හිපියාගේ සටහන්...

ඩැෆඩිල්: Verses from my eternal twenties

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Fri, 14 Mar 2014 04:18:00 +0000

කඩිමුඩියේ ගත වෙන ජීවිතේත් ඩැෆඩිල් මලකට වඩා වෙනසක් නැහැ. රොබට් හෙරික් එහෙම කිව්වා කියලා සාහිත්‍ය පංතියේදී ඉගෙන ගත්තත්, පුදුමෙකට ජීවිතේ එක තැනකට එනකල්ම ඕක ඇඟට දැනෙන්නේ නැති හැටි. අඩු තරමෙන් ඒක එහෙමයි කියලා බුද්ධිය දැනගෙන හිටියට, ඒ හැඟීම හදවතට දැනෙන්න අවු‍රුදු තිහක්ම ගත වෙලා ගියපු හැටි.

හොඳින්ම ජීවත් වෙලා තියෙන්නේ අඩුම අවු‍රුදු ගණනක් තුළ වැඩිම කාලයක් ජීවත් වුණු මිනිහා හෝ ගැහැණිය කියලා ආඩම්බරෙන් කියපු මම, තව මාස කිහිපයකින් පස්සේ අවු‍රුදු තිහක් ඇත්තටම ගත වෙලා කියන ඇත්ත පිළිගන්න පැකිළෙනවා. දිල් චාතා හේ චිත්‍රපටයේ වයසින් අවුරුදු ගණනාවක් වැඩිමහල් චිත්‍ර ශිල්පිනිය තාරාට ආදරය කරනකොට ඇය එක්තරා මොහොතකදී පසුතැවිලි වුනා ඇගේ ජීවිතයේ අවු‍රුදු ගණනාවක් ගෙවිලා ගිහින් මාව මුණගැහුනු එක ගැන. ඒ වෙලාවේ මම තාරාට ආදරෙන් කිව්ව වචන මට තවමත් මතකයි. "අවු‍රුදු වලින් ජීවිතේ මනින්න බැහැ තාරා". ඒත් ඒ මමම මගේ ජීවිතේ ට්වෙන්ටීස් දාලා යන්න බැ‍රුව දුක් වෙනවා. ඒක sadness කියන දුක නෙවෙයි. ඒ හැඟීමට දෙන්න පුලුවන් නම melancholia... තාරාත් මමත් හමුවුණේ මගේ ට්වෙන්ටීස් වලදී...

*******************************************

Melancholia කියන්නේ වචනයක්ම නෙවෙයි, ඒක ඊට වඩා හැඟීමක්. මනසේ ඇතිවෙන හිස්කමක් එක්ක ඇතිවෙන විශණ්ණතාවයක් එක්ක එන දුක්ඛ ලාලසාවක්. හරියටම නම් melancholia කියන්නේ ශෝකාකූලත්වයෙන් ඇතිවන සන්තුෂ්ටිය, සුඛ-වේදනාව කියලා වික්ටර් හියුගෝ කිව්වා. මගේ තාරා මැරෙන්න මොහොතකට කලිනුත් melancholia කියන හැඟීම දැනෙනවා කියලා කිව්වා.

"මිනිහෙක් කොයි තරම් සතුට හොයාගෙන ගියත්, දවස අවසානයේ සතුට කියලා දෙයක් ගැන ඒ මිනිහාට හිතාගන්න බැහැ කියලා, මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත මැරෙනකල්ම කාලකණ්ණි කමකින් වැහිලා තියෙනවා කියලා, සත් සමුදු‍රු තරණය කරලා අවසානයේ ඒ මනුස්සයාගේ නෞකාව වරායට ලඟා වෙන්නේ මුහුදුබත් වුණු, පෙඳ පාසි වලින් වැහුණු සුන්බුන් ගොඩක් විදියට කියලා කිව්වේ මම නෙවෙයි ෂෝපන්හවර්" තාරා ඇස් පුංචි කරලා එහෙම කියනකොට මම ඒක පිළිගත්තේ නැහැ. "කොහොම වුනත් හෙට දවස වෙනකල් ජීවත් වීමම සතුටක්" කියලා මම ඒ කථාව අමතක කළා. එහෙම නැතිනම් මරණය වැළඳගන්න සූදානම් වෙලා හිටපු තාරාගේ ඔළුවෙන් ඒ කථාව අමතක කරවන්න උත්සාහ කළා.

අද, තාරා නැතුවත් මට ඒ හැඟිම, melancholia දැනෙනවා.

*******************************************

Ajeeb daastaan hai yeh - Kahan shuru kahan khatam

Yeh manzile hai kaunsi - Na voh samajh sake na hum...

ඈට මාත් එක්ක ගත කරන්න ඉතිරිවෙලා තිබුණේ හරියටම එකම එක රාත්‍රියක් විතරයි. පහුවදා උදේ ඇය පිටත්වෙන්න නියමිතව තිබුණා. හරියට කලින් කියලා වගේ එදා රෑ වහින්න පටන් ගත්තා. ඇයටත් මටත් ගිටාරයටත් විතරක් ඒ පුංචි කාමරයේ යන්තම් ඉඩ තිබුණා. මම ඇඳ පාමුල වාඩිවෙලා ඇගේ උකුලට ඔළුව තියාගෙන වචනයෙන් කියාගන්න බැ‍රුව හිටි හැමදෙයක්ම කියන්න ගිටාරයට ඉඩ දුන්නා. එක මොහොතකට ගිටාරය පැත්තකින් තියලා ඈ දිහා බලනකොට මට ගැඹු‍රු ලිං පතුළක පේන ත‍රු දෙකක ඡායාව වගේ දිලිසෙන ඇගේ ඇස් දෙක පෙනුනා.

"මීට වඩා අපූ‍රු, අ‍රුම කථාවක් තවත් නැතිව ඇති... මේ කථාව පටන් ගත්තේ කොතනින්ද කියලා නොදැන අවසානයක් ගැන කොහොම හිතන්නද.... ඉරණම මේ කථාව කොහේට ගෙනයාවිද..." ඇය හෙමිහිට ගායනා කරන්න පටන් ගත්තා. හිතිවිලි වල හඬ ඇහෙන්නට පටන් ගත්තට පස්සේ වැස්සේ හඬ නොදැනීම යටපත් වෙලා ගියා. කොහොම වුනත් ආයෙමත් කවදාවත් මේ රාත්‍රියවත්, ඒ ගීතයවත් මේ තරමට සුන්දරව මට අහන්න ලැබෙන එකක් නැහැ කියලා මට ඉවෙන් වගේ දැනුනා.

මට ඒ රාත්‍රිය සදාකාලික මොහොතක හිරකරලා තියාගන්න ඕන වුනා...

*******************************************

Sindbad the sailor, sailed away one day

Listen up my friends...

Looking for a new world in his own way

Listen up my friends...

He sailed into uncharted seas

He was at the mercy of the waves

He was warned to not to go to sea

Listen up my friends...

Warned that it wasn’t such a good dream to see

Listen up my friends..

He was wrapped in his own dreams

And he listened only to his heart

The only thing he owned, was a dream of his own

That was the dream of Sindbad the sailor...

මට මැරෙන්න කලින් කරන්න ඕන දේවල ලැයිස්තුවේ තියෙන එක දෙයක් තමයි ඔල්වරසන් දෙන රසිකයින් පිරිවරාගෙන එකම එක රැයක රොක් සංගීතයත් එක්ක එකම එක ගීතයක් කරන එක. මම හැමදාමත් හිතෙන් මවාගෙන හිටියා Magik සංගීත කණ්ඩායමේ ජෝ, කිලර් ඩ්‍රමර් සහ රොබ් එක්ක ගිටාරය වාදනය කරමින් අති විශිෂ්ට එකම එක ඉදිරිපත් කිරීමක් කරන්න. අලුත් ලෝකයක් හොයාගන්න නිර්භීත සිහිනයත් සමගින් සින්බෑඩ් නම් මුහුදු යාත්‍රිකයාගෙ වීර චාරිකාව ගැන ගායනා කරන්න හැමදාමත් මට ඕනෑ වුනා. මුහුදේ දහසකුත් එකක් උවදු‍රු, සැඩ සුළං මැද්දෙන් සින්බෑඩ් තමන්ගේ සිහිනය හොයාගෙන යාත්‍රා කළ විදිය ගැන මම ගායනා කරනකොට රසිකයින් ඔල්වරසන් දෙන හැටි මට හැමදාමත් ඇහුනා.

ඒ ගීතය Magik සමගින් කළ අවසාන ඉදිරිපත් කිරීම. එදායින් මාස දෙකකට පස්සේ රොබ් මිය ගියා.

*******************************************

තාරා මියගිහින් කොයි තරම් කාලයක් ගත වෙලාද කියලා මතකයක් නැතත් එදා රෑ මට තාරාව හීනෙන් පෙනුනා. ඈත් එක්ක ට්වෙන්ටීස් වලම හැමදාමත් ජීවත් වෙන්න ඕන උමතු ආශාවක් එක්ක මම ඇහැ‍රුණා. අන්දලුසියන් කඳුකරය පාමුල තැනිතලාවක ගිනිමැලයක් ලඟ වාඩි වෙලා ත‍රු පිරුණු ග්‍රීෂ්ම අහස දිහා බලාගෙන ඉන්න, මැරෙන්න කලින් එක වතාවක් අන්ග්කෝර් වත් බලන්න යන්න, මැරෙන්න කලින් ලෝකෙම මිනිස්සු කථා වෙන විදියේ පොතක් ලියන්න, තව එක දවසක් ඇගේ පිටේ කොණක පුංචි මල් කිනිත්තක් අඳින්න, තව එකම එක දවසක් රෑ එළිවෙනකල් ඈත් එක්ක කථා කරමින් ඉන්න, හිනා නොයන මගේ විහිළු වලට කම්මුල් රතු කරන් ඈ හිනාවෙනවා බලන්න... මේ විදියේ එකී මෙකී දහසක් දේ තිබුණු මගේ bucket list එක ඈත් එක්ක හදපු හැටි මට මතක් වුනා. ට්වෙන්ටීස් වල ඈත් එක්ක සදහටම ජිවත් වෙන්න නම් මගේ bucket list එකේ තියෙන දේවල් මේ මොහොතේම පටන් ගන්න ඕන කියලා හිතාගෙන මම නැගිට්ටා.

ජීවිතේ ඩැෆඩිල් මලක් වගේ අස්ථිරයි. ඒක ඇත්ත. කොහොම වුනත් ඩැෆඩිල් ගැන කවි ලියලා තියෙන්නේ රොබට් හෙරික් විතරක් නෙවෙයි. තාරාට මම එහෙමයි කිව්වේ.

I wandered lonely as a Cloud

That floats on high o'er Vales and Hills,

When all at once I saw a crowd

A host of dancing Daffodils;

Along the Lake, beneath the trees,

Ten thousand dancing in the breeze...

~ William Wordsworth

Salvador Dali - Melancholy, 1942

නිර්වාණයේ දොරකඩ හිඳිමි

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Wed, 05 Feb 2014 11:17:00 +0000

"I personally believe that riding a great wave is something you should experience before you die. When you are on the verge of a gigantic collapsing wave, when you are uniting with the overture of the ocean-the abstruse chaos, when you are catching a glimpse of the shore through the scattering, roaring salt water... you will feel you are one step closer to the Nirvana..."

මූදත් එක්ක මගේ තිබුණු සම්බන්දේ බොහොම පරණයි. ලොකු නුවණක්කාර පුංචි ඉවාන් ගැන කියවපු පිංචි කාලෙත් අනික් හැම දේකටම වඩා රුසියානු සුරංගනා කථා ක්‍රමයේ මුහුදට මම ආසා කරන්නට පටන් ගත්තා. ඉස්කෝලේ කාලේ ජීවිතාරක්ෂකයෙක් විදියට හැම ඉරිදාකම ගල්කිස්ස මුහුදු වෙරළේ එකෙක් ගිලෙනකල් බලාගෙන ඉන්න එක අනිත් උන්ට පට්ට කම්මැලි වැඩක් වුනාට පුදුමෙකට වගේ මට එහෙම වුනේ නැහැ. ඊට පස්සේ ප්‍රථම ප්‍රේමයත් එක්ක මුහුදු වෙරළේ ගත කරපු රොමාන්තික හැන්දෑවල්, හඳ එළියේ ඈත් එක්ක මුහුදු වෙරළේ කවි කොඳුරපු රාත්‍රීන්, මුහුදු වෙරළේ මම තනියට පෝට් වයින් බෝතලයක් එක්ක ගත කරපු රාත්‍රීන් විදියට මමයි මුහුදයි විතරක් දැනගෙන හිටපු අසීමාන්තික රහස් එක්ක ජීවිතේ අවුරුදු තිහක් වෙනකල්ම ගත වෙලා ගියා.

ඒ අවුරුදු තිහේදී, එක දවසක තුඟු දිය ‍රැළි උඩින් සර්ෆ් බෝර්ඩ් එකක වේගයෙන් ඇදීගෙන යන මොහොතේ, මුහුදේ කලකලයත්, මූණට වදින ලුණු වතුර බිංදු අතරින් නොපැහැදිලිව පේන වෙරළේ දර්ශනයත් නිසා එක පාරටම මට හිතුනා මෙච්චර කල් මොනදේ ලියලා තිබුණත්, මුහුදේත් මගේත් කථාව මම නොලියා මග ඇරියා නෙවෙයිද කියලා.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

අපි දෙන්නා අවසාන වතාවේ අත් පටළවාගෙන මුහුදු වෙරලේ හිටි දවස වගේම එදාත් හඳ වටකුරුවට තිබුණු දවසක්. මම ඉන්නේ මුහුදු වෙරළේ නොවුනත්, මට මුහුදු ‍රැළි වදින හඬ ඇහෙන්නට වුනා. වයින් බෝතලයක් අදත් මගේ ලඟ තිබුණා. ඒ එක්කම ලෝකෙම දන්න ලේඛකයෙක් වෙන්න, පොතක් ලියන්න උත්සන්න වුණු අමුතු පිස්සුවකුත් අලුතෙන් මගේ ගාවට ඇවිත් තිබුණා.

"මම විශ්වාස කරන්නේ දැවැන්ත ‍රැල්ලක මුදුනේ නැගිලා, පැරණි හවායි ජනකථාවක එන උතුරු හුළඟට අධිපති දේවතාවා වගේ වේගයෙන් ලිස්සලා යන අත්දැකීම ඕනෑම කෙනෙක් මැරෙන්න කලින් අත්විඳිය යුතු දෙයක් කියලයි. පහතට කඩා වැටෙන්නට ඔන්න මෙන්න තියෙන, දැවැන්ත මුහුදු ජීවියෙකුගේ ශක්තිය, ජවය තියෙනවා කියලා හිතෙන මහා ‍රැල්ලක කෙළවරේ සිටින මොහොතේදී, මහා සමුද්‍රයේ ගූඪ ව්‍යාකූලභාවය සමගින් සුසංයෝග වෙන බවක් හිතට දැනෙන මොහොතේදී, හෙක්ටර් බෙර්ලියෝස්ට පවා ප්‍රතිනිර්මාණය කරන්නට බැරි වුණු එකක් පි‍ටුපසින් එකක් එන මහා ‍රැළි වල ගෝසාව අත්විඳින මොහොතේදී, මට දැනෙනවා මම නිර්වාණයට එක් පියවරකින් ලංවෙලා කියලා."

මගේ පොතේ අවසාන පි‍ටුවේ අවසානය ඒ විදියට ලියලා මම කථාව පටන් ගන්න හිතුවා. තාමත් පොත පටන්ගැන්ම ලියන්න බයේ හිටියත් මගේ හිතේ එක දෙයක් තියෙනවා. කථාවේ නායකයා 'බෝධිසත්ව' එක්ක ආදරයෙන් බැ‍ඳෙන්න 'පූර්ණිමා' කෙනෙක් මේ කථාවට ඕනමයි. සංස්කෘත භාෂාවේ පූර්ණ චන්ද්‍රයා වෙන්නේ පූර්ණිමා කියලා මට කියලා දුන්නේ ඈ...

පැතුම් පුංචිහේවා

හිමාලයා ප්‍රයාණය

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Thu, 19 Sep 2013 08:30:00 +0000

හිමාලයා චිත්‍රපටයේ සංගීතය චිත්ත සන්තානයේ ආකූල ව්‍යාකූලත්වයන් සමනය කරනා මන්ත්‍රයක් වැනිය. හිමාලයා චිත්‍රපටයත්, එහි සංගීතයත් මාගේ ජීවිතය හා බැ‍ඳෙන්නේ පර්යාවලෝකයන් කිහිපයක් හරහායි. 2004 වසරේදී මුල්වරට හිමාලයා නැරඹීමෙන්, දුෂ්කර එහෙත් සුන්දර නේපාලය හා බැඳුණු ආදරය අදටත් එසේම පවතී. කෙදිනක හෝ චෙන්නායි තොටින් ඉන්දියාවට ගොඩ බැස කාලයක් දේශයක් සම්බන්ධයෙන් සිත උමතුකර නොගනිමින් හයිද්‍රාබාදය හරහා විශාකාපට්නම්, ඉරවඩි, රතන්පූර් හරහා තාගෝරයන්ගේ කාව්‍යයන් තවමත් ‍රැව් දෙන බව සිතෙනා බෙංගාලයේ සැරිසරන්නටත්, එතැනින් දහසක් සංස්කෘතික වර්ණයන්ගෙන් ආඪ්‍යව ගංගා ගං ඉවුරු අසබඩ වැජඹෙන වරණාසියටත්, එතැනින් නේපාලයටත් චාරිකා කිරීම තවමත් මිය යාමට පෙර කළ යුතු වැඩ ලැයිස්තුවේ පවතී. ජීවිතයට මා ඇඳ බැඳ තබනා හුය පොට කිහිපයෙන් එකක් වැනි වූ ඒ සිහිනය කාලයෙන් කාලයට වර්ණවත්ව, ප්‍රබලව හිතට නැගෙන්නේ හෂිත අය්යා සමඟ කරනා නිමක් නැති සාකච්ඡා අතරිනුත්, මටත් නොදැනී හිතේ ඇසෙනා තරමට ඇඟට කා වැදී ඇති හිමාලයා සංගීතයත්, මගේ නේපාල මිතුරිය සවූර් ගංගා ගේ වර්ණනාවනුත් තුළින් බැව් නොඅනුමානයි.

නේපාලයේ මේ වනවිට හින්දු සමය පැතිරී තිබේ. ලොව පුරා හින්දු බැතිමතුන් තම ශුද්ධ වූ වන්දනා ගමනක අවසානය සේ ‍තෝරාගන්නා ශිව දෙවිට පිදූ පශුපතිනාත් කෝවිල කත්මණ්ඩු නුවර භගමතී නදී ඉවුරුබඩ පිහිටා තිබෙයි. කිරාති මුන්දුම්, ක්‍රිස්තියානිය සහ ජෛනාගමද සුළු වශයෙන් නේපාලයේ පැතිරී තිබුණත්, බුදුන් උපන් දේශය වූ නේපාලයේ ප්‍රධාන බෞද්ධ ධාරාවන් ත්‍රිත්වයක් තවමත් පවතියි. එය එසේ වුවත් නේපාලය සමගින් සෑමවිටම මහායානය සිතට එයි. හිමාලයා සංගීතය අසනා විටක වුවත්, හිමෙන් වැසුණු දුර්ගම හිමාලයානු කඳු ශිඛරයන් අතුරින් චෙන්රසී, මිලාරෙපා, කුවන් යින්, තාරා, ටන්කා මතුවී එයි. බෘයිනෝ කුලේ (Bruno Coulais) ගේ සංගීතය අතුරින් ඕම් මනි පද්මෙ හුම් මන්ත්‍රය සංගීතවත්ව ඇසෙයි.

අත් සතරක් ඇති ෂඩක්ශාරී වෙස් ගත් අවලෝකිතේශ්වරයන්ගේ නාමය සමගින් කියැවෙන ඕම් මනි පද්මෙ හුම් සංස්කෘත මන්ත්‍රය ගැන මගේ හිතේ තිබූ බලවත් හැඟීම, දකුණතේ මැණික්ක‍ටුව අසල ඕම්කාරය සහ පද්ම මණ්ඩලය කැටයම් කිරීමෙන් පසුවවත් නැති නොවුණි.

“ප්‍රඥා අධිගමය යනු තමන්ගේම සිතයි.

තමන්ගේ සිතේ ස්වභාවය වටහාගන්නවුන් එය දනියි.

තව දුරටත් එපිටින් සම්බෝධිය නොසොයන්න,

සැබවින්ම කියනවා නම් සම්බෝධිය සෙවීමෙන් ලැබ ගත නොහැකි වෙයි.

නුඹ, නුඹගේම සිත විමසා බලන්න,

ඒ ප්‍රගුණ කළ හැකි ඉහලම භාවනාවයි;

පරිසමාප්ත අවබෝධය ලබාගත් සිතක් වේ නම්,

සම්බෝධියට පත්වූ සැමගේ උපන් බිමද එයම වෙයි.”

වජ්‍රධාර අධිගම ලද මිලාරෙපා එසේ පවසා සිටී. මගේ සිතේ මේ මොහොතේ ඇති ව්‍යාකූලත්වය මිලාරෙපා යුග ගණනාවකට පෙර සිට දක්නට ඇති සෙයකි. අජරාමර වීමේ රහස සොයා දේශ දේශාන්තරයන්ගේ ඇවිද ගිය ගල් වඳුරා, සුන් වුකොන්ග් මෙන් මමද හිමාලයා සංගීතය සමගින් විමුක්තිය සොයා ඉබාගාතේ මොහොතකට ඇවිද යමි.

ඒ පී ගුණරත්නයන් අතින් පරිවර්තනය වූ වානරයාගේ පුරාවෘත්තයේ හැටියට සිරිතල පර්වතයේදී වානර ට මුණ ගැසෙනා දුප්පත් දර කපන්නාගේ ගීතය මට සිහිපත් වෙයි.

උපා නොසොයමි, පියෝ නොයොදමි ලොවේ නිදි පැසසුම් සමයි

සැහැල්ලුයි දිවි සැහැල්ලුයි හද දුක් තැවුල් කිසිවක් නොවෙයි

හැමදෙනා මට හමුවෙනා මග නිවී සැනහී ගිය අයයි

නිසල සඟ ගණ, හසළ මුණි බණ මේ නිසා අජරාමරයි

හෂිත අය්යා දුන් "මීටින්ග් ද බුද්ධාස්" හි බුද්ධ චරිතය සම්බන්ධයෙන් එහි කතුවරයා, ‘වෙස්සන්තර’ ලියනා කෙටි සටහන් කිහිපය මගේ සිතේ ඇඳි ශාක්‍යමුණි සම්බන්ධයෙන් නැවත නැවතත් සනාථ කර සිටියි. තවත් මා වැනිම මිනිසෙකු වූ, පෙළහර නොපාන, අහසේ පළක් බැඳ භාවනා නොකළ, එහෙත් සම්බෝධිය සොයා සියල්ල අතැර දැමීමට තරම් ශ්‍රේෂ්ඨ වූ ශාක්‍යමුණීන්ද්‍රයන්, ඔහුගේ පියවර අනුගමනය කිරීමට මා පොළොඹවා සිටී. සුද්ධෝදනයන් විසින් සිද්ධාර්ථයන්ගෙන් ජීවිතයේ යථා ස්වභාවය වැසැංගීමට කටයුතු නොකලේ නම්, කෙදිනක හෝ අභිනිෂ්ක්‍රමණයක් සිදුවන්නට ඉඩක් තිබුනා දැයි මම මවිත වෙමි. යශෝධරාවටත් රාහුලයන්ටත් තිබූ අප්‍රමාණ ඇල්මම සිදුහතුන්ගේ අභිනිෂ්ක්‍රමණය ඉක්මන් කළ බැව් මට වැටහෙයි.

දෙසැත්තෑවක් පරිවර්තන ගත හැකිවූ, අජරාමරත්වය ලඟාකොටගත් වානර මුණිටත් ලෞකික ජීවිතයේ නිස්සාරත්වය වටහා ගැනීමට පුරාවෘත්තයක කාලයක් ගත වුණි. පුහුදුන් මටද ශාක්‍යමුණීන්ද්‍රයන් ඇවිද ගිය මඟ අනුගමනය සඳහා මගේ කෙටි ජීවිත කාලයම ගතවනු ඇත. හිමාලයා සංගීතය අවසාන ඛණ්ඩයද වියැකී යයි. රාත්‍රී නිශ්ශබ්දතාවය තුළින් මට පින්ක් ෆ්ලොයිඩ් ඇසෙයි.

ඔබ මෙතැන සිටියානම්...

"අපි දෙන්නා මාළු දෙන්නෙක්ට ඉන්න පුළුවන් පොඩි බඳුනක අවු‍රුද්දෙන් අවු‍රුද්දට පිහිනමින් ඉන්න අතරමං වුණු ජීවිත දෙකක් විතරයි."
~ පින්ක් ෆ්ලොයිඩ්

පැතුම් පුංචිහේවා

(photo courtesy: toutlecine.com)

The new world Magus: කොය්යෝ

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Thu, 01 Aug 2013 11:11:00 +0000

අද දවස මගේ ජීවිතයේ පළමු දවසත්, අවසාන දවසත් කියා මට හැ‍ඟෙනවානම්, ඒ තමයි ජීවත් වෙන්නට හොඳම විදිය...

“කෙනෙක් අපෙන් ඉවත්ව යනවා නම්, ඒකේ තේ‍රුම තවත් කෙනෙක් අපේ ජීවිතයට සම්ප්‍රාප්ත වෙන්නට ලඟයි කියන එක. මම නැවතත් ආදරය සොයාගන්නවා.” එහෙම කියන්නේ පාවුලෝ කොය්යෝ

"සහීර්"... කථාව ඇරඹෙන්නේම අබිරහසකින්. ගැහැණියක් ඇගේ සැමියාව අතහැර යනවා කිසිම හේතුවක් නැතිව. අඩු තරමින් කිසිම පණිවුඩයක්, ලියමනක්, කිසිම දෙයක් ඉතිරි කරන්නේ නැතුව. අඩු තරමින් කිසිම දෙයක් අරගෙන යන්නේවත් නැතිව. ඇය නිකම්ම සුවිශාල ලෝක ධාතුවක් මධ්‍යයට වාෂ්ප වෙලා යනවා. එතකොට ඇගේ සැමියා, ඔහු ඉක්මනින්ම අවබෝධ කරගන්නවා තමන් නිරත වෙලා ඉන්නේ ඇයව සොයාගෙන යන චාරිකාවක කියලා. තමන්ව අත හැරලා ගිය තමන්ගේ ආදරවන්තියව සොයාගෙන ඔහු යනවා. මේ ගමන අතරතුරදී ඔහු තේ‍රුම් ගන්නවා, ඔහුට ඇයව හොයාගන්නට වුවමනා කරන සැබෑ හේතුව වෙන්නේ මුරණ්ඩු සහ උමතු ආශාවක් නොවෙන බව. ඔහු ඇයට ආදරෙයි, නිකම්ම ආදරෙයි. එකම හේතුව එයයි.

අපි කෙනෙක් අපි වෙනුවෙන් කරනා දේවල අගය දකින්නේ නැතිවෙනකොට, අපි වෙනුවෙන් කරන දෙයක් වෙනුවෙන් සුළු හෝ කෘතඥතාපූර්වක භාවයක් නැතිව, ඔවුන් ඒ දේවල් අප වෙනුවෙන් කල යුතුයැයි සිතනකොට අපි නොදැනුවත්වම ඒ අය අපේ ජීවිත වලින් දුරස්තර වෙන්න පුලුවන්. ඒත් අපේ නොසැළකිලිමත් බව කොයි තරම්ද කියනවා නම් ඒ බව අපි දැනගන්නේ ඔවුන් ක්ෂිතිජ සීමාවෙන් එපිටට නොපෙනී ගියාටත් පසුව. අපිට යම් දෙයක වටිනාකම තේ‍රුම් යන්නේ ඒ දේ අවසාන වූවාට පසුව. සහීර්, ඒ ගැන කථා කරනවා.

කෙනෙක් අපෙන් ඉවත්ව යනවා නම්, ඒකේ තේ‍රුම තවත් කෙනෙක් අපේ ජීවිතයට සම්ප්‍රාප්ත වෙන්නට ලඟයි කියන එක. මම නැවතත් ආදරය සොයාගන්නවා, කොය්යෝ ඔහුගේ “The Zahir” කථාවේ නැවත නැවතත් එහෙම කියනවා. ඒක ක්ලැසික් කොය්යෝ වර්ගයේ, බොහොම ධෛර්යය ඇති කරවන සුළු කියමනක්!

"That is why it is so important to let certain things go, to release them, to cut loose. People need to understand that no one is playing with marked cards; sometimes we win and sometimes we lose. Don't expect recognition for your efforts; don't expect your genius to be discovered or your love to be understood. Complete the circle. Not out of pride, inability, or arrogance, but simply because whatever it is no longer fits in your life. Close the door, change the record, clean the house; get rid of the dust. Stop being who you were and become who you are."

මිනිහෙක්ව වෙනස් කරන්නේ කාලයවත් ඥානයවත් නෙවෙයි. මිනිහෙක්ව වෙනස් කරන, මිනිහෙක්ගේ හිත වෙනස් කරන එකම දේ ආදරය විතරයි.

පාවුලෝ කොය්යෝ යනු නවීන ලෝකයේ මහා දෛවවාදියාද? අනිවාර්යයෙන්ම ඔහුගේ විශ්වාසය වන්නේ දෛවය සහ සෑම මිනිසෙකුටම සෑම ගැහැණියකටම ඒ මහා විචිත්‍ර රංගන රචනයේ වෙන්වන කොටසක් තිබෙනවා යන සංකල්පය. ඔහුට අනුව විශ්වය යනු කලින්ම නිර්මාණය වුනු අති සංකීර්ණ, එමෙන්ම විශිෂ්ට නිර්මාණයක්. කෙනෙකුගේ ජීවිතයේ පරිසමාප්තිය එළැඹෙන්නේ එහි මේ විශ්වීය නිර්මාණයේ අලංකාර රටාවන් අවබෝධකරගැනීමෙන්, ඒ රටාවට ඔබ ගැළපෙන තැන සොයා ගැනීමෙන්.

"ඔබ ඔබම වෙන්න, නැවුම් මංපෙතක ඔබේ චාරිකාව අරඹන්න" කොය්යෝ කියනවා. ඒත් ඔහුට අනුව ඒ චාරිකාවත් විය යුතු දෙයක්, මහා විශ්වීය සැලසුමක කොටසක්. කවුද මේ සැලසුම නිමැවුම්ක‍රුවා? කවුද මේ අසහාය ඉංජිනේ‍රුවා?

අපේ ජීවිත වල හැම මොහොතකදීම අපි එක් පයක් සුරංගනා ලෝකයකත්, අනෙක් පය පරක් තෙරක් නොපෙනෙන ගැඹු‍රු අගාධයක මුවවිටේත් තියාගෙන ඉන්නේ!

පාවුලෝ කොය්යෝ තවත් "මල් පොත්" රචකයෙක්ද? විය හැකියි. කෙසේ වුවත් වැදගත් වන්නේ ඔහු තවමත් ලියන්නේ කා වෙනුවෙන්ද යන්නයි. කොය්යෝ කියනා ලෙසට ඔහු තවමත් ලියන්නේ තමන් වෙනුවෙන්. ඔහු පවසන්නේ ඔහුගේ හැම පොතක්ම සැබෑ කොය්යෝට වඩා විශිෂ්ට බව.

කොය්යෝ සිය ජීවිතය අරඹන්නේම ලේඛකයකු වීමේ සිහිනයක් සමගින්. කෙසේ නමුත් 60 දශකයේ බ්‍රසීලයේ පැවතුනු තත්වයත් සමගින් ඔහුට ඒ සිහිනය අත්හැර දමන්නට සිදුවනවා. කොය්යෝට වයස 17 වනවිට දක්නට ලැබුනු ඔහුගේ කැරලිකාරී ගැටවර වියත් සමගින්, ඔහුගේ දෙමාපියන් ඔහුව තුන් වරක්ම මානසික රෝහලකට පවා ඇතුළත් කරනවා. "හැමවිටම එය සිදුවුනේ ආදරය නිසා" කොය්යෝ කියනවා. "ඒ වගේ දෙයක් වෙන්නේ ආදරය නිසා. ඔබ තුළ යම් කෙනෙකු කෙරෙහි ආදරයක් ඇතිවිට, ඒත් ඔබට ඒ කෙනාව වෙනස් කරන්නට අවශ්‍ය විට, ඒ කෙනාත් ඔබ මෙන්ම විය යුතුයැයි ඔබ හිතන විට, ආදරය අතිශය විනාශකාරී දෙයක් වනවා"

මානසික රෝහලින් පිටවන කොය්යෝ නීතිය හැදෑරීමට යොමුවුනත් ඉක්මනින්ම එතැනින් පිටමන් වන්නේ "sex, drugs and rock 'n' roll" ජීවන රටාව නිසා. පාවුලෝ කොය්යෝ 70 දශකයේදී හිපියෙක් බවට පත්වෙනවා. එසේම බ්‍රසීලයේ මිලිටරි පාලනයට එරෙහිව ඔහුගේ මිතු‍රු රොක් සංගීතඥයින් වෙනුවෙන් ගීත ලිවීම නිසාම දේශපාලන හේතූන් නියමකරමින් ඔහුව තෙවරක් සිරභාරයට ගැනෙනවා. එසේම වධ හිංසාවන්ට පවා ලක් කෙරෙනවා.

කෙසේ වුවත් එතැනින් පසුව විවිධ වෘත්තීන් කිහිපයකම නියැළෙන කොය්යෝ, සියල්ල අතහැර දමා සංචාරය කරන්නට පටන් ගන්නවා. ඔහුගේ ජීවිතය සදහටම වෙනස් වන තවත් එක් මං සලකුණක් වන්නේ, අතීත ක‍තෝලික වන්දනාක‍රුවන්ගේ ගමන්මාර්ගයක් වූ Santiago de Compostela වෙත මයිල පන්සියයකටත් වඩා දුරක් ගෙවා කොය්යෝ යන චාරිකාවයි.

Santiago de Compostela හිදී ඔහු ලබනා ආධ්‍යාත්මික අවබෝධයත්, මේ දේශාටනය සමගින් කොය්යෝගේ දෑස් ඉදිරිපිට මැවුනු ඉපැරණි වන්දනාක‍රුවන් දු‍ටු මහිමයත් සමගින් ඔහු සිය ලෝ ප්‍රකට වුනු පළමු කෘතිය, “The pilgrimage” රචනා කරනවා. එතැනින් එහාට කොය්යෝ නම් ලේඛකයා පිළිබඳව ඔබ දන්නවා.

ආදරයත්, කාලය සම්බන්ධ ගැටළුවක් පමණක් වුනා...

ජීවිතය හිතනවාට වඩා බොහොම කෙටියි, උණුසුම් සිපවැළඳගැනීමකට කාලය නවත්වන්න, හිත තුළින් එන උමතු හිනාවකට හැමවිටම ඉඩදෙන්න, ආදරය සැබෑවක් කියා පිළිගන්න, ඉක්මනින් සමාව දෙන්න. ඇත්ත. ජීවිතය හරිම කෙටියි. ජීවිතය නිරන්තර අභිරහසක්. කොය්යෝ කියනවා. ඒ නිසා ඔබගේම පුරාවෘත්තයක් නිර්මාණය කරගන්න, ඔබේ සිහින ලුහුබඳින්නට එඩිතර වෙන්න, එහි මිල කෙදිනක හෝ ගෙවන්න, විශ්වය ඔබව අමතන ගුප්ත සංඥාවන් කියවන්න, වෙනසකට හිතහදාගන්න... මක්තුබ්... මෙතැනින් එහාට මේ වියමන කියැවීම ඔබ සතුයි.

(photo courtesy: paulocoelhoblog.com)

පැතුම් පුංචිහේවා

ජැක් සහ මායා බෝංචි වැල: Politically correct version

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Fri, 14 Jun 2013 06:40:00 +0000

එකමත් එක රටක හිටි ජැක් කිසිදු විශේෂත්වයක් හෝ විශේෂ හැකියාවක් නැති බොහොම සාමාන්‍ය කොලු ගැටයෙක්. ජැක්ගේ පියා නොමැති අතර, වැන්දඹු මව සහ ජැක් ඉතාමත් අමා‍රුවෙන් ජීවිතය ගැටගසා ගන්නේ පවුලේ එකම වත්කම ලෙසින් සැලකිය හැකි එළදෙනගේ කිරි විකිණීමෙන්.

එක් දිනකදී මේ එළදෙන කිරි දීම නවත්වනවා. ජැක් සහ මවට තිබූ එකම ආදායම් මාර්ගයද අහිමි වනවා. මේ නිසා වෙනත් කිරීමට දෙයක් නොමැති තැන මව විසින් ජැක්ව වෙළෙඳපොලට යවන්නේ එළදෙනව විකුණා මුදල් ‍රැගෙන එන ලෙස පවසමින්.

එළදෙනවද ‍රැගෙන වෙළෙඳපොලට යන ජැක්ට මුණ ගැහෙන්නේ වයසක මනුෂ්‍යයෙක්. ඔහු ජැක්ට යෝජනා කරන්නේ එළදෙනව ඔහුට විකුණන ලෙසයි. එසේ වුවත් තමා සන්තකයේ මුදල් නැති බැවින් හිලව්වට මායා බෝංචි ඇට කිහිපයක් ඔහු ජැක්ට ලබාදෙනවා. මෙයත් රුගෙන ගෙදර යන ජැක් මවගෙන් නොසෑහෙනට බැණුම් අසා ගන්නවා. මායා බෝංචි ඇට මිදුලට විසිකර දැමෙනවා. ජැක්ට රාත්‍රී ආහාරය පවා නොමැතිව නින්දට යන්නට සිදුවනවා.

පසුදිනයේ අවදිවන ජැක් දකින්නේ ගෙමිදුලෙන් ඇරඹී අහස උසට නොපෙනෙන තෙක් විහිදී ගිය දැවැන්ත බෝංචි වැලක්. මේ සැබවින්ම මායා බෝංචි ඇට. ජැක් බෝංචි වැල තරණය කරන්නට පටන් ගන්නවා. වලාකුලු වලිනුත් එහාට, බෝංචි වැල දිගේ නැඟ යන ජැක් අවසානයේ අද්භූත දේශයකට පැමිණෙනවා. එහිදී මහා මාළිගාවක් ඉදිරිපිටට යන ජැක් එය යෝධයෙකුගේ වාසභවනය බව දැනගන්නවා.ජැක් යෝධයාගේ බිරිඳගෙන් කෑමට යමක් ඉල්ලා සිටින අතර, ඇය ඔහුට කෑම දී වැඩ කරන්නට සලස්වනවා. එවිට යෝධයා පැමිණෙනවා, ජැක් සැඟවෙනවා. යෝධයා ආහාර ගෙන නිදාගන්නා මොහොතේදී ජැක් පැන යන්නේ යෝධයාගේ රත්‍රන් කාසි මල්ලද රැගෙනයි. මායා බෝංචි වැල දිගේ පහතට බසින ජැක් නි‍රුපද්‍රිතව ගෙදර එනවා.

කෙතරම් භයානක කර්තව්‍යයක් වුවත් ජැක් නැවතත් මායා බෝංචි වැල දිගේ නැඟ යෝධයාගේ නිවසට යනවා. යෝධයාගේ බිරිය ඔහු ගැන සැක කළත් ඔහුට කෑමට යමක් දී වැඩ පවරනවා. දෙවන වරට ජැක් සොරකම් කරන්නේ යෝධයාගේ 'රත්‍රන් බිජු දමන කිකිළිය'යි. එහිදි ඔහු අනූ නවයෙන් බේරී පලා යනවා. තුන්වන වරටද යෝධයාගේ නිවසට යන ජැක්, එවර 'ඉබේ ගීත ගායනා කරනා වීණාව' සොරකම් කරනවා. එහිදී ජැක් පලායන්නට කලින් යෝධයා අවදි වෙනවා. ජැක් මායා බෝංචි වැල දිගේ පහතට බසිනවා. කෙසේ හෝ යෝධයා බෝංචි වැල දිගේ පහතට එන්නට කලින් නිවසට සේන්දු වන ජැක්, වහාම පොරව ගෙන මායා බෝංචි වැල කපා දමනවා. යෝධයා බිමට වැටී මිය යනවා. ජැක් සහ මව, තමන්ට උ‍රුම වූ වටිනා වස්තූන් සමගින් සතුටින් ජීවත් වනවා!

ඉන් පසුව ජැක්ට සහ ජැක්ගේ මවට සිදුවූයේ කුමක්ද? එසේත් නැතිනම් පාසැල් කාලයේදී කථාවක් කියා අවසානයේ අසන පරිදි ජැක් සහ මායා බෝංචි වැල කථාවේ ඔබට ඇති ආදර්ශය කුමක්ද? හරය කුමක්ද? සැබවින්ම එහි ආදර්ශයක් හෝ හරයක් තිබේද?

බොහෝ විට ජැක් සහ බෝංචි වැල කථාවෙන් 'ඔබේ හදවත අනුගමනය කරන්න' හෝ 'ධෛර්යය සම්පන්න පුද්ගලයා හට ජයගැනීමට නොහැක්කක් නොමැත' වැනි ආදර්ශයන් උගන්වන බවක් ප්‍රකාශ වෙයි.එනමුත් සැබවින්ම ජැක් සහ බෝංචි වැල කථාව සලකා බැලූ විට, වඩාත් පැහැදිලිව ජැක් ගේ චරිතය සලකා බැලූ විට ඔහු වීරයෙකුට වඩා මුලින් මෝඩයෙකු සහ ඉන්පසුව ද්‍රෝහියෙකු වන බව දැකිය හැක.

මුලින්ම ඔහු තමන්ගේ එළදෙනව පාරේදී මුණගැසෙන පුද්ගලයෙකුගේ කීමට, මායා බෝංචි ඇට කිහිපයක් සඳහා හුවමා‍රු කරයි. එහිදී ඒවා සැබවින්ම මායා බෝංචි ඇට වීමට වඩා නොවීම සඳහා සම්භාවිතාවක් ඇති අතර, කථාවේදී සැකයේ වාසිය ආගන්තුකයාට ලබාදී ඒවා සැබවින්ම මායා බෝංචි බව සුරංගනා කථා රචකයා විසින් ප්‍රකාශ කොට සිටියත්, එයින් ජැක්ගේ ක්‍රියාවේ මුග්ධ බව නැති නොවේ.

එසේම ජැක් විසින් යෝධයාගේ බිරිඳගේ ආගන්තුක සත්කාරයට ද්‍රෝහි වී ගෙහිමියාගෙන් සොරකම් කිරීමද, අවසානයේ ගෙහිමියාව මරා දැමීමද ජැක්ව වීරයෙකුට වඩා බියසුළු ද්‍රෝහියෙකු ලෙසින් හුවා දක්වයි. මුල් වතාවේ ගෙන එන රන් කාසි සියල්ල වැය කර, ඉන්පසුව ජැක් නැවත නැවතත් යෝධයාගේ වස්තුව සොරකම් කිරීමට පෙළැඹෙයි.

මේ නිසා ජැක් සහ මායා බෝංචි වැල කතාවේ වඩාත් දේශපාලනිකව නිවැරදි සංස්කරණයක්ද එළි දැක්වුණි. එම කථාවේ ආකාරයට සැබවින්ම යෝධයාගේ වාසභවනය අයත් වන්නේ ජැක්ගේ පියාටයි. එසේම රන් කාසි මල්ල, රන් බිජු දමනා කිකිළිය සහ ඉබේ ගී ගයන වීණාවද ජැක්ගේ පියාට අයත් වස්තූන් වෙයි. ජැක් කුඩා කාලයේදීම මෙම ආක්‍රමණික යෝධයා පැමිණ ජැක්ගේ පියාව මරා දමයි. ජැක්ගේ මව ලද‍රු ජැක්වද රුගෙන පලා යයි. ඉන්පසුව මෙම සිද්ධියෙන් ඇතිවන කම්පනය නිසා ජැක්ගේ මවට අතීතය අමතක වී යයි. යෝධයා ජැක්ගේ පියාගේ මාලිගාව සිය වාසභවනය කර ගනී. නොදැනුවත්වම හෝ ජැක් විසින් සිදු කරන්නේ තමන්ගේ උ‍රුමය ලබා ගැනීම සහ තම පියා මැරූ පළිය ගැනීමයි.එය හෙළිදරව් වන්නේ අවසානයේ ජැක්ගේ මවට සියල්ල සිහිපත් වීමත් සමගයි. මෙම දේශපාලනිකව නිවැරදි කිරීම් සහිත කථාවෙන්, ජැක් හට ප්‍රවේශම් සහිතව නැවතත් වීරයාගේ භූමිකාවට අවතීර්ණ වීමට ඉඩ සැළසෙයි.

මෙහේ වෙන්නේත් මෙහෙම නෙවෙයිද?

පැතුම් පුංචිහේවා

මහා පුදුම ඒකනේ, තට්ටු දෙකේ බස්ද මේ, ඒ පාරෙන් මේ පාරෙන් හරව හරව...

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Mon, 06 May 2013 05:24:00 +0000

පොඩි කාලේ ඩබර් ඩෙකර් බස් ගැන අහලා තිබුනට, කාලෙන් කාලෙට කලාතුරකින් ඩබල් ඩෙකර් බස් එකක් දැකලා තිබුනට, ජීවිතේට ඩබල් ඩෙකර් බස් එකක යන්න අවස්ථාවක් මෙතෙක් ලැබිලා තිබුනේ නැහැ. වැඩිපුර සෙනඟ නැති රතුපාට ඩබල් ඩෙකර් එක පැද්දි පැද්දි එනවා දකිනකොට දැනුනේ හරියට පරණ යාළුවෙක් මුණගැනුනා වගේ හැඟීමක්.

සාමාන්‍යයෙන් ඩබල් ඩෙකර් එකක යන්න ආශාවක් තිබුනු, තිබෙන ඕනෑම කෙනෙක් දන්නා කාරණාව වෙන්නේ, ඩබල් ඩෙකර් බස් එකක් හා බැඳුනු සැබෑ ආහ්ලාදය පැමිණෙන්නේ බස් එකේ උඩ තට්‍ටුවේදී විතරයි කියන එක. පොඩි කාලේ වුනත් ඩබල් ඩෙකර් එකක් දැක්කහම ආසා කලේ ඒකේ උඩ තට්‍ටුවේ යන්නනේ. එහෙම නැතිනම් දැනෙන්නේ ඩබල් ඩෙකර් බස් එකක තියෙන ක්ලැසික් ගතිය ගැන හැඟීම් මාත්‍රයක් විතරයි.

බස් එකේ උඩ තට්‍ටුවටම නැඟලා සැපපහසුවට ජනේලයක් අයිනේ තැන්පත් වුනාට පසුව ඊලඟ කර්තව්‍යය වෙන්නේ මගදිගට එක අඟලක හෝ දර්ශනය මග හැරේවි යයි බියෙන් අවට සිරි නැරඹීම. ඔබත් කවදා හෝ ඩබල් ඩෙකර් බස් එකක උඩම තට්‍ටුවේ ගිහින් තියෙනවා නම්, ඔබ පුදුම වෙයි අඩි කිහිපයක් ඔබේ දර්ශන පථය ඉහළින් පිහිටන විට මඟ දෙපස ඇති හැමදේම වෙනදාට වඩා කොයි තරම් වෙනස් හැඟීමක් ඇති කරනවාද කියන එක ගැන. අඩු තරමේ මම, ක්ෂණයකින් මීට පෙර කොළඹ නගරය දැක නැති, කොළඹ නගරයේ විසල් ගොඩනැඟිලි, පාරේ එහා මෙහා කලබලයෙන් යන මිනිසුන්, අඳුර වැටෙන්නට තව මොහොතක් තියාත් දැල්වෙමින් නගරය ක්ෂණයකින් සුරූපී සුන්දරියක් බවට පරිවර්තනය කරනා විදුලි බුබුළු, මේ හැමදේම එකට එක්වී මවාපාන චිත්තාකර්ෂණීය දර්ශනය මහත් විස්මයකින් රස විඳින පොඩි එකෙක් බවට පත් වුනා.

රැකියාවන් නිමවී ගෙවල් බලා යන්නට මඟ දෙපස සිටින සුන්දර යුවතියන්, සාරි, කලිසම්, කාර්යාලීය ඇඳුම් ඈ සෑම වෛවර්ණ විලාසිතාවකින්ම සැරසුණු බවලතුන්, ඒ සුන්දර දසුන් දෙස බලමින් ප්‍රීතිවෙන ත‍රුණයින් මේ හැමදෙනාමත් "කොළඹ" පුරවරයට අයත් අංගෝපාංගයන්. ඔවුන් සේවය නිමවී ගෙවල් බලා ගියත්, ඔවුන් ජීවත් වන්නේ කොළඹින් ඈත එපිට හෝ තදාසන්න පළාතක වුවත්, කොළඹ නගරය කියන හැඟීම පැමිණෙන්නේ මේ හැමදෙනාමත් ඇතුළත් වූ විට. මේ සිරිමල් ක‍රුවලගෙදර, නන්දා, පියල් අයත්වෙන පරපුරක නූතන වේශය බව මොහොතකට මට හිතුනා.

සාමාන්‍යයෙන් පෞද්ගලික බස් රථයක කොන්දොස්තරවරයාගේ නොනවතින කෑ ගැහිල්ල, බස් රිය ඇතුලේ ඇහෙන කළකළය පුදුමයකට වගේ මට ඩබල් ඩෙකර් එක ඇතුලේ ඇහුනේ නැහැ. ඊට වඩා බොහොම සාමකාමී පරිසරයක් තිබුනා, ඒ නිසාම මම ජීවත්වන කාල අවකාශයෙන් මොහොතකට මිදිලා පශ්චාත් යටත් විජිත කාල අවකාශයක අතරමං වෙන්නට මට ඉඩක් ලැබුනා.

ශ්‍රී ලංකාවේ තිබුනු කොළනි කාල වකවානුව කෙරෙහි ශ්‍රී ලාංකිකයන් තුළ කොහොම වුනත් අවිඥාණික සම්බන්ධතාවයක් පවතින බව අකමැත්තෙන් වුවත් පිළිගන්නට වෙනවා. තවත් හිතලා බලනකොට ඒ යටත් විජිත මානසිකත්වයක් නොවුනත්, ලන්දේසි ඌ‍රුවේ ගොඩනැඟිලි අද දකිනකොට වෙනස් හැඟීමක් ඇතිවෙන එක වළක්වන්නට බැහැ.

ඒ බව මට තීව්‍රව දැනෙන්නට පටන් ගත්තේ ඩබල් ඩෙකර් එකෙන් බැහැලා පැරණි ලන්දේසි රෝහල පැත්තට පා ගමනින්ම යනකොටයි. අද පැරණි ලන්දේසි රෝහල නැවතත් මහජනයාට විවෘත වෙලා තියෙනවා. පැරණි ලන්දේසි ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේ වෙනස්ම සුන්දරත්වයක් සමගින් නවීන අවන්හල් කිහිපයක එකතුව මිනිසුන්ට වෙනස් විදියක අවන්හල් සංස්කෘතියක් ලබාදී තිබෙනවා. ලන්දේසි රෝහල් සංකීර්ණයේ අවන්හලක් විවෘත කිරීම වෙනස්ම විදියේ මාකටින්ග් වැඩක් බව ඕනෑම කෙනෙකුට පිළිගන්නට වෙනවා. මේ අවන්හලක් මල් පාරේ නැතිනම් බගතලේ පාරේ විවෘත කරනවාට වඩා, ලන්දේසි රෝහල් පරිශ්‍රයේ පිහි‍ටුවීමෙන් ඒ අවන්හලට වෙනස්ම වටිනාකමක්, වෙනස්ම අනන්‍යතාවයක් ලැබෙනවා.

මෝසම් කාළගුණයත් එක්ක කොළඹට ඇද හැලෙන පොද වැස්ස පුදුමයකට වගේ අසහනකාරී දෙයක් වුනේ නැහැ. ඒ වෙනුවට පැරණි ලන්දේසි රෝහල ඉදිරිපිට වාඩිවෙලා ඉන්නකොට ගෝල්ෆේස් එක පැත්තෙන් ඇවිත් මුහුණේ ඇතිල්ලෙන මුහුදු හුළඟත්, පොද වැස්සත් මගේ ආහාර ‍රුචිය වැඩි කරන්නට සමත් වුනා. ලන්දේසි රෝහල් පරිශ්‍රයේ තිබුණු අවන්හලකින් මෙක්සිකානු ක්‍රමයට බිස්ටේක් ටැකෝ එකකින් සහ කොක්ටේල් එකකින් සප්පායම් වෙලා පැයක්වත් නැති බව මට අමතක වුනා. ත‍රු එකක්වත් නැති වුනත් කොළඹ රාත්‍රී ආකාශය සුන්දරයි. ඒ සුන්දරත්වය අහසට ලැබෙන්නේ ඒ අහස යට ඇති දහසකුත් එකක් ගොඩනැඟිලි, වෛවර්ණ විදුලි බුබුළු සහ එකිනෙක හා මිශ්‍ර වන, එකිනෙකාගෙන් වෙන්වන කොළඹ නගරයටම ආවේණික උප සංස්කෘතීන්ගෙන්. මම පයින්ම ගෝල්ෆේස් පැත්තට යන්න ගියේ නානාගේ දුවනගිරිය තව දුරටත් ගෝල්ෆේස් එකේ නැති වුනත්, එතැන අද තියෙන නානාගේ පරම්පරාවේ කඩ පේළියෙන් එකකින්, බටර් නාන් එකක රස බලන බලාපොරොත්තුවෙන්.

“රස්තියාදුවක සැබෑ සුන්දරත්වය විඳින්නට හැකි වෙන්නේ අතීතය ආවර්ජනය කිරීමේදී බව අප අමතක නොකළ යුතුයි.”

පැතුම් පුංචිහේවා

Photography courtesy: Dasun Ranasinghe

වීරයා මියගිය පසු...

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Fri, 01 Mar 2013 04:58:00 +0000

"You either die a hero, or live long enough to see yourself become the villain."

වීරයෙක් වීම සෑමවිටම මනුෂ්‍යයෙකුගේ කෙටි ජීවිතයේ ප්‍රධානතම ආකර්ෂණයක් වන බව නොකිවමනායි. ඕනෑම මනුෂ්‍යයෙකුගේ චිත්ත සන්තානය තුළ වීරයෙක් ලෙසින් ග‍රු බුහුමනට පාත්‍ර වීමේ ආශාව උප විඥාණයේ හෝ සැඟවී ඇති අතර, දුෂ්ටයෙකු වීමට කිසිවෙකුත් සිහින දකින්නේ නැති බව ප්‍රත්‍යක්ෂයෙන්ම කිව හැකියි. එසේ වී නම්, දුෂ්ටයින් පැමිණෙන්නේ කොහි සිටද? බොහෝ විට දැකිය හැකි කාරණාව වන්නේ වීරයින් බවට පත්වීමේ උත්කෘෂ්ඨ සිහිනයන්ම දුෂ්ටයින්වද බිහි කරවනා බවයි. "ඔබ එක්කෝ වීරයෙකු ලෙසින් ජීවත් වී වීරයෙකු ලෙසින් ඉක්මනින්ම මිය යා යුතුයි, එසේත් නැතිනම් ඕනෑවට වඩා කාලයක් ජීවත් වී ඔබ දුෂ්ටයෙකු බවට ක්‍රමයෙන් පත්වන ආකාරය දැකිය යුතුයි"

ස්ටාර් වෝර්ස් චිත්‍රපට මාලාවේ පරම දුෂ්ටයා ලෙසින් පෙනී සිටිනා ඩාත් වේඩාර් සැබවින්ම වීරයෙකු වීමේ දෛවය ඇතිව උපන් බව, කෙටි කාලයකට හෝ වීරයාගේ චරිතය තුළ ජීවත් වූ බව දැකිය හැකියි. සුපර්මෑන්ගේ සදාතනික සතුරා වන ලෙක්ස් ලූතර් සැබවින්ම වීරයෙකු වීමේ පරම අභිලාශය ඇතිව ජීවත් වූ බව, සුපර්මෑන්ගේ ආගමනය සමගින් එම වීරයෙකු වීමේ සිහින මියගිය මොහොතේ පරම දුෂ්ටයා බවට පත් වූ බව, සුපර්මෑන් කොමික් කියවන ඔබට දැකගත හැකියි. එසේම නිශ්චිත දේශපාලන චරිතයන්ද වීරයින් බවට පත්වීමේ පරමාර්ථය දියව ගිය විට, ඔවුන් හටත් නොදැනීම දුෂ්ටයින් බවට පත් වූ බව මෑත ඉතිහාසය තුළ පහසුවෙන් දැකිය හැකියි.

“සැබවින්ම තමන්ගේ කාර්යභාරය නිම කරනා ජනතා වීරයා සංකේතීයව මිය යා යුතු වේ. වීරයා හට අමරණීය වීමේ අවස්ථාව ලැබෙන්නේ එතැනින් පමණයි.”

සොරෝ ඇස්ට්‍රියානු දර්ශනයේ සිට ලා ඕත්සු දර්ශනය දක්වා ද්වෛතවාදී මතවාදයකට පොදු ලක්ෂණය වන්නේ වීරයෙකුගේ පැවැත්මට සැබවින්ම දුෂ්ටයෙකුගේ පැවැත්මද අත්‍යාවශ්‍ය බව උපකල්පනය කිරීමයි. ආලෝකය සහ අඳුර අතර සදාතනික අරගලය ලෙසින් නිර්වචනය වන මෙය සරලවම ගතහොත්, වීරයාගේ පැවැත්ම සඳහා සෑමවිටම දුෂ්ට චරිතයක් නිර්මාණය විය යුතුයි ලෙසින් පැහැදිලි කළ හැකියි. එසේත් නැතිනම් වීරයා සටන් වදින්නේ කවු‍රුන් සමගින්ද? මේ නයින් ගත්විට වීරයෙකු නිශ්චිතවම බිහිවන්නේ ඔහුට එදිරිව නැඟී සිටිනා දුෂ්ටයාගේ බිහිවීම සිදුවන මොහොතේදී බව නොකිවමනායි. ඒ හා සමගාමීවම දුෂ්ටයාටද සැබවින්ම පැවැත්මක් ඇත්තේ, ඔහුව නැවැත්වීමට වීරයෙකු සිටින තාක්කල් පමණි.

මෙම කථාන්තරය දේශපාලන සන්දර්භයකට ආදේශ කිරීමෙන් අද ශ්‍රී ලංකාව තුළ මෙන්ම ලෝකය තුළද විටින් විට බුර බුරා ඇවිලෙන බොහෝ අවුල් වියවුල් සම්බන්ධයෙන් අඩු තරමේ හොඳ චිත්‍රයක් ලබාගැනීමේ හැකියාව පවතියි. විශේෂයෙන්ම ශ්‍රී ලංකාව තුළ පවත්නා මූලික අවුලක් වන්නේ දුෂ්ටයාගේ සහ වීරයාගේ චරිතය අතර ඇති අපැහැදිලිතාවයයි. විටෙක වීරයා යනු සැබවින්ම දුෂ්ටයාද යන ගැටළුවත්, දුෂ්ටයා විසින් එක් ක්ෂණභංගුර අවස්ථාවකදී සැබවින්ම වීරයාගේ චරිතය සිදුකරන්නේද යන ගැටළුවත් ප්‍රේක්ෂකයාහට මතුවේ.

ඔබගේ ජීවිතයේ සැබවින්ම දුෂ්ටයෙකු නැතිනම්, වීරයෙකු වීමට ඔබට ඇති එකම මාර්ගය වන්නේ පරිකල්පනීය සතුරෙකුගේ පැවැත්මක් නිර්මාණය කිරීමයි. එය දේශපාලනික තලයකට ගෙන යෑමට ඇවැසි නම්, ඔබ විසින් එම මනංකල්පිත දුෂ්ටයාගේ පැවැත්ම අනෙකාට ඒත්තු ගැන්විය යුතුයි. ඔබට එය සාර්ථකව සිදුකළ හැකි නම්, ඔබත් සාර්ථක දේශපාලඥයෙකු බවට සැකයක් නොමැති වේ.

වීරයා මියගිය විට එතැනින් දුෂ්ටයාගේ පැවැත්ම අවසන් වන බව 'මෙගා මයින්ඩ්' කා‍ටුන් චිත්‍රපටයෙන් මැනවින් පෙන්නුම් කරයි. එතැනින් එහාට දුෂ්ටයා හට අරමුණක් ඉතිරි නොවන අතර ඔහු අපේක්ෂා භංගත්වයට, විශාදයට පත්වීම වැළැක්විය හැකි නොවේ. කෙසේ නමුත් වීරයාගේ මියයෑමත් සමගින් දුෂ්ටයා හට තමන්ගේ ජීවිතයේ පරමාර්ථයන් හෝ අරමුණු සදහටම වෙනස් කරගැනීමට ස්වර්ණමය අවස්ථාවක් නිර්මාණය වන බව බොහෝ දුෂ්ටයින්ගේ සිහියට නොපැමිණෙන කාරණයක් වෙයි. වීරයා මියගිය පසු, දුෂ්ටයාට තවත් දුෂ්ටයෙකුගේ පැවැත්ම සමගින් වීරයා වීමේ හැකියාව ලැබෙන්නේ එතෙක් දුෂ්ටයා හා පැවති සමස්ත මතවාදී සන්දර්භයම උඩු යටිකු‍රු කරමින් වේ. උදාහරණයක් ලෙසට ජනතාවගේ වීරයා වීමට නියමිත, තවමත් ජනතා වීරයා යන චරිතය තුළ සිටින දුෂ්ටයාගේ අදූරදර්ශී සහ පීඩාකාරී පාලනයෙන් පීඩනයට පත්වන එක් මොහොතකදී කරන 'එක් අතකට ප්‍රභාකරන් සිටියා නම් මීට වඩා හොඳයි' යනුවෙන්, 'එක අතකට සුද්දාගේ පාලනය තිබුණා නම් මීට වඩා හොඳයි' වැනි ප්‍රකාශයකින් එළියට එන්නේද මෙම දුෂ්ටයා වීරයා බවට පත්වීමේ, රූපාන්තරණය වීමේ මොහොතයි.

අවසානයේදී ඔබ විසින් ගත යුතු කාරණාව වන්නේ ‘ඔබටත් වීරයෙකු වීමේ ශක්‍යතාවය පවතී’ වැනි සීනිබෝල ධනාත්මක චින්තන අදහසක් නොවේ. දුෂ්ටයාහට වීරයා වීමේ අභිලාශය ඇති නම්, ඔහු හෝ ඇය විසින් ඔබ ඉදිරියේ පරිකල්පනීය දුෂ්ටයෙකු මවා තබා, තමන්ගේ පැවැත්මේ අවශ්‍යතාවය තහවු‍රු කරගන්නා බවයි. එහිදී ඔබට එම පරිකල්පනීය දුෂ්ටයාගේ පැවැත්ම සැබෑ දුෂ්ටයාගේ වීර පරාක්‍රමයෙන් යුත් වේෂ නිරූපණයෙන් වෙන්කොට හඳුනාගත නොහැකි නම්, දුෂ්ටයා බවට රූපාන්තරණය වූ වීරයා, ඔබ තවත් එක් රූකඩයක් පමණක් බවට පත් කරගන්නා බව නිසැකයි.

“ජනතා වීරයින් දිගු කාලයක් ක්‍රියාකාරී වීම සෑමවිටම අවසන් වන්නේ ඔහු එක් ස්ථානයකදී දුෂ්ටයා බවට පරිවර්තනය වීමෙන් බවට අනාගතය සාක්ෂි දරයි. මුහුණු දෙකක් ඇති දෙවියා, ජානුස්ගේ කාලයේ සිට, මෑත අතීතයේ ශ්‍රී ලංකා දේශපාලන ධාරාව දක්වා ඉතිහාසය ඒ සම්බන්ධයෙන් සාක්ෂි දරයි.”

පැතුම් පුංචිහේවා

darth vader by azullthras

අය්යෝ, ලෝක විනාසේ ආවෙ නැහැනේ!

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Sat, 26 Jan 2013 05:46:00 +0000

"මායාව‍රුන්ගේ දින දර්ශනයට අනුව ලෝක විනාශය වෙන්න තියෙන්නේ 2012 දෙසැම්බර් මාසේ විසි ගණන් වල. අවු‍රුදු දාස් ගාණක් දුරට තිබුණු මායන් කැලැන්ඩරේ 2012 න් ඉවර වෙනවා. ඔයා හිතන්නේ ඒක අහම්බෙන් වුණු දෙයක් කියලද?" ඒ විදියට ඈ තර්ක කළා මාත් එක්ක, හරියටම මීට මාසෙකට පෙරාතුව. ගැහැණියක් හා වාද නොකරන ලෙසට පඬිව‍රු පුරාතනයේ අවවාද දී තිබුණත්, මේ වගේ ජවසම්පන්න වාදයක් අත ඇරලා දාලා "ඔව් ඔයා හරි මගේ සීනි බනිස් ගෙඩිය" කියලා ඈට හාද්දක් දෙන්න පුළුවන්ද මොළයක් තියෙන මිනිහෙක්ට. සමච්චලේට වගේ හිනාවෙලා මම වාදය පටන්ගත්තා, කෙළින්ම නාසා එකෙන්.

"නාසා එක විතරක් නෙවෙයි, මුලු ලෝකෙම වගකිව යුත්තෝ දන්නවා වෙන්න යන දේ ගැන. ඒ වුනාට එහෙම ඒ වගේ දෙයක් ඔහේ කියලා දන්න පුළුවන්ද? මිනිස්සු කොයි තරම් කුලප්පු වෙයිද, ලෝක මට්ටමේ වියවුල් ඇති වෙයි එහෙම දෙයක් ගැන මිනිස්සු දැනගත්තොත්" ඈ මගේ පලමුවෙනි පන්දුවටම හයේ පාරක් ගැහුවා.

"ඒ කොහොම වුනත් ඔය තරම් ග්‍රහලෝක මට්ටමේ විනාශයක් ගැන දන්නවා නම්, ඒ වගේ රහසක් හංගගෙන ඉන්න පුළුවන් කමක් නෑ කිසිම ආණ්ඩුවකට, කිසිම කෙනෙකුට".

"ඔව්, ඔයා හරි. ඉතින් මේ අපි දන්නේ. ඒක කොයි තරම් උත්සාහ කළත් ලෝකේ ඉන්න කුතුහලයෙන් පි‍රැණු දක්ෂ මිනිස්සුන්ගෙන් රහසක් විදියට තියාගන්න කාටවත් බැහැ, ඒ නිසාම තමයි අපි ඒ ගැන දන්නේ" ඈ සාඩම්බරයෙන් ඒ වචන ටික කිව්වේ ලෝක විනාශයක කුමන්ත්‍රණයක් නවත්වන්න වගකීම කරට අරන් ඉන්න, එක්ස් ෆයිල්ස් එකේ ඒජන්ට් ස්කලී වගේ හිතාගෙන. "හැබැයි ලෝකේ හැමෝම දැනගත්තොත් වෙන්න යන දේ, හිතන්න මොනතරම් කළබගෑණියක් ඇතිවෙයිද ලෝකේ. මිනිස්සු අපේක්ෂා භංගත්වයට පත්වුනාට පස්සේ මොනවා නොකරාවිද"

"ඉතින් ලෝකේ ඔය කියන විදියට ඇත්තටම විනාශ වෙනවා නම්, මොනව වුනත් මොකද. මිනිස්සුන්ට බේරෙන්න දුවන්න තැනකුත් නැත්තම්, පෘතුවියේ ජීවත් වෙන අවසාන දවස් කිහිපය තමන්ට ඕන විදියකට ජීවත් වුනහම මොකද. ඔයා කියන දේ වෙනවනම් කොහොමත් ඔය ආණ්ඩු ඉතු‍රු වෙන්නේ නැහැනේ." මම කල් යල් බලලා තවත් දුස්රා එකක් දැම්මා.

"එහෙම කියන්න එපා. මිනිස්සු ලඟ එන අවසානය ගැන හිත හිත අවසාන දවස් කිහිපය දුක් විඳලා මැරිලා යනවට වඩා හොඳයි එක පාරම කිසිදෙයක් නොදැන මැරෙන එක".

“ඔය විදියට මහා ලෝක විනාශයක් ගැන වාදය දිගින් දිගටම ඇදිලා ගියා. ඈ මට ‍රැව්වා. නියෙව්වා, එරෙව්වා, සමච්චලේට හිනා වුනා. ඒත් මම අත අරින්නේම නැතුව විද්‍යාත්මක ක‍රුණු කාරණාවන්ගේ ආනුභාවය ඇතිව වාදාභිශීලීව මගේ මතයේම එල්ලිලා හිටියා. ඈ, ඈත අභ්‍යවකාශයේ සිටන් සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය දෙසට ඇදී එන නෙම්සීස් කියලා දැවැන්ත ග්‍රහලෝකයක් ගැන මතයෙන් පටන් අරන්, ක්‍රොප් සයිකල්ස්, නස්කා රේඛාවන්, 2012 චිත්‍රපටය, පෘතුවි ධ්‍රැවයන් විතැන් වීම, මහා සූර්ය කුණා‍ටු ඈ මෙකී නොකී විද්‍යා ප්‍රබන්ධ, අවිද්‍යාත්මක කථා, කටකථා, ක‍රුණු කාරණා සමගින් මට කියන්න දෙයක් නැතිවෙනකල්ම මහා උල්කා වර්ෂාවක් වගේ 2012 දෙසැම්බර් මාසයේ ලෝක විනාශය වෙන බවට සාධක ගෙන හැර පෑවා.

'ඔයා නින්ද යන්න කලින් විද්‍යා ප්‍රබන්ධ පොත් කියවනවා වැඩියි පැටියෝ' කියලා කියන්න කට ඇරලත්, අඩු තරමේ ලෝකය විනාශ වුනත් එතකල් හරි පෙම්වතියව නැතිකරගන්න වුවමනාවක් නැති නිසා මම ආයෙමත් කට වහ ගත්තා. මට ඈත් එක්ක වාද කරලා මගේ මතය හරියි කියලා ඔප්පු කරන්න, ලෝක විනාශයක් වෙන්නේ නැහැ කියලා ඈට පහදලා දෙන්න පුදුම අන්දමේ වුවමනාවක් තිබුනත්, මට තව දුරටත් මායා කැලැන්ඩරයක් ගැන කථා අහන්න කම්මැලි හිතුනා. ඒ නිසා, බැඳපු මිනිස්සු කරනවා වගේ "ඔයා හරි තමයි මගේ අයිස් කැටේ" කියලා මම නිකම් හිටියා. ඒත් මම තව දෙයක් කිව යුතුයි කියලා ඈ ඇස් හීනි කරගෙන මගේ දිහා බලාගෙන හිටපු හැටියට මට පෙනුනා. "ඔයා මට ඔරවා ඔරවා වාද කරනකොට හරිම ශෝක්. ඒ වෙලාවට ඔයාගේ ඇස් පුංචි වෙනවා. එතකොට හරිම ලස්සනයි"

හැබැයි ඈ බලාපොරොත්තු වුනු පිළිතුර වුනේ "ඔයා හරි, මම වැරදියි" කියන එක කියලා මට පර චිත්ත විඥාණන ශක්තියෙන් වගේ දැනුනා.

"ඔයාට හිතෙන්නේ නැද්ද, ලෝක විනාසේ වෙන එකේ, මේ ගෙවෙන්නේ අපි දෙන්නගේ අවසන් දින කිහිපය කියලා" මම ටෙස්ට් රන් එකක් කරලා බැලුවා. ආයෙමත් ඒ ලස්සන ඇස් හීනි වුනා.

"එහෙම නෙවෙයි මම කියන්නේ පැටියෝ, ඔයාට විශ්වාසයිනේ ලෝක විනාසේ එනවා කියන එක ගැන. ඔයාට විශ්වාසයි කියන්නේ මටත් විශ්වාසයි. ඉතින් ඒ කියන්නේ අපි දෙන්නට සතුටින් ජීවත් වෙන්න තියෙන්නේ මේ පොඩි කාලේ විතරයි. එහෙම නේද." මම බොහොම අමා‍රුවෙන් කියාගන්න ඕන ටික කියාගත්තා.

"ඔයා කියන්නේ......................................" ඈ ඇස් ලොකු කරගෙන ඇහුවා.

"මම කියන්නේ.......................... ඔව්" මම ලෝකේ විනාශ වෙනවාමයි කියලා මටම හිතින් කියාගන්න ගමන් කිවුවා.

"ඔයා කියන කථාව හරි. ඒත් මට හිතෙනවා මෙහෙමත්. සමහරවිට ලෝකේ විනාස වෙන එකක් නැහැ නේද. නොත්‍රදාමුස්ගේ අනාවැකි වුනත් කොච්චර හරි ගියත් වැරදුණු ඒවා තිබුණනේ. විද්‍යාඥයින්ටත් වරදින්නේ. සමහරවිට අපිට බේරෙන්න පුළුවන් වෙයි"

"ඒත් අමතක කරන්න එපා, මායන් කැලැන්ඩරේ 2012 න් පස්සේ ඉවරයි. ඒක නිකම්ම අහඹු සිදුවීමක් වෙන්න බැහැනේ. මටත් දැන් හිතෙනවා ලෝකේ විනාස වෙනවාමයි කියලා. මම නම් හිතන්නේ මෙහෙට ලොකූ සුනාමියක් එයි" මම ඇගේ අතේ තිබුණු තු‍රුම්පු කොළ ටික හොරෙන් අරගෙන මගේ වගේ සෙල්ලම් කරන්න පටන් ගත්තා.

"ඔව්, ඔයා කියන එක හරි. ඒත් ඉතින් විශ්වයටම පොදු දේ තමයි මේ වගේ දේවල් වෙන්නත් පුළුවන්, නොවෙන්නත් පුළුවන් කියන එක. අර නාසා එකෙන් නිල නිවේදනයකුත් නිකුත්කරලා තිබුණා ලෝකේ විනාස වෙන කථාව බො‍රුවක් කියලා. අනේ මන්දා" ඈ බොහොම කල්පනාකාරීව කියනවා. හරියට බැලුවොත් මම වාදෙන් දිනුම්. ඒත් ලෝක විනාශය සම්බන්ධයෙන් මගේ මතය මොකක්ද කියලා මටවත් දැන් හරියටම විශ්වාස නැති තැනකට මම පත්වෙලා තිබුනේ. මේ ඉලව් ලෝක විනාසේ කථාව පටන්ගන්නකොටම ඇගේ නහයට හාද්දක් දීලා 'ඔයා හැමදාමත් හරි මගේ පණ' කියලා නොකියපු එක ගැන මම පසුතැවුනා. ලෝකේ දිනෙන් දින භ්‍රමණය වෙමින් නොදන්නා විනාශයක් දෙසට ඇදී ගියා.

දෙසැම්බර් මාසේ පහුවුනා. ලෝකය විනාස වුනෙත් නැහැ. මිනිස්සු ඒ ගැන මොකුත් කිව්වෙත් නැහැ. ඈට අපේ වාදය මතක තිබුනෙත් නැහැ. මට ඒ වාදය ගැන ආයෙමත් මතක් කරන්න වුවමනාවක් තිබුනෙත් නැහැ.

'ලෝකේ විනාස වෙන්න ඕන මේ වගේ දවසක' කියලා හිතෙන තරම් සුන්දර හැන්දෑවක, ලෝක විනාශය ගැන වාද කරලා මාසෙකට පස්සේ ඈ මාව දාලා ගියා.

Who wants to be a diplomat !!!

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Thu, 03 Jan 2013 13:55:00 +0000

"නෝනලා මහත්තේලා මම වෙන කොන්දොස්තරලා වගේ නෙවෙයි, මම ආස නෑ උදේ පාන්දරම සද්දෙ දාලා, මෙතන ඔයගොල්ලන්ට කෑ කෝ ගහලා ඔයාලගෙත් දවස අවුල් කරන්න. එහෙම ඕන නැහැනේ. ඒ නිසා හොඳ නෝනලා මහත්තු‍රැ වගේ ක‍රැණාකරලා සල්ලි අතට අරගෙන මට සල්ලි දීලම පිටිපස්සට යන්න. ලඟ බැස්සට කමක් නැහැ, හැමෝම ඔයාලා වගේ උදේ පාන්දරින් රස්සාවලට යන නෝනලා මහත්තු‍රැ ඉන්නේ. බහින කොට කියලා ඉඩ ඉල්ලගෙන බහින්න පුළුවන්... ආන්න එහෙම. බලන්න කොයි තරම් ලේසිද හැමෝටම..."

මෙහෙම කථාකරනකොට, වයස හින්දා කේන්ති යන සීයා කෙනෙක්ට නැතිනම් ආච්චි ඇන්ටි කෙනෙක්ට වුනත් කට පුරා හිනා වෙලා කොන්දොස්තර මහත්තයට සල්ලි නොදී යන්න බැහැ. වෙනදට කොන්දොස්තර මහත්තයව තඹ සතේකට මායිම් නොකර බස් එකේ දොර ගාවම තෙරපි තෙරපි ඉන්න හැමෝම ඔය ලස්සනට කොන්දොස්තරට සල්ලිත් දීලා පස්සට යන්නේ. කොන්දොස්තර මහත්තයට අයිනකට වෙලා සල්ලි එකතු කරගන්න විතරයි තියෙන්නේ. හරිම ශෝක්. සතු‍ටු සිනා දෝරේ ගලනවා, බස් එකම සිරියාවයි.

බස් එකේ වාඩිවෙලා හිටපු මම මේ හැමදේම දිහා බලාගෙන හිතුවේ එකම දෙයයි. ඒ කොන්දොස්තර මහත්තයට කොයි තරම් සාර්ථක රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙක්, එහෙම නැතිනම් ඩිප්ලොමැට් කෙනෙක් වෙන්න තිබුනද කියන එක. කොන්දොස්තර මහත්තයා නොදැන හරි භාවිතා කළේ ඩිප්ලොමැසි. හැබැයි ඕක බස් එකේ වෙන කවු‍රැවත් දැනගෙන හිටියේ නැහැ, අඩු තරමේ කොන්දොස්තරවත් දන්නේ නැහැ තමන්ට ඒ වගේ ශක්‍යතාවක් තියෙනවා කියලා. සමහර විට බස් එක ගමනාන්තයට ගිහින් ඊලඟ ටර්න් එකට වෙලාව එනකල් කොන්දොස්තර මහත්තයා ඩැයිවර් මහත්තයා එක්ක කදේ දාගෙන ඉන්න වෙලාවක, ඩැයිවර් මහත්තයා කියන්න පුලුවන් "උඹේත් මාර මොත්තේ තියෙන්නේ කියලා".

ආන්න වචනේ අහුවුනා. ලංකාවේ ඒකට කියන්නේ ඩිප්ලොමැසි කියලා නෙවෙයි. මොත්තේ දානවා කියලා. හැබැයි මේ යෙදුම භාවිතා වෙන්නේ නරක අතටම නෙවෙයි. උදාහරණයක් විදියට උදේ පාන්දර කොන්දොස්තර මහත්තයා දීපු දේශනාව කිසිසේත්ම ඵලරහිත නැහැ. කාටවත් පාඩුවක් වුනේත් නැහැ, සාමාන්‍යයෙන් බස් එකක කොන්දොස්තර බස් මඟීන් එක්කත්, බස් මඟීන් කොන්දොස්තර සහ සමස්ත ආණ්ඩුව එක්කත් ගේම ඉල්ලනවා. බස් එකෙන් බහින කොට දවසම ඉවරයි. කොන්දොස්තර මහත්තයාගේත් ඇ‍ඟේ ලේ ඔක්කොම පිච්චිලා ඉවරයි.

*************************************************************************

මට මතකයි අපේ ඉස්කෝලේ ශිෂ්‍ය නායකයෙක් වෙන්න මොනතරම් තරගයක් තිබුනද කියලා. සාමාන්‍යයෙන් අපේ විද්‍යාලයේ, නැතිනම් ගමේ මිනිස්සු කියන විදියට ටවුමේ කොලීජියේ ශිෂ්‍ය නායකයෙක් කියන්නේ සර්ව බලධාරී නැතත්, තිස්තුන් කෝටියක් දේව මණ්ඩලයේ සාමාජිකයෙක් තරම් වැදගත් තැනක් තිබුනු කෙනෙක්. ශිෂ්‍ය නායකයෙක් වෙන එක ලෙහෙසි පහසු වැඩක් නෙවෙයි. දහසකුත් එකක් ක්‍රියාකාරකම්, මිලිටරි පුහුණු කඳවු‍රැ කාලයක් ඈ හැමදෙයකින්ම සාර්ථකව දිවි ගලවා ගත්තත්, තවත් බොහොමයක් දේවල් සපුරාලන්න ඕන. පාසැල සිංහල බෞද්ධ වුනත් ඉංගිරිසියෙන් වැඩ කරන්න හැකියාව තිබීම, සුද්දා පරාදවෙන විදියට රජා නොමරා ඉංගිරිසි උසු‍රැවන්න හැකියාව තිබීම, ශිෂ්‍ය නායකයෙක් වීමේ අවශ්‍ය සාධකයක් බවට පත්වුනු එක කාලයක් තිබුනා.

සුද්දාස් ටන්ග් එක අතිශය ගැටළුකාරී දෙයක් බවට පත්වෙලා තිබුණු, ශිෂ්‍ය නායක පදවිය පිළිබඳ දහසකුත් එකක් බලාපොරොත්තු තියාගෙන හිටි ශිෂ්‍යයන්ට, සම්මුඛ සාකච්ඡා මණ්ඩලයේ හිටි අති භයංකර විදියට වතුර වගේ ඉංග්‍රීසි කථාකරන, බනිනකොටත් ඉංග්‍රීසියෙන්ම බණින, අති සුන්දර වගේම පාසැල තුළ ප්‍රබල ස්ථානයක වැජඹුණු "ඉංග්‍රීසි ගු‍රැතුමිය"ගේ කඩ ඉම පහුකරන එක බරපතල ගැටළුවක් බවට පත්වෙලා තිබුනා.

කොහොම වුනත් එක ශිෂ්‍ය නායකයන් තේරීමේ වාරයකදී, පාසැලේ අනෙක් බාහිර ක්‍රියාකාරකම්, ඉගැනුම් කටයුතු මේ දේවල් වලින් සාමාන්‍ය මට්ටමකින් ඉදිරියෙන් සිටි, ඒත් යේස්, නෝ, තෑන්ක් යූ කියනවා ඇරෙන්න වෙන කිසිම ඉංග්‍රීසි වචනයක් දැන නොහිටි ශිෂ්‍යයෙක් සම්මුඛ සාකච්ඡා මණ්ඩලය ඉදිරියට ගිය මොහොත පිළිබඳව කථාන්තරයක් මුඛ පරම්පරාගතව ඉදිරියට ආවා. මේ වෙලාවේ සුන්දර ඉංග්‍රීසි මිස් සාකච්ඡාව ආරම්භ කළේම පිරිසිදු ඉංග්‍රීසි ආමන්ත්‍රණයකින්. එතනින් එහාට ප්‍රශ්න තුන හතරක් වෙඩි තියන වේගයකින් අපේ මිත්‍රයාගේ මුහුණට එල්ල කරන්නටත් ඉංග්‍රීසි මිස් සමත් වුනා. මේ වෙලාවේ අපේ මිත්‍රයා නොබියව ප්‍රකාශ කළා කියලා කියනවා මෙන්න මෙහෙම.

"මිස් මම හොඳ සිංහලයෙක්. මගේ මවු භාෂාව සිංහල. ඒ නිසා මගෙන් සිංහලෙන් ඕනම ප්‍රශ්නයක් අහන්න. මට ඉංග්‍රීසි බැහැ. ඒ ගැන මට ලැජ්ජ වෙන්න දේකුත් නැහැ."

අඩු තරමින් කියනවා නම් ඉංග්‍රීසි මිස් ටිකක් පුදුම වෙන්න ඇති. මොකද මේ මම කියන ඉංග්‍රීසි ගු‍රැතුමිය පාසැල් චතුරශ්‍රයේ බෝම්බයක් පිපි‍රැණත් ලෙහෙසියෙන් කලබල වෙන ජාතියේ නෙවෙයි. කොහොම වුනත් ඉන් එහාට සම්මුඛ සාකච්ඡාව සිංහලෙන් කෙ‍රැනා. ඒ තරම් නිර්භීතව තමන්ට ඉංග්‍රීසි බැරි බව පිළිගත් නිසාම අපේ මිත්‍රයාට ශිෂ්‍ය නායක පදවිය ලැබුනා. මේ සිදුවීම පාසැල් කාලෙදි ඕනෑ තරම් අහලා තිබුනත්, මේත් ඩිප්ලොමැසි කියන එක මට අවබෝධ වෙන්න පාසැලෙන් ඉවත්වෙලාත් අවු‍රැදු කිහිපයක් ගත්වුණු නිසාම අද ඒ ගැන ලියන්න හිතුනා.

හැබැයි මේ කථාවට එකතුවෙන්න ඕන තවත් දෙයක් තියෙනවා. ඒ ඉංග්‍රීසි ගු‍රැතුමියට අතීතය අමතක වීමේ ඇම්නීෂියා තත්වයක් ඇතැයි වරදවා වටහාගත් තවත් ශිෂ්‍ය නායක අයදුම් ක‍රැවන්, පහුකාලීනවත් මේ උපාය මාර්ගයම භාවිතා කරන්නට සූදානම් වුනත්, ඒ අවාසනාවන්තයන්ට ශිෂ්‍ය නායක පදවිය වගේම තමන්ගේ ආත්ම ගෞරවයත් සම්මුඛ සාකච්ඡා මණ්ඩලය ඉදිරිපිට අමතක කරන්න වුනේ, එවැනි දෙයක් සිදුවන්නේ ඉතිහාසයට එක් වතාවක් කියන කාරණය පැහැදිලි කර දෙමින්.

ඒ වගේම එතැනින් තවත් කාරණයක් කියැවෙනවා. හොඳ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙක් හැමවෙලාවකම උපාය කෞශල්‍යයෙන් පිරිපුන් වගේම අතිශය නිර්මාණශීලී විය යුතුයි යන්න. තමන්ට කලින් අයගේ තියරි විතරක් අනුගමනය කරන කෙනෙක්ට කොයි තරම් උත්සාහ කළත් හොඳ ඩිප්ලොමැට් කෙනෙක් වෙන්න තියා හොඳට "මොත්තේ" දාන්නවත් බැහැ.

**********************************************************************

මේ කථාව අවසාන වෙන්න කලින් තව එක දෙයක් එකතුවිය යුතු වනවා. හොඳ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙක්, ඩිප්ලොමැට් කෙනෙක් නැතිනම් "මොත්තේ දාන කොන්දොස්තර" කෙනෙක්, අනෙකාව රවටන්නේ නැහැ. සම්‍යක් ප්‍රයෝගය සහ වංචාව අතර පැහැදිලි වෙනසක් තියෙනවා. මේ කථාව අගදීත් ඒ කොන්දොස්තර මහත්තයා "මාර" වෙන්නේ අන්න ඒ හේතුව උඩ. අසා සිටි ඔබ සැමට ස්තුතියි.

“If you can't go around it, over it, or through it, you had better negotiate with it”

~ Ashleigh Brilliant

එහිතට ඇමතුවෙමි

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Wed, 31 Oct 2012 11:38:00 +0000

සිඩ්නි ෂෙල්ඩන්ගේ “are you afraid of the dark?” එක හුස්මට කියවලා ඉවර කරපු මට තවත් විකාර ආසාවක් ඇතිවෙලා. මම ජීවිත කාලෙටම දෙවරකට වඩා කථා කරලා නැති, කවදාවත් කෙලින් මගේ ඇස් දෙක දිහා බලලා නැති, අමුතු තාලේ යාළුකමක් නොවෙන යාළුකමක් තිබුනු "ඇයට" කථා කළා. "මට තින්ක් ටෑන්ක්" එකක් පටන් ගන්න ඕන." මම කිවුවා.

"බොහොම හොඳ අදහසක්. ඇයි එහෙම හිතුනේ?" ඇගේ ප්‍රතිචාරය මම නොහිතපු තරමට 'මූට පිස්සු' වගේ විශ්ලේෂණාත්මක නිගමනයක නොපිහිටා, බැරෑරුම් බවක් ගත්තා. අඩු තරමේ ඒ වගේ දෙයක් කියන්න ජීවිතේ පළමුවෙනි වතාවට ඇයට දුරකථන ඇමතුමක් දුන්නේ ඇයි කියලවත්, කොහෙන්ද මගේ නොම්බරේ හොයාගත්තේ කියලවත් අහන්නේ නැතිව මාවම බයකරවන තරමේ බැරෑරුම් මුහුණකින් ඇය මට සවන්දෙනවා මට මැවිලා පෙනුනා.

"අර සිඩ්නි ෂෙල්ඩන්ගේ කථාවේ ටැනර් කින්ග්ස්ලිත් තින්ක් ටෑන්ක් එකක් පටන් ගන්නවා. ඒක මාර කන්සෙප්ට් එකක්. ඒ නිසා මටත් තින්ක් ටෑන්ක් එකක් පටන් ගන්න ඕන" මම කිවුවට, මගේ හිතේ තින්ක් ටෑන්ක් එකක් ගැන ඇතිවෙලා තියෙන විකාරරූපී උමතුව ඊට වඩා වචන කරන්න බැරි බව මට තේරුනා.

"ඒත් අපි හිතන්න ඕන තින්ක් ටෑන්ක් එකක් පටන් ගන්න කලින්, අපි මොනවගේ ඒරියාස් ද කවර් කරන්නෙ කියලා. පොලිටික්ස්? සයන්ස්? ඉන්ටර්නැෂනල් රිලේෂන්ස්?" මම නිහඬ වෙලා හිටියේ ඇගේ කථාවට ප්‍රතිචාර නැතිවුනු නිසා නෙවෙයි, තුනම එක වගේ හොඳයි කියලා හිතුනු නිසා.

"හරි, අපි හම්බුවෙලා කථාකරමු. හෙට? දහයට? කොෆී ෂොප් එකේ? අපි දෙන්නා විතරක්?" මම නිහඬවම ඔළුව වැනුවා. "හරි එහෙනම් හෙට හම්බුවෙමු." ඇය මගේ නිශ්ශබ්දතාවය තේරුම් අරන්. ඇගේ කටහඬ තවමත් ලයාන්විතයි.

Write me a letter

On baby blue paper

Do it sooner than later

Anytime you’ll need a friend

ජිල් ජොන්සන්ගේ Baby Blue Paper අහන ගමන්, "අපේ තින්ක් ටෑන්ක් එක" ගැන හිතමින්ම මට නින්ද ගිහින්. අවුරුදු විසිපහක වයස් පරතරයක් තියෙන “ඇයත්” “මමත්”, ඇගතා ක්‍රිස්ටි සහ හර්කියුල් පොයිරෝ වගේ අපේ තින්ක් ටෑන්ක් එකේ පළමුවෙනි ව්‍යාපෘතියේ, ඔබත් මමත් දන්න ලෝකය වෙනස් කරන්න සමර්ථ වන බවට නිසැක, කාලගුණය වෙනස්කරනා තාක්ෂණයක් සහිත යන්ත්‍රයක් නිපදවීමේ ව්‍යාපෘතියේ බ්ලූප්‍රින්ට්ස් පරීක්ෂා කරලා බලනවා මම හීනෙන් දැක්කා.

මම ඔබ තුළම බිඳ වැටෙමි

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Wed, 24 Oct 2012 09:17:00 +0000

"ඔයා හරියට බොබ් මාර්ලේ වගේ" එයා කියනවා. එයා එහෙම කියනකොට ඔයාට දැනුනු ආහ්ලාදය තප්පර කීපයක් ආඩම්බරෙන් විඳගත්ත ඔයා ගිටාර් එක අතට අරන්, පුලුවන් තරම් කටහඬ ගොරහැඩි කරලා "බෆලෝ සෝල්ජර්ස්" කියන්න උත්සාහ කලේ "මම බොබ් මාර්ලේමයි" කියලා හිතාගෙන. එහෙම නේද? හැබැයි එතකොටයි ඔයාට මතක්වෙන්නේ, එයාට ශා‍රුක් ඛාන් ගේ අලුත් ‍ෆිල්ම් එකෙන් එහාට, කත්‍රිනා කායිෆ්ගේ සීරෝ සයිස් එකෙන් එහාට හිතන්න වුවමනාවක් මෙච්චර කාලෙකට තිබිලා නැහැ කියලා. ඒ නිසාම ඔයා ගිටාර් එක පැත්තකට දාලා එයාගෙන් අහනවා, "ඇයි ඔයා මම බොබ් මාර්ලේ වගේ කියන්නේ?"

"දන්නෙ නෑ, එයත් ගිටාර් එකක් උස්සගෙන ෆොටෝ වලට ඉන්නව නේද?" එයා කියනවා. වේදිකාව මත ඊලඟ දර්ශනයට මම ස්ව කැමැත්තෙන්ම පොළාපනිනවා.

කාලය ගෙවිලා ගිහිල්ලා, තවදුරටත් ගිටාර් එක ඔයාගේ අතේ නැහැ. සත්සර විප්ලවයක් ගැන කිසිම විශ්වාසයක් ඔයාගේ හිතේ නැහැ. ඒත් තාම එයා, ඔයා ඉන්න බංකුවේ අනෙක් කොනේ වාඩිවෙලා ඉන්නවා. කිසිම අනතු‍රු ඇඟවීමක් නැතිව එයා කියනවා, "ඔයා හරියට චේ වගේ නේ?". විප්ලවයක් වෙනුවෙන් ලේ හලන්නට වුනත්, මරාගෙන මැරෙන්නට වුනත් සූදානමින් ඉන්න ඔයාගේ හිතට ඒ වචන එක්ක දැනෙන සතුට කියන්න වචන නැහැ. ඕනනම් 'වර්ණනා විෂයාතික්‍රාන්තයි' කියන්න පුලුවන්. පපුව ආඩම්බරෙන් පුම්බගෙන ඉඳලා ටිකක් මහන්සියි වගේ දැනෙනකොට ඔයාට මතක්වෙන්නේ එදා වුනු දේ. කාලාන්තරයකට කලින් වගේ දැනුනු දවසක.

"ඇයි මම චේ ගුවේරා වගේ කියන්නේ?" ඔයා අහනවා. "ආ එයාගේ නම චේ ගුවේරාද? මම දැනගෙන හිටියේ චේ කියන කෑල්ල විතරයි!", එයාටත් ඔයාගෙ වගේම මැද්දේ ත‍රුවක් ගහපු තොප්පියක් තිබුනා නේද?"

එයාගේ නැත්නම් ඔයාගේ නැත්නම් මගේ වාසනාවට වේදිකාව කළුවර වෙනවා!

පැතුම් පුංචිහේවා

හෙඩිමක් නැත, කැමැත්තක් හිතාගත හැක

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Fri, 05 Oct 2012 10:32:00 +0000

ලංකාවේ ට්‍රැ‍ෆික් ගැන දන්න මට ට්‍රැ‍ෆික් එක එච්චර ගාණක් නොවුනත්, හැමදාමත් මේ රෑට් එකේ ‍ටුක් ‍ටුක් එලවන ‍ටුක් ‍ටුක් එකේ අංකල්ට නම් ට්‍රැ‍ෆික් එක ලොකු හිසරදයක් වෙලා කියලා කියන්න පුලුවන්, අංකල් ඩ්‍රයිවින්ග් සීට් එකේ කැරකෙන ඇඹරෙන විදියට. මෙච්චර වෙලා මාත් එක්ක කථා නැතුව හිනාවෙවී හිටපු අංකල්ට කථාකරන්න හොඳ පොයින්ට් එකක් අහුවෙලා කියලා මට තේරැනා එන්ජින් එකත් නවත්තලා මගේ දිහාට හැ‍රැන විදියට. මම හිතුවෙම ට්‍රැ‍ෆික් එක ගැන පාලක පක්ෂයට බණින්න යනවා කියලා.
"බලන්න මහත්තයා මේ විලිසංගේ නැති @#&$!#@&* ගෑණු නිසා අපේ සිංහල සංස්කෘතිය නැත්තටම නැතිවෙලා යන හැටි."

මම පොඩ්ඩක් සැකයෙන් වටපිට බැලුවේ, මේ බණින්නේ ට්‍රැ‍ෆික් එකට නම් ට්‍රැ‍ෆික් නිසා සංස්කෘතිය නැතිවෙන හැටි මට ඒ තරම් අයුරැවක් නැති වුනත්, සමහරවිට මේ බණින්නේ අහල පහල ඉන්න ඇහැට කණට පේන දැරිවියකගේ නිරාවරණය වුනු රන්වන් පා යුග්මයක්වත් අංකල්ගේ ඇහැ ගැටිලාදෝ කියලා සැක පහල වුනු නිසාමයි.

ඒ පාර අංකල්ට මාත් එක්කත් මාරාවේශ වුනාද කොහේද. මට කෝපාග්නියට හේතුව අත දික්කරලම පෙන්නුවා.

“අර පේනවද අර @#$! ගෑණි විලිලැජ්ජාවක් නැතුව එළියේ දාගෙන ඉන්න ලස්සන. මම අහන්නේ මෙතන මගේ පොඩි එකෙක් එහෙම හිටියනම් මම මොනවද ඌට දෙන උත්තර?”

අංකල් අත අරින්නෙම නෑ. මම අංකල්ගේ ඇඟිල්ල දිගේ ඈත බැලුවා මොකක්ද මේ ජුගුප්සාජනක දර්ශනය කියලා. අංකල් මේ බනින්නේ එහා පැත්තේ ‍ෆිල්ම් හෝල් එකේ තිබුනු ලොකු කටවුට් එකක් දැකලා. මොකක් හරි අවාරෙට පොල් වැටෙන ගාණට එලියට එන සිංහල චිත්‍රපටියක්. ඒකේ ලාංකීය සිනමා අම්බරයේ දිදුළන ත‍රැවක් වුනු සුන්දර නිළියක් "එන්න ‍ෆිල්ම් එක බලන්න" කියනවා වගේ පෝස් එකක ඉන්නවා.

හැබැයි අංකල් කියන විදියට කෙල්ලගේ අඟ පසඟ මොකුත් නිරාවරණය වෙලා නැහැ. සාරියක් ඇඳන් ඉන්න නිසා ඔබේ තීරය පෙනුනට මොකද, සාරිය අපේ ජාතික ඇඳුමනේ. හැබැයි ඉතින් සාරිය ඇඳලා තියෙන්නේ නම් ඉඟ සුඟ කැපී පෙනෙන, රණ තිසරැ හුස්ම හිරවෙලා මැරෙන තාලෙට. නැතුව ඉතින් අපේ ආච්චි වගේ සාරියක් ඇඳලා කටවුට් ගහලා වැඩක් තියෙනවද. මම නිෂ්පාදකවරයගේ පැත්තෙනුත් හිතුවා.

"මම අහන්නේ වටිනවද ඔය විදියේ පෝස්ටර් ගහන්න. රඟපානවනම් ඒක එකක් කිව්වැහැකි. අඩු තරමේ මහත්තයා මේ වයසේ ඉන්න මටවත් පුලුවන්ද ඔය පෝස්ටරේ දිහා කැත නැතුව, ලැජ්ජාවක් නැතුව බලන්න."

මට ෂුවර් දැන් අංකල් මාත් එක්කත් හිත කඩාගෙන ඉන්නේ කියලා. ඇයි ඉතින් මමත් ඔළුව එලියට දාලම බැලුවනේ මේ හු‍රැබුහුටි නිළියගේ මනස්කාන්ත රෑ සපුව.

"අපි නොදන්නවද ඕකුන් කොහොමද ඔය බයිස්කෝප් වලට එන විදිහ. කී දෙනෙක් එක්ක නිදාගන්න ඇත්ද මේ වෙනකොට"

"අංකල් දැක්කද" එකපාරටම මටත් කලින් උපහාසය ඉස්සර වුනා. කට පරිස්සං කරගන්න බෑනේ මටත්.

"දකින්න ඕනද මහත්තයෝ, පේන්නෙ නැද්ද බලපු ගමන්. විලිසංගෙ නැති එවුන්" ඒ ටික නම් කිවුවේ මටත් එක්කද මන්දා.

වෙලාවට ට්‍රැ‍ෆික් එක තුනී වෙන්න පටන් ගත්තා. අංකල් ‍ටුක් ‍ටුක් එක ආයෙමත් ස්ටාර්ට් කලා. කථාව නතර වුනා. අංකල් කසාද බැඳලා දැන් ගොඩක් කල් වෙන්න ඇති. දැන් ඉස්සර වගේ ශෘංගාරජනක රාත්‍රීන් නැතුව ඇති. අර කටවුට් එකේ හිටපු කෙල්ලගෙ සරාගී නාරි ලාලිත්‍යය දැක්කම ඉහිලුම් නැතිවෙන්න ඇති. ඒ නිළිය ගේ හුස්ම එකපාරක් වැදුනත් සැපයි කියලා හිතෙන්න ඇති. ඊලඟට අපිට කොයින්ද පූසෝ ක‍ටු නැති මස් කියලත් හිතෙන්න ඇති. මම අංකල්ගේ පැත්තත් සාධාරනීකරණය කලා. ‍ටුක් ‍ටුක් එක වාහන අස්සෙන් යන්න පටන් ගත්තා. අර සරාගී නිළිය ඈතට ඒ තරම් ලස්සන නෑ කියලත් සයිඩ් කණ්නාඩියෙන් ආයෙමත් කටවුට් එක දැක්ක මට හිතුනා. පොදු ශ්‍රී ලාංකීය මධ්‍යම පාංතික චින්තනය, කුහක ලිංගිකත්වයක් ඇති අද්‍යතන ශ්‍රී ලාංකිකයා වගේ බර වචන දාලා ආටිකල් එකක් ලියන්න කම්මැලි කමට මම හෙඩිමක් නැතුවම ආටිකල් එක එඩිටර්ට දීල එන්න ආවා.

පැතුම් පුංචිහේවා

(Published in 'Go' mag, August 2012)

Can I keep you?

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Mon, 24 Sep 2012 10:59:00 +0000

පාර දිගේ ඔහේ ඇවිදගෙන යන එකේ අමුතු ජොලියක් තිබුනත්, මේ ලියන මටවත්, කියවන පාඨකයාටවත් "ඔහේ ඇවිදගෙන යන" වෙලාව හොයාගන්න එක ලෙහෙසි පහසු වැඩක් නෙවෙයි. ඕනනම් කියන්න පුළුවන් කාර්ය බහුල ජීවන රටාව එක්ක අපිත් යන්ත්‍ර වගේ වෙලා, පවතින ආර්ථික ක්‍රමය සමඟින් ජීවිතයේ වින්දනාත්මක පැතිකඩ අපිට අහිමි වෙලා, ධනවාදී අර්ථ ක්‍රමයක් තුළ පැවැත්ම උදෙසා සටන් කරන මධ්‍යම පාංතිකයෝ විදියට විඳීමේ නිදහස ගිලිහී ගිහින් වගේ ක්ලැසික් කථාවක්. ඒත් දවස අවසානයේදී ඒවා කේ ජයතිලකගේ ඒ කාලේ නවකතාවක වගේ දෙබස් විතරක් වෙනවා. අපි හෙට ඉරක් පායනු දකින බලාපොරොත්තුවෙන් අද රෑ නිදාගන්නවා. අන්තිමට කවදාවත් ඉර උදාවෙනවා, පළමු රැස් කදම්බය පොළවට වැටෙනවා දකින්න වාසනාවක් නොතිබුනු, අවාසනාවන්ත ජීවිතයක් ගෙවපු, පෘතුවියේ අනාථයෝ වගේ මැරිලා යනවා.

"ඈ, නිල්පාට සීලිමේ විහිදුනු කො‍ටු රටාවට ජ්‍යාමිතික අර්ථ විවරණයක් දෙන්න උත්සාහ කළේ ඉස්කෝලෙදී උසස් පෙළට ගණිතය හදාරලා තිබුනු නිසාම නෙවෙයි, සමහර වෙලාවට අයාලේ යන හිතුවිලි එක ලක්ෂ්‍යයක රඳවා තියා ගන්න ඒ වගේ මානසික ව්‍යායාමයක් උදවු වුනු නිසා..." ඒ ටික කියවපු මම පොත වහලා දැම්මේ ඒ තරමට ඒ වගේ ඡේදයන් හු‍රුපුරුදු නිසා. ගොඩක් ප්‍රවීණ වගේම ආධුනික ලේඛකයෝ මේ වගේ ලයින්ස් කියවන්න අප්පිරියා වෙනකල් පරම්පරා ගණනාවක් පට්ට ගහනවා. ඒත් ඉතින් මේ වගේ කොටසක් කියවනකොට මතකයන් ගාල කඩාගත්තු හරක් වගේ හිතට දුවගෙන එන එක නවත්තන්න සක්කරයට තියා උගේ පුතා වයිමාටවත් බැහැ. අඩු තරමේ ඒ මතකයන් ඇතුළේ කිරි කිරි හඬින් කරකැවෙන, මකුළු දැල් පි‍රුණු සීලිම් පංකාවක්, ලාබ හෝටල් කාමරයක් නැහැනේ කියලා මම හිත හදාගත්තා. ඇත්ත. නිල්පාට ගාපු, සුන්දර වගේම මිල අධික වටාපිටාවක් තිබුනු ඒසී කාමරයක කෙරෙන්නෙත් එකම දේ වුනත්, ඒකේ පොඩි කල්චර් එකක් හිතට දැනෙනවා. කොහොම වුනත් නිල්පාට ලස්සන පාටක්. නිදහස කියන්නේ ලස්සන වචනයක්.

මල් පොතක් කියවන්න සෙට් වුනේ කාලෙකට පස්සේ. එකෙක් අහනකොට උඹ කියවන්නේ විහිළු කතා පොතක්ද කියලා, ඌට මම උත්තරයක් නොදුන්නේ, මට සමහර තැන් වලට තනියම හිනා ගියත්, මොනව වුනත් ඌත් එක්ක එකතුවෙලා මේක ලියපු එකාව බයිට් එකට ගන්න හිත් නොදුන්න නිසා. "එකාව" නෙවෙයි "ලේඛකයාව". එතනදී මම වැරදියි එහෙම හැඳින්වීමක් කරපු එක. ඇත්තටම සමහර "ආත්මීය" වදන් කියවනකොට පපුව පැළෙන්න තරමටම හිනා යන්න ආවත් පොත නරක පොතක් නෙවෙයි. විශේෂයෙන්ම අන්තිමට කොහොමින් කොහොම හරි කොල්ලයි කෙල්ලයි එකතු වෙනවා කියලා ෂුවර් එකක් තියෙන නිසාම පොත නරක නැහැ. ඒත් ඉතින් පරමාදර්ශී අහිංසක පෙම්වතෙක්ව උත්කර්ෂයට නංවලා, දුෂ්ටයාගෙන් කෑලි ගැලවෙන්න ගුටි කාලත් අත උස්සන්නේ නැතුව අවිහිංසක ආත්මීය ටෝක් දෙන නෝංජල් චරිතයක් කොල්ලාගෙන් මවන එක පොඩ්ඩක් අවුල්. ඒත් මේක කියවන උන් එහෙම වෙන්නේ නෑනේ. මේ පොත් කියවන කොල්ලොත්, මේ පොත් කියවන කෙල්ලන්ගේ කොල්ලොත් බොහෝ දුරට පාරෙදි එකෙක් වැරදිලා ඇ‍ඟේ හැප්පුනත් "උඹේ අම්මට" කියලා පටන් ගන්න වර්ගයේ මිනිස්සු. කොහොමත් ෆැන්ටසිය සහ යථ අතර හිඩැස පුරවන්න මේ වගේ දෙයක් වත් තියෙන එක හොඳයි. හැමෝටම ඛලීල් ජිබ්රාන්ව කියවන්න නිර්දේශ කරන්නත් බැහැනේ.

Coffee lounge එකක තනියම එක්ස්ප්‍රෙසෝ එකක් බොන එකේ තියෙන හැඟීම් සහ වැඩිපුර සෙනඟ නැති හොඳ මට්ටමේ සයිවර් කඩයක උඩ තට්‍ටුවේ ඉඳන් එළකිරි දාපු තේ එකක් බොන කොට දැනෙන හැඟීම් එකිනෙකාට වෙනස්. ඒත් ඒ සන්දර්භයන් දෙකේම නිදහස ගැන හැඟීම් මාත්‍රයන් දැවටිලා තියෙනවා, අඩු තරමේ මට එහෙමයි. බොහොමයක් වෙලාවට සාමාන්‍යයෙන් හොඳ මට්ටමේ අවන්හලක සමාජ තත්වයන් දෙකක කස්ටමර්ස්ලාව පවත්වා ගන්නා ක්‍රමය වෙන්නේ පහල තට්‍ටුවේ එක් සේවාවක් සහ උඩ තට්‍ටුවේ වඩා හොඳ, වඩා සැපපහසුකම් සහිත සේවාවක් සැපයීම. ගොඩක් වෙලාවට මෙනු එක තට්ටු දෙකේම එකම වුනත් ගුණාත්මක තත්වයේ වෙනසක් තියෙනවා. පිරිසිදු කමේ වුනත් ඒ වෙනස තියෙනවා. අනෙක පහල තට්‍ටුවේ මෙනු එකක් ලැබෙන්නේ කලාතුරකින්. වේටර් මල්ලිට ලඟට කථාකරලා මොනවද තියෙන්නේ අහලා ගෙන්න ගන්න වෙනවා. ඒත් Coffee lounge එකක මේ වගේ දේශපාලනික ක්‍රමවේදයක් අවශ්‍ය වෙන්නේ නැහැ. එහෙම තැනකින් කෝපි එකක් බොන්න ලොකු මුදලක් වියදම් නොවුනත් මිනිස්සුන්ට ඒ වගේ තැනකට යන්න නොහිතෙන මොකක්දෝ අදෘශ්‍යමාන බාධකයක් තියෙනවා, ලංකාවේ බහුතර ජනතාවට. සමහර විට ශ්‍රී ලාංකීය පොදු සංස්කෘතිය තුළ ඉහළින් සැලකෙන අල්පේච්ඡතාව නිසා මිනිස්සුන්ට හිතෙනවා ඇති ‍රුපියල් තුන් හාරසීයක් වියදම් කරලා කෝපි එකක් බොන එකේ තේ‍රුමක් නැහැ කියලා. මම ඒ ගැන වැඩිපුර හිතන්න ගියේ නැහැ, කාලෙකට පස්සේ කාපු දකුණු ඉන්දියානු කෑම වේල අල්ලලා ගියපු නිසා, ජීවිතේ ම‍රු කියලා හිතුනු නිසා.

බස් එකේ පිටිපස්සේම සීට් එක ටිකක් කරදරකාරී තැනක්. බෑග් එක හේත්තුකරලා තියාගන්න ඉස්සරහා සීට් එකක් නැහැ, බස් එකේ ඩ්‍රයිවර්, පයිලට් Alter-Ego එකක් තියෙන කෙනෙක් නම් ඉතින් ඔළුව කෙලින්ම ගිහින් වදිනවා බස් එකේ වහලේ. ඒත් බස් එකේ පිටිපස්සේම සීට් එකේ ඉන්න එකේ අමුතු ජොලියකුත් තියෙනවා. මම කියන්නේ පොදු ජනයාගේ ඉන්ටර්සිටි බස් ගැන නෙවෙයි. ලදරම් වුනත් පිඹගෙන යන ලංගම බස් එකක් නැතිනම් ප්‍රයිවට් බස් එකක් ගැන. හෝල්ට් එකෙන් හෝල්ට් එකට නවත්තලා සෙනඟ පුරවගන්න ඒ හැටි ආසාවක් නැති, ඉක්මනට ගමනාන්තයට යන්න ඕනෑකමක් තියෙන රියැදුරු මහත්තයෙකුත් ඉස්සරහා හිටියනම් බස් ගමන ම‍රු. හැබැයි ඒ වගේ බස් එකක පිටිපස්සේ සීට් එක පොතක් කියව කියව යන්න සුදුසු තැනක් නෙවෙයි. වටපිට සිරි නරඹමින්, පැද්දෙමින්, ගැස්සෙමින්, හුළං වදිමින් යන එකේ ආහ්ලාදය අත්විඳින්න නම් හොඳයි. එහා පැත්තේ වාඩිවෙලා හිටපු කන්තෝ‍රු ගිහින් එන අංකල්, කන්තෝ‍රු ගිහින් එන ඇන්ටිත් එක්ක කථා කරමින් හිටියේ දැන් ත‍රුණ පරපුරේ හැදියාව පිරිහිලා කියන කාලෝචිත මාතෘකාව ගැන. හරි ෂෝක්. එතකොටම පිඹගෙන යන බස් එකේ රේඩියෝ එකෙන් "කොළොම්පුරේ ශ්‍රියා" සිංදුව ඇහෙන්න පටන් ගත්තා. "හන්දියේ අර හිටන් ඉන්න රාළහාමිගේ අත්දෙක, මැෂින් එකක් වගේ නිකන් අර පැත්තට මේ පැත්තට..."

"උඹ හැමදාමත් කියන දෙයක් තමයි කථා කරන්න ගොඩාක් දේවල් තියෙනවා කියලා. ඒත් ඉතින් අපි හම්බවුනාට පස්සේ ගොළු වෙලා මගේ දිහා බලාගෙන ඔහේ හිනාවෙවී ඉන්නෙත් උඹම තමයි. මම සාමාන්‍යයෙන් කථාබහක් නැතිවුනාට උඹ එක්ක ඉන්න පැයක දෙකක කාලය ඇතුළත එෆ් එම් චැනල් එකක් වගේ කියවනවා. එක එක ඒවා. මම හැමදාමත් හිතන්නේ මොනවා කථා කරන්නද කියලා. ඒත් ඉතින් උඹත් එක්ක 'මඟ දිගට ජනකථා' වල ඉඳන් 'කාර්ලෝස් කැස්ටනේඩා' දක්වා නානාවිධ නානාප්‍රකාර දේවල් කියවන එක මට වෙලාවකට නවත්තගන්නත් බැහැ. ඒක නෙවෙයි, දන්නවද මම මේ ලඟදී බැලුවා චිත්‍රපටයක්, ඒකේ නම 'එම්-බටර්ෆ්ලයි'. එම් කියන්නේ මදාම් කියන එකට. ඒකේ කථාව අනුවේදනීයයි. කෙල්ලෙක් විදියට ඉන්න පිරිමියෙක් එක්ක, චීන චරපු‍රුෂයෙක් එක්ක ආදරෙන් බැ‍ඳෙනවා ප්‍රංශ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙක්. අවු‍රුදු 20ක් තිස්සේ මේ ආදරය පවතිනවා. අන්තිමට රාජ්‍ය රහස් පිටතට දෙන මේ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයාට බිහිසුණු යථාර්තයකට මුහුණ දෙන්න වෙනවා. තමන්ගේ ආදරවන්තිය සැබවින්ම පිරිමියෙක්. ඉතින් හිරගෙයි දී මේ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයා මැඩම් බටර්ෆ්ලයි චරිතය කරනවා, අනෙක් හිරක‍රුවෝ ඉදිරිපිට. මැඩම් බටර්ෆ්ලයි කියන්නේ මායාවී ආදරයක් වෙනුවෙන් ජීවිතය පුද කරන ගැහැණියක්. මේ හිටපු රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයා, මායාවී ආදරයක වසඟය තුළ හිටි උමතු ආදරවන්තයා, කිසිදාක අමතක නොවන රංගනයකින් පස්සේ දිවි නසා ගන්නවා. චිත්‍රපටය ඉවර වෙනවා. ඔව් මම දන්නවා අද මම පැය දෙකක් තිස්සේ උඹත් එක්ක කථා කලා කියලා. දන්නවද, මට ජීවිතේදී හම්බුවෙලා තියෙන ලස්සනම ඇස් තීයෙන මනෝ චිකිත්සකවරිය උඹයි. සුභ සැන්දෑවක්"

පැතුම් පුංචිහේවා

Jedi Philosophy: ස්ටාර් වෝර්ස් විසංයෝජනය

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Sun, 26 Aug 2012 10:48:00 +0000

Always in Motion is the Future … -Master Yoda

"දුරාතීත කාලයක... දුර ඈත පිහිටි මන්දාකිණියක... දහසක් තාරකා අතර මින් පෙර නොවූ විරෑ සිවිල් යුද්ධයකින් මන්දාකිණියම විනාශයේ මුවවිටට පැමිණ තිබෙනවා. නපුර සහ යහපත අතර පැවතුනු අනවරත සමබරතාවය ගිලිහී ගොස් තිබෙනවා…

කථාව පටන්ගන්නේ මුළු මහත් මන්දාකිණියම සිය අයෝමය ග්‍රහණයෙන් පාලනය කරනා ගැලැක්ටික් අධිරාජ්‍යයට අයත් වන, මුළු මහත් ග්‍රහලෝකයක් මොහොතකින් විනාශකර දැමීමට තරම් බලවත් වන “Death Star” අභ්‍යවකාශ මධ්‍යස්ථානය, විනාශ කර දැමීමට, කැරලිකාර පාර්ශවයේ උත්සාහයන් සමඟින්. මෙහිදී ස්ටාර් වෝර්ස් කථා පෙලේ ඉතිහාසගත දුෂ්ට චරිතය වන අනනුකම්පීය "ඩාත් වේඩාර්" ව හඳුනාගැනීමේ අවස්ථාව ප්‍රේක්ෂකයාට ලැබෙනවා.

මේ අතරේදී කථා රේඛාව ක්ෂණයකින් කාන්තාර ලෝකයක් වන "ටැටූයින්' ග්‍රහලෝකයේ, සාමාන්‍ය ගැටවරයෙකු වන ලූක් ස්කයිවෝකර් වෙතට නාභිගත වෙනවා. පැරණි අධිරාජ්‍යයට තවමත් පක්ෂපාත සහ දුෂ්ට "සිත්' අධිරාජ්‍යයාට එරෙහිවන්නට තරම් නිර්භීත, කැරළිකාර පාර්ශවයේ නායිකාව වන ලියා කුමරියගේ හොලොග්‍රෑම් පණිවුඩයක් අහම්බෙන් ත‍රැණ ලූක් ට ලැබෙනවා. එතැන් සිට ලූක් ස්කයිවෝකර් මෙතෙක් දැනසිටි ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වනවා.

මේ ලියා කුමරියගේ පණිවුඩයේ සඳහන් වන නම, "බෙන් කෙනෝබි" යනු ජෙඩායි නයිට්ව‍රැන්ගේ කවයේ සිටි නිර්භීතම ජෙඩායි නයිට්වරයෙක් සහ ස්ටාර් වෝර්ස් ත්‍රිත්වය තුල අතිශය වැදගත් චරිතයක් වන "ඔබි වැන් කෙනෝබි" බව හෙළිවීමත්, ලූක් ස්කයිවෝකර් යනු ඇනකින් ස්කයිවෝකර් නම් ජෙඩායි නයිට්වරයාගේ පුත්‍රයා බවත්, ඇනකින් ස්කයිවෝකර්ව විනාශ කරනු ලැබුවේ දුෂ්ට සිත් අධිරාජ්‍යයාගේ විශ්වාසවන්ත දකුණු අත වන "ඩාත් වේඩාර්" විසින් බවත් "ඔබි වැන් කෙනෝබි" හෙළි කිරීමත්, ඉන්පසුව ලූක් ස්කයිවෝකර් මෙතෙක් දැනසිටි පවුල වුනු මාමාව සහ නැන්දණියව ඩාත් වේඩාර් ගේ “imperial stormtroopers” සොල්දාදුවන් විසින් මරාදැමීමත් සමඟින්, ස්ටාර් වෝර්ස් ත්‍රිත්වයේ පරම ප්‍රතිවාදීන් වන්නේ සිය පියාගේ මරණයේ පළිය ගැනීමට මෙන්ම දුෂ්ට අධිරාජ්‍යයේ අවසානය සනි‍ටුහන් කිරීමට උරැමකම් ලබන, ලූක් ස්කයිවෝකර් සහ ඩාත් වේඩාර් බව මේ වනවිටම පැහැදිලි වන කරැණක්.

කෙසේ නමුත් අවසානයේදී, ජෝර්ජ් ලූකාස් විසින් තාරකා යුද්ධ කථා මාලාවට "සිංහබාහු' වර්ගයේ නිර්වචනයක් ලබා දෙමින්, සැබවින්ම ඩාත් වේඩාර් යනු, තාරකා යුද්ධ කථාවේ ප්‍රධාන දුෂ්ටයා, අඳුරැ පාර්ශවය ‍තෝරාගත් ඇනකින් ස්කයිවෝකර්ම බව, එසේත් නැතිනම් ලූක් ස්කයිවෝකර්ගේම පියා බවත් හෙළි කර සිටිනවා. එසේම ජෝර්ජ් ලූකාස් විසින් "සිංහබාහු" සාම්‍යය තවත් ඉදිරියට ගෙන යමින්, ලූක් පෙම්බැඳි ලියා කුමරිය යනු, සැබවින්ම ලියා ස්කයිවෝකර්, නැත්නම් ලූක් ගේ නිවුන් සහෝදරිය බවත් අවසානයේදී හෙළි කර සිටිනවා.

ස්ටාර් වෝර්ස් කථා රේඛාව දෙස බලන කල අපට දකින්නට හැකිවන්නේ යහපත සහ නපුර අතර සදාතනික අරගලය පිළිබඳ සම්භාව්‍ය මතාන්තරයයි. ස්ටාර් වෝර්ස් දෙවන කථා ත්‍රිත්වය තුලින්, උදාරත්වය සහ අගතිය වෙන්වන්නේ තනි රේඛාවකින් බව දැක්වෙනවා. මෙහිදී තවදුරටත් දැක්වෙන්නේ නපුර හෝ යහපත වෙන්වන්නේ "‍තෝරාගැනීම" මත බව. සෑමවිටම අඳුර වෙතට හෝ ආලෝකය වෙතට යාම, පුද්ගලානුබද්ධ වරණයන් ලෙස දැක්වෙන්නේ ස්ටාර් වෝර්ස් කථා මාලාවට, වඩා "යූසර් ෆ්‍රෙන්ඩ්ලි" මුහුණුවරක් ලබා දෙමින්. ස්ටාර් වෝර්ස් කථා රේඛාවේ ගලායෑම සඳහා දෛවය හෝ මානුෂිකත්වයට ඉහළින් පවතින බලයක් ආරෝපණය වූවා නම්, ස්ටාර් වෝර්ස් ඒ තරමටම ප්‍රේක්ෂකයාට දිරවාගත හැකි වන්නේ නැහැ.

ස්ටාර් වෝර්ස් කථා මාලාව පුරාම සිටින ජෙඩායි නයිට්වරැන්, මධ්‍යතන යුගයේ සියවස් දෙකක පමණ කාලයක් පැවතුනු ටෙම්ප්ලාර් නයිට්වරැන්ව සිහි ගන්වනවා. ආකෘතිය අතින් ටෙම්ප්ලාර් නයිට්වරැන් සහ ජෙඩායි නයිට්වරැන් සමරෑපතාවක් දැක්වුවත්, ස්ටාර් වෝර්ස් කථාව තුල ජෙඩායි නයිට්වරැන් ගේ කාර්‍යභාරය ආගමික මුහුණුවරක නොපවතිනවා. ඇත්තෙන්ම ජෝර්ජ් ලූකාස් ස්ටාර් වෝර්ස් විශ්වය තුලට ආගම්වාදයන් ඈඳාගැනීමෙන් වැළකී සිටීම ප්‍රශංසනීය කරැණක්. ආගමක අවශ්‍යතාවයද පැන නොනඟින්නේ ආලෝකය සහ අඳුර අතර සදාතනික සමබරතාවය, ද්වෛතවාදී අදහසකින් ස්ටාර් වෝර්ස් දර්ශනය පොහොසත් වන නිසා.

“May the force be with you” මේ ස්ටාර් වෝර්ස් චිත්‍රපටය පුරා ඇසෙන ආශිංශන වාක්‍යයයි. මෙහිදී Force ලෙස හඳුන්වන්නේ ටාඕ දර්ශනයේ එන "චී" ශක්තිය බව අපට මෙහිදී හඳුනාගත හැකි වෙනවා. චී ශක්තිය ලෙසට හැඳින්වෙන්නේ යින්ග් සහ යැන්ග්, එනම් විශ්වයේ පවතින ධනාත්මක බලවේගය සහ සෘණාත්මක බලවේගය, එසේත් නැතිනම් ස්ත්‍රී ස්වරෑපික බලය සහ පුරැෂ ස්වරෑපික බලය වනවා. මෙම යින්ග් සහ යැන්ග් දෙකේ සමතුලිතතාවයෙන් ඇතිවන "චී" ශක්තිය පරම පිරිසිදු ජීවන ශක්තිය ලෙස ටාඕවාදයේ හැඳින්වෙනවා. එසේම තමන් තුළ පවතින චී ශක්තිය තම පාලනයට නතු කරගත හැකි පුද්ගලයා හට විශ්මිත දේ කල හැකි බව අග්නිදිග ආසියානු විශ්වාසය වනවා.

චී ශක්තිය මෙහෙයවීම තුළින් සටන් කලාවන්ගේ නිපුණත්වය ලබාගැනීම මෙන්ම එවැනි බොහෝ චීන කලාවන් චී ශක්තිය ඇසුරැ කරගනිමින් උපත ලබනවා. චී ශක්තිය ගැන ටාඕ වාදයේ සඳහන් වන්නේ එය සජීවී අජීවී සෑම සියළු දෙයක් තුළමත්, එකිනෙකා අතරත් පවතිමින් පැවැත්ම සංස්ථිතික කරන ජීව ගුණය ලෙසට. ස්ටාර් වෝර්ස් කථාමාලාවේ ජෙඩායි නයිට්වරැන් ගේ විශ්වාසය ද මෙයම වනවා. "The force is an energy field created by all living things, it surrounds us, it penetrates us, it binds the galaxy together" ඔබි වැන් කෙනෝබි තරැණ ලූක් ස්කයිවෝකර් ට එසේ කියා සිටිනවා.

ජෙඩායි දර්ශනය ස්ටාර් වෝර්ස් චිත්‍රපට මාලාව තුල දක්නට ලැබෙන්නේ පෙරදිග දර්ශනයන් තුනක සංස්ලේශනයක් ලෙසට. අතීත චීන දර්ශනය හෙවත් ටාඕ දර්ශනය, බෞද්ධ දර්ශනය සහ පෞරාණික පර්සියානු සොරෝඇස්ට්‍රියානුවාදය, තම දර්ශනයන් සහ ගතිලක්ෂණ, ජෙඩායි දර්ශනය ගොඩනැංවීමට සහ පොහොසත් කිරීමට දායක කර තිබෙනවා.

ටාඕ දර්ශනයේ එන යින්ග් සහ යැන්ග් අතර සමබරතාවය සම්පූර්ණයෙන්ම ස්ටාර් වෝර්ස් දාර්ශනික පදනම නිර්මාණය කරනවා. ලෝකයේ බොහෝ බටහිර ආගම්වාද නපුර අභිබවා යහපත ජයග්‍රහණය කිරීම පරමත්වය ලෙස ඔසවා තැබුවත්, ටාඕ දර්ශනයේත්, ජෙඩායි දර්ශනයේත් කියවෙන්නේ විශ්වය පවතින්නේ යහපත සහ නපුර අතර සමබරතාවය මත බව වනවා. එනම් හොඳ හෝ නරක හෝ එකිනෙකා හා ආතතියකින් සමබරව පැවතිය යුතු බවත් මේ සමබරතාවය ගිලිහීමෙන් විනාශය එලැඹෙන බවත් ස්ටාර් වෝර්ස් කථා මාලාව තුල කියැවෙනවා. එසේම ජෙඩායි නයිට්වරැන් සමබරතාවය අත්කරගැනීම, චී ශක්තිය පාලනයට නතුකර ගැනීම මෙන්ම ටාඕ දහමේ එන ස්වභාවිකත්වය සමඟින් ප්‍රසංවාදයක් පවත්වාගැනීම, ස්වභාවිකත්වය හා ඒකාත්මික වීමද උතුම් බව ඉගෙන ගන්නවා.

ජෙඩායි නයිට්වරැන් බැලූ බැල්මට ටෙම්ප්ලාර් නයිට් ආකෘතිය සිහිපත් කලද ජෙඩායි දර්ශනය මැනවින් පිරික්සා බලන විට පෙනී යනේ ජෙඩායි නයිට්වරැන් "ශැඔලීන් බෞද්ධ භික්ෂූන්" හට වඩාත් සමීප වන බවයි. බෞද්ධ දර්ශනයේ ඉගැන්වෙන අත්හැරීම, අල්වා නොගැනීම ජෙඩායි නයිට්වරයකු සතු විය යුතු අවශ්‍ය ගුණාංගයක් වනවා. පුද්ගලයන්, ස්ථානයන්, දේවල් පිලිබඳ භාවාත්මක බැඳීම අත හැර දැමීමත්, අවසාන වශයෙන් මමත්වය නැතිව ගිය, බන්ධනයන්ගෙන් විනිර්මුක්ත, ජීවත්වන නොවන සියළු දේ කෙරෙහි නිරාමිස දයාව පවතින තත්වයකට පත්වීමත් ජෙඩායි නයිට්වරයකුගේ පැවැත්මේ පරම අපේක්ෂාව බව ස්ටාර් වෝර්ස් කතාව තුල දක්නට ලැබෙනවා.

එසේම සොරෝ ඇස්ටර් දර්ශනයෙන්ද කියැවෙන්නේ "ලෝකය යනු හොඳ සහ නරක බලවේගයන් අතර සදාකාලින යුධ පිටියක් බවයි. එනිසා සොරෝඇස්ට්‍රියානු අදහස් ද ස්ටාර් වෝර්ස් දර්ශනය ගොඩනැඟීම සඳහා ජෝර්ජ් ලූකාස් හට අනුප්‍රාණයන් වූ බව සැලකිය හැකි වනවා.

ස්ටාර් වෝර්ස් චිත්‍රපට මාලාවේ දෙවන චිත්‍රපට ත්‍රිත්වයේදී, ස්ටාර් වෝර්ස් ප්‍රධාන දුෂ්ට චරිතය, ඩාත් වේඩාර් බිහිවන ආකාරය පෙන්වා දෙනවා. ඩාත් වේඩාර් බවට රෑපාන්තරණය වන ඇනකින් ස්කයිවෝකර්, ස්ටාර් වෝර්ස් කථා මාලාවේ සිටින රොමැන්ටික්ම චරිතය බව කීම නිවැරදියි. ඔහු අසීමිතව තම මවට, තම ආදරය දිනාගත් ගැහැණිය, අමිඩාලා කුමරියට ආලය කරනවා. එනමුත් අවසානයේ ශේක්ස්පියර්ගේ ශෝකාන්ත නාටකය "මැක්බත්" හි මෙන්ම ඇනකින් ස්කයිවෝකර්ගේ අසීමාන්තිකව ආදරය කිරීමම ඔහුව අඳුර වෙතට ගමන්ගන්නා මාවතකට යොමු කරනවා.

ස්ටාර් වෝර්ස් අභ්‍යවකාශ වීර ආඛ්‍යානය නැතහොත් "ගැලැක්ටික් ඔපෙරාව" ලොව පුරා මිනිසුන්ගේ ජීවිතවලට, ජීවන දර්ශනයන් හට දැඩි බලපෑම් එල්ල කල බැව් සත්‍යයක්. ජෝර්ජ් ලූකාස් සවිඥානිකව හෝ අවිඥානිකව දේශපාලන බල තුලනයන් සහ විද්‍යා ප්‍රබන්ධ ෆැන්ටසීන්ගෙන් පෝෂණය වන චිත්‍රපට මාලාවක් අතිශය දාර්ශනික කියැවීමක් සහිත සිනමා කෘති පෙළක් බවට පත් කර තිබෙනවා.

“Fear is the path to the dark side. Fear leads to anger. Anger leads to hate. Hate leads to suffering.” මේ වාක්‍යයෙන්ම නපුර සහ යහපත අතර රේඛාව තරණය කිරීමට කෙනෙකුට සිදුවන්නේ කෙසේද යන්න දාර්ශනික කියැවීමක තබා ජෙඩායි නයිට්වරයකු වන යෝඩා විසින් ප්‍රකාශ කෙරෙනවා. අප හැමදෙනාම බියවන දේවල් බොහෝමයක් තිබෙනවා, පරාජයට, මරණයට, බලය නැතිවීමට... අප ආදරය කරන අය අපව අතහැර යනවාට, අපට ආදරය කරන්නන්ගෙන් වෙන්වන්නට සිදුවනවාට අපි බිය වනවා, ඒ බියම අඳු‍රැ බලවේග කරා, විනාශය වෙතට අපව ලං කෙරෙනවා. මේ ජෙඩායි දර්ශනය… සිනමාකරැවකුගේ මනස් පුත්‍රයකු ලෙස උපත ලැබුවත්, එය ඔබගේත් මගේත් ජීවිත පිළිබඳව සිතන්නට යමක් ඉතිරි කරනවා...

පැතුම් පුංචිහේවා

Amor Fati

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Fri, 15 Jun 2012 11:45:00 +0000

"දිව්‍යලෝකයේ ඇස්...". නොදන්නා ලෝකයක ඉම් සොයා නිර්භීත චාරිකාවන්ගේ නිරත වනු අතීත හවායි සේලරැවන්, නි‍රැවත් රාත්‍රී ආකාශයේ අපිළිවෙලට විසිරැණු තාරකා හැඳින්වූයේ එහෙමයි. "තාරකා කියන්නේ දිව්‍යලෝකයේ ඇස්..." තාරකා, නිහඬව, ගුප්තව පහල ලෝකයේ සිදුවෙන හැමදේම දෙස බලා සිටින බව ඔවුන් විශ්වාස කලා...

අනන්ත තරැ පිරි අහසක් යට වැතිරිලා ඉහළාකාශයේ නිශ්ශබ්ද ආලෝක පුංජයන් අතර අරමුණක් නැති රටාවන් අධ්‍යයනය කිරීම, ඕනෑම මනුෂ්‍යයෙක්ගේ අවිඥාණයේ සැඟවිලා තිබෙන ආශාවක්. නියැන්ඩතාල් මානවයාගේ සිට අද දක්වාම සෑම මනුෂ්‍යයෙකුම තමන්ගේ හිසට ඉහලින් විහිදී පැතිරී ඇති අනන්තාපරිමිත විශ්වය දෙස විස්මයෙන් බලා හිටියා.

නොදන්නා ඉමක් දක්වා විහිදුනු තරැ පිරි අහසක් හැමවිටම මිනිස් චිත්ත සන්තානයේ අසීමිත නිදහස පිළිබඳ තියුණු හැඟීමක් ඇතිකරවනවා. ජීවිත කාලයකට නොහිතන දාර්ශනික ප්‍රශ්න අහන්නට බල කරනවා. තමන් ලෙස ජීවත් වන මනුෂ්‍ය ප්‍රාණියා කවුරැන්ද, ඔහු ආවේ කොහි සිටද කියා මවිත වන්නට බල කරනවා. මොහොතකට, ඔබ විශ්වයේ කේන්ද්‍රය බවට වන මායාකාරී නිර්වචනයක ඔබව අතරමං කරවනවා....

මම උත්සාහ කරමින් හිටියේ අතීත මිනිසුන් තරැ අතර දු‍ටු යශෝධර හැඟීම අත්විඳින්නට. මේ තාරකා අතර තවත් කොහේ හෝ ජීවයේ ගිනි පුළිඟු පහළ වී ඇත්ද කියා මම පුදුම වුනා. ඒ මොහොතේදී මම දැක්කා, තරැ පොකුරක ඈත කොනක හුදකලාව තිබුනු තරැවක් එක් මොහොතකට දීප්තියෙන් දැල්වී නිවී යනවා... සමහරවිට මම ඒ දකින්න ඇත්තේ තරැවක මියයාම. සුපර්නෝවා පිපිරීමක්. වසර මිලියන ගණනාවක් සෙමින් දැවෙමින් දීප්තියෙන් දැල්වුනු වෙහෙසට පත් දැවැන්ත තාරකාවක්, මිනිසා දන්නා, නොදන්නා සියළුම මූලද්‍රව්‍ය නිර්මාණය කරමින් තමන් තුළටම කඩා වැටෙනවා. අති මහත් ශක්තියකින් තමන් තුළටම පුපුරා යනවා. දෘෂ්ඨි මායාවක් බවට ස්ථිර හැඟීමක් තිබුනත් අඩු තරමේ මම විශ්වාස කරන්න කැමති වුනා ඒ මම දකින්නේ තාරකාවක මියයාම බව.

ඒ මොහොතේ දී, මට සිහිපත් වුනා මම බලා සිටින්නේ අතීතය දෙස බව. රාත්‍රී ආකාශය දෙසට ඔබ නෙත් හරවන ඔබ හැමවිටම දකින්නේ අතීතය. සමහරවිට වසර මිලියන ගණනක අතීතය. ඔබ බලාසිටින්නේ අභ්‍යවකාශ සුසාන භූමියක් දෙස. දීප්තිමත්ව ඔබේ ඇස් ඉදිරිපිට දැල්වෙන තාරකාවක් මේ වනවිට මිය ගොස් ඇතිවා වෙන්නට පුළුවන්.

ග්‍රීක, ඊජිප්තු, ස්කැන්ඩිනේවියානු මිත්‍යා කථාන්තර වල ජීවත්වුනු වීරයන් මනුෂ්‍ය ලෝකයේ තමන්ගේ වීර චාරිකාවන් අවසන් කලාට පසුව, දෙවිවරැන් ඔවුන්ව අහසේ සදහටම දීප්තිමත් තාරකා ලෙස සටහන් කරනවා. පර්සියුස් සහ ඇන්ඩ්‍රොමීඩා, එලෙස ග්‍රීක දෙවිවරැන් විසින් අහසේ තරැ රටා ලෙස සටහන් කර තැබුවා. මෙහි අර්ථය ඔවුන් සදාකාලික බව. අතීත ශිෂ්ඨාචාරයන්ගේ විශ්වාසය වූයේ අහසේ දිදුලන තරැ, සදාකාලික බව... සදාතනිකත්වය හැමදාකමත් මිනිසාගේ අවිඥාණයේ සැඟවුනු ප්‍රාර්ථනාවක් වූවා.

“"සදාතනික කිසිවක් නැහැ..."අතීතයේ මියගොස් තවමත් අහසේ දීප්තිමත්ව ගිනිගෙන දැවෙන තරැ, නිහඬවම පවසනවා. “Memento Mori…” මම ඉහලාකාශයේ විසිරැණු තරැ රටාවන්ට මිමිණුවා... ”මතක තබාගනු, දිනක ඔබ මිය යනු ඇත..."

"The Starry Night". Vince Van Gogh

“Could you be loved ... and be loved…”

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Sat, 17 Mar 2012 07:03:00 +0000

Me only have one ambition, y'know. I only have one thing I really like to see happen. I like to see mankind live together - black, white, Chinese, everyone - that's all. ~ Bob Marley

එක කාලයක් තිබුනා ගෙදර තිබුනු නමක් ගමක් සඳහන් නොවුනු පරණ කැසට් ටේප් එකක් මම දවසකට කීප වතාවක් අහපු. තාත්තාගේ කැසට් එකතුවේ එකක් වුනු ඒකේ, අමුතු සින්දු කියන හාදයා කවුද කියලා තාත්තාගෙන් අහන්නවත් වුවමනාවක් නොතිබුනත්, කාලය ගතවෙනකොට මට ඒ කැසට් පටයේ තිබුනු ගීත හැම එකක්ම වගේ කටපාඩම් වෙලා තිබුනා. එතනිනුත් මම ආසම සින්දු තිබුනා දෙකක්. එකක් Stir it up'. අනෙක Could you be loved..' ඔහොම කාලය ගතවුනාට පස්සේ දවසක මම දැනගත්තා තාත්තාගෙන්, ඒ ගායකයාගේ නම බොබ් මාර්ලේ කියලා. ඒ වගේම බොබ් මාර්ලේ කියන්නේ ජැමෙයිකන් ජාතිකයෙක් බවත් ඒ වගේම බොබ් මාර්ලේ රස්තා ෆාරියන් කෙනෙක් බවත් තාත්තා කිවුවා මට මතකයි. ඒක අහලා එදා මම ආයෙමත් බොබ් මාර්ලේව ඇහුවා, වෙනස් ආහ්ලාදයක් එක්ක. ඒ කථාව එතනින් අවසානයි.

ඊට පස්සේත් මගේ ලෝකෙට අනන්තවත් ගායක ගායිකාවෝ ආවා, ඇවිත් ගියා. බොබ් මාර්ලේවත් එහෙමම අමතක වෙලා ගියා. ඒත් අර සින්දු දෙක කාලෙන් කාලෙට මගේ හිට් ලිස්ට් එකේ උඩට පහලට ගියා.

ඊට කාලෙකට පස්සේ දවසක් පුස්තකාලේ පොත් අස්සේ සැරිසරමින් ඉන්න වෙලාවක කියවන්න ලැබුනා සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක පරිවර්තනය කළ පොතක්. මේ පොත ලියලා තිබුනේ ඩොනල්ඩ් වුඩ්ස් කියලා දකුණු අප්‍රිකානු මාධ්‍යවේදියෙක්. පොතේ නම "හඬනු මැන නිදහස". පොතේ කථාව ස්ථානගතවුනේ දකුණු අප්‍රිකානු වර්ණභේදවාදයට විරුද්ධ ක්‍රියාකාරිකයෙක්, ශිෂ්‍ය නායකයෙක් සහ විප්ලවවාදියෙක් වුනු "ස්ටීව් බිකෝ", ඔහුගේ මතවාදයන්ගේ නැඟීම, ඔහුගේ මරණය, ඩොනල්ඩ් වුඩ්ස්ගේ ඇසින් දැකීමක් ලෙසට.. 'විප්ලවය', 'නිදහස් සටන', 'ජනතා අරගලය', යහපත් ලෝකයක් වෙනුවෙන් සටන් කිරීම' වගේ වචන වලට වාග් මාලාවේ වැඩි ඉඩක් තිබුනු ගැටවර වයසේ ඉඳපු මට ස්ටීව් බිකෝ මගේ මගේ ලෝකයේ වීරයෙක් කියලා පිළිගන්න පොත කියවලා ඒ හැටි වෙලාවක් ගියේ නැහැ. "හඬනු මැන නිදහස” නිසා, Y Generation එකේ සාමාජිකයෙක් වුනු මගේ හිතේ සදහටම අමරණීය චරිත බවට පත්වෙන්නට ස්ටීව් බිකෝට වගේම සුනිල් මාධවටත් හැකියාව ලැබුනා. ඒ කථාවත් එතනින් අවසන් වෙනවා.

කාලය ගතවෙනවා. ස්ටීව් බිකෝ ගැන ටිකකුත් බොබ් මාර්ලේ ගැන මහා හුඟකුත් මා වටේ ඉන්න මිනිස්සු කථාවෙන කාලයක් උදාවෙනවා. තවමත් මට බොබ් මාර්ලේ වීරයෙක් වෙලා නැහැ.ඒත් ස්ටීව් බිකෝ වීරයෙක්. මම පුදුම වෙනවා ඇයි මිනිස්සු ස්ටීව් බිකෝ ගැන කථා කරන්නේ නැත්තේ කියලා. ඒකට හේතුව මම තේරුම් ගන්නේ තවත් කාලෙකට පස්සේ. බොබ් මාර්ලේ වෙළඳපල වටිනාකමක් තියෙන තරුවක්. ඒත් ඒ වෙළඳපල වටිනාකම ස්ටීව් බිකෝට ලැබෙන්නේ නැහැ. අඩු තරමේ චේ ගුවේරාට මරණයෙන් කාලෙකට පස්සේ හරි තරුවක් වෙන්න ලැබුනා. කොහොමවුනත් චේ වත් බොබ් මාර්ලේවත් පහුකාලෙක තරු ප්‍රතිරූපයන් වේවි කියලා කවදාවත් නොහිතන්න ඇති කියන එක මම විශ්වාස කරනවා. ඒ කථාවත් එතනින් අවසානයි.

මම ආයෙමත් බොබ් මාර්ලේ අහන්න පටන් ගන්නවා, එදාට වඩා වෙනස් පර්යාවලෝකයක් සමඟින්. “Could you be loved ... and be loved… Could you be loved ... and be loved” මේ ගීතය තුළ මම වෙනස් අර්ථ කථනයක් දකින්න පටන් ගන්නවා. බොබ් මාර්ලේ අහනවා, "මිනිසුන් විදියට, ජන කොටසක් විදියට, අපිට ලැබිය යුතු ගෞරවය අපිට ලබාගන්න පුළුවන් වේවිද" කියලා. ඒක අහන්නේ “System” එකෙන් කියන එක මම අමුතුවෙන් කියන්න වුවමනා නැහැ. ඒ අතරේම මට ගීතයේ වියමන අස්සෙන් දැනෙනවා බොබ් මාර්ලේ "ලෝකයම එකට එකතුවෙන සහෝදරත්වයක්" වගේ මොකක් හරි ගැනත් කථා කරනවා කියලා.

The road of life is rocky, And you may stumble too… මම ඒ වෙනකොටත් දැනගෙන අවසන් ජීවිතය රළු පරළුයි, දුර්ගමයි කියලා.' So while you point your fingers, Someone else is judging you… Love you brotherman… බොබ් මාර්ලේ දිගටම ගායනා කරනවා. ඇත්තටම අපි කවුද තවත් සහෝදර පෘතුවි වාසියෙක්ව විනිශ්චයට බඳුන් කරන්නට? අපි එහෙම කළොත්, හැමදාමත් අනෙකාව විනිශ්චයට ලක් කරන, අපටත් අනෙකාව විනිශ්චය කරන්නට බල කරන “system” එක සහ අපි අතර මොකක්ද වෙනස... ඒ වෙනුවට ඇහුම්කන් දෙන්න, සහෝදරත්වය ගැන විශ්වාස කරන්න... අනෙකාව සහෝදරත්වයෙන් පිළිගන්න... මේ බොබ් මාර්ලේ ගේ වචන. ජීවිත වෙනස් වෙන්න ඒ හැටි කාලයක් ගතවෙන්නේ නැහැ. මම හිපියෙක් බවට පත් වෙනවා...

අවසන් වුනු කථා තුනක් තවත් ලක්ෂ්‍යකින් ආරම්භ වෙනවා. බොබ් මාර්ලේ, ස්ටීව් බිකෝ වගේම මගේ ලෝකේ වීරයෙක් බවට පත්වෙනවා. මට පේන්න පටන් ගන්නවා බොබ් මාර්ලේ ගේ සහ ස්ටීව් බිකෝ ගේ අයිඩියෝලොජි අතර ලොකු සමානකමක් තියෙන බව. ස්ටීව් බිකෝ විශ්වාස කලේ සුදු මිනිහාගේ "සිස්ටම්" එක සුන් කරලා ඒ නටඹුන් මත කළු "සිස්ටම්" එකක් හදන එක තේරුමක් නැහැ කියලා. ඔහු කථා කලේ 'කළු විඥානයක්' ගැන. බොබ් මාර්ලේ කථා කලේ සුදු කළු භේදයක් නොපවතින දෙවියන්ගේ දේශයක් ගැන. බොබ් මාර්ලේ ගී ගැයුවේ ලෝකයේ හැම මිනිහෙකුටම ලැබිය යුතු ගෞරවය සහ ආදරය ලැබෙන දවසක් ගැන.

"You are, either alive and proud or you are dead, and when you are dead, you can't care anyway." ඒ බිකෝ. "I don't stand for the black man's side; I don’t stand for the white man's side. I stand for God's side." ඒ ගායනා කරන්නේ බොබ් මාර්ලේ…

“Peace n Love”… ඒ විදියට මම ආටිකල් එක අවසාන කරනවා...

පැතුම් පුංචිහේවා

අන්ධකාරයේ කුමාරයා: Another saga of the caped crusader…

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Sat, 25 Feb 2012 15:23:00 +0000

The Joker: Oh, you. You just couldn't let me go, could you? This is what happens when an unstoppable force meets an immovable object. You truly are incorruptible, aren't you? You won't kill me out of some misplaced sense of self-righteousness. And I won't kill you because yo u're just too much fun. I think you and I are destined to do this forever…

"ජෝකර්" කියන්නේ ගොතම් නගරයට තවත් එක් අපරාධකාරයෙක් පමණක් වුනා. කොමික් ලෝලීන්ටත් "ජෝකර්" කියන්නේ තවත් එක් Villain කෙනෙක්, දුෂ්ටයෙක් විතරයි. හැමවිටම කොමික් පොතක් කියවන බැට්මෑන් රසිකයෙක් අවසානය අනුමාන කරනවා. හැමවිටම ඒ අවසානය සරල කළු සුදු සන්දර්භයක පවතිනවා. බැට්මෑන් අතින් දුෂ්ටයා පරාජය වනවා. ලෝකේ කොහේ හරි ඉන්න තවත් තරුණියක් බැට්මෑන් සමඟින් ආදරයෙන් වෙළෙනවා. කථාව අවසන් වෙනවා. එහෙත් මේ තරම් සරලව බැට්මෑන් ව කියවා අවසන් කරන්නට හැකිද?

බැට්මෑන් ට අවිවාදිතවම "ජෝකර්" කියන්නේ ඔහුගේ "වෙලින්ටන්". ඔහුගේ පරම සමානයා. ජෝකර්ගේ පැවැත්ම බැඳී තිබෙන්නේ බැට්මෑන් ගේ පැවැත්ම සමඟින්. වෙන් කළ නොහැකි අඳුර සහ ආලෝකය වගේ. ජෝකර් පමණක් නොව ඕනෑම දුෂ්ටයෙක්, බැට්මෑන්ගේ පැවැත්මේ තීරණාත්මක සාධක වනවා. ගොතම් නගරය හෝ ලෝකය නපුරින් තොර, දුෂ්ටයන්ගෙන් තොරවූ දිනයට බැට්මෑන්ගේ පැවැත්ම අවසන් වනවා. ඒ කියන්නේ සැබවටම. ඔහුට එදිනට තමන්ගේ සාමාන්‍ය ජීවිතයට යන්න හැකි වෙන්නේත් නැහැ. හේතුව බැට්මෑන් කියන්නේ බෲස් වේන් ගේ වෙස්මුහුණ 'නොවීම'. බෲස් වේන් කියන්නේ බැට්මෑන් ගේ සැබෑ අනන්‍යතාවය වසන් කරනා වෙස් මුහුණ වීම...

බැට්මෑන් උපත ලබන්නේ "එක් අවාසනාවන්ත දිනයක" සිදුවන අවාසනාවන්ත සිදුවීමකින්. ඕනෑම බැට්මෑන් ලෝලියෙක් දන්නා විදියට කුඩා බෲස් වේන්ගේ දෙමාපියන් ගොතම් නගරයේ අඳුරු ප‍ටුමඟකදී මංකොල්ලක‍රුවකු අතින් නිරර්ථක ලෙස ඝාතනයට ලක්වනවා. වචනාර්ථයෙන්ම බැට්මෑන් උපත ලබන්නේ එදිනයි.

අනෙක් අතට ජෝකර් උපත ලබන්නේද එවන්ම අවාසනාවන්ත දිනයකින්. තාර්කිකව සලකන කල බැට්මෑන් සහ ජෝකර් දෙදෙනාම එකම දෛවයක් උරුම කරගත්, ප්‍රතිවාදී හොඳ සහ නරක නියෝජනය කරනා ඇදවැ‍ටුනු දේවදූතයන් දෙදෙනෙක්.

බැට්මෑන් චරිතය උපත ලබන්නේ 1939 දී. ඒ චිත්‍ර ශිල්පියෙක් වුනු බොබ් කේන් සහ රචකයෙක් වුනු බිල් ‍ෆින්ගර් ගේ එකමුතුවෙන් මැවුනු සුපිරි වීරයෙක් ලෙසට. මේ වනවිට සුපර්මෑන් උපත ලබා අවසන්. ඒ ඊට පෙර වසරේදී. කොමික් ඉතිහාසයේ පැරණිම වීරයන් දෙදෙනා වන සුපර් මෑන් සහ බැට්මෑන් තීරණාත්මක ලෙස වෙනස්වන්නේ සුපර්මෑන් සුපිරි බලයන් සහිත විනාශකල නොහැකි චරිතයක් වීම සහ අනෙක් අතට බැට්මෑන් ශක්තිය, බුද්ධිය සහ සුචල්‍යතාව අතින් සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙකුට ඉහළින් සිටියත්, දිනය අවසානයේ ඔහුත් මානුෂීය සීමාවන්ගෙන් පරිමිත මනුෂ්‍යයෙක් පමණක් වීමෙන්.

සුපර් මෑන්ට ඇත්තේ එක් දුර්ලභ දුර්වලතාවයක් පමණයි. ඒ ක්‍රිප්ටොනයිට්. ඒ හැරෙන්නට සුපර්මෑන් පෘතුවිය මත අනභිබවනීයයි. එනිසාම බොහෝ දුරට සුපර්මෑන් හා ප්‍රතිවාදීන් ලෙසට “Inter Galactic” දුෂ්ටයන්, වෙනත් තාරකා මණ්ඩල, වෙනත් විශ්වයන් වැනි පෘතුල අවකාශයක් නපුරේ උපත ලෙස, හඳුන්වාදීමට නිර්මාපකයන් හට සිදුවනවා. බැට්මෑන්, අනෙක් අතින් බොහෝ සුපිරි වීරයන් හා සංසංදනය කරන විට දුර්වල සහ භංගුර වීරයෙක්. සිය උත්සාහයෙන් වර්ධනය කරගත් හැකියාවන් සහ සිය මූල්‍යමය තත්වය මත ලබාගත හැකි නවීන තාක්ෂණික උවාරණ හැරුණු විට, විකිරණශීලී නිරාවරණයකින් එසේත් නැතිනම් පිටසක්වල උරුමයකින් ලැබුනු සුපිරි බලයන්, අති මානුෂීය බලයන් ඔහුට නැහැ. මෙසේ ඔහු සීමාවන්ට යටත් වන නිසාම ඔහුට ගතහැකි තීරණ වලද සීමාවන් පවතිනවා. උදාහරණයක් ලෙසට ඔහුට හැමවිටම හැමදෙනාවම ආරක්ෂා කළ නොහැකියි. බොහෝ අවස්ථාවන්හිදී ඔහුට “බේරාගත යුත්තේ කවුද” යන ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු සපයාගන්නට සිදුවෙනවා.

සුපර්මෑන් චරිතය සමස්ත විශ්වයටම වීරයෙක් වන විටකදී, බැට්මෑන් ජීවත් වන කොමික් විශ්වය තුළ ගොතම් නගරය තුළට ලෝකය ඌනනය වීම තුලිනුත් මෙය පැහැදිලි වනවා. බැට්මෑන් ගේ සීමාවන් නිසා බැට්මෑන්ට මුළු ලෝකයේම දුෂ්ටත්වයට එරෙහිව සටන් වදින වීරයකු වනු නොහැකියි. ඔහුට ආරක්ෂකයකු විය හැක්කේ තම ක්ෂිතිජ සීමාවෙන් මෙපිටට පමණයි.

මේ නයින්ම බැට්මෑන් චරිතයට කළු සුදු සන්දර්භයක පැවතීමට නොහැකි වනවා. බැට්මෑන් "සුදු" ලෙස හැඳින්වීම තුලින් ඔහුව කියැවීම අසීරු වනවා. ඊට වඩා බැට්මෑන් "අළුපැහැ" සන්දර්භයක තබා කියැවීම තුලින් බැට්මෑන් චරිතය පි‍ටුපස පවතින වියමන කියැවීම වඩා පහසු වනවා.

මුල් වරට බැට්මෑන් චරිතය තුල ගලායන දාර්ශනික වියමන සිනමාත්මක සන්දර්භයක තබා කියැවීමක් කරන්නේ ක්‍රිස්ටෝපර් නොලන්. ඒ ඔහුගේ බැට්මෑන් චිත්‍රපට ත්‍රිත්වය තුලින්. මෙහිදී ක්‍රිස්ටෝපර් නොලන් අතින් සුපිරි වීරයකුගේ ආලේඛණයකට වඩා ප්‍රති වීරයකුගේ මූර්තියක් නිර්මාණය වනවා.

බොහෝ විට අප තුළ පවතින සදාචාර නීතීන්ගේ සීමාවන් සාපේක්ෂ වනවා. උදාහරණයක් ලෙසට ක්‍රිස්ටෝපර් නොලන්ගේ “Batman: The Dark Knight” චිත්‍රපටය ගලායෑම සමඟින් ප්‍රේක්ෂකාගාරය බලාපොරොත්තු වන්නේ බැට්මෑන් අතින් හෝ වෙනයම් වක්‍ර මාර්ගයකින් සිදුවන "ජෝකර්" ගේ මරණය. ඒ තරමටම ජෝකර් ගොතම් නගරයටත්, ප්‍රේක්ෂක චිත්ත සන්තානයන් තුළ පවතින ලෝකයේ සදාචාර සීමාවන්ටත් පීඩාවක් වනවා. එනමුත්, බැට්මෑන් හට ජෝකර්ව මරාදැමීම නොකල හැක්කක්. එය සදාචාරවත් ප්‍රේක්ෂකයන් හට උභ‍තෝකෝටික ගැටළුවක් වුවත් බැට්මෑන් විශ්වීය යුක්ති ධර්මතාවක් අනුගමනය කරනවා.

අනෙක් අතට බැට්මෑන් කළු සුදු සුපිරි වීරයෙකුගේ ආකෘතියට ඌනනය කළ නොහැකි තැන් ද චිත්‍රපට ත්‍රිත්වය තුලින්ම හසුවනවා. “Batman Begins” චිත්‍රපටය කූට ප්‍රාප්තියේදී, අවසන් සටනේදී ඔහු Ra’s al Ghul හට පවසන්නේ “I won’t kill you, but I don’t have to save you” ලෙසින්. එහිදී බැට්මෑන් දුෂ්ටයා වුවද මරා දැමීම පිළිකෙව් කලත් ඔහුව බේරාගැනීමද එසේම ප්‍රතික්ෂේප කරනවා. මෙවැනි තැන්, බැට්මෑන් තුළින් සුපිරි වීරයකුට වඩා ප්‍රතිවීරයකු දර්ශනය කරනවා.

බැට්මෑන් කියැවීම තුලින් බොහෝවිට සරල සදාචාරවාදී ආදර්ශයකට වඩා ගැඹු‍රු මතවාදයන් ඉස්මතු වන මුත් එය කියැවීම සඳහා අනෙක් කොමික් සුපිරි වීරයන්ගේ චරිතද සාපේක්ෂව සහ සමාන්තරව කියැවීමට සිදුවෙනවා. කෙසේ නමුත් මින් එක් දෙයක් පැහැදිලි වනවා. "සුපිරි වීරයෙකුට හැමවිටම පැවත්මක් තිබෙන්නේ සුපිරි දුෂ්ටයකුගේ පැවැත්ම සමඟින්".

“Batman: The Dark Knight” චිත්‍රපටය අවසානයේදී ජෝකර්, ගොතම් නගරයේ ධවල නයිට්වරයා, සදාචාරයේ සංකේතය, හාවි ඩෙන්ට් සංකේතාත්මකව තම තත්වයට ඇද දමනවා. එනමුත් අවසානයේ ගොතම් නගරයේ අඳුරු නයිට්වරයා, බැට්මෑන් තමන්ව කිසිසේත්ම දූෂ්‍ය කල නොහැකි බව පෙන්වා සිටිනවා. ඒ ඔහු, හාවි ඩෙන්ට් බැඳී සිටින සදාචාර සම්පන්න කොන්දේසි වලින් බැඳී නොසිටින නිසාවෙන්මයි. බැට්මෑන් යනු ගොතම් නගරය අපේක්ෂා කරන සුපිරි වීරයා නොවන්නේත්, එනමුත් බැට්මෑන් යනු ගොතම් නගරයට අවශ්‍ය කරන ප්‍රතිවීරයා වන්නේත් මේ කියැවීම තුළින්මයි. බැට්මෑන් යනු තවත් ඩයොජිනීස් කෙනෙක්ද? ඒ ප්‍රශ්නයට පිළිතුර මේ වියමන තුළම පවතිනවා...

පැතුම් පුංචිහේවා

වැහි වැ‍ටුනු හවසක....

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Wed, 11 Jan 2012 06:57:00 +0000

එකමත් එක කාලෙකදී, වැහි වැටෙන හවස් වරුවක Nusrat Fateh Ali Khan ගේ ගායනයකින් මත්වෙලා හිටි වෙලාවක, සුන්දර, විසල් ඇස් තිබුනු කාටදෝ කිව්වා මතකයි "වැස්ස කියන්නේ කවදාවත් එක් නොවෙන අහසේත් පොළවේත් සංවාසයේ උත්කර්ෂය" කියලා. අදත්, දූවිල්ල තෙමෙන කොට නැඟෙන අපූරු සුවඳත් එක්ක, නැවුම් අදහස් වපුරන්නට සරු පොළවක් තෙත් කරමින් වැස්ස වහිනවා... එදා වැස්ස නෙවෙයි අද. ඒත් අදත් Nusrat Fateh Ali Khan ගේ මෝහනීය ගායනය මාව මත් කරනවා..

වැහි බින්දු පොළවට වැටෙන්නේ සිහින් සර නංවන මිණි ගෙඩි වගේ... තෙත පොළවේ කණට නෑහෙන, හිතට දැනෙන ස්වරයකින් ඒ පුංචි මිණි ගෙඩි නින්නාද වෙනවා... මට මතක් වෙනවා ඒ වගේ පුංචි මිණි ගෙඩි දහසක් එක විචිත්‍ර ස්වර මාධූර්‍යයක් නිර්මාණය කරමින් රාව ප්‍රතිරාව නැංවූ, අද වගේම වැහි ඇද වැටුනු සුන්දර හැන්දෑවක්... එදාත් සොඳුරු කථක් නර්තන වින්‍යාසයන් සමඟින් සුසංයෝග වුනු, Nusrat Fateh Ali Khan ගායනය සහ සුෆි සංගීතය අපූරු වශීකරණයක් වුනා...

වේදිකාව අඩ අඳුරේ ගිලිලා.ඒ අඳුරේත් නිහඬතාවයේත් හැඟීම් කිතිකවන මොකක්දෝ ගුණයක් ගැබ්වෙලා කියලයි මට දැනුනේ. යථාර්තයත් විකාරරූපී මෘදු මායාවී දර්ශනත් අතර දෝලනය වුනු මගේ ධ්‍යානය විනිවිදිමින් වේදිකාව ඒකාලෝක වුනා. වෛවර්ණ කථක් නර්තන ආයිත්තමින් හැඩවුනු චාරුමත් නළඟනන්, ඔවුන්ගේ සුන්දර වළලුකර සිපගෙන සිටින ගිගිරි වැල් සිහින් සරින් නාද කරවමින් මුළු වේදිකාවමත්, මගේ සමස්ත වින්දනයත් ඔවුන්ගේ සොඳුරු ආධිපත්‍යයට නතු කරගෙන.

කථක් නර්තන කලාවේ උපත සිදුවෙන්නේ උතුරු ඉන්දියාවේ... කථක් මූලාරම්භයන් දිව යනවා, පුරාතන උතුරු ඉන්දියානු සංචාරක කවියන් දක්වා... ඔවුන්ව හැඳින්වූයේ "කථක්", නැතිනම් කථා කාරයන් (Storytellers) නමින්... කථක් උපත ලබන්නේ දේවස්ථානයක හිඳ මිත්‍යා කථා, දේව කථා කියූ දුරාතීතයේ විසූ සංචාරක කවීන්, නැත්නම් කථා කරුවන් හරහා බව විශ්වාස කළ හැකි වනවා. මේ බව සඳහන් වන්නේ ඉන්දියානු ශුද්ධ ග්‍රන්ථයක් වන "නාට්‍ය ශාස්ත්‍ර" (Nātyaśāstra) හි.

ඉන්දියාවේ ඉපැරණි අවාධි සංස්කෘතියේ යශෝධර උරුමයක් වන කථක් , එය තුළට සංයෝග වන සුවිශේෂී කථක් ප්‍රකාර දෙකක් සමඟින් අතුල්‍ය බවක් ලබා ගන්නවා, ඒ ආගම් භක්තියෙන් ආලම්බනය වුනු "ටෙම්පල් කථක්" සහ විදේශීය උරුමයක් සමඟින් විශිෂ්ටත්වයට පත්වන "දර්බාරි කථක්"...

සු‍ෆි සංගීතය සහ කථක් කියන්නේ නර්තන රටා එකිනෙක හා නොවෙනස් ලෙස බැඳී පවතින බව මට හැමදාටමත් දැනුනු දෙයක්. ඉස්ලාම් දහමෙන් කැඩී වෙන්වුනු ගුප්ත අංකුරයක් වන සු‍ෆි දහම තුළ ‍රැඳුනු ගුප්ත සුඛ ප්‍රහර්ෂය, කථක් නර්තනය තුළිනුත් ඉස්මතු වනවා...

ආයෙමත්, මුරුගසන් වරුසාවක ආකූල සංක්ෂෝභයේ සිට එකින් එක පොළවට දැනෙන නොදැනෙන සෙයින් ඇද හැලෙන හිරිපොද වැස්සක ශාන්ත නිසලතාවය දක්වා පරාසයක හඬ රූ, දෙපය බැඳි මිණි හැඬවෙන නදින් මවමින් කථක් නිළියන් වේදිකාව මත සුන්දර රංගනයක... රහ්මාන්ගේ දිල්ලි 6 චිත්‍රපට සංගීතයට, එකම කියැවීමක් තුල වෙනස් හැඟීම් එක්කරන්නට "කථක්" සමත් වෙලා...

ඒ වැහි වැටෙන හවසත්, ඒ Nusrat Fateh Ali Khan ගේ විචිත්‍ර ගායනයත්, මෝහනීය සු‍ෆි සංගීතයත්, මගේ විකාරරූපී කල්පනාවනුත් එකම දිව්‍යම්‍ය ප්‍රහර්ෂයක් තුළට ඒකාත්මික වෙනවා... මෝක්ෂා සමරසූරිය ඇදුරුතුමියගේ කථක් නෘත්‍ය ප්‍රසංගය අවසානවෙනවා... වේදිකාව නැවතත අඳුරට මුහුවෙනවා.... මා ලෙස සිටි මිනිසා මියගොස් අළුත් චිත්ත පරම්පරාවක් උපත ලබනවා....

"Listen to the reed, how it complains
and tells a tale of separation pains.
"Ever since I was cut from the reed bed, my lament
has caused man and woman to moan.
I want a bosom torn my separation,
to explain the pain of longing.
Everyone who is far from his source
longs for the time of being united with it once more."

~ Jalal Al-Din Al-Rumi, "spiritual couplets"

තුති: ලිෂාන්, හෂිත අය්යා, සචී අක්කා

මුහුදු කොල්ලකාරයා සහ කැනරි කිරිල්ලිය

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Sun, 15 May 2011 05:26:00 +0000

මුහුදු හැතැම්ම දස දහස් ගණනාවක් දුර ගෙවාගෙන
රළ මතින් නාඳුනන වෙරළකට පාවී ආ මේ බෝතලය
තුළ ඇති කතාව කියවන කවුරුන් හෝ
නාඳුනන්නෙකු වෙත.......
කාලයක් තිස්සේ මිනිස්සු හිතුවා ආක්ටික් අහසේ අනේක වර්ණ රටා මවන ඒ එලි , දෙවියන්ගේ විශ්මය ජනක ක්‍රියාවක ප්‍රතිඵල කියලා..... aurora borealis නැතිනම් ඌශාලෝක කියලා සමහර මිනිස්සු ඒවා හැඳින්වුවා. කොහොම වුනත් ආක්ටික් අහසේ මේ වෛවර්ණ රටා දකින හැම මොහොතකම , මේ මුහුදටම කැපවුනු , වෘකයෙක්ගේ හැඩහුරුකම් තියෙන පරණ කුඹ ගස් දෙකේ රුවල් නැවක කපිතාන් වුනු පලපුරුදු මුහුදු කොල්ලකාරයාට හිතුනේ එකම දෙයක්... 'ලෝකේ හරිම විස්මයජනකයි'
ඔහුට නමක් තිබුනේ නෑ. දන්න කියන හැමදෙනාම ඔහුට කතා කලේ 'කපිතාන්' කියලා. නොදන්න හැම දෙනාම ඔහුව හඳුනාගෙන තිබුනේ කැරිබියන් මුහුදේ භීෂණය කියලා. ඒත් ඔහුට තමන් ගැන කියන්න ඉතිහාසයක් වත්,හරි හමන් නමක්වත් නොතිබුනත් තමන් ගැන නිර්වචනයක් තිබුනා. 'අනනුකම්පීය නිර්දය මුහුදු කොල්ලකාරයෙක්'!
කපිතාන් හැමදාමත් දැනගෙන හිටියා තමන්ට ජීවත් වෙන්න ලොකු කාලයක් නැති බව. මැරෙන එක කවදාහරි වෙන්න ඕනෙ. එකම වෙනස මම අනික් මිනිස්සුන්ට කලින් මැරෙන එක, කපිතාන් එහෙම හිතපු වෙලාවල් තිබුනා. සටනකදී කඩු පහරකින් , බීමත් සේලරුවෙක්ගේ කිණිසි පහරකින්, , නැවේ තට්‍ටුවෙන් ඇද වැටිලා නැතිනම් පපුව පසාරු කරගෙන යන වෙඩි පහරකින් ... කාටද කියන්න පුලුවන්.. ඒත් කපිතාන් එක් දෙයක් දැනගෙන හිටියා නියතවම... කපිතාන් ආවේත් තනිවම , කපිතාන් යන්නේත් තනිවම. නැවේ තට්‍ටුවට වෙලා ඈත මුහුද දිහා බලාගෙන ඉන්න කපිතාන් දැනගෙන හිටියා කවදා හෝ තමන්ගේ සයනය වෙන්නේ ඉමක් නැති මුහුදු පතුල කියලා. Davy Jones' locker... ඒ සිතුවිල්ලම කපිතාන්ට සතුට ගෙනාවා. ඒ මේ කෲර මුහුදු කොල්ලකාරයා , කපටි වෘකයා ආදරය ගැන නොදැන හිටියත්, ආදරය කියා දෙයක් ගැන විස්වාස නොකරත් අවිඥානිකව ඔහු මහ මුහුදට ආදරය කල නිසා, අසීමිතව . මහ මුහුද කපිතාන්ගේ ප්‍රියාවත් මවත් වුනා...

එක් දවසක උදෑසනින්ම නැවේ තට්‍ටුවට විත් කුඹගස් වලට ඉහලින් අහස දිහා බලාගෙන ඉන්න මුහුදු වෘකයාට මහාම තනිකමක් දැනුනා. ජීවිතේ පලමුවෙනි වතාවට කපිතාන්ට ආයෙමත් තමන් ගතකල ජීවිතේ ගැන ආපස්සට හැරිලා බලන්න උවමනා වුනා. මේ අනනුකම්පීය මුහුදු කොල්ලකාරයාට දැනෙන්නට වුනා , ජීවත් වුනා ඇති කියලා.
මේ මොහොතේම ගොඩබිම දෙසින් පියඹාගෙන ආවා , නිල්වන් පියාපත් තියෙන, සුන්දර සටහන් තියෙන, කැනරි කිරිල්ලියක්, ලාලිත්‍යවත් පියාසැරියකින්... කැනරි කිරිල්ලිය පියඹාගෙන ඇවිත් නැව් තට්‍ටුවේ ගරාදි වැට මත වැහුවා. කෙලින්ම කපිතාන්ගේ ඇස් දෙක දිහා බලාගෙන හිටියා.
අඩුවෙන්ම කියනවනම් කපිතාන් පුදුම වුනා. කැරිබියන් මුහුදු තීරයේ කිසිම කෙනෙක් , මේ ලේ පිපාසිත මුහුදු වෘකයා ඉදිරියේ නැඟී සිටින්නට තරම්, මේ අනනුකම්පීය මුහුදුකොල්ලකාරයා දිහා කෙලින් බලන්න තරම් එඩිතර වුනේ නැහැ. ඒත් මේ අහංකාර කැනරි කිරිල්ලිය , මුහුදු කොල්ලකාරයාගේ ඇස් දෙක දිහාම බලාගෙන හිටියා. මුහුදු වෘකයා නොදැන හිටියත් ලෝකේ ඈත කොනක හිටපු ලේඛකයෙක් ඒ වෙනකොටත් ලියලා තිබුනා "ඇස් කථා කරනවා" කියලා...

එතනින් එහාට සිදුවුන දේවල් ගැන මිනිස්සු එක එක විදියේ කතා කියනවා. ඒත් කවුරුවත් හරියටම සිදුවුනේ මොකක්ද කියලා දැනගෙන හිටියේ නැහැ. තවදුරටත් කැරිබියන් මුහුදේ භීෂනය , දරුණු වෘකයා, අනනුකම්පීය මුහුදු කොල්ලකාරයා , කපිතාන්... ඔහුගේ කුඹ ගස් දෙකේ නෞකාවත් එක්ක රළ අතරින් සැරිසරනවා දකින්න ලැබුනේ නැහැ. සදහටම ඔහු කැරිබියන් මුහුදෙන් අතුරුදන් වුනා....

මෙතනින් එහාට කතාව අවසානයි. ඒත් කැරිබියන් මුහුදේ නාවිකයන් අතර කටින් කර පැවතුනු මිත්‍යා කථාවක් සමහරවිට මෙතනට සම්බන්ධ ඇති. . මිත්‍යා කතා කියන්නේ යථාර්තයේ මායාවී, සිහින කොටස්...

කැරිබියන් මුහුදේ එක් හුදෙකලා දූපතක් අසලට කලාතුරකින් නැව් යනවා. ඒ , මුහුදු මාර්ගයේ තියන ගල්පර මග හරින්න. ඒත් කිසිම කෙනෙක් දූපතට යන්නට තරම් එඩිතර වෙන්නේ නැහැ. ඒ දූපත වටාම නැව් වලට මාරක අනතුරු ලඟා කරන ගල්පර ගහන නිසා. ඒත් ඔබ යාත්‍රා කරන නැව දූපත අසලින් යනවා නම් සහ ඔබ වාසනාවන්ත නම් ඔබට දකින්න පුලුවන් වේවි හුදෙකලා මුහුදු වෙරළේ ගලින් කල ප්‍රතිමාවක්.
තවත් හෝදිසියෙන් බැලුවොත් ඔබට පෙනේවි , ඒ ප්‍රතිමාව, වැරහැලි වුනු ඇඳුම් ආයිත්තමින් සැරසුනු, මුහුදු කොල්ලකාරයෙකුගේ විසල් හිස්වැස්මකින් සැරසුනු, හිණෙන් කෙටි කඩුවක් හා පිස්තෝලයක් එල්වුනු, අවුල් වුනු දිගු කෙස් කැරළිත් දිගු රවුලත් මඳ සුළගට ලෙළ දෙන මිනිස් රූපයක් බව... ඒ ප්‍රතිමාව, තමන්ගේ ජීවිතය වැනි මහා සමුද්‍රය දෙස ශෝකයෙන් බලා සිටිනා මුහුදු කොල්ලකාරයෙකුගේ හැඩතල දරනා බව... ඔහුගේ නොසෙල්වෙන දසරුව මත වාඩි වී නිසංසලේ හොටයෙන් පිහා‍ටු සකස් කරන්නේ සුන්දර කැනරි කිරිල්ලියක්...මුහුදු කොල්ලකාර ප්‍රතිමාවේ තොල් මත පෙනෙන නොපෙනෙන මඳහසක්....
මිනිසුන් කියනවා ඒ කැරිබියානු මුහුදේ භීෂණයත් ,ඔහුගේ ජීවිතයේ ප්‍රථම ප්‍රේමයත් කියලා..... කතාව මෙතනින් අවසානයි...
~ නාඳුනන කතා කියන්නෙක්
Myth is the hidden part of every story, the buried part, the region that is still unexplored because there are as yet no words to enable us to get there. Myth is nourished by silence as well as by words.
~ Italo Calvino

ජීවිතේ හරිම රස්තියාදුවක්

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Mon, 13 Dec 2010 03:37:00 +0000

"මම රස්තියාදුකාරයෙක්", එහෙම නැත්නම් "මමත් රස්තියාදු ගහලා තියෙනවා" කියනවාට වඩා "ජීවිතේ හරිම රස්තියාදුවක්" කිවුවහම මිනිස්සු මේ ලිපියට කොහේවත් නැති වැදගත්කමක් දෙන්න උත්සාහ කරයි. ඒත් ඉතින් ඒ මිනිස්සුන්ගේ හැටි. ඔබත් මාත් අයිති වෙන, ඒ වගේම ඔබත් මමත් කැපී වෙන්වෙන සමාජයේ ජීවත් වෙන සහෝදර ජනතාව, මිනිස්සු...

ආයෙමත් රස්තියාදු කතාවට ආවොත්, "ඔව්, මම රස්තියාදු ගහලා තියෙනවා හොඳට". ඉස්කෝලේ යන කාලේ නම් මරදාන වටේ තිබුනු පොත් කඩවල, මෑත අතීතයේ නම් හැමතැනම.
රස්තියාදු ගහන එක නරකයි කියලා ඉස්කෝලේ කාලේ කියලා දීලා තිබුනා මට මතකයි. ඇත්තටම රස්තියාදු ගහන එක නරකද? ඒ ප්‍රශ්නය මට කොයිම මොහොතකවත්-දැන් ඇරෙන්න- මතක් වෙලා නැහැ.මං හිතන්නේ ඉස්කෝලෙදී හරියටම කිවුවේ 'රස්තියාදුකාරයෙක්' වෙන්න එපා කියලා. දැන් ඊලඟ නිර්වචනය, රස්තියාදුකාරයා... ඒක මම දන්නේ නැහැ. ඒ නිර්වචනය ඔබට අයිති වැඩක්.

මම දැන් රස්තියාදු ගහන්නේ කොලඹ පාරවල් දිගේ විතරක් නෙවෙයි. ආර්ට් ගැලරි අස්සේ, පොත් කඩවල් අස්සේ, ජාතික පුස්තකාලයේ, ෆිල්ම් තියෙටර් අස්සේ, කෝපි කඩ අස්සේ- කෝපි කඩ කිවුවට අනෙක් අය කියන්නේ ලස්සනට බරකරලා coffee lounges කියලා... එතකොට මුහුදු වෙරළ, ගෝල්ෆේස් එකේ ඉස්සො වඩේ කරත්ත, Goethe. Alliance France, Russian cultural center,මාර්ගරිටා බ්ලූ, Budz, Barefoot, Burger king, Club parties, beach parties වගේ සංස්කෘතික, සමාජයීය වශයෙන් අහසට පොළව වගේ වෙන/ අතිශය සර්වසම වෙන දහසකුත් එකක් තැන් මගේ රස්තියාදු අධිරාජ්‍යයේ දේශසීමාවන් ඇතුළේ තියෙනවා. ඔව්, මම beach party එකකට ගියත් එතන තියෙන්නේ එක්තරා විදියක රස්තියාදුවක්. ඒකේ පුදුමයකුත් නැහැ. මම හිපියෙක්, හිපියෙක් රස්තියාදුව නරකයි කියලා කියන්නේ නැහැ...

මම ඉස්කෝලේ යනකොට Rowing කරන කාලේ අනන්තවත් හබල් දෙකේ තනි ඔරුවකට වෙලා, බේරේ වැවේ Rowing Club එකට අයිති කොටසේ ඔහේ පාවි පාවි රස්තියාදු වෙලා තියෙනවා. එතකොට මට පෙනිලා තියෙනවා මාලිගා වගේ හෝටල් එක පැත්තකත්, පොඩි වුන් ගේ දොරකඩ වාඩිවෙලා කක්කා කරන මුඩුක්කු පැල්පත් බේරේ වැවේ අනෙක් පැත්තේත් තියෙනවා. රස්තියාදුවකට දේශපාලන මතවාදයන් බිහිකරන්න බැරිත් නැහැ.

මම කොහේ හරි කියෙව්වා, රස්තියාදුවෙන් දාර්ශනිකයෝ බිහිවෙනවා කියලා... ඒක දාර්ශනිකයෙකුගෙන් අහලා බලන්න.

රස්තියාදු ගහනවා කියන්නේ කාලය නාස්ති කරනවා කියන එක නම් මම ඒ කතාවට එකඟ වෙන්නේ නැහැ.මොකද මට නම් මගේ රස්තියාදු දේශාටන වලදී නාස්ති කරන්න වෙලාවක් තිබුනේ නැහැ. ලෝකේ කොයි තරම් ලොකුද? කොයි තරම් නම් දේවල් බලන්න තියෙනවද? කොයි තරම් මිනිස්සුන්ව මුණගැහෙන්න තියෙනවද? මේ හැමදේම මැරෙන්න කලින් කරන්නත් ඕන. අපි ඔක්කොම මැරෙන මිනිස්සු...

මගේ ප්‍රියතම හීනයක් තමයි අත්‍යාවශ්‍ය ඇඳුම් පැළඳුම්, තවත් අත්‍යාවශ්‍ය දේවල් backpack එකකට අහුරගෙන, කැමරාවක් කරේ එල්ලගෙන ඔහේ රස්තියාදු වෙන එක. ලංකාව පුරා විතරක් නෙවෙයි, ලෝකේ පුරාම...ඉන්දියාවේ වරණාසි වල, ඌටි කඳුකරයේ, කජුරාවෝ වල, රාජස්ථානයේ වර්ණ අතරේ... ස්පාඤ්ඤයේ අන්දලුසියානු කඳුබිම් වල... රොමානි කූඩාරම් අතරේ... කාම්බෝජයේ අන්ග්කෝර් වල... ප්‍රංශයේ ඇල්ප්ස් කඳුවලින් මායිම් වන පිටිසර ප්‍රංශ ගම්මාන වල... මගේ හීන විසල් කියලා මම දන්නවා.
backpackers උප සංස්කෘතිය බිහිවෙන්නේ හිපි ව්‍යාපාරයට ගොඩක් පස්සේ. ඒත් මතවාදමය සහ ආකෘතිමය වෙනස්කම් අත ඇරලා බැලුවොත්, ලෝකය දකින්න තියෙන, සංචාරය කරන්න තියෙන හිපීන්ගේ නොතිත් ආශාව backpackersලාත් බෙදාහදා ගන්නවා...

මේ ආඛ්‍යානය දිග වැඩියි, පැටලිළි ගොඩයි කියලා කවුරුහරි කියනවා නම් මට ඒකට කරන්න දෙයක් නැහැ. This post also one big vagabonding dream...

මෑතකදී මමත් තව රස්තියාදු මිත්‍රයෙකුත් රස්තියාදු ගමනක යෙදිලා ඉන්නකොට මුණගැහුනා අපි දෙන්නාගේම පරණ මිතුරියක්, කුමාරි කුමාරගම. ජාතික පුස්තකාලය ඉස්සරහාපිටදී. එයත් එයාගේ අළුත්ම පොත, 'උරෙයිට්ටු සාප්පාඩ්' තනියම බෙදා හරින රස්තියාදු ගමනක හිටියේ. ඇය කිවුවා "අපි ඔක්කොම රස්තියාදුකාරයොනේ මචං' කියලා. එතකොට තමයි මට හිතුනේ "ජීවිතේ හරිම රස්තියාදුවක්" කියලා කොහේ හරි ලියලා තියන්න ඕන කියලා...

දැන් මම ඉන්නේ නිදහස් චතුරශ්‍රයට යන පාරේ වටරවුම ගාව. මට දැන් මතක නැහැ එතනට කියන්නේ මොකක්ද කියලා. රස්තියාදු ගහන කෙනෙක්ට නිදහස තියෙනවා මඟතොට ගැන පාරිභාෂික නාම නොදැන ඉන්න, අමතක වෙන්න. මෙතනින් කෙළින්ම ගියොත් නිදහස් චතුරශ්‍රයේ ගල් කුළුණක් යටට වෙලා ඔහේ වාඩිවෙලා අහස දිහා බලාගෙන කල්පනා කරකර ඉඳලා ඇතිවුනහම අග්‍රා එකට ගිහින් දකුණු ඉන්දියන් කෑම වේලක් කන්න පුළුවන්. නැත්නම් වමට හැරිලා ගිහින්, ගොතේ එකට යන්න පුළුවන්.ඕනනම් පොලිසිය ලඟින් ඇතුළට හැරිලා ගිහිල්ලා ලයනල් වෙන්ඩ්ට් එකට යන්නත් පුළුවන්.නැත්නම් ආපහු හැරිලා ගිහින් එතනින් ඔළුව හැරෙන මුල්ම පැත්තට යන්නත් පුළුවන්!

රස්තියාදුවේ අලංකාරයක් තියෙනවා... නැත්නම් අමුතුම 'එකක්' තියෙනවා. ඒ ලෝකය බලන්න, මිනිස්සුන්ට ආදරේ කරන, ආදරේ දැනෙන, ජීවත් වෙන්න සැබෑ වුවමනාවක් තියෙන මිනිස්සුන්ට...

The song of the open road... එන්න, ඔබත් මමත් එකට මෙය පරිවර්තනය කරමු, අපිට දැනෙන විදිහට... "නිදහස් සිතුවිලි, විඩා නොදැනෙන දෙපා... ඔබ ඉදිරියේ වැතිර පැතිර ඇත්තේ ආශ්චර්යමත් ලෝකයක්..."

ඒ මට දැනෙන ලෝකය...

~ හිපියා

උන්මන්තක කාල යාත්‍රිකයා සහ Butterfly ආචරණය...

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Sun, 14 Nov 2010 03:42:00 +0000

"කාලය හරහා ගමන් කරන්න පුළුවන්, කාල තරණ යන්ත්‍රයක් තියෙනවා නම් කොයි තරම් අපූරුද" කියලා මම පුංචි කාලේ ඉඳන් හිතලා තියෙනවා. ,මට හිතුනු තවත් දෙයක් තියෙනවා. කාල තරණය ගැන හීන දැකපු ලෝකේ එකම එක පොඩි එකා මමද? මම හිතන්නේ උත්තරේ "නැහැ". H.G.Wells 1895 අවුරුද්දේ The Time machine ලියන්න හේතුවත් ඔහු මම වගේම කාල තරණය ගැන සිහින දැකීම වෙන්න ඇති.

කාලය හරහා ගමන් කරන එකේ තියෙන මේ තරම් හිත් වශීකෘත කරවන ෆැන්ටසි එක මොකක්ද ඇත්තටම? විද්‍යාත්මක කුතුහලය? වෙන්න පුළුවන්. කෙනෙක් අනාගතයට යන්න හිතන්නේ නම් කුතූහලය නිසා වෙන්න පුළුවන්. ඒක වෙනම කතා කරන්න ඕන දෙයක්. ඒත් ඇයි කාල තරණ යන්ත්‍රයකින් අතීතයට යන්න සිහින දකින්නේ? ඒකට මට දෙන්න පුළුවන් එකම උත්තරයයි. අඩු තරමේ අවංකව කතා කළොත් මට කාල තරණ යන්ත්‍රයකින් අතීතයට යන්න ඕන කරන්නේ මේ හේතුව උඩ. ඒ 'අතීතයේ වැරදි නිවැරදි කරන්න'!

තව ටිකක් අවංක වුනොත් මම කතා කරන්නේ ඉතිහාසය පුරා මනුෂ්‍යයා අතින් වුනු වැරදි, කළු පැල්ලම් නෙවෙයි. මගේ ජීවිතයේ මගේ අතින් වෙලා තියෙන වැරදි. ඒක ඉතාම ආත්මාර්ථකාමී අදහසක් කියලා කෙනෙක්ට හිතෙනවා නම් ඒක මම නිවැරදි කරන්න යන්නේ නැහැ. මම කාලය තරණය කරලා අතීතයට ගියොත් මේ මොහොතේ මෙතැන ඉන්න "ආත්මාර්ථකාමී මම" තව දුරටත් ඉන්න පුළුවන් කමක් නැහැනේ... ඒක තමයි කාලතරණයේ තියෙන හිත් වසඟ කරවන ප්‍රමෝදය... ඔබට අනාගතය හැඩගස්වන්න පුළුවන් වීම!

මගේම ෆැන්ටසි අවකාශයේ, කාලතරණ යන්ත්‍රයක නැඟලා අතීතයට ගිහින් සර්ව සම්පූර්ණ "මම" කෙනෙක්ව බිහිකරන එක, වර්තමාන ව්‍යාකූල, අපේක්ෂා භංගත්වයෙන් පිරුණු ලෝකයෙන් මොහොතකට මිදිලා යුතෝපියානු සිහිනයක අතරමං වෙන්න හරියනම නිමිත්තක්!
"වෙලාවකට බයත් හිතෙනවා ඔය විදියට ඔක්කොම වැරදි නිවැරදි කරගෙන එනකොට වර්තමාන 'මම' නැති වේවිද කියලත්"..."මම ගොඩනැඟෙන්නේ අනුභූතින් මත කියලා කිවුවොත් වර්තමාන 'මම' ගොඩනැඟෙන්න පදනම් වුනු නිශ්චිත අනුභූතීන් නැතිවුනු තැන තවදුරටත් 'මම' පවතින්න ඉඩක් නැහැ. ඒක සරලවම තේරුම් ගන්න පුළුවන් Butterfly Effect කියන සංකල්පයට පොඩ්ඩක් හිත යොමු කළොත්. සරල උදාහරණයක්, "ඔබ අතීතයට ගිහින් ඔබ අතින් සමනළයෙක් මැරුනොත්, සහශ්‍රක ගණනාවක් අනාගතේ ඔබට හිතාගන්න වත් බැරි වෙනස්කම් වෙලා තියෙන්න පුළුවන්. සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් තාක්ෂණයන්, සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් සමාජයන්ට අමතරව සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් චින්තන රටාවන් ඇතිවෙලා තියෙන්න පුළුවන්. මෙතනදී අති දීර්ඝ ක්‍රියාදාමයක එක පුරුකක් වෙන සමනළයා අකාලයේ මියයාම නිසා දේවල් අඩුවෙනවා කියන දේට වඩා දේවල් "වෙනස් වීම" තමයි වෙන්න පුලුවන්. ඒක පලමුවැන්නට වඩා අතිශය භයානක වෙන්න පුළුවන් බව අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නැහැනේ.

දැන් එතකොට වර්තමාන 'මම' ගොඩනැඟෙන්න පදනම් වුනු නිශ්චිත අනුභූතීන් නැතිවුනු තැන තවදුරටත් 'මම' පවතින්න ඉඩක් නැහැ කියන්නේ දැන් කාලතරණයේ යෙදෙන 'මම' ට මොනවා වේවිද? නිශේධ වෙලා යයිද? එතකොට මේ වැල්වටාරම් ලියන මම මෙතන තවදුරටත් පවතින්න ඉඩක් නැද්ද? ඔන්න දැන් ගැලවිල්ලට එනවා තවත් සංකල්පයක්... සමාන්තර විශ්වයන්!

මම හිතනවා Fringe Scienceඑක්ක මේ පැටළුනා හොඳටම ඇති කියලා! බලනකොට කාලතරණ යන්ත්‍රයක නැඟලා සර්ව සම්පූර්ණ අනාගතයක හීනයක් වෙනුවෙන් අසම්පූර්ණ අතීතයකට ගමන් කරන එක, එතකොට කාලතරණ සංකල්පය එක්ක බැඳුනු දහසක් ඔළුව තෝන්තු වෙන විසංවාදයන්, මතවාදයන් එක්ක ගැටෙනවාට වඩා හැම අතින්ම ලේසියි "උන්මන්තක කාලතරණ ෆැන්ටසියක" මොහොතකට අතරමං වෙන එක.

මේකට Psychedelic experience එකක් කියලා කවුරුහරි කිවුවොත් මම මොහොතකටවත් අමනාප වෙන්නේ නැහැ. ඒ වගේම එයින් පැහැදිලි කිරීමක් ලැබෙනවා Psychedelic experience, වලට නැත්නම් හරියටම කිවුවොත් LSD, weed වගේ Psychedelic Drugs වලට මුල් කාලයේ හිපියන් මේ තරම් ආශක්ත වුනේ ඇයි කියලා.

මේ ලියලා තියෙන වැල්වටාරම් ටික සාහිත්‍ය නිර්මාණයක් විදියට නම් තුට්ටුවක් වටින්නේ නැහැ. ඒත් සමහර වෙලාවට කවුරුහරි නන්නාඳුනන කවියෙක්, ලේඛකයෙක් කිසිම තේරුමක් නැතුව ලියන පදවැල් කීපයක් ඇතුළේ සියවස් ගණනාවකට පස්සේ අපූර්ව තේරුම් පෙනෙන්න පටන්ගන්න හොඳටම ඉඩ තියෙනවා!

විප්ලවයකට අත්‍යාවශ්‍ය සාධකය උණ්ඩ පිටවෙන තුවක්කුවක් නෙවෙයි, තියුණු පරිකල්පනයක්... මේ සටහන තමන්ගේ පරිකල්පන ශක්තියේ ගැඹුර වටහාගෙන සිටින සහෝදර හැම වෙනුවෙන්...

~ හිපියා

මුහුදු කින්නර ගී හඬ...

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Wed, 11 Aug 2010 16:51:00 +0000

රැළි බිඳෙන මුහුදු වෙරළකට හඳ එළිය වැටිලා තියෙනකොට හරි ලස්සනයි, හරි රොමැන්ටික් කියලා මම පොඩි කාලෙත් කථා පොතක කියවලා තිබුනා. හැබැයි එදා දවස වෙනකල්ම මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ ඒ පොත් වල විස්තර කරලා තිබුනු විදියේ මුහුදු වෙරළක් ඒ තරමටම ලස්සනයි කියලා... ඔව්.. එදාත් ලස්සනට හඳ පායලා, හඳ එළිය වෙරළ පුරා අනේක රටා මවමින් තිබුනේ... වෙරළ පේන තෙක් මානයටම හිටියේ මාත් ඈත් විතරයි. ඈ, ඈතින් ඈත රිදීපාටට දිලිසෙන මුහුදු තරංග දිහා බලාගෙන ඉන්නකොට මම ඇගේ කණට මුමුණලා කිවුවා අවුරුදු ගණනාවකට කලින් මම මුහුදු වෙරළක තනි වෙලා ඉන්නකොට ලියපු කවි කීපයක්......

නිල්වන් රළ තරඟ මතින්

සුදු පැහැ පෙණ කැටි බිඳේ

වෙරල සිපින්නට පැනවිත්

නැවතත් දියඹට ඇදේ....

බැසයන මළ හිරු රස් වැද

නෙකවන් සිතුවම් මැවේ

ඒ සිතුවම් මැද තී රුව

ඇඳී තිබෙනු සේ පෙනේ....

ඈත දියඹ දෙසට ඇදෙන

ඔරුවක තනිවී මෙමා

ලිහිණි ගීත අසා සිටිමි

තිගෙ රුව සිහි කරමිනා....

තිගෙ සුවඳින් පිරුණු සුසුම්

සුලඟින් මා වෙත ඇදේ

ඒ විඳිනට නොහැකියි මට

ලුණු සුවඳින් සිත පිරේ....

තිගේ සිතේ මට ඇති පෙම

ගීතයකට අමුණලා...

එවපන් සුළඟේ පා කර

ඉන්නම් ඔරුවට වෙලා...

දනිමි දනිමි තී සිත ගැන

හැපී බිඳෙන රළ වැනී

එහෙත් තිගෙන් සිත නොමිදෙයි

තිට බැඳි පෙම නැත මැකී....

ජීවන රල තරඟ මතින්

සුන්බුන් වුවහොත් මෙමා

රැකගනු මැන මගේ මතක

තී සිත මුල්ලක මනා......

වෙරළේ තී දකිනු රිසින්

නෙත් සිත් දෙක වෙහෙසමී

විහිළු කරයි කිඳුරන් මට

තී ගැන මුමුණනු ඇසී......

පෙරළී එන රළ අතරින්

එන්නෙමි මම වහ වහා

සිටිනු මැනව මා සොඳුරිය

දියඹ දෙසට නෙත් යොමා......

මුහුදු වෙරළක ඉන්නකොට දැනෙන මුහුදු රළත්, මුහුදු හුළඟත් එක්ක මිශ්‍ර වුනු ඒ අපූරු හැගීමට වශීකෘත වුනු එකම කෙනා මම වෙන්න බැහැ. පේන තෙක් මානයක කවුරුවත් නැති හඳ එලියෙන් නැහැවුනු මුහුදු වෙරළක... ලුණු මිශ්‍ර හුළඟ විඳිමින්, රල නැගෙන හඬ අහමින් ඔරු කඳක් උඩට වෙලා ගිටාරය වයමින් නිශ්චලත්වයේ සත්සර රටා මවන එක සුරංගනා කථාවක් තරමටම ලස්සනයි... මුහුදු හුළඟින් දඟ කරන කෙහෙ රැලි රඳවා ගන්නට උත්සාහ කරමින්, ප්‍රේමනීය දෑසින් බලාගෙන ඒ සුරංගනා කථාව බෙදා ගන්න කෙනෙක් ඉන්නවනම් ඒ කථාව තවත් ලස්සනයි... ඒ නැතත් හුළඟට මුසු වුනු ඒ ගී හඬට ඇහුම්කන් දෙන මිනිස්සු හිතේ බර පොදි මොහොතකට පැත්තකින් තියලා හිත සැහැල්ලුවෙන් නිදා ගනීවි. මිනිස්සු කියයි ඒ මුහුදු කින්නරයන්ගේ ගී හඬ කියලා... හිපියෙක් හැමතිස්සේම ආශා කරන දේවල් දෙකක් තමයි හුදකලාවේ රැඳී තියෙන සාමය සහ හිත වසඟ කරන සුරංගනා කථාවක්...!

මේ කවි වලට අවුරුදු දහයකටත් වඩා වයස වෙලා...එදාත් අදත් මුහුදු වෙරළේ වෙනසක් නැහැ.. ඒ හඳ එළියමයි අදත් නලියන රල පෙළ අතරින් රිදී පාට රටා මවන්නේ... මේ කවි ලියනකොටත් මම හිටියේ මුහුදු වෙරළේ තනියම... අද ඒ කවි මම මතක් කරන්නෙත් මුහුදු වෙරළේ තනියම...

ඇයි වෙරෝනිකාට ජීවිතේ එපා වුනේ... වෙරෝනිකා... දැන් මටත් පිස්සු!

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Fri, 06 Aug 2010 03:48:00 +0000

පිස්සන් කොටු... ඒ සාමාන්‍ය ව්‍යවහාර භාෂාවෙන්... හරියටම කියනවා නම් මානසික ආරෝග්‍ය ශාලා... මොකටද ඒවා තියෙන්නේ? ලේසියෙන්ම කියන්න පුළුවන් පිස්සන්ව දාන්න කියලා... (අපි මේ මොහොතේ පිස්සාව නිර්වචනය නොකර ඉමු) ඇත්තටම් මානසික ආරෝග්‍ය ශාලා තියෙන්නේ පිස්සන්ව ගාල් කරලා තියන්නද? දැන් එහෙම පිස්සන්ව කොටු කරලා තියෙන උන්මත්තකාගාර (asylum) නැහැ.. පිස්සොත් නැහැ. දැන් ඉන්නේ මානසික රෝගීන්, තියෙන්නේ මානසික ආරෝග්‍ය ශාලා... ඔවුන්ව සුවපත් කරන්න. අඩු තරමේ මිනිස්සු Lunatic කියන වචනේ ගැන එහෙම කථා කරන එකත් සමාජ විපර්යාසයක් කියන්න පුළුවන්.

මට එකවතාවකට වඩා අත්දැකීම් තියෙනවා මිනිස්සු "පිස්සෙක්" විදියට මාව හඳුන්වලා. ඒත් ඒ හැඳින්වීම වෙනස්. කවුරුවත් මාව මානසික ආරෝග්‍ය ශාලාවකට යවන්න ඕන කියලා හිතුවේ නැතත් මට සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ට වඩා පිස්සු කියලා නම් කියලා තියෙනවා, මට නෑහෙන්න ඒ ගැන සඳහන් කරන්න තරම් සමහර අය කරුණාවන්ත වුනා. කවුද කියන්නේ මිනිස්සු කුරිරුයි කියලා...!

මම, මේ සමාජයෙන් වෙන්කරලා තියෙන පිස්සන් සහ සමාජගත පිස්සන් ගැන පුදුම වෙන්න පටන් ගත්ත කාලයේම තමයි වෙරෝනිකා ඕනවට වැඩියෙන් නිදිපෙති අරගෙන දිවි නසා ගන්න තීරණය කරන්නේ. වෙරෝනිකාට තිබුනු ප්‍රශ්නය සඟරාවක "Where is Slovenia?" කියලා ලිපියක් පළවීම කියලා ඇය තමන්ගේ ක්‍රියාව සාධාරණීකරණය කළත් ඇත්ත හේතුව අපි හැමෝම දැනගත්තා තප්පර කෑල්ලක් ගතවෙන්නත් කලින්. වෙරෝනිකාට ඔක්කොම එපා වෙලා තිබුනේ. හරියටම කියනවා නම් ජීවත් වෙන එක මහාම මහා කම්මැලි වැඩක් වෙලා තිබුනේ. මට හරියටම වෙරෝනිකා තේරුම් ගන්න පුළුවන් වුනා මටත් ජීවිතේ කම්මැලි කම දැනිලා, ජීවත් වුනා ඇති කියලා හිතුනු අවස්ථා තිබුනු නිසා...කොහොම වුනත් මම හොයාගෙන තිබුනා ජීවත් වෙන එක කම්මැලි නොවෙන්න දෙයක්... හැමදාම උදේට මතක් කරගත්තොත් අද හවසට මැරෙන්නත් පුළුවන් කියලා, ඔන්න එක පාරටම ජීවිතේ හැංගිලා තිබුනු වර්ණ පේන්න ගන්නවා. එකපාරටම ආශ්චර්‍යයකින් වගේ ජීවිතේ වටිනා දෙයක් කියලා හිතෙන්න ගන්නවා. මැරෙන්නෙ කලින් ජීවිතේ කරන්න තියෙන හැමදේම කරන්න ඕන කියන හැඟීම නිසා අපූරු වින්දනයක් ජීවිතේ පුරාම ගලායන්න පටන් ගන්නවා... හැබැයි මේ අදහස එක පාරටම පිළිගන්න ඉක්මන් වෙන්න එපා. අමතකද... මිනිස්සු මට පිස්සු කියලත් කියනවා. සමහර විට පාවුලෝ කොයියෝ ටත් මිනිස්සු එහෙම කියන්න ඇති...

දවසක් මට පාරෙදි මුණගැහුනු මනුස්සයෙක් අපූරු කථාවක් කිවුවා... 'රටේ ඉන්න පිස්සෝ ඔක්කොම එකතැනකට ගාල් කරලා කන්න බොන්න දෙන්න ගියොත් රටේ ආර්ථිකයත් කඩාවැටෙන්න ගනිවි, රටක් ඉතිරි වෙන එකකුත් නැහැ. ඒ නිසා ලේසිම ක්‍රමය තමයි හොඳ සිහියෙන් ඉන්න අයව කොටු කරලා, වෙන් කරලා පිස්සෝ ටික නිදහස් කරලා තියන එක. ප්‍රශ්නේ ඉවරයිනේ. කොටු කරලා ඉන්න අයට පිස්සෝ කිවුවත්, මානසික රෝගීන් කිවුවත් දෙකම කිවුවත් වෙනසක් වෙන්නේ නැහැනේ."

මතක තියාගන්න, සම්මතය හැමවිටම සාපේක්ෂයි. මට මේ කථාව කිවුවෙත් සමාජ සම්මතයට අනුව පිස්සෙක්... හරියටම කිවුවොත් මානසික ආරෝග්‍ය ශාලාවකින් පැනලා ඇවිත් ගමේ යන කෙනෙක්... එයා කිවුවෙත් "මට තාමත් පිස්සු මහත්තයෝ" කියලා... සමහරවිට මේ කතාව ලියන්නේත් සමාජ සම්මත ප්‍රමිතීන්ට අනුව පිස්සෙක්... කෝකත් එකයි.. අද හවස ගෙදර යන්න කලින් මම මැරෙන්න සම්භාවිතාවක් තියෙන නිසා ජීවිතේ පුදුමාකාර ලස්සනයි...!!!

කවියක් සහ අපේ ලොකු මාමා...

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Sun, 02 May 2010 19:00:00 +0000

පුන් සඳේ ඔහොම නොකරන් හැමදාම...

රන් බඳේ කිතුල් ගෝමර ඇති සේම...

මන් ලඳේ මෙදුකා පවසන්නද කෝම...

යන් ලඳේ රටට නොකියා රහසේම...

මේ කවිය මට මුලින්ම ඇහුනේ හඳ එළියෙන් වැහුනු බාගෙට ගොයම් කපපු කුඹුරක පිදුරු ගොඩකට හේත්තු වෙලා නින්දත් නොනින්දත් අතරේ අහස දිහා බලාගෙන ඉන්නකොට... මේ කවිය කිවුවේ කුඹුරේ පැලට වෙලා හිටපු අපේ ලොකු මාමා... තාමත් මට කුඹුරු යාය විනිවිදිමින් උස් පහත් වෙවී නින්නාද වුනු ඒ ශෝකී කවිපද ඇහෙනවා වගේ... ඔව්, ලොකු මාමාගේ කටහඬේ තැවරිලා තිබුනේ ශෝකයක්... කවිය කිවුවේ අපේම ලොකු මාමා වුනත් ලොකු මාමා හිටියේ මහගම සේකරයන්ගේ තුංමංහංදිය පොතේ... ඒ අපේම ලොකු මාමා...

මට හරිම ආසාවක් තිබුනා, තාමත් තියෙනවා.. මේ කවියේ ආදරයට ලක්වුනු ගමේ කෙල්ල කොයි වගේ වෙන්න ඇත්ද කියලා බලන්න ... මට නිතරම දැනිලා තියෙනවා, මේ කවිපද මුමුණන හැමවෙලාවකම, මේ කවිපද අතරේ හැංගිලා ඇත්තේ Tragedy end එකක් කියලා... සමහරවිට මේ කවියා මේ තරම් ආදරේ කරපු දැරිවි පිට ගමකට දීග යන්න ඇති...කවියා කුඹුරේ පැලට වෙලා ඈ ගැන හිත හිත මේ සීපදය කිය කියා ඉඳලා මැරිලා යන්න ඇති... නැත්නම් මොකක්ද මේ කවිපද අතරේ හැංගිලා තියෙන ශෝකය?

තුංමංහංදිය පොතේ සිරිසේනගේ ලොකු මාමා සහ අපේ ලොකු මාමා බොහොම සමානයි... දෙන්නම ලස්සන හිත් තිබුනු අහිංසක, සුන්දර මිනිස්සු... අපේ ලොකු මාමා නියම ජේ වී පී කාරයෙක්... ... ඒ වගේම හැමෝම කියන විදියට විශිෂ්ට මොළයක් තිබුනු අපූරු මිනිහෙක් ... වෙනස් ලෝකයක් ගැන හීන දැකපු, ඒ හීනවලට අඩිතාලම් දමපු පුංචි කොළු ගැටයෙක්ගේ ලෝකයට ලොකු මාමා ලොකු හයියක් වුනා.

ඒ ලොකු මාමා අද නැතත්, මට අද ලොකු මාමාව මතක් වුනා. ඒ කවි පදත් ආයෙමත් ඇහෙන්න පටන් ගත්තා... සමහරවිට වෙල් එළිය දිගේ උස් පහත් වෙමින් ඇහුනු ඒ ශෝකාන්විත සීපද රාවය මහගමසේකරයන්ගේ භාවයන්ට කථා කරන්න ඇති... ඒ ඇහෙන්නේ අපේ ලොකු මාමාගේ කටහඬ...

පුන් සඳේ ඔහොම නොකරන් හැමදාම... යන් ලඳේ රටට නොකියා රහසේම...

Sorrows are not a part of the graveyard, just solitary and peace….

noreply@blogger.com (Pathum Punchihewa) — Sun, 28 Mar 2010 18:34:00 +0000

I was in the most peaceful place of the earth, alone. For that question, people have many answers with personal perspectives. But I think the most peaceful place on earth is God’s acre, the cemetery. Not only ‘the hippie’ but many other poets and writers saw the cemetery as a place where peace and solitude reigns.

When we walk on a busy street with hundreds of, thousands of people, we are still alone. We feel the loneliness. We are strangers and we are forsaken among the crowd. But in a graveyard there is always a familiar feeling float around. Nobody is alone even is such solitude.

I remember, kahlil Gibran once said in one of his books that the cemetery is the land of peace where people sleeps in eternal rest. From there, living being’s city appears twined with the mist.

Why are some afraid of death? Hippies aren’t afraid to die. They are not dying. They just fade away to eternity and their memories will live forever among brothers and sisters.

Life is just a resting place in the journey of life and death… Sorrows are not a part of the graveyard, just solitary and peace…. Maybe Love…

A brief candle; both ends burning

An endless mile; a bus wheel turning

A friend to share the lonesome times

A handshake and a sip of wine

So say it loud and let it ring

We are all a part of everything

The future, present and the past

Fly on proud bird

You're free at last.

Written by Charlie Daniels en route to the funeral for his friend, Ronnie Van Zant of the band, Lynyrd Skynyrd…

Hipster aka Pathum Punchihewa

Published on Youth Mirror - Daily Mirror (25th March, 2010)