vrolijk puin

The End

2009-09-10T10:11:00.003+02:00

Af & toe moet er flink worden opgeschoond, meteen het einde van Vrolijk puin.

Update 2013: er is nu een Vrolijk puin bis, waarop ik af en toe iets post,

gedichten kan je lezen op Poëzie van Jan M. Meier.

wind

2009-03-25T18:00:00.003+01:00

winterwandeling

2009-01-04T12:30:00.002+01:00

Het was heerlijk wandelen in de Bourgoyen zaterdag. Prima weer voor enkele mooie kiekjes:

opruiming

2008-09-04T20:00:00.001+02:00

Met het mooie weer was er wat tijd om rond het tuinhuis op te ruimen. Dat levert behoorlijk indrukwekkende resultaten op. Blijkbaar hebben we de tuinsector zwaar ondersteund gedurende vele jaren. Nu nog de weg naar het containerpark afleggen.
Intussen is het weer opnieuw Belgisch wisselvallig & fris.

beestjes

2008-06-05T18:11:00.013+02:00

Een slak is een slak. Maar van dichtbij bekeken wordt deze tuinplaag een aandoenlijk, kwetsbaar diertje.
Bijna een beetje zoals wij.

Uitgelezen: feestelijk & een tikkeltje saai

2008-05-22T20:38:00.012+02:00

Uitgelezen is vijf jaar oud geworden. Er was veel tromgeroffel vooraf. Lezers mochten zelf de boeken aandragen die op de bespreektafel zouden liggen. Het moest een echt boekenfeest worden. De selectie van de boeken oogde niet erg bijzonder. Als je naar het aantal stemmen kijkt, kun je niet van een grote deelname spreken. Een interactieve flop zowat. Voor de gelegenheid vond Uitgelezen plaats in de theaterzaal. Al een kwartier voor de start was die behoorlijk vol gelopen. Om acht uur werden de zijbalkonnetjes al ingenomen. Een vol huis voor een live boekenprogramma is sowieso een prestatie. Wat een verschil ook met de eerste jaargang. Het was toen wel erg gezellig zitten aan de lage tafeltjes die de eerste helft van de balzaal vulden. Gudrun De Geyter deed de presentatie en net iets meer dan dat, zodat je haar net zo goed als de eerste, scherpzinnige lezer van het panel kon zien. Dat was dus gisterenavond wel even anders. Tien keer zoveel volk als vijf jaar geleden. Maar wat volgde was eigenlijk een heel gewone Uitgelezen met alle aandacht voor de boeken en zonder pauze. Iets te veel een marathon, zo zou blijken. Maar eerst mocht Yves Desmet de avond openen. Hij deed dat met de nodige bedankingen en figuurlijke bloemetjes voor de organisatoren en een terechte sneer naar de openbare omroep die na vijf jaar Uitgelezen nog niet heeft begrepen dat er echt wel een publiek bestaat voor een degelijk literair programma. Dan was het aan Fien Sabbe om de panelleden te introduceren. Jos Geysels en Anna Luyten waren er al van in het begin bij. Vanavond waren Phara de Aguirre en een montere en opgewekte Verhofstadt de extra leden.

Het eerste boek op de tafel was De Lammeren van Mustafa Kör, een jonge en beloftevolle schrijver van Turkse origine. Het boek is zijn debuut. Anna Luyten vindt de lovende commentaren helemaal terecht. Zij vindt dat de auteur 'een genereuze stem' heeft. De andere panelleden had ook heel wat lof voor het debuut, maar vonden bijna eenstemmig de proloog en epiloog overbodig. Die waren dan wel erg poëtisch, bijna barok, maar voegden weinig toe aan het boek als geheel. Anna was het daar niet mee eens. Zij begreep de 'mythische kracht' van de proloog en epiloog wel en vond die geen storende stijlbreuk met de rest van het boek. Ook veel eensgezindheid, maar dan wat minder positief, over het tweede boek: School zonder racisme en laatstejaars Sam Menen, Niet Opnieuw. De West-Vlaamse scholieren maakten een interviewboek met en over de laatste overlevenden uit de Duitse kampen. Het panel vond het initiatief nodig en verdienstelijk, maar voor Jos Geyssels was het verband tussen de getuigenissen en de boodschap nu iets te simpel. Voor Phara blijft de lectuur van Primo Levi onovertroffen, niets gaat boven de hand van deze meester als het om Holocaustboeken gaat. Wat haar het meest verstomt, is waarom mensen decennialang zwijgen over wat ze hebben meegemaakt. Anna Luyten vond het gesprek tussen 'tieners van nu met de tieners van toen' boeiend en het geduld van die laatsten opmerkelijk. Over Roth, Exit Geest, waren de meningen niet onverdeeld positief. Phara stelde meteen dat dit geen wauw-ervaring was voor haar. Verhofstadt vond Alleman een veel beter boek. Anna Luyten werd een beetje boos toen ze het boek las. Roth gebruikt schaamteloos biografische gegevens die hij wegplukt uit de biografie van zijn ex-vrouw, Claire Bloom. Phara vat het gesprek samen, Roth is een vakman, maar een schoft. Wel 'een intelligente schoft', vult Anna aan. Het ging er soms behoorlijk vinnig aan toe tussen de panelleden. Verhofstadt zat er erg wakker bij. Phara kon de journalist in haar niet wegdrukken en liet af en toe eens een vraagje richting Verhofstadt gaan, zoals 'heeft de 16 u veranderd?', maar de ex-premier liet zich niet verschalken, integendeel. Ook Geysels kreeg een flinke veeg uit de pan waar hij niet echt van terug had. Tussen dat lettergetetter door zorgen de muzikale intermezzi voor een adempauze. Luc De Vos begint met een nummer uit zijn nieuwe cd, later zorgen de dames van Radio Candip voor versterking. Hun laatste nummer wordt een oldie, Paroles, met De Vos in de zelf verklaarde rol van Alain Delon met zonnebril. Feest! Dit was een feesteditie en dus kregen we extra veel leestips mee, te veel om op te sommen. De lezer kan ze hier nog eens bekijken, net als de tips van enkele vorige Uitgelezens. En omdat het feest was kwam de fanfare 't Schoon Vertier ons uitgeleide doen. Bij het verlaten van de theaterzaal werden we op een ijsje getrakteerd en in de balzaal speelde de fanfare nog even door bij een drankje. Wie het wilde kon enkele bekende auteurs bespieden, Jef Geeraerts zat in de zaal, Erwin Mortier had zijn vriend meegebracht, Christophe Vekemans maakte een praatje met Saskia De Coster en her en der viel nog een eenzame inwijkeling te bespeuren. Straks weer tijd voor boeken en één tip die ik zeker eens onder ogen zal nemen is Dit verhaal (Questa storia) van Alessandro Baricco.

geluidsinstallatie

2008-05-20T17:30:00.002+02:00

Mijn dochter zit in Kopenhagen. Ze neemt er deel aan een conferentie en heeft er een geluisinstallatie staan (foto). Er staat een webcam opgesteld op de binnenplaats van Husets Cafe. De bewegingen van de voetgangers worden geregistreerd en omgezet in beeld en geluid. Zo wordt een café zonder muziek toch muzikaal. Te volgen op het internet elke dag van 20 tot 1 uur tot 23 Mei via http://www.annaville.net/3T4/.

A webcam is put up at the inner court of Husets Cafe in Copenhagen. The movements of pedestrians are registered by the webcam and converted into sound and image. 3T4 invites the visitor or passer-by to create a tune for a pub without music.
The sounds and visuals are not only present at the inner court of Husets Cafe, but are streamed in real-time on the worldwide web.
From Monday the 19th of May till Friday the 23rd of May 2008, from 20.00 till 01.00 on http://www.annaville.net/3T4/.

bezoek

2008-05-15T17:16:00.001+02:00

Kijk daar is-ie weer. Meneer de pad kwam een badje nemen. Vroeger op het jaar was mevrouw al eitjes komen leggen in lange slierten. Nu zit de vijver vol dikkoppen. Padden voelen zich hier thuis.
En we vinden dat prima zo.

L.P. Boons Feminateek

2008-05-09T18:00:00.000+02:00

Ik had beloofd nog iets te schrijven over de feminateek van Boon. Ik heb die lang geleden nog met eigen ogen mogen aanschouwen bij Boon thuis.

Dat zat zo. Ik studeerde Germaanse, volgde Nederlandse literatuur bij wijlen professor Antonin van Elslander. In de licenties werd er een uitstapje georganiseerd voor geïnteresseerde studenten. Zo kwam het dat we in de namiddag met een kleine buslading studenten bij Boon thuis op bezoek kwamen.

Ik moet toegeven dat ik me niet heel veel meer herinner van dit eerste contact met Louis. Een beetje plaatsvervangende schaamte dat we daar met een kleine bende in zijn mooie huisje stonden. Er werden wat ernstige vragen gesteld waarop Louis meestal een laconiek antwoord gaf. De serieuze vragen raakten op, en één van ons (ik herinner me niet wie) had de euvele moed om naar zijn Fenomenale Feminateek te vragen. Dat was een deurtje links in de ruime woonkamer. Daar stonden we dan met zijn allen te kijken naar de grote kartonnen archiefdozen die netjes op een rij waren gezet. Met bijpassende labels. Een paar brave knipsels waren opgehangen. Ze gaven ons een vaag vermoeden van wat er zoal in de dozen moet hebben gezeten. Helaas was de moed uitgeput en niemand waagde het te vragen of we ook in de dozen mochten kijken. Boon stond er besmuikt bij te lachen. Hij had die studentjes toch maar weer leuk bij de neus genomen.

Veel heb ik dus niet gezien, geef ik toe, maar toch voldoende om te weten dat wat we te zien kregen op Zogezegd onmogelijk de originele knipsels konden zijn, wat de organisatoren ook in hun reacties op mijn verslag beweren. Het woord knipsel zegt genoeg: dat zijn per definitie afbeeldingen van diverse kwaliteit en afmeting. De plaatjes op Zogezegd waren allemaal van exact hetzelfde formaat en kwamen uit veel kleinere doosjes dan wat ik ooit in Boons werkkamer heb gezien. Daar stonden de klassieke kartonnen archiefdozen. Ik geloof best dat er geen foto's zijn genomen naar aanleiding van deze Zogezegd in Gent. De verklaring lijkt me veel eenvoudiger. Boons zoon Jo was fotograaf. Hij heeft allicht gaandeweg de oorspronkelijke knipsels fotografisch vastgelegd en heeft daarbij de ordening van Louis gevolgd en gebruik gemaakt van de door Boon zelf verzamelde doosjes. Een groot aantal knipsels zou ook zijn vernield. Een deel van het officiële verhaal kun je hier lezen. Voor het overige is er heel weinig zinnigs verschenen over Boons beruchte Feminateek. De spelling van 'feminatheek' zonder de archaïsche 'h' alleen al roept herinneringen op. Ook ik gebruikte in 1970 één of andere progressieve spelling, waarvan helaas (?) niets het officiële circuit heeft bereikt.
Het is allemaal ijdelheid.

wit op wit

2008-03-31T19:34:00.013+02:00

Een slaapkamer aan het opfrissen, raam wit geschilderd en de muren een nieuw laagje aan het geven.
Dat laatste valt niet echt mee: wit op wit levert niet veel contrast op.
Nochtans was het nodig, de muur oogde niet fris meer en was her & der geschonden.

Met mijn neus op de muur is het niet altijd makkelijk om het onderscheid te zien tussen wat al een laagje heeft gekregen en wat niet. Op de foto valt het ook nauwelijks op.
Wie goed kijkt merkt wellicht op dat de linkerkant wat minder fris oogt. Zo is het ook.

witte Pasen

2008-03-25T10:54:00.012+01:00

Er zijn geen seizoenen meer. Er zijn in elk geval nauwelijks nog winters. De herfst duurt tot de lente en het restje winter valt meer en meer in maart. Zoals nu. En dat geeft dan een beetje een witte Pasen.

naar Canossa

2008-02-29T22:00:00.009+01:00

Ik heb het hier al wel vaker gehad over dit project, maar ik speel ook 'n rolletje in een tweede project. Net als bij het eerste gaat het in het tweede initiatief om een vzw. Ik zit daar een beetje in, ik leen er zelfs mijn adres voor uit. Bijna automatisch komt een deel van het vzwgedoe op mijn bord terecht. Vandaag met een stapel getekende documenten naar de rechtbank getrokken: de nieuwe statuten, het nieuwe ledenregister, de nieuwe raad van bestuur, vergezeld van de nodige aanvraagformulieren en het essentiële betalingsbewijs. Een stapel ja, de meeste dan nog eens in drie exemplaren.

Het was mijn eerste bezoek aan het nieuwe gerechtsgebouw in Gent. Het ziet er uit als een glazen gebouw, maar het is verre van bezoekersvriendelijk. Het gebouw is in feite in een aantal subgebouwen ingedeeld. Je loopt niet zo maar eventjes van het ene naar het andere. Je moet telkens opnieuw naar buiten. Ik moest op een eerste verdieping zijn, had ik snel door, maar ik zat niet meteen juist. Met een lift naar boven, maar een principieel trappenmens als ik wilde te voet terug naar beneden. Helaas zat de deur beneden muurvast, hoe hard ik ook duwde. Dat stond er ook bij op een bordje: hard duwen. Beuken lijkt me preciezer, maar dat ligt niet meteen in mijn soms net iets te zachtaardige natuur (lacht een tikkeltje sarcastisch). Dus weer naar boven en met de lift naar beneden. Brandveilig is anders.

Goed ik vind toch behoorlijk snel waar ik moet zijn. Er glipt nog net iemand voor me de deur van de griffie van de rechtbank van koophandel binnen. Ik klaag niet, na ruim een kwartier wachten ben ik al aan de beurt. Ik word vriendelijk geholpen aan de balie. Het zootje wordt zorgvuldig gecontroleerd, krijgt een pak stempels en dan verdwijnt de vriendelijke mevrouw naar een glazen bureau achteraan. Daar wordt de hele procedure nog eens overgedaan door een verre mevrouw die blijkbaar een trapje hoger staat in de hiërarchie. Vraag je maar niet af waarom justitie vierkant draait. Blijkbaar wantrouwt men zijn eigen personeel en wordt zelfs zo iets simpels (voor hen, niet voor de leden van de vzw helaas) dubbel gecheckt. Hoe het er bij complexe procedures aan toe gaat, vergt niet veel verbeeldingskracht. Delegeren is blijkbaar risky business bij justitie. Ik klaag niet, mijn voorbereidende werk was de dubbele controle foutloos gepasseerd en mijn mini-tochtje naar Canossa had maar een goed uur in beslag genomen. In mijn rugzak het afgestempelde exemplaar van mijn vracht. Hopelijk weer goed voor een hele tijd.

voor & na

2008-02-26T20:22:00.009+01:00

of de onpraktische kant van mooie spullen

Delhaize heeft zo van die leuke jampotjes. Ze zien er aantrekkelijk uit en wat nog meer is, ze bevatten wel 61 % fruit. Dat vind je niet vaak in de confituurbranche. En je proeft het verschil!

Wat is dan het probleem? Die potjes zien er leuk uit, maar ze zijn vreselijk onpraktisch. De jam is lekker, maar de laatste restjes zijn er niet uit te krijgen. De hoekjes zijn niet afgerond. Daar kun je niet bij. Niet met een lepel, niet met een mes. Met wat vingerakrobatie lukt het wel, maar tja, we pogen in de regel toch een beetje een beschaafde façade op te houden.
Kijk zo ziet het eruit zonder de vingertjes:

Dat kan beter, mevrouw Delhaize. Aantrekkelijk en praktisch en natuurlijk ook lekker, zo moeilijk kan het toch niet zijn?

De kostbare nutteloosheid van de menswetenschappen

2008-01-16T15:10:00.000+01:00

Stanley Fish heeft een kleine storm veroorzaakt met zijn stuk met de ironische titel Will the humanities save us? Niet echt, dus.
Op enkele dagen tijd kwamen er meer dan 470 reacties, waaronder heel zinvolle. De kortste, maar meteen ook de mooiste kwam van een zekere Dobosh:

Je kunt er natuurlijk over blijven doorbomen en dat heeft Fish ook gedaan. HIj verduidelijkt zijn standpunt:
The funding of the humanities in colleges and universities cannot be justified by pointing to the fact that poems and philosophical arguments have changed lives and started movements. ... The pertinent question is, Do humanities courses change lives and start movements? Does one teach with that purpose, and if one did could it be realized?

Kortom:
To the question “of what use are the humanities?”, the only honest answer is none whatsoever. And it is an answer that brings honor to its subject. ... An activity that cannot be justified is an activity that refuses to regard itself as instrumental to some larger good. The humanities are their own good.

Case closed? Ik denk het niet.

wens voor 2008

2008-01-08T22:26:00.000+01:00

Voor wie het nog niet in zijn bus of box vond en voor alle lezers hier die al heel lang op hun honger moeten blijven:

het is tijd nu om even alle tijd te vergeten
de ogen te sluiten en een donkere sluier
neer te laten dalen over wat geleden is

en met een sneeuwlichte laag van licht toe
te dekken wat in de aarde zich moeilijk vergeet

tijd nu om alleen nu te zijn
de tijd die telt, die echt de mijne is
de jouwe, adem je vol van tastbaar licht
losgelaten, verzweef ons met vlokken zeelucht

voor die tijd wens ik je alle tijd
en de moed om geen zin opzij te zetten
voor een mooier ooit dat nooit -

We veranderen sneller dan ooit voorheen

2007-12-12T11:59:00.000+01:00

De evolutieleer van Darwin is niet uitsluitend iets uit de schoolboekjes of uit nachtmerries van creationisten. Uit recent onderzoek is gebleken dat er sprake is van een echte versnelling in de evolutie van onze genen. Genetisch zijn we niet meer dezelfde mensen als pakweg een goede duizend jaar geleden. Duizend jaar is een korte tijd op evolutionaire schaal.
We zijn niet alleen niet dezelfde mensen als enkele duizenden jaren geleden zoals vaak wordt aangenomen, maar de verschillen worden groter, komen sneller tot stand en zijn ook lokaal bepaald. De genen van de bevolking op de verschillende continenten groeien alsmaar sneller uit elkaar.
Dat laatste lijkt verrassend in een wereld die zichzelf 'globaal' noemt.
Genetisch blijkt dat wishful thinking.

Fijn stof: stof tot nadenken

2007-11-05T14:54:00.000+01:00

Recente berichten in kranten en vanmorgen op radio één bevestigen wat we eigenlijk al wisten: fijn stof is veel gevaarlijker dan gedacht. Van de niet-rokende Vlamingen zou 2,5 tot 12,5 procent aan kanker sterven als gevolg van de milieuvervuiling. Dat zijn wel erg hoge cijfers. Op de VRT vergat men er bij te vertellen dat de grootste bron van fijn stof in Vlaanderen de dieselmotoren van auto's en vrachtwagens zijn. Geen enkele grote partij durft het op te nemen tegen de vrachtwagenlobby in dit land. Resultaat: de schadelijkste brandstof is nog altijd de goedkoopste.
Enige logische verklaring hiervoor is nergens te vinden. Wanneer halen de politici hun kop eens uit het zand & trekken ze dit recht?

onschatbaar

2007-09-06T14:02:00.000+02:00

Nieuwe dingen zijn moeilijk in te schatten. Vaak worden nieuwe trends, maar ook wetenschappelijke ontwikkelingen schromelijk overschat. Soms worden ze nauwelijks opgemerkt.
Met het beschikbaar worden van PET- en fMRI-scans waren de verwachtingen erg hoog gespannen. Eindelijk beschikten we over een middel dat rechtstreeks informatie kon geven over de werking van de hersenen. Toch is er de jongste twintig jaar weinig echt spectaculaire vooruitgang geboekt en met de middelen waarover wetenschappers nu beschikken, hoeft dat eigenlijk niet helemaal te verwonderen. De informatie die we via scans kunnen verkrijgen is weliswaar nieuw, maar ook beperkt.
Ik las onlangs een mooie vergelijking in dat verband:

Imagine trying to figure out what is happening inside the Empire State Building by watching the lights go on and off. You might get some idea as to the internal function, but not much. Now imagine that you can change the pattern of lights by setting off sirens outside, directing heat at the building or sending somebody inside with a chocolate cake. You might, through careful observation, be able to work out those areas of the building that have good sound-proofing or air conditioning and where the kitchens are located. But your knowledge of what is happening inside will always be limited by your method of investigation.

Een verhelderend stuk van Stuart Derbyshire, n.a.v. het boek Making up the Mind: How the Brain Creates our Mental World van Professor Chris Frith, Blackwell Publishing.
Lezen dus.

werk

2007-08-31T14:26:00.002+02:00

Het is nauwelijks te geloven, maar ik ben alweer twee weken aan het werk. Tijd om deze blog wat nieuw leven in te blazen. Met een korte terugblik op mijn vakantie in Italië.
Het weer was weinig zomers in Vlaanderen, in Italië was het wat minder warm dan je zou verwachten. Dat viel met temperaturen tussen 25 en 30 graden reuze mee. Het was mijn eerste echte vakantiereis in jaren. Op een gemiste trede (waarbij ik voor de afwisseling mijn linkerknie heb bezeerd) en enkele typisch Italiaanse toestanden na, is het een droomreisje geworden. Mooie dingen gezien & goed gezelschap, wat kun je nog meer verlangen? Dat Italiaanse treinen nog wat minder stipt rijden dan de Belgische, ook wel eens worden afgeschaft of onaangekondigd van spoor 1 naar spoor 14 verhuizen, tja, dat zal wel bij Italië horen. Die treinen zijn maar half zo duur als de Belgische en soms rijden ze ook wel stipt.

We hadden een beetje gevreesd dat Italië in augustus overvol zou zitten, maar ook dat viel mee. We hebben niet erg veel moeite gehad om kamers te vinden in het noorden van Toscanië. Enkele dagen in Pisa, Lucca en Montecatini Alto en uitstapjes naar Viareggio, Firenze en Pistoia zorgden voor een gevarieerde vakantie.

Nu ik ook een digitaal cameraatje rijk ben, heb ik een pak snapshots op mijn pc staan. Een paar om mijn blog op te sieren en meer kun je op Picasa vinden.

Er is maar één nadeel aan een geslaagde vakantie: afkicken.

Raveelmuseum

2007-07-18T16:15:00.001+02:00

De vakantie is een uitgelezen periode voor uitstapjes. Zo recent in het Roger Raveelmuseum terechtgekomen. Een mooi museum, niet alleen dankzij wat er tentoon wordt gesteld, maar ook als gebouw. Het integreert heel mooi in de omgeving en functioneert tegelijk uitstekend als museum, waarin werk in de beste omstandigheden kan worden getoond.
Tot 23 september wordt er werk van 7 kunstenaars getoond die actief waren in dezelfde periode als Raveel. Een bezoekje waard.

tea-time

2007-07-10T20:40:00.000+02:00

De jongste weken vaak muntthee gedronken. Al te vaak op verplaatsing, terwijl ik prachtige munt heb staan in de tuin. Twee soorten, gewone en odeklonje munt. Recent toch een paar keer geplukt. Stikeenvoudig en heerlijk lekker: muntblaadjes & water, geen suiker. Dat is genieten, des te meer als je in goed gezelschap bent.

Music maestro!

2007-06-26T18:00:00.000+02:00

Zondagavond naar Bozar. Twee tickets gewonnen via een wedstrijdvraagje van Klara. Ik luister wel vaker on line via de koptelefoon.
Kent Nagano dirigeerde er het Bayerisches Staatsorchester. Er stonden twee klassiekers op het programma die de negentiende eeuw afsluiten (Strauss, 1896) en de twintigste inluiden (Stravinsky, 1910). Voor de pauze hoorden we het bekende symfonisch gedicht Also sprach Zarathustra (op. 30) van Richard Strauss, bekend o.m. uit Kubricks film 2001: A Space Odyssey. Een vrij lang fragment kunt u hier horen met Semyon Bychkov als dirigent.

In De vuurvogel van Stravinsky kwam het rijke coloriet van de orkestratie schitterend tot uiting onder Nagano's secure leiding. Een meer dan mooie muziekavond.
Dank u Klara.

Nobreza Silenciosa

2007-06-24T10:44:00.000+02:00

Het is een vergissing te denken dat in een leven de beslissende momenten waarop de vertrouwde richting voor altijd verandert, vol luide en felle dramatiek moet zijn en gepaard gaat (sic) met hevige gemoedsaandoeningen. ... De waarheid is, dat de dramatiek van een het hele leven bepalende ervaring er vaak een is van een ongelooflijke milde soort. Die heeft zo weinig gemeen met een knal, een steekvlam en een vulkaanuitbarsting, dat de ervaring meestal niet wordt geregisteerd op het moment waarop zij wordt ondergaan. Als een ervaring haar revolutionaire gevolgen ontplooit en ertoe aanzet dat een leven in een heel nieuw licht wordt gedompeld en een totaal nieuwe melodie krijgt, dan doet ze dat geruisloos, en in die schitterende geruisloosheid ligt haar bijzondere adel.

Pascal Mercier, Nachttrein naar Lissabon, Wereldbibliotheek, p. 44.

heerlijk eenvoudig (bis)

2007-06-18T17:09:00.000+02:00

Woorden overbodig.

heerlijk eenvoudig

2007-06-16T09:00:00.000+02:00

Vanmiddag lekker geluncht (in Café Parti) en dus maar een klein hapje nodig vanavond.

Eenvoudig, in een knip (een paar knippen) klaar en heerlijk lekker: mozzarella en tomaat. Belangrijk is wel dat je de echte kiest, afkomstig van buffelmelk. Veel lekkerder dan de vrij smakeloze variant die je meestal op je bord krijgt. Veel meer is er niet nodig. Op mijn bord een handvol notensla uit de tuin, uiteraard flink wat basilicum (in dit geval groene en donkere), wat peper en zout en een beetje vinaigrette.

Dit in mijn veranda gegeten met twee sneetjes toast en een glaasje witte wijn. Zalig.