Bir varmışşşş bir yokmuşşşş...

Yeni Hediye Kitabımız Bu Sefer Kime Gidecek Bakalım

2011-12-25T11:46:00.005+02:00

Meleklerinizi duymak...
Meleklerinizden yardım istemek...
Meleklerinizin irili ufaklı mucizelerini hayatınıza çekmek istiyorsanız eğer blogdaki hediye kitabımız olan Beki İkala Erikli'nin "Meleklerle Yaşamak" ve "Meleklerle Çakra Açma" kitabı yeni sahibine gitmeyi bekliyor, haberiniz olsun. Hediye kitap çekilişine katılmak için son tarih 1 Ocak 2012... Geç kalmayın, izlenimlerin derinligindeki izleme butonuna tık tık yapıp yorumunuzu bıraktıktan sonra çekilişe katılın. Goa Yayınları'ndan bu 2 güzel kitap sizin olsun... 0 yorum:

Sondan Sonra Oyunu için Davetiye Kazanmak İster misiniz?

2011-12-23T18:22:00.003+02:00

Sondan Sonra Oyunu için davetiye kazanmak ister misiniz? Detaylar için izlenimlerin derinliği linkine tık tık yapın :))

Kitap Kazanmak İster misiniz?

2011-12-17T20:44:00.003+02:00

Elma Yayınlarından çıkan Balık Çorbası kitabının sonunda okuduğum "Uğurböcekleri Projesi" ile ilgili yazı açık konuşmam gerekirse eğer beni deyim yerindeyse kendime getirmeye yetti de arttı. Tabii beynime verdiğim komut malum... Silkelen ve kendine gel!

Evet silkelenip kendime gelmenin, son demlerini yaşadığımız 2011'in yarattığı rehavetten kurtulup sosyal projelere, paylaşımlara daha fazla ağırlık vermem gerektiğinin bir telkiniydi aslında tüm bu komutların yönlendirdiği sonuç...

Hediye kitap projesi... Hem de yepyeni, yesyeni, artık siz ne derseniz deyin işte... Aslında uzun zamandır aklımda olan birşeydi bu kitap hediye etme olayı. Ancak bir türlü gerçekleştirmek için doğru zamanı yakalayamamıştım. Kah çalışma yoğunluğundan kah başka nedenlerden dolayı...

Artık miskinlikten sıyrıldığıma göre bende bir uğurböceği olarak yerimi hali hazırda izlenimderinliği'nde alabilirim demektir. Bu süre içerisinde kah kitapları size hediye edeceğim,kah bir okulun kütüphanesine... Bu noktada bana destek olmak isteyen yayınevlerine de kapım her zaman açık. Ne de olsa Turkcell'inde dediği gibi hayat paylaşınca güzel!

Eh bu kadar yazdığıma göre gelelim bundan sonra ne yapmanız gerektiğine... Merak etmeyin, sizden pek birşey istemeyeceğim. Kısaca özetlemem gerekirse eğer;

Düzenli olarak bloğumda kitap tanıtımları yapacağım. Size düşen ise kitap tanıtımlarının olduğu zamanlarda altına yorum yazmak olacak.

İlk kitabı ben belirliyorum. Bundan sonrakileri ise birlikte belirleyeceğiz. Nasıl olacak o diyorsanız eğer hemen söyleyeyim. Yazdığım kitap tanıtımlarının altına yazacağınız yorumların çokluğu o ayın şanslı kitabını belirleyecek. Kısaca sizden yorumları yazması, benden de hediye etmesi.

Küçük bir dipnot hediye kitapların çocuk kitabı olması halinde - ki çocuğunuz varsa özellikle belirtin - boyama kitabı ve renkli boya kalemleri benden size küçük bir sürpriz şeklinde olacak. Haberiniz olsun :)))

Peki yorumlarınızı almaya ne zaman başlayacağım... Kitabın ilk duyurusunu yapıp, talihli kitabı belirttikten sonraki süreçte 5 gün boyunca yorumlarınızı bekleyeceğim. 5. günün sonunda ise yapacağım çekilişle şanslı kişiyi belirleyip kazananın duyurusunu buradan gerçekleştirmiş olacağım.

Tabii daha çok kitap ve hediye kazanabilme şansınızın olmasını istiyorsanız da eğer izlenimlerin derinliği blogundaki izleme butonuna bir tık yaparak, takibe geçmeniz gerektiğinide unutmayın.

Bu ayın ilk talihli kitabı "BALIK ÇORBASI"

Bakalım bu güzel kitap kime gidecek, hangi şanslı kişinin kitaplığındaki yerini alacak... Bekleyip, görelim bakalım :))

Bir Varmış Bir Yokmuş...

2011-12-07T13:05:00.012+02:00

Uzun bir aradan sonra tekrardan merhaba...
Masal Blogum malum... Uzun zamandır güncellenmeyi bekliyor. Peki bende o vakit var mı? Açıkçası şu aralar olduğu söylenemez.
Blog güncellemesini yapamadığım bu süre içinde ne yaptın derseniz de eğer hemen söyleyeyim?
Tabii ki kendi masalımı yazıp bitirdim.
Yılbaşına kadar kindle'lardan okuyabileceksiniz...
Yayımlandığında zaten duyurusunu buradan da yapmış olurum...
Bu arada kitap, sinema ve sahne sanatlarına dair olan bloguma da hepinizi bekliyorum...
İzlenimlerin Derinliği adresine tık tık yapıp, izlemeye alırsanız çok sevinirim. Yakın zamanda çekilişlerimiz ve ödüllü sorularımız gündeme gelecektir. Şimdiden bilginiz olsun. Hepinizi izlenimlerin derinligine bekliyorum.

Sır'ın Gizemi...

2011-04-29T11:43:00.003+03:00

Huu huuu! Kimse yok mu? Ben geldim, açın bakalım kapıyı...
Neden öyle şaşkın şaşkın bakıyorsunuz ki? Tanımadınız mı yoksa beni?
Ben Apple canım, aa ne çabuk unuttunuz beni öyle... Alındım vallahi...

Ama merak etmeyin kırgınlığım öyle uzun sürmez benim. Bir elma şekeri verirsiniz, hemen küs - barış yaparız. Bu arada bu vereceğiniz elma şekerinden anneme bahsetmezseniz de eğer memnun olurum. Çünkü benim yasaklılar listesinde elma şekeride var. İçindeki katkı boyasından dolayı iç organlarımın kırmızı olacağını düşünüyor annem. Hem dişlerimde çürürmüş. Genç kız olduğunda dişlerinin kırmızı olmasını istemezsin herhalde diyor, annem. Sahi, gerçekten yersem dişlerim kırmızı olur mu ki?

Aman canım olursa olsun. Ne yapayım? Bunların hepsi annemin düşüncesi ama benim pek inandığım söylenemez. Sadece hıı - hıı diyip, kafamı sallıyorum, o kadar. İnandığımı sanıyor yada ben öyle düşünüyorum. Bilmiyorum...

Dün benim doğum günümdü biliyor musunuz? Büyüdüm, kocaman bir kız oldum. Tam tamına 6yaşındayım artık.

Doğum günü pastasının üzerindeki 6 tane mumu üfledikten sonra annem, babam ve ağabeyim sırasıyla hediyelerini verdiler, bana... Her biri farklı farklı şeyler almışlardı. Annem renkli boya kalemleri, ağabeyim ise büyükçe bir Disney boyama kitabı almış. İçinde sayılarda var. Çok güzel bir kitap.

Ya babam? O ne almıştı? O da büyükçe bir kutunun içerisinde dürbün hediye etmişti, bana... Önce ne yapacağımı anlayamadım. Ama sonra babam gösterinde nasıl kullanıldığını öğrendim.

Sırasıyla anneme, babama ve ağabeyime baktım. Ee ama sizden başka birşey göremiyorum ki... Düşündüm de bu dürbün bana geleceği gösterir mi acaba... Sahi sizce gösterir mi? Gösterirse söz, size de anlatırım uzun uzun..

Ama onun öncesinde bizim evden görünen manzarayı göstermek istiyorum size. Kaçıncı katta oturduğumuzu hala bilmiyorum ama evimizin camından gözüken görüntü bu şekilde... Büyük büyük evler, karınca gibi gözüken insanlar... Peki ya bulutlar? Elinizi uzattığınızda tutacakmışsınız gibi, değil mi?

Aa bakın o kalpte Alvin'in kalbi... Alvin kim? Kim olacak? Benim aşık olduğum çocuk.. Kalbisini yollamış bana yine... Büyüyünce İskoçya'da onunla evlenicem ben... Evlenirken sizleri de çağırırım merak etmeyin... :))

Size bir sır versem...

2011-04-27T12:31:00.005+03:00

Selam! Sanırsam tanışmıyoruz. O yüzden izninle hemen kendimi tanıtmak istiyorum. Benim ismim Apple... Daha 5 yaşındayım. Benden 4 yaş büyük ağabeyimden başka hiç arkadaşım yok. 15'e kadar sayabildiğim için kaçıncı katta oturduğumuzu hala anlayabilmiş değilim. Bulutlara ne yakınız ne de uzak... Ama alt katta oturanlara göre daha yakınız galiba...

Dışarıda oyun oynabileceğimiz bir yer olmadığı için ağabeyimle şimdilik evde vakit geçirmek durumundayız. Evde saatlerce televizyon seyretmek yasak. Benim görevim düzenli olarak puzzle yapmak ve boyama kitaplarımın arasına gömülmek... Ağabeyimin görevi ise ders çalışmak...

Evde yasaklar listesi çok kısacası. Bir tek şey hariç tabii ki... Hayal kurmak... Hayal kurmak serbest... Limit yok! Öyle bir şey olmaz, şaşırdın mı sen Apple diyen bile yok. Çünkü ailemin anlattıklarının yanında benimkiler çok masum kalıyor.

Herkesin bir hikayesi var bu evde... Benimde bir hikayem var tabii ki... Peki size bir sır versem tutar mısınız? Anlatacağım herşey doğum günümde babamın hediye ettiği dürbünle başladı aslında...

Şaşırdın değil mi... Daha birşey anlatmadan bu kadar şaşırıyorsan o-hooo... Dur hemen heyecan yapma, hikayemi sana gün gün anlatacağım... Kim bilir belki neler yapmam gerektiğiyle ilgili sende bana yardımcı olursun. Ne dersin?

ISPANAK KÖY

2011-04-22T11:28:00.003+03:00

Yaşlı ağaçların gölgesine saklanan çiçek ve genç ağaçların içindeydi Mira ve Hera’nın yeni evi… Bir yanlarında deniz, diğer yanlarında ise büyükçe bir çam ormanı vardı. Yeşilin her tonunu görebildikleri gibi, mavinin de bu denli zengin bir tonunun olduğunu buraya taşındıklarında öğrenmişlerdi ilk kez…

Otomobillerin eksozlarından çıkan pis dumanlardan etkilenmeyen, nadide yerlerden biriydi burası oysa ki… Çünkü otomobil veya otobüse dair hiçbir şey yoktu etrafta. Herkes işine ve okuluna bisikletleriyle gidip geliyordu. Birbirlerini gördüklerinde gülümsemek ise bir alışkanlıktı burada yaşayanlar için…

Peki sadece otomobil mi yoktu bu kentte? Elbette ki hayır… En az otomobiller kadar etrafa pis atıklarını döken, dumanlarıyla küçük bünyelerin zehirlenmesine yol açan fabrikalarda yoktu. Zararlı olan hiçbir şey yoktu kısacası… Ne fabrika, ne otomobil… Her şey sağlıklıydı burada. O yüzden de bu kentin adını “Ispanak Köy” koymuşlardı.
Bu isim karşısında gülüşmüştü iki kardeş, buraya ilk taşındıklarında…

“Nasıl yani, ıspanak köyde mi yaşayacağız artık,” demişti Hera kıkırdayarak…

“Neden olmasın ki” diye cevap vermişti babası ise Hera’ya…

“Bilmem ki,” dedi Hera yine kıkırdayarak… İkiz kardeşi olan Mira ise hiç sesini çıkarmamıştı.

Hera’nın aksine bir kenarda durup, çevreye göz gezdirmişti sessizce… Ardından ise yüksek sesle “yaşasın, burada oyun oynayabileceğimiz ne kadar da çok yer var.” demişti.

Bahçe kapısından içerip girip, koşarak önce babasının yanına gitti, sonrasında ise annesinin… Her ikisinin de yanağına birer öpücük kondurduktan sonra bahçedeki salıncağa doğru koştu.

“Şuraya bak Hera, her ağaçta bir salıncak var. İstediğimiz kadar sallanabiliriz artık. Bunun için çok uzaklara gitmemize gerek bile yok,” dedi.
“Evet” dedi Hera ise sessiz bir şekilde…

İki küçük kardeş bahçede oyun oynarken anneleri ise elinde bir sepetle, sebze bahçesine doğru yöneldi. Tabii iki kardeş de annelerinin peşinden…
“Bizde geliyoruz,” diye seslendi Mira, annesine…
“Gelin bakalım kuzularım,” demişti anneleri ise…

Hep birlikte sebze bahçesine girdiler. Elma, armut, portakal, limon derken hemen hepsi bahçelerinden geliyordu masalarına, taze taze…

Yoğurtlarını ise komşularından aldıkları sütten yapıyordu anneleri… Yoğurt tenceresinin kapağını açtıklarında mis gibi kokuyordu yoğurtları… Reçellerini, meyve sularını, yiyeceklerini hep kendi yetiştirdikleri ürünlerden yapıyordu anneleri…. Kendileri yetiştiriyor, kendileri tüketiyordu…

Kimi zaman ise anneleri çocuklarını da yanına alıp, sebze bahçesinde bir domatesi veya kendilerine göz kırpan sevimli çileklerin nasıl toplanması gerektiğini bıkmadan defalarca anlatıyordu. Mutlu ve sağlıklıydılar. Ta ki yaşadıkları Ispanak Köyü’ne büyük bir bakkal açılana kadar…

Anne ve babalar, bakkalın yaşadıkları yere gelmesini hiç istememişlerdi oysa ki… Ancak bakkal kısa sürede çocukların ilgisini çekmeyi çoktan başarmıştı bile…
Sarıya boyadığı dükkanının önüne koyduğu cips standının önü son zamanlarda hiç boş kalmıyordu.

Çocuklar harçlıklarıyla bakkaldan aldıkları cipslerle karınlarını doyuruyor, nasıl yapıldığı belli olmayan, katkı maddeli meyve sularını içiyorlardı.

Bakkalın kente gelmesi mutsuzluk ve hastalığı da beraberinde getirmişti oysa ki… Yedikleri her cipsten ve her boyalı şekerlerden sonra şişmanlamaya, şişmanladıkça yürümekte zorlanmaya ve nefes alamamaya başladılar. O mutlu insanlar biran da mutsuzluğa büründü…

Bizim iki kardeş Hera ve Mira’ya gelince… Mira annesinin yetiştirdiği meyve ve sebzeleri yerken, Hera ise bakkalın pis kokan cipslerini yemeyi tercih etti.
Yedi, yedi, yedi ve kendi cüssesinden bir anda korkar hale geldi. Hastalandı, mutsuz oldu. Bakkalın sattığı renkli ambalajların içindeki yiyeceklerin, meyveli yoğurtların zararlı olduğunu ise gittiği doktorda öğrendi.

Peki ya sonra…? Sizce Hera doktoru dinlemiş miydi yoksa dinlememiş miydi?

Yazan: Ebru ALTIN

Şaşkın Tavşan ve Aydede...

2011-02-05T10:52:00.004+02:00

Şaşkın tavşan zıplaya zıplaya, etrafı seyrederek giderken, birdenbire bir çukura düştü. Kendi kendine, "Eyvah" dedi, "Tuzağa düştüm."

Tam o sırada çukurun etrafındaki küçük taşlar da düşerek tavşanın canını acıttılar.
Şaşkın tavşan acının verdiği korkuyla sıçrayarak çukurdan çıktı ve bağırarak koşmaya başladı.

"Canavarlar saldırıyor, canavarlar saldırıyor" diye çığlık atıyordu. "aydedeyi bulup, bunu ona anlatmalıyım" diye düşündü.

Koştura koştura giderken yolda ceylana rastladı. Ceylan şaşırarak, "Ne oluyor şaşkın tavşan bu acele ne" diye sordu.

Tavşan, "Senin daha haberin yok mu?" dedi. "En az on canavar hepimize tuzaklar kurmuşlar. Tuzaklarına düşünce kafama taş yağdırdılar. Az daha ölüyordum. Aydedeye haber vermeye gidiyorum" dedi.

Ceylan heyecanla, "Sen dur, yüksek tepeye daha çok yol var. Hem sen yorulmuşsun, ben daha çabuk giderim" dedi ve koşmaya başladı.

Ceylan yolda aslana rastladı. Aslan şaşkınlıkla sordu, "hey ceylan kardeş bu ne acele, bu ne heyecan. Böyle hızlı hızlı nereye koşuyorsun?"

Ceylan, "Oooo" dedi, "Senin daha haberin yok mu? Canavarlar bize tuzak kurmuşlar. Taş atarak saldırıyorlar. En az yüz tane varlar, Aydedeye haber vermeye gidiyorum"

Aslan heyecanla, "küçük ceylan sen yorulmuşsun, bu çok önemli bir haber. Ben daha hızlı giderim" deyip koşmaya başlamış. Dereleri, vadileri geçmiş.
Kayalıkların içinden geçerken kartala rastlamış. Kartal aslanın bu haline hem şaşırmış hem de heyecanlanmış. "Hey aslan kardeş, böyle kan ter içinde nereye gidiyorsun?" demiş.

Aslan, "Senin haberin yok mu?" demiş, "Ormanı canavarlar bastı, en az bin canavar vardı. Tuzak kurup koca koca kayalarla bize saldırdılar. Aydedeye haber vermeye gidiyorum" demiş.

Kartal çok korkmuş, "Aslan kardeş, sen dur, Ben uçarak Aydedeye daha çabuk haber veririm" demiş ve gökyüzüne doğru uçmaya başlamış.

Aydede, uzaktan soluk soluğa, heyecanla kendisine doğru uçan kartalı görmüş. Ve ona, "hey kartal neyin var, niçin bu kadar acele ediyorsun" demiş.

Kartal, "Aydede, Aydede canavarlar ormanı basmış, en az on bin tane varmış. Tuzaklar kurup, kayalarla saldırıyorlarmış" demiş soluk soluğa.

Aydede daha önce hiç canavar görmemiş ve canavar diye bir şeyin olmadığını biliyormuş. "Bu işte bir terslik var Kartal, canavarları sen gördün mü?" diye sormuş.
Kartal, "Ben görmedim ama aslan görmüş" diye cevaplamış.

Aydedeyle kartal aslanın yanına gitmişler. Kayalıklarda bekleyen aslana Aydede sormuş, "Aslan kardeş sen canavarları sen gördün mü?"

Aslan, "Ben görmedim ama ceylan görmüş" demiş. Sonra hep beraber ceylanın yanına gitmişler.

Aydede ceylana, "Sen canavarları gördün mü?" demiş.
Ceylan, "Ben görmedim ama şaşkın tavşan görmüş" demiş.Bu sefer de toplanıp şaşkın tavşanı bulmaya gitmişler. Onu gizlendiği yerde bulmuşlar.

Aydede sormuş, "Şaşkın tavşan, sen canavarları gördün mü?"
Şaşkın tavşan biraz utanarak, "Görmedim ama onların tuzağına düştüm ve üstüme taşlar attılar" demiş.

Aydede şaşkın tavşanın anlattıklarına şaşırmış ama inanamamış. "Şu tuzakları bize bir göster bakalım" demiş.

Şaşkın tavşan önde, diğerleri arkada gele gele küçük bir çukurun başına gelmişler.
Aydede, "tuzak bu mu?" diye sormuş.

Tavşan iyice utanarak, "Evet bu galiba" diye sessizce yanıtlamış. Tam o sırada tekrar ayağı kaymış ve yine çukura düşmüş, etraftaki küçük taşlar başına doğru yuvarlanınca, tavşan yine korkuyla sıçrayarak çukurdan çıkmış ve koşmaya başlamış.
"ben size demiştim, canavarlar saldırıyor işte" diye bağırıyormuş.

Bütün hayvanlar ve Aydede kahkahalarla gülmeye başlamışlar. Aydede bütün hayvanlara dönüp, "Bir daha da gözünüzle görmediğiniz hiçbir şeye inanmayın" demiş.

Yazan: Murat Kara

4 Mevsim Masalı...

2011-01-05T11:16:00.003+02:00

Bir zamanlar Toprak Ana, evinde yalnız yaşıyormuş. Yalnız yaşamak zormuş, bu yüzden canı çok sıkılıyormuş. Bir gün kalkmış, gök kralına misafirliğe gitmiş. Sarayın kapısına varınca, gürültüler, patırtılar duymuş. Kapıdaki nöbetçiye, “bunların ne olduğunu” sormuş.

Nöbetçi:
- Ne olacak, demiş. Mevsim kardeşlerin gürültüsü. İkisi kız, ikisi oğlan dört yaramaz çocuk var. Kavga edip duruyorlar.

Toprak Ana :
- Onları bana gönderin, demiş. Ben yalnızım, biraz da benimle otursunlar.

Nöbetçi, Toprak Ananın isteğini krala söylemiş. Kral da “Peki” demiş. Toprak Ana bunun üzerine evine dönmüş, mevsim kardeşleri beklemeye başlamış. Önce en küçük kardeş gelmiş. Pembe, beyaz saçlı, güzel bir çocukmuş. Toprak Anaya;

- Benim adım İlkbahar, demiş. Size ufak bir armağan getirdim.

İlkbahar, çantasını açmış, çantasından tomurcuklanmış dallar, renk renk çiçek demetleri, cıvıl cıvıl ötüşen kuşlar çıkarmış.

Çok geçmeden ikinci kardeş gelmiş. Tombul, kırmızı yanaklı bir kızmış. Adı da Yaz’mış. Kardeşine;

- Haydi çekil bakalım, bak, ben geldim, demiş. Sonra o da çantasından çilek, kiraz, şeftali, erik gibi meyveler çıkarmış, bunları Toprak Anaya sunmuş.

Derken üçüncü kardeş gelmiş. Sarı sapsarı bir çocukmuş. Toprak Ana’ya;

- Ben sonbaharım, demiş. Yalnızlığı, sessizliği çok severim...

Sonra da kuşları kovmuş, her yeri sarıya boyamış. Ortalığa bir sessizlik çökmüş. Tam bu sırada dördüncü kardeş gelmiş. Çiçekleri, meyveleri dağıtmış, cebinden beyaz bir su çıkarmış, bu suyla her yeri beyaza boyamış. Bir yandan da;

- Benim adım kış, benim adım kış diye bağırıyormuş.

Dört kardeş de Toprak Ananın evinden gitmek istememiş. Kavgaya tutuşmuşlar. Ortalık alt üst olmuş. Toprak Ana kızmış:

- Beni dinleyin, demiş. Ya sırayla gelin, evimde üçer ay misafir kalın, ya da çekilip gidin. Hepinizi birlikte istemiyorum.

- Bunun üzerine mevsim kardeşler düşünmüşler. Aralarında anlaşıp Toprak Anaya, “peki” demişler. İşte o günden beri sırayla geliyor, Toprak Anada üçer ay misafir kalıyorlarmış... :)))

Badem Ağacı...

2011-01-03T13:05:00.003+02:00

İlkbahar mevsimi gelmişti. Hava bazen çok güzel oluyordu. Güneş ise bütün gücü ile etrafı ısıtıyor ve aydınlatıyordu. İşte böyle bir günde bahçenin birinde bulunan bir badem ağacı hemen acele edip çiçeklerini açtı. Beyaz gelinliğini giydi. Bahçedeki diğer ağaçlar badem ağacını hayran hayran seyrettiler. Badem ağacı bundan dolayı çok gururlandı. Bir gün aniden bir soğuk çıktı ve badem ağacının çiçekleri soğuktan kavruldu,döküldü. Ağaç meyve tutmadı. Badem ağacı çırılçıplak kaldı.

Havalar zamanla iyice ısındı. Bahçedeki diğer ağaçlar çiçeklerini açtılar; gelinliklerini giydiler. Yaz geldi, ağaçların meyveleri olgunlaştı. Bahçe sahipleri meyveli ağaçlara sık sık uğrayıp meyve topluyor, altında oturuyorlardı. Badem ağacına ise kimse uğramıyordu. Badem ağacı da buna çok üzülüyordu. Bahçedeki meyve ağaçlarından birisi bir gün badem ağacına:

- Gelinliği giymekte acele ettiniz badem kardeş. Üstelik o zaman çok da gururlandınız. Bugün gelinliği giymekte acele ettiğinizin cezasını çekiyorsunuz. Şimdi sizin halinize bakıp hepimiz çok üzülüyoruz. Bu size bir ders olsun. Bir daha her işi zamanında yapınız. Yaptığınız bir işten dolayı da bu kadar gurur duymayınız, dedi. Badem ağacı ise:

- Özür dilerim kardeşlerim. Hepiniz haklısınız. Hatamı anladım. Bir daha her işi zamanında yapacağıma söz veriyorum dedi.

Orman Perisinin Gülleri...

2011-01-01T12:40:00.004+02:00

Yemyeşil ağaçlarla kaplı ormanın birinde genç bir peri yaşarmış. Bu peri çiçeklerden en çok gülleri severmiş. Evinin bahçesinde renk renk güller yetiştirirmiş. Bu güller o kadar taze ve güzellermiş ki gören herkes perinin güllerine hayran kalırmış.
Peri de güllerini çok sever, her sabah onları hem sular hem de onlarla konuşurmuş.

Genç peri gülleriyle çok mutluymuş ama onu üzen bir durum varmış. Peri güllerini çok sevdiği için onların solmalarına dayanamazmış. Güllerin bir süre sonra solması çok doğalmış fakat genç peri, güllerinin solmasına çok üzülüyor, güllerinin hep ilk günkü gibi taze ve diri kalmalarını istiyormuş.

Kendi kendine “güllerim hep böyle güzel kalsa! O zaman hiç mutsuz olmam.” diyormuş. Bir sabah çiçeklerini yine sularken perinin dikkatini sarı renkte bir gül tomurcuğu çekmiş. Bu tomurcuk da diğer gül tomurcukları gibi pek güzelmiş. Fakat rengi diğerlerinden apayrıymış. Çok daha güzel ve değişik bir tondaymış tomurcuğun rengi. Bu yüzden genç peri, sarı tomurcuğa daha özenli bakmaya başlamış.

Her sabah ona “küçük sarı tomurcuk büyüyecek, kocaman güzel bir gül olacak” diye güzel sözler söylüyormuş. Tomurcuk da bunu anlıyormuş gibi günden güne daha da güzelleşerek büyümüş. Kocaman bir gül olduğunda ise bahçedeki diğer güllerin arasında tıpkı gökyüzündeki güneş gibi ışıldıyormuş. O kadar güzelmiş ki onu görenler sarı güle bakmaya doyamıyorlarmış. Peri de bunun farkındaymış ve çok mutluymuş. Fakat sarı gülün de bir gün solacağını bildiği için içten içe bir üzüntü duyuyormuş. Aradan bir gün geçmiş, bir hafta geçmiş, bir ay geçmiş. Bu süre içinde bahçedeki bütün güller solmuş, yerlerini yeni tomurcuklara bırakmışlar: güzel, sarı gül dışında!

Bir ay geçmesine rağmen sarı gül solmamış, benzersiz güzelliğinden hiçbir şey kaybetmemiş. Peri ilk başta bu işe çok şaşırmış fakat yine de sevinçliymiş. Çünkü güllerinin en güzeli solmamış. İyi yürekli peri, her gün onu evinin penceresinden seyrediyor, onu özenle suluyor, ona güzel sözler söylüyormuş. Gel zaman git zaman peri, bu işten sıkılmaya başlamış. Sarı gül hiç solmuyormuş fakat bu periye artık mutluluk vermemeye başlamış. Çünkü peri sarı güle dair hiçbir umut taşımıyormuş içinde.

Önceden gülleri solduğu vakit, yeni tomurcukların ne zaman çıkacağını merak ederek onlarla sabırla ilgilenir, umutla güllerinin açılacağı zamanı beklermiş. Fakat şimdi sarı gül hiç solmadığı için böyle düşünceleri kalmamış. Bu da periyi bir zaman sonra mutsuz etmiş. Yetiştirdiği güllerinin solmamasını isteyerek ne kadar yanlış düşündüğünü anlamış. Her şeyi doğal haliyle sevmek en güzeliymiş. Bu yüzden o günden sonra orman perisi, doğadaki her şeyi olduğu gibi kabul etmeye karar vermiş. Orman perisi uzun yıllar, bahçesinde yetiştirdiği güllerle beraber evinde mutlu bir hayat sürmüş.

MUTLU YILLAR HERKESEEEE... :)))

2010-12-31T16:16:00.002+02:00

YENİ YILDA HAYATI TUTABİLMEK, SEVGİYİ KAÇIRMAMAK, KEŞKE DEMEMEK İÇİN DÜŞLERİNİZİ İKİYLE ÇARPIN VE HERŞEYDEN ÖNEMLİSİ DE ONLARI GERÇEKLEŞTİREBİLECEK ZAMANI KENDİNİZE MUTLAKA AYIRIN...

MUTLUUUUUUUUUU YILLARRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR HERKESEEEEEEEEEEEEEE.... :))))

Mickey&Friends - Christmas-Jingle Bells
Yükleyen Lyra66. - İnsan, aile ve arkadaş videolarını keşfedin.

Noel Baba, Noel Baba Peki Kimdir Bu Noel Baba...

2010-12-31T12:33:00.004+02:00

Koca bir seneyi bugün itibariyle gerimizde bırakıyoruz. Önümüzde ise koskoca bir yıl bizleri bekliyor, kah iyi kah ise kötü sürprizleriyle... İnsanlarda bir koşuşturma, kırmızının, renkli süslerin arasında kaybolmaca durumları sözkonusu. Her taraf eskisinden daha ışıl ışıl... Daha bir süslü... Daha bir güzel...

Sokaklarda dolaşan noel babalar ise cabası... Belki bugünün talihlisi sizsinizdir, kim bilir? Belki çok istediğiniz bir hediyeyi atıverecektir bacanızdan saat on ikiyi geçtiğinde... Peki kimdir bu Noel baba dedikleri kişi? Gelin hep birlikte bir bakalım, tanıyalım kendisini...

Bilindiği üzere Noel Baba, Noel gecesi çocuklara hediye bıraktığına inanılan efsanevi kişidir. Kökeni, 4. yüzyılda Antalya'nın Kale ilçesinde yaşamış, bir Hristiyan azizi olan Piskopos Nikola'ya dayanır.

Efsane budur ya Noel Baba, Kuzey Kutbu'nda eşi ile birlikte yaşarmış. Elfleri ile birlikte çocuklar için oyuncaklar yapar, çocuklar kendisine mektupla Noel için hangi hediyeyi istediklerini bildirirlermiş. Noel Baba'da Ren Geyikleri'nin çektiği uçan kızağını hediyelere doldurur, evlere bacalardan girerek, herkesin hediyesini dağıtırmış.

Çok iyi kalpli ve yardımsever bir insan olmasının ötesinde, özellikle çocukların ve denizcilerin de koruyucusu olarak bilinir, her yıl 24 Aralık gecesi, karanlık olunca sokağa çıkıp, ev ev dolaşırmış. Çocuklara sürpriz hediyeler verir ve onları sevindirirmiş.

Noel gecesi gizlice gelir, kapının önünde duran çizmelerin içine hediye bırakırmış. Sabah çocuklar kalkıpta, çizmelerin içindeki hediyeleri gördüklerinde çok sevinirlermiş.

Nikolaus'un bu davranışı, çocuklar arasında bir bayram gibi kutlanırmış. Çocuklar sevindikçe, Noel Baba da keyiflenir, yorgunluğunu unuturmuş.

Bu arada çocuklar tarafından kendisi ve geyikleri için bırakılan süt, kurabiye, havuç gibi yiyecek ve içecekleri tüketirmiş.

Noel Baba günümüzde kır saçlı, uzun kır sakallı, sevimli, koca göbekli, tonton birisi olarak resmedilir. Beyaz tüyleri olan kırmızı bir cüppe giymekte aynı görüntüde ise bir kukuleta takmaktadır. Hoş ben bu tasvirdeki birisinin bacalardan nasıl rahatlıkla girip çıktığına hala hayret ederim ya neyse :))))

Evinin yeri malum ülkelerin geleneklerine göre değişiklik göstermektedir. Kuzey Kutbu, Finlandiya'daki Korvatunturi, İsveç'teki Dalecarlia veya Grönland ise bunlardan bazılarıdır.

Peki çocuklara Noel Baba hakkında ne söylenebilir? Psikologlar altı yaşına kadar olan çocukları Noel Babaya inanmak konusunda serbest bırakma taraftarılar... Ancak ileride oluşabilecek hayal kırıklıklarını önlemek amacıyla şunlara dikkat edilmesini özellikle not düşüyorlar...

*** Çocuğunuza yeni yıl efsanelerini anlatırken geçmiş zaman kipinde konuşmaya dikkat edin. Örneğin "denilir ki Noel Baba kuzey kutbunda yaşarmış..." gibi... Böylece bir gün çocuğunuz gerçekleri öğrendiğinde sizi ona yalan söylemekle suçlamaz.

*** Çocuğunuzla konuşmalarınıza koşullar koyun. "Noel Baba olsaydı şöyle yapardı..." gibi... Sözcüklerin koşullu kullanımı hayal gücünün erişebileceği her yere uzanır.Böylece çocuk adım adım gerçeklerle hayaller arasındaki ince çizginin farkına varacaktır.

*** Çocuğunuza gerçeklerle masallar arasındaki farkı anlaması konusunda yardımcı olun. Ona bir masal anlattığınızda, canavarlar veya cadıların gerçek hayatta var olmadığını, bunların sadece hayal gücünün birer ürünü olduğunu da peşinden eklemeyi unutmayın. Çocuğunuz için "gerçek" ve "hayal" arasındaki farkı görmek önemlidir.

*** Bir alışveriş merkezinde Noel Baba gördüğünüzde; "Bak kılık değiştirmiş adamlar gelmiş, çocuklara oyuncaklar dağıtıyorlar." deyin ve bu düşüncenizden vazgeçmeyin. Böylece çocuk bir yandan eğlenirken diğer yandan o Noel Baba'nın kendi babası gibi bir insan olduğunu anlayacaktır.

*** Çocuğunuzun Noel Baba efsanesine olan inancını kaybetmemesi için, siz de yılbaşı gününde ona hediyeler alarak küçük sürprizler hazırlayın. Yılbaşı yaklaşırken, ona Noel Baba olsaydı kendisine hediye olarak ne getirmesinden hoşlanacağını sorun yada ondan bunu bir kağıda yazıp pencerenin önüne koymasını isteyin. Yılbaşı günü gelince de Noel Baba adına aldığınız bu hediyeyi, çocuğunuzun odasında bulabileceği bir yere bırakın. Elbette sizin aldığınızı anlayacaktır ama bu jest çocuğunuzla, sizin ve hayallerindeki Noel Baba'nın arasındaki bağları canlandıracaktır.

Heyyoooo ben geldimmmm :)))

2010-12-31T12:24:00.003+02:00

Malum sene sonu olunca yapmam gereken işlerde fazlalaştı. Buna bir de bazı konulara dair karar verme ve yeni hamleler yapmayla ilgili detaylarda eklenince dolayısıyla bloguma uğrayamaz oldum. Neyseki birçok detayı hallettiğime göre kaldığımız yerden masallarımızı yazmaya devam edebiliriz...

Bu arada yazamadığım bu süre içerisinde beni merak edip, not bırakan sevgili blog arkadaşım Pudra Tozu'na da kocaman bir teşekkür ve öpücükler gönderiyorumm :)) Geldimm canım, geldim, masallara kaldığım yerden devam edebileceğimmmmm nihayett demeyi de ihmal etmiyorum hani :))) Mesaj sanırım yerine ulaşmıştır :)))

Kısa bir bilgilendirme yazısı yazdığıma göre günün anlam ve önemine ilişkin yazımı ekleme faslına itinayla geçebilirim demektir... Günün masalımsı yazısı az sonraaaa...!

Kurbağa Prens...

2010-12-09T10:05:00.004+02:00

Bir zamanlar yedi güzel kızı olan bir kral varmış. Bu kızların en güzeli en küçük olanmış. Güzel günlerde sarayın yakınındaki serin gölün kıyısında, altın topuyla oynamaya bayılırmış. Bir gün kız, topunu havaya atmış ve beklenmedik bir şey olmuş. Top göle düşmüş! “Topum gitti!” diye ağlamış kız.

“Ben senin topunu getiririm,” demiş gölün kıyısındaki küçük bir kurbağa. “Ama benimle arkadaş olacağına, yemeğini paylaşacağına ve geceleri yatağına alacağına söz verirsen,” diye de devam etmiş. “Tamam” demiş kız. Ama kurbağa suya dalıp kızın topunu ona geri vermez koşarak saraya dönmüş.

Akşamleyin kral ve ailesi sofraya oturmuşlar. Tam yemeğe başlamak üzerelerken kapıdan bir vraklama sesi gelmiş. Küçük prenses duymazdan gelmeye çalışmış. Ama kral meraklanmış. ”Kim o?” diye sormuş. Prenses bunun üzerine kurbağaya verdiği sözü babasına anlatmış. ”Söz sözdür kızım,” demiş babası. Böylece prensesin nefret dolu bakışlarına rağmen kurbağaya sofrada yer verilmiş.

Yemekten sonra kız tek başına yatağına yönelmiş. Kurbağa masadan, ”ya ben ne olacağım?” diye vraklamış. Kral kızına, “Verilen sözlerle ilgili söylediklerimi unutma” demiş. Prenses kurbağayı yanına alıp odasına götürmüş ve bir köşeye bırakmış.” Yastığına gelmek isterim demiş,” kurbağa. Prenses gözyaşları içinde kurbağayı yastığına bırakmış.

Tam o anda kurbağa yakışıklı bir prense dönüşmüş. “Korkma,” diye gülümsemiş. ”Bir cadı beni kurbağa yapmıştı ve bu büyüyü ancak bir prenses bozabilirdi. Umarım arkadaş olabilirz. Hem bak artık bir kurbağa değilim.”

Prens ve prenses çok geçmeden evlenmişler ve düğünlerinde tabii ki bazı yeşil dostlarını da davet etmeyi unutmamışlar.

Minik Serçe...

2010-12-03T09:58:00.004+02:00

Avcının biri uzak diyarlardaki orman da avlanırken kuş avlamak için bir tuzak kurmuş. Avcıda bir köşeye gizlenip beklemeye başlamış. Saatler sonra tuzağa ufak bir kuş yakalanmış. Avcı koşarak kuşu eline almış ve şaşırmış. Eline aldığı minik kuş konuşabiliyormuş. Kuş avcıya konuşmaya başlamış;

- Ey avcı, sen o kadar deve, koyun, inek yedin doymadın. Benim minicik etimle mi doyacaksın... Ama beni bırakırsan sana 3 tane öğüt veririm. Bu öğütler sana daha yararlı olur. Bu öğütleri 3 ayrı yerde söyleyeceğim. Birincisini elinde, ikincisini şurdaki ağacın yanında, üçüncüsünü ise dala konup söyleyeceğim. Bu öğütleri tutarsan ömrünün sonuna kadar mutlu olursun, demiş.

Avcı şaşkınmış ama bu teklifi de beğenmiş. Zaten kuş çok küçükmüş, doymayacağının farkında olduğu için bir şans vereyim diye düşünmüş ve teklifini kabul etmiş.

- Birinci öğütümü elinde veriyorum; Olmayacak bir şeye sakın inanma, demiş ve ağacın yanına uçmuş.

- İkinci öğütümüde burada ağacın yanında veriyorum; Elinden kaçırdığın fırsatlara hiçbir zaman üzülme demiş ve ağacın dalına konmuş...

Kuş, rahat bir nefes alarak konuşmasına devam etmiş; Eğer beni elinden kaçırmayıp kesseydin, boğazımda bulunan inciyi bulurdun ve çocukların bile bu zenginlikle rahat ederdi, demiş...

Avcı, dahada şaşkınlık içinde EYVAH! Kaçırdım diyerek üzülmeye başlamış… Kuş avcının bu halini görünce;

- Hey Avcı! Kendine gel, ben sana daha yeni ne dedim. Elinden kaçırdığın fırsatlara üzülme demedim mi sen beni anlamadın mı demiş. Sonra sana ilk öğütümüde söylemiştim sakın olmayacak birşeye inanma diye, kendim bile 250 gr. gelmezken nasıl kursağımda 250 gr. inci bulunur? demiş... Avcı bunları duyunca kendine gelerek söze başlamış;

- Ey kuş, peki 3. öğüt neydi onuda söyle ve öyle git demiş.

Kuş gülerek yeniden konuşmaya başlamış;

- Sana hayret ediyorum avcı, sanki ilk 2 öğütümü tuttun’da 3. öğütümü istiyorsun.. demiş ve uçarak gözden kaybolmuş..

Kıymetli Tuz...

2010-11-28T10:29:00.005+02:00

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Pire berber iken, deve tellal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken.
Tıngır elek, tıngır felek demişler, bu masalı şöyle anlatmışlar. Bir varmış, bir yokmuş, evvel zamanda bir padişah ile bunun üç kızı varmış. Bir gün bu padişah kızlarını başına toplamış, beni ne kadar seversiniz? demiş. En büyük kız, dünyalar kadar, ortanca kızı kucak kadar, küçük kızı da tuz kadar severim demiş.

Padişah küçük kızın cevabına çok sinirlenmiş, insan tuz kadar sevilir mi demiş, ardından da küçük kızını cellada teslim etmiş. Cellat, kızı kesmek için dağa götürmüş. Kız cellada yalvarmış, sen de babasın, bana kıyma demiş.

Cellat, kızın yalvarmalarına dayanamamış, onun yerine bir hayvan kesmiş, kızın gömleğini kesilen hayvanın kanına bulayıp padişaha getirmiş.

Küçük kız yollara düşmüş. Az gitmiş, uz gitmiş, bir köye ulaşmış. Orada köyün zenginlerinden birine kul köle olmuş, büyümüş, çok güzel bir kız olmuş. Güzelliği ilden ile, dilden dile yayılmış, kısmet bu ya bir başka padişahın oğluyla evlenmiş.

Aradan bir hayli zaman geçmiş, başından geçenleri kocasına anlatmış, babamları yemeğe çağıralım demiş. Kocası da olur demiş. Gereken hazırlıklar yapılmış, padişah babası ziyafete çağrılmış.

Kızın padişah babası söylenen günde avanesiyle birlikte ziyafete gelmiş. Padişah ve beraberindekiler sofraya oturduğunda yemekler sırayla gelmeye başlamış. Ama kız, aşçısına bütün yemeklerin tuzsuz olmasını tembih etmiş. Padişah hangi yemeğe saldırdıysa eli geri gitmiş, yemeklerin hiçbirini yiyememiş.

O sırada küçük kızı padişahın sofrasından ayağa fırlamış. Padişahım, duyduğuma göre sen küçük kızını seni tuz kadar seviyormuş dediği için öldürtmüşsün demiş. Padişahın söz söylemesine fırsat vermeden işte o küçük kız benim demiş ve bütün yemekleri tuzsuz yaptırdım ki kıymetimi anlayasın sözlerini eklemiş.

Padişah yaptığından utanarak küçük kızının boynuna sarılmış, tuzun ne kadar kıymetli olduğunu anlamış. Ondan sonra yeni bir dönem başlamış. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.

Yavru Deve...

2010-11-26T10:43:00.003+02:00

Bir varmış, bir yokmuş. Uzak ülkelerden birinde , bir çölün tam ortasında bir deve ailesi yaşarmış. Aslında aile olalı o kadar çok zaman geçmemiş.Yavrusu daha her şeyi öğrenecek kadar büyümemiş. Anne deve küçük yavru deveyi yanında gezdirip ona hayatın gerçeklerini öğretmeye çalışırmış.

Günlerden bir gün , çölü bir ucundan bir ucuna geçmeleri gerekmiş. Anne devenin üzerine yükler yüklenmiş, sıcak bir yandan, yükler bir yandan zorlukla yürüyüp gidiyorlarmış. Bizim yavru deve hoplayıp zıplamaya, oyun oynamaya çalışıyormuş. Anne deve onu tutuyor, yavaş olmasını söylüyormuş ama nerdeee ? Bizim akılsız hoplayıp zıplamayı hiç kesmiyormuş. Yol boyunca annesini hiç dinlemeyen yavru deve, kulaklarını her şeye kapatmış sanki. Annesi ne dese tersini yapıyormuş.

Anne deve bir süre sonra sıcaktan ve yüklerden iyice bunalmışken, bir kum fırtınası çıkmış. Bizim yavru deve ömründe ilk defa kum fırtınası gördüğü için ne yapacağını şaşırmış. Annesinin yanına iyice sığınmış, gözlerini kapatmış ve epeyce zaman kum fırtınasının ortasında sakin sakin durmuş. Kum fırtıası bittikten sonra anne deve gözlerini aralamış , bakmış ki bizim yavru deve ortalıkta yok. Kalbi küt küt atmaya başlamış:” Develer itaatkar hayvanlardır, bu kime benzedi böyle bilmiyorum ki diyerek sağa sola bakınmaya başlamış. Bir ara yavru devenin kendisine doğru koştuğunu görüp rahatlamış.

Biraz sonra tekrar yola koyulmuşlar ama yavru deve o kadar yorulmuş ki, bir adım daha atacak hali yokmuş. Kurallar uymayı hala öğrenememiş olan yavru deve Annesine yalvarmış, :

- "Anneciğim, biraz yavaş yürü sana bir türlü yetişemiyorum".

Bunun üzerine anne deve,

- "Ah yavrum" demiş, "yular ben de değil ki, başkasının elinde, o beni hızlı yürütünce hızlı gidiyorum." Durdurunca duruyorum, koşturunca koşuyorum. Sen de öğren artık bu kuralları. Yular başkasının elinde olunca kuralları o koyar unutma. Unutmada hızlı yürü biraz. Yoksa azar işiteceğiz.

İki Kurbağa...

2010-11-22T11:28:00.004+02:00

Biri beyaz, diğeri siyah renkteki kurbağanın huy ve mizacı tıpkı renkleri gibi zıtmış. Ak kurbağa ne kadar iyimserse Karakurbağa o kadar kötümsermiş. Ak kurbağa bir şeye “ak” mı dedi; o hemen atılıp “kara” dermiş. Her şeyin olumsuz tarafını görmeye o kadar alışmış ki, gördüğü her şeyi eleştirmeyi neredeyse meslek haline getirmiş. Yağmur yağsa, Karakurbağa:

“Offff! Olacak şey mi şimdi bu?” diye şikayete başlarmış. “Yağmurda ne derenin tadı olur, ne de ortalıkta avlayacak sinek bulunur. Nefret ediyorum yağmurdan!”

Arkadaşının aksine her şeyin güzel tarafını görmeyi seven Akkurbağa cevap vermeden edemezmiş:

“Haksızlık etme lütfen! Sırf senin keyfin bozuldu diye güzelim yağmura niye düşman oluyorsun ki? Hem söylesene, yağmur yağmasa bizim evimiz-yurdumuz olan dereler, sazlıklar, bataklıklar kalır mı ortada?”

Elbette o, bu sözlerini tamamlayamadan Karakurbağa atılırmış:

“Tamam tamam, bay çok bilmiş kurbağa! Biliyor musun, sen tam da insanların sözünü ettiği şu Polyanna’ya benziyorsun. Mutluluk rolü oynayacağım diye saçma sapan sözler ediyorsun. Hani, uçurumdan aşağı düşsen, ‘bak ne güzel uçuyorum’ diyeceksin neredeyse. Azıcık gerçekçi olsana canım!”

Akkurbağa genelde bu tür tartışmaları uzatmak istemez ve şöyle dermiş:

“Gerçeği görmek için asıl kendi kötümser bakışını terk etmelisin.”

İşte böyle iki zıt kutupmuş bu iki kurbağa… Günlerden birgün canları sıkılınca derenin yakınındaki köye doğru gitmeye karar vermişler. Akkurbağa:

“İstersen fazla yaklaşmayalım, biliyorsun yaramaz çocuklar bizi görürse canımızı acıtabilirler” dediyse de, Karakurbağa ısrar etmiş:

“Akşamın bu karanlığında çocuklar bizi nereden görecek Allah aşkına! Şu en yakındaki evin oraya kadar gidelim, sonra geri döneriz. Korkaklığı bırak şimdi.”

Akkurbağa, korkaklıkla suçlanmaktan çekindiğinden, çaresiz kabul etmiş. Köye girmişler ve evin yanına gelmişler. Akkurbağa sıkıntılı bir vıraklama ile “Hadi, artık dönelim, içimde kötü duygular var!” demiş demesine, ama Karakurbağa heyecanla atılmış:

“Gel bir oyun oynayıp öyle dönelim. Şuradaki yüksek kovayı görüyor musun? İkimiz aynı anda üstünden zıplayacağız. Bakalım yarışmayı kim kazanacak?”

“Akşamın bu vaktinde bırak böyle çocuklukları lütfen!” diye itiraz edecek olmuş Akkurbağa, ancak yaramaz arkadaşı bir türlü fikrinden vazgeçmemiş. Hatta “Dediğimi yapmazsan, seninle artık arkadaş olmam!” diye tehdit bile savurmuş. Bunca yıllık arkadaşını kaybetmek istemeyen Akkurbağa bu teklifi de istemeye istemeye kabul etmiş.

İki kurbağa hızla koşup zıplamışlar. Ama ne olduysa o zaman olmuş ve tam kova Üzerinden atlamaya çalıştıkları o şey, yarısına kadar dolu kocaman bir süt güğümü değil miymiş meğer!

Yorulana kadar giriştikleri denemelerin sonucunda başka bir gerçeği daha anlamışlar: Güğümün kenarları zıplayıp çıkmalarına imkân vermeyecek kadar yüksekmiş. Karakurbağa ümitsizlik içinde haykırmış:

“Mahvolduk! Buradan çıkmamız mümkün değil! Bu güğümün içinde ölüp gideceğiz.”

“O kadar kolay pes etme bakalım” diye karşılık vermiş Akkurbağa. “Çıkmadık candan ümit kesilmez. Kim bilir, hiç ummadığımız bir anda imdadımıza yardımsever bir el yetişir belki de.”

Karakurbağa acı bir kahkaha attıktan sonra şöyle demiş:

“Benim kurbağa Polyannam! Neler sayıklıyorsun sen? Bari böylesi bir haldeyken hayal görmekten vazgeç.”

“Ben hayal filan görmüyorum. Nasıl bilmiyorum, ama buradan kurtulacakmışız gibi bir his var içimde. Kendini koyuverme sakın!”

Ne yazık ki, Karakurbağa’nın ümitsizliği her geçen dakika bütün kalbini daha çok kaplamış ve ümitsizliği arttıkça bacaklarındaki güç ve kuvvet de azaldıkça azalmış. Ve en sonunda:

“Bacaklarımda derman kalmamış. Hakkını helal et kardeşim!” deyip sütte yüzmekten vazgeçmiş. Bir-iki dakika sonra da son nefesini vermiş…

Akkurbağa arkadaşının bu kadar kolay vazgeçip ölmesine çok üzülmüş, fakat ümidini hiç yitirmemiş. Sürekli şu şekilde yalvarmış Allah’a:

“Darda kalanların sesini ancak sen duyar, onların imdadına ancak sen koşarsın! Senin rahmet ve şefkatin süt güğümüne düşmüş zavallı bir kurbağaya da yetişir elbet! Kurtar beni Allahım!”
Akkurbağa bu şekilde yalvarırken, bir taraftan da sebebini bilmeden sütün içinde var gücüyle çırpınmış. Karanlıkta, yapayalnız, çaresiz, ama hiç ümitsizliğe düşmeden… çırpınmış, çırpınmış… Bu hal dakikalarca devam etmiş. Bir ara arka tarafından ayağına birşey çarpmış. Dönüp baktığında bunun irice bir tereyağı topağı olduğunu görmüş. Oraya nereden geldiğini düşününce, bu tereyağının farkında olmadan kendi çırpınışlarıyla meydana geldiğini anlamış. Gözleri sevinçle parlamış, çünkü bu onun kurtuluş vesilesi olabilirmiş!

Azalmaya yüz tutan gücü, ummadığı kadar artmış. Bu defa niçin yaptığını bilerek bacaklarını yine çırpıp durmuş. Bir saat kadar sonra tere yağ topağı o kadar büyümüş ki, onun üstüne basıp zıpladığı gibi güğümün dışına atlamış ve ilk sözü şu olmuş:
“Rahmetinden ümidimi kestirmediğin ve imdadıma yetiştiğin için Sana şükürler olsun Allah’ım!”

Uyarlama Masala Ne Dersiniz?

2010-11-21T16:50:00.003+02:00

Artık kimse beyaz atlı prens beklemiyor, balkabaktan meydana gelen bir araba olmadığını da biliyor, hayal gücünde bilmiş olsa dahi ne işim olur balla kabakla da diyebiliyor... Hala kötü kalpli cadının elinde bulunan aynanın nerede olduğu da bilinmiyor. Gerçi bununla ilgili benim teorim Tanrılar Okulu'nda olduğu yönündedir ya neyse...

Sonuç itibariyle geçmişte severek dinlediğimiz bir masalı günümüze rahatlıkla uyarlayabiliriz gibime geliyor. Ne dersiniz? Böyle bir uyarlama için var mısınız yok musunuz?

Sihirli Sözcük...

2010-11-21T12:01:00.003+02:00

Birgün küçük tay, su içerken ayağı takılarak göle düşmüş. Yüzme bilmeyen küçük tay, bir dal parçasına tutunmuş. Eğer çırpınırsa sürükleneceğinden korkarak, etrafına seslenmeye başlamış:

“İmdat! Yardım edecek kimse yok mu?”

Sesi duyan tavşan, koşarak gelmiş. Küçük tayın zor durumda olduğunu görünce, ona yardım etmek istemiş. Ama yüzme bilmediğinden, göle girmeye korkmuş.

“Göle eğilip tüm gücümle seni karaya çekeceğim. Biraz uğraşırsam başarırım sanırım” demiş.

Tavşanın yardım edecek olması, tayı çok mutlu etmiş. Tavşan uğraşmış ama başaramamış. Sesleri duyan alabalık gelerek, onlara yardım etmek istemiş. Ama karaya, tavşanın yanına çıkmaya çekinmiş. Çünkü ancak suda yaşayabiliyormuş:

“Ben de sana gölden destek vereyim. Böylece başarabiliriz” demiş.

Tavşan ve alabalığın uğraşmaları yine de bir sonuç vermemiş.

“Ben kuğuyu çağıracağım” demiş alabalık. “O çok güçlüdür.”

“Çağırırsan gelir mi?” diye sormuş küçük tay.

“O çok yardımseverdir. Mutlaka gelir” diyerek göle dalmış ve gözden kaybolmuş.

Çok geçmeden yanında kuğu ile dönmüş. Gerçekten de kuğu, tavşana ve alabalığa göre büyük ve güçlü görünüyormuş. O da tayın sağ tarafına geçmiş ve tayı karaya çıkarmak için bir süre uğraşmışlar beraberce. Ama çabaları yine de sonuç vermemiş.

Bu sırada uçmakta olan güvercin ne yaptıklarını merak edip bir süre onları izlemiş:

“Arkadaşlar ne yapmaya çalışıyorsunuz?”

Zaten çok yorulmuş olan tavşan, alabalık ve kuğu bu soruya sinirlenmişler. Tay ise artık umudunu iyice kaybetmiş bir şekilde, güvercine cevap vermiş:

“Su içerken ayağım takıldı, göle düştüm. Kuğu, tavşan ve alabalık da beni kurtarmaya çalışıyorlar.”

“Ama böyle kurtaramazlar ki seni” demiş güvercin.

“Çok bilmiş seni. Ya nasıl kurtaracağız?” diye söylenmiş tavşan.

“Benim yardımımla” demiş güvercin.

“O nasıl olacak, sen de bizimle beraber itecek misin?” diye alaylı bir şekilde sormuş kuğu.

“Hayır. Sadece çok önemli bir sözcük söyleyeceğim.”

“Önemli bir sözcük mü?”

“Galiba büyülü bir söz biliyor güvercin” demiş tavşan küçümser bir ifadeyle.

“Evet belki de büyülüdür söyleyeceğim sözcük. Siz aranızda uyum olmadığı için boşuna uğraşıyorsunuz. Alabalık tayı denize çekiyor. Kuğu yukarı doğru itiyor. Tavşansa karaya çekiyor. Yani üçünüz de farklı bir yöne doğru gücünüzü harcıyorsunuz. Tabi bu yüzden de bir sonuç alamıyorsunuz. Gücünüzü aynı yöne yöneltirseniz, küçük tay kurtulur.”

Güvercin bunları söyledikten sonra “hoşçakalın” diyerek uzaklaşmış oradan.
Küçük tay gölden çıkarken dördü birden güvercinin ardından “güle güle” diye seslenmişler.

O sırada kendisini aramaya çıkan annesini fark eden küçük tay, ona doğru koşmuş ve olanları anlatmış. Annesi yavrusunun arkadaşlarına teşekkür etmiş ve:

“Güvercinin kastettiği sözcük galiba ‘uyum’du” demiş.

Tavşan tek başına küçük tayı kurtaramadığına biraz üzülmüş, ama birlikte başarmanın
tadını da aldığı için:

“Sadece uyum değil büyülü sözcük. Dostluk ve uyum” diye eklemiş.

Masal Tekerlemeleri 4...

2010-11-18T10:16:00.004+02:00

**** Zaman zaman içinde, kalbur saman içinde, devler top oynarken eski hamam içinde… Bir havladık, hoyladık; cümle âlemi topladık. Allah’ın kışı tandırın başı olur da kim gelmez? Haylanan da geldi, huylanan da geldi, ahlanan da geldi, ohlanan da geldi. Hele büyük baş, büyük kara kadı, kuru kadı geldi…

Kadıyı, dayıyı duyunca; yabanın ördeği, kazı geldi… Ördeği, kazı görünce, bir de çulsuz tazı geldi. Tazının peşinden de görmemişin oğlu, kör Memiş’in kızı geldi… Ne etti, ne etti, arkası sökün etti: Kambur Ese, Sarı Köse geldi; biri saltanata, biri süse geldi… Bunları duyar da durur mu ya! Hımhımınan burunsuz, birbirinden uğursuz geldi… Bu iki uğursuzun ardından da ekmediğin yerde biten bir arsız, yüzsüz geldi… Daha daha, sarı çizmeli Mehmet ağa geldi, geldi dertlere deva, gönüllere sefa geldi…

Derken efendim, seyrek basandan sık dokuyana, bir taşla iki kuş vurandan her yumurtaya bir kulp takana kadar kim var, kim yok; kimi aç, kimi tok; geldi, toplandı. Toplandı ya, hepsi de başını kaldırıp kaşını yaktı, derken her kafadan bir ses çıktı; başladı her biri bir maval okumaya… Kimi ince eğirip sık dokudu; kimi yukarıdan atıp, aşağıdan tuttu… Kimi tavşana kaç, tazıya tut dedi; kimi ağzını yum, dilini yut dedi… Kimi kâh nalına, kâh çivisine vurdu; kimi süt dökmüş kedi gibi oturdu… Kimi kâhya karı gibi her işe karıştı; kimi gemi azıya alıp birbiriyle yarıştı… Kimi akıntıya kürek çekti; kiminin kırdığı ceviz kırkı geçti… Kimi kırkından sonra kaval çaldı; kimi de benim gibi ellisinden sonra masala daldı…

Bir var ki, hangisine ne denir? Allah her kuluna bir çene, her çeneye bir gene vermiş, oynatıp duruyor. Lafla peynir gemisi yürümez ama sadece dinlemekle de olmaz; laf ebeleri adamı aptal yerine korlar; bari ben de birini çekip, çekiştireyim dedim ya, ne haddime! Yetmiş iki millet burada, sade bir Keloğlan yok ortada… Yüz yüzden utanır, ötekileri dilime dolayacak değilim ya, ben de tuttum Keloğlan’ın yakasından; bakın ne deyip durdum arkasından:

Bir varmış, bir yokmuş; Allah’ın kulu çokmuş, çok söylemesi günahmış. Develer tellal iken, keçiler berber iken, bir memleketin birinde bir kocakarı, kocakarının da bir kel oğlu varmış...

**** Çıktım tavan arasına bir kırık sandık buldum. Açtım baktım: İçinde bir kırık altın... Almayacaktım ama aldım, sarıdır diye... Oradan gittim İstanbul’a bir kâse yoğurt aldım durudur diye... Dokuz yüz doksan testi su kattım borudur diye... Tophane güllelerini cebime doldurdum darıdır diye... Nacağı aldım Kapalıçarşı’ya daldım korudur diye... Akdeniz’e girdim kıyıdır diye... Ortasına bastım kuyudur diye... Selimiye Camii’nin duvarına dayandım yalıdır diye... Ahırdağı’na bir tekme vurdum “Geri dur!” diye... Üçlük beşlik verdiler beğenmedim iridir diye... Sade Osmanlı lirası verdiler almadım sarıdır diye... Beni aldılar tımarhaneye götürdüler
delidir diye... İki adam geldi şahitlik etti Veli oğlu velidir diye... Tımarhaneyi dürdüm katladım sırtladım halıdır diye... Beş on copa vurdular yeridir diye... Beni padişaha bildirdiler delidir diye... Padişahtan ferman çıktı “Bırakın onu eski huyudur!” diye... Ferman aldım cadde boyu gidiyordum bir boz eşek gördüm, takıldım peşine, eşek bana bir tekme vurdu, geri dur diye...

****Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, deve tellal, pire berber iken, ben dayımın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, aşağıdan:

- Tutun da, vurun da! diye bir gürültü kopmaz mı?

- Eyvah, dedim. Şimdi bunlar susmazlar, dayımı uyutmazlar.

İki kalktım, bir hopladım. Yüz ayak merdiveni bir çırpıda atladım.

Baktım; bir kuru kalabalık.

- Nereye gidiyorsunuz böyle? dedim.

- Hak aramaya gidiyoruz, dediler.

Neyse, katıldım ben de içlerine, vardık koca şehrin birine. Aradık taradık, hakkımızı bulduk. Meğer o da pire değil miymiş?

Bindim pireye, vardım Tire’ye. Pire gider çatır çutur, hak sahibine balta getir. Bak şu pirenin işine, yular bağladım dişine. Gören şaştı, duyan şaştı, Üsküdar vapuru Beşiktaş’ı aştı.

Tuttum pirenin birisini, kırdım ufağını irisini, davula geçirdim derisini, kaytan yaptım kuyruğunu.

Sonra sırtına vurdum palanı, altından çektim kolanı, dinleyin bakalım bendeki koca yalanı…

**** Üşüdüm üşüdüm,
Yola küncü taşıdım.
Künciyi elimden aldılar,
Beni yola saldılar,
Yolda bir elma buldum.
Elmayı Tat’a verdim,
Tat bana darı verdi.
Darıyı kuşa verdim
Kuş bana kanat verdi.
Kanatlandım uçmağa,
Hak kapısını açmağa.
Hak hak hak taşı
Altın bilezik taşı
Senin baban bey ise
Benim babam Subaşı.
Subaşının kızları,
Eteğinde kozları.
Kırdım yedim kozunu,
Öptüm ela gözünü.
Öpe öpe küstürdüm,
Bir çalıda kıstırdım.
Bir çalı senin olsun,
Bir çalı benim olsun.

Ahmet Paşa leyleği,
Giymiş keten gömleği.
Keten gömlek dizinde,
Gözü vezir kızında.
Kızını kucakladım.
Vezir kızına ne gerek,
Altın hamaylı gerek,
Bir ucu yerde gerek,
Bir ucu gökte gerek.

Şanlıurfa'ya ait bir tekerlemedir

Masal Tekerlemeleri 3...

2010-11-17T19:09:00.002+02:00

*** Zaman zaman içinde, kalbur saman içinde… Bu sözün önü var, arkası yok; gömleğimin yeni var yakası yok… Sabır da bir huydur, suyu var tası yok. De gel sabreyle sabreyle… İyi ama susuzla sabırsız ne yapar? Ya bir kuyu kazar, ya dolaşır çarşı pazar; ben de aç karın, yüksek nalın çıktım pazara, Mevlam uğratmasın iftiraya nazara…

Bir kaz aldım karıdan, boynu uzun borudan! Kendisi akça pakça, eti kemiğinden pekçe, ne kazan kaldı ne kepçe! Kırk gündür kaynatırım kaynamaz.

Hay dedim, huy dedim; bu ne pişmez şey dedim. Bir iken iki olduk, üç iken dört olduk; anan soylu, baban boylu derken kırk olduk; kırkımız kırk ateş yaktık!… Kırk gündür kaynatırım kaynamaz. Baktım ki olacak gibi sofraya konacak gibi değil, eğil dağlar eğil dedik; onumuz hu çekti, onumuz su çekti; onumuz un, odun çekti; haydan geleni huya sattık, unu bulguru suya kattık. Suyu kazana, kazanı yeniden ocağa attık; vay ne kaynattık ne kaynattık… De şimdi kaynar mı, kaynamaz mı? Derken efendim bu kez başını kaldırıp bize bakmaz mı...

Gayrı pabucunu bırakıp kaçan kaçana! Kanadını kaldırıp uçan uçana! Eh, bir ben miyim kırk kişinin gevşeği? Çıkardım ahırdan boz eşeği vurdum sırtına palanı, çektim yedi yerden kolanı; bindirdim üstüne doksanlık anamı. Boynuna mavi bir boncuk takmadım ama koynuna koydum bir sabırtaşı. Sabırtaşı, sabırcıktaşı deyip geçmeyin öyle! Ne anamın aşı, ne gözümün yaşı. İtler işin başı, tandırın başı, masalın başı, bu sabırtaşı! Verilecek kuluna vermiş, bize de versin Yaradan; haydi dedikoduyu kaldırıp aradan, dinleyin şimdi; sabırlı kim, sabırsız kimdi…

*** Evvel zamanda, yoksullar handa; beyler konağında yaşarmış. Buna öfkelendim, bir hayli söylendim. Aldım başımı çıktım dışarı görmeyin gidişimi bakmadan sağa sola
düştüm bir yola. Az gittim, uz gittim dere tepe düz gittim, çayır çimen geçerek arpa buğday biçerek, soğuk sular içerek, altı ay bir güz gittim. Yürüdüm, yürüdüm, vardım bir bağa, daldım bir konağa, vay sen misin dalan...

Kimi kolumdan tuttu kimi bacağımdan, attılar beni bir dağa. Zoruma gitti başladım ağlamaya... Karşıma çıktı bir derviş, Derviş amca dedim bu ne iş? Kuru idim ıslandım sel beni neyler, bulut oldum uslandım, yel beni neyler?

Vay gidi dünya kimi güler, kimi söyler... Kulak verin bu masala Keloğlan ne iş tutar, n’eyler?

Handadır handa, bir kara manda, üç yüz yaşındaydım evvel zamanda... Mavi çadır gerilmiş, duydum pazar kurulmuş. Vurdum karıncaya palanı, kırk yerinden bağladım kolanı, sardım sırtına seksen sekiz çuval soğanı. Vardım pazara... Vay ne pazar ne pazar, güzeller durmaz gezer... Kırlangıçlar terzi, köpekler kalaycı, tilkiler tüccar...

Buldum bir köşe, başladım işe, Soğan sarmısak satarken, terazimin kolu kırıldı bir güzele bakarken, kurbağa kanatlandı gitti gelin getirmeye, gelin çıktı çardağa, çat yerleşti bardağa... Masaldır bunun adı, dinlemekle çıkar tadı...

Bayramınız Kutlu Olsunnnn :)))

2010-11-15T22:37:00.003+02:00

Sevdiklerinizle birlikte geçireceğiniz nice mutlu bayramlara...

Masal Tekerlemeleri 2...

2010-11-15T22:25:00.004+02:00

*** Masal masal maniki
Yolda saydım on iki
On ikinin yarısı
Tilki çakal karısı
Masal masal martladı
İki fare atladı
Kurbağa kanatlandı
Tos vurdu bardağa
Çocuk çıktı çardağa
Masal masal maniki
Kuyruğu var oniki
Kuyruğunda beni var
Kulağında çanı var
Masal masal matatar
Dil okur, damak tadar... :))))

*** Koştum eve vardım: "Baban doğdu" dediler, kucağıma bir yumurta verdiler. Yumurta elimden düştü, içinden kocaman horoz çıktı, sokağa kaçtı.
Kovalamaya başladım. Taş attım değmedi. Ceviz attım... Cevizden bir kocaman ağaç bitti. Üstündeki cevizleri düşüreyim diye taş attım, değmedi. Toprak attım, ağacın başı tarla oldu. Kimi dedi: Buğday ek, kimi dedi karpuz ek...
Karpuz ektim. Öyle karpuz verdi ki tarla, develer taşıyamadı. Karşıma bir adam çıktı. Karpuzundan versene, dedi. Bir karpuz verdim, bir ordu yedi, yarısı arttı. Ben de bir karpuz keseyim, dedim. Keserken çakım içine kaçıverdi. Elimi soktum, alamadım. Gözümü soktum, göremedim. Kendim girdim, yedi sene aradım, bulamadım. Yedi sene gezdim, dolaştım, sonunda karpuzun kapısına ulaştım.
Vay anam karpuz, evin köyün yıkılası karpuz...
Bir yanı sazlık samanlık
Bir yanı tozluk dumanlık,
Bir yanında demirciler demir döver denk ile
Bir yanında boyacılar boya boyarbinbir çeşit renk ile,
Bir yanında Osmaoğlu cenk eder top ile tüfenk ile...

*** Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, cinler cirit oynarken eski hamam içinde… Dırıltıydı, mırıltıydı, raftan fincan düştü kırıldıydı, hem de ne fincan ya! Dedemin dedesinin dedesinden kalma kulpu kırık, kenarı yok, şu ahım şahım fincan… O akşam ne cezveyi köpürdetebildim, ne kahveyi höpürdetebildim. Bakın hele, şu ettiği yetmiyormuş, kırdığı kırkı geçmiyormuş gibi, bir de karşıma geçip oh çekmez mi ya bizim güdük fare!...

Kızmayın benim canım efendim, bu farenin derdinden bittim, tükendim. Benim gibi bir yalınkat adam değil, kambur felek, kadife yelek bile dayanamaz buna. Bir gece değil, beş gece değil, her gece bu, kuyruğunu yay ediyor, unu bulguru pay ediyor, yağı kıymayı zay ediyor… Öyle ya, hani han, hani harman? Evimizin ardı tarladır, ekini kor, bize zorlatır, karanlıkta göz parlatır ama gelgelelim, kaçak dövüşüne metin, ne var ne yok teslim ettik bütün, bacamızdan çıkmaz oldu tütün, gayri ya bu fare durur, ya biz.

Bu gece düşündüm taşındım, tatlı tatlı kaşındım, baktım ki olur gibi, olacak gibi değil, ne yapıp yaptım yine, telli pullu bir arzuhal yazdım kediye; dilediğim yerini bulursa kilerde nöbet bekleteyim diye…