پاینده ایران

چهارشنبه سوری و ایده های سبز

noreply@blogger.com (کوروش) — Sun, 14 Mar 2010 19:03:00 +0000

iv هواداران جنبش سبز خود را برای حضوری متفاوت در مراسم چهارشنبه سوری آماده میکنند. در این زمینه ایده ها و طرح های متعددی پیشنهاد شده است. قضاوت در خصوص این ایده ها باید با توجه به دو معیار مهم صورت گیرد: یکی امکان اجرا و دوم تاثیر آن در تقویت جنبش سبز. در این یادداشت به برخی ملاحظات در خصوص چهارشنبه سوری خواهیم پرداخت.

پس از مراسم 16 آذر این امر مشخص بود که حضور در تظاهرات مناسبتی به نهایت ظرفیت خود رسیده است و از این پس تظاهرات مناسبتی به تنهایی دستاورد یا امتیاز جدیدی برای جنبش نخواهد داشت. در عمل روزهای عاشورا و 22 بهمن، با شکست کودتاچیان به پایان رسید، اما این شکست با پیروزی ملموس سبزها همراه نبود. چرا که شکست کودتاچیان در عرصه عمومی و گفتمانی پیشتر حاصل شده بود. در چنین شرایطی به روز چهارشنبه سوری که نه یک مناسبت سیاسی، بلکه یک آیین ملی و مردمی است، نزدیک میشویم. در این حال همچنان شاهد تحرک جریانی هستیم که مانند 22 بهمن از یکسره کردن کار سخن میگوید و احتمالا در فردای چهارشنبه سوری از "شکست" دم خواهد زد! بنابراین سبزها باید خود را در برابر وسوسه هایی همچون ضربه نهایی، یکسره کردن کار، فتح مراکز دولتی و مانند آن واکسینه کنند. اما به غیر از ایده های تخیلی، سه دسته پیشنهاد در خصوص چهارشنبه سوری ارائه شده است که هر کدام دارای نقاط قوت و ضعف مختص خود هستند. آن چه مهم است این است که منطقی ترین پیشنهادها مورد توجه قرار گیرد و حتی الامکان به صورتی یکدست عمل شود.

یک رویکرد به عدم برگزاری مراسم عادی و معمول چهارشنبه سوری معتقد است و به جای آن حضور میلیونی در بهشت زهرا در آخرین پنج شنبه سال را توصیه میکند. این کار شاید از نظر سیاسی بسیار موثر و کوبنده باشد. با وجود سر و صدا و تلفات سالیانه، اتخاذ سیاست سکوت و عدم برگزاری جشن، بهترین شیوه برای نشان دادن قدرت اجتماعی جنبش سبز خواهد بود و سرکوبگران این سکوت را به مثابه یک قدرت عظیم و تهدید آمیز تجربه خواهند کرد. آنها به این نتیجه میرسند که نیرویی که بتواند یک شهر 10 میلیون نفری را در شب چهارشنبه سوری "ساکت" نگه دارد، اگر اراده کند، میتواند شهر را به راحتی "شلوغ" کند.

اما تجارب پیشین نشان داد که بهترین ایده، ایده ای است که علاوه بر بدیع بودن، قابل اجرا هم باشد. همچنین بسیاری معتقدند که جنبش در حال حاضر بیشتر از نمایش قدرت، نیازمند تقویت همبستگی و غلبه بر احساس بیگانگی و انزوایی است که حاکمیت ترویج و تزریق کرده است. همچنین این ایده نیازمند کار تشکیلاتی است و همانطور که در شبکه های اجتماعی اشاره شده است، همه برگزار کنندگان این جشن، لزوما سبز نیستند و ممکن است بخواهند از ترقه و آتش استفاده کنند. بنا براین امکان اجرای این ایده با ابهام رو به روست، هر چند تاثیر سیاسی و اجتماعی آن غیر قابل انکار است.

رویکرد دوم استفاده تهاجمی از ترقه و مواد انفجاری برای دور کردن پلیس و نیروی سرکوب را توصیه میکند. بر این اساس میتوان از چهارشنبه سوری به عنوان یک فرصت مناسب استفاده کرد و نیروهای سرکوب را به نحوی به یاد ماندنی، مورد تحقیر و تمسخر قرار داد و بخشی از آزار و اذیت های هشت ماه اخیر را جبران نمود.

باید توجه داشت که یک جشن آئینی و مردمی را یا باید برگزار کرد یا این که به نشانه اعتراض لغو کرد. از این نظر نمیتوان یک جشن را بیشتر برگزار کرد! بنابراین این روش در عمل به سبز کردن چهارشنبه سوری منجر نخواهد شد، بلکه به انتقام کشی و درگیری بین سبزها و نیروهای سرکوب دامن خواهد زد و فضای امنیتی را تداوم خواهد بخشید. علاوه بر این باید دانست که فرماندهان سپاه و حامیان کودتا از کشته یا زخمی شدن یک یا چند سرباز وظیفه نیروی انتظامی به شدت استقبال کرده و با "شهید سازی" سرکوب جنبش سبز را توجیه خواهند کرد. بنابراین هر نوع بلوا و آشوب به تضعیف موقعیت سیاسی رهبران جنبش و در نهایت به زیان جنبش مدنی منتهی خواهد شد.

سومین رویکرد با پیشنهاد راه حل میانه، در عین برگزاری مراسم معمول چهارشنبه سوری، در صدد است که مراسم را به گونه ای متفاوت از سالهای اخیر اجرا کند تا ضمن اجرای این جشن مردمی، روحیه همبستگی و همدلی در ملت دمیده شود و در عین حال نفوذ و قدرت جنبش سبز نیز به رخ کودتاچیان کشیده شود. محور اصلی این رویکرد، بازگشت به سنتهای قدیمی و کهن است و بر عدم استفاده از مواد منفجره و ترقه تاکید میشود. این ایده از قابلیت اجرای خوبی برخوردار است و این مزیت را دارد که توقعات را افزایش نمیدهد و در عین حال از چند دستگی و تفرقه مردم جلوگیری میشود. به عبارت دیگر حرکتهای معمول مثل ترقه و آتش بازی "تحریم" نمیشود و ضمن آن حمله به مراکز دولتی یا نیروهای امنیتی هم در دستور کار قرار ندارد و به این ترتیب اتحاد مردم در برابر دولت غاصب حفظ میشود و امکان برگزاری تظاهرات پراکنده، سر دادن شعار و تهیه فیلم و عکس فراهم می گردد.

اما با توجه به سابقه دولت کودتا و نیروهای سپاه، بعید است که درگیری و برخورد با طرح و نقشه قبلی و تحریک آمیز از سوی نیروهای حامی کودتا صورت نگیرد. نمونه این امر در پروژه "پایگاه مقداد" مشاهده شد که در آن کودتاچیان از طریق یک حرکت ایذایی در شامگاه تظاهرات تاریخی سکوت، عده ای از شهروندان را به کام مرگ فرستاند، آن هم فقط برای این که بتوانند مدعی شوند که تظاهرات سکوت سبزها مسالمت آمیز نبوده است! بنا براین این رویکرد با تمام واقع بینی و مزایایی که دارد، یک نقطه ابهام بزرگ دارد و آن این است که موفقیت کامل آن در گروی همراهی نیروهای دولتی و عدم بحرانسازی آنان بستگی دارد. تجربه به سبزها آموخته است که به هیچ وجه نباید در مواقعی که در صدد برگزاری مراسمی جمعی هستند، به ضابطه مندی یا مسئولیت پذیری کودتاچیان امیدوار باشند. نباید فراموش کرد که کودتاچیان اصولا منشا اصلی بحران هستند و تداوم حیات آنان بدون بحران سازی به خطر می افتد. مهمتر از این، تجربه هشت ماه اخیر نشان داده است که طراحی کنش های سیاسی جنبش سبز، نباید با این ملاحظه که "بهانه" به کودتاچیان ندهد، صورت بگیرد. آنها همواره خود "بهانه" سرکوب را با طرح و نقشه قبلی مهیا میکنند. بنابراین ترک استفاده از ترقه و سایر وسایل مرسوم و معمول، به این تصور که "بهانه" از کودتاچیان گرفته شود بی فایده است و میتواند به دو دستگی در بین مردم منجر شود.

با توجه به پارامترهای فوق توجه به نکات زیر در آستانه چهارشنبه سوری میتواند در طراحی کنش های این روز مفید باشد:

1.حفظ اتحاد بین اقشار مختلف مردم، اعم از سبزها و غیر سیاسی ها و تلاش برای برگزاری مراسم به صورتی درخور: باید توجه داشت که صرف برگزاری این مراسم ملی و به ویژه ابراز و تجلی علنی شادمانی و سرزندگی ملت، برای یک حکومت غیر ملی به اندازه کافی دردناک است و همانطور که لغو مراسم مصداق تفریط است، باید از افراط و رفتارهای تهاجمی پرهیز کرد.

2.عدم برخورد و استفاده از فرصت برای سر دادن شعار و تهیه فیلم و عکس از تمام محلات: چهارشنبه سوری امسال یک تمرین مفید برای تظاهرات پراکنده به شمار میرود و اصل اساسی تظاهرات پراکنده پرهیز از برخورد و درگیری است. به عبارت دیگر، جا خالی دادن به معنی فرار نیست.

3.متانت و پرهیز از کین جویی و عقده گشایی: تقلیل دادن مبارزه مدنی به تقابل حسینی/یزیدی یا اهریمن/ اهورامزدا، به نفع جنبش نخواهد بود. تفکرات جامعه ستیز و گداپرور، واقعیتی است که مستقل از دولت کودتا و در مقیاسی ملی وجود دارد. آحاد یک ملت در وهله نخست، زمانی پای به مسیر دموکراسی میگذارند که بتوانند زیستن مسالمت آمیز با یکدیگر و احترام به نمادهای یکدیگر را عملا اثبات کنند. از این نظر تکرار الگوی رفتار کودکانه حکومت که هر سال پرچم کشورهای دیگر را به آتش میکشد، یک حرکت مدنی سازنده نیست و در واقع خالی کردن دق دلی به شمار میرود. در منازعات سیاسی، خالی کردن دق دلی و عقده گشایی عملا به معنی اعتراف ضمنی به ناتوانی از تغییر وضعیت موجود تلقی خواهد شد و در نهایت به سیاست گریزی و بیگانگی از عرصه مدنی منجر خواهد گردید. بنابراین ضرورتی در به آتش کشیدن عکس شخصیتهای سیاسی – هر چند منفور – نیست. در عین حال هم لازم نیست که با کسانی که با این عمل احساس شادی میکنند، به صورتی سرکوبگرانه برخورد کرد؛ در این روز باید اجازه داد که هر کس به شیوه مطلوب خود به شادی و پایکوبی بپردازد.

4.یک راه مناسب و شایسته برای مدیریت فضای اجتماعی در روزهای پایانی سال، این است که شخصیتهای جنبش – یا همسران آنها یا مادران داغدار، حضور خود در مزار شهدا در پنج شنبه آخر سال را اعلام کنند. این امر علاوه بر فرسایش نیروی سرکوب، از التهاب بیش از حد در مراسم چهارشنبه سوری نیز جلوگیری خواهد کرد.

بنیادگرایان و بحران رهبری نظام

noreply@blogger.com (کوروش) — Sun, 07 Mar 2010 18:56:00 +0000

اكنون براي ما روشن است كه تمام آنچه پيش و پس از دهمين دوره انتخابات رياست جمهوري رخ داد، حاصل راه حل بسيار ناشيانه اي براي حل مسئله "بحران رهبري" در آينده نظام جمهوري اسلامي بود كه توسط بخشي از نيروهاي امنيتي و نظامي طراحي شده بود. راه حلي كه نه تنها بحران مذكور را مرتفع نكرد بلكه صدمات و لطمات جبران ناپذيري به ساختار و مشروعيت نظام سياسي وارد ساخت.

حاكمان فعلي تلاش مي كنند كه در ظاهر، وجود هر نوع بحران سياسي را در كشور انكار كرده و برعكس، اصلاح طلبان را در بن بست نشان دهند. اما تحليل رفتار و تصميمات آن ها در انتخابات اخير و در مواجهه با "جنبش سبز" خلاف اين مدعا را اثبات مي كند. "بحران سياسي" در بدترين حالت خود در شكل "بحران مشروعيت" بروز مي كند و "بحران مشروعيت" نيز در حادترين شكل خود در "بحران رهبري نظام" نمود مي يابد. بنابراين نظام نه تنها درگير يك بحران سياسي است كه بايد متذكر شد اين بحران يك بحران عادي نبوده و از بدترين نوع خود مي باشد.

"رهبر آينده نظام چه كسي خواهد بود؟"، "مكانيسم انتخاب رهبر آينده چگونه خواهد بود؟"، "آيا تداوم رهبري ولايت فقيه در چارچوب قانون اساسي و مكانيسم هاي فعلي ميسر است؟"، اين ها سوالات و مسائلي هستند كه سال ها ذهن اصلاح طلبان، محافظه كاران و بنيادگرايان را به خود مشغول كرده است؛ حوادث انتخابات اخير نيز به تعبيري حاصل بلند فكر كردن اين طيف هاي سياسي درباره همان سوالات بود. اين حوادث البته حاصل "اقدام جدي" طيف بنيادگراي حاكميت در ارائه راه حل براي سوالات فوق نيز بود. تبعات اين اقدام طوفان زا و خانمان برانداز آشكار ساخت كه حل بحران مذكور با ارائه "راه حل هاي ساده انگارانه" ممكن نيست و "بحران" و "بن بست" بسيار جدي تر از آن است كه با ماجراجويي هاي يك طيف نظامي بتوان به رفع آن پرداخت.

ماجرا از چه قرار بود؟

ماجرا از زماني شكل جدي به خود گرفت كه طيف بنيادگراي نظام، شامل گروه هاي نظامي و شبه نظامي و روحانيون تندرو، اقدامات عملي خود را براي فراهم سازي شرايط مناسب براي "دوران انتقال رهبري" آغاز كرد. آغاز رهبري آيت الله خامنه اي، با اجماع نسبي طيف هاي مختلف درون حاكميت همراه بود و وي توانست در ابتدا با نوعي عملكرد فراجناحي، تاحدي انسجام و ثبات را براي نظام فراهم سازد. روي كار آمدن دولت اصلاح طلب در دوران رهبري ايشان نيز بسياري از گروه هاي سياسي را به اين نتيجه رساند كه امكان فعاليت و اصلاح بدون آنكه كليت نظام دچار تهديد جدي و عدم ثبات شود، ميسر است. اما چه تضميني بود كه اين ثبات و انسجام تداوم يابد؟

هيچ تضميني وجود نداشت كه دوران انتقال رهبري به "رهبري جديد" از چنان انسجام سياسي برخوردار باشد. تحليل ها و شواهد نشان مي داد كه نظام در دوران انتقال رهبري دچار تنش هاي جدي خواهد شد و اين تنش ها موجوديت آن را نيز تهديد خواهد كرد. اين بود كه تمام طيف هاي سياسي درون نظام، از اصلاح طلب گرفته تا محافظه كار و بنيادگرا، در چارچوب مباني فكري خود سعي در ارائه راه حل هايي براي گذار از اين دوره داشتند. به دلايلي كه قابل ذكر نيست، اين بنيادگرايان بودند كه امكان ارائه راه حل خويش را به صورت عملي پيدا كردند. آن ها ماموريت يافتند تا با برقراري يك «حكومت نظامي» و يكدست سازي حاكميت و برقراري سكوت در عرصه سياسي، شرايط مناسب را براي دوران انتقال رهبري فراهم سازند. اينگونه بود كه در سال ۱۳۸۴، «محمود احمدي نژاد» براي پست رياست جمهوري و براي فراهم ساختن شرايط مناسب برگزيده شد.

راه حل بنيادگرايان چه بود؟

بدترين مدل ثبات سياسي آن است كه سرنوشت يك نظام سياسي را به سرنوشت يك فرد گره زنند، چراكه هرگونه تغيير در راس نظام، كليت ساختار نظام را دچار بحران و تهديد مي كند. اين مسئله در نظام هاي پادشاهي با ايجاد مكانيسم "سلطنت موروثي" و انتخاب فرزند يا اقوام پادشاه به عنوان وليعهد، به نوعي حل شده است و فوت پادشاه و جانشيني وليعهد يك روال طبيعي و مشروع محسوب شده و كليت ساختار نظام را تهديد نمي كند. اما در ساختار نظام فعلي جمهوري اسلامي، نه مكانيسم هاي سلطنت موروثي وجود دارد و نه مكانيسم هاي دموكراتيك انتخاب رهبران جديد. از يك سو "ظاهرا" مجلس خبرگانِ منتخبِ ملت وظيفه انتخاب رهبر جديد را برعهده دارد، اما از سويي ديگر، مكانيسم "نظارت استصوابي شوراي نگهبان" باعث شده كه نمايندگان بخش قابل توجهي از مردم در مجلس مذكور حضور نداشته و در تعيين رهبر جديد نقشي نداشته باشند. به همين دليل اصل مشروعيت و مقبوليت رهبر جديد از سوي مردم (به روال نظام هاي دموكراتيك) در ساختار فعلي و با وجود نظارت استصوابي شوراي نگهبان كاملا زير سوال است.اما راه حل بنيادگرايان چه بود؟ همانطور كه مي دانيم، بنيادگرايان به تبعيت از روحانيون تندرويي چون "آيت الله مصباح يزدي" هيچگاه معتقد به انتخاب رهبر و ولي فقيه توسط مجلس خبرگان نبوده و با اين اصل قانون اساسي همواره مخالف بوده اند. تاكيد ايشان بر "نظريه كشف و نصب" است نه انتخاب. لذا راه حل بنيادگرايان براي حل بحران رهبري در دوران انتقال، چيزي شبيه به نظريه سلطنت موروثي است با اين تفاوت كه رهبر جديد لزوما وارث خوني رهبر پيشين نيست. از ديد ايشان، ولي فقيه فعلي مي تواند نظر بارگاه الهي (يا حضرت ولي عصر) را در مورد گزينه رهبر آينده جويا شود و پس از اطلاع، فرد مذكور را به مجلس خبرگان "معرفي" كند. مجلس خبرگان نيز با تاييد رهبر جديد به نمايندگي از ملت با وي "بيعت" كرده و در واقع مقبوليت مردمي وي را آشكار مي سازد. بنابراين رهبر جديد توسط رهبر قبلي منصوب (كشف و معرفي) مي شود و مشروعيت الهي مي يابد و با تاييد مجلس خبرگان (بيعت غيرمستقيم مردم) مقبوليت مردمي پيدا مي كند.

نظريه بنيادگرايان چيزي جز بازسازي "نظريه خلافت" در عصر جديد نيست. مجالس "خبرگان" و "شوراي اسلامي" نقشي جز تاييد خلافت و مشورت دهي به خليفه نخواهند داشت. "بنيادگرايان شيعه" از اين نظر بسيار شبيه "بنيادگرايان سني" عمل مي كنند. بنيادگرايان فكر مي كنند كه با عملي ساختن نظريه فوق، تنش هاي دوره هاي انتقال رهبري به حداقل خواهد رسيد و اين تنش ها درحد اعتراضات محدود و بي خطر سياسي باقي خواهد ماند. بدين ترتيب رهبر آينده توسط رهبر فعلي معرفي خواهد شد و مجلس خبرگان نيز وي را تاييد خواهد كرد.

اما مشكل بنيادگرايان، عملي ساختن اين نظريه بود نه نوشتن آن بر روي كاغذ كه اين نوشته ها از زمان "شيخ فضل الله" بر روي كاغذ وجود داشته است. چگونه مي شود با وجود احزاب و گروه هاي اصلاح طلب، نشريات و روزنامه هاي گوناگون و نخبگان سرشناس و روحانيون مخالف سرسخت اين نظريه، آن را در عمل پياده ساخت؟ آيا در چنين فضاي سياسي– مدني متكثري امكان اجراي آن پروژه وجود داشت؟

پروژه بنيادگرايان چگونه كليد خورد؟

بنيادگرايان ماموريت يافتند تا با ايجاد يك حكومت نظامي به يكدست سازي فضاي سياسي و فراهم ساختن شرايط لازم براي معرفي رهبر جديد اقدام كنند. براي اين هدف، احمدي ن‍ژاد در سال ۱۳۸۴ به عنوان رياست جمهوري برگزيده شد و اكثر پست هاي دولت وي را نظاميان سابق اشغال كردند. پروژه بنيادگرايان در "دو بخش" و براي دو دوره رياست جمهوري احمدي نژاد طراحي شده بود. در چهار سال اول، وي ماموريت داشت تمام پتانسيل هاي ايجاد شده در عرصه مدني در دوران اصلاحات را از بين برده يا تحت كنترل درآورد. در واقع اين دوره، "دوره بازگشت به نقطه صفر" بود. در اين دوره، احزاب سياسي، انجمن هاي دانشجويي، "ان جي او"ها و مطبوعات مستقل به شدت تحت فشار قرار گرفته و تضعيف شدند تا شرايط به دوران پيش از سال ۱۳۷۶ نزديك شود.

قسمت اصلي پروژه اما به دور دوم رياست جمهوري احمدي ن‍ژاد مربوط مي شد. دوره دوم، "دوره حذف" بود. دو دسته از فعالين سياسي بايد حذف مي شدند؛ يك دسته كه "مانع" بودند و يك دسته كه "هدف" بودند. اصلاح طلبان مانعي بر سر راه پروژه محسوب مي شدند. طبق پيش بيني ها، طبيعي بود كه ايشان نسبت به تخلفات گسترده و عيان در انتخابات اعتراض كنند؛ پس سناريويي نوشتند تا به بهانه "انقلاب مخملين" و با اتهام واهي "براندازي نرم" به دستگيري گسترده اصلاح طلبان و حذف ايشان از عرصه سياسي بپردازند.

دسته دوم كه هدف اصلي پروژه حذف بودند، شامل طيفي از محافظه كاران ميانه رو و سنتي مي شدند كه حول محوريت "هاشمي رفسنجاني" گرد آمده بودند. هدف، حذف هاشمي و اطرافيان وي بود چراكه از ديد بنيادگرايان اين دسته از افراد در تعيين رهبر آينده نظام نقشي موثر خواهند داشت. پيش از اين و در دوره اول رياست جمهوري احمدي ن‍ژاد چندين بار سعي شد تا با پرونده سازي براي اطرافيان هاشمي همچون "روحاني"، "موسويان" و "مهدي هاشمي"، زمينه هاي لازم را براي دستيابي و ضربه به هاشمي فراهم آورند كه البته چندان موفقيت آميز نبود. "پروژه حذف هاشمي" قرار بود با حمله احمدي نژاد به هاشمي در مناظره با موسوي كليد بخورد و پس از آن امت انقلابي كار را يكسره كنند.

بدين ترتيب، با زنداني ساختن ۵۰۰ تن از فعالين سياسي و مدني و اخراج محافظه كاران ميانه رو از حاكميت، فضاي لازم براي گذار از دوره انتقال رهبري پديد مي آمد. در چنين فضايي حتي امكان تغيير قانون اساسي براي تطبيق بيشتر با "نظريه كشف و نصب الهي" نيز فراهم مي شد. اما چنان كه ديديم، اين پروژه به ميل بنيادگرايان پيش نرفت؛ جنبش سبز آغاز شده بود.

چه اتفاقي رخ داد؟

اين موضوع كه "جنبش سبز" چگونه شكل گرفت و منشاء پيدايش آن چه بود، بحث هاي مفصل تري را مي طلبد كه بيان آن ها در اين يادداشت ممكن نيست. اما روشن است كه اين جنبش نقشه هاي بنيادگرايان را كه سال ها براي تحقق آن زحمت كشيده بودند نقش بر آب كرد. نه تنها زمينه هاي لازم براي گذار از دوره انتقال رهبري فراهم نيامد، بلكه عرصه سياسي دچار تنش و تشتت فراوان شد.بنيادگرايان انتظار داشتند كه پس از انتخابات و پس از يك دوره اعتراضات محدود، شاهد سكوت، ياس و انفعال مردم و فعالين سياسي باشند اما قضيه دقيقا برعكس شد؛ اعتراضات بالا گرفت و مردم اميدوارتر و فعال تر شدند. حتي بسياري از مردم غيرسياسي و بي تفاوت، سياسي شده بودند. يعني نه تنها مردم سياسي منفعل نشدند كه مردم غيرسياسي نيز فعال شدند.

پروژه بنيادگرايان شكست خورد. اصلاح طلبان بر سر مواضع خود ايستادند و عقب نشيني نكردند. زنداني كردن اصلاح طلبان چندان موثر واقع نشد و نتيجه مطلوب به بار نياورد. حتي مقاومت بسياري از اصلاح طلبان در برابر پروژه، براي بدنه تشكيلاتي آن ها انگيزه بخش و مايه اميدواري بود. "هاشمي رفسنجاني" با درايت مثال زدني اش، هرگونه فرصت حذف را از دستان بنيادگرايان ربود. وي نه تنها جايگاه خود را از دست نداد بلكه كاملا آگاهانه فاصله پيشين خود را با جايگاه رهبري حفظ كرد.

راه حل بنيادگرايان براي گذار از دوره انتقال رهبري بسيار ناشيانه و ساده انگارانه و تنها مبتني بر "استفاده از زور و قدرت" بود. آن ها فكر مي كردند تنها استفاده از "تكنولوژي" و "پول" براي رسيدن به هر هدفي كافي است. بنابراين نتايج بدست آمده كاملا عكس بود. ساختار مشروعيت نظام به شدت آسيب ديد و يك شبه، وجهه ملي و جهاني آن تيره گشت؛ بسياري از همپيمانان بين المللي و ايدئولوژيك نظام دچار شك و ترديد شدند؛ ثبات و انسجام نظام دچار مخاطره جدي شد و شكاف و دودستگي ميان مردم و ميان نخبگان به ميزان حداكثر خود رسيد.

به اين ترتيب، در طي هشت ماه پس از انتخابات تمام تلاش بنيادگرايان آن بود كه با استفاده از همان تكنولوژي ها و پول ها، شرايط را به دوران پيش از انتخابات بازگردانند. آن ها مي خواستند اشتباهات گذشته خود را با اشتباهات ديگري بپوشانند و تلاش كردند كه "خيانت" خويش به مردم و كشور را در پشت "خشونت" پنهان كنند. هركاري كه كردند اما نتيجه بدتري در پي داشت.

ضربه اي كه بنيادگرايان به نظام سياسي ايران وارد كردند، هيچ نيروي اپوزيسيوني قادر به انجام آن نبود. مسئوليت تمام اتفاقات رخ داده پس از انتخابات و تمام صدمات وارده بر نظام برعهده نظاميان و شبهه نظامياني است كه طراح پروژه مذكور بودند. آن ها كساني بودند كه تنها بر "بزار" و "ثروت" تكيه كردند و موجوديت نظام را بازيچه اميال سيري ناپذير خود در دستيابي نامحدود به پست هاي سياسي و منابع مالي در طي بيست سال آينده نمودند.

نقش محافظه كاران ميانه رو چه بود؟

سال گذشته و هنگامي كه هنوز چندماه به انتخابات رياست جمهوري باقي مانده بود، بخشي از "محافظه كارانِ سنتيِ ميانه رو" به اصلاح طلبان پيغام داده بودند كه كانديدايي در انتخابات معرفي نكنند و درعوض از كانديداي آن طيف (مثلا قاليباف يا لاريجاني يا رضايي) حمايت نمايند. استدلال اين بود كه درصورتي كه اصلاح طلبان كانديدا نداشته باشند، اجماع محافظه كاران در حمايت از احمدي نژاد شكسته و كانديداي محافظه كاران ميانه رو پيروز خواهد شد. از ديد ايشان اين تنها راه از ميان برداشتن "احمدي نژاد" بود. پاسخ اصلاح طلبان به اين درخواست البته منفي بود. هيچ تضميني وجود نداشت كه اجماع حول احمدي نژاد به اين سادگي شكسته شود. ستاد محافظه كاران از مركز خاصي هدايت مي شد و طيف نظامي بنيادگرايان مصمم به تداوم رياست جمهوري احمدي نژاد بودند. احمدي نژاد را فقط يك جنبش عظيم مانند "دوم خرداد" مي توانست متوقف كند نه ائتلاف هاي پشت پرده انتخاباتي. اين بود كه تمام تلاش اصلاح طلبان بر كانديداتوري "سيد محمد خاتمي" و بازآفريني دوم خرداد متمركز شد.

اكنون نيز پس از گذشت يك سال افرادي همچون "علي مطهري" به موسوي پيغام مي دهند كه از صحنه كنار بكشد و كار را به ميانه روهاي اصولگرا واگذارد چراكه تا وقتي اصلاح طلبان در صحنه باشند، تمام ظرفيت محافظه كاران در حمايت از احمدي نژاد بسيج خواهد شد و اگر اصلاح طلبان كنار بكشند، محافظه كاران خود، حساب احمدي ن‍ژاد را يكسره خواهند كرد.

اين بار نيز پاسخ موسوي و ساير اصلاح طلبان، منفي بود. هر نوع عقب نشيني موسوي و كروبي از مواضع خود نه تنها به تضعيف يا سقوط احمدي نژاد نخواهد انجاميد، كه آغازي بر حذف محافظه كاران ميانه رو خواهد بود. اگر تا به حال اطرافيان و حاميان هاشمي و مجموعه ميانه روها از هجوم بنيادگرايان در امان مانده اند به اين دليل است كه بنيادگرايان به كنترل و سركوب جنبش سبز سرگرم بوده اند. محافظه كاران ميانه رو، قدرت بنيادگرايان را دست كم گرفته اند. بنيادگرايان اگر از "مانع" اصلاح طلبان و باتلاق جنبش سبز عبور كنند، مستقيم و بدون درنگ به سراغ آن ها خواهند رفت. نبايد فراموش كرد كه هدف، هاشمي و اطرافيان اش بوده اند نه اصلاح طلبان و پروژه چيز ديگري است. اگر بنيادگرايان مهار نشوند، سرنوشت محافظه كاران ميانه رو چندان بهتر از سرنوشت اصلاح طلبان نخواهد بود.

ميانه روهاي طيف محافظه كار از زمان آغاز جنبش سبز سعي كردند كه خود را از صحنه نزاع كنار بكشند تا دو طيف بنيادگرا و اصلاح طلب باهم درگير شده و طي چند ماه يكديگر را مستهلك كنند. سپس زماني كه آن دو طيف تضعيف شدند، خودشان را به عنوان "نيروي سوم" و "نيروي نجات بخش" معرفي كرده و سكان دولت را در دست بگيرند. اما اتفاقي كه رخ داد اين بود كه درگيري بنيادگرايان و جنبش سبز هر روز شديدتر و فضا به شدت دو قطبي و راديكال شد به طوري كه كليت نظام دچار تهديد شد و جايي براي ميانه روها باقي نماند. اينگونه بود كه ميانه روها پس از گذشت هفت ماه از انتخابات تصميم گرفتند كه نقش موثرتري در تحولات ايفا نمايند؛ نوعي نقش ميانجيگري و ميانداري. نامه «محسن رضايي» به مقام رهبري، طرح اصلاح قانون انتخابات، اقدام براي محاكمه "سعيد مرتضوي"، تغيير فرماندهان سپاه و نيروي انتظامي، گزارش هاي مختلف مجلس از تخلفات دولت، رايزني براي آزادي زندانيان اصلاح طلب و مصاحبه هاي گوناگون در نقد تندروي دولت، همه و همه تلاشي بود كه محافظه كاران ميانه رو براي پايان دادن به مناقشات آغاز كردند. نتيجه اين تلاش ها پس از ۲۲ بهمن ماه بيشتر آشكار شد.

چه خواهد شد؟

۱- حوادث سال ۸۸ نتيجه "بن بست اصلاحات" در بين سال هاي ۸۰ تا ۸۴ بود. چه كسي مي تواند حدس بزند كه هزينه و تبعات "حذف اصلاح طلبان" در سال هاي آينده چقدر خواهد بود؟ سركوب نمادهاي بيروني جنبش سبز، آن جنبش را از بين نبرده و تنها به لايه هاي زيرين جامعه منتقل مي سازد. جنبش سبز معادل "تظاهرات خياباني" نبود كه با جلوگيري از تظاهرات نيز از بين برود. مطالبات اين جنبش بسيار جدي است و عدم پاسخگويي به آن مطالبات، بحران سياسي را عميق تر و احتمال بروز تنش را در آينده بيشتر خواهد كرد. در واقع، درست همان لحظه كه بنيادگرايان فكر مي كنند همه چيز پايان يافته و اوضاع آرام شده است، بار ديگر همه چيز از نو آغاز خواهد شد.

دو گروه همواره تحليلي اشتباه از جنبش سبز ارائه داده اند: يك گروه اپوزيسيون ساختارشكني بودند كه اعتراضات خياباني و مسالمت آميز جنبش را "آكسيون نهايي براي فروپاشي نظام" مي خواندند و گروه ديگر، بخشي از محافظه كاران بودند كه اين اعتراضات را آخرين تلاش براي جلوگيري از تثبيت نظام مي دانستند. (تحليلگر هفته نامه پنجره از "پايان تاريخ" سخن گفته بود كه در پي "آخرين گناه" رقم مي خورد؛ گناهي كه بزرگترين گناه و حاصل دسيسه شيطاني است!)

جنبش سبز اما، يك جنبش مدني اصلاح طلبانه، مسالمت آميز و مطالبه محور است كه مصرانه در پي ايجاد شرايط بهتر براي زندگي شهروندان ايراني مي باشد. لذا اين جنبش خارج از چارچوب هاي ذهني آن دو گروه مذكور ادامه خواهد يافت و اعتراض خود را به هر نحو ممكن (نه لزوما با تظاهرات خياباني) به گوش حاكمان خواهد رساند. ضمن آن كه با بروز هر اتفاقي در سطح ملي يا بين المللي احتمال شعله ور شدن مجدد اعتراضات وجود خواهد داشت. علي رغم اينكه احمدي نژاد مبالغ هنگفتي را صرف دادن صدقه به اقشار كم درآمد كرده است، اما اين بخش از مردم به دليل فشار رو به افزايش تورم و بيكاري همچنان مستعد اعتراض مي باشند. سخن "امير محبيان" كه گفت "موسوي نتوانست طبقات پايين را به طبقه متوسط پيوند بزند" سخن درستي است اما مطمئنا احمدي نژاد از عهده اين كار بر خواهد آمد.

۲- اصلاح طلبان و رهبرانشان از اعتراضات خود دست بر نخواهند داشت. اقدامات محافظه كاران ميانه رو اما، در كنار جنبش سبز، بسيار موثر و مفيدتر خواهد بود تا در غياب جنبش سبز. يكي از دلايل بن بست اصلاحات آن بود كه استراتژي "سعيد حجاريان" با عنوان "فشار از پايين، چانه زني از بالا" هيچ گاه امكان اجرا نيافت. نه فشار از پاييني وجود داشت و نه اطرافيان خاتمي توانايي چانه زني موثر در بالا داشتند.

جنبش سبز، بازسازي شده و تصحيح شده جنبش اصلاحات است. زماني كه حجاريان در زندان بود و خود را براي مصاحبه تلويزيوني آماده مي كرد، استراتژي او در بيرون از زندان، به شكل كاملا عملگرايانه در جريان بود. در يك توافق نانوشته، فشار از پايين را مردم و رهبران جنبش سازماندهي مي كردند و چانه زني از بالا بر عهده محافظه كاران ميانه رو بود. اين يك تقسيم وظيفه واقع گرايانه و موثر بود.

۳- بنيادگرايان تا به اين جاي كار در اجراي پروژه خود شكست خورده اند. آن ها نه توانستند كه هاشمي را از جايگاه خود كنار زنند و نه حتي توانايي بازداشت و حذف موسوي، كروبي و خاتمي را داشته اند. حتي اگر هيچ تظاهرات خياباني ديگري در تهران رخ ندهد، بازهم شرايط سياسي چنان بحراني، ملتهب و متشتت است كه اجازه اجراي هيچ پروژه ديگري را به ايشان نخواهد داد.

اما بايد در نظر داشت كه بنيادگرايان چنان براي بدست گرفتن پست رهبري آينده جمهوري اسلامي مصمم هستند كه براي رسيدن به اين هدف هرنوع هزينه اي را براين كشور تحميل خواهند كرد. آن ها حتي براي ايجاد "وضعيت فوق العاده" دركشور، حاضر به ايجاد درگيري نظامي با ساير كشورها و به راه انداختن جنگي چند ماهه مي باشند. مي دانيم كه فضاي جنگي مي تواند پوششي مناسب براي برخي تحولات سياسي داخلي باشد. (اخيرا "فريدالدين حدادعادل"، فرزند غلامعلي، در سرمقاله نشريه خود، جنگ ايران با تركيه را در ماه هاي آينده پيش بيني كرده است.)

۴- اكنون براي تصميم گيرندگان نظام آشكار شده كه راه حل بنيادگرايانه براي گذار از دوره انتقال رهبري و تثبيت نظام، بسيار هزينه بر است و ريسك بالايي را طلب مي كند. ضمن آن كه تداوم و موفقيت پروژه هاي آن ها با وضعيت حاضر (از لحاظ مشروعيت مردمي، موقعيت بين المللي، شرايط اقتصادي و...) بسيار دور از ذهن به نظر مي رسد. لذا مي توان اميدوار بود كه دو طيف ديگر (اصلاح طلبان و محافظه كاران ميانه رو) نيز در آينده امكان ارائه راه حل خويش را براي تثبيت نظام بيابند. اين راه حل ها شامل دموكراتيك سازي مجالس خبرگان و شوراي اسلامي با حذف نظارت استصوابي شوراي نگهبان يا طرح هايي مانند ايجاد "شوراي رهبري" در آينده مي باشد.

مقصد، در آغاز راه بود

دو شكست مهم را مي توان در تاريخ معاصر بنيادگرايي شيعه مشاهده كرد: بر دار شدن "شيخ فضل الله" و اعدام "نواب صفوي". آيت الله خميني نيز در تاسيس حكومت اسلامي آن ها را ناكام گذاشته بود و آن زماني بود كه بر راي مردم تاكيد كرد و نهادهاي مدرن دموكراتيك را درون ساختار قانون اساسي "جمهوري اسلامي" گنجاند. بنيادگرايان پس از درگذشت رهبر انقلاب، سال ها تلاش كردند تا زمينه رسيدن به آرزوي هاي صدساله را فراهم كنند. اما درست در لحظه آخر، با ورود "نخست وزير امام" به صحنه، جنبشي عظيم شكل گرفت. آغاز جنبش سبز، پاياني بود بر پروژه بنيادگرايان و ناكامي مجدد ايشان را در تاريخ رقم زد. فرياد اعتراض بيت آيت الله خميني بلند شد و اكثر مراجع شيعه (حتي محافظه كارترين آن ها) سخن به انتقاد گشودند.اگر گروهي لايق اتهام براندازي باشند، بي شك آن گروه، بنيادگرايان خواهند بود كه قصد براندازي "جمهوري اسلامي" و استقرار "حكومت خلفاي شيعه" را داشته اند. موسوي چاره اي نداشت كه با تمام توان خويش در برابر اين اقدام بنيادگرايان مقاومت كند، هرچند هزينه گزافي براي وي يا مردم به همراه داشته باشد. موسوي آگاهانه براي "خروج اصلاحات از بن بست" چنين هزينه اي را پرداخت كرد، چرا كه اصلاحات تنها راه دفاع از جمهوريت نظام و حفظ جمهوري اسلامي بود.
پروژه بنيادگرايان براي حذف جمهوريت نظام با آغاز جنبش سبز نقش برآب شد. جنبش سبز در همان آغاز به هدف اصلي اش رسيده بود؛ هرآنچه بعدها بدست آورد و ياخواهد آورد، همه دستآوردهاي مضاعفي براي اين جنبش خواهد بود. مقصد، در آغاز راه بود.

خبرگان و نظریه آفرینش رهبری

noreply@blogger.com (کوروش) — Sat, 27 Feb 2010 03:16:00 +0000

صورت ظاهر سخنان اخیر رهبر نظام در جمع اعضای خبرگان، همچون تهاجم و فشار بر رهبران جنبش سبز و شخصیتهای میانه رو تلقی میشود. وی ضمن تکرار بحث مرزبندی شفاف، این بار از تعبیر جدید "صلاحیت" و فقدان آن در معترضان استفاده کرد. این یادداشت به این سخنان و زمینه ها و تبعات سیاسی آن میپردازد.

پس از پایان مراسم 22 بهمن، موجی "مجازی" با تاکید بر کلیدواژه "شکست" در فضای رسانه ای به راه افتاد و بلافاصله پس از آن، رسانه های شناخته شده جنبش سبز مورد حمله سایبری قرار گرفتند تا فرصت استدلال از سبزها سلب شود ... . با این وجود، تحلیل اجلاس خبرگان و سخنان اخیر رهبر نظام را از ادعای حامیان دولت کودتا در خصوص شکست جنبش سبز در این مراسم آغاز میکنیم.

با فرض شکست جنبش سبز و تشییع جنازه و تدفین فتنه در روز 22 بهمن، بلافاصله این سوال به ذهن متبادر میشود که چرا رهبر نظام همچنان از دفن شدگان مرزبندی شفاف طلب میکند و لازم میبیند که اعلام کند معترضان صلاحیت خود را از دست داده اند؟

1. مدیریت تهاجم سیاسی

در ساعات اولیه پس از مراسم 22 بهمن، عده ای تصور میکردند که کودتاچیان در این مراسم برنده شده اند، اما تنها با گذشت 24 ساعت مشخص شد که این لشکر کشی پرهزینه، یک آبروریزی تمام عیار برای دولت کودتا و حامیان آن بوده است. از آنجا که در جنبش های اجتماعی جدید، شکست یا پیروزی طرفین در ساحت رسانه ای و گفتمانی رقم میخورد، باند حاکم تلاش دارد با ژست پیروز در برابر افکار عمومی ظاهر شود. بر همین اساس و با توجه به تلقی و تصور عمومی در خصوص شخصیت رهبر نظام، نطق وی از موضع طرف برنده (آن هم برنده ای کم ظرفیت) آماده شده است تا از طریق جنگ روانی، روحیه سبزها تخریب شود و باور به پیروزی باند حاکم در اذهان عمومی تقویت شود. به همین دلیل است که لحن وی نسبت به سخنرانی های قبل از 22 بهمن یک درجه تند تر شده است و معترضان را اخراج شده و فاقد صلاحیت مینامد تا تهاجم سیاسی به جنبش سبز را مدیریت کند.همچنین رهبر نظام همانطور که شخصا بر روند بازداشت، شکنجه و محاکمه فعالان سیاسی نظارت داشت، همزمان با آزادی زندانیان سیاسی تلاش کرد با گارد تهاجمی وارد میدان شد تا آزادی تدریجی زندانیان سیاسی حمل بر امتیاز دهی نشود و سبزها تصور کنند که همچنان تحت فشار سیاسی هستند و به این نتیجه برسند که بهتر است اوضاع را از اینی که هست بدتر نکنند. البته باید دانست که تغییر احتمالی عرصه مبارزه و تقویت وجه اجتماعی جنبش، میتواند باند حاکم را در عرصه سیاسی و گفتمانی با خلاء خرد کننده ای مواجه کند.

2. بحران هویت

اصرار بر انکار بحران سیاسی، به یک بحران شدید هویت برای حامیان کودتا تبدیل شده و موجب تغییراتی در رفتار آنان شده است. بحران هویت رهبر نظام ناشی از شخصی شدن قدرت وی در ساخت قدرت حاکم است. به همین دلیل هر گونه چالش در برابر گفتمان مسلط، اثر مستقیمی در شخصیت و رفتار رهبر نظام بر جای میگذارد. این بحران را به طور خلاصه در 2 محور میتوان ارزیابی کرد:

اول- دفاع از صحت انتخابات

این اولین بار است که در تاریخ جمهوری اسلامی، رهبر نظام به مدت 8 ماه از صحت انتخابات دفاع میکند! از 22 خرداد تا به امروز هیچ یک از سخنرانی های رهبری بدون دفاع از سلامت انتخابات و افتخار به آرای چهل میلیونی نبوده است. این ترجیع بند در خطبه های نماز جمعه و رسانه انحصاری نیز به چشم میخورد و از این نظر میتوان علائم مکانیسم جبران گری ( یا جبران = compensation) را در رفتار و کردار حکومتگران مشاهده کرد. جبران در روانشناسی به رفتاری گفته میشود که شخص برای پنهان داشتن نشان ویژه ای نامطلوب یا احساس حقارت و بی کفایتی، به مبالغه در یک نشانه یا ویژگی مطلوب و موجه میپردازد. تاکید و اغلاق در خصوص تظاهرات 9 دی و هم ردیف کردن ضمنی آن با 22 بهمن را نیز میتوان در همین راستا تحلیل کرد.

دوم – نظریه آفرینش رهبری

در گفتمان رسمی جمهوری اسلامی، دو برداشت در خصوص مجلس خبرگان و رهبری وجود دارد. یکی نظریه انتخاب که اصلاح طلبان به آن معتقدند و رهبر را منتخب و تحت نظارت مجلس خبرگان میدانند. دوم، نظریه کشف که مورد تایید مصباح است و بر این اساس ولی امر، قبلا از سوی خداوند نصب شده است و مجلس خبرگان فقط قادر به کشف این شخصیت نظر کرده است. طبق نظریه کشف، عزل یا نظارت خبرگان بر رهبری بی معنا و غیر ممکن است. اما با وجود غلبه این نظریه در جریان اصلی قدرت، برای اولین بار شاهد بودیم که کمیسیون تحقیق مجلس خبرگان در مورد عملکرد رهبری گزارشی«علنی» ارائه کرد. شکی نیست که تهیه این گزارش، به منظور پاسخ به یک خواست یا نیاز صورت گرفته است که تا کنون احساس نشده بود. برای یافتن منشا این نیاز باید به متن گزارش رجوع کرد. در مقدمه این گزارش «عـلنــی» آمده است: "در این مدت ۲۰ سال و اندی در وجود رهبر عزیزمان نه تنها کم و کاستی مشاهده نشد بلکه هر مقدار زماناً جلوتر می رویم صفات لازم مزبور درخشان تر، مخصوصاً درایت و مدیریت در حد اعلا در ایشان متجلی می شود". اما اندکی بعد با ذکر این که بحث از مدیریت 20 ساله فعلا مطرح نیست، جملات فوق عملا به تعارف تبدیل میشود. چرا که این گزارش"فقط" به مقطع حساس پس از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری میپردازد. رهبر نظام در این گزارش با صفاتی همچون ذکاوت، تیزهوشی، روشنگری، بصیرت آمیز، خردمند، فرزانه و ... "در برخورد با فتنه و تبیین حقایق و ترمیم مسائل، تلاش وافر مبذول میداشتند ... تا اینکه بحمدالله تعالی با این تدابیر خردمندانه در حد زیادی فتنه ها خاموش گردید".

بنابراین اجلاس اخیر خبرگان را نه میتوان بر اساس نظریه کشف توجیه کرد و نه نظریه انتخاب، بلکه سخن از باز آفرینی یا خلق بت یا توتمی است که در معرض حرارتی شدید قرار گرفته و در حال ذوب و تجزیه است. جلسه خبرگان بر اساس نظریه جدید "آفرینش رهبری" تشکیل شد تا رهبری – به مثابه یک موجودیت گفتمانی – بر اساس مفهوم "فتنه" باز تعریف یا بازآفرینی شود. این خرق عادت به بهترین وجه نشان داد که گفتمان مسلط و محور شخصی شده آن در برابر جنبش اجتماعی و نیروی گفتمان ساز آن به زانو در آمده و رهبری به عنوان یک منبع مشروعیت نظام سیاسی، تخلیه و تهی شده است. بنابراین تلاش شد که این منبع مشروعیت، مجددا بارگزاری (reload) شود!

البته این بازآفرینی عاری از تعارض نبود. نطق افتتاحیه و به خصوص سخنان هاشمی در آرامگاه آیت الله خمینی و یادآوری وی از شکست "عمیق ترین خفقان" و "قبرستان واقعی و یاس مطلق" نه فقط بیانی تهدید آمیز از تداوم شکاف درون حاکمیت، بلکه در عین حال یک دلگرمی مستقیم به موسوی و کلیه سبزها محسوب میشود. بر همین اساس میتوان سکوت هاشمی در خصوص گزارش و بیانیه خبرگان را نشانه آگاهی وی از ناکامی این آفرینش مجدد تلقی کرد.

پدر خوانده یا کازینو؟ نگاهی به «فیلم» حمله به کوی دانشگاه

noreply@blogger.com (کوروش) — Wed, 24 Feb 2010 02:43:00 +0000

با انتشار تصاویر تکان دهنده حمله نیروهای پلیس و لباس شخصی به کوی دانشگاه، سندی غیر قابل انکار در خصوص جنایت سازمان یافته نیروهای امنیتی در خوابگاه دانشگاه تهران در اختیار افکار عمومی قرار گرفت. در خصوص خودسرانه نبودن جنایات پس از انتخابات، تردیدی نیست، اما جا دارد که محتوای این سند در بستر تعاملات سیاسی روز مورد بررسی قرار گیرد.

اتهام زنی متقابل سپاه و نیروی انتظامی در خصوص حمله به کوی دانشگاه از مدتها قبل آغاز شد. ابتدا سردار علی فضلی در یک سخنرانی گفت که " دیدم که افرادی با موتور نیروی انتظامی در حال ورود به کوی هستند" و در مقطعی دیگر اشاره کرد که " در جشن پیروزی انتخابات که در میدان ولیعصر با حضور رییس‌ دولت کودتا برگزار شده بود، خبر دادند که افرادی از کوی دانشگاه بالا رفته‌اند که نه بسیجی هستند نه سپاهی. چون سپاه و بسیج سازمان‌یافته است، فرمانده دارد و کاملا مشخص هستند". این سخنان بی پاسخ نماند و فرمانده "بازنشسته" نیروی انتظامی تهران با نام بردن از قرارگاه ثارالله تصریح کرد که نیروی انتظامی در جریان وقایع پس از انتخابات نه کسی را کشته و نه کشته داده است. در حالی که قرائن و شواهد از درز عمدی این فیلم حکایت میکنند، میتوان به وجهی جدید از رفتار سپاه در حوزه سیاست و اجتماع توجه کرد و آن توسل جستن به رسانه هایی که در محافل رسمی و دولتی، "بیگانه" خوانده میشوند. اما چه نگرانی یا هدف سیاسی باعث میشود که سپاه به چنین رسانه هایی متوسل شود؟در مجموع جریان افشای این فیلم را میتوان از سه منظر مورد توجه قرار داد:پ

اول – افول سازمانی و ریزش نیرو:

این منظر ساده ترین و دم دست ترین فرضیه ای است که میتواند در تحلیل علت افشای فیلم حمله به کوی مورد توجه قرار گیرد. از این نظر یک عضو نیروهای امنیتی از خشونت و بی رحمی فرماندهان خود به ستوه می آید و وجدانش بیدار میشود و این فیلم را از طریق اینترنت یا عبور از مرز، در دنیای آزاد منتشر میکند. در هر صورت اگر چنین فرضی درست باشد، نشان دهنده تزلزل و شکاف عقیدتی شدید در میان نیروهای امنیتی و به خصوص سپاه است.

دوم – تسویه حساب:

روند شکل گیری، فعالیت های مالی، فرایند آموزش و ارتقای درجه در سپاه و بسیج به صورتی آشکار با روند فعالیت گروه های مافیایی مشابهت دارد. شاید خود فرماندهان و سازمان دهندگان سپاه و بسیج تحرکات خود را به فیلم پدرخوانده (فیلم محبوب صدام حسین) و تصاویر شکوهمند آن تشبیه کنند، اما در عالم واقع سرنوشت شخصی این شبه نظامیان (و قضاتی مثل مرتضوی و صلواتی) به روند رشد و سقوط تبهکاران فیلم های مارتین اسکورسیزی شباهت بیشتری دارد؛ آنها ممکن است بتوانند چندین کله گنده را بکشند، اما تا وقتی زنده می مانند که آلت دست یک کله گنده باشند، در غیر این صورت به سرعت حذف خواهند شد (به عنوان مثال: فیلمهای رفقای خوب و کازینو). از منظر نهادی، جریان شکل گیری و سرنوشت احزاب پادگانی، تضادها و رقابت های حذفی (و گاه خونین) را به جزئی از سرنوشت سیاسی آنان تبدیل میکند. به عنوان مثال نیروی SA یا همان پیراهن قهوه ای ها، نقشی عمده و فداکارانه در به قدرت رسیدن آدولف هیتلر ایفا کردند. این نیروهای شبه نظامی از محافظان شخصی یا بادیگارد های اولیه سران حزب نازی تشکیل شده بودند که به موازات افزایش قدرت حزب پادگانی ناسیونال - سوسیالیست، حالت سازمانی گرفتند و در عملیات کشتار یهودیان و آتش زدن پارلمان آلمان نقشی فعال بر عهده گرفتند. اما بعد از این که هیتلر به قدرت رسید، نیروی SS به عنوان نیروی مسلح حزب پادگانی در دولت آلمان نازی تاسیس شد. با بروز رقابت میان شبه نظامیان این دو نیرو، تحرکات مشکوک یکی از فرماندهان ارشد SA ، بهانه قرار گرفت و تمام فرماندهان ارشد و میانی این نیرو تیرباران شدند و بقایای این نیرو به SS ملحق شد.

در حال حاضر که دولت و هیئت حاکمه ایران توسط یک حزب واحد پادگانی فاسد اداره میشود، مسلما شاهد رقابت و درگیری احتمالی بین این نیروها و سایر نیروهای نظامی و امنیتی خواهیم بود. هرچند نمیتوان انتظار داشت که شدت درگیری ها به حادثه ای مشابه "شب خنجر های برهنه" منجر شود، اما شاهد افشاگری ها و حذف های "نرم" (مانند گازگرفتگی یکی از سرداران سهام دار مخابرات) خواهیم بود. از این نظر افشاگری سپاه علیه رجب زاده را باید بخشی از فرایند طولانی مدت مبادله اتهام بین فرماندهان سپاه و پلیس ارزیابی کرد که هر کدام طرف مقابل را در خصوص حمله به کوی دانشگاه متهم میکنند. تا به امروز هم سردار فضلی از سپاه سید الشهدا عزل شده است و هم سردار رجب زاده، اما سپاه به عزل فرمانده اکتفا نکرده و با انتشار این فیلم و تسویه حساب با رجب زاده، سعی کرد درس عبرتی به سایر فرماندهان پلیس بدهد.

سوم – تلاش برای ترمیم وجهه

در دوران اصلاحات، در گرما گرم منازعه بخشهای انتخابی و انتصابی حاکمیت، همواره تلاش شد وجهه ظاهری سپاه به عنوان نیرویی "مردمی" حفظ شود. حتی شماری از اقتدارگرایان با لحنی به ظاهر گلایه آمیز از همراهی "بدنه" سپاه با مردم سخن به میان می آوردند. زمانی که دولت اصلاحات کاملا فلج شد، سپاه و بسیج با معرفی مدیران "موفق" در عرصه های مختلف صنعتی، ورزشی و عمرانی، واکسیناسیون رایگان، شخم زدن و آبیاری زمینهای روستاییان و کارهایی نظیر آن، تلاش پرهزینه ای برای ایجاد یک "تصویر" ذهنی خوشایند در میان مردم داشت. بنای کار بر این بود که دولت بناپارتیستی مورد تایید رهبر نظام، در غلافی کاغذی از رای و رضایت توده ها، قوه مجریه را در دست گیرد که این اتفاق در سال ۱۳۸۴ افتاد، اما دیری نپایید که از همه آن پروژه ها چیزی جز فساد اقتصادی و زد و بند سیاسی بر جای نماند. در دوران مبارزات انتخابات اخیر، رنگ سبز مچ بندها و سربندهای جوانان، بهانه ای شد برای این که سپاه از خفه کردن نطفه هرگونه "انقلاب رنگی" سخن بگوید. ماه های پس از آن سرمقاله کذایی در جنگ و گریز خیابانی و سایبری گذشت، اما گرد و غبار میدان جنگ بالاخره فرو نشست و آرامشی مقطعی در کشور حاکم شد. مطابق قانون نانوشته سیاست، آرامش خیابان با پویش و تحرکی ملموس در عرصه سیاست و سیاست ورزی همراه شد: طرح کمیسیون انتخابات در برابر دیدگان عاجز و حیرت زده سرداران در مجمع تشخیص مصلحت به جریان افتاد و فرمانده سپاه که رفسنجانی را حتی لایق وحدت نمیدانست، به اجلاس خبرگان "احضار" شد تا در مورد وقایع پس از انتخابات "توضیح" دهد.

طبیعی است که چنین وضعی برای سرداران دردناک و کشنده است. سپاه اکنون خود را از نظر سیاسی بازنده محض وقایع پس از انتخابات میداند و در عین حال وجهه اجتماعی خود را به کلی از دست داده است و به یک نیروی ضد فرهنگ تبدیل شده است. این چنین است که ذکر نام قرارگاه ثارالله از سوی فرمانده "بازنشسته" پلیس، سپاه را به حدی عصبی میکند که در اقدامی عجولانه به رسانه های به اصطلاح "بیگانه" پناه می برد تا اثبات کند که در حمله به کوی دانشگاه نقشی نداشته است. سرداران به خوبی میدانند که مردم سپاه را طراح و مجری اصلی کودتا در ایران میدانند و دقیقا به همین دلیل است که سعی میکنند خود را به نحوی تبرئه کنند.

اما باید توجه داشت که عاملیت یگان ویژه نیروی انتظامی در حمله به کوی دانشگاه هیچ تاثیری در آمریت سپاه پاسداران و قرارگاه ثارالله در حمله به کوی دانشگاه ندارد. این قرارگاه و لباس شخصی های تحت امر آن مسئول اصلی موارد متعدد آدم ربایی، شکنجه، تجاوز و قتل شهروندان بی گناه است. علاوه بر این، علی رغم بدنامی و سوء شهرت رادان و احمدی مقدم، این ذکاوت در افکار عمومی وجود دارد که ادعای عدم شلیک گلوله توسط پلیس در روز عاشورا و مسروقه بودن خودروهای پلیس در میدان ولی عصر را جدی بگیرند و سرنخ جنایات صورت گرفته در روز عاشورا و سایر تجمعات را در قرارگاه های طراح و مجری کودتا جستجو کنند!

کاری از گروه تحلیل گران انقلاب سبز

فیلم کامل حمله به کوی دانشگاه در یوتیوب

فيلم منتشر نشده اي از حمله به كوي دانشگاه

فیلم گفت و گو با صادق صبا درباره فيلم حمله به كوي دانشگاه

افشاي فيلم اصلي حمله به كوي دانشگاه بدون سانسور و صحبت هاي مجري بي بي سي

پیشنهادهایی برای چهارشنبه سوری سبز

noreply@blogger.com (کوروش) — Sat, 20 Feb 2010 11:40:00 +0000

روز چهارشنبه سوری روزی است که اکثر جوانان از ماهها قبل در انتظار برگزار کردن آن هستند.این روز از قدیم به شکل های مختلف برگزار می شد.ولی رفته رفته سنتهای قدیم جای خود را به ترقه و انفجارهای بزرگ دادند،گویی دیگر با رسومات قدیم جوانان تخلیه ی روحی نمی شوند و نیاز به هیجان بیشتری دارند. اما امسال علاوه بر هیجان هر ساله، خشم و حس انتقام جویی در جوانان اضافه شده که همگی بر این موضوع واقفیم (همواره برای یک برنامه منسجم و عملی باید روحیه افراد گروه را در نظرگرفت که در حال حاضر طیف بزرگی از جوانان عضو این گروه هستند).

در مسیر مبارزات افراط و تفریط هر دو زیان بار است و ممکن است نتایج بدی را در پیش داشته باشد. از سویی اگر مراسم چهارشنبه سوری طبق روال هر سال برگزار شود، البته با در نظرگرفتن خشم افراد، صد درصد لطمات جبران ناپذیری بر جنبش مسالمت آمیز و بدنه آن وارد میشود. از طرفی طرح دیگری مطرح است به نام سکوت سبز چهارشنبه سوری و رفتن به مزارشهدا. این طرح نوعی تفریط است.

روز چهارشنبه سوری روزی شاد است برای استقبال از عید نوروز. ممکن است تعدادی از افراد ازاین طرح استقبال کنند ولی با توجه به روحیه ی کنونی جامعه اکثراً از این طرح استقبال نخواهند کرد و به دنبال راهی برای هر چه شادتر برگزار کردن این مراسم هستند. چنان که دیدیم، بعد از ۲۲ بهمن همه خسته و کسل به دنبال راهی برای پیدا کردن روحیه بهتر عازم سفر شدند، عده ای هم در تظاهرات شرکت نکردند. نباید فراموش کنیم که همواره دولت در تلاش است روحیه افراد راتضعیف کرده و پس ازآن گروه تندرو را سرکوب و گروه کندرو را خانه نشین کند! راه تعادل راهی است که در آن نه به خشونت کشیده وهیجان ها سرکوب شود و نه مردم خانه نشین شده و افسرده شوند. نکته مهم این است که مراسم چهارشنبه سوری همواره تلافات جانی و مالی برجای گذاشته است و در شرایط کنونی، افزایش این تلفات و خسارات نه موجب پیشرفت جنبش میشود و نه حرکتی افتخار آمیز محسوب میشود. در چهارشنبه سوری امسال جنبش سبز میتواند با به صفر رساندن خسارات و تلفات قدرت خود را به رخ کودتاچیان بکشد.

و اما سنت های ایران زمین در روز چهارشنبه سوری:

۱.آجیل مشکل گشا

۲. پخش حلوا و شیرینی

۳. خواندن فال حافظ

۴. قاشق زنی

۵. شال اندازی (گره زدن شال ها در امتداد هم و درخواست عیدی چهارشنبه سوری)

حال به تفصیل به وصل کردن سنت های زیبایمان به چهارشنبه سوری سبز و تبدیل آنها به یک روزشاد و فراموش نشدنی و بدون خشونت، برای جنبش سبز می پردازیم.(یادآوری: در تمام قسمتهای این طرح هویت جنبش یعنی نماد سبزحتی کوچک، نباید فراموش شود).

الف.مرحلۀ اول، تهیۀ هدایای سبز:

۱ - آجیل مشکل گشا: بسته بندی آجیل مشکل گشا به نیت و نذر حل مشکلات حال حاظر، در بسته های کوچک با نماد سبز. که مواد این آجیل در سنت ما معانی مختلف دارد.

• گردو نماد طلب طول عمر از خدا. با نوشتۀ "سبز یعنی زندگی جاودان "

• بادام و فندق نشانه استقامت و بردباری در برابر مشکلات. با نوشتۀ "سبز یعنی استقامت تا بهار"

• کشمش نشانه باران رحمت خدا. با نوشتۀ "به امید باران رحمت خدا بر زندگی سبزمان"

۲- نان، به نشانۀ نعمت: بسته بندی نان در بسته های کوچک، با نوشتۀ "به امید نعمت فراوان در دولت سبز امید"

۳- سکه به نشانه سفید بختی: بسته های سکه با نوشتۀ "با آرزوی سفید بختیِ نسل سبز"

۴ - انار به نشانۀ کثرت اولاد: بسته بندی دانه های انار با نوشتۀ "به امید جوششِ خون شهدا درنسل سبز آینده"

۵- پخش حلوا و شیرینی: دستچین کردن شیرینی و یا حلوا (به یاد شهدا) برای شادکامی در بسته بندی های سبز با نوشتۀ "به امید شادی روز پیروزی"

۶ - فال حافظ: می توانیم در برگه هایی سبز چند بیتی روح بخش از اشعار حافظ نوشته و یا برگه های آماده فال حافظ که در دسترس است، تهیه کنیم.

ب.مرحلۀ دوم، قاشق زنی:

همگان به آداب رسم قاشق زنی واقفیم. در این روز دختران و پسران چادر بر سر کرده تا چهرهشان مشخص نشود و به خانه آشنایان و همسایگان رفته و با ایجاد صدا با زدن قاشق بر کاسه از صاحبخانه عیدی چهارشنبه سوری (آجیل مشکل گشا، شیرینی و یا پول) طلب می کنند.

طرح پیشنهادی این است که جوانان به عنوان مثال به نام مجید توکلی که یکی از نمادهای زندانیان سیاسی جنبش شده، خود را به همسایگان محل خود معرفی و طلب عیدی برای اعضای درتنگنای جنبش (قشر آسیب پذیر حتی افراد غیر سبز،برای پیوستنشان به جنبش)کنند. این طرح،همدلی و روحیه شاد، بین افراد جنبش در درجه اول و بعد افراد یک محله و در نهایت جامعه ایجاد می کند و می تواند نیروهای محلی را در ابتدای برنامه یکی کند.

ج. مرحلۀ سوم، شال اندازی:

این رسم که هنوز در برخی از شهرها برگزار میشود، یاد آور روز ایجاد حلقه سبز همدلی در تهران پیش از انتخابات است. با یادآوری آن روز تاریخی که سبزها را هر چه بیشتر یکصدا و همدل کرد،میتوانیم روحیه زخمی و خسته این مدت را بار دیگر احیا کنیم. هدف از شال اندازی به هم پیوستن و اجتماع سبزهاست. از اینرو هر فرد شال های سبزی که یادگار از جنبش دارد را با خود آورده و به شال نفر بعدی گره می زند. به دلیل احتمال سرکوب مجدد می توان شال اندازی را در هر محله اجرا کرد تا اتحاد سبزها در همه جای شهر ایجاد شود نه صرفاً در یک مسیر خاص. پس از پیوستن سبزها به یکدیگر هدایای چهارشنبه سوری را بین هم تقسیم می کنیم.

به یکدیگر فال حافظ، آجیل مشکل گشا و شیرینی می دهیم. حتی به سربازان و نیروهای دولتی که قطعاً طبق روال همیشه، میهمان ما هستند، هدیه می دهیم و آنها را به همراهی با خود فرامی خوانیم. این مرحله به هم پیوستن سبزهای هر محله به محله دیگر در خیابان های اصلی وحرکت به سوی میادین اصلی هر شهر است.

د. مرحلۀ چهارم، جشن:

همانطور که می دانیم این روز، روز جشن و پایکوبی است، از این رو نباید بهانه دست سوءاستفاده گران و بهانه جویان دهیم. از طرفی زدن ترقه و از طرف دیگر حرکات موزون که بعضی ازجوانان در این روز در سال های قبل انجام می دادند، می تواند بهانه برای بر هم زدن جشن وهمچنین بدبین کردن افکار عمومی و ریزش قشر مذهبی و قشر معتقد به عدم خشونت باشد. باید به شکلی این مراسم را برگزار کنیم که افرادی که تا به حال به دلیل ترس از صدمه دیدن بیرون ازخانه نمی آمدند،این بار بیایند.

می توانیم شادی خود را با خواندن شعر دسته جمعی که هم اتحاد ایجاد می‌کند و هم روح بخش است مانند "یاردبستانی" و "سر اومد زمستون"و شعارهایی مانند "یاحسین میرحسین"، ابراز کنیم.

دادن شعارهای حتی کمی تند ممکن است باعث بر هم زدن صف اتحاد شود.همچنین آنهایی که سواره هستند می‌توانند با زدن بوق با دیگران همراه شوند اما اینبار نه با زدن بوق ممتد که باعث ناراحتی خود سبزها هم شود، بلکه با بوق جشنی مانند بوق عروسی، با مردم همصدا شوند.

در پایان پیشنهاد می شود، سبزها از هرگونه خشونت و حرکاتی که موجب سوءاستفاده میشود، اعلام برائت کنند و بالطبع این طرح باید در همۀ کشور فراگیر شود.

پی نوشت:

تاکتیک موفق دکتر مصدق در دادگاه لاهه و ملی شدن نفت ! (چهارده اسفند یادش را گرامی داریم)

زمانی که قرار بود دادگاه لاهه برای رسیدگی به دعاوی انگلیس در ماجرای ملی شدن صنعت نفت تشکیل شود، دکترمصدق با هیات همراه زودترازموقع به محل رفت. درحالی که پیشاپیش جای نشستن همه ی شرکت کنندگان تعیین شده بود دکتر مصدق رفت و روی صندلی انگلستان نشست. قبل از شروع جلسه یکی دو بار به دکتر مصدق گفتند که اینجا برای هیات انگلیسی در نظرگرفته شده وجای شما آن جاست اما پیرمرد تحویل نگرفت و روی همان صندلی نشست. جلسه داشت شروع می شد و هیات نمایندگی انگلیس روبروی دکتر مصدق منتظر ایستاده بود تا بلکه دکترمصدق بلند شود و روی صندلی خودش بنشیند اما پیرمرد اصلاً نگاهشان هم نمیکرد. جلسه شروع شد و قاضی رسیدگی کننده به مصدق رو کرد و گفت : شما جای انگلستان نشسته اید و جای شما آنجاست. کم کم ماجرا داشت پیچیده می شد که مصدق بالاخره به حرف آمد وگفت : خیال میکنید نمی دانیم صندلی ما کجاست وصندلی انگلیس کدام است؟ نه آقای رییس، خوب می دانیم جایمان کجاست اما راستش را بخواهید چند دقیقه ای روی صندلی دوستان نشستن برای خاطر این بود تا دوستان بدانند برجای ایشان نشستن یعنی چه . او اضافه کرد که سال های سال است که دولت انگلستان در سرزمین ما خیمه زده و کم کم یادشان رفته که جایشان این جا نیست. با همین ابتکار وحرکت عجیب بود که تا انتهای نشست فضای جلسه تحت تاثیر مستقیم این رفتار پیرمرد قرار گرفت و در نهایت هم انگلستان محکوم شد.

دوستان بدون شک این طرح به این معنا نیست که مثلا از روی آتش نپریم که اگر قرار به این باشد خود من اول همه نیستم ولی باید این روز را شاد و پرشور برگزار کرد

حکومت با اصل این جشن مشکل دارد و حضور ما خود گویای ماجراست

فعلا بیشتر دوستان سبزمان منتظر رسیدن برنامه های میرحسین موسوی برای آینده هستند و شاید کار درست هم در این شرایط همین باشد

پاینده ایران

22 بهمن از سه زاویه

noreply@blogger.com (کوروش) — Fri, 12 Feb 2010 10:02:00 +0000

22 بهمن سبز با همه آرزوها و ایده ها به پایان رسید. نتیجه – که از قبل بیش از حد شیرین شده بود – به آن شیرینی نبود که انتظار داشتیم. در این روز بر طبق طرحی عمل شد که در شبکه های اجتماعی پیشنهاد شد و مورد تایید اکثریت قرار گرفت، اما امروز مشخص شد که کارآمد نیست. پس اکنون باید تاکتیک های دیگری مطرح شود و عقل جمعی سبزها با توجه به این تجربه – و توجه بیشتر به نظر مخالفان این طرح – به تصمیم گیری بپردازد. این روش دموکراتیکی است که سبزها برای اداره جامعه مد نظر دارند؛ همان چیزی که دولت فعلی از پذیرش آن طفره میرود، چون بر خلاف سبزها، حاضر به پذیرش مسئولیت عملکرد خود نیست.

یکی از معانی دموکراسی، حاکمیت خرد جمعی با تکیه بر رای اکثریت است. خرد جمعی همواره امکان خطای خود می پذیرد و راه تصحیح را گشوده میداند و به همین دلیل آزادی بیان اقلیت را به رسمیت میشناسد. اگر عقل خطاپذیر بشری را نفی کنیم، باید به ریسمان هایی از جنس "ولایت مطلقه امر" متوسل شویم تا بتوانیم از شر پذیرش مسئولیت خطاهای خود خلاص شویم و رها از مسئولیت، هر سخن و کردار خود را به نام خدا یا ملت توجیه و تحمیل کنیم. اکنون با این مقدمه قصد تحلیل و ارزیابی کنش سیاسی جنبش سبز در 22 بهمن را داریم.

1. زاویه اول: پیروزی کودتاچیان

همه کسانی که دولت را برنده 22 بهمن میدانند، خائن یا نفوذی نیستند. اما مسلما شکست جنبش سبز را از شکست ژاپن در جنگ جهانی سنگین تر نمیدانند. اگر کودتاچیان را پیروز بدانیم، باید به دو نکته توجه کنیم:

نکته اول این که نقاط ضعف خود را بشناسیم و به دنبال ترمیم آن باشیم. اکثر ما از ایده اسب تروا حمایت کردیم، اما باید صادقانه اعتراف کنیم که هدف مان مشخص و دقیق نبود. میخواستیم سخنرانی را بر هم بزنیم یا میخواستیم خواسته های خود را بیان کنیم؟

جنبش سبز باید بداند که هدفش ساکت کردن مخالف است یا بیان آزادنه عقاید (حتی عقایدی از جنس ساندیس). روش مان هم چندان واضح نبود. برخی بر سکوت تاکید داشتند و برخی دیگر مدام بر "یکسره کردن کار" تاکید می کردند. اکثریت بر میدان آزادی تمرکز کرده بودند، اما برخی دیگر از "فتح" اوین و صدا و سیما سخن میگفتند. در این میان کروبی هم مسیر خاص خود را معرفی کرد. شاید تکرار روز قدس و پیشگیری از تلفات باعث شد که اکثریت تاکتیک اسب تروا را بپذیرند و هویت خود را موقتا کتمان کنند، به همین دلیل به پیام موسوی، یعنی "حفظ هویت متمایز" توجه نشد. در 22 بهمن آموختیم که هرگز نباید هویت خود را کتمان کنیم و به تقیه رو بیاوریم. اما این کار در شرایط فعلی هزینه هایی دارد و باید این هزینه ها را بپذیریم. کودتاچیان بعد از روز قدس تصمیم گرفتند که آن تجربه را تکرار نکنند و تمام هزینه های آن را پذیرفتند. علاوه براین آموختیم که با نوید "یکسره کردن کار" و "فتح" انتظارات خود را بالا نبریم (چهارشنبه سوری یک آزمون مناسب برای سنجش این تجربه آموزی ماست).

نکته دوم: در عالم سیاست، هیچ پدیده ای فرصت محض یا تهدید محض نیست. ضرب المثل انگلیسی میگوید: اگر خطری شما را نابود نکرد، میتواند شما را قدرتمند تر کند. به فرض شکست جنبش سبز، نباید مسئولیتهای طرف "پیروز" فراموش شود. این وظیفه سیاسیون آگاه است که ادعای کودتاچیان را به صورت تاکتیکی تایید کنند و با لحنی سیاسی آزادی زندانیان سیاسی را از آنان بخواهند. اکنون مصلحان مدعی قانون و نامه نگارانی مانند علی مطهری و احمد توکلی، باید خیال شان آسوده باشد و باید توانایی خود در نظارت بر دولت و مهار متخلفان را اثبات کنند. آنها اکنون برای مدارا با قاضی متخلف، معاون اول جاعل مدرک و دوستان اسرائیل هیچ بهانه ای ندارند و باید در برابر کتک خوردن رئیس جمهور و رئیس مجلس سابق کشور موضع بگیرند!

اگر نظام و رهبر آن پس از یک تظاهرات 5 میلیونی، و رفع تهدید سرنگونی، نتوانند حقوق روزنامه های منتقد را تضمین کنند، پس باید دانست که هرگز به چنین کاری تن نمیدهند. ما پیروزی جناح حاکم را تایید میکنیم و از آنها میخواهیم که خود نیز پیروزی خود را تایید کنند و حقوق طرف بازنده را به رسمیت بشناسند، در غیر این صورت از یک دیکتاتوری نظامی به یک دیکتاتوری اکثریتی رسیده اند!

2. زاویه دوم: پیروزی جنبش سبز

فارغ از سخنان دلگرم کننده، باید اذعان کرد که حضور سبزها با توجه به حجم تهدیدات و فشارهای روانی، رسانه ای و امنیتی، چشمگیر بود. به تعبیر یکی از فعالان، سبزها در 22 بهمن کم نبودند، بلکه گم بودند. در مقابل، باند حاکم با اردوکشی فراگیر خود اثبات کرد که پایتخت را از دست داده است و تا عمق دهات و روستاهای دورافتاده عقب نشینی کرده است! این در حالی است که فشار و اختناق بیش از این ممکن نیست و چنین فشاری قابل تداوم نیست. در فاصله عاشورا تا 22 بهمن همه فعالان، حتی فعالان هنری و بستگان آنها بازداشت شدند. تمام رسانه های مستقل تحت فیلترینگ و پارازیت بودند. همچنین دو نفر اعدام شدند و تعدادی به حبس محکوم شدند، اما سبزها باز هم در میدان حضور یافتند. علاوه بر این شهرستانها (به علت عدم اتخاذ تاکتیک اسب تروا!) شاهد حضور گسترده تر سبزها بود.

این بار علاوه بر اصفهان(اگر تعداد سبزها بیش از حکومتی ها نبود کمتر هم نبود) و شیراز،اهواز، شهرستان کوچک شهرکرد هم شاهد حضور اعتراضی سبزها بود و از سایر شهرستانها (مثل شاهرود) اخبار تایید نشده ای به گوش میرسد. بنا براین سبزها توانستند با موفقیت از "تنگه وحشت" کودتاچیان عبور کنند؛ آنهایی که در میدان آزادی بودند، عمق ترس کودتاچیان را در شمار زیاد لشکر مزدوران اعزامی از مناطق دوردست، لمس کردند. سبزها در برابر خشن ترین رفتار حاکمیت احساس زبونی و ناتوانی نکردند و با جمعیتی کثیر (و البته تاکتیک و اجرای مورد انتقاد) با کمترین تلفات و بدون کشته (تا این لحظه)، حضور و صدای خود را در رسانه های معتبر جهان منعکس کردند و یک بار دیگر موجب محکومیت کودتاچیان در مجامع حقوق بشری شدند. 22 بهمن امسال پر هزینه ترین و خفت بار ترین 22 بهمن برای باند حاکم بود.

3. زاویه سوم: عبور از گفتمان برد / باخت؛ پیروزی زندگی

انقلاب 57 با تظاهراتی مسالمت آمیز در حمایت از قانون اساسی مشروطه آغاز شد. پس از آن حکومت وقت دچار اشتباهات پی در پی شد و در کمتر از 2 سال سرنگون شد. شاید ما در 22 بهمن اشتباه کرده باشیم؛ با یک اشتباه دنیا به آخر نمیرسد، اما تکرار یک اشتباه، مهلک است و دولت کودتا و حامیان آن، 8 ماه است که یک اشتباه را – هر بار در مقیاسی وسیع تر – تکرار میکنند! بهترین سرنوشت جنبش سبز این است که به یک طرح برد/برد برای ملت ایران برسد و پیروزی خود را چیزی بداند که کسی در آن شکست نخورد. اگر به بازی مرگ و زندگی فکر کنیم، یک شکست مساوی مرگ خواهد بود و پیروزی، جز با کشتن حاصل نمیشود. بحث بر سر معامله با کودتاچیان نیست؛ دنیا میداند که رفتار آنان نفرت انگیز است، چرا که برای سرکوب اکثریت، در پشت اقلیت سنگر گرفته اند (سپر انسانی). اما اگر از رقیب متنفر باشیم نمیتوانیم در مورد وی درست فکر کنیم و بر وی غلبه کنیم، بنا براین نمیخواهیم برای پیروزی خود این سپر را "بشکنیم".

مهم تر از آن، کسی که فقط به پیروزی فکر میکند، فرصت زندگی کردن را از دست میدهد و سبزها در 22 بهمن نشان دادند که زندگی را بر پیروزی به هر قیمت ترجیح میدهند. در این روز اکثر نیروهای مغز شویی شده از نزدیک دیدند که سبزها (بر خلاف القائات کودتاچیان که همه کار میکنند تا سبزها را اغتشاشگر و محارب جلوه دهند) خواهان آرامش و همزیستی هستند و نمیخواهند روزی یا دیانت آنان را بربایند. در این روز کسی کشته نشد، برای فتح مکانی لشکر کشی نشد، اما در عین حال باند حاکم قدرت جنبش سبز و نفوذ رهبران آن را به خوبی لمس کرد. اکنون آنها که ادعای خدایی دارند، به نیکی میدانند که دست کم بخشی از سرنوشت کشور، قطعا در دست سبزها و منتخبان شان است. در این روز سبزها از نزدیک دیدند که این کشور چقدر به نیروی سازنده آنها نیاز دارد، آنها دیدند که شمار قابل توجهی از هموطنان شان به خاطر چند وعده غذا و چند هزار تومان پول، یا از سر اجبار، چشم بر ندا و سهراب و ترانه می بندند.

از یاد نبریم که "سهراب کشی" نه فقط رسم دولت کودتا، که تقدیر دیرین این مرز و بوم است. غلبه بر این تقدیر شوم، صبر و همتی بلند میطلبد. نطفه سهراب سبز ایران زمین، هشت ماه پیش منعقد شده است و در آستانه بهار، تازه متولد خواهد شد.

۲۲ بهمن فرصتی برای باز اندیشی در ۵ اشتباه استراتژیک جنبش سبز

noreply@blogger.com (کوروش) — Fri, 12 Feb 2010 05:51:00 +0000

موفقیت هر جنبش اجتماعی در گروی واقع بینی و تدبیر است. اگر نتوانیم انگاره های خود را مبتنی بر واقعیت های اجتماعی تنظیم نماییم بدون شک با اشتباهاتی که از خود نشان می دهیم رفته رفته هواداران خود را ناامید خواهیم نمود. باید انگاره های خود را مبتنی بر واقعیت های اجتماعی اصلاح نماییم و با خلاقیت به دنبال راه حل هایی جدید باشیم.

جنبش سبز باید در استراتژی ها و رویکردهایش تجدید نظر اساسی بنماید. باید واقع بین بود و از اشتباهات خود درس گرفت و از ادامه روشهایی که نتیجه ای جز شکست ندارد خودداری نمود.اینکه بگوییم هیچ مشکلی وجود ندارد و هیچ اشتباهی رخ نداده است ساده اندیشانه است و با این گونه خوش باوری ها فرصت هرگونه یادگیری و اصلاح را از خود سلب نموده ایم.

اتفاقات 22 بهمن فرصتی است تا رهبران و هواداران جنبش سبز یک باز اندیشی عمیق از اتفاقات چند ماه اخیر داشته باشند و نقاط قوت و ضعف خود را شناسایی نماید. این نوشته در نظر دارد تا 5 اشتباه استراتژیکی را شناسایی نماید که در چند ماه گذشته دامان جنبش سبز را گرفته است و نمود عینی خود را در حضوری ضعیف و کور در 22 بهمن یافته است.

1. رهبران جنبش سبز نباید راه حل های غیرعملیاتی و مبهم ارائه نمایند:

در خصوص مراسم 22 بهمن اطلاعیه های و اظهار نظرهای مختلفی از سوی رهبران جنبش سبز اعلام گردید. موسوی، کروبی و خاتمی هر یک به صورت مجزا اعلام نظر نمودند. احزاب اصلاح طلب نیز به صورت مجزا بیانیه صادر نمودند و هوادارن خارج نشین جنبش سبز نیز راه حل های خاص خود را ارائه نمودند. ولی اگر واقعا سوال کنید که هدف و برنامه جنبش برای این روز چه بوده است پاسخ مشخص نمی گیرید. یکی گفته است بدون هر گونه نمادی حاضر بشوید. یکی گفته با نماد همه جا باشید و یکی دیگر مسیری را برای راهپیمایی اعلام نموده است. جرس نیز با طرحی تخیلی به دنبال اسب تراوای خود بوده است.

مگر می شود هوادران خود را به خیابان بخوانید و مشخص نکنید که اصلا اینها کجا باید بروند. چگونه همدیگر را پیدا کنند. چگونه خود را نشان بدهند.چگونه با هم هماهنگ بشوند و در مقابل دشمن تا دندان مسلح چگونه واکنش نشان بدهند.

2. نباید هزینه هواداری از جنبش سبز را سنگین کرد:

نباید هواداری از جنبش سبز مسئله مرگ و زندگی برای افراد شود و باید راه هایی ارائه نمود که کسانی از هواداران حکومت نیستند ولی حاضر به پرداخت هزینه های سنگین نیز نیستند حاضر به همراهی باشند. اینکه از مردم خواسته بشود سنگین ترین شعارها را در خیابانها در روزی بدهند که دولت همه امکانات خود را برای سرکوب بسیج نموده است واقعا انتظاری غلط است. متاسفانه بسیاری از رهبران خارج نشین جنبش سبز که عافیت نشین شده اند انتظار حرکتهایی انتحاری از هواداران جنبش سبز دارند. در صورتی که بسیاری از افراد در کنار خانواده هایشان حاضر به انجام فعالیتهایی که ممکن است آنها را از همه حقوق اجتماعی خود محروم نماید نیستند.

3. نباید از خطر نیروهای فاقد هویت و نفوذی در فضای مجازی غفلت کرد

بدون شک فضای مجازی می تواند ظرفیت خوبی برای شبکه سازی و هماهنگی جنبش سبز فراهم اورد اما اگر این فضا در دست نیروهای بی هویتی باشد که با حرکتهای کور موجب تحلیل و تضعیف جنبش سبز شود فضای مجازی می تواند به پاشنه آشیل جنبش سبز تبدیل شود.

متاسفانه افرادی فاقد هر گونه هویت رسمی به یک باره هواداران جنبش سبز را دعوت به فعالیتهای انتحاری می نمایند. روش کاری این افراد نیز تقریبا روتین شده است. مثلا لینکی در بالاترین منتشر می نمایند و دعوت به انجام کاری می نمایند که واقعا در ظرفیت فعلی جنبش سبز نیست. مثلا از هوادارن جنبش سبز می خواهند که مثلا امشب یک مکان مهم مانند صدا و سیما را تسخیر نمایند. جایی که حفاظت از ان برای نظام کمتر از بیت رهبری نیست.

در خوشبینانه ترین حالت کسانی که این برنامه ها را منتشر می نمایند افرادی فاقد بینش و درک صحیح از امکانات و ظرفیت های جنبش سبز و قدرت طرف مقابل است و در حالتی بدبینانه هیچ بعید نیست که این دعوت ها از سوی افراد نفوذی و اطلاعاتی جهت شناسایی هواداران پر و پا قرص جنبش سبز صورت پذیرد.

4. نباید وابستگی اقتصادی بخش اعظم مردم به حکومت را دست کم گرفت:

دولت ایران از نظر سطح دخالت در فعالیتهای اقتصادی یکی از بزرگترین دولتهای دنیاست. برخی با کج فهمی تصور نموده اند که حضور مردم در راهپیمایی های حکومتی برای گفتن ساندیس و مسائل پیش پا افتاده بوده است در صورتیکه وابستگی اقتصادی بخش زیادی از مردم به حکومت بسیار فراتر از اینهاست و اینها نه برای ساندیس بلکه برای حفظ تمام هستی شان به خبایان ها می آیند. بخش زیادی از مردم همه ثروت و درآمدشان به دوام و ثبات این حکومت وابسته است. این افراد در سه گروه قرار می گیرند:

گروهی مانند نیروهای نظامی، اطلاعاتی و ایثارگر همه چیزشان در گروی این نظام است. اینها زندگی شان به دوام این حکومت وابسته است. سرنگونی حکومت ریسکهای زیادی برای این افراد به همراه دارد و طبیعی است که اینها تا پای جان برای حفظ این نظام خواهند ایستاد.

گروهی دیگر مانند کارمندان دستگاههای دولتی ، بازنشستگان و کارمندان شرکتهای دولتی و شبه دولتی اگرچه ممکن است به لحاظ ایدئولوژیک با دولت همراه نباشند اما این افراد نیز زندگی شان به دولت وابسته است اما اینها حساب و کتاب خاص خودشان را دارند. اینها زمانی حاضر به همراهی در حرکتها گسترده خواهند شد که حس نمایند که وضعشان از این که هست بدتر نشود. اگر چشم انداز آینده طوری باشد که اینها حس نمایند که مملکت به سمت آشوب می رود و اینها ممکن است چیزی را که دارند هم از دست بدهند این گروه هم به هواداران پروپا قرص حکومت تبدیل می شوند.

گروه سوم طبقه متوسط و کاسب در جامعه است که اگرچه صورت مستقیم به دولت وابسته نیستند اما فضای آرام در جامعه لازمه کسب و کار و رونق اقتصادی آنها است. اینها کمترین حمایت را از دولت می نمایند ولی لزوما کسانی نیستند که در خیابانها حاضر بشوند و علیه دولت شعار بدهند. اینها تنها در شرایطی علیه دولت خواهند شد که تشخیص بدهند که دوران گذار به سرعت طی می شود و ریسکهای جانی و مالی قابل توجهی برای انها وجود نخواهد داشت.

5. نباید قدرت امنیتی طرف مقابل را دست کم گرفت:

جدای از وابستگی بخش زیادی از جامعه به حکومت، قدرت امنیتی و اطلاعاتی حکومت را نیز نباید دست کم گرفت. اتفاقات روز 22 بهمن نشان داده است که بخش امنیتی حکومت در طول 8 ماه گذشته تجدید قوا نموده است و حتی حرکتهای بسیار بزرگ شهری را می توانند کنترل نمایند و هم در صورت لزوم سرکوب نمایند و امکان هرگونه حضور گسترده را از طرف مقابل سلب نمایند.

تظاهرات بعدی جنبش سبز 25 اسفند (چهارشنبه سوری) است ولی این بار برنامه ریزی منسجم خواهیم داشت!

شکست مقدمه پیروزی است...

تاجیک و سازگارا؛ یک تقارن سبز!

noreply@blogger.com (کوروش) — Wed, 10 Feb 2010 11:49:00 +0000

تقارن دو اتفاق (یا به عبارت بهتر دو تهاجم کودتاچیان به جنبش سبز) در شامگاه سه شنبه 20 بهمن، توازن قوای موجود در عرصه سیاست ایران را در آستانه 22 بهمن، به خوبی ترسیم کرد: هک وبسایت دکتر سازگارا و حضور اجباری دکتر تاجیک در رسانه انحصاری.

سه شنبه شب وبسایت سازگارا از طرف گروه های سایبری وابسته به سپاه هک شد و اندکی بعد حساب کاربری یوتوب وی نیز از کار افتاد. همزمان با این تهاجم، دکتر تاجیک در رسانه انحصاری حضور یافت و ظاهرا حرف هایی زد که لشکر شکست خورده سپاه پاسداران از شنیدن آن روحیه بگیرد. تاجیک با استدلال های علمی و استراتژیک اثبات کرد که زمانی که یک دولت در آستانه فروپاشی قرار میگیرد، رسانه های خرد و (روابط مبتنی بر میکرو فیزیک قدرت) در برابر رسانه های کلان دولتی قد علم میکنند. او از انقلاب 57 مثال زد؛ دوره ای که نوار کاست، اعلامیه، شب نامه و شعار نویسی، رادیو تلویزیون دولتی را به زانو در آورد و اراده مبتنی بر دگرگونی را به مثابه یک حقیقت گفتمانی در کل جامعه حکمفرما کرد.

حال اجازه دهید با تحلیل از پیش نوشته شده دکتر تاجیک که مسلما مورد تایید مدیران وزارت اطلاعات و سپاه هم هست، به عرصه سیاست ایران بنگریم: یک غول رسانه ای به نام صدا و سیمای جمهوری اسلامی، هشت ماه است که یک ترجیع بند را به صورت های مختلف و از زبان شکنجه شدگانی با عقاید گوناگون بیان میکند. هشت ماه است که روحانی، بازاری، سیاستمدار، شهروند عادی و گمنام در قالب متهم، کارشناس، رهگذر، چماقدار و رهبر نظام جلوی دوربین می آیند و میگویند که تقلب در انتخابات توهمی بیش نبوده است. میزگرد، مناظره، مصاحبه، دیروز- امروز- فردا، سیاست ایرانی و ده ها برنامه مستند و غیر مستند در این ایام پخش شده و میشوند تا نشان دهند در انتخابات 8 ماه قبل، تقلبی صورت نگرفته است.

اما در برابر این غول رسانه ای، یک رسانه خرد (و البته هزاران میکرو مدیای دیگر) به نام گفتگوهای روزانه محسن سازگارا، با هزینه کمتر از 5 دلار در روز، قد علم کرده است. در این جا نمیخواهیم محتوای سخنان آقای سازگارا را تایید یا نفی کنیم. زیرا همانطور که تاجیک از مک لوهان نقل کرد، در جهان امروز محتوای پیام نسبت به شکل (فرم) آن در درجه دوم اهمیت قرار دارد و از این نظر شبکه شخصی ده دقیقه ای سازگارا هفت ماه پیش رسانه انحصاری را به زانو در آورده است. چرا که او در میکرو مدیای خود، هفت ماه پیش بحث تقلب را مطرح کرد و با موفقیت آن را پشت سر گذاشت و اکنون مدتهاست که در خصوص مسائل دیگر مثل تسخیر کف خیابان و اسقاط دولت کودتا به گفتگو میپردازد. اما رسانه انحصاری هشت ماه است که برای اثبات صحت انتخابات تقلا میکند و چون نتیجه نمیگیرد، هک کردن و حذف کردن رسانه های خرد را در دستور کار قرار میدهد. در واقع هک شدن وبسایت سازگارا از سوی دولت کودتا، مثال امروزی سخنان تاجیک در خصوص غلبه رسانه های خرد بر رسانه کلان دولت کودتا بود.

همزمانی اتفاقی حضور تاجیک در رسانه انحصاری با هک شدن وبسایت سازگارا، با توجه به سخنان تاجیک در خصوص تقابل میکرو مدیا و ماکرو مدیا، یک پیام دلگرم کننده داشت و آن این بود که دولت کودتا و ماشین تبلیغاتی آن در برابر میکرو فیزیک قدرت و رسانه های خرد به زانو در آمده اند. اکنون عرصه گفتمانی به تسخیر جنبش سبز درآمده است. در چنین حالتی سکوت یا سخن، هر دو به سود گفتمان در حال شکل گیری (یعنی گفتمان جنبش سبز) خواهد بود؛ تاثیر سازنده "شعار مرگ بر موسوی" و تهدیدات و توهین های امامان جمعه و حامیان دولت کودتا، این نکته را به خوبی اثبات میکند.

اکنون دیگر باید ماکرومدیا و میکرو مدیا را خاموش کرد و برای ثبت این پیروزی به خیابان رفت!

پی نوشت:

امشب همه میدانند که فردا 22 بهمن سبز است ... الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکبر- الله اکــــــــبــر

فردا صبح(۲۲بهمن ماه۱۳۸۸) راس ساعت ۱۰ از میدان دوم صادقیه(فلکه دوم صادقیه) به سمت آزادی

رو به سقوط

noreply@blogger.com (کوروش) — Tue, 09 Feb 2010 15:49:00 +0000

شواهد و قرائن متعدد حکایت از آن دارد که روز 22 بهمن به یک نقطه عطف، نه تنها در مبارزه هشت ماهه جنبش سبز، بلکه در تاریخ آزادی خواهی مردم ایران تبدیل خواهد شد. در ادامه به برخی از مهم ترین این شواهد بررسی خواهد شد.

1. بازداشت های کور

حاکمیت جنبش سبز را به مثابه یک تهدید امنیتی تعریف کرده است بنابراین ناچار است که با وبلاگ نویس و استاد دانشگاه (و گاه بستگان آنها) مانند سازمانهای تروریستی برخورد کند و افراد را به صورت تصادفی یا فله ای بازداشت کند. این امر نشان دهنده یاس و استیصال دستگاه اطلاعاتی است، چرا که هزاران نفر از فعالان جنبش سبز در حین زندگی عادی خود مشغول فعالیت هستند. سرداران و امنیتی ها در حال حاضر نه برای مدیریت بحران، بلکه برای حفظ موقعیت شغلی خود دست و پا میزنند. شبکه های اجتماعی جنبش سبز تثبیت شده اند و کودتاچیان دیگر قادر به انهدام آن نیستند.

اقدامات مذبوحانه آنان بارها آزموده شده و ناکام مانده است: فیلترینگ، پارازیت، کاهش سرعت اینترنت، بازداشت فراگیر و ... همه راهکار های موقتی هستند که فقط میتوانند نقش مسکن را ایفا کنند، نه درمان. از طرفی کارتهای حاکمیت برای بعد از 22 بهمن هم سوخته است: نمایش هتک حرمت اجرا شده و دیگر نمیتوان بعد از 22 بهمن تظاهرات ساندیسی برگزار کرد و در صورت حضور میلیونی و مسالمت آمیز سبزها در تظاهرات 22 بهمن، امکان خشونت و سرکوب به هیچ وجه وجود ندارد. بهترین معیار برای درک استیصال حکومت این است که هنوز بعد از گذشت هشت ماه از انتخابات، دادگاه تشکیل میدهند که در آن متهمی کتک خورده به قاضی صلواتی میگوید که انتخابات 22 خرداد درست بوده و تقلب نشده است! کودتاچیان جز تکرار دروغ و بازداشت هیچ برنامه منسجمی برای مهار جنبش سبز ندارند، مگر این که حاکمیت بتواند با تحریک هوادارن جنبش و رادیکالیزه کردن آن، شهروندان مسالمت جو را به سمت شورش شهری (حمله به مراکز دولتی یا اموال عمومی) سوق دهد. اما با توجه به تجربه ماه های اخیر، این تلاش نیز ناکام خواهد ماند، چرا که سبزها در 22 بهمن به صورت تاکتیکی بر سقوط دولت کودتا تاکید خواهند کرد تا شکاف درون حاکمیت را گسترش دهند.

2. سخنان رهبر نظام (19 بهمن)

رهبر نظام در آستانه 22 بهمن یک بار دیگر تلاش کرد تا سبزها را در برابر کل نظام قرار دهد و به این ترتیب از گسترش شکاف درون حاکمیت جلوگیری کند. ادامه این قمار هزینه مهلکی برای نظام خواهد داشت، چرا که هر قدر این بحران به طول بینجامد و هر قدر انطباق دولت احمدی نژاد بر کل نظام ادامه پیدا کند، موقعیت رهبری در درون نظام تضعیف میشود. آگاهی از این امر موجب انفعال رهبری شده است به طوری که وی نقدهای سخنان خود را به دقت دنبال میکند. به همین دلیل این بار از واژه "دشمن" کمتر استفاده کرد و با تاکید بر "افکار عمومی دنیا" و وجود شکنجه در غرب [مثل کهریزک] به فرافکنی پرداخت. آشکار است که 22 بهمن، 9 دی را محو خواهد کرد، اما رهبر نظام سعی کرد با یادآوری مجدد تجمع دولتی 9 دی خود را خونسرد و مطمئن نشان دهد و روحیه قوای خودی را حفظ نماید. او از "لجاجت" رهبران جنبش سبز سخن گفت و این یعنی که محاسبات کودتاچیان در خصوص پایداری جنبش کاملا اشتباه بوده است.

3. هسته ای کردن 22 بهمن

در روزهای منتهی به 22 بهمن ابتدا آمادگی ایران برای مبادله سوخت اعلام شد و اندکی بعد "فرمان" غنی سازی 20 درصدی صادر گردید. اما شتاب در این امر نشان داد که این حرکت یک مانور رسانه ای برای تحت الشعاع قرار دادن تظاهرات 22 بهمن بوده است. کودتاچیان در یک اشتباه فاحش دیپلماتیک تصمیم گرفتند به قیمت تقویت موضع غرب در برابر چین و روسیه، توجه محافل غربی را از جنبش سبز منحرف و به پرونده اتمی معطوف کنند. با اعلام غنی سازی 20 درصد از سوی ایران، هدف تاکتیکی غرب تضعیف موقعیت چین در شورای امنیت محقق شد. بنابراین آمریکا و اتحادیه اروپا در بیانیه ای مشترک و کم سابقه بدون اشاره به پرونده هسته ای، از نقض حقوق معترضان در ایران ابراز نگرانی کردند و در خصوص سرکوب معترضان در سالروز تاسیس جمهوری اسلامی هشدار دادند. در نتیجه بلوف 20 درصدی رئیس دولت کودتا با بدل 80 درصدی غرب به غنی سازی 100 درصدی جنبش سبز در آستانه 22 بهمن تبدیل شد.

اکنون رسانه های بین المللی بدون توجه به تخیلات هسته ای کودتاچیان، در انتظار حرکت جنبش سبز در 22 بهمن هستند؛ به زودی یکی از آخرین معضلات بزرگ بشریت، حل و فصل خواهد شد.

روز مباهله

noreply@blogger.com (کوروش) — Mon, 08 Feb 2010 15:16:00 +0000

از مدتی پیش عنوان شد که کودتاچیان برای تظاهرات 22 بهمن از نیروهای مزدور استفاده خواهند کرد تا میدان آزادی را به هر طریق اشغال کنند. منابع مختلفی این خبر را تایید میکنند و مسلما جمعیتی از تظاهر کنندگان مزدور (تماما از روستاییان و به ویژه از استانهای همجوار تهران) به پایتخت اعزام خواهند شد.

به این ترتیب تعداد آنها در روز 22 بهمن قابل توجه خواهد بود، اما استفاده از نیروی مزدور اشتباهی تاکتیکی است که با هوشیاری سبزها می تواند به شکست فاحش کودتاچیان تبدیل شود.

باید توجه داشت که کودتاچیان سنگر به سنگر در حال عقب نشینی هستند: آنها در روز 9 دی، جمعیتی از کارمندان قراردادی و اقشار مذهبی را با تهدید و به بهانه هتک حرمت امام حسین به خیابان آوردند، اما با شعار اشتباه "مرگ بر موسوی" موجب انزجار و ریزش آنان شدند، به طوری که امکان بسیج مجدد جمعیت روز 9 دی را از دست دادند.

نکته اساسی این است که جمعیت مزدور 9 دی، در آوردگاهی خالی از رقیب به میدان آمد اما در 22 بهمن نیروی مزدور در محاصره اکثریت سبزها قرار دارد و برخورد این دو صف میتواند به یک پیروزی شیرین برای ملت ایران تبدیل شود. هر چند تعداد مزدوران در روز 22 بهمن قابل توجه است، اما همین تعداد زیاد می تواند به شکست برنامه کودتاچیان منجر شود، چرا که شاخص ها و متغیرهای متعدد و غیر قابل پیش بینی در این روز وجود دارد و هر یک از این شاخص ها یک فرصت بالقوه برای جنبش سبز است. فراموش نکنیم که همواره بخشی از پیروزی جنبش سبز، مدیون اشتباهات بلاهت آمیز کودتاچیان بوده و خواهد بود!

استفاده از نیروی مزدور در همه دیکتاتوری های رو به زوال آزموده شده و شکست خورده است. اجازه دهید ابتدا به دو نمونه تاریخی اشاره کنیم:

1. در کشاکش مبارزات در انقلاب 57 در یکی از مراکز استانها، اداره ساواک تصمیم میگیرد که جمعیتی را از روستاهای اطراف برای حمایت از پادشاه به مرکز شهر گسیل کند. زمانی که کامیون حامل روستاییان به محل تظاهرات رسید، انقلابیون داشتند شعار مرگ بر شاه خائن سر می دادند و روستاییان که با دیدن این صحنه عصبی و دستپاچه شده بودند، با شعار "زنده باد شاه خائن" به مقابله با تظاهر کنندگان پرداختند ... در نهایت جمعیت مزدور با شلیک خنده انقلابیون و بدون درگیری متلاشی شد!

2. نقل شده است که در جنگ قادسیه، پیاده نظام ارتش یزدگرد، از نیروهای مزدور تشکیل شده بود. این نیروها که در صف اول سپاهیان قرار گرفته بودند، آن قدر تعلل کردند که سواره نظام از پشت رسید و آنها زیر سم اسبان له شدند.

و اما در 22 بهمن سبز،

* باید توجه داشت که نیروهای مزدور اگر از هم جدا شوند، گم می شوند و به همین دلیل کاملا ساکن و بی تحرک هستند. آنها یک شب در راه هستند و از صبح زود در محل تظاهرات مستقر میشوند و همین امر آنها را خسته و بی نظم خواهد کرد. طولانی شدن تظاهرات و کشیده شدن آن به عصر به نفع سبزها خواهد بود.

** هشیار باشیم و بدل نخوریم! اگر معتبر ترین رسانه های جهان اعلام کردند موسوی در فلان مسیر در محاصره کودتاچیان است، یا سبزها در مقابل اوین یا صدا و سیما با کودتاچیان درگیر شده اند و نیاز به کمک دارند، تا ساعت 2 عصر نباید از میدان آزادی یک قدم دور شویم. در 22 بهمن مسیرهای منتهی به میدان آزادی تنگه احد جنبش سبز هستند، اگر آن را رها کنیم، بهره ای جز پشیمانی نخواهیم برد.

ابراهیم نبوی در این خصوص هشداری داده است که عینا نقل میکنیم: "نقشه ای منتشر شده است که نشان می دهد سبزها از مسیر دیگری جز مسیر راهپیمایی اصلی میدان آزادی به طرف مراکز حساس حکومتی حرکت کنند و در حقیقت از روز 22 بهمن به عنوان روزی برای جدال با حکومت استفاده کنند. این طرح جز آنکه با اندیشه جنبش سبز که همان حضور گسترده در خیابان ها و قدرتنمایی ملی در برابر دولت است مخالف است و در عمل شر سبزها را از تظاهرات حکومتی می کند و میدان آزادی را برای حامیان استبداد باز می گذارد، یک دام خطرناک برای درو کردن تندروهای جنبش سبز است ... از این دام باید پرهیز کرد و دچار خام دستی و ساده دلی نباید شد. جنبش سبز باید با حضوری عظیم در همه شهرها، بخصوص تهران فضای عمومی را تحت الشعاع قرار دهد و شعارهای جنبش سبز را تکرار کند". گفته شده است که کروبی یا موسوی ممکن است مسیر اعلام کنند. میتوان تظاهرات را از هر نقطه ای آغاز کرد، اما تاکید بر آن است که همه مسیرها به سوی آزادی باشد و تحت هیچ شرایطی حرکت بر خلاف مسیر یا به سمت مسیرهای انحرافی صورت نگیرد. به عبارت ساده تر، میتوانیم از هر جایی شروع کنیم، اما هر جا که هستیم نباید به عقب یا چپ و راست برگردیم و فقط به سمت آزادی حرکت کنیم.

* ما بیشماریم و به شیوه های بیشمار می توانیم با کودتاچیان مبارزه کنیم. ممکن است عده ای به هر دلیل (کهولت سن، بیماری، شناخته شده یا سابقه دار بودن ...) نتوانند در تظاهرات اصلی شرکت کنند. اما این امر از مبارزه آنها جلوگیری نمیکند. در روز 22 بهمن، تماس تلفنی با پلیس 110 و گمراه سازی سرکوبگران یک روش مناسب برای گیج کردن سرکوبگران است. اگر به هر دلیل امکان حضور در محل اصلی تظاهرات را نداریم، با خرید یک کارت تلفن می توانیم ساعات خوشی را برای سرکوبگران رقم بزنیم! می توانیم (با رعایت اصول ایمنی) به پلیس تلفن زده و نقش یک جاسوس بسیجی را ایفا کنیم و بگوییم در فلان محل اغتشاش شده است! اگر از این کار خسته شدید، میتوانید برای پلیس 110 یک شعر دکلمه کنید.

همچنین از کار انداختن دوربین های کنترل و بلندگوها – اگر به "محاربه" منجر نشود – مفید خواهد بود. در روز 22 بهمن، خیابانهای شهر، به خصوص خیابانهای فرعی بسیار خلوت هستند. میتوان در روز روشن با یک اسپری شعار های جنبش سبز را بر روی دیوارها (به خصوص اماکن دولتی) نوشت و از این حرکت فیلمبرداری کرد. این کار از فتح زندان اوین ارزشمند تر است چرا که دنیا می فهمد که کودتاچیان قادر به کنترل جنبش سبز و اداره امور نیستند. همچنین ایده ها و ابتکاراتی مثل فرستادن بادکنک سبز و ... نیز برای کسانی که قادر به شرکت در تظاهرات نیستند، توصیه میشود. هر چند بهترین کار این است که در تظاهرات شرکت کنیم، اما شرکت نکردن در تظاهرات بد ترین کار نیست؛ بدترین کار در روز 22 بهمن، بیکار نشستن در خانه و پیگیری اخبار از ماهواره و اینترنت است! فراموش نکنیم که ما بیشماریم و به شیوه های بیشمار می توانیم با کودتاچیان مبارزه کنیم.

* حامیان دولت به دو بخش اصلی تقسیم میشوند:

1 – پیاده نظام: نیروهای مزدور که برای اشغال میدان به تهران آورده شده اند و به هیچ وجه درگیر نمیشوند.

2 – سواره نظام زرهی: چماقداران و لباس شخصی ها که توسط یگان ویژه حمایت میشوند.

باید مانند جنگ قادسیه، این دو گروه را با یکدیگر درگیر کرد و شیرازه سپاه کودتا را در هم ریخت. برای این کار تاکتیک "اسب تروا" پیشنهاد شده است تا بخشی از سبزها با سکوت در صف مزدوران نفوذ کنند، اما صف اصلی سبزها در پشت سر صف مزدوران قرار خواهد گرفت و بعد از آنها به میدان می رسد. سواره نظام رو به سمت سبزها و پشت به پیاده نظام دارد زیرا هدف اصلی و تنها برگ برنده سرکوبگران این است که از اختلاط و تماس سبزها با نیروهای مزدور جلوگیری کنند (اصولا یک پایه دیکتاتوری، قطع ارتباط بین مردم و ایجاد ترس و نفرت متقابل در میان آنهاست). بنا براین باید تلاش کرد به هر طریق ممکن، حتی از طریق فشار جمعیت و عقب راندن چماقداران، به درون جمعیت مزدور نفوذ کنیم و شعارهایی بدهیم که برای آنها هم جذاب باشد. این حرکت باید از طرف سبزهایی که به درون جمعیت مزدوران نفوذ کرده اند (اسب تروا) تقویت شود. مزدوران شستشوی مغزی شده اند و تصور می کنند که دارند از روزی حلال و ناموس خود دفاع می کنند. خیلی اهمیت دارد که شعارها حاوی اهانت به روستاییان و ساندیس خورها نباشد و هویت آنها را زیر سوال نبرد.

به عنوان مثال نشان دادن پول یا پرتاب سکه، ساندیس یا ... به طرف آنها به تقویت آرمان جنبش سبز – یعنی وحدت ملی – کمک نمیکند، بلکه موجب تحقیر و تحریک آنها میشود و این خواست کودتاچیان است. در مجموع بهتر است شعارها ایجابی و در تایید آرمانهای جنبش سبز و حتی الامکان ساده و بی ابهام باشد نه در تهاجم به آرمانها یا اهداف سایرین. یک چوپان معنی رفراندوم یا سفله پروری را نمیفهمد اما اگر عکس یک شهید یا یک قربانی تجاوز جنسی را ببیند، خونش به جوش می آید! (این امر توسط اعضای فعال انقلاب سبز در چند استان، از طریق نمایش تصاویر و CD های روشنگر به روستاییان تست شده است).

مهم تر از این، روحیه سلطه پذیری، نفاق و همرنگی با جماعت است که در مزدوران وجود دارد؛ آنها معمولا جرئت مخالفت و ابراز وجود در برابر اکثریت را ندارند و زود جا میزنند، به همین دلیل به راحتی و بدون تهاجم میتوان کنترل آنها را در دست گرفت. بنا براین باید به هر طریق ممکن با آنها یکی شویم و موانع و حصارهای کودتاچیان را دور بزنیم یا پشت سر بگذاریم. کارکرد تاکتیک "اسب تروا" وقتی بهینه میشود که سبزها در هر دو صف تظاهرات حضور داشته باشند، چرا که با این کار سرکوبگران و نیروهای حائل محاصره می شوند. وقتی سواره نظام با صف تظاهر کنندگان سبز درگیر شد، باید از درون جمعیت مزدوران و از پشت سر سواره نظام، تحرکات و شعارها را آغاز کرد. پس از یکی شدن جمعیت چماقداران هیچ کاری نمیتوانند بکنند، جز این که افراد را به صورت تک و انفرادی شناسایی و دستگیر کنند که این امر باید با مقابله و هجوم همه جانبه اطرافیان خنثی شده و فرد مورد تهاجم فورا نجات داده شود. سرکوبگران در این حالت مقاومت چندانی نخواهند کرد، چرا که تظاهرات نباید بر هم بخورد.

* با خالی شدن استانها از نیروهای مزدور، سبز کردن تظاهرات 22 بهمن در شهرستانها با موانع کمتری مواجه خواهد بود. برای شهرستانها صرف حضور (حتی با سکوت) در تظاهرات 22 بهمن میتواند بخشی از نیروهای سرکوب را زمین گیر کند.

* به خاطر داشته باشیم که بعد از پایان تظاهرات، بخش زیادی از مزدوران (به علت عدم آشنایی با مسیر ها و کثرت جمعیت) قادر به پیدا کردن اتوبوس خود نخواهند بود و به صورت رقت انگیزی گم میشوند. برخورد دلسوزانه سبزها میتواند تظاهرات 22 بهمن را به فرصتی برای ریزش آنها تبدیل کند؛ حتی میتوان کاری کرد که آنها در بازگشت هم ولایتی های خود را نیز سبز کنند.

ما بی شماریم و هر عملی که هر یک از ما در هر لحظه انجام میدهیم، توسط هزاران نفر دیگر هم انجام میشود. یک CD سبز 150 تومانی که شبانه در یک خانه محقر پایین شهر انداخته میشود، همه آثار مخرب رسانه انحصاری، پارازیت و فیلترینگ را با وجود آن همه مخارج نجومی، بی اثر می کند. شکست و زوال کودتاچیان قطعی و منطبق بر سنتهای تاریخی و الهی است، اما پیروزی ما فقط و فقط به تلاش شبانه روزی و هوشمندانه خودمان بستگی دارد.

22 بهمن روز مباهله است؛ ما با خانواده هایمان می آییم، کودتاچیان با مزدوران!

رسانه شمایید...

پی نوشت :

21 بهمن ساعت 9 شب بانگ الله و اکبر از فراز هر آشیانه ی سبزی شنیده خواهد شد ...

چند وب پروکسی (فیلترشکن) :

http://tunneldirect.com/

https://coverme.in/

دانلود فیلتر شکن اولترا سارف ورژن 991

دانلود فیلتر شکن اولترا سارف ورژن 992

برای دانلود کلیپ های یوتیوب با پسوندهای متفاوت میتونید از این سایت استفاده کنید:

http://youtube1.co.tv

در صورت فیلترینگ عدد 5 وبلاگ را به 6 تغییر بدهید و اگر چنین سایتی موجود نبود به این آدرس مراجعه کنید

کاری از گروه انقلاب سبز

هجوم به منزل؛ بازخوانی یک الگوی رفتاری

noreply@blogger.com (کوروش) — Sat, 06 Feb 2010 10:34:00 +0000

در روزهای اخیر، یکی از همکاران نزدیک و مورد علاقه رئیس دولت کودتا، چند ماه پس از یک بحران خانوادگی، مرتکب عمل مجرمانه ای شد. در این مقاله تلاش می شود از طریق بازخوانی رفتار این عضو دولت کودتا، مشخص شود که کودتاچیان چگونه و در چه چارچوبی به تفکر و تصمیم گیری می پردازند و رفتار آنان از چه الگویی پیروی میکند. تحلیل رفتارگرایانه عملکرد زمامداران، لزوما به معنی ایجاد ارتباط بین یک الگوی رفتاری با یک مرام سیاسی (مثلا اصولگرایی) نیست. هدف این مقاله این است که مشخص شود آیا با عقب نشینی و عدم حضور در تظاهرات اعتراضی، کودتاچیان را آرام می شوند و جلوی محارب سازی و کشتار زندانیان را میگیرند؟ آیا میتوان حد و مرزی برای مداخله دولت در حقوق و حریم شهروندان مشخص کرد و حاکمیت را به تضمین آن واداشت؟ به بیان ساده تر، آیا با قدری عقب نشینی و نرمش نشان دادن تا میتوان کودتاچیان را از شکنجه و کشتار زندانیان منصرف کرد؟ و به طور کلی آیا عقب نشینی صحیح است یا خیر؟

مجددا تاکید میشود که تعلق افراد مورد بحث به یک اردوگاه فکری، لزوما به معنی انطباق الگوی رفتاری آنان با تفکر مورد بحث نیست.

چند ماه پیش فرزند یک عضو دولت کودتا به آلمان پناهنده شد و همراهی خود را با سبزها اعلام کرد. طبیعی است که چنین اتفاقی پدر وی را عصبانی کرد و او شاید به خاطر همین عصبانیت به انکار واقعیت پرداخت (همانطور که حاکمیت جمعیت ملیونی سبزها را چند هزار نفر اوباش می نامد). البته گفته های وی با ارائه مدارک و شواهد از طریق همسرش تکذیب شد. پس از مدتی این خبر مانند ده ها خبر دردناک دیگر از صفحه اول رسانه ها خارج شد و به عبارتی آبها از آسیاب افتاد و این عضو دولت کودتا توانست به آرامی از بحران خانوادگی عبور کند و در شرایطی آرام تر و با مشغله کمتر به بررسی ابعاد ماجرا بپردازد. کلهر که از فشار رسانه ها خلاص شده بود، توانست به صورت «عقلانی» و با محاسبه گری به این نتیجه برسد که ابتدا باید صبر کند تا سر و صدای ناشی از پناهندگی دخترش فروکش کند.

او سعی کرد در این مدت کمتر در انظار ظاهر شود و بهانه ای به دست خبرنگاران و رسانه ها ندهد. پس از گذشت زمان و عبور از بحران خانوادگی، او یک شب تصمیم گرفت به خانه و نزد همسرش برگردد. طبیعتا همسر وی این بازگشت را به مثابه یک اقدام مسئولانه تلقی کرده و پنداشته است که کلهر پس از چند ماه خودش را باز یافته و قصد دارد بحران را در فضایی آرام و به صورتی منطقی حل کند، به همین دلیل درب را بر وی می گشاید و احتمالا به رسم رایج خانواده های ایرانی، یک استکان چای گرم جلوی این دولتمرد مهرورز می گذارد. اما آنچه رخ می دهد فاجعه ای است بس عظیم تر از ترک همسر و طرد فرزند؛ او برای گفتگو و حل بحران به خانه همسرش باز نگشته است، بلکه به آن خانه بحران زده هجوم آورده است. این عضو دولت کودتا، همسرش را آزار می دهد، شکنجه می کند و تا مرز قتل وی پیش می رود و در این میان مداخله همسایه ها نجات همسر نیمه جان وی را میسر می کند.

اجازه دهید قبل از هر مقایسه و تحلیلی، یک بند از اطلاعیه روز قدس گروه انقلاب سبز را با هم مرور کنیم. در این اطلاعیه که در شهریور 88 منتشر شد، آمده است: " زهی خیال باطل اگر تصور کنید در خانه هایتان در امان خواهید ماند؛ مگر از خیابان به خانه ها شلیک نکردند؟ مگر شما را در پشت بام منزلتان به گلوله نبستند؟ امروز خانه و خیابان یکی است". در این اطلاعیه که مدتها قبل از عمل مجرمانه کلهر نوشته شده است، تاکید میشود:اگر امروز خیابان را از شما بگیرند، فردا به خانه هایتان هجوم می آورند؛ اگر امروز متجاوزان به نوامیس ملت را به دست عدالت نسپارید، فردا مجبورید که آنان را در اتاق خواب خود تحمل کنید. نپندارید که خانه هایتان را از آن شما میدانند و به حریم تان تجاوز نمیکنند. امروز در خانه هاتان هستند و شکنجه تان میکنند!

http://www.4shared.com/file/216142848/a5181c52/Ghods.html

هدف این مقاله تعمیم رفتار کلهر به سایر کودتاچیان نیست، چرا که برخی از آنها به صورت خانوادگی مشغول «عمل به تکلیف» هستند، اما میتوان کارنامه و سوابق اعضا و حامیان دولت کودتا را مورد توجه قرار داد و با کلهر مقایسه کرد و از این طریق به تحلیل الگوی رفتار دولتمردان پرداخت.

مخرج مشترک کارنامه کودتاچیانی مثل رحیم مشایی، هاشمی ثمره، صفار هرندی، قاضی مرتضوی، حسینیان، زاکانی، کردان، سردار جعفری، سردار نقدی، حسین طائب، کامران دانشجو، مصباح، محمد یزدی، قاضی صلواتی، محسنی اژه ای، رادان، جنتی، بادامچیان، علی آبادی و سایرین را می توان در عناوین زیر خلاصه کرد:

تزویر، فساد مالی، جعل مدرک، تقلب، قتل، فرزند کشی، شکنجه، تجاوز به عنف، و گاز گرفتن!

این یک تعمیم صرف نیست، چرا که که کلهر در بین اعضای این دولت از همه نازنین تر است و جرایم وی از سایر همکارانش به مراتب کمتر است و این مقایسه نشان دهنده الگوی رفتاری تبهکارانی است که تحت هیچ شرایطی نمیتوان به هیچ نوع همزیستی با آنها فکر کرد. بی هیچ اغراق باید گفت که ملت ایران با یک دار و دسته لات و چاقوکش مواجه است که نه میتوان با آنان زندگی کرد و نه میتوان از دست شان گریخت و این گروه اکنون تعداد زیادی از شهروندان (به ویژه دانشگاهیان و فرهیختگان) را به اسارت گرفته و در صدد ترور آنهاست.

کوچکترین عقب نشینی، یا حتی نشان دادن علائم عقب نشینی، نه تنها به نرمش آنها منجر نخواهد شد، بلکه برعکس، خشونت بیشتر آنان را در پی خواهد داشت.

اگر کودتاچیان از این بحران عبور کنند و به آرامش برسند، فقط به انتقام گیری فکر خواهند کرد. همانطور که کلهر به محض عبور از بحران خانوادگی، برای انتقام گیری به خانه هجوم آورد. کافی است جمع متشکل و به هم پیوسته سبزها در آستانه مراسم تعیین کننده 22 بهمن، نشانه ای از ترس و ضعف از خود بروز دهند، تا فردای آن روز همه زندانیان سیاسی اعدام شوند و کلهرهای چماق به دست و آماده تجاوز به منازل شهروندان هجوم آورند.

آنها برای زهر چشم گیری و انتقام، به هر خانه ای هجوم خواهند آورد: خانه معترض مخملی، معاند، محارب، سبز و حتی منزل سابق خود!

پی نوشت:

مبارزه با دولت کودتا تا روز سرنگونی آری!

ساختارشکنی تا روز تثبیت جایگاه و بلوغ جنبش خیر!

ما سازشکاریم!

noreply@blogger.com (کوروش) — Sun, 31 Jan 2010 11:38:00 +0000

حکم اعدام، طبق موازین حقوقی و شرعی، باید پیش از اجرا به وکیل و خانواده متهمان ابلاغ شود، در غیر این صورت میتوان آن را یک "آدمکشی" دانست – و نه حتی قتل. عمل قتل می تواند به صورت سهوی یا از سر خشمی ناگهانی صورت بگیرد، اما آدمکشی از روی عمد و با تصمیمی از پیش طراحی شده صورت میگیرد تا آدمکش به هدفی که از پیش برای آن اندیشیده است، دست یابد.اکنون سوال اینجاست که چه هدف از پیش اندیشیده ای موجب شد کودتاچیان دست به آدمکشی بزنند؟

شکی نیست که کودتاچیان تمام تلاش خود را برای سرکوب کامل جنبش سبز انجام خواهند داد. نباید انتظار داشت که آنها فقط با موعظه اخلاقی یا ذکر آیات قرآن به پیشنهادهای حکیمانه بیانه 17 پاسخ مثبت بدهند؛ قدرت فقط با قدرت مهار میشود. آنها هنوز تصور می کنند که با متحد کردن حاکمیت می توان دست به سرکوب و کشتار زد و کار جنبش سبز را یکسره کرد و جامعه جهانی را با نفت و پرونده اتمی ساکت کرد. ماهیت دعوای کودتاچیان با هاشمی رفسنجانی دقیقا به همین امر باز می گردد. هاشمی از آن جا که میداند نظام پس از چنین سرکوبی دوام نمی آورد، از تایید سیاست سرکوب سر باز می زند و همین امر ترمیم شکاف موجود در حاکمیت را غیرممکن می کند. اما در شرایطی که حذف هاشمی برای کودتاچیان مقدور نیست، باید کاری کنند که وی ناگزیر به تایید سرکوب شود. این امر فقط در شرایطی ممکن میشود که معترضان به خشونت سازمان یافته روی آورند و موجودیت نظام را مورد تهدید قرار دهند. در چنین شرایطی هاشمی نخواهد توانست به سرکوب آنان اعتراض کند و مجبور به همراهی یا سکوت خواهد شد. اما کودتاچیان برای این کار باید سبزها را تحریک کنند تا از حرکت مسالمت آمیز ناامید شوند و به این نتیجه برسند که ادامه مبارزه به این شکل نتیجه ای نخواهد داشت. کودتاچیان در مقطع کنونی دوست دارند که سبزها قبل از دولت کودتا، اصل نظام را هدف قرار دهند تا به این طریق کسی از درون حاکمیت نتواند تیغ سرکوب را کـُند نماید.

گروگان گیری، شکنجه، تجاوز، ارعاب و در نهایت آدمکشی سازمانیافته به این منظور صورت می گیرد که وقتی شخصیتهای برجسته جنبش بر مبارزه در چارچوب قانون تاکید کنند، مورد تهاجم و انتقاد هواداران خشمگین خود قرار گیرند و منزوی شوند. زمانی که خشم و احساسات غالب شود، حتی سخن گفتن از مصالحه برای عبور از بحران با انتقادات سنگین هواداران مواجه می شود و تعبیر سازش و سازشکاری به مثابه یک ناسزای سیاسی مورد استفاده کیهان و اولترا سبزها قرار می گیرد. به موازات این امر، حاکمیت با شدت تمام تاکید میکند که به هیچ وجه اهل مذاکره و «سازش» نیست و به هیچ قیمتی حاضر به کوتاه آمدن نخواهد بود. راس نظام به جای این که به مطالبات و اعتراضات شهروندان پاسخ دهد، خود را «امام» می نامد تا مبارزان خسته شوند و به این نتیجه ناامیدانه برسند که «دیدید گفتم؟! با اینها نمی توان کنار آمد».

همه این تلاش ها و هزینه هایی که پرداخت می شود، جملگی به این امید است که مبارزه مسالمت آمیز و مطالبات مدنی جنبش سبز، دچار بلوغ پیش رس شود و قبل از تثبیت و تحیکم جایگاه خود، به تهدید موجودیت نظام بپردازد. تنها در این شرایط است که کودتاچیان می توانند معترضان را به رگبار ببندند و نگران اعتراض شخصیتهای میانه رو یا تمرد بدنه نیروهای مسلح نباشند. به لحاظ تئوریک زمانی که شکافی در کار نباشد و تمام نیروهای یک حکومت متحد باشند، هر سطحی از سرکوب و خشونت امکانپذیر است.

در این شرایط ناگوار که کودتاچیان برای حفظ خود به آدمکشی روی آورده اند، جنبش سبز بیش از هر زمان دیگری نیازمند هشیاری و خونسردی است. کودتاچیان به خوبی می دانند که سبزها بیشمار اند و بازداشت تعدادی از فعالان مدنی، رسانه ای و اینترنتی هیچ تاثیری بر قدرت خیابانی و رسانه ای جنبش نخواهد گذاشت. تمام تلاش کودتاچیان به این امید صورت می گیرد که سبزها را با چند حکم اعدام بترسانند و اثبات کنند که مبارزه مسالمت آمیز و مدنی بی فایده است و دستاوردی نخواهد داشت و حاکمیت اصلا اهل نرمش نیست و هر کس که از سازش دم بزند، خائن است (مانند بازی پسر بچه ها در جوامع مرد سالار که برای سوگند خوردن یا شرط کردن می گویند: هرکس زیر قولش بزند، مرد نیست، دختر است!). اما سبزها یک بار در ماجرای مجید توکلی نشان دادند که تحریک پذیر نیستند و از این تمایز گذاریهای کودکانه بسیار فراتر می اندیشند.

به گواهی تاریخ، هر قدر جسارت آزادی خواهان بیشتر میشود و ماشین سرکوب ناکارآمدتر می گردد، پیشوای خودکامه با اصرار بیشتری بر عدم مصالحه و نفی سازش تاکید می کند. پیشوا با تکرار سخن گفته شده، ناخواسته ترس و نگرانی خود را آشکار می سازد و برای پنهان کردن اضطراب خود، ناچار به آدمکشی روی می آورد. اما این کار در نهایت جسارت آزادی خواهان را افزایش میدهد.

جای تردید نیست که کودتاچیان حاکم بر ایران مانند هر حکومت دیکتاتوری دیگری، فقط وقتی تن به سازش می دهند که هیچ چاره دیگری نداشته باشند. آنها در آخرین گام تلاش خواهند کرد که با توافقی پشت پرده، قدرت مطلقه خود را حفظ کنند. اما خوشبختانه زمانی به این تصمیم می رسند که دیگر دیر شده است و آزادی خواهان فقط می توانند "درب خروج اضطراری" را به آنان نشان دهند، چرا که شفافیتی که به آن تکیه کرده اند، اجازه معامله پشت پرده را به آنها نمی دهد. اما تا آن زمان میتوان چادر به سر کرد و به آنان گفت که ما ضعیفه و سازشکار هستیم، اما محکم و آرام به خیابان می آییم و شما را هم مجبور میکنیم که به جای محارب سازی و کشتار، به سازش تن بدهید! این امر هرگز به معنای تایید حقانیت آدمکشان نبوده و نیست، بلکه حرکتی است عقلانی – اما پیگیر – برای این که تعداد علیزمانی ها و رحمانی پور ها بیشتر نشود.

ایوان کلیما، نویسنده ای که بخش اعظم زندگی اش را تحت سلطه حکومتهای دیکتاتوری زیسته است، تجربه خود را به زبانی زیبا و جهانشمول چنین بیان می کند:

"قدرتی که اندیشیده و عامدانه برای نفع خودش، تصمیم می گیرد کسی یا کسانی را بکشد همواره قدرتی جنایتکار خواهد ماند حتی اگر بعدا مبانی اخلاقی اش را تغییر بدهد، سعی کند گذشته اش را به فراموشی بسپارد، یا گذشته اش را انکار کند. قدرت جنایتکار خطری برای کل جامعه بشری بوده، هست و خواهد بود".

ایمان به مبارزه برای دفع یک خطر بزرگ از جامعه بشری، موجب خونسردی میگردد و مبارز خونسرد، هدف نهایی خود را از همان ابتدا افشا نمی کند. این رفتار در فرهنگ سنتی ایران زمین "رندی" نامیده می شود.

کاری از گروه تحلیلگران انقلاب سبز

22 بهمن میقات خوشه های امید + دنده تعیین کننده!

noreply@blogger.com (کوروش) — Wed, 27 Jan 2010 16:18:00 +0000

هشت ماه است که فرهیختگان، استادان و دانشمندان کشور به گروگان گرفته شده اند، دانشجویان از حق تحصیل محروم شده و جوانان رشید میهن به خون خفته اند، اما مزدوران و اوباش، آسایش و کرامت انسانی مردم را با چراغ سبز مسئولان نالایق بر هم میزنند تا به خیال خود، ندای حق طلبی و آزادی خواهی مردم را خاموش کنند . آنانی که از جنازه ها وحشت دارند، به روی شهروندان بی دفاع چماق و قمه می کشند و آنها را در بیدادگاه ها به محاربه متهم می کنند؛ تحت عنوان اعتراض به هتک حرمت، شکنجه و کشتار شهروندان را توجیه می کنند و با تحقیر نمایندگان مجلس، شکنجه گران را به مقامات ارشد منصوب میکنند. اما این همه هیچ تأثیری ندارد جز این که عزم ملت را در پیمودن مسیر حق طلبانه خود راسخ تر کند.
از 22 خرداد، یکپارچه و همدل در برابر دولت دروغ و تزویر ایستاده ایم و نهال سبز آزادی را با تمام وجود پاس داشته ایم. تفاوت های مان را به رسمیت شناختیم و آزادی را برای یکدیگر خواستیم و اینک در آستانه 22 بهمن جوانه های مقاومت به بالندگی می رسند و خوشه های امید و آزادی، آرام و استوار به بار می نشینند. 22بهمن میقات سبز ملتی است که ثمره 8 ماه ایثار و ایستادگی خویش را طلب میکند و تحت هیچ شرایطی از حق خود نمی گذرد؛ موضع ملت شفاف است و این تایید کنندگان تقلب هستند که باید هر چه زودتر از مبهم گویی و مقاومت در برابر ملت دست بشویند.
در روز 22 بهمن، ما فرزندان رشید این آب و خاک، به صحنه می آییم تا مخالفت خود را با روند سیاسی، اقتصادی و فرهنگی کنونی بیان کنیم؛ می آییم تا از حق آزادی اندیشه و بیان و حق حاکمیت ملت دفاع کنیم؛ می آییم تا وحدت ملی خود را فریاد بزنیم و به متجاوزان بفهمانیم که نقشه های خوشه بندی و تفرقه افکنی شان نقش بر آب شده است. می آییم تا برای آخرین بار اتمام حجت کنیم که دولت فعلی از نظر آحاد ملت ایران غیر قانونی، بی کفایت و معزول است و ادامه حمایت از آن معنایی جز خیانت به کشور و ملت نخواهد داشت.

لینک بیانیه سبز:
http://www.4shared.com/file/208953429/7845c55d/Bian22_edit.html

دنده تعیین کننده!

انتشار مصاحبه یکی از شخصیت های اصلی جنبش سبز، موجی از واکنش ها را در میان سبزها و حامیان کودتا ایجاد کرد. این خبر برخی را دچار ابهام کرد و بعضا واکنش های منفی بر انگیخت. توضیحات و ابهام زدایی های بعدی موج منفی ایجاد شده را به سرعت مهار کرد، هر چند برخی هم مسیر تسویه حساب را هموار دیدند و حتی از تایید فارس نیوز هم فروگذار نکردند. اما این ماجرا، هر چه که بود (خواه یک اشتباه لپی یا یک دروغ خبری یا حتی نرمش) یک بازتاب مهم و مغفول داشت و آن تایید موضع کلیدی جنبش سبز در صحنه سیاست ایران بود. این تعیین کنندگی در تظاهرات مهم 22 بهمن در معرض مهم ترین آزمون سیاسی قرار خواهد گرفت.

خبر سازی فارس نیوز، بیش از همه با استقبال روزنامه کیهان و سایر محافل حامی کودتا همراه شد. نیازی به توضیح نیست که 22 بهمن در پیش است و کودتاچیان برای مقابله با موج عظیم تظاهر کنندگان سبز، به هر ترفند و نیرنگی متوسل می شوند. از این نظر جنبش سبز و روند رو به رشد آن ذهن کودتاچیان را به شدت مشغول و مغشوش کرده است. هر چند نباید از تلاش کودتاچیان برای ایجاد تفرقه و سرخوردگی غافل بود، اما دستپاچگی و شتابزدگی آنان را میتوان یک نشانه تلقی کرد. برای درک این نشانه باید وضعیت سیاسی کشور را مورد ارزیابی قرار داد.

در حال حاضر دولت منصوب رهبری، فقط روی کاغذ وجود دارد و به معنای واقعی کلمه تشکیل نشده است و زمام امور را در دست نگرفته است. ریزش و یاس در اردوی کودتاچیان بیداد میکند و روزی نیست که خبر تغییر موضع یا اعتراض و انتقاد یکی از حامیان جناح حاکم مخابره نشود. دیپلمات های وزارت خارجه در روندی تدریجی استعفا میدهند و به موازات انهدام تدریجی دستگاه سیاست خارجی دولت کودتا، دستگاه دیپلماسی یا وزارت خارجه جنبش سبز به آرامی در حال تشکیل است. بانکهایی که قرار بود تعمدا ورشکسته شوند تا به ارزان ترین قیمت به سرداران و محافل حامی کودتا فروخته شوند، در بدترین زمان ممکن به آستانه سقوط رسیده اند و از همه مهمتر نیروی سرکوب کاملا فرسوده و از هم پاشیده شده است. در این شرایط تمام دغدغه و اشتغال فکری کودتاچیان معطوف به ایجاد شکاف یا تضعیف جنبش سبز معطوف شده است و تیتر کیهان سند آشکار این دعوی است، چرا که در شرایطی که دیگر خبری از "جنبش سبز علوی" نیست، این جنبش سبز ملت ایران است که به کانون و محور اصلی خبرهای مربوط به ایران تبدیل شده است، به طوری که حتی اظهارات رهبر نظام تحت الشعاع سخنانی قرار می گیرد که کروبی در حاشیه یک مراسم – شاید از روی کم حوصلگی – به زبان آورده است. این امر بیش از هر چیز، تعیین کنندگی قاطع جنبش سبز را نشان میدهد. نماینده ولی فقیه در کیهان ناخواسته فریاد می زند که سرنوشت خودش و صاحب اختیارش در گروی آن است که سبزها برای ماشین عظیم خود کدام دنده را انتخاب کنند؛ دنده و فرمان در اختیار سبزهاست!

کودتاچیان چاره ای ندارند جز این که تا آخرین سنگر، خود را سازش ناپذیر، ثابت قدم و حتی کله خر نشان دهند و همزمان سبزها را به بن بست رسیده و سازشکار معرفی نمایند. آنها باید آخرین شانس های خود را هم بیازمایند، پس همه را بازداشت می کنند و بقیه را می ترسانند. شرکت در تظاهرات مسالمت آمیز را محاربه می نامند و مدعی کنترل ایمیل ها و "آنتی پراکسی" ها (!) میشوند. تظاهرات ساندیسی را حماسه می نامند و در سیرک قضایی خود نمایش احکام سنگین برگزار میکنند و در رسانه های خود دروغ می بافند و تاکید میکنند که به هیچ کس باج نمی دهند. این همه به این امید است که از گردنه صعب العبور 22 بهمن به سلامت گذر کنند و این گذر به خونسردی سبزها و حضور میلیونی آنها در تظاهرات 22 بهمن بستگی دارد.

رگ گردن کودتاچیان اسیر سر انگشتان سبزهاست و آنها که خود بهتر از هر کسی این موضوع را می دانند، تلاش میکنند ترس، تردید و سرخوردگی را در درون اردوی سبزها گسترش دهند. کودتاچیان مدام بر باج ندادن خود و سازشکاری سبزها تاکید میکنند تا به این وسیله نیروهای خود را برای تسلیم و مذاکره احتمالی در آینده آماده کنند. این حق طرف بازنده است که ضمن پذیرش شکست، لاف بزند! هر چند هنوز کور سوی امیدی دارند که بازداشت، محاکمه و ارعاب حداکثری به کاهش شمار سبزها در روز 22 بهمن منجر شود. اگر این آرزوی کودتاچیان جامعه عمل بپوشد، با هیاهو و هوچی گری (مثل آن چه در تظاهرات ساندیسی دیدیم) پایان جنبش سبز را اعلام کرده و رهبران آن را منزوی یا محصور می کنند و سایر گروگان ها را با اشد مجازات تا مدتها در اسارت نگاه می دارند. اما اگر تظاهرات 22 بهمن با حضور و نمایش قدرت سبزها به پایان برسد، سعی می کنند با ژست عقل گرایانه و دلسوزانه وانمود کنند که به "تقاضا" ی سازش و مصالحه معترضان پاسخ می دهند و فصل برداشت سبزها تازه از همین جا آغاز خواهد شد.

تظاهرات تعیین کننده 22 بهمن نزدیک است و کودتاچیان نیرویی ندارند که بخواهند آن را توجیه یا آماده کنند، آنها فقط به ناامید کردن سبزها می اندیشند. این بدان معناست که پیروزی یا شکست جنبش سبز فقط به اراده و حضور سبزها بستگی دارد؛ این سبزها هستند که حرف اول و آخر را می زنند

کاری از گروه تحلیلگران انقلاب سبز

پی نوشت:

دوستان فقط در ساعات خاص و در شرایط خاصی میتونم به اینترنت متصل باشم

سعی میکنم هر بار به روز میکنید مطالبتون را بخونم و اگر قادر باشم نظر خودم را هم بگم

امیدوارم کم لطفی های من را ببخشید

پاینده ایران

زنده باد آزادی

۲۲ بهمن مطلوب کودتاچیان!

noreply@blogger.com (کوروش) — Thu, 21 Jan 2010 18:37:00 +0000

با نزدیک شدن 22 بهمن، ایده ها و طرح های گوناگونی برای چگونگی برپایی تظاهرات این روز مطرح میشوند. برخی به فکر شکستن کمر حکومت هستند و برخی به فکر منصرف کردن حاکمیت از برخورد خشن با معترضان. در این میان رفتار ضد و نقیض جناح حاکم نیز بر ابهام ها افزوده است. این ابهام با مبهم گویی رهبر نظام و دعوت وی به شفافیت، دو چندان شده است! شاید بهتر باشد قبل از تحلیل امکانات سبزها در تظاهرات 22 بهمن، گزینه ها و امکانات کودتاچیان را مورد بررسی قرار دهیم تا بتوان با صرف کمترین هزینه، به بهترین نتایج دست یافت

اندرز شرلوک هلمز به همه کارآگاهان این بود که همیشه از دید قاتل به صحنه قتل نگاه کنید! پرسشی که در ادامه طرح و یکی از پاسخ های آن بررسی میشود این است که بهترین و کم هزینه ترین گزینه کودتاچیان برای عبور از گردنه 22 بهمن چه میتواند باشد؟ اهمیت این پرسش زمانی افزون تر میشود که فرض کنیم کودتاچیان تمایلی به پذیرش سقف و کف مطالبات جنبش سبز ندارند.

سیاست مشت آهنین حاکمیت در روز عاشورا به شکستی خفت بار منجر شد و مردم نشان دادند که میتوانند از تجمع مسالمت آمیز خود دفاع کنند. اما بعد از آن کودتاچیان برای تهاجم به جنبش سبز، سناریوی اهانت به مقدسات را طراحی و تظاهرات دولتی 9 دی را با شعار تحریک آمیز مرگ بر موسوی اجرا کردند. پس از آن تمام فعالان مدنی و سیاسی درون کشور و مشاوران و نزدیکان رهبران جنبش بازداشت شدند و بوی خشونت از در و دیوار شهر به هوا برخواست. در این میان بیانیه 17 عرصه و چارچوب تعامل حاکمیت و جنبش سبز را از نو و در قالبی جدید شکل داد. باید اذعان داشت که کمترین دستاورد بیانیه 17 این بود که عرصه و زمین بازی را همچنان در کنترل سبزها نگاه داشت و امکان تغییر نابهنگام بازی را از کودتاچیان سلب نمود. در حال حاضر کودتاچیان همچنان ناگزیر به ادامه بازی در زمین نامطلوب حریف هستند و برای حفظ دروازه خود به طور مداوم به تحریک، خطا و قانون شکنی متوسل میشوند.

در کنار تمامی محاسن بیانیه 17 باید به یک نقص یا کوتاهی در رویکرد سبزها نسبت به این بیانیه اشاره کرد و آن حالت «انتظار» است که در میان برخی از سبزها مشاهده میشود. برخی تصور میکنند جنبش سبز برای ادامه مسیر خود باید منتظر شنیدن پاسخ حاکمیت به بیانیه 17 بماند، در حالی که در شرایط فعلی کودتاچیان در موضع تدافعی محض قرار دارند و در چنین موضعی، سبزها نباید برای تعیین رویکرد خود «منتظر» دریافت پاسخ روشن از طرف مقابل باشند. طبیعی است که کودتاچیان تلاش میکنند وضعیت همچنان به صورت مبهم و غیر شفاف باقی بماند. پس نه پیشنهادهای موسوی را علنا رد میکنند و نه نشانه ای از پذیرش پیشنهادها به دست میدهند. بهترین گزینه برای حاکمیت این است که سبزها را در انتظار نگه دارند و تظاهر کنند رهبر نظام تصمیم گیرنده اصلی است و اوست که باید به مطالبات جنبش سبز پاسخ دهد.
در حالی که کودتاچیان به این طریق به وقت کشی میپردازند، فعالان جنبش سبز به گمانه زنی و فرضیه بافی در خصوص محتوای پاسخ حاکمیت می پردازند و در این میان برخی به این نتیجه میرسند که با اعلام وفاداری به «ولایت» دلی به دست آورند و برخی دیگر هم بر یکسره کردن کار تاکید میکنند. آنچه در این میان مایه نگرانی و هشدار است این است که طرفین یکدیگر را به تندروی یا سازشکاری متهم کنند و جبهه متحد جنبش سبز قبل از دستیابی به «کف مطالبات» دچار اختلاف نظر و شکاف شود. در این شرایط تنها نقطه امید کودتاچیان این است که این اختلاف نظر را افزایش دهند و به موازات آن شکاف درون حاکمیت را ترمیم نمایند. یک راه مناسب برای ترمیم این شکاف، تعریف دشمن مشترک است.
واضح است که جنبش سبز مطالباتی داشته و دارد و بارها و بارها سقف و کف آن تعیین شده است، اما تداوم جنبش سبز به هیچ وجه مشروط و منوط به بقا یا فروپاشی نظام نیست. در مقطع کنونی که هنوز مطالبات اساسی جنبش سبز برآورده نشده است، سقوط یا بقای نظام چالش اصلی جنبش سبز نیست و نباید به یک بحران برای سبزها تبدیل شود، بلکه برعکس این رشد جنبش سبز است که یک بحران برای حاکمیت به شمار میرود و تا دیر نشده باید فکری برای آن بکنند! چالش اساسی جنبش سبز، یافتن بهترین روش و شکل (متد و فرم) برای پیش بردن مبارزه با کم ترین میزان خشونت است تا زمانی که بستر مناسب برای طرح مطالبه و محتوای مورد نظر ملت (به عنوان مثال رفراندوم) از طریق دموکراتیک فراهم گردد. سنگ بنا و محور این بستر دموکراتیک و مطالبه مشترک همه طیف های جنبش، سقوط دولت کودتاست. در مقابل دولت کودتا تمایل دارد موضوع منازعه از تقلب و مسئولیت پذیری دولت در برابر ملت و مجلس، به تهدید موجودیتی کل ساختار مبدل گردد و کل نظام را در برابر جنبش سبز متحد کند. عطف رویکرد از دولت به ساختار، هرچند ممکن است حق طلبانه باشد، اما در مقطع کنونی، نتیجه ای جز کاهش شکاف درون حاکمیت نخواهد داشت. شاید به همین دلیل باشد که هر از گاه رهبر نظام سینه سپر کرده و با تحریک مردم سعی میکند توجه سبزها را از دولت کودتا به کل ساختار معطوف کند. این تلاش بدان خاطر صورت میگیرد که جنبش سبز به عنوان یک حرکت ساختارشکن تمام عیار شناخته شود تا به این ترتیب از گسترش شکاف درون حاکمیت جلوگیری شود. بنا براین تا زمانی که اراده سرکوب وجود دارد، جناح حاکم برای جلوگیری از گسترش شکاف درون حاکمیت و ایجاد یک جبهه واحد در برابر "دشمن مشترک" تلاش خواهد کرد. زمانی که حاکمیت متحد و منتقدان درون نظام ساکت شوند، خشن ترین سرکوب ها امکان پذیر خواهد بود.
شاید به همین علت است که شماری از شخصیتهای جنبش سبز، برخی شعارها را – نه لزوما به خاطر محتوای آن، بلکه به خاطر زمان طرح – انحرافی دانستند. چرا که برای گسستن یک پیوند باید به ضعیف ترین حلقه آن فشار وارد کرد، نه محکم ترین حلقه!

رو به کدام فردا؟

noreply@blogger.com (کوروش) — Mon, 18 Jan 2010 12:14:00 +0000

چندی است که سلسله برنامه هایی، تحت عنوان "رو به فردا" از صدا و سیمای انحصاری پخش میشود که در قالب مناظره به بررسی بحران پس از انتخابات در ایران میپردازد. این در شرایطی است که حاکمیت همچنان از پذیرش وجود بحران در کشور سر باز میزند، اما پخش شتابان (3 بار در هفته) چنین برنامه ای را میتوان نشانه ای از تغییر رفتار (نه لزوما تغییر رویکرد) در حاکمیتی دانست که نگران حضور بعدی هواداران جنبش سبز در خیابان است. این برنامه را هم میتوان توطئه ای حساب شده دانست و هم اشتباهی ابلهانه، اما آن چه اهمیت دارد این است که فرصت ها و تهدیدهایی که در این حرکت رسانه ای وجود دارند، به درستی مورد ارزیابی و شناخت قرار گیرد تا موجب انحراف معیار در مسیر جنبش سبز نگردد.

ابعاد شکلی

برگزاری مناظره ها در شرایطی صورت میگیرد که تلاش هفت ماهه جناح حاکم برای جمع کردن اعتراضات مدنی جنبش سبز، به شکست منجر شد. پخش این سری مناظرات، صرف نظر از محتوای آن، واکنشی است به شکست. این واکنش میتواند هوشمندانه یا غیر منطقی باشد، اما باید توجه داشت که بستر و جبهه ای جدید در برابر جنبش سبز گشوده شده است و در این بستر، چشم انداز فرصت ها پر رنگ تر به نظر میرسد، چرا که روزی که باید چنین برنامه هایی پخش میشد، ارعاب، کشتار و شکنجه شهروندان در دستور کار حاکمیت قرار داشت. بنا براین پیش از پرداختن به محتوای برنامه ها، میتوان گفت که حاکمیت "مجبور" به تهیه و پخش چنین برنامه هایی شده است و این یک پیروزی مقطعی برای جنبش سبز محسوب میشود. این حاصل هفت ماه مبارزه سبزهاست و اگر این مبارزه با همین شیوه مدنی ادامه یابد، قطعا هفت ماه بعد شاهد وضعیت به مراتب بهتری نسبت به امروز خواهیم بود.

حاکمیت از نظر اجتماعی پایگاه ثابتی در جامعه دارد و واضح است که این پایگاه دیگر هرگز رشد نخواهد کرد، بنابر این چنین برنامه هایی بیش از آن که بخشی از سبزها را به اردوی نظام منتقل کند، جسارت حضور و اعلام مخالفت را در میان شهروندان محافظه کار تر افزایش خواهد داد. باند حاکم دیگر تحت هیچ شرایطی قادر نخواهد بود که تظاهراتی مانند روز 9 دی (معروف به تظاهرات ساندیسی) را با همان میزان جمعیت برگزار کند و این به معنای شکست برنامه اساسی کودتاچیان برای تعریف و تفکیک و در نهایت به جان هم انداختن دو ملت است. در این شرایط اگر تظاهرات بعدی سبزها (در 22 بهمن) با جمعیتی میلیونی و بزرگ و به صورت مسالمت آمیز برگزار شود، پخش مناظره های تلویزیونی، به بزرگتر شدن ملت واقعی (اعم از سبز و غیر سبز) منجر خواهد شد. اما نقش این برنامه و تلاشهای رسانه ای مانند آن این است که اگر این تظاهرات با سکوت و همراهی با شعارهای دولتی همراه شود، با سوء استفاده حاکمیت و سرقت جمعیت همراه خواهد شد. اما اگر سبزها تظاهرات 22 بهمن را به شکل یک تظاهرات اختصاصی جنبش سبز برگزار کنند و فقط شعارهای جنبش را سر بدهند، متهم به تمامیت خواهی و عدم رعایت حقوق مدنی شهروندان حامی نظام خواهند شد و این امر فرصتی مناسب برای بسیج حامیان و صدقه بگیران دولت و تداوم سرکوب ایجاد خواهد کرد. این یکی از تهدیدات موجود در رویکرد جدید رسانه انحصاری است.

باید توجه داشت که رسانه انحصاری، پس از کودتا به مرز ورشکستگی رسید و به یک رسانه سوخته تبدیل شد. اما با پخش این مناظره ها، درصد بینندگان به طور ملموس افزایش یافت. این امر فرصتی برای دروغ نمایی های بعدی در اختیار رسانه انحصاری قرار میدهد. ترفندی که میتواند این تهدید را به یک فرصت برای جنبش سبز تبدیل کند، این است که سبزها تظاهرات 22 بهمن را به صورت یک تظاهرات ملی و با احترام به تمامی گرایش ها و عقاید سیاسی موجود در جامعه برگزار کنند، تا پس از آن به جای صدا و سیما، این جنبش سبز باشد که با موفقیت خود را به عنوان یک جنبش تمام عیار ملی به حاکمیت تحمیل کند. باید توجه داشت که به هر حال بخشی از جامعه ایران خواهان حفظ نظام و قانون اساسی آن هستند و از نظر حقوقی، کاربرد زور برای حفظ نظام از کاربرد زور برای سرنگونی آن مشروع تر است، حتی اگر درصد مخالفان بیشتر از حامیان باشد. سهل است در شرایطی که حاکمیت اجازه هیچ نوع نظر سنجی مستقل و بی طرفانه را نمیدهد، نمیتوان درصد واقعی ملتزمان به قانون اساسی را تعیین کرد. این سخن به معنای حمایت از ساختار فعلی نظام نیست، بلکه تلاشی است برای یافتن کم هزینه ترین روش و بهترین شکل (متد و فرم) برای پیشبرد جنبش سبز، به نحوی که شمار فعالان علنی را افزایش دهد و نیروی سرکوب به تدریج کاهش یابد و در نهایت هدف اصلی جنبش سبز، یعنی حاکمیت ملت محقق شود.

تا پیش از آن، باید با حفظ هوشیاری نسبت به چنین برنامه هایی، به اطلاع رسانی و تبیین اهمیت شرکت در راهپیمایی 22 بهمن برای شهروندان پرداخت و از تمام ظرفیتهای جنبش سبز برای بسیج حداکثر جمعیت در تهران و مراکز استانها استفاده کرد. آن چه مهم است این است که سبزها به جای مباحثه در مورد میزان موفقیت یا جسارت شرکت کنندگان، به امر خطیر اطلاع رسانی و ترغیب سایرین برای شرکت در تظاهرات بپردازند. در عین حال باید به اهمیت طراحی شعارها و نحوه بیان شعارها در روز عنایت ویژه ای مبذول داشت. در این زمینه خلق ابتکارهای جالب و مدنی، مانند پیشنهاد هوشمندانه مسیح علی نژاد بسیار موثر خواهد بود. میتوان پارچه نوشته بزرگی که روی آن نوشته شده است: "من منتقد شرایط موجود نیستم، من مخالف این شرایط هستم" را در تظاهرات حمل کرد و به این طریق ابزار حریف را از او ربود و علیه خودش به کار گرفت. ابتکار هوشمندانه دیگر، فعال شدن دانشگاه ها و انجمن های دانشجویی برای برپایی مناظره واقعی و بدون خط قرمز است که میتواند میزان صداقت حاکمیت را به آزمون بگذارد.

ابعاد محتوایی

بخش دیگر تهدیدات و فرصتهای موجود در این برنامه ها، به محتوای سخنان و گفتار شخصیتهای شرکت کننده باز میگردد. این امر به هوشمندی، حضور ذهن و جسارت افراد بستگی دارد و انتخاب میهمان برنامه هم با رسانه انحصاری است! یک مسئله بسیار مهم در خصوص این مناظره ها، این است که شخصیت مدافع جنبش سبز، جهت بحث را از درگیری بر سر تفاوت اغتشاشگر و معترض به مسائل ایدئولوژیک معطوف کرده و تناقضات گفتمان مسلط را برای مخاطبان برملا سازد. تسلط بر جامعه بدون تناقض ممکن نیست و تناقض یا با زور تحمیل میشود، یا از طریق گفتمان. اکنون گفتمان مسلط در بدترین شرایط ممکن قرار دارد و به راحتی میتوان به آن حمله کرد. این حمله باید از طریق طرح پرسش و شبهه های هوشمندانه صورت بگیرد، نه از طریق نفی مفاهیم گفتمان حکومتی؛ بنابراین باید از به زبان آوردن مفاهیمی مثل فتنه، اغتشاش، منافق، محارب و ... خوددای کرد. در این خصوص تاکید بر قانون اساسی و جایگاه رای ملت در آن میتواند حامیان کودتا را در تنگنا قرار دهد. آنها یا باید بر اهمیت رای ملت تکیه کنند، یا این که به صراحت بیان کنند که اراده ولی فقیه مافوق قانون و رای ملت است. در این زمینه نگاه گفتمانی به مفاهیم و نشانه های جنبش سبز (مثل کودتا و شعار رای من کجاست؟) بسیار موثر خواهد بود. حامیان کودتا باید پاسخ دهند که چرا کلیه فعالان سیاسی و مدنی بازداشت شده اند، در حالی که مهاجمان به حسینیه جماران اصولا تحت تعقیب قرار نمیگیرند؟ چرا تمام مشاوران موسوی و کروبی زندانی شده اند، در حالی که قوه قضائیه قادر به اجرای حکم دو ماه انفصال از خدمات دولتی رحیم مشایی نیست؟ چرا به رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام اجازه حضور در رسانه انحصاری و دفاع از خود در برابر اتهامات رئیس دولت کودتا داده نمیشود؟ چرا حاکمیت دو ملت به وجود آورده و آنها را به جان هم می اندازد؟ چرا سبزها تحت هیچ شرایطی و در هیچ جای کشور مجوز برپایی تظاهرات نمیگیرند، در حالی که حامیان دولت هر جا و همیشه قادر به تجمع و تظاهرات هستند؟ چرا دولت حاکم بر ایران تنها دولت در جهان است که با ارسال امواج زیانبار پارازیت، سلامت شهروندان خود را تهدید میکند؟

به عنوان یک مثال میتوان از شخصیت حامی کودتا پرسید که اگر به فرض 99 درصد شهروندان به احمدی نژاد رای داده باشند و اکنون به هر دلیل از رای خود برگشته و خواهان استیضاح وی باشند، چگونه این خواسته خود را به اطلاع نمایندگان مجلس برسانند؟ آیا میتوانند طبق اصل 27 قانون اساسی یک تجمع مسالمت آمیز در برابر مجلس برگزار کنند و به جای باتوم از حمایت پلیس برخوردار باشند؟ اگر پاسخ منفی باشد، بر خلاف قانون اساسی خواهد بود و اگر مثبت باشد، میتوان همانجا از احزاب اصلاح طلب خواست که برای چنین تجمعی اعلام برنامه کنند (طبق اصل 27 نیازی به درخواست مجوز نیست) و باید گفت که اگر وزارت کشور تجمع را سرکوب کند، ناقض قانون اساسی و متخلف است و عدم پیگیری چنین تخلفی نشانه وجود فساد سیاسی و دیکتاتوری در کشور است. میتوان این بیان را با ذکر مثالهای متعدد و وافر (مانند اتهامات مرتضوی و بازداشتهای خودسرانه) به یک شکست قاطع برای کودتاچیان تبدیل کرد. ذکر این مثال فقط به آن جهت بود که نشان داده شود در چارچوب خطوط قرمز غیر قانونی همین رسانه انحصاری هم میتوان بخشی از حقوق ملت را با قاطعیت بیان و پیگیری کرد.

در این خصوص یک نکته مهم دیگر، مسئله حضور یا عدم حضور چهره های اصلی جنبش سبز در رسانه های انحصاری است. برخی شتابزده از حضور رهبران جنبش سبز در صدا و سیما سخن میگویند، اما باید توجه داشت که درخواست حضور ایشان در رسانه انحصاری مربوط به مقطع خاصی از مبارزات بود و اکنون شرایط به گونه ای نیست که بتوان بدون مقدمه به آن مقطع بازگشت. در حال حاضر مجاری رسمی ارتباطی بین مردم و رهبران جنبش توسط حاکمیت قطع شده است و حضور بدون پیش شرط رهبران جنبش در رسانه انحصاری، خود مهر تایید بر انحصار رسانه ای دولت خواهد بود. علاوه بر این اکنون مشروعیت داخلی و بین المللی رهبران جنبش سبز در حدی است که حضور بدون پیش شرط آنها بیش از آن که به پیشبرد جنبش کمک کند، به کسب مشروعیت برای رسانه انحصاری کمک خواهد کرد. اگر ایشان در رسانه حاضر شوند و تند ترین و رادیکال ترین سخنان را هم بر زبان بیاورند، هیچ تضمینی نیست که صد ها ساعت برنامه در تخریب آنها ساخته نشود. همچنین حضور مجدد آنها نیز به سلیقه شخصی و جناحی مدیران رسانه انحصاری بستگی دارد و از این جهت، شرکت بی قید و شرط رهبران جنبش در شوی مناظره، در شرایط کنونی چندان مفید به نظر نمیرسد.

ابعاد سیاسی

مهم ترین وجه سیاسی مناظره تلویزیونی، تضعیف موقعیت بخش نظامی – امنیتی در برابر بخش سیاسی جناح حاکم است. میتوان استنباط کرد که اکنون نزاع و درگیری به درون جناح حاکم کشیده شده است و اکنون جناح باتوم به دست در موقعیت فرودست قرار گرفته است. این جناح ظرف مدت هفت ماه نتوانست پروژه خود را عملی کند و اکنون کار به سیاسیون جناح حاکم سپرده شده است و ظاهرا این سیاسیون به دنبال معامله ای با جنبش سبز هستند. طبیعی است که در هر معامله ای طرفین به دنبال کسب حد اکثر سود باشند و برای آن تلاش کنند. تناقض موجود در رفتار حاکمیت را به همین طریق میتوان تحلیل کرد: رسانه انحصاری از یک طرف ژست فضای باز سیاسی را به خود گرفته است، اما همزمان تمامی فعالان سیاسی و مدنی، بدون اتهام مشخص در حبس نگه داری میشوند، روزنامه ها و رسانه ها سانسور میشوند، امواج پارازیت سلامت شهروندان را به خطر انداخته، استادان در زندان و دانشجویان محروم از حق تحصیل شده اند ... این همه نشان دهنده تلاش جناح حاکم برای احراز موضعی است که بتواند در مقام معامله با جنبش سبز ظاهر شود و در میز مذاکره به رد و بدل امتیاز بپردازد. این تغییر رفتار، هر چند مقطعی، اما خود یک پیروزی مرحله ای برای جنبش سبز است و میتواند زمینه گذار بدون خشونت به دموکراسی را فراهم نماید.

چنان که از ظواهر امر برمی آید، طرح سیاسیون جناح حاکم این است که جنبش سبز سرسپردگی خود را به ولایت مطلقه ابراز کند و در عوض سقوط دولت کودتا را پاداش بگیرد، اما صرف ارائه همین پیشنهاد میتواند موجب اختلاف نظر در جنبش سبز شود. اگر این امر به تضعیف جنبش منجر شود، جناح حاکم فورا اصل معامله را انکار خواهد کرد و با شدت هر چه تمام به سرکوب ها ادامه خواهد داد. اما رد کردن هر نوع معامله و ژست ارتدوکسی در نهایت منجر به بروز خشونت خواهد شد، به جای آن میتوان وارد معامله شد و پیشنهادی به حاکمیت داد که اختلاف نظر را به اردوی جناح حاکم تحمیل کند. در شرایط کنونی تهدید موجودیتی و بیان خام دستانه اراده معطوف به تغییر ساختار، به یکپارچگی و درهم تنیدگی بیشتر جناح حاکم منجر خواهد شد، اما درخواست استیضاح دولت کودتا توسط مجلس، بهانه حفظ نظام را از دست جناح حاکم خارج کرده و شکاف درون حاکمیت را افزایش میدهد.

سبزها میتوانند التزام (نه اعتقاد) خود را به قانون اساسی اعلام کنند و خواهان اجرای همه اصول آن شوند (اجرای بدون تنازل). در این طریق میتوان علاوه بر سقوط دولت کودتا، بسیاری از خواسته ها و اهداف مرحله ای جنبش سبز (مثل آزادی زندانیان سیاسی، حق برگزاری تجمعات مسالمت آمیز، منع سانسور رسانه ها) را مطالبه نمود و طرف مقابل را به نقض قانون اساسی متهم کرد. آن چه در این مرحله اهمیت دارد، نیل به هدف اولیه و مشترک همه گروه های جنبش سبز، یعنی سقوط دولت کودتا است که میتواند نیرو و نشاطی زاید الوصف را به جامعه و به جنبش تزریق کند و هزینه پیگیری مطالبات بعدی را به صورت قابل ملاحظه ای کاهش دهد. در مقطع کنونی، به نظر نمیرسد شتاب برای کسب پیروزی نهایی چندان به نفع سبزها باشد. در عوض، تغییر قواعد بازی به نفع جنبش سبز و جامعه مدنی، هزینه پیروزی های بعدی را کاهش داده و روند رشد و تثبیت جنبش را تضمین خواهد کرد.

تهدید جنبش سبز یا فشار بر حاکمیت؟ (نگاهی به ترور استاد دانشگاه!)

noreply@blogger.com (کوروش) — Fri, 15 Jan 2010 13:09:00 +0000

به فاصله چند روز پس از سخنان رهبر نظام و تاکید وی بر پرهیز از اعمال خودسرانه، یک استاد فیزیک دانشگاه تهران ترور شد. این اتفاق در حالی روی داد که پس از هفت ماه، نشانه هایی از تغییر رویکرد و آمادگی برای تحمل جنبش سبز از سوی حاکمیت ظاهر شده است. اظهار نظر قطعی در خصوص این ترور نیازمند گذشت زمان و دسترسی به شواهد قانع کننده است، اما بررسی پیامدهای امنیتی و سیاسی این ترور در شناخت موانع و پیچ و خم های موجود در مسیر پیش روی جنبش حائز اهمیت خواهد بود.

ترورهای سازمان یافته مثل ترور علی موسوی و قتل دکتر علی محمدی، برای دستیابی به اهداف سیاسی خاصی طراحی و توسط یک گروه حرفه ای اجرا میشوند. به عنوان مثال ترور علی موسوی به قصد ارعاب سبزها و به خشونت کشیدن جنبش صورت گرفت، اما با صدور بیانیه شماره 17 بی اثر شد. برای شناخت اهداف و تبعات این ترور باید مولفه های اصلی آن را مورد ارزیابی قرار داد.

1. سوژه

سوژه ترور به گونه ای انتخاب شده است که نظام میتواند خود را قربانی آن بداند و در مقام مدعی ظاهر شود. باید توجه داشت که اگر سوژه یک روشنفکر منتقد یا سکولار میبود، حاکمیت مانند قتل های زنجیره ای، در مظان اتهام قرار میگرفت و دچار بحرانی جدی میشد. قربانی یک چهره شاخص جنبش سبز نبود، اما تعلق سیاسی مقتول به جنبش سبز، میتواند بسیاری از دانشگاهیان و شخصیتهای مانند وی را مرعوب کند. در مجموع از نظر انتخاب سوژه به نظر میرسد که ارعاب سبزها یک هدف فرعی برای تروریست ها بوده و هدف سیاسی بزرگتری منظور شده است.

2. مسئول

در مورد مسئولیت ترور هم ابهاماتی وجود دارد. سایتی که توسط انجمن پادشاهی اداره نمیشود، به فاصله چند ساعت مسئولیت عملیات را به نام این انجمن بر عهده میگیرد. طبق اطلاعات تایید نشده، این انجمن چند سال پیش توسط تیم کارشناسی وزارت اطلاعات تاسیس شد و هدف اصلی آن دین ستیز جلوه دادن اپوزیسیون خارج نشین بود. هر چند همین انجمن ساختگی، از پذیرش مسئولیت ترور سر باز زد و سایت تندر را وابسته به سپاه معرفی کرد!

3. سبک

مجاهدین خلق مدتهاست که از بمب برای ترور استفاده نمیکنند؛ آخرین ترورهای این گروه از طریق اسلحه گرم صورت گرفته است. همچنین استفاده از "ریموت کنترل" برای انفجار چاشنی، روشی کم سابقه در ایران است. این روش عمدتا در عراق از سوی گروه های تروریستی مورد استفاده قرار گرفته است. ارتش آمریکا مدعی است که تروریست های عراق از دو کشور همسایه، یعنی ایران و سوریه تغذیه میشوند.

4. زمان

ترور در زمانی صورت گرفت که حاکمیت در حال بازنگری روش و رویکرد خود در قبال جنبش سبز است. جنبش سبز، روز تعیین کننده عاشورا را با پیروزی قاطع به پایان رساند و بعد از آن هم از موضع برنده راه حلی آبرومندانه به نظام ارائه داد. در پاسخ این راه حل، رهبر نظام با قاطعیت از نیروهای وفادار به خود خواست که از هر گونه عمل خودسرانه پرهیز کرده و اجازه دهند اوضاع بر طبق قانون رسیدگی شود. این رفتار عملا به معنی استمهال و تردید در هسته قدرت بود. پس از چند ماه میانه روها میدان دار شدند و به نظر رسید که پرونده جنبش سبز از میز نظامیان و امنیتی ها به میز سیاسیون منتقل میشود.

5. بازتاب

طبیعی است که در فضای ملتهب کنونی، هر دو نیروی سیاسی حاضر در عرصه طرف مقابل را به ترور یا زمینه سازی آن متهم کنند. نحوه ورود شتابزده و نوع پوشش رسانه های دولتی نشان میدهد که حاکمیت از این ترور غافلگیر شده است. رفتار و برخورد رسانه های دولتی با حادثه، آن رفتار خونسرد و از موضع تسلطی نبود که به عنوان مثال در پروژه بمبگذاری در حرم امام رضا مشاهده شده بود. میتوان استنباط کرد که این ترور در مجموع حاکمیت را با فشار و التهابی ناخواسته مواجه ساخته است.

6. نهادها و سازمانهای مسئول

نهادهای امنیتی کشور که خود را مسلط بر اوضاع میدانند، هیچ پیش بینی و تدبیری در خصوص چنین ترورهایی صورت نداده اند. این در حالی است که شورای عالی امنیت ملی، در روز 12 آبان به کروبی هشدار داده بود که توطئه ترور وی در تظاهرات 13 آبان کشف شده است و به وی توصیه شده بود که در این تظاهرات شرکت نکند. علاوه بر این روزنامه کیهان که مدیر مسئول آن مدعی است هر توطئه ای را با محاسبه و تحلیل شواهد به درستی پیش بینی کرده است، از پیش بینی چنین تروری عاجز بود. این در حالی است که کیهان پس از نامزدی خاتمی در انتخابات، پیش بینی کرده بود که وی در صورتی که کنار نکشد، به سرنوشت بی نظیر بوتو دچار شده و ترور خواهد شد.

نتیجه

هنوز نمیتوان به اظهار نظر قطعی در خصوص ترور دکتر علی محمدی پرداخت، اما میتوان به گمانه زنی در خصوص اهداف و تبعات سیاسی این ترور پرداخت. مسلما طراحی و اجرای یک عملیات تروریستی هیچ نفعی برای جنبش سبز در بر ندارد. البته جنبش در موقعیتی نیست که با چنین ترورهایی مرعوب یا سرکوب شود. این ترور برای حاکمیت هم هیچ سودی در بر ندارد، چراکه در حال حاضر نظام در شرایطی نیست که بتواند با یک بحران جدید امنیتی دست و پنجه نرم کند. آرامش نسبی که پس از بیانیه شماره 17 در فضای سیاسی کشور پدید آمد، فرصتی مناسب برای تفکر و تصمیم گیری به مسئولان ارشد نظام داد و چشم انداز راه حل سیاسی را پررنگ تر کرد. در چنین بستر سیاسی، ترور (آن هم تروری که هر دو نیروی سیاسی را به اتهام زنی علیه یکدیگر وادار کند) چه تاثیری بر روند سیاسی کشور میگذارد؟ چه نیرویی تقویت میشود و چه تفکری تضعیف میشود؟

بررسی کلی شواهد و قرائن موجود نشان میدهد که هدف سیاسی این ترور، فشار و هشدار به حاکمیت و به خصوص رهبری نظام بوده است. شاید این ادعا برای بسیاری غریب به نظر برسد اما اثر فوری این ترور در عرصه سیاسی کشور این است که به تمدید شرایط ویژه امنیتی و حضور نظامیان و امنیتی ها در کانون تصمیم گیری کمک میکند. این ظن در حالی تقویت میشود که میدانیم نهادها و سازمانهای نظامی و امنیتی زیر نظر رهبری، استعداد فراوانی برای تشکیل دخمه ها و محافل خودسر و مصون از نظارت دارند. این محافل که به ابزار ترور و کشتار مجهز هستند، میتوانند جهت تداوم سیاست سرکوب و تمدید شرایط فوق العاده امنیتی فعال شوند و اراده معطوف به عدم پذیرش بحران را تقویت نمایند.

اگر استنباط این تحلیل درست بوده باشد، تهدید امنیتی و موجودیتی، حاصلی جز تقویت این محافل و تشدید سرکوب در بر نخواهد داشت. در این شرایط میتوان – دست کم به صورت تاکتیکی – به تزریق اراده سیاسی برای پیگیری و ریشه یابی عوامل و محافل طراح و مجری این ترور ها پرداخت و از افزایش التهاب جلوگیری کرد. با طی این مرحله حساس و گذار از شرایط امنیتی میتوان به ایجاد یک روند سیاسی منطبق با اراده ملی در کشور خوشبین بود و بازی رایج شهر را به بازی مدنی و سیاسی ارتقا داد.

کاری از گروه تحلیلگران انقلاب سبز

جنبش سبز و تنیدگی بحران زا؛ تاملات نظری در خصوص مسیر پیش روی جنبش سبز !

noreply@blogger.com (کوروش) — Mon, 11 Jan 2010 04:04:00 +0000

پس از وقایع عاشورا رفتاری دوگانه از سوی حاکمیت مشاهده شد: از یک طرف شماری از چهره های اصولگرا به عنوان منتقد سیاست های حاکم در صدا و سیما سخن گفتند و چهرهای افراطی به ظاهر منزوی شدند، از طرف دیگر شاهد دستگیری همه فعالان سیاسی و سرکوبی کامل نهاد های مدنی بودیم. چنین رفتاری را چگونه میتوان توجیه کرد؟ علاوه بر این، با توجه به بیانیه شماره 17 و تحولات پس از آن، چگونه میتوان جنبش سبز را در مناسب ترین مسیر به پیش برد؟ این متن تلاشی است تئوریک برای شناخت خطوط کلی مسیر پیش روی جنبش در شرایط فعلی سیاسی و اجتماعی کشور.

شکی نیست که بیانیه 17 کلیت فضای سیاسی کشور را باز بارگذاری (Reload) کرد و هم جناح حاکم و هم جنبش سبز را تحت تاثیر قرار داد. در گام اول، تردید یا اختلاف نظری در درون جناح حاکم ایجاد شد که میتواند به تقویت جنبش منجر شود، اما رویکرد احتمالا مثبت حاکمیت (در تظاهراتی مثل 22 بهمن) بر تعامل درونی نیروهای شکل دهنده جنبش بی تاثیر نخواهد بود. اتخاذ یک رویکرد انعطاف پذیر و حفظ وحدت عمل (در خصوص روش مبارزه) گامی است موثر در خصوص حفظ نیروی اجتماعی جنبش سبز و تداوم فشار موثر اجتماعی بر حاکمیت. هرچند جناح حاکم در موضع تدافعی است، اما میل و انگیزه سرکوب همچنان در حاکمیت موجود است و نمیتوان به برنامه های به اصطلاح انتقادی و مناظره های تلویزیونی بسنده کرد. حاکمیت در این عرصه از مدل شطرنج با شامپانزه پیروی میکند و همزمان با حرکت دادن مهره های خود، سعی در بلعیدن مهره های ارزشمند حریف دارد؛ بازداشتهای خودسرانه فعالان سیاسی و مدنی را از این منظر باید نگریست. در حالی که برخی از متحدین جناح حاکم به عنوان "منتقد" در رسانه انحصاری ظاهر میشوند، منتقدان ملتزم به ساختار نظام مدتهاست که در زندانهای رژیم بلاتکلیف هستند. این مقاله تلاش میکند با جعل مفهوم "تنیدگی" جایگاه جناح نظامی – امنیتی را در درون حاکمیت و رفتار حاکمیت را تحلیل کند و از این طریق گامی در جهت گمانه زنی و مسیر یابی برای جنبش سبز بردارد. مفهوم تنیدگی به جایگاه و سنخ روابط جناح نظامی – امنیتی در حاکمیت اشاره دارد. طبق چارچوب مفهومی این مقاله، این رابطه نه یک فرمانبرداری محض ایدئولوژیک است و نه یک ائتلاف سیاسی، بلکه رابطه ای است پیچیده که فقط در شرایط خاص سیاسی امکان پذیر است. تنیدگی زمانی به وجود آمد که هسته قدرت توانست با موفقیت تعریفی امنیتی از مطالبات اجتماعی و سیاسی بخشهایی از جامعه مدنی را به نمایندگان یک بخش دیگر از جامعه تحمیل کند. در ادامه بحث میشود که این رابطه ذاتا بحران زاست و در شرایطی که تعریف امنیتی قابلیت کاربرد خود را از دست بدهد، امکان جدایش طیف های در هم تنیده ساختار قدرت وجود دارد. این امر میتواند خطوط کلی مسیر پیش روی جنبش را تا حدودی مشخص سازد.

در سالهای پس از جنگ و به ویژه در یک دهه اخیر، نگرانی های امنیتی موجود در هسته قدرت، موجب گسترش نهادهای رسمی و موازی امنیتی شد. در این شرایط در یک روند کلاسیک جهان سومی، مفهوم امنیت ملی به امنیت فرمانروا (که در عین حال نماینده انحصاری و مظهر ایدئولوژی حاکم است) تقلیل یافت و عرصه سیاست در ایران به طور فزاینده پلیسی – امنیتی شد، اما این روند به معنای کاهش خصلت ایدئولوژیک نظام و تبدیل آن به یک دیکتاتوری نظامی نبود، چرا که این نهادها و محافل امنیتی از بطن ایدئولوژی حاکم و نماینده انحصاری آن بیرون آمده بودند و مجال یا اراده ای برای کشتن پدر (فرمانروا) و فتح دارایی وی نداشتند. در مجموع دولت ایدئولوژیک در دهه 70 در برخورد با اصل واقعیت به جای انطباق ایدئولوژی با واقعیت اجتماعی، سعی کرد واقعیت را با استفاده از شیوه های امنیتی و اطلاعاتی مهار و با ایدئولوژی حاکم منطبق کند و این امر با تکیه بر منابع رانتی بخش غیر انتخابی حاکمیت صورت گرفت. در این شرایط نیروهای مخالف، خود را در درون جامعه مدنی تقویت و به روز کردند، در حالی که حاکمیت در مقابل به تقویت ابزار سرکوب و سانسور و تجسس اقدام کرد و مطالبات اجتماعی را به مثابه تهدیدات امنیتی قرائت نمود. به موازات رشد نظری و ارتباطی مخالفان، ایدئولوژی حاکم روز به روز متجسد تر و ایستا تر شد و به ناچار این بازوی نظامی – امنیتی بود که پیچک وار رشد کرد و به یک حالت تنیدگی با بخش سیاسی حاکمیت رسید و در حاکمیت شریک شد. اما این پیوند یک ائتلاف سیاسی نیست و به همین دلیل در ذات خود بحران زا و ناپایدار است و برای تداوم، همواره نیازمند صدق تعریف امنیتی از همه پدیده های اجتماعی است.

سرکوب مداوم جامعه مدنی و فشار امنیتی بر فعالان سیاسی و اجتماعی، به یک معنا حاصل فرافکنی بحران ناشی از تنیدگی نیروهای متضاد در ساخت قدرت حاکم است و به همین دلیل تداوم حیات ساخت تنیده قدرت بدون تداوم سرکوب امکان پذیر نیست. این سرکوب حد و مرزی ندارد، زیرا به محض لغو سرکوب، یا حتی پس از سرکوب موفقیت آمیز احتمالی، تضاد تمام عیار در میان نیروهای در هم تنیده نمایان میشود و "وحدت" مورد نظر هسته قدرت بر هم میخورد. اما در شرایط کنونی، بحران و تنش ناشی از این تنیدگی بر فعالان سیاسی و مدنی وارد میشود که برچسب امنیتی خورده و بازداشت میشوند. پیامد این امر قطع ارتباط دولت و جامعه مدنی است که پرسش و انتقاد شهروندان را به عصیان تبدیل میکند و از این طریق ساخت امنیتی در درون نظام و رفتار سرکوبگرانه در جامعه مدنی توجیه و بازتولید میشود و تنیدگی حفظ میگردد. اما این امر بدون توجیه و جلب پشتیبانی یا همراهی توام با سکوت اقلیت اصولگرا امکان پذیر نیست. ادعای این مقاله این است که فضای حیاتی "عدم خشونت" همچون آنتی تز خود در بطن تنیدگی موجود در ساخت قدرت سیاسی قرار دارد، نه در بیرون از آن. بنابراین جنبش مدنی برای تثبیت خود باید بر تضاد ماهوی جناح سیاسی با جناح نظامی – امنیتی متمرکز شود. یعنی برای رهایی از سرکوب و اختناق باید همزمان با اعتراض و مخالفت مدنی، منبع آن را مورد شناسایی و هدف قرار داد.

در شرایط کنونی، رشد ناموزون دوایر و نهادهای امنیتی، نظام سیاسی را در همه سطوح دچار دوگانگی و تزاحم کرده و بحران ناشی از تنیدگی را به بالاترین حد رسانده است: در حال حاضر در سطح ساختار شاهد انجماد یا کنار گذاشته شدن نهادها و ساختارهایی هستیم که امکان عضویت نظامیان در آن وجود ندارد (مجلس خبرگان و مجمع تشخیص مصلحت). سایر نهادها مثل مجلس، شورای نگهبان، صدا و سیما یا برخی نهادهای مذهبی و روحانی به انقیاد جناح نظامی - امنیتی در آمده اند و حتی خطبه های نماز جمعه از روی متن از پیش نوشته شده توسط سرداران، روخانی میشوند. در سطح کارگزار، عوامل حکومت دارای دو خاستگاه راست محافظه کار و نظامی – امنیتی هستند و هر ازگاه شاهد کناره گیری، درگیری و فحاشی در درون جبهه اصولگرایان هستیم. در سطح سیاستگذاری هم شاهد رویکردهای متناقض در نهادها و سازمانهای سیاست ساز، قانون گذار، ناظر و مجری هستیم. همچنین رفتار حاکمیت در مواضع گوناگون، گاه رفتاری نظامی – پلیسی است و گاه خصلتی دینی – ایدئولوژیک دارد. علت این است که این دو ماهیت متضاد در شرایط سیاسی اجتماعی ویژه ای همپیوند و تنیده شده اند و این تنیدگی از اساس بحران زاست. به عنوان مثال تبدیل شدن انتخابات 22 خرداد به یک بحران سیاسی تمام عیار، در همین تضاد بنیادین در ماهیت دولت ریشه دارد: اگر دولت ایدئولوژیک دهه 70 حاکم بود، مشارکت 80 درصدی به عنوان تایید نظام تلقی و نامزد پیروز موظف به تشکیل کابینه میشد و اگر خصلت نظامی – امنیتی غلبه کامل می یافت، انتخابات از ابتدا به شکل سوریه یا عراق دوران صدام برگزار میشد و نامزد جناح نظامی – امنیتی با 99 درصد آرا به پیروزی میرسید. اما هیچ یک از این دو سناریو اتفاق نیفتاد و سردرگمی و تشتت جناح حاکم در خصوص چگونگی اجرای انتخابات و مدیریت بحران پس از تقلب، موجب شد جنبش سبز به تدریج رشد کند و به واقعیت انکار ناپذیر عرصه سیاست در ایران تبدیل شود.

در این مرحله که جنبش سبز هفت ماه پر تلاطم را پشت سر گذاشته و از سوی بخشی از حاکمیت پذیرفته شده است، لازم است که رویکرد خود را در خصوص بافت در هم تنیده قدرت مشخص کند. بر اساس مفهوم تنیدگی، جناح نظامی – امنیتی متکی به رانت، با بخشی از نیروهای سیاسی که نماینده اقلیت جامعه هستند در هم تنیده شده است اما این تنیدگی یک ائتلاف نیست. اغلب سیاسیون اصولگرا اهل بازی سیاسی هستند؛ این امر را میتوان در واکنش آنان به بیانیه شماره 17 مشاهده کرد، اما این جناح با بازوی نظامی – امنیتی کاملا در هم تنیده شده است و جدایش آن فقط در یک روند تدریجی امکان پذیر میگردد، در غیر این صورت احتمال انقلابی شدن جنبش افزایش می یابد و در نهایت ممکن است جناح نماینده اقلیت همراه با جناح نظامی – امنیتی یکجا حذف شوند. اما این پایان کار نیست، چرا که این نیروها ممکن است به صورت گروه های تروریستی "ضد انقلاب" به صحنه باز گشته و آنگاه بسته به شرایط، دولت انقلابی یا وادار به خشونت و ایجاد حکومت وحشت خواهد شد یا این که به دست ضد انقلاب سقوط خواهد کرد. اما جنبش سبز با استفاده از ظرفیت اجتماعی خود میتواند فشار این تنیدگی بحران زا را بر جناح نظامی – امنیتی متمرکز کند و ماهیت حکومت را به گونه ای بازتعریف کند که مبارزه الزاما در مسیر مسالمت آمیز به پیش برود.

جنبش سبز میتواند در پاسخ به رویکرد مداراجویانه اصولگرایان میانه رو، دیالوگی را با آن جناح شروع کرده و برای سیاسیون فضا ایجاد کند. این امر به هیچ وجه به معنی لغو یا کاهش فشار اجتماعی نیست، بلکه به معنی متمرکز کردن نیروی فشار اجتماعی بر آن بخش از قدرت حاکم است که هیچ طبقه یا نیروی اجتماعی را نمایندگی نمیکند و فقط با تکیه بر اسلحه و رانت اقتصادی، قدرت را غصب کرده است.

نتیجه این که در یک بستر گفتمانی، همزمان با مبارزه و رقابت با جناح حاکم، باید خصلت ایدئولوژیک نظام (در برابر ویژگی نظامی – امنیتی آن) تقویت شود تا بازی در عرصه و ابزاری که برای جنبش سبز مطلوب تر است ادامه یابد. شاه کلید ورود به این بستر، همان پذیرش اصل اساسی دموکراسی، یعنی حق اقلیت است. حقوق اساسی اقلیت محافظه کار باید به رسمیت شناخته شود اما در عین حال کلیه امتیازات و رانت های غیر قانونی باید قطع گردد و ناصادق بودن تعاریف امنیتی از مطالبات اجتماعی و مدنی اثبات گردد.

در پایان بر اساس این تحلیل میتوان نکات زیر را مورد توجه قرار داد:

1. عدم بازداشت سران جنبش نشان داد که هنوز اندک مایه ای از عقلانیت در جناح حاکم وجود دارد. باید اذعان کرد که هر تصمیم عقلانی حاکمیت در نهایت برای جنبش سبز مفید خواهد بود. عقلانیت سیاسی برای نیروها و شخصیت هایی که به آن عادت ندارند، باید یک تجربه شیرین جلوه کند.

2. در حال حاضر که بسیج اجتماعی فراگیر توسط جنبش سبز صورت گرفته است، مدل فشار از پایین / چانه زنی از بالا ظرفیت های مناسبی دارد. میتوان اصلاحاتی اساسی (حتی رادیکال و ساختاری) را از طریق این مدل و به طور تدریجی تحقق بخشید. برای این کار میتوان به جای تلاش پرهزینه برای وادار کردن حاکمیت به عقب نشینی، برای چرخش یا تغییر رویکرد در حاکمیت تلاش کرد، تا هزینه بیان اعتراضات کاهش یابد و امکان طرح مطالبات به صورتی مدنی فراهم شود؛ به نظر میرسد این امر با کاستن از فشار امنیتی موجود، نیروی اجتماعی جنبش را افزایش دهد.

3. در شرایط فعلی و به علت وجود تنیدگی میان باندهای امنیتی و جناح اصولگرا، باید به نظام فرصت داده شود که دسترسی و نفوذ محافل و باندهای درونی خود را به نوعی مهار کند. ترور علی موسوی و حمله به اتوموبیل کروبی نشان داد که خطر ترور دست کم به صورت بالقوه وجود دارد. برای بستن سرچشمه ترور باید به نظام کمک کرد که خود این غده سرطانی را درمان کند. (این فرصت دادن باید محدود و توام با فشار سنگین رسانه ای و اجتماعی باشد).

4. سیاسیون با تجربه جناح راست میدانند که حاکمیت دیر یا زود در برابر جنبش سبز تسلیم خواهد شد. میتوان روی طبع کاسبکار و محافظه کارانه آنان سرمایه گذاری کرد و آنها را نیز "شریک" نمود. در شرایطی که همه نهادهای مدنی سرکوب شده اند، میتوان شخصیتهای میانه روی جناح راست را در بازی شرکت داد. به عنوان مثال شخصیت های با نفوذ جناح راست را برای پادرمیانی در خصوص آزاد کردن زندانیان سیاسی تحت فشار قرار داد. همچنین در شرایطی که حاکمیت بر طریق افراط اصرار ورزد، شکل دادن به اعتصاب عمومی از طریق برقراری ارتباط با متنفذین این گروه، دور از دسترس نخواهد بود. برپایی اعتصاب در بخشهایی مثل بازار بدون ارتباط با متنفذین و سران اصناف امکان به آسانی امکانپذیر نیست.

5. شخصی سازی در قالب تاکید بیش از حد بر اسامی (به خصوص شخص رهبری و نزدیکان وی) جنبش را به سمت انتقام جویی و تفکر حذفی متمایل میکند. وقت آن است که افکار عمومی به سمت سازمانها، محافل و دخمه های غرق فاسد معطوف شوند. تمایل و انگیزه برای برخورد با فساد دولتی حتی در درون مجلس دستچین شده کنونی موجود است، جنبش سبز میتواند از نیروی اجتماعی خود برای تقویت اراده سیاسی در جهت پشتیبانی از این تلاش ها استفاده کند.

6. فشار بر هسته قدرت باید همچنان ادامه یابد، اما در صورت مشاهده چرخش (یا حتی تردید) بهتر است این فشار از حالت انتقام جویانه و تهدید مستقیم، قدری فاصله گیرد، تا تنیدگی ساختار قدرت تقویت نگردد. یک شیوه جایگزین، طرح مباحث فلسفی و دینی در خصوص حدود و ماهیت حکومت دینی و نظایر آن است. همچنین میتوان بحثهای فقهی و حقوقی در مورد فعال کردن مجلس خبرگان را در دستور کار قرار داد و شخص ولی فقیه را از اصل ولایت فقیه تفکیک کرد تا بتوان فشار بر هسته قدرت را بدون متهم شدن به ساختار شکنی تداوم بخشید.

کاری از گروه تحلیلگران انقلاب سبز

حاکمیت و جام زهر!

noreply@blogger.com (کوروش) — Thu, 07 Jan 2010 21:30:00 +0000

پس از صدور بیانیه شماره 17 بسیاری در انتظار واکنش حاکمیت هستند تا ببیند برای ادامه کار چه باید کرد. مسلما واکنش حکومت و به خصوص راس نظام به این بیانیه دارای اهمیت بسزایی است اما با نگاهی به رفتار و گفتار جناح حاکم، میتوان نشانه های اعتراف به شکست را رد یابی کرد. سرنوشت جنبش سبز دیگر در اختیار حکومت نیست و این مردم هستند که سرنوشت کشور و سرنوشت حکومت فعلی را تعیین خواهند کرد و حکومت فقط میتواند هزینه این تعیین سرنوشت را کاهش یا افزایش دهد.

1. زهر

محسن رضایی، به عنوان یک "سرباز" چنان به دنبال بیانیه 17 دوید که سایر سربازان به روی وی آتش گشودند، اما فرمانده ظاهرا در حال تامل است! تشکل های به اصطلاح مستقل دانشجویی وابسته به نهادهای نظامی در بیانیه ای شدید اللحن به رضایی حمله کرده و رفتار وی نسبت به رهبر نظام را به چشاندن جام زهر تعبیر کردند. قاعدتا دانشجویان جوان عضو بسیج خاطره ای از دوران جنگ ندارند، اما به کار گیری این تعابیر از سوی بیانیه نویسان، شایسته تعمق است. این روزها عناصر امنیتی هاشمی و رضایی را در مورد نحوه پایان جنگ مقصر میدانند. آنان مدعی اند که ایران میتوانست در جنگ پیروز شود اما فرمانده وقت سپاه و جانشین فرمانده کل قوا به علت ترس و ناتوانی در ادامه جنگ، آیت الله خمینی را وادار به پذیرش قطعنامه 598 کردند و جام زهر را به او نوشاندند. اما آن چه مهم است برداشت کودتاچیان از شرایط کنونی کشور است که ناخودآگاه آنها را به یاد ماه های پایانی جنگ ایران و عراق می اندازد؛ این جاست که رنگ رخسار خبر میدهد از سر درون!

زیرا روزی که شورای فرماندهی جنگ پیشنهاد پذیرش قطعنامه را مطرح کرد، کشور در آستانه سقوط کامل قرار گرفته بود: جریان صادرات نفت تقریبا به طور کامل قطع شده بود، تحریم تسلیحاتی قوای نظامی ایران را زمین گیر کرده بود و آمریکا با بمباران سکوهای نفتی و زدن هواپیمای مسافربری به ایران هشدار داده بود که اگر جنگ را ادامه بدهد با غرب طرف است! ارزیابی شورای فرماندهی جنگ صحیح بود و بودجه سال 1367 در مهر ماه همان سال به اتمام رسید و دولت نیمی از سال را با چاپ پول بدون پشتوانه و استفاده از احساسات ملی برآمده از انقلاب و جنگ پشت سر گذاشت. رهبری وقت نظام در آن شرایط، جام زهر را لاجرعه سر کشید چرا که آنقدر هوشمند بود که با دل بستن به بازجویان و امنیتی ها مجبور به چشیدن و پس زدن و خوردن تدریجی آن نشود!

این بار بیانیه نویسان نظامی - امنیتی در خطاب به محسن رضایی از تعبیری استفاده کردند که بنا به روش «تحلیل محتوا» تلقی آنها را از شرایط جاری کشور و عجز و تزلزل جناح حاکم در برابر جنبش سبز را به بهترین نحو منعکس میکند. آنان مانند مخالفان پایان جنگ در سال 67 ، پایان کار را میدانند و تقلایی که میکنند فقط به این خاطر است که سرشکستگی سازش به نام شان ثبت نشود؛ آنها میخواهند به صاحب اختیار خود نشان دهند که شجاع (به عبارت بهتر: بی عقل) هستند، چون در سازمانها و محافلی رشد و نمو کرده اند که همواره بی عقلی و وقاحت همواره پاداش گرفته و عقلانیت و محاسبه گری مجازات شده است. تنها اندکی عقلانیت و محاسبه گری کافیست تا این عناصر، خود را "مطرود، شکست خورده و بی خاصیت" بیابند و از عرصه سیاست خارج شوند.

2. پادزهر

نهضت بازداشت و اتهام محاربه آخرین تلاش جناح نظامی – امنیتی برای تهیه پادزهر یا آنتی تزی در برابر جام زهر است. اما پروژه محارب سازی ریسک بسیار سنگینی برای جناح حاکم خواهد داشت، چرا که قوه قضائیه در شرایط بحرانی به سر میبرد و بحث محاربه احتمالا از صرف صدور حکم فراتر نخواهد رفت. اقتدار اخلاقی قوه قضائیه به پایین ترین حد سقوط کرده است و مجموعه تحت مدیریت صادق لاریجانی به حق به یک سیرک قضایی تبدیل شده است. چندان محتمل نیست که ماشین آدمکشی این سیرک بتواند تا قبل از 22 بهمن کسی را به جرم محاربه به قتل برساند. از آخرین حرکت انقلابی که در این کشور صورت گرفت، فقط 30 سال میگذرد و سران نظام اعدام های سیاسی رژیم پیشین و آثار ویرانگر آن را به یاد دارند.

در چنین شرایطی صدها هزار شهروندی که در روز عاشورا برای تجمع مسالمت آمیز به خیابان آمده بودند، محارب نام گرفتند و اگر این شهروندان تا روز 22 بهمن مرعوب یا دلسرد نشوند، با سماجت بیشتری به خیابان خواهند آمد. سبزها پس از پیروزی بزرگ روز عاشورا، با خونسردی تمام نظاره گر تقلای جناح حاکم هستند، در حالی که حاکمیت فرصت کوتاهی دارد و بیش از همه بر ضعف خود و قدرت رو به رشد جنبش سبز آگاه است.

جناح حاکم به جای یافتن پاسخ و راه حلی منطقی در برابر بیانیه 17، دست به دو تلاش مذبوحانه زده است: اول گروگان گرفتن هر کس که احتمال میرود سازمان دهنده اعتراضات باشد (نهضت بازداشت) و دوم تکیه بر بحث محاربه و ایجاد حد اکثر رعب و وحشت در مردم، به این آرزو که در میعاد های بعدی، جمعیت کمتری در خیابانها حضور یابد. بنا براین در هفته های آتی شاهد بیشترین بلوف ها و تحریکات سیرک قضائی خواهیم بود. استعداد عجیب باند حاکم برای قرار دادن مجموعه نظام در تنگنای بازی باخت – باخت حقیقتا شگفت انگیز است: اگر اعدام محاربان صورت بگیرد، عزم تمام معترضان برای سرنگونی نظام جزم خواهد شد و اتحادی تاریخی بین کلیه جناح های اپوزیسیون شکل خواهد گرفت، اما اگر به رغم این تهدیدات اعدامی صورت نگیرد، حاکمیت با تمسخر و تحقیر تمام عیار ملی مواجه خواهد شد. این همه در حالی است که هنوز گشودن «یک جوی کوچک زلال» میتواند هزینه مدیریت بحران را تا حد زیادی کاهش دهد.

مسلم است که جناح نظامی - امنیتی بیشترین تلاش را خواهد کرد تا جام زهری که زیر بینی هسته قدرت گرفته شده، به دهان وی نرسد، اما این مکث و تاخیر حاصلی جز استنشاق بوی نامطبوع زهر و تشدید مسمومیت نخواهد داشت؛ جام زهری را که پس از هفت ماه تلاش نمیتوان شکست، باید لاجرعه سر کشید!

پی نوشت:

1- دانلود فیلتر شکن قوی اولتراسارف U991

2- امروز یا الان دیگه بهتره بگم دیروز روز مبارزه با حجاب اجباری بود

متاسفانه نتونستم در این روز بنویسم اما یک روز تنها برای به یاد آوری است

مقاله ای کوتاه اما بسیار تأثیر گذار از یک فعال حقوق زنان را برای دانلود میگذارم که آن را به تمام کسانی که حجاب را قبول کرده اند توصیه میکنم

حجاب یک روش زندگی

آقای موسوی!

noreply@blogger.com (کوروش) — Sat, 02 Jan 2010 11:39:00 +0000

آقای موسوی

همه می دانند که شما تردید ندارید خواسته ملتی که این روزها به خیابان می آیند، دیگر فراتر از احمدی نژاد و انتخابات است، همه می دانند که شما نیز شعارهای یک نسل معترض علیه یک نظام نامنصف را شنیده اید. اما سیاست ورزی حکم می کند که همزمان با فریادهای ملت علیه رهبری یک نظام ، کسی در کسوت رهبر معترضان به میدان آید و از همو که این روزها بیشتر شعارها علیه اوست، امتیاز بگیرد تا بحران دل آزار یک کشور را سامان باشد. بخش هایی از همان جوانانی که عیله رهبری نظام در خیابان های شهر شعار داده اند اینک به تدبیر شما چشم امید دوخته اند.

دیگر کسی به ذوق زدگی و شعف محسن رضایی کاری ندارد که برای پایان دادن به فلاکت هم اندیشان خود، بیانیه شما را عقب نشینی از انکار دولت خواند. همین که توانسته اید ولوله ای در دولت و مجلس و نظام ایجاد کنید و از سویی آرامش را به معترضان برگردانید تا چند روزی آرام، نظاره گر سرگردانی رقیب و منتظر پاسخ رسمی حاکمیت به خواسته های شما باشند این یعنی مدیرت بحران. خاصه آنجا که برای نخستین بار از خواسته ملت برای یک نظام جدید، چنین مبادی آداب و به دور از شعار سخن گفته اید: «ما یک دولت و نظام صادق و رئوف و با شفقت مبتنی بر آرای مردم می خواهیم.»

خوب می دانیم که این نامش سازش نیست وقتی کسی در سطوح رهبری و نه در خیابان، از جان مایه می گذارد تا اعلام کند مردم نظام و دولتی که ناصادق و خشونت طلب است را دیگر نمی خواهند.

میر معترض

حالا که چنین تدبیر کرده اید که با ادبیاتی فاخر همان شعارهای معترضان در خیابان ها که فراتر از دولت و نقد خود نظام بود را با ادبیاتی فاخر به حاکمیت اعلام کنید، بدانید که جنبش نیز صبور و آرام در کنار شما منتظر مواجهه حاکمیت و به تعبیر شما «نظام» با این پیشنهادات می نشیند و اگر باز هم مستی قدرت مجال تسلیم شدن در برابر تدبیر ناب شما را نداد لطفا دیگر رودربایستی را کنار بگذارید.

قابل ستایش است منش و مرام شما که هرگز حاضر نمی شوید آنان که برای رئیس جمهور آمریکا نامه نگاری می کنند و با نمایندگان اسرائیل پای میز مذاکره می نشینند را به شیوه خودشان گوساله و بزغاله و بزدل و پادوهای رجوی نمی خوانید. قابل تقدیر است وقتی در قامت مردی که برازنده ادب ملت ایران است ظاهر شده اید و میان «ادبیات مسولان» تا «ادبیات مسولانه » تفاوت قائل شده اید تا با مسولانی که دستشان به خون مردم همین کشور آلوده است فرصت آخر را هم بدهید اما اگر باز هم کسانی در برابر متانت شما، وقاحت را برگزیده اند، به حرمت خون سهراب و ندا و همه بی گناهانی که شب و روزشان را در زندان و خیابان با هراس و دلهره می گذرانند، رودربایستی را کنار بگذارید که جنبش همه امیدش به همین تدبیر آخر شماست و به تعبیر خودتان: « ما نظامی صادق و رئوف و برخاسته از آرای مردم می خواهیم. »

پی نوشت:

بیانیه شماره 17 میرحسین موسوی به همراه تحلیل در یک صفحه پشت رو برای چاپ

تکرار تجربه ناموفق!

noreply@blogger.com (کوروش) — Thu, 31 Dec 2009 11:24:00 +0000

شاید بهترین معیار برای تحلیل وقایع روز عاشورا و تظاهرات امروز حامیان دولت، سخنان رهبر نظام در نماز جمعه 29 خرداد باشد. او در آن سخنرانی گفت:

باید در صندوق های رأی مشخص شود که مردم چه می خواهند نه در کف خیابان ها. اگر قرار باشد بعد از هر انتخاباتی ، طرفین اردوکشی کنند به خیابان ها، اصلاً برای چه انتخابات برگزار می شود.

مردم چه گناهی کرده اند که باید به علت این کارهای ما، از کسب و کار و زندگی خود باز بمانند؟

در حال حاضر سبزها بدون توجه به تهدید و سانسور حکومت در مناسبتهای خاص و روزهای تعطیل تظاهرات میلیونی برپا میکنند و بعد از آن کودتاچیان با صرف هزینه سنگین به اردو کشی های چند روزه خیابانی میپردازند و کسب و کار و زندگی مردم را مختل میکنند و فرایند فلج سازی و اعتصاب سراسری با هزینه حکومت و به نفع جنبش سبز صورت میگیرد. دیگر شکی نیست که جنبش سبز با صبر و ایستادگی بر روش مسالمت آمیز خود، حکومت و رفتار آن را تغییر داده و خود را بر نظام تحمیل کرده است و حکومت هر چه تلاش میکند نمیتواند از موضع تدافعی خارج شود. بسیاری، تظاهرات فرمایشی حامیان دولت و بازداشتها را نشانه عزم حاکمیت برای دستگیری رهبران جنبش دانسته اند، اما به نظر میرسد وحشت حاکمیت از مراسم سوم و هفتم شهدای روز عاشورا باعث شده است که از تظاهرات دولتی به عنوان یک وسیله دفاعی استفاده شود تا حاکمیت و ماشین سرکوب آن نفسی تازه کنند. البته نمیتوان انکار کرد که بازداشت چهره های شاخص و رهبران جنبش زیانبار خواهد بود، اما جنبش سبز راه و مسیر و سازمان خاص خود را یافته است و با اندکی تلاش میتواند در غیاب رهبران به رشد خود ادامه دهد. دیگر نه جای نگرانی است و نه دلیلی برای برخورد و شاخ و شانه کشیدن؛ جنبش سبز آرام و مستحکم به پیش میرود و باند حاکم حتی نمیتواند روند رشد آن را متوقف کند.
آنتروپی!

حکومت در روز 16 آذر یک دیکتاتوری نظامی بود، بعد از آن تا 27 آذر به دولتی ایدئولوژیک تبدیل شد. این روند تا روز تاسوعا ادامه یافت و مجددا در روزهای تاسوعا و عاشورا شاهد دیکتاتوری نظامی بودیم. پس از آن حکومت به یک دولت پلیسی تبدیل شد و سعی کرد شکست روز عاشورا را با بازداشت شهروندان جبران کند، این تلاش چاره ساز نبود و از روز سه شنبه 8 دی ماه، مجددا شاهد دولتی ایدئولوژیک هستیم که مذبوحانه تلاش میکند توده های هوادار خود را در خیابان به صف کند. حکومت در محاصره مدنی سبزها قرار گرفته است و برای حفظ خود در هر هفته چندین بار تغییر ماهیت میدهد. این تغییر ماهیت مداوم نهایتا نظم درونی و تعامل ساختارهای درون حاکمیت را مختل و آن را از درون متلاشی میکند. ماهیت حکومت به دست حاکمان به تاراج میرود.
نیمه پنهان

هر حضور و تحرک جنبش سبز، در نوع خود یک نقطه عطف و یک نقطه آغاز جدید به شمار میرود. این بار در روز عاشورا مردم برای اولین بار در برابر سرکوب مقاومت کرده و از خود و حریم شهروندی خود دفاع کردند. آنها در غیاب یک پلیس بی طرف حفاظت از تظاهرات خود را بر عهده گرفتند و در پایان متفرق نشدند، بلکه با اراده خود به منزل بازگشتند. نکته هشدار آمیز و تکان دهنده وقایع عاشورا این بود که در این روز فقط نیمی از قدرت مردم به رخ حاکمیت کشیده شد. در تمام صحنه ها و تصاویر موجود زمانی که مردم یک یا چند تن از عوامل مهاجم را دستگیر میکردند، خود شهروندان مانع ضرب و شتم آنها توسط سایرین میشدند. این یک هشدار کاملا جدی به حاکمیت است، چرا که هنوز نیمی از جمعیت به نیم دیگر میگوید: «ولش کن» و در مقطع حساس کنونی رفتار حاکمیت نقش بسزایی در نوع واکنش شهروندان خواهد داشت. میتوان اختلاف نظر داشت و سازش هم نکرد، اما در عین حال زور آزمایی و لات بازی هم نکرد، چرا که از قدیم گفته اند دست بالای دست بسیار است!
ترور؛ یک بازی خطرناک، اما برای که؟

بنا به شواهد اولیه قتل سید علی موسوی حاصل یک ترور از پیش طراحی شده بود. تجربه نشان میدهد در همه کشورهایی که دولت جوخه ترور تشکیل داده است، خود دولتمردان پس از مدتی گرفتار جوخه های خودساخته شده اند. در روز عاشورا نیروی انتظامی فقط از وسائل ضد شورش استفاده کرد و قتلهایی که با سلاح گرم و تفنگ ساچمه ای صورت گرفت، خارج از رویه عمل سازمانی پلیس انجام شد. با توجه به فساد گسترده سیاسی و ویژگی های شناخته شده محافل امنیتی درون نظام، میتوان منبع ترور های روز عاشورا را حدس زد. واضح است که این ترورهای محفلی که به احتمال زیاد خارج از رویه ها و دستورالعمل های سرکوب سازمانی صورت گرفته اند، قبل از آنکه بتواند جنبش سبز را سرکوب کند، به انزوا و مصالحه ناپذیر شدن رهبر نظام منجر خواهد شد. محافل امنیتی در تلاش برای به انقیاد در آوردن رهبر نظام، از جیب او و مجموعه حاکمیت هزینه میکنند و در شرایطی که مردم به هیچ وجه حاضر به عقب نشینی نیستند، این هزینه ها عواقب ناگواری برای مجموعه حاکمیت در بر خواهد داشت. حاکمیت هنوز میتواند جنبش سبز را نادیده بگیرد یا سرکوب کند، اما بازی خطرناک محافل امنیتی و مداخله نیروهای غیر مسئول در عملیات سرکوب پلیس، مسلما به نفع نیروهای سیاسی درون حاکمیت نخواهد بود.
بازتاب بین المللی

شکست کامل تنها تعبیری است که میتوان برای سیاست خارجی باند حاکم به کار برد. اینجا به بیانیه های شدید الحن کشورهای خارجی اشاره نمیکنیم، آن چه جالب است لحن بیانیه دولتهایی مانند فرانسه و روسیه است که از دو «طرف» خواسته اند راه حلی سیاسی برای این بحران پیدا کنند. اکنون جهان پذیرفته است که جنبش سبز و رهبران محبوب آن یک «طرف» یا یک نیروی سیاسی تثبیت شده در عرصه سیاست ایران هستند و جامعه جهانی باند حاکم بر ایران را تنها نماینده بخشی از نیروهای سیاسی کشور میداند. جنبش سبز دیگر شورش شهری یا فقط یک جنبش مدنی نیست، بلکه یک نیروی به رسمیت شناخته شده سیاسی است که مورد شناسایی و احترام بین المللی قرار دارد. و در پایان

در چند هفته اخیر خیابانهای شهر شاهد همان اردو کشی است که رهبر نظام از آن بیمناک بود. مردم به تدریج عادت میکنند که به سر کار نروند و وقت خود را یا در تظاهرات بگذرانند یا در پای مباحث سیاسی و جستجو برای رسانه های مستقل. زبان چماق و گاز اشک آور ظرف 7 ماه گذشته ناکارآمدی خود را نشان داده و حاکمیت فرصت زیادی برای یافتن یک زبان مناسب جهت گفتگو با شهروندان در اختیار ندارد. حاکمیت و شهروندان دو راه در پیش روی دارند، یا طرف مقابل را مورد تهاجم قرار دهند و بفرسایند یا این که دلسوزانه به یکدیگر فرصت اندیشیدن و درست تصمیم گرفتن بدهند. سبزها عجله ای ندارند، اما آمادگی لازم برای اتخاذ رویکردی دلسوزانه از طرف مقابل خود نمی بینند. زمان به ضرر حاکمیت میگذرد.

دانلود ورژن جدید فیلتر شکن جدید اولترا سارف U99

آقای موسوی عزیز، من تا ته خط با شما هستم اما با شما به جمهوری اسلامی برنمیگردم.

noreply@blogger.com (کوروش) — Mon, 28 Dec 2009 14:28:00 +0000

آقای موسوی سلام

قبل از هر چیز درگذشت خواهر زاده گرامییتان را تسلیت می گویم.

من یک ایرانی معترض هستم، از همان ها که تصاویرشان را میتوانید از تلویزیون ها و اینترنت ببینید. از آنهایی که سالهاست به هر شیوه ای با استبداد میجنگند ، همان ها که 7 ماه است قلبشان را در خیابان های تهران جا گذاشته اند پیش نداها و سهراب ها و گوئی هر از چند روز دلشان تنگ می شود برای فضای فلسطینی شده کشوری با تمدنی به درازای تاریخ.

آقای موسوی من نه موافق خشونتم و نه برخوردهای تند و انقلابی و نه خواستار پیروزی و نتایج یک شبه. معتقد به اصلاح تفکر مردم هستم و با همه ضعف ها و کاستی هایش در نهایت توان خویش و با اقرار به قصور و کوتاهی هایم برای زنده ماندن این راه تلاش کرده ام، چرا که آنرا بهترین راه در فضای سیاسی حاکم بر کشورم تشخیص داده ام.

همیشه به حرکت با حداقل دفع و جذب حد اکثری ایمان داشته ام چون همه را مستحق نسیم خوش آزادی دانسته ام.

حرکت مردم ایران به زیبائی جنبش سبز نامیده شده و به درستی که ما نه اهل خشونتیم و نه خواستار جنبشی سرخ.

آقای مهندس موسوی از روز اولی که به نشانه اعتراض دوش به دوش هم میهنانم به خیابان ها آمده ام خوب میدانستم که هر چیزی بهائی دارد و بهای آزادی در برابر دژخیمان دیو صفت سرتاپا مسلح، ایثار جان است.

می دانستم که باتوم و اشک آور و گلوله در راه است اما نشکسته ام دیرین عهد خود را.

حق آزادی بر من این است که پاسش بدارم و برایش تلاش کنم و به نامش از جان ناقابلم مضایقه نکنم. خون من سرخ تر از خون هیچ کسی نیست. اما حق من بر آزادی این است که به خواسته هایم و به خواسته های مردمم جامه عمل پوشانده شود.

موسوی عزیز حق تو بر من این است که تا ته خط با تو باشم چون در میان خفقان حاکم بر جامعه ام این تو بودی که با شجاعت فریاد برآوردی و پشتت را خالی نخواهم کرد.

به دلیل همان عهد نانوشته بین من و تو و آزادی، حق من بر تو این است که در جریان مذاکرات و پیش نهادات تو با مسئولین حکومتی قرار بگیرم و از نتایج امر آگاه شوم.

من جزئی از آینده این مملکت هستم. آری آقای موسوی من تا ته خط با شما هستم ولی با شما به جمهوری اسلامی برنمی گردم.

ما خواستار حکومتی هستیم که در آن همه حق زیبا زندگی کردن داشته باشند.

یک جمهوری برای همه ایرانیان

زمینه سازی های مشكوك برای دستگیری مردمی! موسوی!

برخی منابع خبری از پاساژ مهستان خبر می دهند بنرها و تابلونوشته های بسیاری با این مضامین كه "مردم خود میخواهند نسبت به اقدام انقلابی در برخورد با سران فتنه بپردازند" در حال چاپ است.

به گزارش خبرنگار "آینده" این تابلوهای تبلیغاتی قاعدتا برای تجمع فردا آماده میشود كه شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی برای آن در میدان انقلاب فراخوان داده است.
پاساژ مهستان از مراكز عمده تولید بنر و مقولات تبلیغاتی، به ویژه مربوط به مداحان و هیئت های مشهور است.

در همین حال در برخی محافل گفته شده فردا عده ای قصد دارند حركت كرده و به صورت مردمی! اقدام به دستگیری میرحسین موسوی نمایند.

سایت روزنامه نزدیك به یكی از نهادها هم نوشت:" فردا پس از پایان تجمع بزرگ عاشوراییان در محكومیت حرمتشكنی فتنهگران در روز عاشورا، تحصن مردمی در مقابل دفتر كار میرحسین موسوی در خیابان كارگر شمالی مقابل پارك لاله آغاز خواهد شد و این تحصن تا زمان برخورد قاطع قوه قضاییه با میرحسین موسوی و مهدی كروبی و سایر فتنه گران ادامه خواهد داشت. "

این فضاسازیها در حالی صورت می گیرد كه همواره سران نظام بر عمل در چارچوب قانون تاكید كردهاند و اقدامات عدهای خودسر و لباس شخصی در كوی دانشگاه، مجتمع سبحان و درگیریهای خیابانی كه آخرین آنها منجر به كشته شدن دست كم 7 تن در روز عاشورا شد، هزینه های زیادی به نظام و رهبری وارد كرده است.

همچنین در فضای ملتهب كنونی و عصبانیت معترضین از كشته شدن این افراد، در صورت انجام چنین تلاشهایی، احتمال حضور هواداران موسوی در محل و بروز درگیریهای خشن نیز می رود .

دو شایعه و انتشار آن تنها برای منع انجام آن توسط کودتاچیان:

1- با تابلو بودن فیلم قبلی پاره شدن عکس آقای خمینی! صدا و سیما تصمیم گرفت که فیلم آتش گرفتن قرآن رو به کارگردانان باتجربه بسپارند از این رو قرار شده که آقای سلحشور و مسعود ده نمکی فیلم آتش گرفتن قرآن رو برای صدا و سیما کارگردانی کنند! اخبار رسیده حاکی است که در این فیلم از بازیگران آماتور و بسیجیان ریش تراشیده و مو ژل زده استفاده شود

2- روز چهارشنبه رژیم قصد دارد با انفجار بمب و یا کشتن تعدادی از تظاهرکنندگان خودی در تظاهرات ضد سبز که خود آنرا اتمام حجت با فتنه نامیده است به بهانه ای دست یابد تا برانگیختن حس انتقام در عوام برای قلع و قمع مخالفین اقدام نماید

پی نوشت:

دوستان من بزرگترین ترس حکومت چشم انداز سراسرى شدن مبارزه براى بزير کشيدن جمهورى اسلامى است. رفتارهای رسانه ی کودتا و تظاهرات های بی ثمر کودتاچیان نیز برای ترساندن اذهان عمومی از جنبش سبز است ... دفع حداقلی و جاذبه ی حداکثری باید ضمیمه ی کار ما قرار گیرد ...

چند فیلم از روز عاشورای سبز :

این کلیپ ها را میتوانید مستقیما دانلود کنید (تنها با کلیک روی آن)

کشته شدن یکی از هموطنان

دستگيري و كتك زدن نيروي يگان ويژه

تظاهرات چهار راه كالج

ما اهل كوفه نيستيم , پشت يزيد بايستيم

حمله بسيجيان و يگان ويژه به مردم در مقابل ايستگاه متروي دروازه شميران

متفرق كردن مردم توسط مزدوران سركوبگر

آتش زدن ماشين پليس در تهران

آتش زدن ماشين ضد شورش در خيابان كريمخان

واژگون كردن ماشين نيروي انتظامي

توپ تانك بسيجي ديگر اثر ندارد , دولت كودتا استعفا استعفا

زخمي شدن جواني توسط بسيج

صحنه كشته شدن يك جوان

كشته و زخمي كردن معترضين و بدنبال آن به آتش كشيدن مقر پليس

درگيري تن به تن با نيروهاي يگان ويژه

پرتاب كردن سنگ به سوي نيروهاي دولتي

اين ماه ماه خونه , يزيد سرنگونه

فرياد بلند مرگ بر خامنه اي و خامنه اي قاتله ولايتش باطله

به آتش كشيدن پايگاه بسيج1

به آتش كشيدن پايگاه بسيج2

اين همه لشگر آمده ,عليه رهبر آمده1

اين همه لشگر آمده ,عليه رهبر آمده2

درگيري مردم با گارد ضد شورش و محاصره آنها

كامل ترين و گوياترين ويدئو از چهار راه كالج

خس و خاشاك تويي , دشمن اين خاك تويي

زخمي شدن يك دختر و پسر معترض

حضور فائزه هاشمي در تظاهرات

چپ كردن ماشين پليس توسط مردم

آتش زدن موتور گارد ويژه

حضور محمد رضا خاتمي در بين مردم

خبرگزاري هرانا : خودرويي نظامي وابسته به نيروي انتظامي ايران با يورش به شهروندان معترض دست كم دو شهروند را به قتل رساند.به گزارش واحد انديشه و بيان مجموعه فعالان حقوق بشر در ايران، ظهر روز جاري در محدوده ميدان وليعصر شهر تهران، پس از ناكامي نيروهاي نظامي در پراكنده كردن مردم معترض و همچنين اشغال يك ايستگاه پليس در اين ميدان به دست شهروندان مورد اشاره. يك دستگاه خودروي وانت نظامي با حركت غيرمتعارف اقدام به يورش و زيرگرفتن تعداد زيادي از شهروندان و سپس فرار از صحنه نمود.در اين حادثه به گواه شاهدان عيني دست كم دو تن از شهروندان جان باخته و پانزده تن ديگر نيز دچار صدمات جدي شدند.پيش تر احمدرضا رادان، جانشين فرمانده نيروي انتظامي به خبرگزاري فارس گفته بود دو تن از جان باختگان امروز بر اثر تصادف با خودروي شخصي جان باخته اند، اين در حالي است كه ويدئوي منتسب به اين موضوع به خوبي نظامي بودن اين خودرو را نشان مي دهد.نيروي انتظامي تاكنون مرگ دست كم پنج شهروند در شهر تهران را در طي اعتراضات روز جاري تائيد كرده است، اين در حالي است كه منابع غير دولتي جان باختگان وقايع امروز را دست كم نه تن اعلام داشته اند

طبق پیش بینی ها باز فیلتر شدم اما خوشحالم که اکثر دوستان این بار این افتخار نصیب شان نشد !
این هم حکایت ماست با سران کودتا!

دانلود ترانه طاقت بيار رفيق از سياوش قميشي همراه با تصاویر اعتراضات

بهترین فیلتر شکن حال حاضر برای ایرانیان

دانلود ورژن جدید فیلتر شکن جدید اولترا سارف U99

هرکه هستی باش اما باش در این عاشورا

noreply@blogger.com (کوروش) — Tue, 22 Dec 2009 12:36:00 +0000

ماههاست که سفر سختی را با هم شروع کرده ایم ، سفرمان طولانی است و سخت

یادت می آید؟

کنار هم از تجریش تا راه آهن ؟ دلمان مثل گنجشک می تپید از خوشحالی که همه هستیم و از نگرانی که “مبادا؟”،

یادت هست؟

مبادا شد ؛ یادت هست ؟

آن صبح که ناباورانه آن وقیح آمد و رذیلانه گفت که رایمان را دزدیده؟ یادت هست ؟

گفتیم می رویم بیرون کنار هم باشیم و ته دلمان چقدر ترس بود که مبادا آن وقیح واقعا فصل الخطاب باشد. همه بهت بودیم . ظلم بسیار دیده بودیم اما وقاحت و دروغی به این بزرگی و تجاوزی چنین دردناک به شعورمان کمتر. یادت هست؟

خبرها خوب نبود بسیاری از دوستانمان را همان روز اول گرفتند. موبایلهایمان را قطع کردند تا شاید بیاندیشیم که بیشمار نیستیم در این خشم. یادت هست؟

یادت هست آن دوشنبه ؟

یادت هست که چطور در گوشمان خواندند “حق تیر دارند نرو” و ما با قلب گنجشکیمان تا انقلاب رفتیم و ترسیدیم که مبادا تنها باشیم؟

یادت هست وقتی من تو را و تو مرا و ما دوستانمان را دیدیم اشک ریختیم؟

یادت هست همدیگر را در آغوش کشیدیم و آرام گفتیم “نترسید ما همه با هم هستیم” یادت هست ؟؟؟؟

ما بیشمار بودیم و این بیشماری دروغگوی وقیح را چقدر ترساند؟ یادت هست؟

یادت هست گفت می کشم و کشت؟

یادت هست ندا وقتی گفت “سوختم ” و دلمان را سوزاند سوختنش؟

یادت هست سهراب را ؟

محسن ؟

اشکان ؟

ترانه ؟

یادت هست کیانوش را ؟

یادت هست ؟

یادت هست که چقدر دلمان میخواست فریاد بزنیم اما سکوت کردیم و این سکوتمان آن دروغگوی بی شرم را چطور کر کرد؟ یادت هست؟

یادت هست وقتی وقیح دروغگو به التماس افتاد؟

یادت هست؟

وقتی دوستانمان را به نمایش واداشتند تا شاید دهان زیبای دوستانمان از وقاحت دروغشان کم کند؟ یادت هست که به چشمان ابطحی ، به دستهای عطریان فر و به دهان حجاریان نگاه کردیم و در دل گفتیم خدا به همراهت دوست دربند سبزم. یادت هست؟

یادت هست به مظلومیتشان چه گریستیم و به بزرگیشان چه افتخار کردیم؟

یادت هست دنده های شکسته سحرخیزمان چه کرد با ما؟ یادت هست؟

یادت هست؟ وقتی دیدیم که چه بیشماریم؟

یک شکل هم نبودیم و نیستیم اما با هم بودیم .

با هم الله اکبر گفتیم ،الله اکبری که پر از معنا بود. پر از با هم بودن ، پر از دلگرمی ،پر از تسلیت دوستان ، پر از ندا ، پر از سهراب ، پر از ترانه . یادت هست؟

اکنون موعد دیگری رسیده برای کنار هم بودن.

این موعد اسمش عاشوراست.

این بار عاشورایی ایرانی. موعد دیگری که من باشم و تو و جای خالی سهرابمان.

نمی دانم مسلمانی یا نه

نمی دانم بهایی هستی یا نه

نمی دانم مسیحی هستی یا نه

نمی دانم یهودی هستی یا نه

نمی دانم بی دین هستی یا نه

نمی دانم

هرچه هستی باش

اما باش

من و تو ساکنان این سرزمینیم

من و تو کنار هم بیشماریم و بی شکست

من و تو باید با هم باشیم

حتی اگر تو مثل من مسلمان ، بی دین ، مسیحی ، یهودی ، بهایی نباشی

باز هم مثل من ایرانی هستی

همین مهم است

حتی اگر بسیجی بودی و هستی

ما منتظریم که بیایی و کنار ما باشی

ما برای تو هم جا داریم

اگر در دلت هنوز نقطه ای عشق به فردای آزاد هست

اگر در دلت مانند بسیاری از دوستان سابقت نقطه ای شک به گذشته پدیدارشده

برای تو هم جا داریم

نه اشتباه گفتم ، ما برای تو جا نداریم،

جای تو اگر نیایی کنارمان خالی است

و خالی میماند تا بیایی

هرکه هستی باش

اما باش

سهراب چشم به راهمان است

یادت هست به مادر چه گفت؟

مادر اگر نرویم دیگر پشت دیوارها هم نمی توانیم حرفی بزنیم

سهرابمان چشم به راهمان است

میدانی؟

دوست من هرچه هستی باش

هر شکلی هستی باش

برای من تغییر نکن

ایران همانقدر به من تعلق دارد که به تو

هرچه هستی باش

هر که هستی باش

اما باش

کنارمان باش

پی نوشت :

بنویسید: "زنده باد جنبش سبز"، اسکناس نو جایزه بگیرید!

تا 17 دی ماه چیزی باقی نمانده. روزی که اسکناسهای نوشته دار بی اعتبار میشوند. پس با نوشتن شعار بر روی اسکناسهای فرسوده و تحویل آن به بانک علاوه بر نمایش قدرت جنبش سبز اسکناس نو دریافت کنیم!

مالیات ما بهتر است خرج خودمان شود تا کشور بولیوی!

دانلود فیلتر شکن قوی اولتراسارف U98

رسيد مژده که ايام غم نخواهد ماند
چنين نماند، چنين نيز هم نخواهد ماند
من ار چه در نظر يار خاکسار شدم
رقيب نيز چنين محترم نخواهد ماند
چو پرده دار به شمشير مي زند همه را
کسي مقيم حريم حرم نخواهد ماند
چه جاي شکر و شکايت ز نقش نيک و بدست
چو بر صحيفه هستي رقم نخواهد ماند
غنيمتي شمر اي شمع وصل پروانه
که اين معامله تا صبحدم نخواهد ماند
ز مهرباني جانان طمع مبر حافظ

که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

این چند روزه مورد حمله ی جوجه هکران بسیجی قرار گرفتم که ترافیک سایت را بالا برده بودند و کسی قادر به ورود به سایت نبود حتی خودم هم به سختی میتونستم وارد بشم اما فقط تونستند توی آمار سایت اخلال ایجاد کنند و بس!

در صورت فیلترینگ عدد 3 را به 4 تغییر دهید یا از این دامنه استفاده کنید

پدر رفت!

noreply@blogger.com (کوروش) — Sat, 19 Dec 2009 12:59:00 +0000

محرم واقعا محرم شد... آیت الله منتظری در کمال مظلومیت رفت...

آيتالله العظمی حسينيعلي منتظري دار فاني را وداع گفت

اين مرجع تقليد كه هشتاد و هفتمين سال عمرش را ميگذراند، شب گذشته بر اثر بيماري دار فاني را وداع گفت.

با انتشار خبر درگذشت "آيت الله العظمي حسينعلي منتظري" خيل عظيم علاقه مندان و مقلدان ايشان از سراسر ايران به خصوص شهرهای تهران، اصفهان و نجف آباد خود را براي حضور در مراسم تشييع پيكر وي آماده مي كنند.

به گزارش جرس، بنابرگزارشهاي رسيده قرار است مراسم تشييع پيكر آيت الله العظمي منتظري فردا ساعت 9 صبح از روبروي منزل ايشان برگزار شود.

از شهر قم همچنین خبر می رسد که تدابیر امنیتی در این شهر برقرار شده و پلیس ضد شورش در برخی از مناطق شهر حضور یافته است.

در اين حال كساني كه از صبح امروز راهي قم شده اند از ترافيك شديد در اتوبان تهران-قم خبر مي دهند .

با توجه به تدارك گسترده عمومي براي حضور در مراسم تشييع جنازه آيت الله العظمي منتظري به نظر مي رسد مسيرهاي منتهي به قم در ساعات آينده با بار ترافيكي به مراتب شديدتري نيز روبه رو شود

آدرس دفتر آیت الله العظما حسینعلی منتظری (رحمة الله علیه) جهت حضور ارادتمندان حضرتش :

خیابان شهید منتظری، کوچه شماره 12 ، تلفن: 14-7740011-0251 ، فاکس: 7740015 -0251

27 آذر حمله یا دفاع؟!

فراخوان جناح حاکم برای تجدید بیعت با رهبر نظام، که تحت عنوان حمایت از منزلت آیت الله خمینی صورت گرفته بود، به نتایج مطلوب خود نرسید. کودتاچیان تلاش زیادی به خرج دادند که از موضع تدافعی ماه های گذشته خارج شده و برای اولین بار از موضع تهاجمی وارد شوند. این امر با سناریوی پاره کردن عکس آیت الله خمینی صورت گرفت. تظاهرات روز جمعه هم این قابلیت را دارد که به سرکوب سبزها منتهی شود و هم میتواند به سرآغازی برای تسلیم حاکمیت مبدل شود. این امر به هوشیاری و فرصت شناسی سبز ها بستگی دارد.

تعداد شرکت کنندگان در این تظاهرات نسبت به تجمعی که تحت عنوان "جشن پیروزی احمدی نژاد" برگزار شده بود، کاهشی 70 درصدی داشت! این یعنی تعداد حامیان فعال دولت کودتا، ظرف مدت شش ماه، از حدود 40 هزار نفر، به حدود 10 هزار کاهش یافت. هرچند باید به خاطر داشت که بخشی از جمعیت در روز جمعه نه به خاطر حمایت از دولت کودتا و رهبر نظام، بلکه به علت اعتراض به پاره کردن عکس آیت الله خمینی به خیابان آمده بودند. با این وجود تظاهرات روز 27 آذر، هم میتواند سرآغاز بازگشت عقلانیت به مواضع جناح حاکم باشد، و هم میتواند به نقطه شروعی برای خطرناک ترین تحرک کودتاچیان تبدیل شود.

تظاهرات 27 آذر از یک سو به بهانه اهانت به بنیانگذار نظام، تمام توانایی نمادین و ظرفیت ایدئولوژیک باند حاکم را به خدمت گرفت و از سوی دیگر با بی اعتنایی سبزها، امکانی فراهم آورد که کودتاچیان و به خصوص رهبر نظام، صرف نظر از تبلیغات رسانه ای، برآوردی واقع بینانه از نیروهای وفادار به خود کسب کنند. اکنون آنها میدانند که در اقلیت محض قرار دارند و حتی تحت لوای دفاع از آیت الله خمینی هم نمیتوانند جمعیتی معادل یک سیصدم جمعیت هواداران جنبش سبز به خیابان بیاورند. در صورتی که اندک مایه ای از عقلانیت سیاسی در باند حاکم وجود داشته باشد، این تجمع میتواند نقطه آغازی برای عقب نشینی و تسلیم در برابر خواست ملت باشد.
اما از طرف دیگر این تظاهرات میتواند به تلاشی غیر عقلانی برای سازماندهی مجدد نیروهای باقی مانده تبدیل شود. میتوان استدلال کرد که باند حاکم با استفاده از تمام ابزارهای ایدئولوژیک و ارعاب و تهدید، سعی کرد خطوط دفاعی خود را در اطراف کانون قدرت خود (رهبری) از نو به خط کند و برای رویارویی در دهه محرم آماده شود. از این نظر تظاهرات دولتی 27 آذر یک نقطه عطف به شمار میرود. چرا که میتواند پایه ای برای استوار کردن خطوط تهاجمی علیه جنبش سبز و نیروهای میانه رو فراهم نماید. این امر نیازمند هوشیاری کامل سبزهاست، زیرا در صورتی که این تظاهرات به صورتی شفاف پاسخ داده نشود، تحدید یا بازداشت رهبران جنبش سبز، دور از ذهن نخواهد بود.
اما نطفه شکست این تظاهرات ( و سناریوی پشت آن) در خود آن نهفته است: تظاهراتی از طرف سازمانهای وابسته به رهبر نظام و سپاه پاسداران اعلام شد. دعوت ها و فراخوان های متعددی صورت گرفت و با تهدیدهای رئیس قوه قضائیه و افرادی مثل حیدر مصلحی و حسینیان همراه شد. چنین تظاهراتی برای رسیدن به نتیجه و خاتمه دادن به بحران باید به یکی از نتایج زیر دست یابد، در غیر این صورت نمیتوان آن را پیروزمند دانست:

یا باید وحدت برقرار شود و همه (به خصوص تجدید نظر طلبان یا کسانی که مورد غضب پیشوا قرار گرفته اند) با پیشوا تجدید بیعت کنند، یا این که بخش انشعاب کرده و وحدت شکن حاکمیت در همان روز و در هیاهوی توده ها جراحی شود. اما در روز 27 آذر، هیچ یک از دو گزینه فوق برآورده نشدند. پیش از تظاهرات سبزها اعلام کردند که در آن شرکت نخواهند کرد. علاوه بر آن و مهمتر این که خانواده آیت الله خمینی به صورت معنی داری سکوت کردند، هاشمی رفسنجانی همراهی نشان نداد و از بی فایده بودن ارعاب و فضا سازی سخن گفت. جالب آن که شماری از میانه رو ها و راستگرایان هم ترجیح دادند خود را درگیر نکنند. بنابراین تظاهرات 27 آذر به اهداف از پیش تعیین شده خود نرسید؛ این امر در تندی شعارها و سخنرانی که بیشتر به فحاشی شبیه بود، قابل مشاهده است.

اما با این وجود باید هشیار بود، چرا که اگر این تظاهرات با پاسخی مناسب همراه نگردد، میتواند به نقطه آغازی برای سرکوب جنبش سبز و بازداشت رهبران آن تبدیل گردد. تظاهرات روز 27 آذر، لزوما یک حرکت شکست خورده نیست، بلکه فقط نطفه شکست در آن هست؛ این نطفه باید در اولین فرصت مناسب "بارور" شود.

شمشیر دو لبه! + بیانیه دعوت عمومی برای شرکت در مراسم دهه محرم سبز

noreply@blogger.com (کوروش) — Tue, 15 Dec 2009 11:48:00 +0000

مهم مهم

اولین روز محرم و اولین تجمع

26 آذر پنج شنبه ساعت 10 شب ، الله اکبر

در این فرصت کوتاه نیاز به بسیج همه ابزارهای ارتباطی و اطلاع رسانی وسیع داریم. فرصت کوتاه است و رسانه شمایید!!

آخرین حربه کودتاچیان را از آنان بگیریم

ملت بزرگ ایران طی 6 ماه گذشته در برابر خشونت وحشیانه دولت دروغ و تجاوز مقاومت کرده است و اینک در آستانه ماه محرم به حساس ترین مرحله از مبارزات مدنی خود رسیده ایم.

در این مدت کودتاچیان تمام ابزارهای خشونت و سانسور و سرکوب را به کار بردند تا مشعل سبز حق طلبی و آزادی خواهی ملت ایران را برای همیشه خاموش کنند و هر بار با هوشیاری و اتحاد ملت شکستی سخت را متحمل شدند. اما در 16 آذر ماه، آخرین و کثیف ترین نمایش خود را تدارک دیدند تا ملت حق طلب ایران را به کینه توزی و انتقام جویی متهم ساخته و به این بهانه منتخبان واقعی ملت را حذف کنند. اما آگاهی شهروندان و هوشیاری منتخبان ملت سبب شد این نیرنگ به خودشان برگردد و جمعه 27 آذر ماه فرصتی دیگر برای حضور میلیونی ملت آزادی خواه ایران در خیابانها فراهم شود؛ و مکرو مکر الله و الله خیر الماکرین!

نمایش قرآن بر نیزه کردن کودتاچیان به فرصتی تبدیل شد که یک بار دیگر با حضور عظیم خود چشم جهانیان را خیره سازیم. ما همچون روز قدس سبز، روز 13 آبان و روز 16 آذر به خیابان می آییم که اثبات کنیم که با هیچ اندیشه ای سر ستیز نداریم. اما اجازه نمیدهیم که تحت هیچ عنوانی رای و سرنوشت مان را از ما بدزدند. هیهات که سرنوشت ما این نیست که تحت حاکمیت دروغ و وقاحت زندگی کنیم! به خیابان می آییم که فریاد بزنیم میزان رای ملت است و هیچ کس حق ندارد خود را قیم این ملت رشید بداند. به خیابان می آئیم تا اجازه ندهیم دیکتاتوری خود را به نام دفاع از مذهب و روحانیت توجیه کنند.

این بار هم مانند تجمع خودجوش 7 تیر، محتاج حمایت و همدلی تک تک شهروندان هستیم. فرصت کوتاه است و رسانه ها محدود شده اند، اما شب پرستان مخفیانه مشغول جمع آوری نیروهای خود برای نمایش قدرت در روز جمعه هستند. این بار هم رسانه شمائید. دراین ساعات حساس باقی مانده، نیازمند اطلاع رسانی وسیع تک تک شهروندان مسئول و آگاه ایرانی هستیم.

جمعه 27 آذر 88 ، بعد از نماز جمعه، محل تظاهرات دولتی: مقابل سر در اصلی دانشگاه تهران

برای حضوری عظیم و میلیونی نیازمند بسیج تمام امکانات برای اطلاع رسانی هستیم؛ رســانـه شــمایید.

بیانیه مشترک گروه انقلاب سبز و صفحه حامیان میرحسین موسوی در فیسبوک

پس از خبر سازی صدا و سیما در خصوص پاره کردن عکس بنیانگذار نظام، حرکتی رذیلانه و خطرناک شکل گرفت که نه تنها جنبش سبز، بلکه آینده کل کشور را هدف گرفته است. جنبش سبز امروز دارای یک تجربه عمیق تاریخی است و باید از این تجربه در مسیر پیشبرد جنبش استفاده کرد.

شاید شمار زیادی از هواداران جوان جنبش سبز به یاد ندارند که جنبش دانشجویی در تیر ماه 1378 چطور سرکوب شد. پس از واقعه 18 تیر و حمله وحشیانه سپاه و بسیج به خوابگاه دانشگاه تهران، دانشجویان و بخشهایی از مردم در اعتراض به این اقدام دست به تجمع و تحصن در خیابانهای اطراف دانشگاه تهران زدند. پس از چند روز درگیری، رهبر نظام بر صفحه تلویزیون انحصاری ظاهر شد و به مظلوم نمایی و گریه و زاری پرداخت. پس از آن در 23 تیر جمعیتی قابل توجه از عوامل سپاه و رهبری (ظاهرا بیش از 200 هزار نفر) بسیج شد و در برابر چشمان حیرت زده ملت، دانشجویان و مردم تجمع کننده «جارو» شدند. هر چند نمیتوان و نباید کم کاری برخی از مسئولان وقت را فراموش کرد، اما در آن مقطع قدرت جناح حاکم و رهبر نظام قابل مقایسه با امروز نبود. به همین دلیل در یک مبارزه فرسایشی و با استفاده از کثیف ترین حقه ها، توانستند مجلس را از منتخبان ملت پاکسازی کنند و در نهایت در سال 84 و با استفاده از ناامیدی و یاس مردم، رئیس دولت مورد نظر خود را بر کشور مسلط کنند، که آثار و نتایج شوم و مخرب اش را همه میدانند.
امروز 10 سال از واقعه حمله به دانشگاه میگذرد و جناح حاکم تصور میکند که میتواند حربه پوسیده خود را مورد استفاده قرار دهد. جناح حاکم حرکتی خزنده را آغاز کرده است که در گام اول دانشگاه و در مرحله بعد رهبران جنبش سبز را به طور کامل سرکوب کند و پس از آن با خیال راحت، دهه محرم را با کمترین هزینه به پایان برساند. اما آیا ملت ایران تجربه تاریخی خود را فراموش میکند و به کودتاچیان فرصت قدرتنمایی میدهد؟

در درون جنبش سبز، طیف های مختلف و متنوعی وجود دارد، اما از نظر همه همراهان و هواداران جنبش، این تفاوتها مایه قوت جنبش است و هرگز باعث نابرابری در حقوق شهروندی و سیاسی سبزها نمیشود. در حالی که از نظر جناح حاکم سبزها از طیف های متفاوتی تشکیل میشوند که میتوان آنها را درجه بندی کرد. آنها ملت حق طلب و آزاده ایران را به خس و خاشاک، مطرب و رقاص، پیاده نظام دشمن، عوام ساده لوح، خواص مردود و برادران سابق تقسیم میکنند، اما از نظر سبزها، همه این القاب و سازندگان آن مهملاتی باطل و مظهر ظلم و بی عدالتی هستند. آری در درون جنبش سبز در خصوص دوران رهبری آیت الله خمینی، تفاوت نظر وجود دارد، اما سبزها اثبات کرده اند که تفاوتها را به رسمیت میشناسند، حذف نمیکنند و حقوق شهروندی و آزادی بیان یکدیگر را ارج مینهند. سبزها هرگز درجه بندی مطلوب رهبر نظام و هیچ نوع درجه بندی غیر انسانی و ضد حقوق بشری را تحمل نمیکنند. اکنون پرسش این است که آیا برای لغو درجه بندی و تفکیک سرکوبگرانه ملت، باید مقابله به مثل کرد و درجه بندی متفاوتی ارائه کرد، یا این که باید هر نوع درجه بندی و تفکیک شهروندان را برای همیشه نابود کرد؟

سبزها با هر سلیقه و گرایش سیاسی یا مذهبی، در 6 ماه گذشته تحت سخت ترین فشارها در کنار یکدیگر مقاومت کرده اند و اکنون بازی به مرحله ای رسیده است که طرف مقابل تمام هستی خود را به ریسک گذاشته و دارد بلوف میزند. این مسلما یک جنگ روانی و رسانه ای است و مقابله با آن، به اندازه مقابله با باتوم و اسلحه دشوار است. بعد از نمایش شنیع صدا و سیمای انحصاری، جناح حاکم اندک نیروی باقی مانده خود را سازماندهی کرده است و در حال تلاش برای فتح تدریجی خیابان هاست. آنها از شهرستانهای کوچک و مناطق مذهبی و بسته شروع کرده اند و به تدریج به سمت پایتخت لشکر کشی میکنند. اما واکنش عموم مردم و به خصوص رفتار خانواده آیت الله خمینی اثبات میکند که کودتاچیان هیچ احترام و علاقه ای به آیت الله خمینی ندارند و از عکس او به عنوان یک حربه، استفاده ابزاری میکنند. این حربه معاویه ای، نباید باعث جر و بحث یا اختلاف و شکاف در بین سبزها شود، بلکه باید این حربه را با درایت از دست شان خارج کرد.

بسیاری از ما اصلا آیت الله خمینی و حکومتش را به یاد نداریم، برخی دیگر در آن دوران محدود شدیم یا خساراتی دیدیم. اما در 22 خرداد به این نتیجه رسیدیم که باید خود را از اسارت گذشته رها کنیم در انتخابات شرکت کنیم. اگر آن تصمیم درست نبود، امروز کودتاچیان گرفتار چنین وضع رقت انگیزی نبودند. سبزها در انتخابات و اعتراضات بعد از آن، آزادانه آمدند و رای دادند و همین باعث شد که 6 ماه تهدید، آدم ربایی، شکنجه، کشتار و تجاوز کوچکترین خللی در وحدت عمل سبز ما ایجاد نکند. اما در طرف مقابل هر روز شاهد ریزش بیشتر در درون جناح حاکم هستیم. زیرا عمل آنها بر اساس اختیار و آزادی نیست، بلکه فقط اطاعت از فرمان است. به همین جهت آنها که اثری از انسانیت و آزادگی در وجود شان هست، از کودتاچیان جدا میشوند و با حفظ عقاید خود به صف متحد ملت میپیوندند. اکنون بسیاری از کسانی که در زندان شکنجه میشوند، به آیت الله خمینی علاقه مند هستند، اما این امر باعث نمیشود که مورد علاقه سبزها نباشند و از حقوق شهروندی شان دفاع نشود. علاوه بر این آیت الله جوادی آملی و محمد نوری زاد هم با اعمال و گفتار شجاعانه خود، دیکتاتور را به گونه ای دیگر رسوا کردند و حتی آیت الله امامی کاشانی هم به مزدوران اجازه نداد در مدرسه تحت مدیریت اش، تجمع فرمایشی برگزار کنند.

اکنون کودتاچیان با خودزنی مشمئز کننده خود، اشتباهی بزرگ را مرتکب شده اند، اما کسانی که از ملت بریده اند، دیگر هیچ چیزی برای از دست دادن ندارند. آنها به معنای واقعی کلمه هیچ و پوچ هستند و تنها امید شان این است که با سرایت پوچی به اردوی بزرگ و متنوع سبزها خود را حفظ کنند. تنها امید آنها این است که با خبر سازی و سوء استفاده از عکس آیت الله خمینی، سبزها را در آستانه دهه محرم منفعل و متفرق کنند. اما این تیغ دو لبه است: یک لبه اش به سوی سبز هاست و لبه دیگرش به سوی کودتاچیان!

تلاش مذبوحانه کودتاچیان به این امید صورت گرفته است که شکافی در میان سبزها ایجاد کنند. بر طبق سناریوی آنها، سبزها در واکنش به مانور رسانه ای در خصوص عکس پاره شده آیت الله خمینی، یا سکوت میکنند، یا این که دو دسته میشوند. اگر سبزها سکوت کنند، رهبر نظام و سایر کودتاچیان به عنوان مدعی وارد عرصه میشوند و به رهبران جنبش حمله میکنند و مقدمه سرکوب اعتراضات و دستگیری منتخبان ملت فراهم میشود. اما اگر سبزها بخواهند واکنش نشان دهند، تفاوت و تنوع عقاید در مورد آیت الله خمینی، باعث دو دستگی در میان سبزها میشود و کودتاچیان که بعد از این همه سرکوب و خشونت ناکام مانده اند، میتوانند اولین شکاف را در مجموعه هوادارن جنبش سبز ایجاد کنند.
اما در سوی مقابل حرکتی هوشمندانه شکل گرفته است که میتواند رشد جنبش سبز را تضمین و سقوط دولت کودتا را اجتناب ناپذیر کند. سران جنبش با تقاضای مجوز برای راهپیمایی یک بدل هوشمندانه در برابر حمله کودتاچیان رو کردند. اکنون اگر باند حاکم به درخواست مجوز برای اعتراض به نیرنگ رسانه ای صدا و سیما پاسخ مثبت بدهد، سبزها فرصتی برای حضور میلیونی، این بار بیشتر از همیشه، خواهند داشت و میتوانیم همراه با رهبران جنبش سبز، به خیابان آمده و این بار به جای سکوت، با شعار های سبز خود خواستار سقوط دولت کودتا شویم. اما اگر به تقاضای مجوز پاسخ منفی بدهند، روند رو به افول دولت کودتا، به یک سقوط آزاد تمام عیار تبدیل میشود. زیرا دیگر شکی باقی نمیماند که پاره کردن عکس و نمایش تصاویر مونتاژ شده آن از صدا و سیما، کار سپاه و باندهای متحد رهبری است که تقلب در انتخابات را صورت دادند.

لینک دانلود بیانیه سبز

اینک ملت منتظر است تا محرم گردد

محرم فرا میرسد و ملت ایران داغدار است؛ ملت ایران سوگوار است، اما ناامید نیست.

امروز کوچه و خیابان و زندان و دانشگاه، غرق به خون مظلومان است. اما بارقه ای سبز در افق، به انتظار نشسته است؛ افقی که اگر فقط یک گام برداریم، پیش پای ما خواهد بود.

سالهاست که دیکتاتور، با پول بیت المال، ذوب شدگان دست آموز خود را به جان ملت انداخته است. سالهاست که در خلوت سیاه شب، خون بیگناهان را بر زمین ریخته اند. اما امروز در خیابان آدم میکشند و آدمکشی خود را نمایشنامه میکنند و میگویند که اینها همه اغماض بود و از این به بعد بیشتر می کشیم!

فقط 6 ماه، با هم ایستادیم و نترسیدیم و دیکتاتور را چنان خوار کردیم که امروز خود را در پشت یک عکس پاره شده پنهان کرده است. کودتاچیان ترسیده اند و برای پنهان کردن ترس خود، میخواهند مردم را بترسانند. بزدلان مدعی مدیریت جهان، اکنون به آخر خط رسیده اند و تنها راه بقای خود را در خودزنی و نمایشهای مبتذل خیابانی میبینند. آری، ما ثابت کردیم که این بساط ظلم برچیدنی است. این استبداد حقیر، بی شک رفتنی است و ما تا آخر ایستاده ایم.

فرصت کوتاه است. نباید به کودتاچیان مهلت دهیم که کشورمان را با تحریم و جنگ نابود کنند. نباید در خانه نشست و گفت استبداد رفتنی است؛ آری چنین است، اما سرنوشت ما، سکوت در برابر ظلم نیست! پس از این همه تحقیر، اکنون در پیشگاه وجدان خود موظفیم که بساط استبداد را به دست خود بر چینیم و این ننگ را از دامن کشور پاک کنیم.

محرم، فرصتی است بزرگ برای بریدگان از ملت که همچون حر بن یزید ریاحی، کلاهخود از سر بردارند و به آغوش ملت بازگردند. در دهه سبز محرم، همه به خیابان می آییم تا نشان دهیم چرا قرنهاست که حق طلبی و ظلم ستیزی حسین (ع) را گرامی میداریم.

در دهه سبز محرم، به نام مقدس انسان، به خیابان می آییم تا رای مان، کشور مان و حیثیت مان را پس بگیریم. به خیابان می آییم تا در گوش سنگین دیکتاتور فریاد بزنیم که ما صغیر نیستیم، بلکه انسانهایی رشید هستیم، آزاد هستیم، آزاده هستیم و زندگی ما از آن ماست و آن را هر طور که بخواهیم رقم میزنیم! به خیابان می آییم که امپراتوری ترس و دروغ و تحقیر را برای همیشه ویران کنیم.

روزهای تاسوعا و عاشورای امسال، ایران یکپارچه فریاد نفی ظلم و استبداد خواهد بود.

پی نوشت :

دوستان برای محرم دارند کم کاری میکنند ...
با هر عقیده ای در دهه محرم با هم، هم صدا میشویم و سرود پیروزی خون بر شمشیر را میخوانیم ...

دانلود فیلتر شکن قوی اولترا سارف 9.8
Ultra Surf 9.8

از کارناوال عاشورا تا اهانت به عکس آیت الله خمینی،هشدار به سبزها در خصوص حیله تکراری کودتاچیان!

noreply@blogger.com (کوروش) — Sat, 12 Dec 2009 14:30:00 +0000

از میان همه وقایع چندش آور و دردناک روز دانشجو، کودتاچیان قضیه پاره کردن یک عکس را به شدت رسانه ای کرده اند. داستان از این جا شروع شد که صدا و سیمای انحصاری کودتا از میان تمام اخبار و شعارهای روز دانشجو، یک خبر احتمالا ساخته شده و مشکوک را به عنوان خبر اصلی روی آنتن برد، تا به اصطلاح عمق دین ستیزی و انتقام جویی جنبش سبز را نشان داده باشد.
اجازه دهید قبل از پرداختن به تصاویر مربوط به آتش زدن عکس آیت الله خمینی، به پس زمینه های تاریخی آن نگاهی کوتاه داشته باشیم. در سال 1376 و در بحبوحه مبارزات انتخاباتی (که با ایام محرم مقارن بود) فیلمی 20 دقیقه ای از دختران بی حجاب و پسران به اصطلاح سوسول در محافل مذهبی و سیاسی توزیع شد که با تعداد زیادی اتومبیلهای گران قیمت کارناوالی درست کرده بودند و در عصر روز عاشورا، به رقص و دست افشانی برای خاتمی میپرداختند و شعار «فقط خاتمی» سر میدادند. این فیلم که بعدها به فیلم کارناوال عاشورا معروف شد، در مقیاسی عظیم در کلیه مساجد و حوزه های مذهبی کشور توزیع شد و در بین مذهبیون نفرت و انزجار شدیدی از خاتمی و هوادرانش ایجاد کرد. اما بعد ها مشخص شد که این فیلم توسط حامیان شبه نظامی نامزد مطلوب رهبری در صدا و سیما ساخته شده است و زنان به اصطلاح معلوم الحالی که در فیلم دیده میشوند، همانهایی هستند که در قالب گردانهای شش نفره در خانه های عشرت امثال سردار زارعی دست به دست میشوند. خاتمی از سازندگان فیلم شکایت کرد، اما جالب آنکه قوه قضائیه به این شکایت رئیس جمهور وقت اصلا رسیدگی نکرد.

اینک در آستانه ماه محرم، حرکتی مشابه برای تحریک علما و روحانیون صورت گرفته است تا به آنها القا شود که هدف سبزها، اعتراض به آدمکشی، تجاوز و شکنجه نیست. سبزها به دنبال نابود کردن اصل روحانیت هستند. دلایل این امر متعدد است؛ چون از بین این همه تصاویر و اخبار و شعارها، فقط پاره کردن عکس آیت الله خمینی روی آنتن رفت. به عنوان مثال تصاویر متعددی هست که نشان میدهد عکس رهبر نظام پاره یا لگد مال میشود، یا بر ضد شخص وی شعار داده میشود، اما صدا و سیما این تصاویر را دارای ارزش خبری نمیداند و فقط پاره کردن عکس آیت الله خمینی را نشان میدهد. شاید برای برخی از مخالفان نظام این حرکت خوشایند بوده باشد ، اما باید از خود بپرسیم که در حالی که هزاران نفر به خاطر شعار علیه دیکتاتور زنده باتوم میخورند و شکنجه میشوند، حمله به عکس کسی که 20 سال پیش از دنیا رفته، فقط میتواند به نفع کودتاچیان تمام شود. پاره کردن یا آتش زدن عکس کسی که دیگر زنده نیست، به معنی تلاش برای حذف اندیشه اوست و سبزها نشان داده اند که اهل تکثر هستند و هیچ وقت به دنبال حذف یک عقیده نیستند، بلکه کاملا برعکس به دنبال ایجاد چارچوبی دموکراتیک برای زندگی مسالمت آمیز و حقوق برابر پیروان همه عقاید هستند.

باید هشیار بود که مانور کردن بر روی این خبر، تلاشی است برای به حاشیه راندن اخباری مهم تر، نظیر حمله لات ها و چاقو کش های سپاه به دانشگاه و همکاری رئیس دانشگاه با این گروه اراذل، که از زمان تاسیس دانشگاه تهران تا امروز سابقه نداشته است. باید توجه داشت که این حرکت، ناشی از وحشت کودتاچیان از دهه محرم است که روحانیون و واعظان از نزدیک با تمامی اقشار جامعه ارتباط میگیرند و با مواضع حق طلبانه و «عاشورایی» ملت آشنا میشوند. باید توجه داشت که این حرکت، فقط یک تلاش رسانه ای است و تظاهرات محدودی که انجام میشود، فقط در حوزه ها و مکانهای سربسته است. کودتاچیان جرئت به راه انداختن تظاهرات عمومی را ندارند، زیرا میدانند که هر تظاهراتی فورا به وسیله مردم تصرف خواهد شد. جالب این که در حال حاضر دولت مهرورز (که تا این لحظه هیچ واکنشی به خبر ساختگی نشان نداده) حاشیه امنی پیدا کرده و در فرصت به دست آمده، به شکنجه زندانیان و تخریب کشور مشغول است. بنا براین، این هیاهو چیزی نیست جز تلاش برای ایجاد حاشیه امن و ادامه حیات دولت کودتا و تداوم جنایاتی که در 6 ماه اخیر صورت گرفته است.

مسلم است که در میان جمعیت عظیم هوادار جنبش سبز، تعداد علاقه مندان به آیت الله خمینی کم نیست. در عین حال کسانی هم هستند که به او علاقه مند نیستند، اما مسئله این است که سبزها این تفاوت ها را به رسمیت میشناسند و آن را سرکوب نمیکنند و هیچ کس را وادار به وحدت با خود نمیکنند. مهم نیست که کدام دسته در اکثریت هستند، آن چه اهمیت دارد این است که سبزها احترام به عقاید و همزیستی مسالمت آمیز را ابتدا در جمع خود تمرین کنند، که کرده اند و همین کار هم کودتاچیان را به خودزنی واداشته است. مسئله این است که سبزها 6 ماه تمام در برابر آدم ربایی، شکنجه، تجاوز و قتل مقاومت کرده اند. مسئله این است که مدتهاست به حرمت انسان و جان و مال و ناموس وی تجاوز میشود و این مسئله از پاره کردن یک قطعه کاغذ مهم تر است و باید به فوریت مورد رسیدگی قرار گیرد.

متاسفانه با انتشار این خبر مشکوک، شماری از سبزها از مسائل اصلی و خبرهای دردناک تر روز دانشجو غافل شده اند و در آستانه روزهای حساس دهه محرم، به بحث در مورد مسائل تاریخی می پردازند. برخی هم شتابزده پیشنهاد حمل عکس آیت الله خمینی در تجمعات و تظاهرات جنبش سبز را میدهند. اما باید توجه داشت که مشترکات و مطالبات اساسی و انسانی دیگری هست که مورد توافق همه سبزهاست و این خواسته ها و شعارهای مسالمت آمیز، شش ماه است که به وحشیانه ترین روش سرکوب میشود. باید با صراحت گفت که هیچ خبر یا اتفاقی، ساختگی یا واقعی، نباید باعث فراموش کردن دستاوردهای ارزشمند مبارزات 6 ماه اخیر شود. هیچ اختلاف نظری نباید باعث شود که قاتلان ندا و سهراب و متجاوزان کهریزک لحظه ای آسایش داشته باشند.

نباید فراموش کنیم که مجید توکلی و حدود 200 دانشجوی دیگر، در حال حاضر تحت شدید ترین شکنجه ها قرار دارند. باید هشیار بود و این آخرین تقلا ها و دست و پا زدن های کودتاچیان را در کمال خونسردی به تماشا نشست. ایام حساس محرم نزدیک است و سبزها باید روش و رفتار 6 ماه گذشته خود را با جدیت و ممارست هر چه تمام تر ادامه دهند. به زودی روزهایی سبز فرا میرسد که پیروان همه عقاید و همه اقوام و نژادها با حفظ عقیده خود و در عین احترام به علایق یکدیگر حیات اجتماعی و انسانی جدیدی را آغاز میکنند و از این روزهای سیاه، جز خاطره ای عبرت آموز، چیزی باقی نمیماند.

پی نوشت :

این توطئه کودتاچیان با وجود تکراری بودن بسیار خطرناک است !

هدف این توطئه سرکوب سبزهاست !

لطفا به گسترده ترین شکل ممکن اطلاع رسانی کنید ...

سیاست ما عین دیانت ماست و در دیانت ما تهمت زدن جرم است، در دیانت ما دروغ ممنوع است، در دیانت ما سرقت رای مردم گناه است، در دیانت ما حفظ حرمت انسانها واجب است، در دیانت ما آدمکشی و تجاوز ممنوع است، در دیانت ما خدا بزرگ است؛ خدا از هر بت و از هر ولی بزرگتر است.

الله اکبر ، مرگ بر دیکتاتور؛ این صدای خداست که از حنجره ملت فوران میکند.

جمعه 4 دی و شنبه 5 دی ساعت 10 شب، هر جا که هستیم، صدای خدا میشویم و با تمام وجود بر دیکتاتور فریاد میزنیم: الله اکبر !

رسانه شمائید