา บาวกูล” เพราะเหมือนกับชื่อ พ่อของ หวาสุไหลมาน บาวกูล ที่ ต.กำแพงเพชร แต่ผมไม่ได้ถามว่าเป็นคนเดียวกันหรือเปล่า (ผมมาทราบในภายหลังว่า หวาสุไหลมาน บาวกูล กับพี่หวันหย๊ะ บินหมาด เป็นพี่น้องกัน มีพ่อคนเดียวกัน คือ “โต๊ะมูสา บาวกูล” แต่คนละแม่)</p><p>ต่อมาสักครู่ &nbsp;หวาราลิขอ (ป้าขอ) ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่หวันหย๊ะ เดินเข้ามาแนะนำตัวเอง ว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องกับแม่ผม &nbsp;และได้อธิบายลำดับถึงพ่อแม่ และปู่ย่าตายายของเธอ ว่า &nbsp;พ่อของเธอเป็นชาวอินโดนีเซียที่ถูกกองทัพญี่ปุ่นบังคับเกณฑ์แรงงานเข้ามาเมื่อครั้งสงครามโลกครั้งที่สอง ชื่อ “นายหวัน“ ใช้นามสกุล “บุญจ่าง” ส่วนแม่ ชื่อ “โต๊ะมิด๊ะ บาวกูล” เป็นน้องสาวของโต๊ะมูสา บาวกูล พ่อของพี่หวันหย๊ะ &nbsp;ทั้งสองคนเป็นบุตรของ “โต๊ะยูหนุด บาวกูล” และได้เล่ารายละเอียดรายชื่อพี่น้องบุตรโต๊ะยูหนุด บาวกูล ให้ผมทราบทุกคน (ผมได้บันทึกข้อมูลเอาไว้เป็นแผนภูมิต้นไม้เรียบร้อยแล้ว)</p><p>ชื่อ “ยูหนุด” ทำให้ ผมสะดุดใจและขนลุกซู่ &nbsp;หวนคิดถึงเหตุการณ์ที่แก่ม๊ะเล่าให้ฟัง</p><p>ผมเริ่มสงสัยว่า พ่อของแก่ม๊ะอาจเกี่ยวข้องกับตระกูล “บาวกูล”</p><p>เธอยังเล่าต่อว่า เมื่อตอนที่แม่กับพ่อผมแต่งงานกัน ท่านได้มาร่วมงานที่บ้านลำธาร์ ตำบลโคกสัก ด้วย</p><p>&nbsp;<b>19 ตุลาคม 2567 – ความจริงที่เริ่มปรากฏ</b></p><p>ขณะที่เดินทางไปเยี่ยมบังฮับ อีกครั้ง ที่บ้านท่ามะปราง &nbsp;เนื่องจากวางแผนไว้ว่าจะไปสัมภาษณ์หวาราลิขอ กับพี่หวันหย๊ะฯ อย่างละเอียดอีกครั้ง &nbsp;ระหว่างทางผมแวะเยี่ยมคุณลุงของผมสองท่าน “หวาหมาน หวาหมีด ยีหวังกอง” ซึ่งเป็นลูกชายของ โต๊ะหมัด ยีหวังกอง พี่ชายปู่ บ้านอยู่ที่บริเวณสามแยกท่าชะมวง &nbsp;ผมได้พบกับ “หวาเจะหวา” ภรรยาของหวาหมีด ผมเล่าให้หวาเจะหวาฟังว่าจะไปทำอะไร</p><p>เธอเล่าให้ฟังว่า พื้นเพเดิมของท่านเป็นคนบ้านหัวปาบ &nbsp;ท่านเคยได้ยินตำนานเรื่องเล่าโบราณ ระหว่างสองพี่น้องบ้านหัวปาบ &nbsp;“นายหนุด หรือยูหนุด เป็นพี่ชายของนายบ่าว บาวกูล” ทั้งสองทะเลาะเบาะแว้งกันเรื่องเขตแดนที่ดิน จนนายหนุด หรือยูหนุด ใช้มีดแทงนายบ่าวน้องชายเสียชีวิต ญาติได้นำเอามีดนั้นขึ้นไปซุกซ่อนไว้บนยอดมะพร้าว ต่อมาต้นมะพร้าวต้นนั้นแห้งตายในภายหลัง</p><p>ผมคิดในใจว่า เหตุการณ์นี้คงเกิดขึ้นราวปี พ.ศ. 2475 ตอนที่แก่ม๊ะยังเป็นเพียงเด็กน้อยวัย 4 ขวบ ในยุคนั้น การติดต่อสื่อสารแทบไม่มี กระบวนการยุติธรรมก็อยู่ห่างไกลเหลือเกิน สำหรับคนในชนบทอย่างบ้านหัวปาบ ความจริงจึงอาจดับสูญไปพร้อมกับความเงียบของคนในชุมชน และไม่มีใครสามารถเอ่ยถึงความเป็นธรรมได้เลย</p><p>นอกจากนี้ เธอยังเล่าว่า มีเรื่องเล่าในหมู่บ้านอีกเรื่องหนึ่ง “โต๊ะยูหนุด หรือนายหนุด คนเดียวกัน ได้มอบหมายให้บุตรชายคนเล็ก อายุเพียง 7 ขวบ ไปเลี้ยงวัวในทุ่ง ปรากฏว่าฝูงวัวไปกินข้าวในทุ่งนาของเพื่อนบ้านที่กำลังแตกยอด เกิดความเสียหาย เจ้าของที่นามาต่อว่าโต๊ะยูหนุดฯ ท่านลงโทษบุตรชายด้วยการเฆี่ยนตีข้ามวันจนเสียชีวิต”</p><p>เมื่อได้ยินเรื่องนี้ หัวใจผมเหมือนถูกบีบแน่น ความเจ็บปวดที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่อก น้ำตาไหลเอ่อไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว</p><p><b>&nbsp;23 พฤศจิกายน 2567 – การยืนยันจากญาติที่บ้านหัวปาบ</b></p><p>ผมเดินทางไปบ้านหัวปาบ และได้พบกับ “พี่ฉ๊ะ” อาฉ๊ะ เบ็ญฤทธิ์ ลูกสาวของ นางหะลิม๊ะ บาวกูล ซึ่งเป็นหลานของโต๊ะหมัด บาวกูล ได้ข้อมูลญาติพี่น้องสายตระกูล “บาวกูล” มาอีกสายหนึ่ง &nbsp;เธอเล่าให้ฟังถึงเรื่องเล่าโบราณของบ้านหัวปาบ ว่า</p><p>&nbsp;“นายหนุด หรือ ยูหนุด แทงนายบ่าวเสียชีวิต ด้วยมีดกริชยาวคล้ายดาบ &nbsp;หลังเกิดเหตุญาติได้นำมีดกริชยาวเล่มนั้น ไปซุกซ่อนไว้บนยอดต้นมะพร้าว ต่อมาต้นมะพร้าวต้นนั้นแห้งตายยืนต้น โดยไม่ทราบสาเหตุ”</p><p>ข้อมูลนี้ สอดคล้องกับที่หวาเจะหวาเล่า &nbsp;ทำให้ผมเริ่มมั่นใจว่า พ่อของยายมีนามสกุล “บาวกูล” และถูกโต๊ะยูหนุด หรือหนุด บาวกูล พี่ชายแท้ๆ ของตัวเองฆ่าตาย</p><p>จากเรื่องนี้ทำให้ผมฉุกใจคิดได้ขึ้นมาอีกเรื่องหนึ่ง คือ &nbsp;ถึงแม้ว่าแก่สัน โส๊ะสมาคม ได้พาครอบครัวอพยพโยกย้ายออกจากบ้านหัวปาบมานานแสนนานมากแล้ว ด้วยกาลเวลาและระยะทาง ทำให้พวกเราไม่รู้จักญาติพี่น้องที่นั่นอีกต่อไป แม้เวลาจะผ่านไป ความทรงจำของคนหัวปาบที่มีต่อครอบครัวเรายังคงถูกเล่าขาน มีคนรู้จักผม เสมือนผมเดินอยู่ท่ามกลางไฟสปอร์ตไลท์ โดยมีสายตาของญาติพี่น้องเฝ้ามองดูอยู่เงียบๆ ตลอดมา</p><p><b>#การสืบค้นที่ประสบความสำเร็จ</b></p><p>จากการสืบค้นและการพบปะญาติ ๆ ทำให้ผมสามารถคลี่คลายปมปริศนาเกี่ยวกับตัวตน นามสกุลของพ่อของแก่ม๊ะได้</p><p>แม้จะใช้เวลานานและต้องเผชิญกับความยากลำบาก แต่ ความพยายามนี้ทำให้ผมได้รู้จักรากเหง้าของตนเองมากขึ้น และสามารถส่งต่อเรื่องราวนี้ให้กับลูกชายและคนรุ่นหลังได้</p><p><b>#บทสรุปแห่งการให้อภัย</b></p><p>ปริศนาเกี่ยวกับพ่อของแก่ม๊ะ ที่เคยเป็นเงามืดมาหลายทศวรรษ ในที่สุดก็คลี่คลายลงจนกระจ่าง &nbsp;สิ่งที่ผมค้นพบ ไม่ใช่แค่ ‘#นามสกุลบาวกูล’ แต่ยังรวมถึงรากเหง้าและเรื่องราวของบรรพบุรุษที่ไม่มีใครเคยพูดถึง</p><p>เมื่อทุกอย่างกระจ่างชัด ผมกลับ ไม่รู้สึกโกรธ ไม่รู้สึกอาฆาตแค้น</p><p>เพราะทันทีที่ผมได้รับรู้ว่า “โต๊ะยูหนุด บาวกูล” คือคนที่ลงมือปลิดชีวิตน้องชายของตัวเอง หัวใจของผมกลับไม่ได้เต็มไปด้วยความคั่งแค้นเหมือนที่เคยจินตนาการไว้</p><p>มีเพียงแต่ ความเงียบ ความเข้าใจ และความสงบในจิตใจ</p><p>โต๊ะยูหนุดอาจเป็นคนใจร้อน อาจเต็มไปด้วยโทสะ อาจถูกครอบงำด้วยอารมณ์เพียงชั่วขณะหนึ่ง แต่นั่นคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมานานเกินกว่าที่จะย้อนกลับไปแก้ไข สิ่งที่เกิดขึ้น เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว ทุกคนที่เกี่ยวข้องต่างลาลับจากโลกนี้ไป ทิ้งไว้เพียงเรื่องราวและเงาของอดีต</p><p>และผมเลือกจะไม่ปล่อยให้เงานั้นเป็นเงาแห่งความโกรธแค้น</p><p>ผมให้อภัยโต๊ะยูหนุด บาวกูล ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้รับรู้ความจริง</p><p>เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขาก็คือพี่ชายของนายบ่าว คือสายเลือดเดียวกันที่เคยเติบโตมาใต้ชายคาเดียวกัน กินข้าวจากหม้อเดียวกัน</p><p>ผมไม่ได้ค้นพบแค่นามสกุล “#บาวกูล” ของแก่หยัง (ตาทวด) แต่ผมค้นพบ “หัวใจของตัวเอง”</p><p><b>#ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาและให้อภัยต่อทุกดวงวิญญาณที่เคยเดินอยู่บนโลกนี้</b></p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-81767242556249610392025-03-12T05:28:00.011+07:002025-03-15T07:37:26.381+07:00<p><br /></p><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjOLtAWyXxRzMVb_ZcXD2pGiIPpQXTDGKW226OGgClP7fga9jpzPnDTvtaaGXQZM5Ac282CmQCOlTdJ6WLSl00_lNJNy_OOG3b6ikkfjZCSmDNc7thHbnzVXa-5Vm047x3CIW6PceY9YtYLs8g580AQem0GZOOh1qkQm0eN9Lg6JsVj9DcrW2fKKoegQXc/s4032/IMG_7613_Original.jpeg" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" data-original-height="3024" data-original-width="4032" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjOLtAWyXxRzMVb_ZcXD2pGiIPpQXTDGKW226OGgClP7fga9jpzPnDTvtaaGXQZM5Ac282CmQCOlTdJ6WLSl00_lNJNy_OOG3b6ikkfjZCSmDNc7thHbnzVXa-5Vm047x3CIW6PceY9YtYLs8g580AQem0GZOOh1qkQm0eN9Lg6JsVj9DcrW2fKKoegQXc/w640-h480/IMG_7613_Original.jpeg" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"></td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjO6Sb5QJ3mSF5AUrlYaXRfRx71tfYwr5taw5ErCTOxzXs_pHIK_WGHSyq1XMMVEhpeDqQqqw3Rw_GZ41j0yTPvslilg-GLd0Wn9ukTBzcgG6UKDWV00-s9rTqzbyj8DHReETPEDKUaeLSO8upjw4gBGvbWpf_fz4Zhp1NUZxj6RUSs29DfW8IbVRlbTKw/s4032/IMG_7599_Original.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="3024" data-original-width="4032" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjO6Sb5QJ3mSF5AUrlYaXRfRx71tfYwr5taw5ErCTOxzXs_pHIK_WGHSyq1XMMVEhpeDqQqqw3Rw_GZ41j0yTPvslilg-GLd0Wn9ukTBzcgG6UKDWV00-s9rTqzbyj8DHReETPEDKUaeLSO8upjw4gBGvbWpf_fz4Zhp1NUZxj6RUSs29DfW8IbVRlbTKw/w640-h480/IMG_7599_Original.jpeg" width="640" /></a></div><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhdEWpwu2lmRpOJzti1DU0V0aamTN2vKqSEgSbdE4zkCY14agwI3SX3jXf97QkAzUgbRXyLdmGh9ilu0DO3MdFxrnwSZp4nCxJ3XeIu1EQNYHDOUWdnwUokwjAtjDh04hcToXIoDRtsdyNKFYTL8ZK2cgD-MTjlpCfdePF1125Z4GB74xW00lVsIqtSwDA/s960/IMG_6296.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="640" data-original-width="960" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhdEWpwu2lmRpOJzti1DU0V0aamTN2vKqSEgSbdE4zkCY14agwI3SX3jXf97QkAzUgbRXyLdmGh9ilu0DO3MdFxrnwSZp4nCxJ3XeIu1EQNYHDOUWdnwUokwjAtjDh04hcToXIoDRtsdyNKFYTL8ZK2cgD-MTjlpCfdePF1125Z4GB74xW00lVsIqtSwDA/w640-h426/IMG_6296.jpeg" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhc9P2_kUXgHkCDhwH9xj5bQEgPlPoh9FfiXl1laS0G8Uf0IuLbfUgF-7dHNmk4xtSLyMApVcWHcvhtOFxCI-KS3jd2Glkfe3OIoX7C0xRLkfuYzdhwfftLXeSpUxSZFXoEQa33ZBU6sezybweXNRsQCFv1CTfqRAhDHdP7R1-VZ9q0Euo1QbfaE5ahwmk/s960/IMG_6295.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="640" data-original-width="960" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhc9P2_kUXgHkCDhwH9xj5bQEgPlPoh9FfiXl1laS0G8Uf0IuLbfUgF-7dHNmk4xtSLyMApVcWHcvhtOFxCI-KS3jd2Glkfe3OIoX7C0xRLkfuYzdhwfftLXeSpUxSZFXoEQa33ZBU6sezybweXNRsQCFv1CTfqRAhDHdP7R1-VZ9q0Euo1QbfaE5ahwmk/w640-h426/IMG_6295.jpeg" width="640" /></a></div><br /><div>ชาวมลายูพุทธ: อัตลักษณ์ที่เปลี่ยนไป แต่วัฒนธรรมที่ยังฝังรากในคนใต้</div><div><br /></div><div>แม้วันนี้คนใต้ไทยพุทธจะมองว่าตัวเองเป็นไทยโดยสมบูรณ์ พูดภาษาไทย นับถือพุทธศาสนา และใช้ชีวิตแบบไทยทุกประการ แต่เชื่อหรือไม่ว่า รากเหง้ามลายูยังคงอยู่ในทุกมิติของวัฒนธรรม ไม่ว่าจะเป็นภาษา ศิลปะ อาหาร และขนบธรรมเนียมที่พวกเขาสืบทอดมาตั้งแต่บรรพบุรุษ</div><div><br /></div><div>ร่องรอยของมลายูในภาษาไทยปักษ์ใต้</div><div><br /></div><div>สำเนียงปักษ์ใต้มีจังหวะการพูดที่รวดเร็ว หนักแน่น และแตกต่างจากไทยกลางอย่างชัดเจน คำศัพท์หลายคำที่ใช้กันเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน ล้วนมีรากจากภาษามลายู เช่น</div><div><br /></div><div>&nbsp;“เกลอ” (เพื่อน) จาก Keluluh</div><div>&nbsp;“ตะเบะ” (วันทยหัตถ์) จาก Tabei</div><div>&nbsp;“บูดู” (น้ำปลาหมัก) จาก Budu</div><div>&nbsp;“ดะ” (อย่า) จาก Tak</div><div>&nbsp;“อาจาด” (แตงกวาดอง) จาก Acar</div><div><br /></div><div>ทำไมภาษาไทยปักษ์ใต้ถึงแตกต่างจากไทยกลาง?</div><div><br /></div><div>เมื่อรัฐสยามขยายอำนาจลงมาสู่ภาคใต้ ลูกหลานชาวมลายูต้องเรียนรู้ภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง (L2) เพื่อใช้ในการปกครองและสื่อสารกับทางการไทย ด้วยพื้นฐานเสียงจากภาษามลายู ทำให้ภาษาไทยสำเนียงปักษ์ใต้มีเอกลักษณ์ เช่น</div><div>&nbsp;เสียงสระถูกลดรูปและกระชับขึ้น เช่น “ไปไหน” → “ไปไน”</div><div>&nbsp;จังหวะการพูดที่รวดเร็วและหนักแน่น คล้ายกับภาษามลายู</div><div>&nbsp;เสียง “ร” ยังชัดเจนและกลิ้งลิ้น เช่น “โรงเรียน”, “ร้อน”, “รถไฟ” ซึ่งแตกต่างจากบางสำเนียงไทยกลาง</div><div><br /></div><div>#สำเนียงจากทั่วโลก: #ประสบการณ์ตรงจากห้องเรียนที่อินเดีย</div><div><br /></div><div>กระบวนการนี้ คล้ายกับสิ่งที่ผมได้สัมผัสระหว่างการอบรมฝึกอบรมภาษาอังกฤษที่กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย ในปี 2559 ผมได้พบเพื่อนร่วมชั้นเรียนจากหลายประเทศ และทุกคน พูดภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงที่สะท้อนรากภาษาแม่ของตนเอง</div><div><br /></div><div>&nbsp;#เอเชียใต้: อินเดีย ศรีลังกา ภูฏาน และเนปาล มีจังหวะการพูดที่ได้รับอิทธิพลจากสันสกฤตและฮินดี</div><div><br /></div><div>&nbsp;#เอเชียกลาง: คาซัคสถาน คีร์กีซสถาน และอุซเบกิสถาน มีสำเนียงที่สะท้อนรากของภาษาตระกูลเตอร์กิก</div><div><br /></div><div>&nbsp;#แอฟริกา: ไอวอรีโคสต์ คองโก เอธิโอเปีย แคเมอรูน ซิมบับเว เซียร่าลีโอน มีจังหวะการพูดที่สะท้อนรากของภาษาท้องถิ่น</div><div><br /></div><div>&nbsp;#ตะวันออกกลาง: เพื่อนจากโอมาน มีสำเนียงที่สะท้อนเอกลักษณ์ของภาษาอาหรับ</div><div><br /></div><div>#แคริบเบียน: เพื่อนจากเฮติ มีสำเนียงที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาฝรั่งเศสและครีโอล (Haitian Creole) ทำให้บางเสียงออกเสียงแตกต่างจากภาษาอังกฤษมาตรฐาน โดยเฉพาะการออกเสียงตัว “h” และจังหวะการพูดที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว</div><div><br /></div><div>&nbsp;#โอเชียเนีย: เพื่อนจากปาปัวนิวกินี มีสำเนียงที่สะท้อนรากภาษาออสโตรนีเซียนของชนเผ่าพื้นเมือง</div><div><br /></div><div>#ยุโรปตะวันออกและบอลข่าน: รัสเซีย: ภาษาอังกฤษของเพื่อนจากรัสเซียมีจังหวะการพูดที่หนักแน่น และมักไม่มีเสียง “th” ในภาษาอังกฤษ ทำให้บางคำถูกออกเสียงใกล้เคียงกับ “z” หรือ “d” แทน &nbsp;ลิทัวเนีย: เพื่อนจากลิทัวเนียพูดภาษาอังกฤษด้วยจังหวะของภาษาบอลติก ซึ่งมีเสียงสระที่หนักแน่นและจังหวะการพูดที่มั่นคง &nbsp;เบลารุส: สำเนียงภาษาอังกฤษของเพื่อนจากเบลารุสได้รับอิทธิพลจากรัสเซีย มีเสียงพยัญชนะที่เด่นชัดและการออกเสียงที่เน้นหนักในพยางค์ต้นของคำ</div><div><br /></div><div>#เอเชียตะวันออก: มองโกเลีย: เพื่อนจากมองโกเลียพูดภาษาอังกฤษด้วยจังหวะที่สะท้อนลักษณะของภาษามองโกลิก ซึ่งเป็นภาษาที่มีเสียงพยัญชนะหนักแน่นและมีการลงน้ำหนักในพยางค์ต้นของคำ สำเนียงของพวกเขามักจะมีเสียงที่แน่นและชัดเจนมากกว่าภาษาอังกฤษสำเนียงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้</div><div><br /></div><div>#เอเชียตะวันออกเฉียงใต้:  เพื่อนจากเวียดนาม กัมพูชา (รุ่นผมไม่มีพม่า) มีสำเนียงที่สะท้อนรากภาษาออสโตรเอเชียติก  ลาว: ภาษาอังกฤษของเพื่อนจากลาวได้รับอิทธิพลจากภาษาลาว ซึ่งมีโครงสร้างเสียงคล้ายกับภาษาไทย มีโทนเสียงสูงต่ำที่ชัดเจน และบางครั้งออกเสียง “r” เป็น “l”</div><div><br /></div><div>แม้แต่ผมเอง ก็พูดภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงไทยโดยไม่รู้ตัว เช่นเดียวกับที่สำเนียงไทยปักษ์ใต้เกิดขึ้นจากการที่ลูกหลานมลายูต้องเรียนรู้ภาษาไทย แล้วพูดออกมาด้วยจังหวะและเสียงของตนเอง</div><div><br /></div><div>#ย้อนกลับมาดูที่รากเหง้าของตัวเอง</div><div><br /></div><div>ศิลปะ วัฒนธรรม และขนบธรรมเนียมที่เราสืบทอดมาไม่ใช่สิ่งที่เราได้รับจากมลายู แต่มันเป็นของเราเองมาตั้งแต่ต้น</div><div><br /></div><div>&nbsp;หนังตะลุง มีรากเดียวกับ “วายัง กูลิต” ของมลายู แต่เราไม่ได้รับมาในภายหลัง เพราะมันเป็นของเรามาตั้งแต่บรรพบุรุษ</div><div>&nbsp;มโนราห์ เดิมเป็นพิธีกรรมเกี่ยวกับจิตวิญญาณของชาวมลายู และแม้ว่าวันนี้มันถูกมองว่าเป็นศิลปะของไทยพุทธ แต่มัน ฝังอยู่ในรากของเรา</div><div><br /></div><div>อาหารใต้ก็เช่นกัน ไม่ว่าจะเป็น &nbsp;ข้าวยำกับบูดู ที่เรากินมาตั้งแต่เด็ก &nbsp;แกงกะทิและเครื่องเทศ ที่เป็นรสชาติของบ้านเรา</div><div><br /></div><div>ทั้งหมดนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เรารับมา ไม่ใช่สิ่งที่เราหยิบยืมมาจากใคร แต่มันเป็นสิ่งที่เรา “เป็น”</div><div><br /></div><div>แม้ว่าวันนี้คนใต้ไทยพุทธจะมองว่าตัวเองเป็นไทยโดยสมบูรณ์ แต่แท้จริงแล้ว ความเป็นมลายูไม่เคยหายไปจากสายเลือด</div><div><br /></div><div>เราไม่ได้รับสิ่งเหล่านี้มาจากมลายู แต่ “เรา” คือมลายูมาตั้งแต่ต้น เราคือผู้สืบทอดวัฒนธรรมเหล่านี้มาโดยสายเลือด เราเติบโตมากับมันโดยไม่เคยรู้สึกว่าเป็นของแปลกแยก &nbsp;นี่คือร่องรอยของความเป็นมลายูที่ยังคงอยู่ในคนใต้ โดยที่หลายคนอาจไม่เคยรู้ตัวมาก่อน</div><div><br /></div><div>#ลูกหลานปู่ย่าตายายมรดกจากอาณาจักรศรีวิชัย</div>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-68804653861071631482025-03-07T23:02:00.001+07:002025-03-07T23:02:16.938+07:00<p>&nbsp;“รำลึกถึงครูจูหลิง ปงกันมูล”</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNWs1J2v2kgL_Wn7gTtLwMmRmiW17rW4qHwu0AGzyhnLIoqN9WyLYZz9NfmKpGjYAWiuxXRcLvxpdXveUiE7MSEl3AdSbr2SC1B4VxRT2h7mlYuLp3OG3o0bsN4_KJtJ2Q_LmIrJXXYVCFORgMD1hiiWKDapSpgecK_pqfCFW0ltrwMjJ3hnM5BgkHvXo/s1477/IMG_6051.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1108" data-original-width="1477" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNWs1J2v2kgL_Wn7gTtLwMmRmiW17rW4qHwu0AGzyhnLIoqN9WyLYZz9NfmKpGjYAWiuxXRcLvxpdXveUiE7MSEl3AdSbr2SC1B4VxRT2h7mlYuLp3OG3o0bsN4_KJtJ2Q_LmIrJXXYVCFORgMD1hiiWKDapSpgecK_pqfCFW0ltrwMjJ3hnM5BgkHvXo/w640-h480/IMG_6051.jpeg" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgl1wQuYu_F5jkE1v5jCj2rreW2S50zS0PaBrATaOTLJXKdAgzDTFACzkxG5QqnL6qNBLboQ3HkjVlM3ZH-rQacwOSkYPxVVJOKjfcypofa4okDsUUrPfrKDSEjHQMoFwAzvaUYtA3svGU0qeZs9a7EpHpCVkMrUqosAOrS-KH466HaLVcO6YGFUsevez0/s1477/IMG_6052.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1108" data-original-width="1477" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgl1wQuYu_F5jkE1v5jCj2rreW2S50zS0PaBrATaOTLJXKdAgzDTFACzkxG5QqnL6qNBLboQ3HkjVlM3ZH-rQacwOSkYPxVVJOKjfcypofa4okDsUUrPfrKDSEjHQMoFwAzvaUYtA3svGU0qeZs9a7EpHpCVkMrUqosAOrS-KH466HaLVcO6YGFUsevez0/w640-h480/IMG_6052.jpeg" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvWR9RfzGlbj4fyraAkFrESkedHOco3o4WtrDYbslOVWEgK7zRIS4FgNgSEcKjtrpiC0y4t5b6U4i8earjEqzaC2fErgmNZ7IlD67nbCfnovig_83u8mZtF2MVZgbsTpaHC8Rc4kkNmjvcgaiyDPYo92z_ini-PDgREtq6DfwoXeTWk5qFBLW8_j9FXiI/s1477/IMG_6034.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1108" data-original-width="1477" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvWR9RfzGlbj4fyraAkFrESkedHOco3o4WtrDYbslOVWEgK7zRIS4FgNgSEcKjtrpiC0y4t5b6U4i8earjEqzaC2fErgmNZ7IlD67nbCfnovig_83u8mZtF2MVZgbsTpaHC8Rc4kkNmjvcgaiyDPYo92z_ini-PDgREtq6DfwoXeTWk5qFBLW8_j9FXiI/w640-h480/IMG_6034.jpeg" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwjl3iTuoIXyAtYTOBcaDc-wxnNIrUli4dmM3H0-O8p6IGART7e88naKc-WU4MLeKjeSDEEB0J2pPdmg1GKNyXO5i15-VjarTEi-dH3mVxay8po-A62kCmierY6DkgPQVjDej6_lYovoel8TilWU6MmLxlwfjlXOVCbY3EeYwiCp6oXQjDqPzVBz2MO4Q/s1477/IMG_6033.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1108" data-original-width="1477" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwjl3iTuoIXyAtYTOBcaDc-wxnNIrUli4dmM3H0-O8p6IGART7e88naKc-WU4MLeKjeSDEEB0J2pPdmg1GKNyXO5i15-VjarTEi-dH3mVxay8po-A62kCmierY6DkgPQVjDej6_lYovoel8TilWU6MmLxlwfjlXOVCbY3EeYwiCp6oXQjDqPzVBz2MO4Q/w640-h480/IMG_6033.jpeg" width="640" /></a></div><br /><p></p><p>วันนี้ผมมีโอกาสเดินทางมายังสถานที่แห่งหนึ่งที่เป็นอนุสรณ์ของเหตุการณ์สำคัญในอดีต “มัสยิดบ้านกูจิงลือปะ และ อาคารเรียนศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านกูจิงลือปะ” พร้อมทั้งได้ร่วมละหมาดวันศุกร์กับพี่น้องชาวบ้านในพื้นที่ที่ครั้งหนึ่งเคยเกิดโศกนาฏกรรมขึ้น</p><p>เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับ ครูจูหลิง ปงกันมูล เป็นสิ่งที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น และวันนี้ ผมได้เห็นกับตาตัวเองว่าชาวบ้านที่นี่ต่างรู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์ในอดีต พวกเขาล้วนเป็นคนดี มีน้ำใจ และใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข</p><p>สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นไม่ได้สะท้อนตัวตนของชุมชนทั้งหมด แต่เป็นการกระทำของคนเพียงกลุ่มน้อย… กลุ่มที่มีอาวุธและอิทธิพลในหมู่บ้าน ณ เวลานั้น ทำให้ผู้คนส่วนใหญ่ต้องตกอยู่ในความหวาดกลัว</p><p>วันนี้แม้เวลาจะผ่านไป 14 ปี แต่เรื่องราวของครูจูหลิงยังคงอยู่ในใจของพวกเราทุกคน ขอรำลึกถึงเธอ ผู้ที่อุทิศชีวิตเพื่อการศึกษา และขอเป็นกำลังใจให้ครูทุกคนที่ยังคงปฏิบัติหน้าที่ด้วยหัวใจที่ยิ่งใหญ่</p><p>“ขอให้เรื่องราวในอดีตเป็นบทเรียน และขอให้สังคมเราเดินไปข้างหน้าด้วยสันติและความเข้าใจ”</p><p>#ครูจูหลิงปงกันมูล #รำลึกถึงครูผู้เสียสละ #สามจังหวัดชายแดนใต้ #ความดีไม่มีวันตาย #สันติภาพและความเข้าใจ</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-86024054508642591222025-03-07T04:56:00.005+07:002025-03-07T04:56:53.586+07:00<p>&nbsp;</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggIm7YC16-3AgjBvL03wsd_UDFh_X3mOCedDTpowx8XfskCtmgra6YLw0HUCIGX7oYlJfjiNSCQkBBOaQFP3QlU26fU-QyrK465PL41seCgvpuTrY90uLE17Qmwqr60MihXhsqcqQgzbz7WwP0OK-v7b6zMG2GPYnEXBnorSzygoWGzDL3nZpWn1W8kZk/s1477/IMG_5976.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1108" data-original-width="1477" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggIm7YC16-3AgjBvL03wsd_UDFh_X3mOCedDTpowx8XfskCtmgra6YLw0HUCIGX7oYlJfjiNSCQkBBOaQFP3QlU26fU-QyrK465PL41seCgvpuTrY90uLE17Qmwqr60MihXhsqcqQgzbz7WwP0OK-v7b6zMG2GPYnEXBnorSzygoWGzDL3nZpWn1W8kZk/w640-h480/IMG_5976.jpeg" width="640" /></a></div><p></p><p style="-webkit-text-stroke-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 12px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-emoji: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-position: normal; font-variation-settings: normal; line-height: normal; margin: 0px 0px 12px;"><span style="font-kerning: none;">จากมลายูพุทธสู่ไทยพุทธ และมลายูมุสลิมที่เปลี่ยนแปลงไป</span></p><p style="-webkit-text-stroke-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 12px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-emoji: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-position: normal; font-variation-settings: normal; line-height: normal; margin: 0px 0px 12px;"><span style="font-kerning: none;">คนไทยพุทธในภาคใต้แทบทั้งหมดในปัจจุบันมีบรรพบุรุษเป็นชาวมลายูพุทธมาก่อน ย้อนกลับไปเมื่อกว่าพันปีที่แล้ว ดินแดนภาคใต้เคยเป็นส่วนหนึ่งของโลกมลายู ซึ่งเคยถูกปกครองโดยอาณาจักรสำคัญสองแห่ง ได้แก่ อาณาจักรศรีวิชัย และ อาณาจักรตามพรลิงก์</span></p><p style="-webkit-text-stroke-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 12px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-emoji: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-position: normal; font-variation-settings: normal; line-height: normal; margin: 0px 0px 12px;"><span style="font-kerning: none;">ศรีวิชัย เป็นอาณาจักรมลายูพุทธที่รุ่งเรืองในช่วง ศตวรรษที่ 7-13 ค.ศ. (พ.ศ. 1143-1843) โดยมีศูนย์กลางอำนาจอยู่ที่บริเวณเกาะสุมาตราและคาบสมุทรมลายู อาณาจักรแห่งนี้มีอิทธิพลครอบคลุมดินแดนที่เป็นภาคใต้ของไทยในปัจจุบัน เช่น นครศรีธรรมราช สุราษฎร์ธานี และสงขลา ภาษามลายูเป็นภาษาหลักของอาณาจักรนี้ ซึ่งถูกใช้ในการติดต่อค้าขาย ศาสนา และการปกครอง</span></p><p style="-webkit-text-stroke-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 12px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-emoji: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-position: normal; font-variation-settings: normal; line-height: normal; margin: 0px 0px 12px;"><span style="font-kerning: none;">หลังจากที่อาณาจักรศรีวิชัยเสื่อมลง อาณาจักรตามพรลิงก์ ก็เข้ามามีบทบาทแทน โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่นครศรีธรรมราช ตามพรลิงก์ยังคงสืบทอดวัฒนธรรมมลายูพุทธไว้ก่อนที่อิทธิพลของอาณาจักรไทยจากภาคกลางจะแผ่ขยายลงมาในช่วง ศตวรรษที่ 14-15 ค.ศ. (พ.ศ. 1843-2043)</span></p><p style="-webkit-text-stroke-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 12px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-emoji: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-position: normal; font-variation-settings: normal; line-height: normal; margin: 0px 0px 12px;"><span style="font-kerning: none;">เมื่อรัฐไทยเข้ามาปกครอง กระบวนการกลืนกลายของมลายูพุทธสู่ไทยพุทธเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เนื่องจากศาสนาพุทธเป็นปัจจัยร่วมที่ทำให้ทั้งสองกลุ่มสามารถอยู่ร่วมกันได้โดยไม่มีความขัดแย้ง ในที่สุดชาวมลายูพุทธก็ผนวกรวมเป็นไทยพุทธโดยสมบูรณ์ อัตลักษณ์ดั้งเดิมค่อยๆ เลือนหายไปจนแทบไม่มีใครระลึกได้ว่าบรรพบุรุษของพวกเขาคือมลายู</span></p><p style="-webkit-text-stroke-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 12px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-emoji: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-position: normal; font-variation-settings: normal; line-height: normal; margin: 0px 0px 12px;"><span style="font-kerning: none;">ในขณะที่มลายูพุทธสูญหายไปจากประวัติศาสตร์ มลายูมุสลิมยังคงสามารถรักษาอัตลักษณ์ของตนไว้ได้เนื่องจากศาสนาอิสลามเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้พวกเขาแตกต่างจากไทยพุทธ อย่างไรก็ตาม มลายูมุสลิมในหลายจังหวัดที่อยู่นอกสามจังหวัดชายแดนใต้ เช่น สงขลา นครศรีธรรมราช พัทลุง กระบี่ และสตูล ค่อยๆ สูญเสียภาษามลายูไป คนรุ่นใหม่พูดภาษาไทยเป็นหลักและผสมผสานเข้ากับวัฒนธรรมไทยมากขึ้น</span></p><p style="-webkit-text-stroke-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 12px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-emoji: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-position: normal; font-variation-settings: normal; line-height: normal; margin: 0px 0px 12px;"><span style="font-kerning: none;">ภาพลักษณ์ของคนใต้ กับร่องรอยทางพันธุกรรมจากอดีต</span></p><p style="-webkit-text-stroke-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 12px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-emoji: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-position: normal; font-variation-settings: normal; line-height: normal; margin: 0px 0px 12px;"><span style="font-kerning: none;">รูปร่างหน้าตาของคนใต้ในปัจจุบันสะท้อนให้เห็นถึงประวัติศาสตร์ของการผสมผสานทางชาติพันธุ์มาอย่างยาวนาน คนใต้จำนวนมากมีลักษณะ ผิวสองสี ตาคม จมูกโด่ง ซึ่งเป็นลักษณะที่พบได้ในกลุ่มประชากรมลายูและชาติพันธุ์อื่นๆ ในคาบสมุทรมลายู</span></p><p style="-webkit-text-stroke-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 12px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-emoji: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-position: normal; font-variation-settings: normal; line-height: normal; margin: 0px 0px 12px;"><span style="font-kerning: none;">แม้ว่าผลการศึกษาดีเอ็นเอจะพบว่าคนไทยในปัจจุบันมีร่องรอยทางพันธุกรรมของกลุ่มชาวไท-กระไดและชาวมอญอยู่บ้าง แต่โครงสร้างทางกายภาพของคนใต้ก็แตกต่างจากคนไทยในภาคเหนือและภาคอีสานอย่างชัดเจน ซึ่งอาจเป็นผลมาจากอิทธิพลของชาวมลายู ชาวอินเดียตอนใต้ และชนกลุ่มอื่นๆ ที่เคยมีบทบาทในภูมิภาคนี้</span></p><p style="-webkit-text-stroke-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 12px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-emoji: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-position: normal; font-variation-settings: normal; line-height: normal; margin: 0px 0px 12px;"><span style="font-kerning: none;">ชาติพันธุ์ไม่มีความบริสุทธิ์ ไทยและมลายูต่างก็เป็นลูกผสมทางประวัติศาสตร์</span></p><p style="-webkit-text-stroke-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 12px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-emoji: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-position: normal; font-variation-settings: normal; line-height: normal; margin: 0px 0px 12px;"><span style="font-kerning: none;">หากมองให้ลึกลงไป ประวัติศาสตร์ของทั้งไทยและมลายูต่างก็เต็มไปด้วยการผสมผสานของผู้คนและวัฒนธรรม ศ.ดร.นิธิ เอียวศรีวงศ์ เคยกล่าวไว้ว่า “คนไทยมาจากคนไม่ไทยหลายชาติพันธุ์” เช่นเดียวกับ อ.สุจิตต์ วงษ์เทศ ที่กล่าวว่า “คนไทยมาจากชาวสยาม ซึ่งเป็นลูกผสมหลายชาติพันธุ์”</span></p><p style="-webkit-text-stroke-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 12px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-emoji: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-position: normal; font-variation-settings: normal; line-height: normal; margin: 0px 0px 12px;"><span style="font-kerning: none;">ในลักษณะเดียวกัน ไม่มีมลายูแท้ในปัจจุบัน เพราะชาวมลายูก็เป็นลูกผสมของกลุ่มชนต่างๆ ที่เข้ามาตั้งรกรากและแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกันตลอดหลายพันปี</span></p><p style="-webkit-text-stroke-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 12px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-emoji: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-position: normal; font-variation-settings: normal; line-height: normal; margin: 0px 0px 12px;"><span style="font-kerning: none;">ดังนั้น ไม่ว่าภูมิหลังของเราจะเป็นไทยหรือมลายู แท้จริงแล้วเราทุกคนล้วนเป็นผลลัพธ์ของประวัติศาสตร์แห่งการผสมผสาน ไม่มีชาติพันธุ์ใดที่บริสุทธิ์สมบูรณ์ เพราะทุกสังคมล้วนเกิดจากการหลอมรวมของผู้คนที่เดินทางและเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา</span></p><p style="-webkit-text-stroke-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-stroke-width: 0px; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-feature-settings: normal; font-kerning: auto; font-optical-sizing: auto; font-size-adjust: none; font-size: 12px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-emoji: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-position: normal; font-variation-settings: normal; line-height: normal; margin: 0px 0px 12px;"><span style="font-kerning: none;">คนไทยพุทธในภาคใต้ทุกวันนี้อาจไม่มีความรู้สึกว่าตัวเองเกี่ยวข้องกับมลายูอีกแล้ว แต่ในแง่ของเชื้อสาย บรรพบุรุษของพวกเขาก็คือชาวมลายูที่ครั้งหนึ่งเคยนับถือศาสนาพุทธมาก่อน เช่นเดียวกับที่ชาวมลายูในปัจจุบันเองก็สืบเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษที่มาจากหลากหลายแหล่งเช่นกัน</span></p><div><span style="font-kerning: none;"><br /></span></div>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-47554025851196159372025-02-28T22:43:00.000+07:002025-02-28T22:43:02.883+07:00<p>&nbsp;</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgxXEpxAG2O3YTrgbfhjIn0DpGSDXqnPPnc23NJ3X6_O2cxI6k7niqc79FQfgf87Ofh3wd3TPi5rkgVJ0cjMpgpyS_Bu7_C6UYeoh5FqD18gLUx1l3f6KttaWrA5sh5_uOBDR4NUa9bvzFqVSLkOwmULNoi37KgkEqYzvomDCKLJN3AW99gu_Xth9UbC6I/s4618/1740725362484_Original.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="3464" data-original-width="4618" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgxXEpxAG2O3YTrgbfhjIn0DpGSDXqnPPnc23NJ3X6_O2cxI6k7niqc79FQfgf87Ofh3wd3TPi5rkgVJ0cjMpgpyS_Bu7_C6UYeoh5FqD18gLUx1l3f6KttaWrA5sh5_uOBDR4NUa9bvzFqVSLkOwmULNoi37KgkEqYzvomDCKLJN3AW99gu_Xth9UbC6I/w640-h480/1740725362484_Original.jpeg" width="640" /></a></div><br /><p></p><p>ลูกหลานชาวมลายูโบราณในภาคใต้ของไทย: พวกเขาหายไปไหน?</p><p>ภาคใต้ของไทยในอดีตเคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรมลายูโบราณ เช่น ศรีวิชัย ลังกาสุกะ และตามพรลิงค์ ซึ่งเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรม ศาสนา และการค้าของชาวมลายู ก่อนที่ศาสนาอิสลามจะแพร่เข้ามาในช่วงศตวรรษที่ 13-15 อย่างไรก็ตาม ปัจจุบัน ชาวมลายูที่ยังคงพูดภาษามลายูได้ในไทยเหลืออยู่เพียงในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้และบางส่วนของสงขลา</p><p>คำถามสำคัญคือ แล้วประชากรมลายูในจังหวัดอื่นๆ หายไปไหน? ทำไมหลายคนที่มีเชื้อสายมลายูกลับไม่มีอัตลักษณ์มลายูหลงเหลืออยู่เลย?&nbsp;</p><p>มาครับผมจะเล่าให้ฟัง</p><p>1. การผสมกลมกลืนเข้ากับสังคมไทย</p><p>ในอดีต ภาคใต้ของไทยเต็มไปด้วยประชากรที่เป็นชาวมลายูพุทธและมุสลิม ซึ่งอาศัยอยู่ร่วมกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป ประชากรมลายูจำนวนมาก ถูกหลอมรวมเข้าสู่สังคมไทยโดยสมบูรณ์</p><p>&nbsp;- ชาวมลายูพุทธ: อาณาจักรมลายูโบราณ เช่น ตามพรลิงค์ (นครศรีธรรมราช) เคยมีศาสนาพุทธมหายานเป็นศาสนาหลัก ก่อนที่พุทธเถรวาทจากสยามจะเข้ามา เมื่อรัฐไทยขยายอำนาจลงใต้ กลุ่มมลายูพุทธ ค่อยๆ ผสมกลมกลืนกับประชากรไทยพุทธที่เข้ามาภายหลัง พวกเขาเริ่มใช้ภาษาไทย เปลี่ยนไปใช้ชื่อไทย และแต่งงานข้ามเชื้อชาติ ทำให้อัตลักษณ์มลายูเลือนหายไป</p><p>&nbsp;- ชาวมลายูมุสลิมนอกสามจังหวัดชายแดนใต้: ชาวมุสลิมในจังหวัดอื่นๆ เช่น นครศรีธรรมราช สุราษฎร์ธานี พังงา ตรัง และกระบี่ แม้ว่ายังคงถือศาสนาอิสลาม แต่ ส่วนใหญ่ไม่สามารถพูดภาษามลายูได้อีกแล้ว พวกเขาค่อยๆ เปลี่ยนไปใช้ภาษาไทยในชีวิตประจำวัน ทำให้สูญเสียเอกลักษณ์ความเป็นมลายูไป</p><p>2. การกวาดต้อนและอพยพโยกย้ายจากสงคราม</p><p>ในอดีต การทำสงครามไม่ได้มีเป้าหมายแค่การยึดดินแดน แต่ยังรวมถึง การกวาดต้อนประชากรเพื่อนำไปเพิ่มพลเมืองขยายอาณาจักร</p><p>&nbsp;- ช่วงอยุธยา - รัตนโกสินทร์ตอนต้น ไทยทำสงครามกับหัวเมืองมลายูหลายครั้ง เช่น ปัตตานี เคดะห์ และตรังกานู &nbsp;ชาวมลายูจำนวนมากถูกกวาดต้อนเข้ามาในสยาม และถูกกระจายไปยัง กรุงเทพฯ ธนบุรี นครศรีธรรมราช และสงขลา &nbsp;(คุณพ่อของย่าผมเป็นลูกหลานเชลยศึกชาวกลันตัน) เมื่อพวกเขาถูกย้ายเข้ามาในพื้นที่ที่คนไทยพุทธเป็นประชากรหลัก พวกเขาค่อยๆ กลายเป็นคนไทยพุทธโดยสมบูรณ์ &nbsp;บางส่วนอพยพหนีออกจากไทย &nbsp;หลังสงครามและเหตุการณ์ความไม่สงบ ประชากรมลายูจำนวนมากอพยพไปอยู่ในรัฐมลายู เช่น กลันตันและตรังกานู &nbsp;ทำให้จำนวนประชากรมลายูในภาคใต้ของไทยลดลง (ในปัจจุบัน เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย) ราชวงศ์สุลต่านรัฐกลันตัน ถือว่าเป็นญาติใกล้ชิดกับเครือญาติอดีตราชวงศ์รัฐปัตตานี)&nbsp;</p><p>3. นโยบายผสมกลมกลืนของรัฐไทย</p><p>ในสมัยรัชกาลที่ 5 มีการปฏิรูประบบปกครองแบบรวมศูนย์ ทำให้หัวเมืองมลายูถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของสยาม และอัตลักษณ์มลายูค่อยๆ เลือนหายไป &nbsp;การบังคับใช้ภาษาไทยเป็นภาษาราชการ: &nbsp;ระบบโรงเรียนไทยแทนที่โรงเรียนที่ใช้ภาษามลายู ทำให้คนรุ่นใหม่ต้องเรียนภาษาไทย &nbsp;โรงเรียนสอนศาสนาอิสลามถูกควบคุมโดยรัฐ ทำให้การเรียนภาษามลายูลดลง &nbsp;การเปลี่ยนชื่อเมืองและชื่อบุคคล: &nbsp;หลายเมืองที่เคยมีชื่อเป็นภาษามลายูถูกเปลี่ยนเป็นชื่อไทย เช่น “ปะลิส” กลายเป็น “สตูล” &nbsp;ชาวมลายูเริ่มใช้ชื่อไทยและนามสกุลไทย ทำให้แยกไม่ออกจากคนไทยทั่วไป</p><p>4. ร่องรอยของมลายูที่ยังคงเหลืออยู่</p><p>แม้ว่าภาษามลายูจะเลือนหายไปจากหลายพื้นที่ แต่บางขนบธรรมเนียมและคำศัพท์จากภาษามลายูยังคงอยู่ในวัฒนธรรมภาคใต้ของไทย โดยเฉพาะใน สงขลา พัทลุง สตูล ตรัง กระบี่ พังงา ภูเก็ต และสุราษฎร์ธานี</p><p>สถานที่ที่ยังมีร่องรอยของภาษามลายูในชื่อเมืองหรือหมู่บ้าน:</p><p>&nbsp;“บาราโหม” (สงขลา) – มาจาก baruh ในภาษามลายู แปลว่า “ที่ลุ่ม”</p><p>&nbsp;“เกาะตะลุเตา” (สตูล) – มาจาก telu laut แปลว่า “สามทะเล”</p><p>&nbsp;“กะเปอร์” (ระนอง) – คล้ายกับ kapur แปลว่า “ปูนขาว”</p><p>&nbsp;“ละงู” (สตูล) – มาจาก langkawi หรือ lagu ซึ่งหมายถึง “นกอินทรี”</p><p>คำศัพท์จากภาษามลายูที่ยังคงใช้ในภาษาถิ่นใต้:</p><p>&nbsp;“โตฮัน” – หมายถึง พระเจ้า หรือ อัลลอฮฺ</p><p>&nbsp;“บุหลัน” – หมายถึง ดวงจันทร์ (bulan)</p><p>&nbsp;“ละมัย” – หมายถึง อ่อนเยาว์ สาวรุ่น (lemah แปลว่าอ่อนโยน)</p><p>&nbsp;“เกลอ” – หมายถึง เพื่อนสนิท (kawan ในมลายู)</p><p>สรุป</p><p>ลูกหลานของชาวมลายูโบราณ ไม่ได้หายไปไหน แต่เกิดการเปลี่ยนแปลงผ่าน การผสมกลมกลืนทางวัฒนธรรม การโยกย้ายถิ่นฐานจากสงคราม และนโยบายของรัฐไทย</p><p>&nbsp;- ชาวมลายูพุทธส่วนใหญ่กลายเป็นไทยพุทธโดยสมบูรณ์</p><p>&nbsp;- ชาวมลายูมุสลิมในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ยังคงรักษาอัตลักษณ์มลายูได้</p><p>&nbsp;- ชาวมุสลิมนอกพื้นที่ดังกล่าว แม้จะยังเป็นมุสลิม แต่ก็สูญเสียอัตลักษณ์มลายูไป</p><p>&nbsp;- บางขนบธรรมเนียม และคำศัพท์จากมลายูยังคงหลงเหลือในภาคใต้ของไทยจนถึงปัจจุบัน</p><p>และสุดท้าย… ถ้าเพื่อน พี่ น้อง ที่กำลังอ่านบทความอยู่นี้ เป็นคนใต้ หน้าคม ผิวสองสี แล้วสงสัยว่าทำไมหน้าตาไม่เหมือนคนไทยไท-กระได แบบคนภาคเหนือสุโขทัย คนภาคกลาง หรืออีสาน เลย… คำตอบก็คือ ท่านอาจเป็นลูกหลานชาวมลายูโบราณอย่างแน่นอน!</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-81313593100071163872025-02-28T20:30:00.002+07:002025-02-28T20:30:13.418+07:00<p>&nbsp;</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEge6j1hLtNZDzKyO6JsjfrEq7bOHx0LH2RT9yG-Yg-XOkhq3wkL0uZEXNBxjIWjDorYZhJaggG9-wy5M1Guu2cVvFMX91zFnWWv1w8NxpALT7Rnu5HQvvRcH7gpzpDua0bYjQV7l4Ha5zD-a3dIjA1G4MhVYz8jNmJh_fTeVRmEYyGAV2BJE6rzR5jRMN0/s4032/IMG_6552.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="4032" data-original-width="3024" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEge6j1hLtNZDzKyO6JsjfrEq7bOHx0LH2RT9yG-Yg-XOkhq3wkL0uZEXNBxjIWjDorYZhJaggG9-wy5M1Guu2cVvFMX91zFnWWv1w8NxpALT7Rnu5HQvvRcH7gpzpDua0bYjQV7l4Ha5zD-a3dIjA1G4MhVYz8jNmJh_fTeVRmEYyGAV2BJE6rzR5jRMN0/w480-h640/IMG_6552.jpeg" width="480" /></a></div><br /><p></p><p>ตามข้อมูลในประวัติศาสตร์ พื้นที่จังหวัดภาคใต้ของประเทศไทย เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรศรีวิชัย ซึ่งเป็นอาณาจักรของคนมลายู เมื่อครั้งที่ยังนับถือศาสนาฮินดู-พุทธมหายาน เช่นเดียวกันกับอาณาจักรลังกาสุกะ ตามพรลิงค์ หรืออาณาจักรมลายูอื่นๆ</p><p>ในปัจจุบันประชากรในภาคใต้ของไทยนอกจากในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ และ 4อำเภอของจังหวัดสงขลาแล้ว จังหวัดอื่นแทบจะไม่เหลือคนที่พูดภาษามลายูได้อีกต่อไป</p><p>สงสัยไหมครับว่า ลูกหลานคนมลายูจากอาณาจักรมลายูโบราณเดิมหายไปไหนกันหมด พวกเขาถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ หรือถูกขับไล่จนพ้นออกไปจากแผ่นดิน หรืออพยพถอยร่นออกไป &nbsp;หรือถูกกวาดก้อน เทครัวมา เอาผู้คนไปไว้ ในภูมิภาคต่างๆ ในกรุงเทพหรือปริมณฑล หรือผสมกลมกลืนเข้ากับคนไทยหรืออย่างไร&nbsp;</p><p>หรือ อย่างผมเป็นคนมลายู โดยเชื้อสาย แต่อัตลักษณ์ภายนอกเป็นคนไทยไปแล้วเพราะได้รับการศึกษาการกล่อมเกลามาตั้งแต่เด็ก</p><p>ผมจะทยอยเล่าให้ฟังครับ InshaAllah أَن يَشَاءَ اللَّهُ</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-52105160193987462242025-02-25T11:34:00.002+07:002025-02-25T11:34:43.159+07:00<p>&nbsp;ชนชาติมลายู “นักเดินเรือผู้ยิ่งใหญ่”</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiglzxUFAkubfM3rSjyfdeT1cNCXpWb84cRT9lBvnpjtGiKyXlYInXXA0Ust8klBsth1CdbHjDTg5h_vnRYvbOgk6Ifs_z9SW24CClswHK5M1MXrLWpBP5jB9xr0KSpGFyLNCdByLW4xa24eURIc81BmzPMxnzbIQr3jv_huu8Os_A1BZpPMNQ7PKkUHyg/s960/IMG_5485.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="720" data-original-width="960" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiglzxUFAkubfM3rSjyfdeT1cNCXpWb84cRT9lBvnpjtGiKyXlYInXXA0Ust8klBsth1CdbHjDTg5h_vnRYvbOgk6Ifs_z9SW24CClswHK5M1MXrLWpBP5jB9xr0KSpGFyLNCdByLW4xa24eURIc81BmzPMxnzbIQr3jv_huu8Os_A1BZpPMNQ7PKkUHyg/s320/IMG_5485.jpeg" width="320" /></a></div><br /><p></p><p><br /></p><p>หลายครั้งที่ผมมีได้ไปเยี่ยมเยียนพบปะพี่น้องประชาชนตามหมู่บ้านหรือตามมัสยิดต่างๆ เมื่อมีโอกาสมักจะเล่าให้พี่น้องฟังอยู่เสมอว่า ผมภูมิใจที่เป็นลูกหลานชาวมลายู แม้กาลเวลาและระยะทางจะทำให้ผม และญาติพี่น้องที่ อ.บางแก้ว จ.พัทลุง ในปัจจุบัน ไม่สามารถพูดมลายูได้อีกต่อไปแล้ว แต่เมื่อสืบค้นบรรพบุรุษย้อนหลังกลับไป พบว่า ปู่ย่าตายาย ที่แม้บางสายอาจจะเป็นคนจีน (อำแดงสร้อย ณ สงขลา, แก่ดวง ณ ไพรี) คนสยาม หรือแม้แต่เปอร์เซียบ้าง (ณ พัทลุง) แต่บรรพบุรุษส่วนใหญ่ของผมมาจาก 4 รัฐมาลัยในอดีต &nbsp;ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศมาเลเซีย คือ “ปะลิศ (แก่หรอ บิลยีหลี) กลันตัน (แก่แอ ดลระหมาน) ตรังกานู (หะยีอุมาร์ บินหะยีวันอะหมัด (โต๊ะชายนาย)) และไทรบุรี (บิลหมาด-เพ็ญอำมาศ)</p><p>หลายคนคงจะสงสัยว่าเป็นไปได้อย่างไร???</p><p>เหตุผลที่ชาวมลายูเป็นนักเดินเรือที่ยิ่งใหญ่:</p><p>-ชนชาติมลายู มีต้นกำเนิดจากหมู่เกาะและชายฝั่งทะเล</p><p>-ชาวมลายูตั้งถิ่นฐานบริเวณคาบสมุทรมลายู อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ ซึ่งเป็นศูนย์กลางการเดินเรือ</p><p>-ชาวมลายูในยุคบรรพกาล ใช้เรือแบบดั้งเดิม (Perahu และ Jong) – สามารถเดินทางข้ามมหาสมุทรอินเดียและแปซิฟิกได้&nbsp;</p><p>-เป็นผู้ควบคุมเส้นทางการค้าสำคัญ – อาณาจักรศรีวิชัย (ศตวรรษที่ 7-13) ควบคุมช่องแคบมะละกา ทำให้ชาวมลายูเป็นผู้เชื่อมโยงการค้าระหว่างจีน อินเดีย และโลกอาหรับ&nbsp;</p><p>-อีกทั้งได้รับอิทธิพลจากชาวอาหรับและอินเดีย – พัฒนาเทคนิคการเดินเรือและการค้า</p><p>ตัวอย่างความสามารถของชาวมลายูในประวัติศาสตร์:</p><p>-อาณาจักรศรีวิชัย (ศตวรรษที่ 7-13) – เป็นศูนย์กลางการเดินเรือและพุทธมหายาน</p><p>-อาณาจักรมะละกา (ศตวรรษที่ 15-16) – เป็นศูนย์กลางการค้าทางทะเลและการเผยแพร่อิสลาม</p><p>-ชาวมลายูในมาดากัสการ์ – เป็นหลักฐานว่าชาวมลายูสามารถเดินเรือข้ามมหาสมุทรไปตั้งถิ่นฐานในแอฟริกาได้</p><p>ด้วยเหตุนี้ ชาวมลายูจึงได้รับฉายาว่าเป็น “นักเดินเรือผู้ยิ่งใหญ่” เพราะเป็นผู้ควบคุมเส้นทางการค้าทางทะเลที่สำคัญที่สุดของเอเชีย และสามารถเดินเรือไปยังดินแดนไกลโพ้นได้</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-71731879086289522852025-02-24T22:35:00.001+07:002025-02-24T22:35:20.585+07:00<p>&nbsp;🤝 กระชับสัมพันธ์ ไทย-มาเลเซีย 🇹🇭🇲🇾</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEie7vRCnP_Ull_RLRT6QkcL71BviIKDPtjcTr7OwLhuSQSwiv9X-em-YnGN2ITDstCm3VloLGbrwgiaMeNXQTQ9ohGnZ_oUZr6pKNGo6B9SM-Lw1LapngT-FF6t_ruPjjhxTKDMOwxRDE3Gc4XtKm7nKw3vcnHnGu9pT68dv9CYU8gIG1zcHtIlqHlVrf4/s4032/IMG_1059.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="3024" data-original-width="4032" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEie7vRCnP_Ull_RLRT6QkcL71BviIKDPtjcTr7OwLhuSQSwiv9X-em-YnGN2ITDstCm3VloLGbrwgiaMeNXQTQ9ohGnZ_oUZr6pKNGo6B9SM-Lw1LapngT-FF6t_ruPjjhxTKDMOwxRDE3Gc4XtKm7nKw3vcnHnGu9pT68dv9CYU8gIG1zcHtIlqHlVrf4/s320/IMG_1059.jpeg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhaM06VmMsV2MgRPOySx1nrnV1oW1NaSg8HaUW4sdJeuSJ7Pkjw1ogAdn1wXtfgSOqj8P5Otm8OntENTd9rJCK2qKYDlgrtiH83BPHMp7ZbIFAzhttbKomuzp14PE9qR7pwwYyrhXWf2V-tJARqPBNxLR28Wn5cpLJWN_4qEpbegp2AkyIKF8fmjO7-ji0/s2048/IMG_5149.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1365" data-original-width="2048" height="213" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhaM06VmMsV2MgRPOySx1nrnV1oW1NaSg8HaUW4sdJeuSJ7Pkjw1ogAdn1wXtfgSOqj8P5Otm8OntENTd9rJCK2qKYDlgrtiH83BPHMp7ZbIFAzhttbKomuzp14PE9qR7pwwYyrhXWf2V-tJARqPBNxLR28Wn5cpLJWN_4qEpbegp2AkyIKF8fmjO7-ji0/s320/IMG_5149.jpeg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgX2XTnhfCdgTK4Fo7DqhV9i02RZv7n1aC-_8PQJTmCE-_IsqRc-bD2LQNPJhdg-n31Y4J9uq2k88Qyxm9-xh6yQKNzsme4f8KOPAq8NUSaNFLjBYpUL17P9ttOsiTrjpAr_xOYLSM39cwDwysI63X-UC7aE60Uj0sAwUokQgG-Q7FxDhVLRPFRqg3pcDM/s2048/IMG_5142.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1365" data-original-width="2048" height="213" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgX2XTnhfCdgTK4Fo7DqhV9i02RZv7n1aC-_8PQJTmCE-_IsqRc-bD2LQNPJhdg-n31Y4J9uq2k88Qyxm9-xh6yQKNzsme4f8KOPAq8NUSaNFLjBYpUL17P9ttOsiTrjpAr_xOYLSM39cwDwysI63X-UC7aE60Uj0sAwUokQgG-Q7FxDhVLRPFRqg3pcDM/s320/IMG_5142.jpeg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjx-Waj6UNjbNXFzv9vhRFHZYqXOKnuL9b71MQLrovSyPuIKFSpr48AdtrUjoRduDk7FX4PHk_vNMvdR_3mEI6OdLsyG-WWNJ7P5T-mujt0eXfoh1LWz_sFGweHQPZ9oNwIdcCsig1nus_qpKfnRiXU32yRskp9UJbft0U79LedDOiBl9QGAi_GyppDAIs/s2048/IMG_5145.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1365" data-original-width="2048" height="213" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjx-Waj6UNjbNXFzv9vhRFHZYqXOKnuL9b71MQLrovSyPuIKFSpr48AdtrUjoRduDk7FX4PHk_vNMvdR_3mEI6OdLsyG-WWNJ7P5T-mujt0eXfoh1LWz_sFGweHQPZ9oNwIdcCsig1nus_qpKfnRiXU32yRskp9UJbft0U79LedDOiBl9QGAi_GyppDAIs/s320/IMG_5145.jpeg" width="320" /></a></div><br /><p><br /></p><p>📅 วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2568 เวลา 10.30 น.</p><p>นายซันตารา นูซันตารา นายกเทศมนตรีเมืองตากใบ พร้อมด้วย</p><p>&nbsp;พ.ต.อ.ศุภชัช ณ พัทลุง ผกก.สภ.ตากใบ และ นายอาเฟนดี บินปูเต๊ะ สมาชิกสภา อบจ.นราธิวาส (อ.ตากใบ เขต 1) พร้อมด้วยบุคลากรเทศบาลเมืองตากใบ ร่วมให้การต้อนรับ Mr. Mohamed Yusoff Khan Bin Mohd Hassan ผู้อำนวยการกองตรวจคนเข้าเมืองรัฐกลันตัน และ Mr. Suhaizan Bin Abdullah หัวหน้าตรวจคนเข้าเมือง Pengkalan Kubor, Kelantan ประเทศมาเลเซีย</p><p>การเยือนครั้งนี้จัดขึ้น ณ เทศบาลเมืองตากใบ โดยมีเป้าหมายเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสาร และเสริมสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างเมืองชายแดน ไทย-มาเลเซีย บรรยากาศเต็มไปด้วยมิตรไมตรี พร้อมการหารือข้อราชการเพื่อกระชับความร่วมมือด้านตรวจคนเข้าเมืองและความมั่นคงชายแดน</p><p>อนึ่ง กรมตรวจคนเข้าเมืองของมาเลเซีย (Jabatan Imigresen Malaysia) เป็นหน่วยงานพลเรือนที่รับผิดชอบด้านการตรวจคนเข้าเมืองและการบังคับใช้กฎหมายที่เกี่ยวข้อง โดยมีโครงสร้างการบริหารงานแยกจากสำนักงานตำรวจแห่งชาติ หัวหน้าสูงสุดของกรมตรวจคนเข้าเมืองมาเลเซียมีตำแหน่งเป็น “อธิบดี” (Director-General) ปัจจุบันคือ ดาโต๊ะ รุสลิน บิน ยูโซะ (Dato’ Ruslin Bin Jusoh) &nbsp;</p><p>สำหรับการดำเนินงานในระดับรัฐและเขตแดน กรมตรวจคนเข้าเมืองมาเลเซียมีสำนักงานสาขาในแต่ละรัฐ โดยมีเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบในการตรวจสอบและควบคุมการเข้าออกของบุคคลตามจุดผ่านแดนต่าง ๆ ซึ่งโครงสร้างการบริหารงานนี้แตกต่างจากประเทศไทยที่การตรวจคนเข้าเมืองอยู่ภายใต้สำนักงานตำรวจแห่งชาติ</p><p>#ตากใบ #ไทยมาเลเซีย #กระชับสัมพันธ์ระหว่างประเทศ</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-91034147202124670302025-02-17T11:40:00.006+07:002025-02-17T11:42:23.093+07:00<p>&nbsp;</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNHiKVR3-mPIMflHbsby78rjqn6xpoC0Kr-uMH2OEYwzaiJcGDDBVGNMyKAkTeYEDjlL-VsFie8reGGIGTX4H4FmyNZtciXoX63xRu3mwoP3zfbFFwuElexYSHA32P8UFciRjvBmHfAaLHzw07iHQ8vMzImzPy8we7AQuEuJ96GXdn5e3Hmnjr7dKdssc/s4128/20180716_153210_Original.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="3096" data-original-width="4128" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNHiKVR3-mPIMflHbsby78rjqn6xpoC0Kr-uMH2OEYwzaiJcGDDBVGNMyKAkTeYEDjlL-VsFie8reGGIGTX4H4FmyNZtciXoX63xRu3mwoP3zfbFFwuElexYSHA32P8UFciRjvBmHfAaLHzw07iHQ8vMzImzPy8we7AQuEuJ96GXdn5e3Hmnjr7dKdssc/s320/20180716_153210_Original.jpeg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjqWhzR67hpGfNIibYu08SX4y7BwzxvgFhPa3gvOGKes-26t00MnogQt2O9AQLBz9-POXUeT9JsBJT-dRxhl7mMp8fkoE4m6fL1jcjyycq4lOhORU7T9iOcJCbSnNs186jGohD1AXMKNjXPHhbK_14zFoCbqB4AeplukKKDOS608gTzkJkzRQgAyL6BKkc/s960/IMG_4664.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="720" data-original-width="960" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjqWhzR67hpGfNIibYu08SX4y7BwzxvgFhPa3gvOGKes-26t00MnogQt2O9AQLBz9-POXUeT9JsBJT-dRxhl7mMp8fkoE4m6fL1jcjyycq4lOhORU7T9iOcJCbSnNs186jGohD1AXMKNjXPHhbK_14zFoCbqB4AeplukKKDOS608gTzkJkzRQgAyL6BKkc/s320/IMG_4664.jpeg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdebAo3dnNIunbFVeG65cyReCYdsJwcB8G7mdM3fYThAbtaFWAGJZByZwrEaHWDuLRYJPLXX_EN5BYOUzE6HlQdmcc3w__dVqNURh7g7hHvkWaqxPXe3LKMR5mr-N0Vd4VpAQC9Cjlgm4wMvaOZDSdFNggMRmuhv43CTxC6CrGj-ZOG1R7mAST-4Pglbk/s960/IMG_4663.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="720" data-original-width="960" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdebAo3dnNIunbFVeG65cyReCYdsJwcB8G7mdM3fYThAbtaFWAGJZByZwrEaHWDuLRYJPLXX_EN5BYOUzE6HlQdmcc3w__dVqNURh7g7hHvkWaqxPXe3LKMR5mr-N0Vd4VpAQC9Cjlgm4wMvaOZDSdFNggMRmuhv43CTxC6CrGj-ZOG1R7mAST-4Pglbk/s320/IMG_4663.jpeg" width="320" /></a></div><p></p><p><br /></p><p>แผ่นดินงอก: เรื่องราวจากลังกาสุกะสู่ปัตตานีและปัญหาในปัจจุบัน</p><p>แผ่นดินไม่ได้หยุดนิ่ง &nbsp;เหมือนกับที่ชีวิตคนเราก็ไม่ได้หยุดนิ่ง มันมีพลวัต บางครั้งมันหายไปใต้คลื่น บางครั้งมันก็งอกขึ้นมาจากทะเล และทุกครั้งที่แผ่นดินเปลี่ยนแปลง มันก็เปลี่ยนชะตากรรม และชีวิตของผู้คนที่อาศัยอยู่บนนั้น</p><p>วันนี้ผมจะเล่าถึงเรื่องราวของ “อาณาจักรลังกาสุกะ” เมืองท่าของชาวมลายูโบราณ เมื่อครั้งที่ยังนับถือศาสนาพุทธ ที่เคยรุ่งเรืองในอดีต ก่อนจะจมหายไปเพราะแผ่นดินงอก จนกระทั่ง “ปัตตานี” ก้าวขึ้นมาแทนที่ และเรื่องของแผ่นดินงอกใน ตำบลสะกอม อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา ที่ผมเคยรับราชการอยู่ที่นั่นถึง 4 ปี เคยเป็นประเด็นร้อนในขณะนั้น</p><p>ลังกาสุกะ: เมืองท่าที่ถูกคลื่นแห่งกาลเวลากลืนหาย</p><p>ย้อนกลับไปกว่า พันปีที่แล้ว ลังกาสุกะเคยเป็นเมืองท่าสำคัญ ตั้งอยู่ในบริเวณอำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี เป็นจุดเชื่อมการค้าระหว่าง อินเดีย จีน และอาหรับ มีสินค้าหรูหราเดินทางผ่านที่นี่ ทั้งเครื่องเทศ ไม้หอม และทองคำ</p><p>แต่ความรุ่งเรืองนั้น ไม่จีรัง แผ่นดินที่เคยติดทะเลกลับถูก ตะกอนจากแม่น้ำและทะเลพัดพามาทับถม จนชายฝั่งทะเลถอยร่นออกไปเรื่อย ๆ เรือสินค้าที่เคยมาจอดที่นี่เริ่ม มุ่งหน้าไปยังท่าเรือแห่งใหม่ ที่สะดวกกว่า เช่น มะละกา และปัตตานี ลังกาสุกะที่เคยคึกคักจึงถูกทิ้งร้างในที่สุด</p><p>แผ่นดินงอกในเทพา: ปัญหาของวันนี้ที่สะท้อนอดีต</p><p>#ข้ามกาลเวลามาหารักแท้ เอ๊ย!!!! &nbsp;มาสู่ ศตวรรษที่ 21 เรื่องราวของแผ่นดินงอกยังไม่จบ เมื่อ พื้นที่ใหม่กว่า 300 ไร่ งอกขึ้นมาจากทะเลใน ตำบลสะกอม อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา แต่แทนที่จะเป็นโอกาส กลับกลายเป็นปัญหา เมื่อประชาชนบางส่วนเข้าไปครอบครองพื้นที่นี้</p><p>ที่มาของแผ่นดินงอก</p><p>&nbsp;• เกิดขึ้นจากตะกอนสะสมหลังการสร้างเขื่อนกันคลื่น บริเวณปากคลองสะกอมในปี พ.ศ. 2535 (พิกัดอยู่ในภาพถ่ายทางอากาศ)</p><p>&nbsp;• แผ่นดินงอกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ปีละ 25-30 เมตร โดยกัดเซาะจากพื้นที่อื่นใกล้เคียงซึ่งถูกคลื่นกัดเซาะหายไป</p><p>&nbsp;• จนปัจจุบันกลายเป็นพื้นที่กว่า 300 ไร่</p><p>ปัญหาที่เกิดขึ้น</p><p>&nbsp;• ประชาชนบางส่วนเข้าไปครอบครองทำให้เกิดข้อพิพาท ระหว่างประชาชนต่อประชาชนและระหว่างประชาชนต่อหน่วยงานราชการ</p><p>&nbsp;• หน่วยงานรัฐรับรู้มาตั้งแต่ปี 2556 แต่เพิ่งเริ่มกระบวนการรังวัดที่ดิน</p><p>&nbsp;• ชาวบ้านที่ไม่ได้บุกรุกต้องการให้ที่ดินเป็นสมบัติสาธารณะ เพื่อจัดสรรให้กับรัฐและผู้ยากไร้</p><p>ในครั้งนั้น เมื่อ 16 กรกฎาคม 2561 นายสว่าง กองอินทร์ ผู้อำนวยการสำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ 6 (สงขลา) กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช (ในขณะนั้น)</p><p>ชัยวัฒน์ ลิ้มลิขิตอักษร หัวหน้าชุดพญาเสือ และเจ้าที่หน้าที่ฝ่ายอื่นๆ รวมทั้งทหาร ฝ่ายปกครองที่ไม่ได้เอ่ยนาม ได้เข้าร่วมปฏิบัติการบังคับใช้กฎหมายในพื้นที่แผ่นดินงอก 300 ไร่นั้น</p><p>อดีตและปัจจุบัน: แผ่นดินเปลี่ยน คนต้องปรับตัว</p><p>เรื่องของ ลังกาสุกะ และแผ่นดินงอกในเทพา เป็นตัวอย่างของ อำนาจของธรรมชาติ ที่ไม่มีใครควบคุมได้</p><p>&nbsp;• ลังกาสุกะ สูญเสียเมืองท่าเพราะชายฝั่งหดหาย</p><p>&nbsp;• เทพา เกิดพื้นที่ใหม่แต่กลายเป็นปัญหาการบุกรุก</p><p>สิ่งที่เหมือนกันคือ มนุษย์ต้องปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงของแผ่นดิน หากเราจัดการไม่ดี เราจะกลายเป็นแค่ผู้เฝ้าดูอดีตที่สูญหายไป เช่นเดียวกับลังกาสุกะที่เหลือเพียงซากเมืองโบราณ</p><p>บทสรุป: บทเรียนจากอดีตสู่ปัจจุบัน</p><p>แผ่นดินงอก ไม่ใช่เรื่องใหม่ มันเคยเปลี่ยนโชคชะตาของลังกาสุกะ และวันนี้มันกำลังเปลี่ยนโชคชะตาของเทพา</p><p>หากเราวางแผนให้ดี แผ่นดินงอก อาจกลายเป็นโอกาส ให้รัฐและประชาชนใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืน แต่หากปล่อยให้ปัญหายืดเยื้อ มันอาจกลายเป็นอีกหนึ่ง ประวัติศาสตร์ที่สูญหาย เหมือนลังกาสุกะที่เคยรุ่งเรืองแต่ล่มสลายไปตามกาลเวลา</p><p><br /></p><p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFnlCAT8Q3j1X5pVs6fQFhHqqCQ-jc9tZkEU2pCbI8q7IhH91X1jbaYFPM0G7DSV60CSWRgMJtnOExKZZcZdkOe1-9_lhGQTxAfov3LnCJxgBEYPcL1hKrz9Q62evld8wfybgcnVedoB_5GOx0I00dvUPzqTZo-zDDJpiKkTeAizJm8uxEZ-OTCQsybgE/s960/IMG_4662.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="720" data-original-width="960" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFnlCAT8Q3j1X5pVs6fQFhHqqCQ-jc9tZkEU2pCbI8q7IhH91X1jbaYFPM0G7DSV60CSWRgMJtnOExKZZcZdkOe1-9_lhGQTxAfov3LnCJxgBEYPcL1hKrz9Q62evld8wfybgcnVedoB_5GOx0I00dvUPzqTZo-zDDJpiKkTeAizJm8uxEZ-OTCQsybgE/s320/IMG_4662.jpeg" width="320" /></a></div><br /><p></p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-30108032384724964062025-02-15T17:44:00.001+07:002025-02-15T17:44:15.854+07:00<p>&nbsp;Garden of Five Senses: สวนแห่งความรู้สึกและความรัก</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhcM6T3K9D1qCV6VjIkbuosx6bbJHnb-w5Q51fX-kmEknfBwSyZOn4-Sfsl85oxjTEV7o3-3voNt0pLZBzJMCUtX8kferv4LgBIc1GX1qPAtvIuh-HX4xvcUKdJJsBpjX-itUPbFpbYK05AJGnX_sdzYe4yTVZKBvmOCKtfn1Uh6e2AKrWOwFip5QjsQgU/s2346/IMG_4605.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="2346" data-original-width="1787" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhcM6T3K9D1qCV6VjIkbuosx6bbJHnb-w5Q51fX-kmEknfBwSyZOn4-Sfsl85oxjTEV7o3-3voNt0pLZBzJMCUtX8kferv4LgBIc1GX1qPAtvIuh-HX4xvcUKdJJsBpjX-itUPbFpbYK05AJGnX_sdzYe4yTVZKBvmOCKtfn1Uh6e2AKrWOwFip5QjsQgU/s320/IMG_4605.jpeg" width="244" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwvvK6o41AbHPcukKV5GOaIMwmOjpv5VC9AR9owdXiOwY_ppPFqzyqyrOti30jV3o16D9wS1Bq4ezUlJGN95uMYm166B-uG_LHxvT_FcI8EbwW_jKtG9NaKUd357ZVf1kroJ_5SFYsw2zdT4yaT46ZAk9YLJhf6Iz8TeL3Dso1zI_stdg5kJFQKL9FnFs/s2067/IMG_4604.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1467" data-original-width="2067" height="227" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwvvK6o41AbHPcukKV5GOaIMwmOjpv5VC9AR9owdXiOwY_ppPFqzyqyrOti30jV3o16D9wS1Bq4ezUlJGN95uMYm166B-uG_LHxvT_FcI8EbwW_jKtG9NaKUd357ZVf1kroJ_5SFYsw2zdT4yaT46ZAk9YLJhf6Iz8TeL3Dso1zI_stdg5kJFQKL9FnFs/s320/IMG_4604.jpeg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjgJCYNugNaPXB0u9qIWk0FQKJdywM_1esinXX5CP4gWHu-0wd7vwtBuRlItkCs-DLAcEAxBBC1YBUPLsd5AAyGt0eD9TtFLj8FKMvAxp8SO_rFaEIjMGxoKd_7SKtIiXYZE4dW72x7ifJcQORWffBs6xAJ9L69wgEf95H1Wg0u-15WRAWMYxBbDiFal2s/s2731/IMG_4603.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1536" data-original-width="2731" height="180" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjgJCYNugNaPXB0u9qIWk0FQKJdywM_1esinXX5CP4gWHu-0wd7vwtBuRlItkCs-DLAcEAxBBC1YBUPLsd5AAyGt0eD9TtFLj8FKMvAxp8SO_rFaEIjMGxoKd_7SKtIiXYZE4dW72x7ifJcQORWffBs6xAJ9L69wgEf95H1Wg0u-15WRAWMYxBbDiFal2s/s320/IMG_4603.jpeg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidnz3WMdWot34oUPTP6MY3-2VH-rQv_tY2KPYiNvV95WdQ2qos3-kWRWj4Ty9ErYFNehRbnw6GmqJVXyGHBgSDzPyIxX8_U_L6k0Z7J8nDRRJZSKEdLyQH5_qxmGK_39gfjDCUSrNi_bhpp1JaVwalPmTJqE5DVmF1pMDeJKyDTA-1tYkEpKban0_q8uo/s2730/IMG_4602.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="2730" data-original-width="1536" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidnz3WMdWot34oUPTP6MY3-2VH-rQv_tY2KPYiNvV95WdQ2qos3-kWRWj4Ty9ErYFNehRbnw6GmqJVXyGHBgSDzPyIxX8_U_L6k0Z7J8nDRRJZSKEdLyQH5_qxmGK_39gfjDCUSrNi_bhpp1JaVwalPmTJqE5DVmF1pMDeJKyDTA-1tYkEpKban0_q8uo/s320/IMG_4602.jpeg" width="180" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgxbd8qbI3CrdjXINYPu2W9irfIu1Eu5mis81iOKYR81HsXu9pV-wNQsnBSW9GZLK5m1AVzEdQgY_bN8JqsXsfTNQaXBSHWlfFErGevQFtg7rOrnfKpaAI2K6mxFJ1ITDFigyo0SA3gnYSysgZygQQ3s6znGWl0vWUVyxcdbW_P9fy-EurJthbi8Ik_ZLk/s2731/IMG_4601.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1536" data-original-width="2731" height="180" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgxbd8qbI3CrdjXINYPu2W9irfIu1Eu5mis81iOKYR81HsXu9pV-wNQsnBSW9GZLK5m1AVzEdQgY_bN8JqsXsfTNQaXBSHWlfFErGevQFtg7rOrnfKpaAI2K6mxFJ1ITDFigyo0SA3gnYSysgZygQQ3s6znGWl0vWUVyxcdbW_P9fy-EurJthbi8Ik_ZLk/s320/IMG_4601.jpeg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiNcndF-6ZepKFWL5qOO7VqULDk_tiK_3etLf2hcmM8HFWQeWlflEWLVvbeYdNcSDR-EYGKYIEZi6wCCf-9WERIh5I4gtru_MeoYLUhMpo-QRMzWQJj-VvhHMMnHR9yIRt45mlaOMff42hcGA0FGkmOJketxmOXcg_3C1Gnvo78CuQBm7jr62bwHAir94/s2731/IMG_4600.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1536" data-original-width="2731" height="180" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiNcndF-6ZepKFWL5qOO7VqULDk_tiK_3etLf2hcmM8HFWQeWlflEWLVvbeYdNcSDR-EYGKYIEZi6wCCf-9WERIh5I4gtru_MeoYLUhMpo-QRMzWQJj-VvhHMMnHR9yIRt45mlaOMff42hcGA0FGkmOJketxmOXcg_3C1Gnvo78CuQBm7jr62bwHAir94/s320/IMG_4600.jpeg" width="320" /></a></div><br /><p></p><p>ควันหลงจากวันวาเลนไทน์ วันแห่งความรัก</p><p><br /></p><p>เมื่อระหว่าง 6 มกราคม - 16 เมษายน 2559 เมื่อครั้งที่ผมยังรับราชการอยู่ที่ สภ.บูเก๊ะตา จว.นราธิวาส ผมมีโอกาสได้เดินทางไปฝึกอบรมหลักสูตรภาษาอังกฤษ Certificate of proficiency in English and IT skills Course ตามโครงการ ITEC/SCAAP Programme/TCS of Colombo Plan/ICCR/Hindi Scholarship ณ กรุงนิวเดลฮี ประเทศอินเดีย เป็นระยะเวลา 2 เดือนครึ่ง ระหว่างฝึกอบรมมีโอกาสได้เดินทางไปท่องเที่ยวยังสถานที่ และดินแดนต่างๆ ภายในประเทศ</p><p><br /></p><p>วันนี้เพิ่งผ่านพ้นวันแห่งความรักมาได้หนึ่งวัน ผมหวนระลึกถึงเหตุการณ์ในวันนี้ในอดีต “วันแห่งความรัก” 14 กุมภาพันธ์ 2559&nbsp;</p><p><br /></p><p>ในวันนั้น ผมกับเพื่อนๆ ชาวต่างชาติ ร่วมชั้นเรียน มีโอกาสได้ไปเยี่ยมชม Garden of Five Senses: สวนแห่งความรู้สึกและความรัก</p><p><br /></p><p>เพียงแค่ได้ยินชื่อ Garden of Five Senses ก็คงพอจะเดาได้ว่าสวนแห่งนี้ถูกออกแบบมาเพื่อกระตุ้นสัมผัสทั้งห้า ดึงดูดให้ผู้มาเยือนได้ดื่มด่ำไปกับความงามของธรรมชาติ ความหอมของมวลดอกไม้ เสียงกระซิบของสายลม และบรรยากาศที่อบอุ่นและรื่นรมย์</p><p><br /></p><p>สวนแห่งนี้มีพื้นที่กว้างใหญ่ถึง 80,000 ตารางเมตร ได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกชาวเดลี Pradeep Sachdeva และพัฒนาโดยการท่องเที่ยวเมืองเดลี ด้วยงบประมาณมหาศาลกว่า 105 ล้านรูปี ใช้เวลาก่อสร้างถึง 3 ปี ก่อนจะเปิดให้บริการในเดือนกุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2546 สถานที่แห่งนี้ไม่เพียงเป็นสวนสาธารณะที่สวยงาม แต่ยังเป็นงานศิลปะที่ผสมผสานความงดงามของธรรมชาติและงานออกแบบไว้อย่างลงตัว</p><p><br /></p><p>สวนถูกแบ่งออกเป็นหลายโซน ตั้งแต่สวนสไตล์โมกุล สวนน้ำ สวนสมุนไพร ไปจนถึงสวนพลังงานแสงอาทิตย์ ทุกมุมล้วนถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ผู้มาเยือนได้สัมผัสกับอารมณ์ที่แตกต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นความสงบ ความสดชื่น หรือความรู้สึกตื่นเต้นจากความงามรอบตัว</p><p><br /></p><p>ค่าธรรมเนียมเข้าชมเพียง 30 รูปี ถือว่าคุ้มค่ากับการเดินเล่นท่ามกลางธรรมชาติที่สวยงาม ทว่าระหว่างที่เราเยี่ยมชม สวนแห่งนี้กลับขาดน้ำ บ่อน้ำและสระน้ำต่างๆ แห้งเหือด ทำให้ต้นไม้และแปลงดอกไม้บางส่วนเหี่ยวเฉา ความงดงามที่ควรจะมีจึงลดลงไปบ้าง แต่ถึงกระนั้น สวนสาธารณะแห่งนี้ ก็ยังเต็มไปด้วยเสน่ห์มนต์ขลังและบรรยากาศที่ชวนให้หลงใหล</p><p><br /></p><p>สิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจที่สุดคือ ขณะที่เดินไปในสวนวันนั้น เกือบลืมไปแล้วว่า วันนี้คือ 14 กุมภาพันธ์—วันวาเลนไทน์! วันแห่งความรัก &nbsp;กลิ่นไอความรักอบอวลไปทั่วสวน เมื่อเดินเข้าไปลึกขึ้น ภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือคู่รักนับไม่ถ้วนที่นั่งใกล้ชิด กอดกันกระหนุงกระหนิง บ้างก็นั่งจับมือกันใต้ต้นไม้ บ้างก็กระซิบถ้อยคำหวานๆ ให้กันและกัน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความรักและความโรแมนติก</p><p><br /></p><p>แต่สิ่งที่ทำให้ผมทั้งขำและเขินไปพร้อมกันก็คือ คู่รักบางคู่ดูจะลืมไปว่านี่คือสวนสาธารณะ ไม่ใช่ห้องส่วนตัว หลายคนหลบมุมกันในพุ่มไม้ นั่งซบกันแนบแน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียว ไม่ใช่แค่คู่สองคู่ แต่มีเป็นร้อย! และดูเหมือนว่าแต่ละคู่ก็ไม่ได้สนใจว่ามีคนอื่นเดินผ่านไปผ่านมา มีเพียงผมและเพื่อนๆ เท่านั้นที่เดินไปก็เขินไป</p><p><br /></p><p>มีบางครั้งที่เราเดินไปเจอมุมที่ไม่ควรเข้าไป แล้วต้องรีบถอยหลังกลับออกมาแทบไม่ทัน ขณะที่ผมมองดูภาพตรงหน้าก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมเขาไม่ไปเปิดโรงแรมให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไปเลยนะ?</p><p><br /></p><p>แม้ว่าธรรมชาติของสวนจะดูแห้งแล้งไปบ้างในวันนี้ แต่ความรักของผู้คนที่มาเยือนกลับเบ่งบานอย่างเต็มที่ Garden of Five Senses จึงไม่ใช่แค่สถานที่ที่กระตุ้นประสาทสัมผัสทั้งห้า แต่ยังเป็นสวนแห่งความรู้สึก ที่ทำให้เราได้เห็นความรักในทุกรูปแบบ—ความหวาน ความลึกซึ้ง และบางครั้งก็ความขำขัน ที่ทำให้วันนี้กลายเป็นวันที่น่าจดจำอีกวันหนึ่ง</p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-25777261715579106762025-02-03T20:36:00.003+07:002025-02-03T20:36:46.705+07:00<p>&nbsp;เมื่อครั้งที่ผมยังเป็นนักเรียนนายร้อยตำรวจ ชั้นปีที่ 3-4 เมื่อถึงฤดูกาลการถือศีลอด ในเดือนรอมฎอน มีนายตำรวจปกครองท่านหนึ่ง ท่านมีความเมตตากรุณากับนักเรียนนายร้อยตำรวจมุสลิมอย่างยิ่ง (พื้นฐานท่านก่อนย้ายเข้าไปรับราชการในโรงเรียนนายร้อยตำรวจท่านเคยรับราชการในพื้นที่จังหวัดยะลา มาก่อน) ท่านถามผมว่า “เข้าเดือนรอมฎอนแล้ว เอ็งปอซอหรือเปล่า” ผมฟังแล้วรู้สึกงงเพราะไม่รู้จักคำว่า “ปอซอ” &nbsp;ในเวลาต่อมา จึงเข้าใจว่าท่านหมายถึง “การถือศีลอด”</p><p><br /></p><p>คำว่า “ปอซอ” (ภาษามลายูท้องถิ่น) หรือ “ปูวาซา” (Puasa) (ภาษามลายูกลาง ) หมายถึง การถือศีลอดในศาสนาอิสลาม คำดังกล่าว มีรากศัพท์มาจาก ภาษาสันสกฤต และได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมอินเดียก่อนที่จะกลายเป็นคำในภาษามลายู</p><p><br /></p><p>ที่มาของคำว่า “ปูวาซา”</p><p>&nbsp;• คำว่า “Puasa” ในภาษามลายูและอินโดนีเซีย หมายถึง การอดอาหารหรือการถือศีลอด</p><p>&nbsp;• คำนี้มาจาก ภาษาสันสกฤต “Upavāsa” (उपवास) ซึ่งหมายถึง “การอยู่ใกล้ (upā) และการอุทิศตน (vāsa)” โดยใช้ในบริบทของการบำเพ็ญตบะหรือถือศีลอดทางศาสนา</p><p><br /></p><p>&nbsp;• ในอดีต ศาสนาพุทธและฮินดูมีแนวปฏิบัติการถือศีลอดแบบ “อุปวาสะ” เช่นกัน ซึ่งอาจมีอิทธิพลต่อคำนี้ในหมู่ชาวมลายูก่อนการมาถึงของอิสลาม</p><p><br /></p><p>การเปลี่ยนแปลงทางความหมายในโลกมลายู</p><p>&nbsp;• หลังจากศาสนาอิสลามแพร่เข้าสู่คาบสมุทรมลายู คำว่า “Puasa” ถูกใช้แทนคำในภาษาอาหรับ “Ṣawm” (صَوْمٌ) ซึ่งเป็นคำที่ใช้ในคัมภีร์อัลกุรอาน หมายถึง การถือศีลอดในเดือนรอมฎอน</p><p>&nbsp;• ปัจจุบัน คำว่า “Puasa” เป็นคำมาตรฐานในภาษามลายูและอินโดนีเซียที่หมายถึง การถือศีลอดของชาวมุสลิม โดยเฉพาะในเดือนรอมฎอน</p><p><br /></p><p>#หมายเหตุ : #ภาพเก่าเมื่อปีที่แล้ว</p><p>ปัจจุบันท่าน พล.ท.ไพศาล หนูสังข์ ดำรงตำแหน่งแม่ทัพภาคที่ 4</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh37w7A7GYOigp3pnu4gIwQ9OCvZMTjoIrDfKRvB720X9yt5A4vMYZEeZ6ikDYE6exht6CogAVCAJ66lecOXGbUWnhzEQo0Ucko-hImVfbVoiNHqdfQ69cTyum1Tt-W13juDebtre3PseFJco1e36My8GczoJOLWQYAKzSXaPHc3J5B9CEUkOmtCLo8I6s/s960/IMG_3706.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="960" data-original-width="960" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh37w7A7GYOigp3pnu4gIwQ9OCvZMTjoIrDfKRvB720X9yt5A4vMYZEeZ6ikDYE6exht6CogAVCAJ66lecOXGbUWnhzEQo0Ucko-hImVfbVoiNHqdfQ69cTyum1Tt-W13juDebtre3PseFJco1e36My8GczoJOLWQYAKzSXaPHc3J5B9CEUkOmtCLo8I6s/s320/IMG_3706.jpeg" width="320" /></a></div><br /><p></p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8054008626731058128.post-23271724686268602052025-01-31T22:09:00.002+07:002025-01-31T22:09:38.601+07:00<p>&nbsp;ความเข้าใจในศาสนาและประวัติศาสตร์คือหนทางดับไฟใต้</p><p>รากเหง้าภาษาและวัฒนธรรมในดินแดนคาบสมุทรมลายูและภาคใต้ของไทย</p><p><br /></p><p>ในช่วงเวลากว่า 1,000 ปีที่ผ่านมา อาณาจักรศรีวิชัย (Srivijaya) ถือเป็นศูนย์กลางแห่งอำนาจของชาวมลายูที่รุ่งเรืองทั้งในด้านการค้า ศาสนา และวัฒนธรรม ศูนย์กลางของอาณาจักรตั้งอยู่บนเกาะสุมาตรา แต่ขอบเขตอิทธิพลแผ่ขยายไปทั่วคาบสมุทรมลายู รวมถึงพื้นที่ทางใต้ของประเทศไทยในปัจจุบัน</p><p><br /></p><p>ศรีวิชัย: รากฐานทางภาษาและวัฒนธรรม</p><p><br /></p><p>อาณาจักรศรีวิชัยใช้ ภาษามลายูโบราณ (Old Malay) เป็นภาษาหลัก ซึ่งพบหลักฐานในจารึกต่าง ๆ เช่น</p><p>&nbsp;• จารึกกูไต (Kutai Inscription) และ จารึกตัลางตูโอก (Telaga Batu Inscription) ในอินโดนีเซีย</p><p>&nbsp;• จารึกคลองท่อม ในประเทศไทย</p><p><br /></p><p>นอกจากภาษามลายูโบราณแล้ว ศรีวิชัยยังได้รับอิทธิพลจาก ภาษาสันสกฤต ซึ่งใช้ในศาสนาพุทธนิกายมหายาน รวมถึงภาษาชวาโบราณ ภาษาเขมรโบราณ และภาษาจีนที่ใช้ในการติดต่อค้าขาย</p><p><br /></p><p>ก่อนการเปลี่ยนแปลง: พุทธและฮินดูในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้</p><p><br /></p><p>ก่อนที่ศาสนาอิสลามจะแพร่หลายในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ชุมชนในบริเวณนี้เคยได้รับอิทธิพลจากศาสนาพุทธและฮินดู ซึ่งมีหลักฐานทางโบราณคดีที่สำคัญใน อำเภอยะรัง จังหวัดยะลา เช่น</p><p>&nbsp;• สถูปจำลองดินดิบ – แสดงถึงความเชื่อทางศาสนาพุทธ</p><p>&nbsp;• พระพิมพ์ดินดิบที่มีจารึก “เยธมฺมาฯ” – เป็นบทสวดในพระพุทธศาสนา</p><p>&nbsp;• โบราณสถานและโบราณวัตถุแบบทวารวดีและคุปตะ – แสดงถึงอิทธิพลของศาสนาฮินดูและพุทธในภูมิภาค</p><p><br /></p><p>หลักฐานเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่าในอดีต พื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้เคยเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมพุทธและฮินดูก่อนที่จะรับเอาศาสนาอิสลามเข้ามาภายหลัง</p><p><br /></p><p>การเปลี่ยนแปลงของประชากรและภาษาในภาคใต้ของไทย</p><p><br /></p><p>ในช่วงที่อาณาจักรไทยเริ่มขยายอำนาจลงสู่ภาคใต้ มีการส่งกำลังทหารและประชากรจากดินแดนสยามลงมาตั้งรกราก ซึ่งสามารถแบ่งออกเป็นสองระลอกใหญ่ ๆ ได้แก่</p><p>(ดูแผนภูมิต้นไม้ประกอบ)</p><p>&nbsp;1. ระลอกแรก – ลงมาตั้งถิ่นฐานในนครศรีธรรมราช และพื้นที่ใกล้เคียง</p><p>&nbsp;2. ระลอกที่สอง – ลงมาถึงบริเวณตากใบ-เจ๊ะเห</p><p><br /></p><p>การอพยพของชาวไทยจากภาคกลางและภาคเหนือทำให้เกิด ภาษาไทยปักษ์ใต้ ซึ่งเป็นผลจากการผสมผสานระหว่างภาษามลายูที่ใช้ในศรีวิชัยกับภาษาไทยที่นำโดยผู้ตั้งรกรากใหม่</p><p><br /></p><p>ความหลากหลายทางชาติพันธุ์ในภาคใต้ตอนบน</p><p><br /></p><p>ประชากรในจังหวัด ชุมพร ระนอง นครศรีธรรมราช พังงา ภูเก็ต ตรัง และกระบี่ มีเชื้อสายจากทั้งชาวมลายูดั้งเดิมและชาวไทยที่อพยพลงมาจากภาคกลางและภาคเหนือ ซึ่งทำให้เกิดลักษณะเฉพาะทางภาษาและวัฒนธรรมที่ผสมผสานกัน เช่น</p><p>&nbsp;• ชุมพร และ ระนอง – มีร่องรอยของอิทธิพลจากรัฐมลายู</p><p>&nbsp;• นครศรีธรรมราช – เป็นจุดศูนย์กลางของภาษาและวัฒนธรรมไทยในภาคใต้</p><p>&nbsp;• พังงา, ภูเก็ต, ตรัง, และกระบี่ – มีประชากรเชื้อสายมลายูที่อพยพมาผสมกับชาวไทย</p><p><br /></p><p>สรุป</p><p><br /></p><p>ภาษามลายูและวัฒนธรรมมลายูเป็นรากฐานที่สำคัญของภาคใต้ของไทย เนื่องจากอาณาจักรศรีวิชัยเคยมีอิทธิพลเหนือพื้นที่นี้มาก่อน ภาษาไทยปักษ์ใต้ถือกำเนิดขึ้นจากการอพยพของชาวไทยจากดินแดนสยามลงสู่ภาคใต้และการผสมผสานกับภาษามลายูท้องถิ่น นอกจากนี้ หลักฐานทางโบราณคดียังยืนยันว่า ก่อนที่ศาสนาอิสลามจะแพร่หลายในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ชุมชนในภูมิภาคนี้เคยได้รับอิทธิพลจากศาสนาพุทธและฮินดูมาก่อน</p><p><br /></p><p>สิ่งเหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่า ภาคใต้ของไทยเป็นดินแดนที่มีความหลากหลายทางชาติพันธุ์ ภาษา และวัฒนธรรม ซึ่งเป็นผลจากการเปลี่ยนแปลงทางประวัติศาสตร์ที่ต่อเนื่องมายาวนาน</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhFBmLNRYl3Avad_pNXlH7OBUSjyRqKVm9zPfbewVSbAqOGJvKtZhyGXv7InAJXPqaZHtUcNqcL7jJ9OvZi241cUxZwPcfds-MqWUr4ZMPUbFJSKH8JmQlhHP5x-K49_066ViTRoDf4uxhTgQY33EzXgiS1tRKwM-ajk1ofG3fU3yC773Gdz2PySTyDezg/s805/IMG_3433.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="783" data-original-width="805" height="311" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhFBmLNRYl3Avad_pNXlH7OBUSjyRqKVm9zPfbewVSbAqOGJvKtZhyGXv7InAJXPqaZHtUcNqcL7jJ9OvZi241cUxZwPcfds-MqWUr4ZMPUbFJSKH8JmQlhHP5x-K49_066ViTRoDf4uxhTgQY33EzXgiS1tRKwM-ajk1ofG3fU3yC773Gdz2PySTyDezg/s320/IMG_3433.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKcrY0YBZPlazJD_NTK0U2P8nP2ZTadeWQjBzWPewr_zn3QA-a7ufmAcpKdMX34byR6TQq4cmyCxhJo-xP_FHKP0Nbcl9TAlvb-w5QL_garTBPg_6sCEfgsohmHCP5836nrLA7G3HFyldGouN2Ep_da-yDYM7zB5JclzDMg-uSOYZlACNmXV9-ElAaFcQ/s4032/IMG_3345.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="3024" data-original-width="4032" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKcrY0YBZPlazJD_NTK0U2P8nP2ZTadeWQjBzWPewr_zn3QA-a7ufmAcpKdMX34byR6TQq4cmyCxhJo-xP_FHKP0Nbcl9TAlvb-w5QL_garTBPg_6sCEfgsohmHCP5836nrLA7G3HFyldGouN2Ep_da-yDYM7zB5JclzDMg-uSOYZlACNmXV9-ElAaFcQ/s320/IMG_3345.JPG" width="320" /></a></div><br /><p></p>suphttp://www.blogger.com/profile/09886877818629681967noreply@blogger.com0