vrolijk puin

opruiming

2008-09-04T20:00:00.001+02:00

Met het mooie weer was er wat tijd om rond het tuinhuis op te ruimen. Dat levert behoorlijk indrukwekkende resultaten op. Blijkbaar hebben we de tuinsector zwaar ondersteund gedurende vele jaren. Nu nog de weg naar het containerpark afleggen.
Intussen is het weer opnieuw Belgisch wisselvallig & fris.

La Cena

2008-09-01T18:00:00.004+02:00

La Cena is een adresje waar ik af & toe eens kom. Het is een kleinschalig restaurant dat met veel enthousiasme wordt gerund. Dat enthousiasme straalt ook af uit de nieuwsbrief die Ellen & Eli rondstuurden. In hun laatste bericht vernamen we dat een nieuwe ploeg het restaurant overneemt onder leiding van de jonge chef Lionel Merchiers.
Kijk daar wordt een mens een beetje nieuwsgierig van. Zou het niveau behouden blijven? De aangename, ongedwongen sfeer?
Het kwam goed uit, we waren sowieso van plan om dit weekend eens langs te gaan. En zo gebeurde.

We werden vriendelijk ontvangen door de chef in eigen persoon. Goed begin. Met de bediening liep het wat minder. Die was onwennig, bijna stuntelig. De fles wijn wordt gewoon op tafel geplaatst. Er wordt niets uitgeschonken en al evenmin gevraagd om te proeven. We bestelden een witte Encruzado (Cabriz) en moesten zelf om een koeler vragen. Dat kan beter.
Ongedwongen hoeft geen synoniem te zijn met onprofessioneel.
Overigens is deze Encruzado een heel behoorlijke, wat ongewone wijn met een prima prijs-kwaliteitverhouding.

Bij een eerste glaasje wijn dat we als aperitief dronken, kregen we een smakelijk en pittig paprikasoepje. Erna was het lang, te lang wachten op het voorgerecht. We zagen allerlei lekkers passeren voor de tafels rondom ons, maar wij bleven ruim een uur op onze honger en dat is echt wel te lang. Het lekkere bruine brood in het broodmandje moest er voor een flink deel aan geloven.
De voorgerechtjes waren wel bijzonder geslaagd en wij dus snel getroost: zowel de Penne met een pesto van olijven en pistachenoten en behoorlijk wat look als de risotto met palourdes en bladpeterselie. Het enige puntje van kritiek op dit laatste gerecht is dat de risotto in een plasje saus dreef. Een risotto moet smeuïg zijn, maar dit was net iets te veel. Dat sausje was overigens best lekker, maar er ontbrak een lepel om het op te lepelen. Gelukkig was er nog brood in het mandje.

Op het hoofdgerecht was het gelukkig minder lang wachten. We waren allebei gegaan voor de vis van de dag met een ratatouille Niçoise, socca en sauce vierge. Op ons bord lag een lekker stukje zeewolf bestrooid met pijnboompitjes, een royale portie ratatouille die iets beter afgekruid mocht zijn en enkele stukjes socca. Dat zijn Zuidfranse (vnl. streek van Nice) pannenkoekjes op basis van bloem van kikkererwten en olijfolie. Niet kwaad, maar de koekjes boden niet echt een meerwaarde aan het gerecht.

Als dessert hadden we een semifreddo, met een braambessensausje, allebei oké, maar voorts zonder geschiedenis.

Met wijn, een halfje water en koffie en thee na kwam de rekening op 82 €. Dat is een faire prijs. Als er wat meer aandacht gaat naar de timing en de bediening, blijft dit een aan te raden adres voor wie van de mediterrane keuken houdt.
Nieuw is ook de lunch tegen de democratische prijs van 13.00 € voor een voor- en hoofdgerecht. La Cena is nu open van woensdag tot zondag van 12u-14u en 19u-22u30.

to blog or not to blog

2008-08-28T18:00:00.002+02:00

Het is hier de jongste maanden behoorlijk rustig gebleven. Zo rustig dat ik er meer dan eens over heb gedacht om de blog af te sluiten.
Dat is (nog) niet gebeurd.
Intussen is deze blog ook nauwelijks nog de literaire blog die ik voor ogen had toen ik ermee begon.
Dingen veranderen. Soms ten goede.
Ik ben het afgelopen jaar niet veel met literatuur bezig geweest.
Ik ben geen schrijver, leg ik wel eens uit, alleen iemand die af en toe schrijft. Dat is een heel verschil.
Nu is het dus een stille periode
Als ik hier nu iets schrijf, gaat het om gewone dingen.
Die inkijkjes zijn beperkt, want dit is geen dagboek.

Dit blijft nog wel even een stille blog.
Er zijn nog altijd lezers.
Die verdienen een bedankje voor hun trouwe aandacht.
Daar doet dit versje dienst voor. Niet echt nieuw, maar ook geen straten oud.
Een zeldzaam tussendoortje.
En: weinig woorden.

het grote spiegelboek

elk blad in elk boek een spiegel
die net even anders spiegelt

wie ben ik
wie ben je

raadsels die terugstaren
letterlabyrint van betrapte beelden
die niets dan zichzelf verbeelden

alles draait om
niets blijft
niet het ding
niet het woord
dat het ding verbindt
verklikt

geen ding in een gedicht
dan het dinggedicht

't aards paradijs op verplaatsing

2008-08-10T20:03:00.012+02:00

Het is hier zowat alle dagen aards paradijs, maar het blijft leuk om je eens te laten verzorgen zonder zelf enige inspanning te hoeven doen. We hadden al veel gehoord over dit culinaire paradijs in de buurt van Gent. Zelfs mijn dochter had dit exquise oord al bezocht. Toen mijn geliefde me daar een etentje cadeau wilde doen, zei ik natuurlijk volmondig ja. Ik doe dat altijd in die situatie. Dat we daarbij in goed gezelschap verkeerden, kon de pret alleen maar verhogen.

Het restaurant was maar net weer open en die eerste dag konden we tegen een zonnig zondags tarief eten. Typisch voor dit restaurant is dat je helemaal niets te kiezen hebt. Elke dag stelt de chef een menu samen met wijnsuggesties van drie prijsniveau 's. Op de website vind je wel het menu in grove trekken terug, maar er kunnen kleine verschillen zitten in eten én drank. Spontane keuken noemt de kok het en daar teken ik graag voor, want het is ook een beetje mijn manier van koken op mijn pretentieloze, maar wel lekkere, huiselijke schaal.

Die avond waagden we ons aan een zesgangenmenu en we kozen voor de goedkoopste formule van aangepaste wijnen. Het aperitief werd een cava met citroengras en versierd met een vers blaadje laurier. Fris en lekker. Even later werden de hapjes opgediend (eerste plaatje op de foto hieronder). Op een schaaltje met ijs verscheen een verse Gillardeau-oester. Dat is een zeer smaak- en vleesrijke platte oester. Het beestje werd in een zalige stilte gesavoureerd. Een tikkeltje minder klassiek was de combinatie van maatje met zeekraal en ijskruid, aangevuld met jonge uitjes. Het derde hapje was een sneetje gerookte eend met sorbet van radijsloof. Een mooie start, mag je wel zeggen.

Het eerste echte voorgerechtje was meteen een eerste hoogtepunt: een heerlijk soepje van garnalen en tomaat, met een werkelijk fingerlicking vingerkoekje op basis van tomaatméringue. Daar kregen we een Portugese wijn uit Alentejo bij, Terras de Monforte. Ik raapte ze als knaapje op het strand, maar ik heb ze nog maar enkele keren op het bord gehad: messen. Deze keer was het een grote Schotse messchelp met venkelcrème, algen en minerale jus. Het strand op je bord. Het laatste voorgerechtje bestond uit een drietal sint-jacobsvruchten op een crème van tuinbonen met erwtjes en een wolkje verbenaschuim, met balsamico als kleur- en smaakcontrast.

Ach wat vliegt de tijd als het prima loopt. We zitten al halverwege! De vis was rode mul, prima bereid met artisjok, sjalot en pinot noir. Heerlijk en de witte chardonay Domaine Astruc uit Limoux associeerde er goed mee.
Het vleesgerecht oogt klassiek, maar ook klassiekers kunnen overheerlijk zijn. En dat was de Angus beef beslist. Op het bord nog een klein rozemarijnwafeltje, paprikajus, een rolletje aubergine en courgette en enkele shitakes. Daarbij kregen we een krachtige Italiaanse Tatu Primitivo del Tarantino (2004), licht gekoeld en toch een ware reuk- en smaakbom. Dé wijn van de avond wat mij betreft.

Het dessert was een Landegemse cassis met yoghurtijs en kersen. Het laatste fotootje uit de collage toont enkele van de hapjes bij de koffie of thee die we dronken. Niet op de foto, want zo snel opgegeten, was de mini crème brulée van passievrucht en witte chocolade net als de orangettes. Wel op de foto de minitaartjes met rabarber en de overheerlijke chocoladebonbons.

We hadden genoten en gingen als laatsten naar huis met een heerlijk hartverwarmend souvenir als blijvende herinnering.

beestjes

2008-06-05T18:11:00.013+02:00

Een slak is een slak. Maar van dichtbij bekeken wordt deze tuinplaag een aandoenlijk, kwetsbaar diertje.
Bijna een beetje zoals wij.

Uitgelezen: feestelijk & een tikkeltje saai

2008-05-22T20:38:00.011+02:00

Uitgelezen is vijf jaar oud geworden. Er was veel tromgeroffel vooraf. Lezers mochten zelf de boeken aandragen die op de bespreektafel zouden liggen. Het moest een echt boekenfeest worden. De selectie van de boeken oogde niet erg bijzonder. Als je naar het aantal stemmen kijkt, kun je niet van een grote deelname spreken. Een interactieve flop zowat.

Voor de gelegenheid vond Uitgelezen plaats in de theaterzaal. Al een kwartier voor de start was die behoorlijk vol gelopen. Om acht uur werden de zijbalkonnetjes al ingenomen. Een vol huis voor een live boekenprogramma is sowieso een prestatie.

Wat een verschil ook met de eerste jaargang. Het was toen wel erg gezellig zitten aan de lage tafeltjes die de eerste helft van de balzaal vulden. Gudrun De Geyter deed de presentatie en net iets meer dan dat, zodat je haar net zo goed als de eerste, scherpzinnige lezer van het panel kon zien.
Dat was dus gisterenavond wel even anders. Tien keer zoveel volk als vijf jaar geleden.

Maar wat volgde was eigenlijk een heel gewone Uitgelezen met alle aandacht voor de boeken en zonder pauze. Iets te veel een marathon, zo zou blijken. Maar eerst mocht Yves Desmet de avond openen. Hij deed dat met de nodige bedankingen en figuurlijke bloemetjes voor de organisatoren en een terechte sneer naar de openbare omroep die na vijf jaar Uitgelezen nog niet heeft begrepen dat er echt wel een publiek bestaat voor een degelijk literair programma.

Dan was het aan Fien Sabbe om de panelleden te introduceren. Jos Geysels en Anna Luyten waren er al van in het begin bij. Vanavond waren Phara de Aguirre en een montere en opgewekte Verhofstadt de extra leden.

Het eerste boek op de tafel was De Lammeren van Mustafa Kör, een jonge en beloftevolle schrijver van Turkse origine. Het boek is zijn debuut. Anna Luyten vindt de lovende commentaren helemaal terecht. Zij vindt dat de auteur 'een genereuze stem' heeft. De andere panelleden had ook heel wat lof voor het debuut, maar vonden bijna eenstemmig de proloog en epiloog overbodig. Die waren dan wel erg poëtisch, bijna barok, maar voegden weinig toe aan het boek als geheel. Anna was het daar niet mee eens. Zij begreep de 'mythische kracht' van de proloog en epiloog wel en vond die geen storende stijlbreuk met de rest van het boek.

Ook veel eensgezindheid, maar dan wat minder positief, over het tweede boek: School zonder racisme en laatstejaars Sam Menen, Niet Opnieuw. De West-Vlaamse scholieren maakten een interviewboek met en over de laatste overlevenden uit de Duitse kampen. Het panel vond het initiatief nodig en verdienstelijk, maar voor Jos Geyssels was het verband tussen de getuigenissen en de boodschap nu iets te simpel. Voor Phara blijft de lectuur van Primo Levi onovertroffen, niets gaat boven de hand van deze meester als het om Holocaustboeken gaat. Wat haar het meest verstomt, is waarom mensen decennialang zwijgen over wat ze hebben meegemaakt. Anna Luyten vond het gesprek tussen 'tieners van nu met de tieners van toen' boeiend en het geduld van die laatsten opmerkelijk.

Over Roth, Exit Geest, waren de meningen niet onverdeeld positief. Phara stelde meteen dat dit geen wauw-ervaring was voor haar. Verhofstadt vond Alleman een veel beter boek. Anna Luyten werd een beetje boos toen ze het boek las. Roth gebruikt schaamteloos biografische gegevens die hij wegplukt uit de biografie van zijn ex-vrouw, Claire Bloom. Phara vat het gesprek samen, Roth is een vakman, maar een schoft. Wel 'een intelligente schoft', vult Anna aan.

Het ging er soms behoorlijk vinnig aan toe tussen de panelleden. Verhofstadt zat er erg wakker bij. Phara kon de journalist in haar niet wegdrukken en liet af en toe eens een vraagje richting Verhofstadt gaan, zoals 'heeft de 16 u veranderd?', maar de ex-premier liet zich niet verschalken, integendeel. Ook Geysels kreeg een flinke veeg uit de pan waar hij niet echt van terug had.

Tussen dat lettergetetter door zorgen de muzikale intermezzi voor een adempauze. Luc De Vos begint met een nummer uit zijn nieuwe cd, later zorgen de dames van Radio Candip voor versterking. Hun laatste nummer wordt een oldie, Paroles, met De Vos in de zelf verklaarde rol van Alain Delon met zonnebril.

Feest!
Dit was een feesteditie en dus kregen we extra veel leestips mee, te veel om op te sommen. De lezer kan ze hier nog eens bekijken, net als de tips van enkele vorige Uitgelezens.
En omdat het feest was kwam de fanfare 't Schoon Vertier ons uitgeleide doen.

Bij het verlaten van de theaterzaal werden we op een ijsje getrakteerd en in de balzaal speelde de fanfare nog even door bij een drankje. Wie het wilde kon enkele bekende auteurs bespieden, Jef Geeraerts zat in de zaal, Erwin Mortier had zijn vriend meegebracht, Christophe Vekemans maakte een praatje met Saskia De Coster en her en der viel nog een eenzame inwijkeling te bespeuren. Straks weer tijd voor boeken en één tip die ik zeker eens onder ogen zal nemen is Dit verhaal (Questa storia) van Alessandro Baricco.

geluidsinstallatie

2008-05-20T17:30:00.002+02:00

Mijn dochter zit in Kopenhagen. Ze neemt er deel aan een conferentie en heeft er een geluisinstallatie staan (foto). Er staat een webcam opgesteld op de binnenplaats van Husets Cafe. De bewegingen van de voetgangers worden geregistreerd en omgezet in beeld en geluid. Zo wordt een café zonder muziek toch muzikaal. Te volgen op het internet elke dag van 20 tot 1 uur tot 23 Mei via http://www.annaville.net/3T4/.

A webcam is put up at the inner court of Husets Cafe in Copenhagen. The movements of pedestrians are registered by the webcam and converted into sound and image. 3T4 invites the visitor or passer-by to create a tune for a pub without music.
The sounds and visuals are not only present at the inner court of Husets Cafe, but are streamed in real-time on the worldwide web.
From Monday the 19th of May till Friday the 23rd of May 2008, from 20.00 till 01.00 on http://www.annaville.net/3T4/.

bezoek

2008-05-15T17:16:00.001+02:00

Kijk daar is-ie weer. Meneer de pad kwam een badje nemen. Vroeger op het jaar was mevrouw al eitjes komen leggen in lange slierten. Nu zit de vijver vol dikkoppen. Padden voelen zich hier thuis.
En we vinden dat prima zo.

L.P. Boons Feminateek

2008-05-09T18:00:00.000+02:00

Ik had beloofd nog iets te schrijven over de feminateek van Boon. Ik heb die lang geleden nog met eigen ogen mogen aanschouwen bij Boon thuis.

Dat zat zo. Ik studeerde Germaanse, volgde Nederlandse literatuur bij wijlen professor Antonin van Elslander. In de licenties werd er een uitstapje georganiseerd voor geïnteresseerde studenten. Zo kwam het dat we in de namiddag met een kleine buslading studenten bij Boon thuis op bezoek kwamen.

Ik moet toegeven dat ik me niet heel veel meer herinner van dit eerste contact met Louis. Een beetje plaatsvervangende schaamte dat we daar met een kleine bende in zijn mooie huisje stonden. Er werden wat ernstige vragen gesteld waarop Louis meestal een laconiek antwoord gaf. De serieuze vragen raakten op, en één van ons (ik herinner me niet wie) had de euvele moed om naar zijn Fenomenale Feminateek te vragen. Dat was een deurtje links in de ruime woonkamer. Daar stonden we dan met zijn allen te kijken naar de grote kartonnen archiefdozen die netjes op een rij waren gezet. Met bijpassende labels. Een paar brave knipsels waren opgehangen. Ze gaven ons een vaag vermoeden van wat er zoal in de dozen moet hebben gezeten. Helaas was de moed uitgeput en niemand waagde het te vragen of we ook in de dozen mochten kijken. Boon stond er besmuikt bij te lachen. Hij had die studentjes toch maar weer leuk bij de neus genomen.

Veel heb ik dus niet gezien, geef ik toe, maar toch voldoende om te weten dat wat we te zien kregen op Zogezegd onmogelijk de originele knipsels konden zijn, wat de organisatoren ook in hun reacties op mijn verslag beweren. Het woord knipsel zegt genoeg: dat zijn per definitie afbeeldingen van diverse kwaliteit en afmeting. De plaatjes op Zogezegd waren allemaal van exact hetzelfde formaat en kwamen uit veel kleinere doosjes dan wat ik ooit in Boons werkkamer heb gezien. Daar stonden de klassieke kartonnen archiefdozen. Ik geloof best dat er geen foto's zijn genomen naar aanleiding van deze Zogezegd in Gent. De verklaring lijkt me veel eenvoudiger. Boons zoon Jo was fotograaf. Hij heeft allicht gaandeweg de oorspronkelijke knipsels fotografisch vastgelegd en heeft daarbij de ordening van Louis gevolgd en gebruik gemaakt van de door Boon zelf verzamelde doosjes. Een groot aantal knipsels zou ook zijn vernield. Een deel van het officiële verhaal kun je hier lezen. Voor het overige is er heel weinig zinnigs verschenen over Boons beruchte Feminateek. De spelling van 'feminatheek' zonder de archaïsche 'h' alleen al roept herinneringen op. Ook ik gebruikte in 1970 één of andere progressieve spelling, waarvan helaas (?) niets het officiële circuit heeft bereikt.
Het is allemaal ijdelheid.

van trillende snaren en tien dimensies (of zo)

2008-04-28T15:59:00.007+02:00

Leg het maar eens uit, dat we niet leven in een universum met drie dimensies, maar een pak meer. Dat de ruimte beschreven moet worden in tien dimensies. Het lijkt alsof ons verstand (het mijne, enfin) dat nauwelijks kan bevatten. Brian Greene slaagt erin om het allemaal behoorlijk bevattelijk voor te stellen in nog geen 20 minuten. In het Engels, dat wel:

Mocht de video niet starten, klik dan hier.

Zogezegd, zo gedaan

2008-04-05T15:47:00.020+02:00

Al vroeg veel volk, bekende koppen en sfeer op het openingsfeest van de literaire lente Zogezegd in de Vooruit. Curator van het openingsfeest Anne Provoost maakt de staat van het boek op. Ze vraagt zich in het voetspoor van Gormac McCarthy’s boek The road af hoe het eraan toe zal gaan na een wereldramp. Ze knoopt zo aan bij de vraag wat er van mei 68 veertig jaar later overblijft.
Wat betekent engagement voor de schrijver? Provoost vindt expliciete stellingnames in de literatuur niet meteen zinvol. Boodschappen zijn voor de supermarkt, zegt ze. Voor de literatuur is het vooral belangrijk dat we de stilte laten bloeien. Literatuur moet helemaal niets en is in die zin dan ook volstrekt amoreel. Ze voelt dat er verandering in de lucht hangt in de vorm van een opkomend moralisme. Er heerst opnieuw een gevoel van urgentie waardoor er druk ontstaat op de schrijver om stelling te nemen. Ze pleit voor een duidelijke opsplitsing tussen literatuur en pamflet, voor gescheiden stemmen: ik celebreer die dubbele tong, stelt ze met nadruk. In dit klimaat worden visionaire verhalen vanzelf dystopisch en snijdt daarmee een thema aan dat onlangs nog expliciet werd behandeld in het tijdschrift Deus ex Machina. Wat is dan de band tussen mei 68 & engagement en de literatuur. Simpel: literatuur prikkelt de verbeeldingskracht, in die zin geeft Provoost graag weer alle macht aan de verbeelding. Er zijn parallelle sessies, dus gingen Dee en ik ons eigen wegje. Dee trok naar de propvolle theaterzaal die als thema Het geheugen had. Margot Vanderstraeten heeft een interviewboek gemaakt met een reeks oude auteurs. Vier van die oude schrijvers zaten jong te wezen onder hun portret gemaakt door fotograaf Stefan Vanfleteren. Margot werd geïnterviewd door Abdelkader Benali over geheugen, liefde, oorlog en dood, de grote thema’s uit haar boek. De oude schrijvers toonden mooi hoe relatief fysieke leeftijd wel is. Jos Vandeloo, Simon Vinkenoog, Willy Spillebeen en Jef Geeraerts deden hun sprankelend verhaal, afgewisseld met archieffilmpjes. Meer dan over het geheugen spraken ze over de vreugde van de liefde: liefde is het meest wezenlijke (Vandeloo), liefde is het enige (Spillebeen), het enige wat we kunnen doen is lachen, lachen, lachen, want de leugen regeert en domheid is aan de macht (Vinkenoog). Erwin Mortier bracht uitgebreid hulde aan Jef Geeraerts, hij loofde zijn katachtig overlevingsinstinct en zijn stijl: zijn zinnen zijn als roofdieren. Ivo Michiels sprak live uit zijn Zuid-Franse woonplaats. Hij legde uit waarom schrijven voor hem iets is als constant in brand staan.

Ik moet dringend eens contact opnemen met Ivo over wie ik ooit nog veel heb geschreven. Intussen zat ik aan een tafeltje op de eerste rij bij het grote Estafettedebat over literatuur en engagement, fictie en utopie, verbeelding en toekomst. Piet Piryns leidde de dans, daarbij geassisteerd door Bart Brinkman. Eerste deelnemers aan het debat waren Bea Cantillon, Carl Devos en Walter van den Broeck. Gespreksthema aan het begin van de avond: mei 68 en wat ervan overblijft met als rode draad stukjes uit Leonard Nolens bundel Bres. Mei 68 in Vlaanderen dat zijn veeleer de jaren 70, want in 68 viel hier niet veel te beleven, betoogt Devos. De jaren 70 was de tijd van de volledige werkgelegenheid (van mannen!), van de groeiende vrije tijd, de migratie en, iets later, het feminisme. Voor Cantillon was het feit dat vrouwen stilaan gingen uit werken veel ingrijpender dan alle betogingen samen. Van den Broeck toonde zich bij elke tussenkomst de onstopbare rasverteller, die al snel de draad van zijn verhaal kwijtraakt en zich dan luidop afvraagt of hij op een vraag aan het antwoorden was. Het Estafettedebat gaat door met een wisselende interviewer en gasten. Brinkman blijft het ijkpunt die alles in goede banen moet houden. Toen Dee en Jm later nog even langskwamen, had Jos Geysels het overgenomen van Piryns en waren Marc Reugebrink, Tom Naegels en Abdelkader Benali de auteurs van dienst. Benali kletste iedereen onder de tafel en Geysels liet begaan. Op de intieme zolder van de Vooruit liep het Unplugged Voorlezen. De auteur zit op een simpele stoel vlak voor zijn publiek, hooguit twintig personen knus op kussens. Daar hoorde Jm Philippe Claudel voorlezen uit zijn nieuwe boek Het verslag van Brodeck. Het ingetogen publiek luisterde ademloos en kreeg een tweede passage als beloning voor de aandacht. Sober en krachtig. Dit is de toekomst: In de Domzaal krijgen we jonge schrijvers te horen. Wij luisterden er naar een vinnige Tom Naegels en een ingetogen David Nolens.
Later op de avond interviewt Stanny Crets Jef Geeraerts in Erotica. Jef leest de lange eerste zin uit Gangreen voor, 1230 ononderbroken woorden, al moet de auteur toch af en toe naar adem snakken. Tussendoor zingen de meisjes van Scala ondeugende liedjes voor de meer dan afgeladen theaterzaal. Frank Adam brengt samen met muzikant Johan De Smet een gesmaakte performance waarin de homofiele medemens bij de bijna legendarische ezel te biecht komt.
Tussen de bedrijven door pikken we meer dan één brokje heerlijke chocolade mee. De boeken van de literaire lente hebben immers hun evenbeeld in chocolade gekregen. Gelukkig wordt er af en toe zo'n chocoboek met de hamer stuk geklopt. Snoepen dus. En dan was het al laat geworden, tijd voor de laatste loodjes, de slaapzolder en de onvermijdelijke want fenomenale feminateek. Samen trokken we nog naar de stemmige slaapzolder. In tegenstelling tot vorig jaar was de verlichting behoorlijk gedempt. Dat droeg bij tot de sfeer. Het was er behoorlijk vol en de bedden zagen er allemaal goed beslapen uit. Auteurs en bekende Vlamingen lazen voor uit de boeken van de literaire lente die op de nachtkastjes lagen. Boons feminateek werd op een originele manier getoond. In een glazen kubus draaiden handen eenvormige prentjes om, terwijl midden in de kubus iemand commentaar gaf. Niet de oorspronkelijke knipsels dus, maar foto's ervan die uit gelijke doosjes komen. Brave blootfoto's wisselen af met pornografische beelden die niets aan de verbeelding over laten. Een beeld zegt meer dan vele woorden, maar dat moet je even tegoed houden. Een volgende keer meer op Boons feminateek.

wit op wit

2008-03-31T19:34:00.013+02:00

Een slaapkamer aan het opfrissen, raam wit geschilderd en de muren een nieuw laagje aan het geven.
Dat laatste valt niet echt mee: wit op wit levert niet veel contrast op.
Nochtans was het nodig, de muur oogde niet fris meer en was her & der geschonden.

Met mijn neus op de muur is het niet altijd makkelijk om het onderscheid te zien tussen wat al een laagje heeft gekregen en wat niet. Op de foto valt het ook nauwelijks op.
Wie goed kijkt merkt wellicht op dat de linkerkant wat minder fris oogt. Zo is het ook.

witte Pasen

2008-03-25T10:54:00.012+01:00

Er zijn geen seizoenen meer. Er zijn in elk geval nauwelijks nog winters. De herfst duurt tot de lente en het restje winter valt meer en meer in maart. Zoals nu. En dat geeft dan een beetje een witte Pasen.

in zwijm voor een zwijntje

2008-03-04T16:11:00.009+01:00

Nooit geweten dat zwijntjes schattig konden zijn? Dat verandert meteen als je de foto's ziet van deze miniatuurzwijntjes. Ze zijn niet het werk van genetische manipulatie, maar het resultaat van ouderwets selectiewerk.

Het is eens wat anders dan steenratjes of muisjes. Zwijntjes zijn intelligente dieren die zich makkelijk tot huisdier laten omtoveren. In dit pocketformaat worden ze helemaal onweerstaanbaar.
Wedden dat ze straks in alle kranten en magazines staan?

Meer foto's hier.

naar Canossa

2008-02-29T22:00:00.009+01:00

Ik heb het hier al wel vaker gehad over dit project, maar ik speel ook 'n rolletje in een tweede project. Net als bij het eerste gaat het in het tweede initiatief om een vzw. Ik zit daar een beetje in, ik leen er zelfs mijn adres voor uit. Bijna automatisch komt een deel van het vzwgedoe op mijn bord terecht. Vandaag met een stapel getekende documenten naar de rechtbank getrokken: de nieuwe statuten, het nieuwe ledenregister, de nieuwe raad van bestuur, vergezeld van de nodige aanvraagformulieren en het essentiële betalingsbewijs. Een stapel ja, de meeste dan nog eens in drie exemplaren.

Het was mijn eerste bezoek aan het nieuwe gerechtsgebouw in Gent. Het ziet er uit als een glazen gebouw, maar het is verre van bezoekersvriendelijk. Het gebouw is in feite in een aantal subgebouwen ingedeeld. Je loopt niet zo maar eventjes van het ene naar het andere. Je moet telkens opnieuw naar buiten. Ik moest op een eerste verdieping zijn, had ik snel door, maar ik zat niet meteen juist. Met een lift naar boven, maar een principieel trappenmens als ik wilde te voet terug naar beneden. Helaas zat de deur beneden muurvast, hoe hard ik ook duwde. Dat stond er ook bij op een bordje: hard duwen. Beuken lijkt me preciezer, maar dat ligt niet meteen in mijn soms net iets te zachtaardige natuur (lacht een tikkeltje sarcastisch). Dus weer naar boven en met de lift naar beneden. Brandveilig is anders.

Goed ik vind toch behoorlijk snel waar ik moet zijn. Er glipt nog net iemand voor me de deur van de griffie van de rechtbank van koophandel binnen. Ik klaag niet, na ruim een kwartier wachten ben ik al aan de beurt. Ik word vriendelijk geholpen aan de balie. Het zootje wordt zorgvuldig gecontroleerd, krijgt een pak stempels en dan verdwijnt de vriendelijke mevrouw naar een glazen bureau achteraan. Daar wordt de hele procedure nog eens overgedaan door een verre mevrouw die blijkbaar een trapje hoger staat in de hiërarchie. Vraag je maar niet af waarom justitie vierkant draait. Blijkbaar wantrouwt men zijn eigen personeel en wordt zelfs zo iets simpels (voor hen, niet voor de leden van de vzw helaas) dubbel gecheckt. Hoe het er bij complexe procedures aan toe gaat, vergt niet veel verbeeldingskracht. Delegeren is blijkbaar risky business bij justitie. Ik klaag niet, mijn voorbereidende werk was de dubbele controle foutloos gepasseerd en mijn mini-tochtje naar Canossa had maar een goed uur in beslag genomen. In mijn rugzak het afgestempelde exemplaar van mijn vracht. Hopelijk weer goed voor een hele tijd.

voor & na

2008-02-26T20:22:00.009+01:00

of de onpraktische kant van mooie spullen

Delhaize heeft zo van die leuke jampotjes. Ze zien er aantrekkelijk uit en wat nog meer is, ze bevatten wel 61 % fruit. Dat vind je niet vaak in de confituurbranche. En je proeft het verschil!

Wat is dan het probleem? Die potjes zien er leuk uit, maar ze zijn vreselijk onpraktisch. De jam is lekker, maar de laatste restjes zijn er niet uit te krijgen. De hoekjes zijn niet afgerond. Daar kun je niet bij. Niet met een lepel, niet met een mes. Met wat vingerakrobatie lukt het wel, maar tja, we pogen in de regel toch een beetje een beschaafde façade op te houden.
Kijk zo ziet het eruit zonder de vingertjes:

Dat kan beter, mevrouw Delhaize. Aantrekkelijk en praktisch en natuurlijk ook lekker, zo moeilijk kan het toch niet zijn?

hip hip hoera!

2008-02-19T18:48:00.038+01:00

Mijn dochter doet aan muziek. Ik supporter van op de zijlijn. Zo zijn de taken netjes verdeeld.
Vorige zaterdag zag ik haar voor het eerst in een nieuw groepje optreden, Club Eau Mer. Leuke locatie in de Oostendse galerie Beau Site en een vrolijk optreden met een enthousiast publiek. En dochter die veel cello speelt, maar ook sliding gitaar en zelfs een nummer op haar gold guitar. Natuurlijk heel wat foto's genomen, een paar staan er hier.

En net zoals iedereen staat Club Au-Mer op MySpace. Dochter is overigens nog altijd heel erg met elektronische muziek aan de slag, getuige o.a. dit hier. Dan is er nog een ander projectje van haar: Stronastarsza -- lang geleden ontstaan toen we in Slovakije over berg en dal trokken.
Een bezige bij, op vele bloempjes thuis, die dochter van me.

gedichtendag

2008-01-31T07:30:00.000+01:00

zelfportret

ik ben niet die ik ben
ik ben niet die ik bedenk
niet die ik beken
ik ben niet die je kent
ik ben maar een van hen hooguit

en ik weet niet welke
weet niet wie de echte

ben ik die met de hikkende lach
ben ik wie wegsmelt als hij je ziet
of die ’s nachts verzen voor je pent
op zoek naar wie je bent

de geamputeerde gedachten voorbij
de dromen van lucht en lust, de onvervulbare
invullingen, de ongezadelde woorden

de kleuren waarmee hij nog altijd een kleuter
vergeefs binnen de lijntjes kleurt

een kind met de blik van een jongen
het geverfde gezicht van een oude vent

[poëzie]

De kostbare nutteloosheid van de menswetenschappen

2008-01-16T15:10:00.000+01:00

Stanley Fish heeft een kleine storm veroorzaakt met zijn stuk met de ironische titel Will the humanities save us? Niet echt, dus.
Op enkele dagen tijd kwamen er meer dan 470 reacties, waaronder heel zinvolle. De kortste, maar meteen ook de mooiste kwam van een zekere Dobosh:

Je kunt er natuurlijk over blijven doorbomen en dat heeft Fish ook gedaan. HIj verduidelijkt zijn standpunt:
The funding of the humanities in colleges and universities cannot be justified by pointing to the fact that poems and philosophical arguments have changed lives and started movements. ... The pertinent question is, Do humanities courses change lives and start movements? Does one teach with that purpose, and if one did could it be realized?

Kortom:
To the question “of what use are the humanities?”, the only honest answer is none whatsoever. And it is an answer that brings honor to its subject. ... An activity that cannot be justified is an activity that refuses to regard itself as instrumental to some larger good. The humanities are their own good.

Case closed? Ik denk het niet.

wens voor 2008

2008-01-08T22:26:00.000+01:00

Voor wie het nog niet in zijn bus of box vond en voor alle lezers hier die al heel lang op hun honger moeten blijven:

het is tijd nu om even alle tijd te vergeten
de ogen te sluiten en een donkere sluier
neer te laten dalen over wat geleden is

en met een sneeuwlichte laag van licht toe
te dekken wat in de aarde zich moeilijk vergeet

tijd nu om alleen nu te zijn
de tijd die telt, die echt de mijne is
de jouwe, adem je vol van tastbaar licht
losgelaten, verzweef ons met vlokken zeelucht

voor die tijd wens ik je alle tijd
en de moed om geen zin opzij te zetten
voor een mooier ooit dat nooit -

We veranderen sneller dan ooit voorheen

2007-12-12T11:59:00.000+01:00

De evolutieleer van Darwin is niet uitsluitend iets uit de schoolboekjes of uit nachtmerries van creationisten. Uit recent onderzoek is gebleken dat er sprake is van een echte versnelling in de evolutie van onze genen. Genetisch zijn we niet meer dezelfde mensen als pakweg een goede duizend jaar geleden. Duizend jaar is een korte tijd op evolutionaire schaal.
We zijn niet alleen niet dezelfde mensen als enkele duizenden jaren geleden zoals vaak wordt aangenomen, maar de verschillen worden groter, komen sneller tot stand en zijn ook lokaal bepaald. De genen van de bevolking op de verschillende continenten groeien alsmaar sneller uit elkaar.
Dat laatste lijkt verrassend in een wereld die zichzelf 'globaal' noemt.
Genetisch blijkt dat wishful thinking.

Fijn stof: stof tot nadenken

2007-11-05T14:54:00.000+01:00

Recente berichten in kranten en vanmorgen op radio één bevestigen wat we eigenlijk al wisten: fijn stof is veel gevaarlijker dan gedacht. Van de niet-rokende Vlamingen zou 2,5 tot 12,5 procent aan kanker sterven als gevolg van de milieuvervuiling. Dat zijn wel erg hoge cijfers. Op de VRT vergat men er bij te vertellen dat de grootste bron van fijn stof in Vlaanderen de dieselmotoren van auto's en vrachtwagens zijn. Geen enkele grote partij durft het op te nemen tegen de vrachtwagenlobby in dit land. Resultaat: de schadelijkste brandstof is nog altijd de goedkoopste.
Enige logische verklaring hiervoor is nergens te vinden. Wanneer halen de politici hun kop eens uit het zand & trekken ze dit recht?

Wat ik had moeten worden... maar nooit geworden ben

2007-10-25T16:48:00.000+02:00

You Should Be a Doctor

You are practical, sharp, and very intuitive.
Optimistic and energetic, you are a problem solver who doesn't get discouraged easily.
You are also quite compassionate and caring. You make people feel hopeful.
You're highly adaptable and capable. You do well with almost any curve ball life throws at you.

You do best when you:

- Are always learning new subjects
- Use your knowledge to solve problems

You would also be a good therapist or detective.

What Should You Be When You Grow Up?

Kijk dat is nu eens iets wat ik nooit echt heb overwogen. Dokter niet, en aan detective of therapeut heb ik in de verste verte nooit gedacht. Wat wel klopt: ik hou niet van al te repetitieve taken en ik vind het leuk om problemen te kunnen oplossen (wie niet?).

back from space

2007-10-01T15:40:00.000+02:00

Het heeft niet altijd geregend in Besançon. Zaterdag was geen slechte dag. Af & toe zon, zelfs. Goed voor enkele foto's. De eerste vanuit het Museé du temps, het tweede vanop de Citadel.

out in space

2007-09-27T16:32:00.000+02:00

Ik ben out in space, zeg ik wel eens, als ik voor een internationale vereniging op stap ben. Deze keer in Besançon. Het regent en het is fris hier. De dagen zijn overigens meer dan gevuld, maar een beetje zon zou het toch een stuk vrolijker maken.