ΠΡΟΓΟΝΙΚΗ (Ιστολόγιο της Παρθένας Τσοκτουρίδου) ANCESTRAL (Blog Parthenas Tsoktouridou)

Έχασα την αγάπη σου κι ηχώ χαλκού θα γίνω, άψυχη κούκλα από καημό και έρημη θα μείνω, φάρμακο το βοτάνι σου μες τη ζωή μου όλη, πίστη κι ελπίδα ο έρωτας μ’ έριξε μ’ ένα βόλι. (της Παρθένας Τσκτουρίδου) - Β' ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΕΛΑΙΝΩ

2012-03-12T18:38:00.001+02:00

Η Νεράιδα της ποίησης των ορυχείων της ΔΕΗ (της Παρθένας Τσοκτουρίδου) - ΤΟ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟ "ΔΟΚΙΜΙΟ"

2012-03-11T07:53:00.001+02:00

ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ:

§ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΕΧΝΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ-ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

§ (2) ΔΙΕΘΝΕΙΣ, ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΣΠΟΡΙΚΗ ΣΤΟΑ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗΣ

§ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΒΡΑΒΕΙΟ «ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΟΣ ΠΙΝΔΑΡΟΥ»

Φίλοι και φίλες μου, γεια σας…

…Είμαι η καλή σας Νεράιδα από τις Αμφικτυονίες… Η Νεράιδα της Ποίησης των ορυχείων της ΔΕΗ… Είμαι αυτή που ζούσα κάποτε στο εδώ παλιό Παρθένο Δάσος, στο Ιερό Ναό των θεών κι εσείς μου χάσατε την ταυτότητα του με τις παρεμβάσεις σας…

Προτού αναφερθώ όμως σε οτιδήποτε, θέλω να σας αφιερώσω τον ποιητικό μου Ύμνο της Αμφικτυονίας…

Μούσα Ελλήνων, Αμφικτυονία,

γέφυρα της γης εσύ

και επικοινωνία

της Δήμητρας προστάτιδα

του λόγου καρυάτιδα

διάδωσε το πνεύμα μας

σ’ όλη την κοινωνία.

Φύτεψε την Ειρήνη

στον κόσμο τη Γαλήνη

ένωσε όλους τους λαούς

σ’ όλες τις διεθνείς οδούς.

Προστάτεψε, διάδωσε

πολιτισμό, θρησκεία

και στην Ολυμπιάδα μας

δώσε τρανή αξία.

Μούσα του κόσμου ειρηνική

δίκαιη, πολιτιστική

αρχαίο πνεύμα ελληνικό

στον κόσμο δώσε ειρηνικό

φίλη συ γίνε των λαών

ηγέτιδα πνευματικών

μούσα αλληλέγγυα χωρών.

Αντάλλαξε εκδηλώσεις

παγκόσμια δηλώσεις

ανθρώπων δικαιώματα

στης κοινωνίας τα στρώματα.

Ανέπτυξε συ τους δεσμούς

κι όλους τους νομικούς θεσμούς

χάραξε την πορεία

σ’ όλη την ιστορία.

Ο τόπος λοιπόν των ορυχείων της ΔΕΗ ήταν κάποτε τόπος ανάτασης για μένα. Μέσα σ’ αυτόν αναγεννιόμουν…. Μετουσιωνόμουν… γιατί ο τόπος αυτός ήταν το Ιερό Δάσος με τα δέντρα από χρυσούς κλώνους του μαγικού ιξού ή γκυ που ήταν αφιερωμένα στους θεούς: Η μυρτιά στην Αφροδίτη και η δρυς στον Δία.

Τα ιερά δέντρα μου εξέφραζαν όλα τα θεϊκά μηνύματα και του οιωνούς, όμως η υπόγεια αποδυνάμωση τους από τους καλικάντζαρους υπονόμευσε το οικοσύστημα από τις παρασιτικές ανθρώπινες δραστηριότητες που μόλυναν, διατάραξαν και κατέστρεψαν το περιβάλλον.

Το δε ιερό δέντρο Υγκραζύλι, το δέντρο της ζωής και των Χριστουγέννων, το δέντρο που συνιστούσε τον κορμό ολόκληρης της Δημιουργίας, μου το έκοψαν οι άνθρωποι και το θρήνησα με φυσιολατρική μυσταγωγία.

Μέσα στα σπήλαια, που υποδηλώνουν τη γενεσιουργό μήτρα της φύσης, στους μυστηριακούς εκείνους τόπους, είδα να αναγεννιέται το θείο βρέφος, ο Διόνυσος Λικνίτης.

Οικο-ασυνείδητοι άνθρωποι!….. Με την καταλυτική σας παρέμβαση καταστρέψατε τον χώρο μου! Έναν χώρο απαράμιλλης ωραιότητας και αρμονίας που τον μετατρέψατε σε λιγνιτική αγριότητα.

Εκτός τούτου, έχασα εξαιτίας σας και την μήτρα που με γέννησε: Τη μητέρα Φύση. Τον απέριττο ναό που ευσεβώς και μεγαλοπρεπώς μου αποκάλυπτε συνεχώς τα μυστικά του! Το αλχημικό εργαστήρι σύνθεσης κι αρμονίας των παλμικών δονήσεων κάθε έμβιας και έμψυχης δημιουργίας και μη που μαζί με το ανθρώπινο σώμα και το ευρύτερο κοσμικό γίγνεσθαι εργαζόταν μεταστοιχειωτικά, δημιουργικά, ανασυνθετικά.

Αισθανόμουν το Πνεύμα της Φυσικής Δημιουργίας γύρω μου να τελετουργεί και να δένει με τα στοιχεία της Φύσης και το Πνεύμα της Γης. Οι Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια είχαν ως σημείο αναφοράς τους θεούς Πάνα, Αρτέμιδα, Διόνυσο και Δήμητρα.

Ο Πάνας και η Αρτέμιδα επόπτευαν τα δάση και τις ένοικες οντότητες. Επέφεραν επίσης ισορροπία και ορθή λειτουργία του οικοσυστήματος.

Ο Διόνυσος, ο Βλαστικός θεός, αποκαλούμενος Δενδρίτης, συντελούσε στην ετήσια βλάστηση και στην προαγωγή του φυτικού βασιλείου έχοντας την ιδιότητα να μεταμορφώνεται ως Ζαγρέας σε φυτά και ζώντα, εμψυχώνοντας τα και καθιστώντας τα ένθεα κι αυτά.

Καταναλωτές αδηφάγους και αβάσταχτα εγωκεντρικούς μόνο μπορώ να σας χαρακτηρίσω. Μέσα σ’ αυτό το ιερό δάσος ηρεμούσα κι έγραφα την ποίηση μου. Ανάμεσα στα φυλλοβόλα δέντρα. Ο Ήλιος συνέβαλε καθοριστικός στο δημιουργικό μου γράψιμο διαχύνοντας στο πνεύμα μου το φυσικό του φως. Το ίδιο συνέβαλε και η Σελήνη με τη βλάστηση και τη γονιμότητα της.

Τραγουδούσα μαζί με τις φίλες μου, τις Μελίες Νύμφες τους εξής στίχους:

Δασάκι όμορφο

με τις πηγούλες και τις θυμωνιές

που’ χεις πεύκα και θυμάρια

κι ευωδιάζουν οι μυρτιές.

Δασάκι όμορφο

έχεις τοπία που’ ναι ζωγραφιές

και φαντάζεις μες τη γη μας

με ωραίες πινελιές.

Δασάκι όνειρο

που βασιλεύεις και κυριαρχείς

μες τη φύση αφεντεύεις

μες το χάρτη όλης της γης.

Επίσης, με τις φίλες μου φτιάχναμε λόγχες κι ακόντια με τα ξύλα των δένδρων. Εγώ είμαι που χάρισα στη θεά Νέμεση, τη θεά της δικαιοσύνης, το ραβδί της. Το έφτιαξα από κλαδί φράξου και συμβολίζει τη σκληρότητα και τη νηφαλιότητα της. Είχα χαρίσει κι ένα ραβδί από σφένδαμο στον Φόβο, τον δαίμονα της φρίκης, για να έχει εξουσία, ο οποίος μου χάρισε κι ένα ποίημα…

Φύσηξε αγέρι απαλό

στα όμορφα μαλλιά σου

βλάστησ΄ η γη και κάρπισε

απ’ την ανεμελιά σου.

Γείραν τα δέντρα, θαύμασαν

την ξωτική ομορφιά σου

η φύση όλη γιόρτασε

τη νιότη, τη χαρά σου.

Τα ζώα όλα του νερού

βγήκαν να σε θαυμάσουν

προσκύνησαν και σίγασαν

στην όμορφη αφεντιά σου.

Μαγνήτισες τα σύννεφα

τα΄ριξες μες τη λίμνη

τον ουρανό καθάρισες

του άνεμου τη δίνη.

Είσαι το κόσμου η ζωγραφιά

παράδεισος κι ελπίδα

του ήλιου είσαι η ζεστασιά

και του φωτός αχτίδα.

Μέσα στα πέπλα τ’ ουρανού

το όνομα σου γράφω

στο θόλο πάνω του Θεού

στις λέξεις σου σε ψάχνω.

Σου λεν τραγούδια τα πουλιά

μ’ αυτά σε νανουρίζουν

κοιμήσου κάτω απ’ τη σκιά

π’ άγγελοι ψιθυρίζουν.

Βασίλισσα μου ξωτικιά

αστέρι μαγικό μου

με λάβωσε η ανάσα σου

είσαι το όνειρο μου.

Καβάλησα τον άνεμο

και σκίζω τον αέρα

στρόβιλος είμαι κι έρχομαι

καλπάζω νύχτα – μέρα.

Δόθηκα μες τους θρύλους σου

σκιά μου στοιχειωμένη

μαγεύτηκα απ’ τους κρίνους σου

νεράιδα μαγεμένη.

Πηγή έμπνευσης μου όμως ήταν τα τριαντάφυλλα με το εύοσμο και το πανέμορφο άνθος τους. Αυτά φύτρωναν από κάθε δάκρυ της Αφροδίτης για τον χαμό του Άδωνι.

Πολλοί ποιητές ασχολήθηκαν με αυτά, όπως ο Όμηρος κι ο Αρχίλοχος, αλλά κι ο Ανακρέων που τα παραβάλει με τη γλυκιά των θεών ανάσα, τα θεωρεί ως χαρά των θνητών και τα ωραιότερα κοσμήματα.

Μα μη θαρρείτε πως δεν εμπνεόμουν κι από τα ρεύματα των νερών με τους υδάτινους σχηματισμούς που ήταν σπάνιας ομορφιάς! Έγραφα ποίηση με τη διάχυση του φωτός, την πτώση των φύλλων και τα θροΐσματα τους από τον δασογέννητο άνεμο.

Έφτιαχνα καλάθια με κλαδίσκους λεύκας και περιφερόμουν στα μονοπάτια του δάσους μαζεύοντας άνθη.

Από κάποτε έγραψα το αμέσως παρακάτω ποίημα με θέμα: «Αμφικτυονίες - Ολυμπιακή ιδέα: δύο πανάρχαιοι διαχρονικοί θεσμοί», διαγωνίστηκα στην «Αμφικτυονία Ελληνισμού» και απέσπασα το βραβείο του Αμφικτύονος «Πινδάρου»…

Ω, Α γ α λ μ ά τ ι ν α π ν ε ύ μ α τ α

τ ω ν σ υ ν δ α κ τ υ λ ί ω ν Α μ φ ι κ τ υ ο ν ι ώ ν

μακρινά και άγνωστα στην αψυχομάχητη έκπληξη

και τον αγκύλιο θαυμασμό μου

μαρμαρωμένα, - ακίνητα , - στα μακρινά, γεράνια πέλαγα

ενωμένα στις γάργαρες πηγές

και στα ποσειδωνιάτα βάθη των θαλασσών

βασανισμένα στη σφοδρή νοσταλγία της αγαπημένης σας πατρίδας

κλεισμένα στους διάσημους μύθους

και στους κιονόκρανους ναούς σας!...

Π ο ι α δ ι π λ ο μ α γ ε υ μ έ ν η Α μ φ ι κ τ υ ο ν ί α ν’ α π ο ι κ ί σ ω;

Π ο ι α ξ α κ ο υ σ τ ή Π υ θ ί α σ α ς ν α ρ ω τ ή σ ω;

Σε ποιο άρμα ν’ ανεβώ,

το επιτήδειο πνεύμα του Όξυλου να πάω ν’ ανταμώσω;

Και που να’ ναι άραγε αυτό;

Μήπως στην Ολυμπία ανάμεσα σ’ ερείπια,

πλίνθους μ’ αερικά και θεία;

Ή μήπως ν’ αγωνίζεται αεί στην ιστορία,

να κάνει ιερό θεσμό το πνεύμα το ελληνικό

στην τέλεση της άθλησης κι αείροων αγώνων,

για μια ειρήνη ποθητή προγόνων κι απογόνων;

Ω, μ ε θ υ σ τ ι κ ή Ά λ τ ι ς, ι ε ρ ή,

με τις σταχτοπράσινες αγριελιές και τα σκιερά πλατάνια σου!...

Στεφάνωσε τους άσπιλους νικητές μ’ όλη τη θεσπέσια ομορφιά σου,

θυσία ιερή, στην Ήρα να προσφέρω,

κρέας του μόσχου ευωδιαστό

που με λαχτάρα έθρεψα αυτούς για να ταΐσω,

την δοξασμένη τους μορφή στην πλάκα, τη μαρμάρινη, αιώνια να στήσω!

Τ η ς Ν ί κ η ς τ’ ανοιχτά φτερά

οι Νύμφες με φύλλα ελιάς θε να στολίσουν

για να πετάξει ανάλαφρα πάνω στ’ αγάλματα της

και να φωνάξει στις Στοές

μ’ αντίλαλο μεγάλο, στις Αμφικτυονίες της,

τ ο ό ν ο μ α τ ο υ ν ι κ η τ ή !

Ω, Ολυμπία αθάνατη, αστέρι της ψυχής μου, σε προσκυνώ!...

Χ ε ι ρ ο κ ρ ο τ ώ τ ο ν Θ ρ ί α μ β ο ! ...

Να υψώσω θέλω Αετό στο Στάδιο σου το τρανό, να το υπεραρματώσω,

να’ ρθουν κι οι Αμφικτύονες, κριτές και αθλητές, ν’ αγωνιστούνε τίμια,

- περήφανα,- στο Δία ν’ ορκιστούν, ευθύμαχοι να δοξαστούν

σε ουρανό και γη, με ποιήματα να στολιστούν από τους ποιητές

η δ ό ξ α κ α ι η φ ή μ η τ ο υ ς ν α γ ί ν ο υ ν ε γ ν ω σ τ έ ς.

Το Ιερό Δάσος με κοιτούσε πάντα αγέρωχο και υπεροπτικό. Απαιτούσε τον θαυμασμό μου! Με φιλοξενούσε μέσα στις ζωϊκές και φυτικές του υπάρξεις, ασύλληπτα διακοσμημένο απ’ αυτές.

Στα μεγάλα υψόμετρα συναντούσα συμμετρικούς κι αρμονικούς αγριόκρινους που στεκόμουν και τους ζωγράφιζα. Άκουγα τις φωνές τους, άκουγα και τις φωνές των Μουσών και συμφωνούσα πως ήταν ίδιες. Μύριζα τις ρίζες των ίριδων και ξετρελαινόμουν.

Μ’ αυτές αρωμάτιζα και το κρασί που έπινα. Σαν από κάποτε να έβλεπα καμιά Ίριδα, που ήταν Αγγελιοφόρος των θεών, να οδηγεί κανένα νεκρό στον Άδη από τον ιριδίζοντα δρόμο της διαδρομής του ουράνιου τόξου και τότε έγραφα μοιρολόγια, όπως:

Πάγωσε η σιωπή

ασύμμετρη σιγή

ψύχος δριμύ έχει η ψυχή

σάλπισμα λες από οργή.

Σκάζουν τα δόντια του φιλιού

μάρμαρο η γλώσσα του μυαλού

ο παγοτέχνης της καρδιάς

αγέλαστος παντομιμάς.

Κρύσταλλο η ψυχή

κωφάλαλη πηγή

πομπή διαβαίνει στη σιωπή

κούφια και άδεια από ζωή.

Σκάζουν τα δάκρυα των ματιών

κλείνουν οι γνάθοι σαγονιών

ο θάνατος περνάει μπροστά

χείλη ραντίζονται υγρά.

Παράφωνος θρήνος

αδιάφορο σμήνος

αιμορραγεί, πετροψυχά

στον ουρανό πόνο μετρά.

Σκληρότητα και μοναξιά

ξερίζωμα μες την καρδιά

σκιάσματα, σκιές, τρόμος, λαλιά

παρακαλούν ευσπλαχνικά.

Θεέ μου, καλέ μου

κι εσύ ουρανέ μου

αλίμονο που έφυγε

του Χάροντα δεν ξέφυγε.

Σκάζουν καρδιές κι αιμορραγούν

ματώνουν χείλη και πονούν

βράζουν ψυχές, πόνος βαθύς

κι ο δρόμος της ζωής βαρύς.

Δάκρυα και λυγμοί

μεγάλοι οδυρμοί

ακίνητα τα βλέμματα

φαίνονται όλα ψέματα.

Ανοίγει η γη να καταπιεί

ακόμη ένα της παιδί

άγγελοι παίρνουν την ψυχή

που θέλει πια να λυτρωθεί.

Άλλες φορές πάλι θρηνούσα για τα κακά που πάθαινε το δάσος, όπως:

Πύρινες φλόγες ζώσανε το δάσος να το κάψουν

Άνθρωποι το πυρπόλησαν, πήγαν να το ρημάξουν

Εκείνο δεν ανάσανε, μαύρισε η θωριά του

και οι καπνοί κυκλώσανε τα δέντρα τα ψηλά του.

-«Βοήθεια άνθρωποι ζητώ, καίγομαι και πονάω

και μέσα στ’ αναφιλητά νιώθω πως ξεψυχάω».

Μα οι άνθρωποι κουφάθηκαν, κανείς δεν το αισθανόταν

Το κοίταζαν αμίλητοι, κανένας δεν κινιόταν.

Άκουγαν θόρυβο, κραυγές, βλέπανε αποκαΐδια

Καμένες στάνες κι άνθρακες από ανθρώπους, γίδια.

Τα ζώα έτρεχαν παντού να φύγουν να γλιτώσουν

Οι λίμνες τα σκεπάσανε, ήθελαν να τα σώσουν.

Η φύση όλη φώναζε, καλούσε σε βοήθεια:

-«Σώστε το περιβάλλον μας σ’ αυτή την κακοήθεια».

Κανένας δεν το άκουγε το δάσος το καημένο

Οι άνθρωποι το ζήλεψαν, ήταν αδικημένο.

Η βία το ξολόθρεψε, η μαύρη περηφάνια

κι η δόλια αθλιότητα το’ φερε στην αφάνεια.

Το δάσος μοιρολόγησε, έκλαψε τον καημό του

τα δάκρυα του ανέβηκαν μέχρι τον Ύψιστο του.

Το θρήνησαν οι άνεμοι και όλα τα στοιχειά του

έκλαψαν την κατάντια του, πάει η αρχοντιά του!

Τα δάκρυα έγιναν βροχή, δροσιά στα χώματα του

μα εκείνο δεν τα άντεξε κι έφυγαν μακριά του.

Κατέβηκαν στους οικισμούς, πλημμύρισαν τους τόπους

τυλίξανε και πνίξανε τους άδικους ανθρώπους.

Τώρα πουλιά δεν κελαηδούν, νερά δεν κελαρύζουν

παιδιά δεν παίζουν πια σ’ αυτό, λουλούδια δεν ανθίζουν.

Τα κλάματα όλων των Νυμφών που ζούσαν στα δεντριά του

τώρα το προστατεύουνε κι είναι παρηγοριά του.

Από κάποτε έβλεπα γύρω μου και ορχιδέες στο παλιό Δάσος, αλλά δεν τολμούσα να τις αγγίξω, γιατί ήταν αφιερωμένες στους Σάτυρους και τους Σιληνούς, οι οποίοι τις χρειάζονταν λόγω των αφροδισιακών τους ιδιοτήτων.

Τους άκουγα τότε να τραγουδούν και να σατιρίζουν τον εαυτό τους και γελούσα κι εγώ μαζί τους. Αυτόματα μεταμορφωνόμουν σε παιδούλα και τραγουδούσα μ’ έναν τραγουδοποιό τους στίχους μου:

Θα’ θελα να μουν πορδαλάς

σάτυρος και κρεμανταλάς

με κέρατα κι ουρά μακριά

να’ χα και μυτερά αυτιά.

Να’ μουν κι εγώ ένας θεός

κατώτερος μα ελληνικός

τον Διόνυσο ν’ ακολουθώ

μ’ έναν χορό οργιαστικό.

Όλους θα τους σατίριζα

και κωμωδός θα στήριζα

κοινωνικοπολιτεία

δίχως δόλο, αδικία.

Θα ήμουνα και σκωπτικός

επίσης κι επικριτικός

μύθους θα έπλαθα σωρό

και διάλογο πολύ πεζό.

Σουρής, Καβάφης, Παλαμάς

Σούτσος, Καρύδης, Βηλαράς

με αντιπροσωπεύσανε

τη σάτιρα επαινέσανε.

Πάντα ορθολογιστικά

στην κριτική σαρκαστικά

το πνεύμα καλλιέργησαν

δημιουργία θέλησαν.

Μου είναι συμπαθητικοί

εύθυμοι κι όχι τραγικοί

κάνουν διάλογο φαιδρό

μπαίνω κι εγώ για να χαρώ.

Είχε το Ιερό Δάσος τότε μια αξιοθαύμαστη δομή, αδιανόητη για την ανθρώπινη σκέψη. Μια μίξη από φυτικά και ζωικά πλάσματα ήταν ο αδιατάραχτος φυσικός ιστός που μετεξελισσόταν μέσα από άριστες ισορροπίες.

Μα τώρα, κυριαρχεί η ανθρώπινη επέμβαση εδώ σ΄αυτό εδώ το ορυχείο και το Ιερό Δάσος εξαφανίσθηκε από τον άγριο ανταγωνισμό για την κατάληψη όσο το δυνατόν περισσότερου χώρου του.

Τα λιγοστά ιερά δένδρα του πεθαίνουν όρθια από τους ρύπους. Δεν προλαβαίνουν να γεράσουν και να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους. Δεν μπορούν να παρέχουν καταφύγιο και τροφή σε ζωικούς και φυτικούς οργανισμούς. Και το σοβαρότερο είναι πως πεθαίνουν κι οι άνθρωποι.

Μέσα από ένα ανοιχτό παράθυρο στο μέλλον, λοιπόν, κάνω πρόταση ζωής, το αιώνιο μάθημα σεβασμού και αρμονίας στη Φύση και στο Περιβάλλον. Καλώ να προσεγγίσουν το παλιό Δάσος και να φτιάξουν ένα νέο μέσα από μια οικολογική κίνηση που θα’ χει φίλους κι εραστές της χλωρίδας και της πανίδας μας. Γράφω ποίηση για τη Φύση και το Περιβάλλον για να σας συγκινήσω και να σας προτείνω μέτρα για τη διάσωση τους, όπως:

Φίλος της γης γεννήθηκα, είμαι ερευνητής

σχέδια συζητώ κρατών με μέλη όλης της γης

παραγωγές ενέργειας, τροφίμων και ταφής

στο «στίγμα» το οικολογικό της φύσης, της ζωής.

Όλοι να μ’ ενισχύσετε, βοήθεια σας ζητώ

καθόρισα διόδια και πρόγραμμα σωστό

για περαιτέρω ανάπτυξη και πρόσβαση στη φύση

ν’ αναπτυχθούν η ύπαιθρος, οι πόλεις και η Κτίση.

Θα δράσω, να το ξέρετε, για όλο το περιβάλλον

μ’ εταίρους θα συνεργαστώ, με υπαλλήλους μάλλον

να βρούμε τα «εργαλεία» μας για την πολιτική

που θα’ χει στόχους, πρακτικές και θαν’ κοινωνική.

Σας προσεγγίζω μ’ ανοιχτό και πρακτικό το πνεύμα

κι όταν τις «συνταγές» θα πω, κάντε μου ένα νεύμα.

Στόχος μου η αναβάθμιση, οι καινοτόμες λύσεις

ο τρόπος διαβίωσης και οι αυτοδιοικήσεις.

«Κλειδιά της διαχείρισης» για την «κυκλοφορία»

θα εκθέσω με προγράμματα που θα’ χουνε πορεία

σ’ όλες τις χώρες που’ χει η γη, σε όλα τα βιβλία

«μηχανισμούς» θα στήσω εγώ σε πάρκα και σχολεία.

Την ρύπανση θα ελέγξω εγώ με δείκτες, με εκθέσεις

θα αντιδράσω όσο μπορώ σε όλες τις πιέσεις

με αλλαγές οργάνωσης που θα’ χουνε δομές

σ’ όλα τα οικοσυστήματα θα κάνω τις τομές.

Φίλοι της γης, πολιτικοί και όλες οι αρχές

ας σχεδιάσουμε όλοι μας χάρτες, στρατηγικές

άνθρωποι περιφερειών και τοπικών αρχών

ας ξεκινήσουμε όλοι μας «ατζέντες συνθηκών»

που θα’ ναι οι κατάλληλες για την ισορροπία

θα’ ναι κι η προϋπόθεση για την αειφορία.

Μπρρ…πάγωσα από το ψύχος!... Πρέπει ν’ αποκοιμήθηκα!... Ξύπνησα κι αντίκρισα μες τον χρόνο της προϊστορίας την μακριά προβοσκίδα ενός δεινοθήριου που άρπαζε φύλλα δίπλα μου και τα μασούσε καλά με τα πελώρια δόντια του. Κρύφτηκα για τα καλά μες τις μανόλιες μου παρατηρώντας γύρω μου διεξόδους φυγής στα παράξενα δέντρα του δάσους.

Μα ο κορμός του καρδιόσχημου μου φάνηκε πολύ ψηλός. Μου ήταν αδύνατο να τον ανέβω δίχως τη βοήθεια κάποιου μεγαθήριου.

Που να φανταζόμουν 300 εκατομμύρια πριν πως αυτό το δέντρο όταν θα νεκρώνονταν, με τα παχιά στρώματα της φυτικής του ύλης, θα δημιουργούσε άνθρακα και θα παράγονταν η θερμότητα κι ο ηλεκτρισμός που σήμερα εκμεταλλεύεται η ΔΕΗ!

Ωχ, βλέπω τους κάτω χαυλιόδοντες του δεινοθήριου να έρχονται κατά πάνω μου σαν πλατιά φτυάρια για να ξεριζώσουν τις μανόλιες από το έδαφος! Φεύγω, μαμά μου, βοήθεια!... Ουφ, γλίτωσα!

Μα, που βρέθηκα ξαφνικά; Σαν να καταπίνω λιμνίσιο νερό και τα μάτια ενός γιγάντιου τριλοβίτη που μοιάζει με πλατύ αστακό, γύρω στα 70 εκ. μήκος με παρατηρούν μέσα από το φαρδοκέφαλο του απλώνοντας τις μακριές κεραίες κατά πάνω μου!

Μπρρ…ανατρίχιασα! Σέρνεται κολυμπώντας με τα ενωμένα πόδια του τρώγοντας μικροσκοπικά κομματάκια τροφής μέσα στη λάσπη του νερού.

Εντελώς ασυναίσθητα έβγαλα το μαγικό μου ραβδί ν’ αμυνθώ σε τυχόν επίθεση του και … ω, μα τι έκπληξη, κουλουριάστηκε σε μια μπάλα για να προστατευθεί!

Ωχ, ωχ, ωχ!... Με πλησιάζουν κάτι ψάρια που δεν έχουν καθόλου σαγόνια! Και λέω «ωχ», γιατί αυτά δεν μπορούν να με δαγκώσουν φυσικά, αλλά μπορούν να με καταπιούν μαζί με τη λάσπη και να με χωνέψουν μια χαρά!

Μα τι λέω! Να και τα ακανθώδια, με τα δυνατά σαγόνια, τα κοφτερά δόντια, τα πτερύγια με τα δυνατά αγκάθια και τη δυνατή ουρά! Πόσο γρήγορα διασχίζουν το νερό!...

-«Μαγικό μου ραβδί, κάνε κάτι στην καλή σου Νεράιδα να βγει από εδώ μέσα και πήγαινε την όπου θέλεις εσύ!» είπα.

Κάτι σαν δυνατός αέρας να με παίρνει και να με σηκώνει καταλαβαίνω και …ω!... κάπου αλλού βρίσκομαι, αλλά που; Ε, δεν ήμαστε καλά! Βρίσκομαι πάνω σ’ ένα κερατοειδές ράμφος ενός πτεναρόδοντα που πετάει με άνοιγμα των φτερών του στα 7 μέτρα ακριβώς πάνω από το νερό, έτοιμος να πιάσει ψάρια για να τραφεί!

Με αντιλήφθηκε όμως κι ενοχλήθηκε απ’ ότι καταλαβαίνω! Ωωω…μα που με πετάει πάνω απ’ το νερό; Τον οργίλο! Ώπα!... Που βρέθηκα έτσι μαλακά; Ωωω!...στα μαλλιά ενός πίθηκα! Θα’ χει δε θα’ χει 1.50 μ. ύψος. Περπατάει σχεδόν όρθιος. Το κεφάλι του προεξέχει λίγο μπροστά από το σώμα του. Πίθηκος είναι όμως ή άνθρωπος;

Βλέπω πως χρησιμοποιεί τη φωτιά και τρελαίνομαι! Ετούτος, βάζει φωτιά στα λιβάδια! Γιατί; Μάλλον θέλει να παρασύρει τα ζώα στα έλη για να τα χτυπήσει εύκολα και να τα σκοτώσει. Έτσι το κατάλαβα, από τα πέτρινα εργαλεία πυριτόλιθου που χρησιμοποιεί και τα πελεκάει κατασκευάζοντας αιχμηρές άκρες.

Πόσο άγαρμπα περπατάει και τρώει μούρα και φύλλα! Ααα, δεν το πιστεύω!.. Πιάνει και μικρά ζώα! Τι είναι; Για να δω καλύτερα…αααα…σαύρες και ποντίκια….τα τρώει…!...

Ας κρύψω καλύτερα το ραβδί μου. Το χρειάζομαι για μένα, γιατί αν το πάρει είδηση ετούτος, είναι σε θέση να μου το πάρει και να σκάβει να βρει ρίζες για να φάει!

Αμάν!... Μας περικύκλωσαν!... Μια αρκούδα με μια ομάδα πιθηκάνθρωπων!... Αίμα και αγριότητα βλέπω!...

Μαγικό μου ραβδάκι, φοβάμαι! Πάρε με από δω! Πήγαινε με σε παρακαλώ εκατομμύρια χρόνια μπροστά! Εκεί, όπου ο άνθρωπος θα έχει γυμνώσει αυτές τις μεγάλες εκτάσεις από τα άγρια δάση και θα έχει αλλάξει όλο αυτό το φυσικό τοπίο καταστρέφοντας τις φυσικές πηγές διατροφής του με τη διένεξη των ορυχείων της ΔΕΗ!...

-«Φεύγεις!», ακούω το μαγικό μου ραβδί να μου λέει, «Φεύγεις από τον χρόνο της προϊστορίας, αλλά προτού βρεθείς εκεί που θέλεις και συγκεκριμένα στο γραφείο σου, θέλω να δεις το σπαραγμό ενός ζαρκαδιού, που το σκότωσε ο πιθηκάνθρωπος που ήσουν πάνω στο κεφάλι του. Θέλω να δεις όλο το σκηνικό, καθώς επίσης και την τιμωρία του και να το γράψεις. Σε ποίημα, παρακαλώ!»

-«Εντάξει!», συμφώνησα.

Έντρομη καθώς κάθομαι στο γραφείο μου τώρα απ΄αυτά που είδα κι άκουσα, σας γράφω για το σπαραγμό εκείνου του ζαρκαδιού, που σπάραξε την καρδιά της γυναίκας του κυνηγού κι όχι μόνο! Σπάραξε την καρδιά όλης της Φύσης, αλλά και την δική μου!...

Ο σπαραγμός του ζαρκαδιού τρύπησε στην καρδιά της

τον ουρανό του αίματος που τον κατάπινε θαρρείς

του πόνου το σκοτάδι... Το τέλος της πορείας του ήρθε

σ’ αυτή τη Φύση από τα βόλια κυνηγών στης Άρτεμης το δάσος.

Ω! οργή που καις ασταμάτητα ως ποταμός κυμάτων

σπλάχνο της Φύσης εσύ που κλαίς, οδύρεσαι, σπαράζεις

ως θρήνος επιτάφιος λυπάσαι και στενάζεις

μοιάζεις να κλαις στην Παναγιά που σε ακούει και θρηνεί

τον άδικο χαμό σου, μοιρολογάει και πονάει

το θλιβερά ανθρώπινο, σπαρακτικό σου κλάμα.

Ως μύθος δράματος θαρρείς Θείου και μυστηρίου

η Φύση φρίττει, συμπονεί, το Σύμπαν όλο αναφωνεί

κραυγάζει, συγκλονίζεται, σείεται η γη απ’ τα δάκρυα

του πόνου τα φαρμάκια, κλαίνε πηγές τα δάκρυα

κρυστάλλωσαν, παγώσαν, τα δέντρα στέκονται βουβά

και τα κλαδιά σα γλώσσες γέρνουν στο κλάμα

με παλμό, - τι έμεινε - το θάνατο προσμένουν.

Τ’ αστέρια τρεμοπαίξανε στα μάτια μαύρα δάκρυα

κυλήσανε στο ασημί του φεγγαριού το χρώμα.

Η Φύση όλη θλιβερή έβγαλε τον καημό της

και κάλεσε την Άρτεμη την τιμωρία να δώσει

σε όσους σπείραν θλιβερά απελπισιά και πόνο.

Δάκρυσαν οι Νύμφες των Δασών στη συμφορά την τόση

χλώμιασε ο ήλιος, πάγωσε δάκρυσε στο θυμάρι

φούσκωσε η λίμνη, μάνιασε, θέριεψε μολυβένια

τα σύννεφα, ο ουρανός γίγαντες στον αγέρα

που τρόμαξε και κρύφτηκε πέρα απ’ τα βουνά.

Ταράχτηκαν τα στήθια της και δεν θα γαληνέψουν

στο κλάμα που την σπάραξε λες και μωρού δικού της

το κλάμα όλων των θεών ρίγησε στον κορμό της

τον πόνο άρπα έκανε στα χείλη της πληγής της

τη λογική κερένια, το όνειρο μαυριδερό,

το φως θρήνο με αίμα… Η καλοσύνη χάθηκε

στο σκέπαστρο των άστρων, την πήραν και τη φύτεψαν

σε κήπους μακρινούς οι άγγελοι ξεχασμένοι

-απ’ τους ανθρώπους που ειν’ αυτοί αδικομισημένοι-

η προσφορά της που΄τανε καθ΄ όλα ιερή

χορός μπαλάντας έγινε στων ποιητών τη λύπη.

Ντύθηκε μαύρα η Άρτεμη στο σπίτι της Ειρήνης

ανήμπορη ν’ αντισταθεί στον Χάρο που της πέτρωσε

τα βλέφαρα με δάκρυα την Τιμωρία στέλνει πια να βει

-τη μάνα που αντιστάθηκε στου ζαρκαδιού το κλάμα!-

Ν’ αφιερώσει ορκίστηκε όλη την ύπαρξη της

αγέρωχη να πολεμάει όλους τους μισητές

της Φύσης που επέφεραν στη γη μας συμφορές.

Άρμοζε η τιμωρία αυτή τη μάνα, στη γυναίκα

που μίσησε τον άντρα της που σκότωσε ζαρκάδι;

Να’ τανε άδικο αυτό ή δίκαιο στη Φύση;

Μα, να! Έχασα τη χτένα των ονείρων μου μέσα στο ιερό δάσος κι εκείνο μου αφιέρωσε το παρακάτω ποίημα ως ενθύμιο της νοσταλγίας μου…

Όμορφη νεράιδα της Λίμνης,

η μαγική η χτένα σου

πως βρέθηκε στα χέρια ενός θνητού;

Στα χέρια του Νεραιδολαού;

Κανένας δεν την άγγιξε

άντρας δεν την πλησίασε

μα φίδια τη φιλούσαν

έντομα την τριγύριζαν

με βόμβους μελωδούσαν

την ομορφιά την ξωτική

την τέχνη να μαγεύεις

στα παραμύθια να περνάς

μύθους να διαφεντεύεις.

Θεότητα είσαι; Ξωτικό;

Ποιήτρια ή μούσα; Μα να!

Ο θνητός σου άρπαγας

δρόμους χτενίζει, ανοίγει

για να μπορούν οι κόσμοι σας

να επικοινωνήσουν…

Πάρε τη χτένα, χτένισε

τα ολόχρυσα μαλλιά σου

ο δαίμονας του έρωτα

μέσα από τη σκιά σου

αντήχησε από τις φωνές

τους μαγικούς χορούς σου

σαν χτύπησε στον Άνεμο

καμπάνες ασημένιες

και η καρδιά του άρπαγα

μηνύματα και ήχους

σκάει με θόρυβο απαλό

στη χτένα των ονείρων

στο άλογο της Νύχτας του

σε παίρνει, σε σηκώνει,

στοιχειό όλο μυστήριο

τη φύση αναστατώνει

γιατί είσαι η βασίλισσα

απ’ όλες τις Νεράιδες,

η όμορφη, η θρυλική

τρελαίνεις νεραιδόκαυτους

κι ερωτοκτυπημένους

τη χτένα σου συμμάζεψε

ξόρκι σε κυνηγάει

τραγούδι μες τα ξέφωτα

εσένα νοσταλγάει.

Στη θύμηση μου ήρθε η ανάμνηση πως κάποτε, μια νύχτα, μεταμορφώθηκα σε γοργόνα μέσα στο Ιερό Δάσος τραγουδώντας, όταν με είδε ένας θνητός ποιητής, ο οποίος μαγεύτηκε από την υδάτινη παρουσία μου ανάμεσα στα φυλλώματα των δένδρων και όταν εξαφανίστηκα αφήνοντας του το χρυσό μου χτένι και το καθρεφτάκι μου, μη μπορώντας να δώσει καμία εξήγηση, μου αφιέρωσε ένα ποίημα που εμπνεύσθηκε μυστηριωδώς εκείνη τη στιγμή και μου το έγραψε με το μαγικό μου ραβδί πάνω σε ένα ιερό δέντρο…

Το πρόσωπο μου έκρυψα από το φως του φεγγαριού

κυκλωμένος από θάλασσα και μύθους

μπρος τον περιπλανόμενο πόθο μου

να σε δω, άπιαστη γοργόνα μου,

στους αδιανόητους αφρούς της μνήμης μου

να περιπλανιέσαι με τη στοιχειωμένη ομορφιά σου,

συ γυναίκα, με το απαράμιλλο κάλλος

και τους ξανθούς φιδίσιους βοστρύχους

τραγούδι μεγαλόπρεπο, γλυκό, θέλω ν’ ακούσω

από το στόμα τ΄ όμορφο που μέλι μόνο στάζει

να γίνω πέτρινο απολίθωμα απ’ τη ματιά σου

τη θαμπή που είναι όλο μαγεία.

Σανδάλια φτερωτά ημίθεου να φορέσω

ονειρικός κι αόρατος να γίνω

να’ ρθω να σ’ ανταμώσω, αγαπημένη, στις μουσικές

τις φλέβες σου αίμα του έρωτα γόνιμα να μπολιάσω

με όνειρα θαλασσινά, μυστήρια, με αναμνήσεις αλμυρές,

τη βακχική σου τη ζωή με αγάπη να γεμίσω

το πάθος μας να δώσουμε μες τον αμίλητο βυθό

αίμα και σάρκα ίδιο χρώμα να γίνουν και τα δυο

μες τα κρυστάλλινα υπόγεια παλάτια

τη θρυλική ψυχή και τη λαγνεία να μ’ αφήσεις

γοργόνα μου, αχνή μορφή.

Το φως του φεγγαριού αλλιώτικο έχει γίνει

ειν’ επικίνδυνο για με τον ποιητή!

Αφήνω πίσω τα όνειρα και έρχομαι σιμά σου

μα συ απομακρύνεσαι μες τη σιωπή της νύχτας

το χτένι σου που’ ναι χρυσό και καθρεφτάκι αφήνεις.

Να εξηγήσω δεν μπορώ τα μυστικά της νύχτας

ούτε να δώσω απάντηση κι εξήγηση καμία.

Ω, Φύση, Παμμήτειρα θεά! Πότε θα εναρμονιστούν οι άνθρωποι με τους ρυθμούς και τις επιταγές σου;

Πότε θα κάνουν τη ζωή τους πιο ποιοτική και ουσιαστική;

Πότε θα εναρμονιστούν με τον Συμπαντικό Νόμο που διέπει τα πάντα;

Μη ξοδευτείς σε συστολές και σε χολές, γιατί στα σούρουπα συρτά θα εκπορευτείς, μη μου σκοτίζεσαι με μάταιες προσβολές, τειχομαχείς, δάκρυα και πόνο θα γευτείς. (της Παρθένας Τσοκτουρίδου) - Β' ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΕΛΑΙΝΩ

2012-03-11T07:20:00.000+02:00

Η αγάπη είναι ν’ ανδρωθεί ο έρωτας με ζάλη, να ποτιστεί και να θρεφτεί μέσα σε παραζάλη, με σκάνδαλα και πονηριές θ’ ανοίξει τα φτερά του, με μουσικές τα θύματα θα πλεύσει στα νερά του. (της Παρθένας Τσοκτουρίδου) - Β' ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΕΛΑΙΝΩ

2012-03-10T07:35:00.000+02:00

ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΑΝΤΑ ΣΤΟ FACEBOOK ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΑΣ ΤΣΟΚΤΟΥΡΙΔΟΥ "Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΕΧΕΙ ΤΑ ΕΛΕΗ ΤΗΣ"

2012-03-08T18:12:00.000+02:00

Ω,Γυναίκα, Γυναίκα ...

Δε θα βάλω τα χέρια μου "στον τύπο των ήλων"

μόνο λίγη ομορφιά θα εισπνεύσω

απ'το χρώμα των στίχων σου

να μπορέσω να σου αφιερώσω

την Πέμπτη του Μάρτη δυο λόγια.

Ω, Γυναίκα, Γυναίκα...

μ' ένα σου ποίημα ταξιδεύεις τον έρωτα

στον παράδεισο

και με τη λιγνή μέση της Τριανταφυλλένιας

ξαναζούμε το βαλς των αισθήσεων

στην κοίτη του Δούναβη.

Στα φυλλώματα του δάσους

τα χρώματα συγχρωτίζονται με το φως

και στάζουν μεθυσμένες σταγόνες

"απ'τα αναψοκοκκινισμένα χείλη"

που τα έχει μυρώσει το φιλί της παρθενογένεσης.

Ω ,Γυναίκα ,Γυναίκα

μιλώ για το ποίημά σου με την Άνοιξη της καρδιάς

λίγο πριν απ 'το χελιδόνι της

να σου πω ότι οι στίχοι σου

είναι ένας έρωτας θείος

ν'ανακαλύψει η ποίηση τα δώματα των θεών

τον Νεφεληγερέτη το Δία

στις κορυφές του Ολύμπου

και εν τέλει είναι το ποίημα αυτό

αμβροσία και νέκταρ να το ενσωματώσουν

οι αιώνες στα σπλάχνα τους

και να καμαρώνουν για σένα.

Κι είναι για μένα ένα έναυσμα

να μιλώ στη δική μου οδύσσεια

για την Υπέρβαση των "Παρθένων"

μέχρι να ξεφύγω απ'τις παρέλξεις

των πλανητών στην αμφιλύκη των οριζόντων

απ'τα δικά μου "γραμμάτια

που στενάζουν στην προβλήτα

των ανεκπλήρωτων πόθων"

Ω ,Γυναίκα, Γυναίκα

ίσως η μέρα αυτή να είναι

η δική σου η μέρα, η καλή σου η ώρα

λίγο πριν γιορτάσει επίσημα η ποίηση

κι ας ζούμε "τη διαθήκη των μαύρων καιρών"

της γενοκτονίας του Έλληνα!

Ω ,Γυναίκα ,Γυναίκα...

"Η μέρα της γυναίκας έχει-πλούσια- τα ελέη της"

Υποκλίνομαι σαν το Σολομώντα

στην ομορφιά και στην ποίηση!

Με νάρκωσε η αγάπη σου, ήλιε μου και ψυχή μου η άγκυρα μου είσαι συ, ελπίδα και ζωή μου, τα όπλα σου, οι λέξεις σου κι οι όμορφες σου πράξεις, στο λιμανάκι μέσα μου ήρθες εσύ ν’ αράξεις. (της Παρθένας Τσοκτουρίδου) - Β' ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΕΛΑΙΝΩ

2012-03-08T17:52:00.002+02:00

Η ημέρα της γυναίκας έχει τα ελέη της (της Παρθένας Τσοκτουρίδου)

2012-03-07T20:40:00.002+02:00

Γύρισε πάλι μόνος του στο σπίτι

πικραμένος, καρμίρης, κακομοιριασμένος…

Τον υποδέχτηκαν οι διαισθητικές αράχνες

των σκουριασμένων του αναμνήσεων

στρώνοντας του το χαλί

της διαθήκης των μαύρων κοριών

κι εκεί στο απομακρυσμένο μισοσκόταδο

του πεπαλαιωμένου ανδρισμού του

αναστέναξε γοερά κραυγάζοντας τ’ όνομα της:

«Ω, Γυναίκα…..Γυναίκα…..Γυναίκα….»…

Ξεφούσκωσε τα στήθια του από τους

δραπέτες λυγμούς του σπαρακτικού του παράπονου

στο μισοσβησμένο τζάκι

της καταρρακτώδους αποθυμιάς του,

έκατσε καταγής τσακισμένος, αδιάφορος

και νοστάλγησε τις σκέψεις - γραμμάτια

που στέναζαν στην πληρωμή της θύμησης…

Νοστάλγησε τα όμορφα χέρια της νιότης του

όταν έπιαναν την λιγνή μέση της Τριανταφυλλένιας του

λικνίζοντας την στο αγαπημένο βαλς

των γλυκομουρμούριστων ερωτικών ονείρων τους….

Νοστάλγησε τη λευκή κι απαλή σάρκα,

τα κόκκινα μυρωμένα χείλη, τ’ ατίθασα μελιά μαλλιά της,

τα γαλανά ματόχανδρα της, το γλυκό φιλί τους

που κούρνιασε γλαρωμένο στης καρδιάς τους το αίμα,

τους παλλόμενους ψιθύρους του έρωτα

μέσα απ’ τα αναγεννημένα φυλλώματα του δάσους…

Νοστάλγησε εκείνη την ιερή μέρα

που η Μητέρα Φύση γιόρταζε

για όλες τις θηλυκές της υπάρξεις:

«Την ημέρα της γυναίκας»….

Το λυκαυγές τον βρήκε να θωρεί

με μεθυσμένη τη βρεχούμενη ματιά

κι ένα χαμόγελο απλανές

στο παρελθόν των ψιθυριστών λόγων των ανέμων

που τον νανούριζαν γλυκά – βαθιά

στα ουράνια στρώματα του παραδείσου…

Οι άγγελοι της αγαλλίασης του γλυκοψιθύρισαν στ’ αυτιά:

«Η ημέρα της γυναίκας έχει τα ελέη της»…

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΑΝΤΑ ΣΤΟ FACEBOOK ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΑΣ ΤΣΟΚΤΟΥΡΙΔΟΥ "ΚΑΡΔΙΟΓΡΑΦΗΜΑ ΛΕΞΕΩΝ"ΔΙΟΓΡΑΦΗΜΑ ΛΕΞΕΩΝ"

2012-03-06T19:09:00.002+02:00

Οι λέξεις χοροπηδούν... τα αισθήματα πάλλονται κι οι αυγές σε βρίσκουν να ξαγρυπνάς για την ποίηση, με το μάτι σου καρέλι!

Υμνογραφία του Πόντου, ζωγραφική της καρδιάς, πάντα όσο κι αν θέλεις να αποποιηθείς τον τίτλο του ποιητή, ποτέ δε θα το κατορθώσεις, γιατί στα νερά του Ιορδάνη το πνεύμα σου χάρισε τον οίστρο της ποίησης, να δημιουργείς και να κοιμάσαι ελάχιστα, να προλαβαίνεις να καταγράφεις τους κραδασμούς των ανθρώπων.

(Άλλος ένας ξενύχτης ,απ' την πλευρά της Φθιώτιδας και της Οίτης).

Νούλα, να είσαι πάντα γερή και οι ετικέτες σου πάντα θα μας αλλάζουν τα όνειρα, μην αποκοιμηθούμε στο ίδιο.
--------------------------------------------------------------

(Στην φωτο:Ο Θεόδωρος Σαντάς παρουσιάζει έργα της Παρθένας Τσοκτουρίδου στην "Αμφικτυονία Ελληνισμού" στη Θεσ/νίκη)

Καρδιογράφημα λέξεων (της Παρθένας Τσοκτουρίδου)

2012-03-06T05:18:00.001+02:00

Σαν χτες ήταν που’ χαμε κολλήσει

ετικέτες στις καρδιές μας.

«Έχε το μάτι σου καρέλι», έγραφαν.

-Θετική εικόνα – θετικός ηλεκτρισμός

ή αρνητική εικόνα – αρνητικός ηλεκτρισμός;-

Μα σαν τις βρήκε το ζαϊφλίκι

του έρωτα και του πόθου

οι ετικέτες άλλαξαν τα γράμματα τους.

Ερμητικά συγκόλλησαν άλλα.

«Έρρ’ ες κόρακας», έγραψαν.

-Αρνητική εικόνα – αρνητικός ηλεκτρισμός

ή θετική εικόνα – θετικός ηλεκτρισμός;-

Θετική εικόνα - αρνητικός ηλεκτρισμός

θετικός ηλεκτρισμός - αρνητική εικόνα

οι ετικέτες και πάλι άλλαξαν γράμματα.

«Το δίκαιον του ισχυρότερου», γράφουν.

Κακογερασμένες ετικέτες

σε στρυφνές καρδιές

από βαρυστομαχιασμένους πολιτισμούς

δικασμένους σε κακουργήματα

τα κάνουν θάλασσα στις θετικές εικόνες.

Τους κάνει καρτέρι ο αρνητικός ηλεκτρισμός.

Έχει αβαρία ο θετικός ηλεκτρισμός.

Τα κάνουν άνω κάτω οι αρνητικές εικόνες.

Καμηλόψωρα ο αρνητισμός καρπώνεται

στο καρέ των κατασκοπευτικών ετικετών

την κατάσχεση της καλοκαρδίας

και της θετικής εικόνας.

Καράφλιασαν οι λέξεις στις ετικέτες,

σαν καρδιογράφημα χοροπηδούν.

ΑΙΓΑΙΟ ΠΕΛΑΓΟΣ - ΑΙΓΑΙΪΔΑ - ΑΙΓΑΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (Ιστορική Μελέτη της Παρθένας Τσοκτουρίδου) - ΕΠΑΙΝΟΣ "ΝΑΝΑ ΚΟΝΤΟΥ"

2012-03-05T18:04:00.000+02:00

Μελετώντας την ιστορία της ελληνικής γης, οι γεωλόγοι υποστηρίζουν πως το Αιγαίο Πέλαγος πριν από εκατομμύρια χρόνια ήταν ξηρά.

Ο Γερμανός Έλφρεντ Φίλιπσον ονόμασε πολύ πετυχημένα την περιοχή που καταλαμβάνει σήμερα η Ελλάδα και τα νησιά της ως το ανατολικό τμήμα της Μ. Ασίας, Αιγαιϊδα.

Η Αιγαιϊδα είχε υποστεί πολλές τεκτονικές και μορφολογικές μεταβολές.

Στην Προϊστορική εποχή, με τις ανατολικές και δυτικές ακτές, όπου βρίσκονταν φυσικά λιμάνια προφυλαγμένα από τους ανέμους, με τα πολλά νησιά, που χρησίμευαν ως ναύσταθμοι, αναπτύχθηκε από τους κατοίκους του, τους Αιγαίους, σημαντικός πολιτισμός, που σήμερα είναι γνωστός με το όνομα «Αιγαίος Πολιτισμός».

Η απουσία σου (της Παρθένας Τσοκτουρίδου)

2012-03-04T18:51:00.000+02:00

Μάτωσε η απουσία σου

το αίμα χύθηκε στο μισοφέγγαρο

τύφλωσε το φως των ματιών μου

δάκρυσε με παράπονο

πίκρα έσταξε κι αλμύρα

έκαψε τα σωθικά της ψυχής μου

έλιωσε μες της αγάπης την κάψα

η αποθυμιά σημάδι της πληγής μου

εσύ μακριά μου

σε φωτογράφισε η σκέψη μου

να σ’ ανταμώσει επιθυμεί

τ’ όνειρο της να εκπληρώσει.

Η ποιητική μορφή των λουλουδιών εκδηλώνεται στη ζωγραφική (της Παρθένας Τσοκτουρίδου)

2012-03-04T07:24:00.001+02:00

Ήταν στις δόξες των περιβολιών
κι η ώρα των ταξιδιάρικων πουλιών,
κι οι άξαφνες οι ανάσες, οι μισές,
που ευκολοκατελούν τις φυλλωσιές.
Στο άφραχτο χαμοκάλυβο μπροστά,
λουλούδια εσυγκομίζαν σωριατά,
λουλούδια σωρευτά, λογής-λογής,
χυμένα από πανέρια κατά γης. (Τέλλος Ἄγρας)

Μελετώντας τα λουλούδια και διεισδύοντας στα ποιητικά μυστικά της γοητείας των γραμμών, σχημάτων και αποχρώσεων τους, μπορούμε να πλουτίσουμε μ’ αυτά την παλέτα μας και να τη θησαυρίσουμε λόγω της αίσθησης της αρμονίας που μας δίνουν με τις γεμάτες χάρη καμπύλες τους, τις ορμώμενες από ευλυγισία και ισορροπία. Τα φτιαγμένα λουλούδια πάνω στα έργα τέχνης ασκούν αληθινή γοητεία με τη φυσική τους μορφή κι εκφράζουν βαθιά συναισθήματα ελευθερίας και συγκίνησης προσωπικής.

«Αυτό το γαρύφαλλο, που κρατώντας το
ανάμεσα στα τρία μου δάχτυλα
το σηκώνω στο φως, μου μίλησε και
παρά τον κοινό νου μου το κατανόησα.
Μι' αλυσίδα από ατέλειωτους γαλαξίες συνεργάστηκαν,
διασταύρωσαν κάτω στη γη φωταψίες
- το σύμπαν ολόκληρο πήρε μέρος στη γέννηση
αυτού του γαρύφαλλου.
Κι' αυτό που ακούω είναι οι φωνές
των μαστόρων του μέσα του».(Νικηφόρος Βρεττάκος)

Ο ζωγραφιστός θαυμαστός νυφικός θάλαμος τους στολίζει μετάξια και βελούδα με πλούσιες αποχρώσεις προσδίνοντας τα ποιητική ομορφιά, που εμπνέει καλλιτέχνες και ποιητές να δημιουργήσουν ή να ποιήσουν την αγάπη, την φιλία, την πίστη, την ανάμνηση.

Με τα μάτια τα φίλησα, πολύ...
Ψυχ’η σιμά μου. Μόνο στην αυλή
περιδιάβαζε αργή περπατησιά
και την τύλιγε ἡ άκρα μοναξιά.
Κι έτσι ήθελα ἡ θωριά τους μοναχή
ν᾿ αφήσω να μου πιεί απ᾿ την ψυχή...
Μα οι μνήμες αναζήσανε σ᾿ αυτά
τα λουλούδια τα χρωματιστά...(Τέλλος Ἄγρας)

Οι λεπτοκομμένες και υπομονετικές μελέτες των σχεδίων τους με τις ξεχωριστές μορφές, μας δίνουν την ανεξάντλητη δυνατότητα να εκτιμούμε την διακοσμητική χρησιμότητα τους ειδικά όταν αυτά συνοδεύονται από θαυμάσια τεχνική, ακρίβεια κι ευαισθησία. Ο αέρας ανάμεσα τους μας δίνει την αίσθηση της ποικιλίας. Τα ξεπεταγμένα μπουμπούκια με τους μίσχους μας δίνουν την αίσθηση της χάρης. Τα γερμένα λουλούδια προς τα κάτω σπάνε τη μονοτονία. Ο επιδιωκόμενος φωτισμός κολακεύει την ισορροπία τους.

Aν με βλέπουν να στέκομαι
όρθιος, ακίνητος, μες
στα λουλούδια μου, όπως
αυτή τη στιγμή,
θα νόμιζαν πως τα διδάσκω. Ενώ
είμαι εγώ που ακούω
κι αυτά που μιλούν.
Έχοντάς με στο μέσο
μου διδάσκουν το φως.(Νικηφόρος Βρεττάκος)

Γενικά, τα εικαστικά έργα που απεικονίζουν λουλούδια έχουν μέσα τους συμμετρική σκέψη, δείχνουν καλαισθησία, παρουσιάζουν στοιχεία ενδιαφέροντος ως προς την πειθαρχημένη σύνθεση και το ανάλαφρο ή αυστηρό φωτισμό τους. Όλα αυτά μαζί συνθέτουν και την ποιητική μορφή τους, στην οποία αποδίδεται η ομορφιά, ο πλούτος, η χάρη και αποκορυφώνεται ο αρμονικός και ισορροπημένος ρεαλισμός της φύσης, που είναι και σημαντικό γεγονός στο θαυμαστό κόσμο της καλλιτεχνίας, γέννημα της θεϊκής δημιουργίας. (Ρώτησαν την αμυγδαλιά, αν υπάρχει Θεός και η αμυγδαλιά άνθισε ...Ν. Καζαντζάκης).

Αναδύθηκε δάσος ζοφερό
απ' το πνεύμα μας
κι εκάλυψε τον ορίζοντα.
Μόνο ατραποί τρυπώνουν
και χάνονται μέσα στο φόβο.
Μέλλον δεν φαίνεται.

Τρέχουν, χορεύουν ανύποπτα
για ότι γίνεται πάνω τους
τα παιδιά, ενώ γέρνοντας γύρω
και κάτω απ' τα πόδια τους, (ως
ν' ακούν τη βοή και να βλέπουν
το σύννεφο) σαν ένα απέραντο
υπαίθριο εκκλησίασμα
τα λουλούδια προσεύχονται.(Νικηφόρος Βρεττάκος)

ΟΙ ΤΑΒΑΛΗΔΕΣ (Ιστορική Μελέτη της Παρθένας Τσοκτουρίδου) - ΕΠΑΙΝΟΣ "ΝΑΝΑ ΚΟΝΤΟΥ"

2012-03-03T18:11:00.001+02:00

Οι «Ταβαλήδες», - εκτουρκισμένοι, ελληνικής προέλευσης, - αποτελούσαν το 1/5 του πληθυσμού.

Κατοικούσαν κυρίως στα βορινά παράλια του νομού, που βρίσκονται απέναντι από τη Χίο και τη Σάμο.

Πρόκειται για βίαια εξισλαμισμένους Έλληνες και ήταν όσοι απόμειναν από τις τρομερές σφαγές που έγιναν στην περιοχή τους μέσα στους πρώτους μήνες της Επανάστασης του 1821.

Αργότερα, προστέθηκαν στους πρώτους αυτούς και άλλοι, μεταφερμένοι με τη βία από τα δυο μεγάλα μακρινά νησιά.

Όλο μαζί, ζώντας κάτω από απερίγραπτη τρομοκρατία και κακομεταχείριση, συνοίκισαν χωριά και οικισμούς γύρω από τις αρχαίες Ταβές της Ιωνίας (τουρκικά Ταβάς) και έτσι ονομάστηκαν Ταβαλήδες.

Οι ίδιοι δήλωναν την ελληνική τους προέλευση και η περίπτωση τους δείχνει τον τρόπο που το Οθωμανικό κράτος κατασκεύαζε τους «τούρκικους» πληθυσμούς που παρουσίαζαν οι επίσημες στατιστικές του.

Να σημειωθεί ότι την προέλευση των Ταβαλήδων δεν την υποστήριζαν μόνο οι ίδιοι, αλλά την βεβαιώνουν στο βιβλίο τους «Η Ελλάδα, από τη Ρωμαϊκή κατάκτηση μέχρι τις μέρες μας» οι Γάλλοι ιστορικοί ντε Πρελ και Μπλανσέ (1869) σε εποχή ανύποπτη σε ότι αφορά τη Μικρασιατική καταστροφή και οποιεσδήποτε Ελληνικές διεκδικήσεις.

Ακόμα, πολλοί άλλοι Ευρωπαίοι ιστορικοί (Philirson, Fitzner κ.α.) εκφράζουν τη βεβαιότητα ότι κάτοικοι των νοτίων περιοχών της Ιωνίας, που θεωρούνται Τούρκοι, προέρχονται από ντόπιους αρχαίους Έλληνες.

Ξωπαρμένοι δεισιδαίμονες (Βυζαντινό λαογραφικό διήγημα της Παρθένας Τσοκτουρίδου)

2012-03-02T05:27:00.002+02:00

Ήμουν το έβδομο παιδί της οικογένειας. Το μοναδικό από την οικογένεια των Μαυροπουλαίων που επέζησε μετά από την βιβλική καταστροφή της Άνω Ματσούκας από τους Πέρσες πριν από δώδεκα χρόνια, που εισέβαλαν στις ανατολικές επαρχίες του Βυζαντίου το 530 μ.Χ.

Η ερημιά, η απελπισία και το σκοτάδι έστησαν το βασίλειο τους στις ψυχές όλων μας. Νεκρική σιγή και φρίκη κυριάρχησαν σε όλο τον τόπο μετά την καταστροφή του μοναστηριού της Ανάληψης και τη σφαγή των μοναχών του. Ακολούθησε η λεηλασία της μονής του Βαζελώνα και η σφαγή των τεσσάρων χιλιάδων μοναχών της.

Δεν άργησε όμως να έρθει στη συνέχεια η απολύτρωση. Απελευθερωθήκαμε από τους Πέρσες δυο χρόνια μετά από τον γενναίο και ένδοξο στρατηγό μας τον Βελισσάριο, ο οποίος μας κατασκεύασε νέα οχυρωματικά έργα. Το κάστρο της Ζάβερας, το Παλαιόκαστρο, η θερινή διαμονή των στρατηγών και των πολέμαρχων κατείχε πλέον την πρώτη θέση μεταξύ αυτών!

Εεεχ!… Εεεχ!…Χρόνια δύσκολα και σκληρά που πέρασαν όμως και άφησαν τα σημάδια τους πάνω μας. Η μάνα στη θύμηση τους θλιβότανε μέχρι θανάτου. Άκουγα συχνά αναστεναγμούς και παραμιλητά μέσα από τα μοιρολόγια της. Κάρφωνε το βλέμμα της κάπου, έκανε μονόλογο και παρηγοριότανε μονάχη της.

- «Αχ!… Τι να πρωτοθυμηθώ από τις παλιές εποχές!…Μ’ εκτιμούσαν όλοι, δεν λέω, ειδικά όταν γεννούσα τα αρσενικά της οικογένειας.. Επτά παρακαλώ!…Πόσο καμάρωνα τότε!… Χαρές και πανηγύρια που κάνανε όλοι στις γέννες μου!…. Η πεθερά μου παινευότανε για την καλή τύχη που έμπαινε στο σπιτικό μας, - έτσι το θεωρούσε, - και κατηγορούσε τις νύφες που δεν έκαναν παιδιά. «Στειλομούλαρα» τις αποκαλούσε. Σβήνανε, έλεγε, τους γιους των άτυχων μανάδων τους. …Καημός και τούτος! Καλά λένε ότι ποτέ δεν πρέπει να παινεύεσαι και να λες κακό λόγο για κανέναν! Να, τι πάθαμε κι εμείς! Ο Θεός μας χάρισε εφτά παιδιά, αλλά μας άφησε μόνο το ένα. Μπροστά στην ξέρα όμως καλό είναι και το χαλάζι. Κι ο ήλιος ένας είναι, αλλά λάμπει και φωτίζει όλον τον κόσμο. Κι αν ήμουν άτεκνη; Άλλη κατάρα κι εκείνη! Κατάρα τάχα, τιμωρία ή δοκιμασία από τον Θεό; Δεν ξέρω… Ώχου καημός βαρύς κι ασήκωτος!…Αχ, πουλάκια μου, σας έχασα άδικα! Όσο σκέφτομαι τη σφαγή σας, πάω να τρελαθώ!…Εφτά ήσασταν! Ποιον να πρωτοκρύψω μέσα στα φουστάνια μου; Καλύτερα να πέθαινα κι εγώ τότε από τις μαχαιριές που έφαγα και να μην υπέφερα από το καημό του χαμού σας. σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που μου άφησες συντροφιά ένα παιδί! Ετούτο δεν το’ δανε τότε οι αλλόθρησκοι. Είχε κρυφτεί καλά κάτω από τα φουστάνια μου, γιατί ήτανε μικρό.

Την άκουγε τυχαία κι ο πατέρας καμιά φορά που μιλούσε μόνη της. Εκείνη δεν αισθανότανε την παρουσία μας. Μια μέρα ο πατέρας με πήρε παράμερα και μου είπε:

-Γιώργη, μόνος σου θα είσαι στη ζωή. Χωρίς αδέρφια. Δεν θα’ χεις κανέναν να σε βοηθάει. Πολύ σε νοιάζομαι. Γεννήθηκες ένα χρόνο μετά από εκείνη την σφαγή. Εγώ κι η μάνα σου είχαμε τόσο μεγάλο καημό από τον χαμό των άλλων παιδιών μας, που φοβόμασταν μήπως κινδυνέψεις από αρρώστια, μάτιασμα ή κι από αερικά. Δεν της επέτρεπα να βγαίνει έξω το πρωί, μήτε και το βράδυ, για έναν ολόκληρο χρόνο, να μη βλαφτείς από τα ξωτικά. Δεν την άφηνα να κάνει βαριές δουλειές. Ούτε να σε σηκώσει. Σ’ έλουζε κάθε μέρα η γιαγιά. Έπλενε τις πάνες σου και τις κρεμούσε. Πριν την δύση του ήλιου τις μάζευε. Φοβόμασταν μήπως βλαφτείς από «αερικά» που τριγυρνούσανε την νύχτα και μπαίνανε στις πάνες σου. Άρμεγε η γιαγιά τις αγελάδες κι έκανε όλες τις εξωτερικές δουλειές του σπιτιού με την βοήθεια του παππού. Έδινε στην μάνα σου να τρώει όλες τις γαλακτερές τροφές. Γάλα, ρυζόγαλο και γιαούρτι για να’ χει γάλα για τον θηλασμό. Θυμάμαι πως όταν κόψαμε τα μαλλιά σου, αμέσως μετά αρρώστησες και σε τάξαμε στον Αη – Γιώργη. Δώσαμε σε γυναίκες να διαβάσουν τα ρουχαλάκια σου και να τα βάλουν σε σταυροδρόμι. Τότε έγινες καλά.

- Και πότε με βαφτίσατε, πατέρα; τον ρώτησα με ενδιαφέρον.

- Μόλις έγινες καλά. Όταν ανακοινώσαμε στην γιαγιά ότι τάξαμε το όνομα σου στον Άγιο, εκείνη εκνευρίστηκε. –«Θα αφήσουμε τη Μονή του Ιωάννου του Προδρόμου του Βαζελώνα και θα πάμε στη Μονή του Αγίου Γεωργίου του Περιστερεώτα, πάνω στο όρος Πυργί της Γαλίανας; Αρκετός δρόμος από δω από τη Θέρσα!…», έφερε αντιρρήσεις. Έπειτα, σύμφωνα με την παράδοση, έπρεπε να καθορίσει η ίδια το όνομα σου. Οφείλαμε να την υπακούσουμε, κατά την άποψη της και να βάλουμε το όνομα του πατέρα της. Γιάννη τον έλεγαν. Δεν μπορείς να φανταστείς τι αγωνία περάσαμε στην βάφτιση σου! Λίγο πριν γίνει το μυστήριο, καλέσαμε τον κόσμο με άσπρα κεριά. Η νονά σου ήρθε στο σπίτι μας. Μας έριχνε κλεφτές ματιές μπροστά στην γιαγιά σου, γιατί δείλιαζε. Η μάνα σου γονάτισε μπροστά της τρεις φορές και της φίλησε το χέρι. Σε παρέδωσε στα χέρια της και της ψιθύρισε το όνομα. Η γιαγιά σου το άκουσε και θύμωσε πολύ. «Όταν γεννήθηκε του έδωσα το όνομα του», είπε στη νονά σου. Καταντράπηκε η κακομοίρα! Κατέβασε το κεφάλι και δεν μίλησε. Σε πήρε μαζί της κι έφυγε. Την ακολουθήσαμε κι εμείς με τα γαϊδουράκια. Η μονή ήταν ωραία, χαρούμενη και φωτόλουστη. Η γιαγιά σου όμως δεν έδωσε καθόλου σημασία σ’ αυτό. Περίμενε με αγωνία να ακούσει το όνομα που περίμενε εκείνη ότι θα σου δίναμε. Σιγομουρμούριζε ακαταλαβίστικα δείχνοντας εξαγριωμένη. Όταν άκουσε από τη νονά σου το όνομα Γεώργιος, κόντεψε να λιποθυμήσει. Μα δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς. Ο παππούς κρυφογελούσε κάτω από τα μουστάκια του επειδή δεν πέρασε το δικό της.

- Έκλαιγα, πατέρα, στην κολυμπήθρα;

- Όχι, καθόλου. Πόσο όμορφος και γελαστός ήσουν! Έπιανες του παπά τα γένια και τα τραβούσες. «Ωχ»! φώναζε. Δεν μπορούσε να ξεκολλήσει τα χέρια σου από τα γένια του. Κι όσο φώναζε εκείνος, πιο πολύ γελούσες εσύ. Κρυφογελούσαμε κι εμείς επειδή φοβόμασταν μήπως μας μαλώσει. Ήταν νευρικός και οξύθυμος και προπάντων κουρασμένος από το πολύωρο ταξίδι.

- Τι δώρα μου έκανε η νονά μου;

- Έναν μεγάλο σκαλιστό σταυρό, μια αλλαξιά κι ένα ωραίο κουστουμάκι. Θαλασσί χρώμα ήταν και σου πήγαινε πολύ. Χαιρόμασταν μαζί σου. Σε καμαρώναμε και γελούσαμε με τις αστείες γκριμάτσες σου.

- Και μετά τι έγινε;

- Η νονά σου κέρασε όλους τους καλεσμένους. Οι μοναχοί της πρόσφεραν λάδι, γάλα και αλεύρι. Το είχανε, ξέρεις, για τέτοιες περιπτώσεις. Μας έκανε λοιπόν η νονά σου γαλοτσόρ. Ξέρεις τι είναι. Αλευρένιο κορκότο με γάλα. Α!…ναι! Έκανε και τσιριχτά. Νόστιμα και τραγανά που ήτανε!…. Γλείφαμε τα δάχτυλα μας!... Μετά μας πρόσφερε μια βαλίτσα με την προίκα σου. Ρούχα πολλά και διάφορα είδη. Αλλά και η μάνα σου την τίμησε. Της έκανε κι εκείνη δώρα. Κομπινεζόν, κάλτσες και άλλα διάφορα γυναικεία πράματα.

Είχε τυπωθεί εκείνη η συνομιλία με τον πατέρα μου τόσο καλά στη μνήμη μου ώστε μετέπειτα δεν την ξέχασα ποτέ. Μεγάλη εντύπωση μου έκαναν οι λέξεις «αερικά» και «ξωτικά». Το «μάτιασμα» και το «ξεμάτιασμα» ανήκε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο και ήξερα την ερμηνεία τους. Λέγανε πως αν κάποιος σε μελετούσε ή σε κοιτούσε επίμονα, τα ζηλόφθονα μάτια του ή η σκέψη του έμεναν πάνω σου και αρρώσταινες. Παίρνανε τότε οι «ξεματιάστρες» του χωριού ένα φλιτζάνι του καφέ. Το γεμίζανε με νερό και στάζανε μέσα ένα κουταλάκι λάδι. Αφού διαβάζανε μέσα τους κάποια λόγια και σταυρώνανε το νερό, χύνανε μέσα το λάδι και κοιτάζανε αν διαλυόταν. Σ’ αυτήν την περίπτωση καταλαβαίνανε αν είχε κάποιος πολύ «μάτι». Άλλες πάλι ξεματιάζανε με μαχαίρι και λίγο αλάτι μέσα σε χαρτοπετσέτα. Έπρεπε να δοκιμάσει κάποιος τρεις φορές είτε από το ένα είτε από το άλλο υλικό για να τον πιάσουν τα διαβασμένα λόγια και να του περάσει το «μάτι». Αυτό ήτανε το «ξεμάτιασμα». Τι ήτανε όμως τα «αερικά» και τα «ξωτικά»; Αναρωτιόμουνα! Διψούσα επίμονα να μάθω όταν καθόμασταν όλοι μαζί τα βράδια γύρω από το τζάκι και οι πύρινες φλόγες των ξύλων φωτίζανε τα πρόσωπα μας. Ρωτούσα επίμονα και περίμενα με αγωνία απαντήσεις.

Το ασυνήθιστο κρώξιμο κάποιου κόρακα ή το χουχουλιτό κάποιας κουκουβάγιας τάραζε κατά καιρούς την ησυχία μας και σχολιαζόταν αρνητικά ή θετικά.

- Έχει καλή σημασία, έλεγε ο παππούς, μα η γιαγιά αντιδικούσε: - Γουρσουζιά! έλεγε κι έφτυνε στον κόρφο της, τον σταύρωνε τρεις φορές και συνέχιζε. Όσες φορές τ’ άκουσα, πέθαινε και κάποιος σε τούτο το σπίτι.

- Ανοησίες, της αντιμιλούσε εκείνος. Μόνο το κλαθμηριστό ούρλιασμα του σκύλου είναι κακό σημάδι για θάνατο.

Η γιαγιά όμως επέμενε στην άποψη της και επέβαλε την γνώμη της με το «έτσι θέλω». Δεν ξεχνούσε να αναφερθεί και σε παραδείγματα με άλλα ζώα.

- Δεν θυμάσαι πέρυσι που λάλησε από βραδύς ο πετεινός μας κι εσύ αρρώστησες; Περιμέναμε τότε να βρέξει για τα σπαρτά. Πως κατάλαβα ότι θα έβρεχε; Θυμάσαι; … Από τις κότες… Ξεψειρίζονταν η μια με την άλλη.

- Σώπα καημένη! Τα παραλές!, την πείραζε εκείνος.

- Εγώ τα παραλέω; Μωρ’, τι μας λες!

Ακολουθούσε γερός καυγάς με αναφορές της γιαγιάς που μου προκαλούσαν τρόμο και φρίκη. Μιλούσε για τα στοιχειά που είχε το Παλαιόκαστρο, το ποτάμι, η γέφυρα, τα ρυάκια, οι βράχοι, οι σπηλιές, τα πηγάδια, το δάσος και τα στοιχειωμένα σπίτια.

- Από τον δρόμο του θείου σου του Νικόλα δεν θα περνάς, μου απαγόρευε επανειλημμένα. Το σπίτι του είναι στοιχειωμένο. Εκεί κατοικούν οι «χοτλάχηδες».

Ο παππούς έσκαγε στα γέλια και την ειρωνευότανε.

-«Χοτλάχηδες»; Σαν να λέμε βρυκόλακες. Βρυκόλακας είναι ο ίδιος ο Νικόλας.

-Τολμάς να βρίζεις τον αδερφό μου;

-Ναι. Ο Νικόλας είναι το τρομερότερο στοιχειό του χωριού. Άμα τον βλέπεις παθαίνεις κακό. Δεν έχει «καλή ιδέα». Είναι κακός άνθρωπος.

-Κακός δεν είναι. Μάγια του κάνανε.

- Ποιος του τα’ κανε;

-Οι μάγισσες…ή οι δράκοι….πιθανόν οι αράπηδες και οι καλλικάντζαροι….ή τα ξωτικά…ίσως όμως και οι πεθαμένοι που βάζουν φωτιές…μπορεί και οι χοτλάχηδες.

-Όλοι τούτοι; την ειρωνευότανε.

Εκείνη όμως επέμενε στις απόψεις της πασχίζοντας με κάθε τρόπο να τον πείσει με αποδείξεις και τα κατάφερνε. Ο παππούς υποχωρούσε και διηγιότανε διάφορες ιστορίες. Άμα ερχότανε επίσκεψη καμιά φορά ο ξάδερφος μου ο Αβραάμ με την αδερφή του την Ρεβέκκα, τότε ο παππούς ξεσάλωνε μαζί μας στις διηγήσεις. Εκείνοι είχαν εξοικειωθεί μαζί του και διηγούνταν αστείες ιστορίες για να περνάει ευχάριστα η ώρα.

-Ε, θείε!, του είπε κάποτε ο Αβραάμ. Θα σας πω τι έπαθα κάποτε στα βουνά μας, τα παρχάρια, όταν φυλούσα τα πρόβατα μαζί με τη μάνα μου. Μου ήρθε να κάνω τη φυσική μου ανάγκη κι εκείνη μου υπέδειξε να πάω στον κοπρόλακκο. Καθώς ξαλάφρωνα, ξαφνικά είδα να βγαίνει από τις κοπριές ένα αερικό και φρριιτ…. φρρουουτ…. έτρεχε κατά πάνω μου. Ήταν ένα παιδί στην ηλικία μου ντυμένο στα άσπρα.... Με πλησίασε... Άπλωσε το χέρι του να με πιάσει... –«΄Ελα να παίξουμε!», μου είπε. Εγώ, όπου φύγει – φύγει. Ανέβασα τα παντελόνια μου, τα κρατούσα κι έτρεχα. Μπήκα μέσα στο σπίτι, έκλεισα την πόρτα κι έβαλα μπροστά κουβάδες φωνάζοντας βοήθεια. Ήρθε ξοπίσω μου η μάνα μου και με ρώτησε τι έπαθα. Της εξιστόρησα πως είχαν τα πράγματα. Με ζήτησε να της περιγράψω πως ήταν εκείνο το παιδί και κατάλαβε πως ήταν ο γιος ενός Πέρση βασιλιά που πέθανε στο παρχάρ.

Εμείς σκάσαμε στα γέλια κι εκείνος παίρνοντας περισσότερο θάρρος συνέχισε τις ιστορίες του.

-Μια νύχτα, που λέτε, στις δώδεκα η ώρα τα μεσάνυχτα ο ξάδερφος μου ο Ισαάκ ξεκίνησε για τον μύλο. Η μάνα του του’ δωσε ένα τσουβάλι με καλαμπόκια και του’ πε να τ’ αλέσει αλεύρι. Μόλις βρέθηκε έξω από την πόρτα του μύλου, προς έκπληξη του είδε να ανοίγει η πόρτα μόνη της. Τα έχασε ο κακόμοιρος. Δεν μπορούσε να κουνηθεί ούτε μπροστά ούτε πίσω. Εμφανιστήκανε αμέσως μπροστά του τρία όμορφα κορίτσια στην ηλικία μας. Μάγισσες τις λένε οι γιαγιάδες μας. Φορούσανε μαντήλες στο κεφάλι με διαφορετικά χρώματα. Ο αστράγαλος τους ήταν στην θέση των δαχτύλων του ποδιού και τα δάχτυλα στην θέση του αστράγαλου. Τα πρόσωπα τους ήταν μακρουλά. Φορούσαν βέλος και ίσια φουστάνια. Χόρευψαν ένα χορό ομάλ και μόλις σταμάτησαν η μια είπε στην άλλη:

-Τι να το κάνουμε ετούτον; Να τον πνίξουμε στο ποτάμι!…

Η άλλη είπε:-Έχω καλύτερη ιδέα. Να τον πάρουμε μαζί μας και να τον κάνουμε μάγο!…

Η τελευταία είπε:-Κρίμα είναι!… Ας τον αφήσουμε..!

Από τον φόβο του ο Ισαάκ κατούρησε πάνω του. Ήθελε να ανοίξει η γη και να τον καταπιεί. Σκέφτηκε να πει το «Πάτερ ημών…». Το είπε μια φορά. Εκείνες έμειναν ακίνητες. Το είπε δεύτερη φορά. Τις έβλεπε θολά. Το είπε τρίτη φορά και χραπ… χρουπ…χριαριλαλό…εξαφανίστηκαν. Τις έφαγε ο Φουφίκος.

Τα έλεγε τόσο κωμικά ο Αβραάμ που πιάναμε όλοι τις κοιλιές μας από τα γέλια.

-Αυτά δεν είναι να τα κοροϊδεύετε!, μας μάλωνε η γιαγιά. Κι εμένα ο ξάδερφος μου ο Παναγής πήγε μια μέρα να κόψει ξύλα με το γαϊδούρι του στο βουνό. Φανερώθηκε ξαφνικά μπροστά του ένας άντρας πάνω σε άσπρο άλογο. Από τα πέταλα του αλόγου βγαίνανε σπίθες. Τρόμαξε από τότε κι αρρώστησε. Έπαθαν τα νεύρα του.

-Σώπα καημένη! Αυτός τρελός γεννήθηκε!, την αποπήρε ο παππούς και συνέχισε. Αυτός, παιδιά μου, πήγε κάποτε σε μια σπηλιά με τον κουρέα τον Κώτσο και τον μαραγκό τον Αρίστο. Μπήκαν μέσα γιατί φοβήθηκαν και αγριεύτηκαν από την νύχτα. Ο Παναγής έκανε πως δεν φοβάται. Τον λέει τότε ο Κώτσος: «-Αφού δεν φοβάσαι, όπως μας λες, πήγαινε τώρα να ανέβεις στην κορυφή του βουνού πάνω από την σπηλιά κι εμείς οι δυο είμαστε έξω από το κρίμα σου». Ο Αρίστος του έδωσε ένα ξύλο στο χέρι και τον παραβγάλανε.

Περπάτησε ο Παναγής κι έφτασε στην κορυφή του βουνού. Άνοιξε μια τρύπα και άρχισε να καρφώνει το ξύλο μέσα. Από το ζόρισμα που έκανε, λυθήκανε οι κλωστές της βράκας του και μπήκανε μέσα στην τρύπα. Έκανε να τραβήξει το πόδι του από την βράκα, αλλά εκείνο πιάστηκε. Πήρε το ξύλο κι έκοψε μ’ αυτό τις κλωστές. Κτύπησε μετά το ξύλο στην τρύπα. Λυθήκανε πάλι οι κλωστές της βράκας του κι έπαθε τα ίδια. Φοβισμένος και τρομοκρατημένος όπως ήταν μέσα στο σκοτάδι λιποθύμησε.

Ο Κώτσος και ο Αρίστος όταν είδαν ότι πέρασε ο χρόνος που όρισαν, τρέξανε να βρούνε τον Παναγή. Τον βρήκανε λιπόθυμο. Ρίξανε πάνω του νερό για να τον συνεφέρουνε, αλλά αυτός νόμισε πως αποδήμησε στον Κύριο κι έκανε τον πεθαμένο. Μέχρι να τον συνεφέρουνε, είδανε και πάθανε. «-Πέθανα, πέθανα», τους έλεγε. Μέχρι να το πείσουνε ότι ήταν ζωντανός, φτύσανε φαρμάκι. Φύγανε κι οι τρεις από κει και κατηφορίσανε τον δρόμο στο χωριό.

Ξαφνικά ο Παναγής άκουσε τάχα φωνές μέσα στα δέντρα παραπέρα. Το λέει στους άλλους και κρυφοκοιτάζουνε. Τους είπε πως έβλεπε την μαμή του χωριού να ξεγεννάει τις μάγισσες και δεν έτρωγε τίποτα γύρω της γιατί φοβότανε μήπως γίνει κι εκείνη μάγισσα. Οι άλλοι δυο δεν βλέπανε τίποτα. Μετά τους είπε πως οι μάγισσες είχαν στις ζώνες τους τυλιγμένα κάρβουνα, που φαίνονταν έτσι, ενώ στην ουσία ήταν λίρες. Τις πήρε από πίσω και φώναζε: «-Έλα κούτι – κούτι!». Εκείνες εξαφανιστήκανε μόλις τον πήρανε είδηση, τους είπε. Σταυροκοπηθήκανε οι άλλοι δυο. Όταν φτάσανε στο χωριό, μάθανε πως η μαμή ξεγεννούσε του φούρναρη του Παντέλου την γυναίκα. Το ξύλο που έφαγε ο Παναγής απ΄ τους άλλους δυο, δεν περιγράφεται. Τρελός σας λέω από γεννησιμιού του, παιδιά μου!

-Ώχου! Σαν πολλά μας τα’ πες, του φώναξε η γιαγιά για να σταματήσει τη συζήτηση και αποχώρησε δήθεν αδιάφορη στην κάμαρη της, όπως συνήθιζε να κάνει πάντα ενώ εμείς πνιγήκαμε στα γέλια και τα χαχανητά.

-Οι γονείς σου δεν παίρνουν ποτέ μέρος σε τέτοιες συζητήσεις, παρατήρησε η Ρεβέκκα, παρά σκέφτονται και λογαριάζουνε πως θα τακτοποιήσουνε τις δουλειές τους και πως θα τις δρομολογήσουνε. Μόνο ψιθυριστά τους ακούμε πάντα να μιλούν, μα δεν καταλαβαίνουμε τι λένε.

-Ας είναι!…μου αρέσουν τα κρυφομιλητά τους, της απάντησα. Όταν μεγαλώσω, το ίδιο θα κάνω κι εγώ με την γυναίκα μου.

Μου κίνησε την περιέργεια εκείνη η παρατήρηση της Ρεβέκκας και μια μέρα έστησα τα αυτιά μου ν’ ακούσω τι έλεγαν και … τα κατάφερα. Μιλούσαν για αγνές και τίμιες γυναίκες.

-Οι γυναίκες στο σόι μας είναι όλες αγνές και τίμιες. Δεν πιστεύω πως η Αννούλα, η κόρη της δικής μου αδερφής είναι ανήθικη. Έχει καλή ανατροφή, ικανότητες νοικοκυράς και δυναμικό χαρακτήρα! άκουσα τον πατέρα να της λέει. Δεν μοιάζει με την ξαδέρφη μας, τη Παρέσα, που έμεινε γεροντοκόρη, επειδή ο ένας της ξίνιζε κι ο άλλος της μύριζε.

-Η Παρέσα είναι κακιά και βλάσφημη! Γι’ αυτό έμεινε γεροντοκόρη! του είπε η μητέρα. Δεν βλέπεις που δεν της μιλάει κανείς κι όλοι την βρίζουνε πίσω από την πλάτη της χαρακτηρίζοντας την ως παλιοκόριτσο;

-Δίκιο έχεις! Ούτε εκείνον τον ασκητή, τον Παντέλο, δεν κατάφερε να παντρευτεί.

-Ε! Δεν τον έχει κανείς κι εκείνον σε μεγάλη εκτίμηση. Ποιος τον λογαριάζει για άνθρωπο, τον ευθυνόφοβο; Αυτός δεν μπορεί να ανοίξει σπίτι. Φοβάται να ζήσει μια γυναίκα. Άχρηστος σαν τον πατέρα του! Κολλημένος στα φουστάνια της μάνας του. Κάνει ότι του πει εκείνη.

-Πάντως, πρέπει να είχαν προγαμιαίες σχέσεις κι οι δυο τους, απ’ ότι φαινόταν από τις κινήσεις τους. Κάποια μάτια λένε πως τους είδανε στις ρεματιές. Τώρα, ψέματα είναι;… Αλήθεια; … Θα σε γελάσω!…

-Ο κόσμος πολλά λέει, αλλά κανείς δεν ξέρει την αλήθεια. Πάντως, κι αυτό που κάνανε δεν ήτανε σωστό, που τους κοροϊδεύανε και τους φτύνανε πίσω από την πλάτη τους.

-Αυτές οι σχέσεις είναι πολύ μεγάλη ντροπή πριν το γάμο, γυναίκα! Αφού το ξέρεις. Γιατί τους δικαιολογείς;… Ας αφήσουμε όμως την Παρέσα κι ας επανέλθουμε στην Αννούλα. Η αδερφή μου, μου είπε πως, η κόρη της αγαπάει τον Γιωρίκα της Ανθούσας του Τσαρνταμάνου και μπορεί να έμεινε έγκυος απ’ αυτόν. Αυτό είναι μεγάλη αμαρτία και τρανή ντροπή, άμα έγινε!

-Αν αληθεύει, τι θα κάνουμε; Θα την αναγκάσουμε να χάσει το παιδί;

-Τι βαριά λέξη ξεστόμισες, γυναίκα; Να χάσει το παιδί; Να μην το ακούσω ξανά από το στόμα σου.

-Καλά ντε, μια κουβέντα είπα!

-Θα περιμένουμε να το γεννήσει κι όταν πάει για σαραντισμό στην εκκλησία, θα μαζέψουμε τους γέροντες του χωριού μαζί με τον γεροντότερο, τον πασβάνο και θα κάνουμε ένας είδος δικαστηρίου.

-Τι δικαστήριο θα είναι αυτό;

-Θα την αναγκάσουμε να μαρτυρήσει το όνομα του πατέρα του παιδιού της ενώπιον όλων.

-Κι αν δεν το μαρτυρήσει;

-Ε, τότε, γυναίκα, θα την εξορίσουμε από τον τόπο μας ή θα την κρεμάσουμε.

Τέτοια ρεζιλίκια δεν τα σηκώνουμε να μας κουβαλάει μπάσταρδα με όποιον να’ ναι! είπε ο πατέρας κι έκοψε τη συζήτηση με ένα νόημα που έκανε στην μητέρα να σιωπήσει, γιατί κατάλαβε πως τους άκουγα κι από τότε το όνομα της θείας Αννούλας πλανιότανε ψιθυριστά στο σπίτι από όλους για μήνες, ώσπου κάποτε άκουσα πως γέννησε ένα κοριτσάκι. Ο πατέρας και η μητέρα πηγαινοέρχονταν στο σπίτι της, αλλά εμένα δεν μ΄ αφήνανε να πάω μαζί τους. Ώσπου, μετά από λίγες μέρες, άκουσα τον πατέρα να λέει πως πήγαινε για το δικαστήριο στην εκκλησία.

-Να έρθω κι εγώ μαζί σου; τον ρώτησα.

-Να έρθεις! μου είπε κι έτρεξα ξοπίσω του.

Η θεία Αννούλα έβγαινε από την εκκλησία με το μωρό της την ώρα που φτάσαμε εκεί. Έξω στην πόρτα περίμεναν αρκετοί γέροντες που την σταματήσανε περικυκλώνοντας την. Χωθήκαμε ανάμεσα τους και τους ακούσαμε τον πασβάνο να της λέει.

-Να σου ζήσει το κοριτσάκι σου, Αννούλα! Μα είναι νόθο και πρέπει να μας πεις ποιος είναι ο πατέρας του. Εμείς θα σε προστατεύσουμε, γιατί θα τον δικάσουμε. Αν είναι ανύπαντρος, θα τον υποχρεώσουμε να σε παντρευτεί κι αν είναι παντρεμένος, θα τον τιμωρήσουμε με πρόστιμο κάμποσων λιρών, ανάλογα βέβαια πάντα, με το πόσα παιδιά έχει και σε τι οικονομική κατάσταση βρίσκεται.

-Ο πατέρας του παιδιού είναι ο Γιωρίκας της Ανθούσας! του είπε εκείνη δειλά.

-Τρέχω αμέσως να πάω να τον φέρω από το καφενείο του Παυλίκου. Εκεί τον είδα την ώρα που ερχόμουν! φώναξε ένας γέρος κι έφυγε.

Τον έφερε σέρνοντας τον από το αυτί και χτυπώντας τον στο σβέρκο μέσα σε λίγα λεπτά.

-Έλα εδώ, αχαΐρευτε, μπροστά στο κορίτσι και πες μας. Είναι δικό σου το παιδί;

-Δικό μου είναι! φώναξε εκείνος.

-Ε, τότε θα την παντρευτείς! του φώναξαν όλοι.

-Μα, η μάνα μου δεν θέλει….

-Θέλει, δεν θέλει, ετοιμάσου για γάμο! του είπε ο πασβάνος. Θα σε παντρέψουμε με το ζόρι. Θα αποκαταστήσεις την τιμή της κοπέλας που ρεζίλεψες είτε το θέλεις είτε όχι.

-Θα την παντρευτείς! φωνάξανε όλοι.

-Εντάξει! είπε ο Γιωρίκας. Άντε, πάμε όλοι μαζί στη μάνα μου, γιατί αν πάω μόνος μου, δεν θα μπορέσω να της επιβληθώ.

-Πάμε! συμφωνήσανε όλοι.

-Πήγαινε στο σπίτι! μου είπε ο πατέρας. Φτάνουν όσα είδες. Πάρε παράδειγμα από την θεία Αννούλα και να θυμάσαι ότι δεν πρέπει να κοροϊδέψεις κοπέλα στη ζωή σου. Άντε, κουνήσου….

Έκανα να στρίψω στη γωνία και είδα δυο μεγαλύτερα παιδιά από μένα κατά τέσσερα χρόνια, τον Πετρίκα και τον Παυλίκα, να παίζουνε με κάτι χαρτιά κάτω στο έδαφος. Περίεργος τους πλησίασα.

-Τι κάνετε εδώ; τους ρώτησα.

-Δεν βλέπεις; με ρώτησε ο Πετρίκας.

-Παρθένα θα είναι η γυναίκα που θα πάρεις! του είπε ο Παυλίκας. Άνοιξε τώρα τα χαρτιά και για μένα.

-Γιατί θα είναι παρθένα;τους ρώτησα.

-Άντε φύγε από δω, που θέλεις κι εξηγήσεις, μυξιάρη !μου είπαν κι οι δυο και μ’ έδιωξαν με δυο κλωτσιές στον πισινό.

Φεύγοντας τους άκουσα να λένε πως ήταν ερωτευμένοι με δυο κοριτσόπουλα του χωριού. Κρύφτηκα πίσω από τον μαντρότοιχο και τους κρυφάκουσα.

-Οι μανάδες μας θα φροντίσουνε για το αν και πότε θα μας παντρέψουνε, είτε μας αρέσει είτε όχι. Τι θαρρείς; Πως θα λογαριάσουνε την δική μας γνώμη; Αυτές θα κανονίσουνε τον γάμο μας. Πώς να ξέρουμε ότι δεν μας έχουνε ταγμένους από νεογέννητα; είπε ο Πετρίκας.

-Τι εννοείς; τον ρώτησε ο Παυλίκας.

-Μπορεί οι μανάδες μας, όταν ήταν έγκυες, να τάξανε σε καμιά φίλη τους, έγκυο κι εκείνη, όταν θα γεννούσανε κι οι δυο, πως αν γεννούσανε αγόρι η μια και κορίτσι η άλλη, μεθαύριο να μας παντρέψουν κι αυτές να συμπεθεριάσουν.

-Λες να γίνονται τέτοια πράματα;

-Εμ, δεν γίνονται; Γίνονται και παραγίνονται! Και δεν είναι μόνο αυτές οι περιπτώσεις που γίνονται, αλλά κι άλλες.

-Κι άλλες; Ποιες δηλαδή;

-Υπάρχει περίπτωση να παντρευτεί κάποιος μια μεγαλύτερη γυναίκα απ’ αυτόν. Να είναι δηλαδή αυτός εννέα χρονών κι εκείνη είκοσι και αντίστροφα, μόνο και μόνο επειδή έτσι το τάξανε οι μανάδες τους μεταξύ τους.

-Α, έτσι γίνεται; Και γιατί παρακαλώ;

-Φοβούνται από τους Πέρσες, να μη βιάσουνε τα κορίτσια μας, τις Ποντιοπούλες μας, γι’ αυτό και παντρεύουνε τα παιδιά τους μικρά, οπότε μπορούνε να γλιτώσουνε από τα χέρια τους.

-Ε, τότε, καλά κάνουνε.

-Ναι, καλά κάνουνε!…Νάτο!…Βγήκε το χαρτί!… Παρθένα γυναίκα θα πάρεις κι εσύ….

-Μα, γιατί θέλουνε οπωσδήποτε να πάρουνε γυναίκα που να ονομάζεται Παρθένα; αναρωτήθηκα αρκετά απομακρυσμένος απ’ αυτούς. Τι πειράζει αν την λένε Μαρία, Δέσποινα ή Φωτεινή; Περίεργο!…Τι μ’ ένοιαζε όμως;… Δικαίωμα τους!…..

Θα πάρουν φωτιά οι ουρανοί (του Κωνστ. Πολίτη) - (Συμπεριλαμβάνεται ως λογοτεχνική προσέγγιση στην ιστορική μελέτη της Παρθένας Τσοκτουρίδου: "Αλησμόνητες πατρίδες της Μικρασίας" - ΕΠΑΙΝΟΣ "ΝΑΝΑ ΚΟΝΤΟΥ")

2012-03-01T20:32:00.001+02:00

…από την Σμύρνη έφτανε στο Κορδελιό η ανταύγεια της φωτιάς που αντανακλούσε στις προσόψεις των κτιρίων και κοκκίνιζαν σαν το αίμα που εχύνετο στην Σμύρνη.

Μέχρι μέσα στο μεγάλο σαλόνι έφτανε η κόκκινη ανταύγεια και όλα κοκκίνιζαν μέσα στο σπίτι. Ο καιρός ήταν συννεφιά και η ανταύγεια αυτή έφτασε στα σύννεφα, κοκκίνισε ο ουρανός, νόμιζες ότι έφτασε η Δευτέρα Παρουσία και ότι θα πάρουν φωτιά οι ουρανοί.

Το θέαμα ήταν τρομακτικό, ακούγαμε το μουγκρητό της φωτιάς, τις φωνές εκατοντάδων χιλιάδων γυναικόπαιδων που ζητούσαν βοήθεια…

Γλυκιά Μάνα Ιωνία… (της Παρθένας Τσοκτουρίδου)

2012-02-29T21:17:00.004+02:00

Γλυκιά Μάνα Ιωνία…

Ξυπνάς

από γλυκόλαλα τραγούδια

στις θύμησες του ελληνισμού…

Ορθώνεσαι

μέσα από τις χρυσοκίτρινες φλόγες

των θεών σου…

Αναθαρρεύεις

στα τραγούδια των αυλών

και στους πυρρίχιους χορούς…

Απλώνεις

την ανάλαφρη γλύκα

της αγκαλιάς σου

στα χιλιάδες

άγρυπνα παιδιά σου

που πληγωμένα

έγειραν να κοιμηθούν

τον ύπνο τον γλυκόκαρδο

στα λαμπερά του ουρανού

τα φευγαλέα στρώματα…

Στον κόρφο σου

κοιτίδα του πολιτισμού

γέννησε ο ελληνισμός μας

και η καρποφόρα σου η γη

βλάστησε άφοβα λογής

φιλοσόφους, ζωγράφους

άνθισε στίχους λυρικούς,

των ποιητών τα ξίφη

πρόβαλε πνεύματα αθάνατα,

σοφά, εκστασιασμένα

που ρίγη ανάτασης σκορπούν

και πυρπολούν τα στήθια…

Γλυκιά Μάνα Ιωνία…

Ξυπνάς…

Ορθώνεσαι…

Αναθαρρεύεις…

Απλώνεις…

Γεννάς…

Βλασταίνεις…

Ανθίζεις…

Προβάλεις…

Σκορπάς…

Πυρπολείς…

Το κύριο σημείο διαφοράς των αρχαίων ελληνικών αποικιών από τη νεότερη και σύγχρονη ελληνική διασπορά είναι ότι οι ελληνικές αποικίες της αρχαιότητας λειτούργησε ως πυρήνες εξελληνισμού και εκπολιτισμού των αλλόφυλων λαών της περιοχής τους, σε αντίθεση με τους απόδημους Έλληνες των νεότερων χρόνων που έχουν αφελληνιστεί, σε ένα μεγάλο ποσοστό, από το περιβάλλον τους ή κατά κάποιο τρόπο έχουν αλλοτριωθεί (Ιστορική Μελέτη της Παρθένας Τσοκτουρίδου) - ΕΠΑΙΝΟΣ "ΝΑΝΑ ΚΟΝΤΟΥ"

2012-02-28T20:34:00.001+02:00

Χριστέ μ’ και ας εποίνες με (Αχ και να μ’ έφτιαχνες, Χριστέ) - ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΜΟΥΣΑ

2012-02-28T19:27:00.003+02:00

Στην ποντιακή διάλεκτο

Χριστέ μ’ και ας εποίνες με δέντρον σ’ έναν ομάλιν

κι εδίνες με πολλά καρπόν και χαμελά κλωνάρια

έστενες και ση ρίζα μου κι έναν κρύο πεγάδι.

Κι όντας κινούν τα κόρασια κι αχπάσκουν σον παρχάρι

ν’ έρχουνταν, πίνε ασό νερό μ’, και τρωγν’ ασόν καρπό μου

κι όσοι παρανεγκάσκουνταν, ας κείνταν σην εβόρα μ’.

Στην Ελληνική καθομιλουμένη

Αχ και να μ’ έφτιαχνες δεντρί σε μια πλαγιά, Χριστέ μου,

να μου’ δινες πολύ καρπό και χαμηλά κλωνάρια

και να’ στηνες στη ρίζα μου μια δροσερή βρυσούλα.

Κι όταν κινούν οι κοπελιές στην εξοχή να πάνε

να’ ρθουν, να πιουν κρύο νερό, να φαν’ απ’ τον καρπό μου

κι όσοι παρακουράζονται, στον ίσκιο μου ας ξαπλώσουν.

Για τους αναγνώστες

Παρθένα Τσοκτουρίδου

Ας φιλιάσκουμες (Ας φιληθούμε) - ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΜΟΥΣΑ

2012-02-28T19:21:00.001+02:00

Στην ποντιακή διάλεκτο

- Ξένος εγώ και ξέντσα εσύ και τα ραχιόπα ξένα

και το νερόν ντο πίνομε, εκείνο πα εν ξένον.

Έλα, κορ’, ας φιλιάσκουμες, πριν βρεχ’ και πριν χιονίζει

πριν γομωθείν τ’ αυλάκ νερόν, τα κοτσορύμια χιόνια.

Έλα. Κορ’, ας φιλιάσκουμες αφκά σο λεφτοκάρι

το λεφτοκάρ’ κι λέει ατο κι η γη κ’ ομολογά το.

- Τα φύλλα ειν’ πετούμενα, πετούν κι ατό παν’ λέγνε.

Στην Ελληνική καθομιλουμένη

- Πεντάξενοι βρεθήκαμε μες τα βουνά τα ξένα

και το νερόν που πίνουμε και τούτο πάλι ξένο.

Πριν χιονοβρέξει, κοπελιά, έλα να φιληθούμε

Πριν κατεβούν οι χείμαρροι, πριν πέσουνε τα χιόνια.

Έλα να φιληθούμε εμείς στη φουντουκιά από κάτω

Δεν το προδίνει η φουνουκιά κι ούτε κι η γη το λέει.

- Τα φύλλα, ανεμόφυλλα, φε’υγουν και παν’ το λένε.

Για τους αναγνώστες

Παρθένα Τσοκτουρίδου

(1438-1439) Σύνοδος Φεράρας – Φλωρεντίας (Ιστορική Μελέτη της Παρθένας Τσοκτουρίδου) - ΕΠΑΙΝΟΣ "ΝΑΝΑ ΚΟΝΤΟΥ"

2012-02-28T19:11:00.003+02:00

Στη Σύνοδο εκείνη είχε υπογραφεί η ένωση των εκκλησιών Ανατολικής – Δυτικής, όμως το αποτέλεσμα για τον Βυζαντινό κόσμο ήταν αρνητικό καθώς ο πληθυσμός διαιρέθηκε σε ενωτικούς και ανθενωτικούς.

Κι ενώ όλοι περίμεναν βοήθεια από τη Δύση και την Καθολική εκκλησία, το μίσος των ανθενωτικών ξεσπάθωσε με αρχηγό τον Γεώργιο Σχολάριο και με σύνθημα «την γαρ Λατίνων ούτε βοήθειαν ούτε την ένωσιν χρήζομεν» θυμούμενοι τη βαρβαρότητα των Λατίνων το 1204 με την 4^η Σταυροφορία.

Παράλληλα δημιουργήθηκε μια αντιλατινική παράταξη με πρωτεργάτη τον Λουκά Νοταρά που κατείχε το ύπατο αξίωμα μετά τον Αυτοκράτορα διακήρυσσε «Κρειττότερον εστίν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων, ή καλύπτραν λατινικήν».

ΤΟ ΚΥΜΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΕΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑ Π.Χ. ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (Ιστορική μελέτη της Παρθένας Τσοκτουρίδου) – ΕΠΑΙΝΟΣ «ΝΑΝΑ ΚΟΝΤΟΥ»

2012-02-27T07:37:00.002+02:00

Από τον 9^ο έως τον 6^ο αι. σε μια μακρά διαδοχή μεταναστεύσεων Ίωνες, Αιολείς και Δωριείς έφθασαν ως τις ακτές της Μ. Ασίας ως έμποροι, αποικιστές, τυχοδιώκτες και στρατιώτες, έκτισαν τις πόλεις τους αναμείχθηκαν με τους γηγενείς πληθυσμούς, υιοθέτησαν τμήμα της θρησκείας τους (πολύστηθη Άρτεμις) και σύντομα εγκαθίδρυσαν ένα αξιόλογο πολιτισμό που προπορεύθηκε σε πολλές περιπτώσεις εκείνου της ηπειρωτικής Ελλάδας.

Η ανάπτυξη αυτού του πολιτισμού θεωρείται από αρκετούς ιστορικούς το πρώτο κεφάλαιο στην ανάπτυξη του δυτικού πολιτισμού κυρίως εξαιτίας της φιλοσοφικής σκέψης που παρήγαγε.

Απ’ αυτή την περίοδο κόπηκαν τα πρώτα τετράγωνα νομίσματα από ήλεκτρον, (Λυδία-7^ος αι. π.Χ.), πιθανώς ως αποτέλεσμα των εμπορικών συναλλαγών των γηγενών με τους Έλληνες, ενώ άρχισαν οι Λυδοί βασιλείς – σύμφωνα με τον Ηρόδοτο – να ενδιαφέρονται για το μαντείο των Δελφών και αν στέλνουν δώρα στον ναό του.

Αν λάβουμε υπόψη ότι η Αργοναυτική εκστρατεία τοποθετείται πριν από τον Τρωικό πόλεμο (12^οςπ.Χ. αι.) μπορούμε να υποθέσουμε ότι, κατά τη μυθολογία, η ελληνική παρουσία στην περιοχή του Πόντου πάει πολύ πιο πίσω και χάνεται μέσα στην αχλύ του χρόνου.

Πάντως, μέχρις ότου μιλήσει η ιστορία για την πριν από το 1000 π.Χ. περίοδο, η ίδια η μυθολογία (Αργοναυτική εκστρατεία, Προμηθέας κλπ) αφήνει να εννοηθεί ή βάσιμα τοποθετεί ότι η φήμη του Πόντου, ως περιοχή με άφθονη παραγωγή και πλούσια μεταλλεύματα, έφτασε και στους ελληνικούς πληθυσμούς, ιδιαίτερα των Μικρασιατικών παραλίων.

Έτσι οι ελληνικοί αποικισμοί που ακολούθησαν είναι βέβαιο ότι είχαν και αυτό το (οικονομικό) κίνητρο.

ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΥΨΗΛΗ ΤΑΣΗ" ΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΣΤΗΛΕΣ "ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΕΣ" ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΑΣ ΤΣΟΚΤΟΥΡΙΔΟΥ

2012-02-26T07:50:00.001+02:00

Oh! Poetry! (by Tsoktouridou Parthena) – SECOND PRIZE “CELAENO”

2012-02-26T07:10:00.001+02:00

Oh! Poetry! ....

Be the source of lyricism?

Sound game jubilant colors

the lyrics produced by joy or sorrow! ...

Be the picture, the flow of speech?

The only refuge

the vastness of your exile! ...

Be a view to a very

in straight-shot and the rampant tragedy of our time?

You're an art of the mind or soul yeast?

Liberating your words, magical journeys

at times' yes Aleppo ...

watering the sorrows of ...

You do not know may envy or destroy

to flourishe only looking, with all its splendour

that anyway the Greeks everywhere, in the east and west!...

You are a dear friend, venerable and logical ...

The self-serving your goals, you are fair and ethical ...

The world does not eat the multinational agreements toughness

you're not around but you are relentless fervor ...

Blood to the Greek action to water

in all the continents vision of solidarity!

Thou source of peace, Poetry your name,

charity, morality is the call you!

Οι περαστικοί της ζωής μας που δεν μπλέκουν συναισθηματικά (της Παρθένας Τσοκτουρίδου)

2012-02-25T21:04:00.002+02:00

Είναι πλέον γεγονός πως δεν ήμαστε ικανοί πια να ξεχωρίσουμε το πρόσωπο του πλησίον μας.

Πως είναι δυνατό να γίνει αυτό, εφόσον οι εναλλαγές πολλών ανθρώπινων προσώπων τοποθετούνται στον εγκέφαλο μας ως περαστικές εικόνες, η μια πάνω στην άλλη, σβήνοντας συνεχώς και ηθελημένα από τη μνήμη μας;

Πως είναι δυνατό να γίνει αυτό από τη σύγχυση που δημιουργείται στην κοινωνία, εξαιτίας του αδυνατίσματος της αγάπης μας για τον πλησίον μας, σε σημείο που να χάνουμε και τα ίχνη της;

Πως είναι δυνατό, τέλος, να γίνει αυτό, εφόσον η κοινωνία έχει καταντήσει έτσι ώστε να περιορίζεται σ’ ένα μικρό αριθμό φίλων – από μικρό έως μηδενικό – εξαιτίας της επιλογής που κάνει, να κρατάει σε απόσταση πλάσματα, που αξίζουν πραγματικά τη φιλία και την αγάπη;

Η κοινωνία μας σήμερα δεν θέλει να μπλέκει συναισθηματικά έχοντας έγνοιες και υποχρεώσεις, φέροντας έτσι τη σφραγίδα της απανθρωπιάς, της μη προοδευτικής ανάπτυξης και της επιθετικής συμπεριφοράς.

Ποιος, αλήθεια, ειν’ αυτός που δεν θα παραδεχτεί πως η κοινωνία μας σήμερα δέχεται κάθε είδους επιθέσεις (ληστείες, βιασμούς, φόνους) στους γεμάτους μάλιστα από κόσμο δρόμους και οι περαστικοί (εκτός εξαιρέσεων) δεν συγκινούνται να επέμβουν;

Οι περαστικοί της ζωής μας που δεν μπλέκουν συναισθηματικά, δεν αγωνίζονται να πετύχουν ανθρώπινες επαφές, δεν διατηρούν ευγενικές στάσεις στους γύρω τους, δεν νιώθουν καν την παραμικρή φιλία για κανέναν, δεν μπαίνουν στη διαδικασία να προσανατολιστούν για να δημιουργήσουν νέους τύπους ανθρώπων, που θα εξοπλίζονται και θα πολεμούν τις ολέθριες συνέπειες της επικίνδυνης αυτής αυταπάτης, του να μη μπλέκουν συναισθηματικά, που δημιουργεί – αν μη τι άλλο – και φαινόμενα ασφυκτικής κατάπτωσης.

Δεν εννοείται να λεγόμαστε ή ν’ ανήκουμε στις πολιτισμένες χώρες και να μην έχουμε ιδέα από την ειλικρινή και θερμή ιδέα προς το πλησίον, να ήμαστε αφιλόξενοι, να μη συμπονούμε, να μη συνδράμουμε στους συνανθρώπους μας, να μην έχουμε κοινωνικές επαφές, να μη νιώθουμε, να μη δίνουμε, να μη παίρνουμε στοργή κι αγάπη.

Οι εκδηλώσεις της αδιαφορίας μας κι ο ψυχικός μας κόσμος που δεν μπλέκει συναισθηματικά είναι τα απανθρωπιστικά συμπτώματα και οι πολιτιστικές ασθένειες, που προσβάλλουν και πλήττουν καθημερινά την πλανεμένη ανθρωπότητα, η οποία τείνει να γράψει στο λάβαρο της πως έχει ψυχολογία χωρίς ψυχή, στηρίζεται από ψευτοσοφά αποφθέγματα, σφαλερές σκέψεις, παράξενες κρίσεις, κώδικα ψεύτικων αξιών, ατομικότητα, ανευθυνότητα και διεστραμμένα δόγματα.

Οι περαστικοί της ζωής μας που δεν μπλέκουν συναισθηματικά είναι οι βάρβαροι εχθροί του δικαίου, του καλού και των κοινωνικών κανόνων, αντικοινωνικοί και παραμορφωμένοι, συστηματικά ανεκπαίδευτοι, ακυριάρχητοι, άνθρωποι μ’ ελαττωματική κι ανισόρροπη συναισθηματικότητα, που χρήζουν ψυχοπαθητικής αγωγής και κοινωνικών ελέγχων, λόγω της επικινδυνότητας τους στην κοινωνία, στην ανθρωπότητα και στον πολιτισμό μας.

Κόρη κοιμάται (Η κοπελιά κοιμάται) - ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΜΟΥΣΑ

2012-02-25T19:47:00.005+02:00

Στην ποντιακή διάλεκτο

Ατού σα χρυσοπέγαδα χρυσή κόρη κοιμάται

λαλώ ατεν και κι λαλεί, τζιμπίζ’ ατεν, κι σκούται

φέρω νερόν, τσανίζ’ ατεν κι ατέ ξαν κ’ εγνεφίζει.

Κλίσκουμαι και φιλώ ατεν σ’ ομμάτια και σ’ οφρύδια

τ’ ομμάτια τ΄ς φως εγόμωσα, το στόμαν ατ’ς λαλίαν

τα γονατίτσια τ’ς δύναμιν κι η κορ’ λαγγεύ’ και σκούται.

Στην Ελληνική καθομιλουμένη

Εκεί στις βρύσες τις χρυσές, χρυσή κοιμάται κόρη

και της λαλώ, μα δε λαλεί, τσιμπώντας την, δεν σειέται

της ρίχνω δροσερό νερό, μα πάλι δεν ξυπνάει.

Σκύβω και την φιλώ γλυκά στα μάτια και στα φρύδια

τα μάτια της φως γέμισα, το στόμα της φωνίτσα

τα γόνατα της δύναμη κι αυτή πετιέται πάνω.

Για τους αναγνώστες

Παρθένα Τσοκτουρίδου