La Dolce Vita

İlk Yaseminler

noreply@blogger.com (Nily) — Wed, 28 Dec 2011 16:50:00 +0000

Ah, o yaseminler, o beyaz yaseminler!
Anımsar gibiyim ellerimi doldurduğum ilk günü o yaseminlerle, o beyaz yaseminlerle.
Günışığını sevdim, gökyüzünü, yeşil toprağı da;
Duydum geceyarısının karanlığından ıslak mırıltısını ırmağın;
Issız bir yolun kıvrımında güz akşamları, sevdiğine peçesini açan bir kadın gibi geldi yanıma.
Yine de anılarım hala diri, çocukken ellerimde tuttuğum o ilk, o beyaz yaseminlerle.

Çok günler geçirdim sevinçle yaşamımda, bayram gecelerinde hokkabazlara güldüm.
Soluk sabahlarında yağmurun, başıboş türküler söyledim.
Aşkın eliyle örülen akşam çelengini taktım boynuma.
Yine de yüreğim dipdiri, çocukken ellerimi dolduran o ilk, o taze yaseminlerin anısıyla.

Rabindranath Tagore
Çeviri: Ülkü Tamer

AN - IV

noreply@blogger.com (Nily) — Thu, 08 Dec 2011 06:43:00 +0000

binalar akıp gidiyor yanımdan

arabalar

ağaçlar

yol uzuyor

her şey akıyor

ben

gidiyorum

yağmur

bulutlar

güneş doğuyor

mevsimler değişiyor

ve ben

zamanın içinde yürümeye devam ediyorum

hiç durmadan

arkama bakmadan

Yeniçarşım.com ile Evden Çıkmadan Çarşıya Çıkıyoruz!

noreply@blogger.com (Nily) — Wed, 23 Nov 2011 11:36:00 +0000

Ekim ayından bu yana yayında olan Yeniçarşım.com, alışkın olduğumuz e-ticaret sitelerinden oldukça farklı. Site şimdiden sloganı olan “Evden çıkmadan çarşıya çık” mottosunu fazlasıyla yerine getiriyor. Çünkü şimdiden Yeniçarşım.com’da yüzlerce mağaza var ve siz dilediğiniz ürünü bu mağazalar arasından seçerek kolaylıkla satın alabiliyorsunuz. Üstelik, internetten alışveriş yaparken en çok çekindiğimiz “güvenlik” engelini Hürriyet Güvenli Alışveriş Sistemi ile çözmüşler. Sistemi açıklayan video:

Yeniçarşım.com’un diğer alışveriş sitelerinden önemli farkları var. Platformun en belirgin karakteristiği olan alıcı ile satıcıyı bir araya getirme stratejisi, satıcıların (mağazaların) ticari kuruluş olması gibi akıllıca bir taktikle desteklenerek, son derece başarılı bir sistem getirilmiş durumda. Yeniçarşım.com’da satış yapan her mağaza, ticari unvana sahip, fatura kesen ve dolayısıyla garantili ürün satan mağazalar. Bu sayede aynı ürünü birden fazla mağaza arasından güvenle seçerek satın alabiliyorsunuz. Herhangi bir problemde “Hürriyet Güvenli Alışveriş Sistemi” ve Yeniçarşım’ın başarılı müşteri hizmetleri departmanı hizmetinizde.

www.yenicarsim.com'da 24 farklı kategoride onbinlerce ürün bulunuyor. Giyimden aksesuara, elektronikten beyaz eşyaya kadar aradığınız her şey Yeniçarşım.com’da.

Ayrıca, www.facebook.com/yenicarsim ve www.twitter.com/yenicarsim adreslerinden ise Yeniçarşım’ı takip edebilir, kampanya ve fırsatlardan haberdar olabilirsiniz.

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Van için Herkes Tek Yürek!

noreply@blogger.com (Nily) — Tue, 25 Oct 2011 04:43:00 +0000

Van Depremi'ne duyarlılık gösteren ve zor durumda olan depremzedelere yardım elini uzatmak isteyen vatandaşlarımız için bir liste hazırladık. Aşağıdaki kanallardan dilediğinizi seçerek yardımlarınızı en kolay şekilde Van'a ulaştırabilirsiniz:

1. KIZILAY

2868'e tüm operatörlerden boş bir SMS göndererek Kızılay'a 5 TL bağışta bulunabilirsiniz.

Ayrıca havale yoluyla destek olmak isteyenler, tüm bankalardaki "Türk Kızılayı" hesaplarından bağış yapabilir. Ayni bağışlar Türk Kızılayı lojistik merkezleri ve şubeleri tarafından kabul edilecektir. Tüm Kızılay şubelerinin iletişim numaralarını buradan öğrenebilirsiniz.

2. AKUT

Tüm GSM operatörlerinden 2930'a göndereceğiniz AKUT yazan bir SMS ile AKUT'a 5 TL bağışta bulunabilirsiniz.

Kredi kartını kullanarak internet üzerinden bağış yapmak isteyen vatandaşlarımız CardFinans ya da diğer banka kartlarını kullanarak bağışta bulunabilirler.

Havale/EFT için Banka Hesap Numaraları;

T. İş Bankası - Gayrettepe Şubesi - TR14 0006 4000 0011 0800 6666 63

Finansbank - Gayrettepe Şubesi - TR92 0011 1000 0000 0001 9576 70

Garanti Bankası - Ortaklar Cad. Şubesi - TR26 0006 2000 3570 0000 0029 30

3. BAŞBAKANLIK YARDIM KAMPANYASI

Başbakanlık tarafından Van’da yaşanan deprem nedeniyle başlatılan yardım kampanyası çerçevesinde saptanan banka hesap numaralarına buradan ulaşabilirsiniz.

4. KARGO FİRMALARI

Yurtiçi Kargo, PTT Kargo, MNG Kargo ve Aras Kargo yardım gönderilerini ücretsiz olarak ihtiyaç sahiplerine ulaştırmaktadır.

5. HÜRRİYET EVLERİ

Deprem sonrası yaralarını sarmaya çalışan ve kış öncesinde evsiz kalan Van için Hürriyet Gazetesi de büyük bir seferberlik başlattı. Hürriyet, Van’da kış koşullarına dayanıklı, mutfak, banyo ve tuvaleti olan "Hürriyet Evleri" kuracak. Kızılay işbirliğinde başlatılan kampanya ile her biri 6 bin liraya kurulacak evler, evsiz kalan vatandaşlara sıcak bir yuva olacak.

Van Depremi - Hürriyet Gazetesi Bağış Hesapları

T. İş Bankası Mithatpaşa Şubesi

4228 - 0971947 / IBAN TR370006400000142280971947

T.C. Ziraat Bankası Kızılay Şubesi

Hesap No 685-2868-5189 / IBAN TR060001000685000028685189

Garanti Bankası Kızılay Şubesi

Hesap adı: Van Depremi - Hürriyet

Şube: 082 Hesap No: 6294703 / IBAN TR72 0006 2000 0820 0006 2947 03

Yapacağınız ufak bir yardım zor durumdaki bir çok insanı hayata bağlayan bir umut olacaktır. Mesajımızın ulaştığı herkesi, deprem bölgesinde yardıma ihtiyacı olan vatandaşlarımıza yardım etmeye davet ediyoruz.

Bir bumads sosyal sorumluluk içeriğidir.

İşaretler ve Bir Adam

noreply@blogger.com (Nily) — Sat, 01 Oct 2011 21:17:00 +0000

İnsanlardan ve içinde sürüklendikleri zamandan uzak durmalı mıyım? Bir bebeğin gözlerinde, bir kadının eteğinin çiçek deseninde, rüzgarın oynadığı bir tülün helezonunda kaybolmaya başladıysam, belki de bir süre gözlerimi işaretlere kapama vaktim gelmiş demektir. İnsanların pek çoğuna anlamsız ve yorucu gelse de, sürekli bir şeylere anlam yüklüyorum işte, elimde değil. Sanki dünya yüzünde hiçbir şey göründüğü kadar basit olamazmış gibi... Kime ne zararım var aslında... Farkında mı değilim, farklı mıyım? Belki de yazmalıyım öyle uzun zamandır sessizim ki, nasıl cümle kurulacağını bile unutmuş gibi hissediyorum zaman zaman. Şakamaka bir yılı gecti, bu bile başlı başlına bir işaret olabilir. Gördüğüm her ayrıntı bir şeyler karalama hissi uyandırdığı halde niye beceremiyorum? Neden aradan geçen dakikalar ya da saatler gördüğüm güzellikleri unutturmazken, yazma isteğimi aynı canlılıkla korumama yardımcı olmuyor? Bilemiyorum. Sabahın köründe bu trafik de neyin nesi şimdi...

Bir ağacın dalındaydı. Suskun ve bir o kadar da hüzünlü...

Donuk bakıyordu etrafa,

sanki çevresine toplananların bakışlarına anlam veremiyormuş gibi.

Öylesine donuk ki, sanki bedeni ordaymış da ruhu başka yerdeymiş gibi...

Yarı uykulu bir biçimde yolda giderken aklımdan geçenler bunlardı. Nereden bu noktaya gelmiştim, her zamanki gibi bilemiyorum. Düşüncelerimin hızına yetişmeyi hiç öğrenemeyeceğim sanırım. Düşünürken bir noktaya varıp, sonra oraya nereden geldiğinizi anımsamadan düşünmeye devam etmek ve tüm bunların zincirleme olması insanı çok yoruyor. Beynimin içi büyük bir gardolap gibi, askılarda bir sürü düşünce hepsi birbirinden ayrı ama pek çoğu birbirinin başlangıcı ya da devamı... Ama hangisi, hangisinin? Sanırım, radyoda çalan bir parça getirmişti beni bu noktaya.

İyi olmak ve kötü olmak / İyi hissetmek ve kötü hissetmek ...

Kötü olduğumuzu söylediğimizde ne kadar kötü oluyoruz ya da kötüden iyiye doğru yol alırken, "daha iyiyim" ve/ve ya "iyiyim" dediğimizde kötüye ne kadar yakınız? Bildiğimiz kötüden daha kötüler ya da bildiğimiz iyiden daha iyiler bizi nasıl yönlendiriyor?

Bir ağacın dalındaydı. Suskun ve bir o kadar da hüzünlü...

Güvenlik şeridinin ardında dünyanın en ilginç şeyi sergileniyormuş gibi

neden toplanmıştı bu insanlar.

Onlarda iyi olmak ve kötü olmak arasındaki ince ama derin çizgiyi mi soruluyordu,

o donuk gözlere bakarken... (?)

Ya o,

herkese bunu sorgulatmak için mi seçmişti burayı, her gün önünden binlerce insanın geçtiği bu parkı...(?)

İlk defa ölü bir insan görmüyordum, bunun son olduğunu da sanmıyorum. Ama, o farklıydı. Yol açılana dek, bakmamam gerektiğini bile bile, gözümü ayıramadan baktım o donuk gözlerinin içine. Kendi seçimi miydi, yoksa birinin ona biçtiği son muydu bu...(?) Pek çok şey yaşamış olmalı. İyi biri olduğu için kötü hissetmiş olmalı ya da bu, kötü biri olduğu için başka kötülerin ona kötü hissetmeyi gösterme yolu olmalı; bilemiyorum. Tek bildiğim, o noktaya gelip uçurumun derinliklerinde kaybolmak için pek çok şey yaşamış olmalı. Yeni gün ikimizinde üstüne doğdu ama ben biliyorum ki o bedenin üstüne son doğuşuydu. Kötüye bu kadar yakın olabiliyorduk işte. Yine başladım. Bazen kendimi, şu meşhur amerikan dizilerinin sonunda fon müziği eşliğinde konuşan başrol oyuncusu gibi hissediyorum. Sanki birazdan yönetmen "kestik" diye bağıracak, set ekibindekiler adamı ağaçtan indirmeye çalışırken, bir yandan da çok iyi bir iş çıkardığı için tebrik edecek... Oysa hayat çok daha acı... Ve gerçek!

Ben mi? Gördüğüm onca güzellik bana yazdıramamışken, bunun yazmama sebep olması nasıl bir işaret hala onu sorguluyorum.

Yıldız Kayması

noreply@blogger.com (Nily) — Mon, 27 Sep 2010 07:47:00 +0000

Kimden ve nasıl duyduğumu hatırlamadığım bir masaldı bu: "Herkesin bir yıldızı vardır." Ama inanmak istediğim ve gökyüzüne her baktığımda beni gülümseten, acaba hangisi benimki dedirten bir masal. Gerçek olmasını dilediğim bir masal... Belki de bir hayal!

Sonra bir gün, başka bir masal duydum: "Her yıldız kaydığında bir insan ölür." İnanmak istemediğim, beni hüzne boğan bir masaldı bu. Hayalin gerçekle kararmasıydı aslında. Beni gülümseten masal gerçekse, bu da gerçek olabilecek bir masaldı. Hayal olmasını dilediğim bir masal... Belki de bir gerçek!

Tam 20 yıl önce bugün...

Bir yıldız kaydı!

Ve ben, o gün bir masal uydurdum:

"Her ölen, gökyüzünde bir yıldız olur."

Masalların hayatla-hayallerin gerçekle harmanlandığı, kimi kararıp-kimi aydınlanan zamanlar geçti.

Zaman tek bildiği şeyi yaptı.

Aktı!

Çok zaman sonra...

Geçen o zaman, bir gerçeği gösterdi:

"Gözü yaşlı bakarsan, bütün yıldızlar kayar."

Omar - Shimmering Star

AN - IIIS

noreply@blogger.com (Nily) — Fri, 17 Sep 2010 19:02:00 +0000

Yaşadığımız her an kendi hakkını ister

Goethe

Ya gücümüz sadece bazı anların değerini vermeye yetiyorsa

Ve hakkını veremediğimiz anlar yakamıza yapışırsa

Ya biz acemi zaman hırsızlarıysak

Ve voliyi vuramadan yakalanıp sonsuzluk zindanına atılırsak

Son mu bulur sanki anlar

Son bulan sadece hayatlar

Akıl baştayken başlığa ne hacet

noreply@blogger.com (Nily) — Wed, 15 Sep 2010 21:54:00 +0000

Oruç Aruoba'dan ...

"özlediğin, gidip göremediğindir;
ama, gidip görmek istediğin

özlem, gidip görememendir; ama
gidip görmek istemen

özlediğin, gidip görmek istediğin-
ama gidip göremediğin

özlem, gidip görmek istemen-
ama, gidememen, görememen;
gene de, istemen"

Gözün okurken aklın düşün(ün)ce ...

İsteyip de yapamadığımız, yapamayacağımız ne kadar çok şey var hayatta. Sadece bir istek bile ne kadar çok duygunun kapısını aralama potansiyeline sahip. İsterken ayrı... Hayal ederken ayrı... Gerçekleştiğinde ayrı... Gerçekleşmediğinde apayrı...

Hepsi kalbimizde başlıyor. Ve eğer yeniyetme değilsek, genelde aklımızda gelişiyor ve sonuçlanıyor. Hepsi elimizde aslında... Ama adı akıl ya(!), o yön veriyor. Hayatı o biliyor. Ders aldığı için, 'akıl'lı oluyor. Kalbimiz(?)...o hiçbir şeyden ders almaz. O, sadece aklın çizdiği yolu kabulleniyor ve yeni duygunun adını koyuyor. Sonuçlarına ise yine bir tek o katlanıyor.

Kalbimizin dediğini dinliyoruz dinlemesine de, çoğu zaman aklımızın yoluna düşüyoruz o bildik nedenle. Doğanın bize vahşi gelen kanunu, adaletli olduğu söylenen adaletsizliği, insan bünyesinde de işliyor sessizce. Sanırım büyüyünce, -yani adın yetişkin olunca ve karşındakinin aslan olduğunu öğrenince- yeniyetme gibi karşısına geçip "ben buradayım, sen de kimsin" diyemiyorsun.

Eklendikçe yaşına seneler, serdeki korkaklık mı büyüyor ne (?) ...

Yedi küçücük tanecik hepsi birbirinden biricik

noreply@blogger.com (Nily) — Tue, 14 Sep 2010 07:15:00 +0000

bir çay tabağı yatağında

su yorganının altında

yedi küçücük taneydiniz

bu hikaye başladığında...

çokça sevgi ve pek tabii sabırla

ulaşabilecek miyiz bakalım mutlu sona?

An'lar Birikince...

noreply@blogger.com (Nily) — Mon, 30 Aug 2010 14:58:00 +0000

Anlar birikince düşündüm de:

Hayatı yaşarken ya da yaşadığımızı sanırken, zamanın neresinde duruyoruz acaba?

Dünde?

Bugünde?

Yarında?

Belki de an'da?

Yoksa an'lara sakladığımız anı'larda mı?

An ve Anı...

Bir an'ı yaşarken mi yudumluyoruz acaba?

Yani bugünde...

Yoksa o an'da sadece biriktirip kaydediyoruz da, o an anı'ya dönüştüğünde mi

-şarap gibi yıllandığında mı-

başlıyoruz yudumlamaya?

Yani yarında...

Sanki öyle...

Bu durumda,

biz

bugünde yaşıyoruz derken

aslında bugün kaydettiklerimizi yarın an(l)acağız mı demeye çalışıyoruz?

Ve en önemlisi,

yarınlarda dünleri an(l)ıyorsak, hayatı gerçekten bugünde mi yaşamış oluyoruz?

Belki de...

Zaman içindeki hayatımız,

düşünmeden yaşadığımız an'ları düşündüğümüzde anı'lara çevirmekten ibaret.

Kimbilir...

Enya - Only Time

AN - M

noreply@blogger.com (Nily) — Sat, 28 Aug 2010 13:09:00 +0000

Hayatı yaşamanın iki yolu vardır:

Biri hiçbir şeyin mucize olmadığını düşünmek,

Diğeri her şeyin mucize olduğunu düşünmek.

Albert Einstein

Kenny G - Miracles

AN - X

noreply@blogger.com (Nily) — Tue, 16 Mar 2010 13:23:00 +0000

Fotoğraf : Petra Oldeman

Mutsuz aşk yoktur:

Sahip olmadığımıza sahibizdir yalnız.

Mutlu aşk yoktur:

Sahip olduğumuza sahip değilizdir artık.

Ateşler - Marguerite Yourcenar

Chris Isaak - Life will go on

AN - V : AN(KA)

noreply@blogger.com (Nily) — Thu, 11 Mar 2010 18:59:00 +0000

Kusursuz düşler kusurlu gerçeklerle aydınlandığında,

Küllerinden doğmaktan başka çare kalmamıştı aslında...

Önce kül olmadan kendinizi nasıl yenileyebilirsiniz? (*)

(*)Friedrich Wilhelm Nietzsche

2-0-0-9

noreply@blogger.com (Nily) — Tue, 29 Dec 2009 22:00:00 +0000

Bu sene,

Hayalleri yağmur damlasına yükleyip,

Rüyaları yasemin kokusuna yatırdım.

Umutlar yalancı bahara aldanıp çiçek açınca,

Sevgiyi tanelere saklamak zorunda kaldım.

Teşekkürler 2009!

Söylenecek çok söz var ama...

Elimi 2010'a uzatırken sermayemi kurtarmama izin verdiğin için,

Sadece teşekkürler!

"...teşekkürler hayat, her şey için;

yıkıntılardan kendimi yeniden yaratabildiğim

ve yeniden hayata sunabildiğim için...

kahkahalarım, gözyaşlarım

ve bu şarkı için...

her şey için teşekkürler!"

diyor Mercedes Sosa..

Her anında teşekküre değer güzellikler bulacağınız bir yıl geçirmeniz dileğiyle...

Mutlu Yıllar!!!

Oyun

noreply@blogger.com (Nily) — Wed, 23 Dec 2009 18:30:00 +0000

Görsel: The Genome

Makas, kağıdı keser.
Taş, makası kırar.
Kağıt, taşı sarar.

Bu sıralama gerçekleştiğinde;
Makas kağıdı çoktan kesmiş olduğundan, kağıdın taşı sarması mümkün olmaz.
Taş da makası kırdığından, bir başına kalmıştır.

Oysa;
Taş makası kırsa, kağıt taşı sarsa her şey ne kadar farklı olur.

Ama sonuçta;

Taş, yerinde ağırdır.
Kağıt, rüzgarda uçar.
Makas, her elde keser.

Ve bu bir oyunsa;

The Winner Takes It All

ABBA

AN - III

noreply@blogger.com (Nily) — Wed, 16 Dec 2009 13:16:00 +0000

Fotoğraf: Clickchick

Kendimle başbaşa kaldım bu sabah... Kulaklarım kendimi dinledi. Aklım düşüncelerimi oradan oraya savururken, gözlerimi avuçlarıma bakar buldum.

Çizgiler... Çizgiler... Çizgiler... Üstüste binmiş çizgiler...

El falı baktığını iddia eden birinin, avuçlarıma uzun uzun baktıktan sonra "hiç bu kadar uzun ve karmaşık çizgiler görmedim, bu ele bakamam" deyişi aklıma geldi. Güldüm! Oysa ben dakikalarca baktım. Dağınık düşüncelerimle, karışık çizgilerime... Hayatıma yansıyan hangisinin karmaşası bilmeden, baktım. Ucundan tutup şuradan çözmeye başlamalı diye düşünmeden, baktım. Karmaşanın ardındakini görmeden, baktım. Sadece baktım.

Gözlerimi avuçlarımdan kaldırdığımda.. hayat, yine düz bir çizgide devam ediyordu.

Dümdüz...

Ve ben, avuçlarımı kapattım.

Fragile - Ashram

AN - II

noreply@blogger.com (Nily) — Wed, 09 Dec 2009 21:32:00 +0000

Duygular da, damlalar gibi;
kimi birbirine katılır-çağlar, gider.
kimi kaynağında kurur, biter.

Quelqu'un M'a Dit - Carla Bruni

AN - I

noreply@blogger.com (Nily) — Sun, 06 Dec 2009 20:11:00 +0000

Fotoğraf: Ami Vitale

Hayal denizinde kürek çekiyorum.
Kıyıdan uzak kalma çabası benimkisi...

Ta P'tite Flamme - Amélie Les Crayons

Güne Düşülen Notlar

noreply@blogger.com (Nily) — Thu, 17 Sep 2009 19:23:00 +0000

Fotoğraf: Bruce Percy

Bir perde iniyor, mavisine hayran olduğum denizlerin üstüne.
Bir damla düşüyor, özlem yüklü buluttan.
Bir ılık meltem esiyor bilinmezden, ve damla denizle buluşuyor.
Bir el açılıyor göğe doğru...
Bir kuş uyuyor içinde...
Ve ben, mavinin en derininde,
İçimden fısıldıyorum sessizce:
(16/17)

Korkma; her köşesinden ya bir gürültü gelir bu adanın;
Ya bir ses, ya da bir ezgi: Ama hepsi hoştur,
Zarar vermez insana. Bazen bir ağızdan
Binlerce çalgı çınlar kulağımda.
Öyle sesler var ki,
Uzun bir uykudan uyanmış olsam bile,
Yine uyutur beni; sonra da rüyamda
Bulutlar açılır ve hepsi, üzerime yağmaya hazır
Hazineler gösterir bana; öyle ki, uyandığımda,
Yeniden uykuya dalayım diye ağlarım. (*)

Never Let Go - Omar

(*) Fırtına, William Shakespeare

Hep var(mış)...

noreply@blogger.com (Nily) — Sun, 06 Sep 2009 19:33:00 +0000

Duaların Gerçekleştiği Zaman - Can Atilla

Masalların, “bir varmış, bir yokmuş...” diye anlatıldığı bir devir varmış. Sonra bir gün, hep “bir varmış, bir yokmuş” yaşandığı için masal sanılan, bir masal yazmış. İstemiş ki; gerçek masalın ne olduğunu, bütün düşe hasret yaşayanlar dinlesin. Dinlesin ki; düşe giden yolda, yıldızlar üstüne yağarken kendinden geçsin. Geçsin ki; içi dışı bir olduğunda, ay aynasında kendinden korkmasın. Korkmasın ki; o düşten hiç uyanmak istemesin. İstemesin ki; gerçek, masal olsun. Olsun ki; bir varmış kalsın, bir yokmuş yok olsun. Hep olsun... Hep var(mış), diye anlatılsın. Devir değişsin. Masal sanılan, hep var olsun. Olsun ki; inanları, var edenleri, anlatanları artsın.

Ve bir gün...

Küçük bir kız, gözlerini kapayıp bir dua etmiş. Işık kanatlı peri gelmiş ve kulağına fısıldamış: “Hep var(mış)........”

Küçük kız, düşe dalmış ve bir daha hiç uyanmamış.

Artık, hülya ellerinin arasındaymış.

Kendime Notlar

noreply@blogger.com (Nily) — Sun, 30 Aug 2009 19:44:00 +0000

Fotoğraf: Julia Margaret Cameron

Arafta bizi neyin beklediğini bilemeyiz...

açılınca zamanın penceresi,
rüzgar bir demet beyaz gül derdi
üstünde şebnem taneleri.
araftan an'ıma hediye idi...

Seal - Kiss From A Rose

Maksat gönüller bir olsun...

noreply@blogger.com (Nily) — Tue, 25 Aug 2009 20:00:00 +0000

Sevgili Özlem ve Sevgili Ufuk Çizgisi'ne sonsuz teşekkürlerimle,
tüm blog arkadaşlarıma hediyemdir.

Kurallar, onlara uymamız için konulsa da..amaç hatırlayıp hatırlanmaksa, bir güzellik duruyorsa ortada ve kurallara uymamanın da kimseye zararı yoksa..arada ve de sırada uymasak da olur, pekala... :-)

Birini kulak arkası yaptığım kurallara göre, ödül dağıtımından sonra hakkımda yedi ilginç şey yazmam gerekiyormuş. Son günlerde bana ilginç gelenlerden örnekler, size ne kadar ilginç gelir bilemem :-)

Yazı yazmak içimden gelmiyor.

Kitap okumak da içimden gelmiyor.

Hatta, boş boş yatıp tavanı izlemek, her geçen gün daha eğlenceli oluyor.

Gerçekte susup, rüyanda konuşursan; söylediklerinden sorumlu olmuyorsun.

Gerçeği rüyaya çevirirsen, o zaman gerçeğinden de sorumlu olmuyorsun..Üstelik mutlu oluyorsun.

Nadiren de olsa rüyalar gerçek oluyor. Ama sen gözü açık rüya görebilecek kadar yetenekliysen, bu istisnayı beklemene de gerek kalmıyor.

Evet! Evet! Zaman zaman benim de saçmalamaya ihtiyacım oluyor.

Güne Düşülen Notlar : Menekşe'den...

noreply@blogger.com (Nily) — Wed, 19 Aug 2009 14:17:00 +0000

Fotoğraf: Raisien

Az önce menekşeme su verirken fark ettim ki, her yaprağın kökünü besleyen bir yaşam açısı var. Ve her yaprak, bu açı sayesinde, üstüne düşen damlayı özenle köküne gönderiyor.

Boynu bükük yapraklar hariç...

Başka bir yaprağa can vermek için mi boynunu büküşü ve bir daha doğrulamayışı...

Yoksa zaten büküktü boynu da, eğriliğinden bir doğru çıkarma çabası mı bu...

Peki... Bu, neyin açısı...Öz-veri? Ölüm?

Tuhaf...

Tıpkı, hayat gibi...

Kendime Notlar - mamma mia!

noreply@blogger.com (Nily) — Thu, 13 Aug 2009 11:41:00 +0000

başımı yastığa koyduğumda
işte, her gece tam o anda
başlar kulaklarım çınlamaya
ve dudaklarım fısıldamaya

* * *

"i have a dream"

Ağlama...

noreply@blogger.com (Nily) — Mon, 10 Aug 2009 13:12:00 +0000

Resim: buradan

Giannis Parios - Thalassa

Bir yıl içinde dört defa...

O kadar çok ararım ki seni... Pencereme kuş konsa sebeptir seni aramak için...
O kadar çok ararım ki seni... "Senden bana sıra gelmiyor ki aramak için..." dersin, gülersin.
O kadar çok ararım ki seni... "Bunca sene beni hiç merakta bırakmadın" dersin, gülerim.
O kadar çok ararım ki seni... "Bari bugün dur da, doğduğun gün ben arayayım seni" dersin, güleriz.

Bir yıl içinde dört defa... Bir yerde bir hata yaptım dedirtti bana...

Derde düştün mü, herkesi kedere boğmamayı, sıkıntınla sıkmamayı senden öğrendim ben. Senden öğrendim her şeye rağmen dimdik ayakta durmayı, mücadele etmeyi..hatalarımdan ders almayı, almadığımda sonuçlarına katlanmayı.. ve gerektiğinde özür dilemeyi...

"Hayat benim!" dedim. "Haklısın!" dedin.
Bir adım attım. "Arkandayım,.." dedin.
İkinciye yeltenirken, "Aman, dikkat!" dedin.
"Bir şey olmaz, korkma!" dedim. "Düşersen, canın yanar." dedin.

Gün geldi, "Bak, gördün mü düşmedim?!" dedim. "Benden başka kim bu kadar sevinir ki.." dedin.

Ve gün geldi... "Düştüm." dedim. "Ben sana demedim mi?!" sözünü hak etmişken..sen, "Üzülme kalkarsın, geçer." dedin.

Bir yıl içinde dört defa... Ve doğduğum gün yok bunlar arasında...
Ben iyiyim anne, ne olur sen ağlama... Benim için ağlayıp da yüreğimi dağlama...
Şimdi en büyüğünden bir özür borcum sana, başımı yeniden dizlerine koyduğumda...