Inanmadıkca, anlayamazsın..

SİYAH

2012-10-09T14:37:00.001-07:00

Resimler güzeldir, insanlar rüyalarında gördüklerini resmederler.

Hatıralar sonbaharda uçuşan kahverengi yaprakların çizgileri gibidir. Parçalanır unfuak olurlar.

Elma şekeri yiyen kız sıcak havada uzun yolu yürüken anladı gerçekten sevginin uçuşan ama görünmeyen birşey olduğunu.

Camın üstünde yürüyen adamı görünce anlamlandıramadı.

Camın üstünde bile bile yürürüz halbuki içimiz acımadan.

Zehir akacak bu kagıda bu gece. Hiç olamadığı kadar hüzün verecek.

İçindeki çocuğun düştüğünü bilirsin ya kayıp gider aşağıya doğru; gözlerinden yaş gelmez ağzını açmadan konuşuturur adamı,

Camı pencereyi indirmek, duvarların içinden geçmek gelir ya içinden,

Ya da binanın üstüne yıkılmasını beklersin bir an sanki olucak şeymiş gibi.

Yağmur birden başlar bütün gökyüzünü örter ya, Kimisi buna gözyaşı der kimisiyse kuşların göç yolunda öldüğünü söyler.

Bana göreyse yağmur şerefli bir sonun anonsudur tıpkı bir yas gibi. Yere düşen damlalar senin için çığlık atar yere düştükçe çığlık büyür hızını alamaz dans eder gibi paramparça olur.

Gece üzerine çökmeden önce yağmurdan korkmaya gerek yok.Yüreğine vuran sestir o, senin sesin.

Elma şekeri yiyen kız yağmurları sevdiğinde, ben çoktan gitmiş olacağım.

Sen küçücük ayaklarınla bulutların üstüne çıkmaya çalışacak, belki de senin ne kadar kuvvetli olduğunu bilmeleri için insanlara yukardan bakacaksın ezer gibi.

Ama sen endişelenme tanrı bizi sorduğunda ben hep seni anlatacağım.

ÜVEY HAYAT

2012-03-01T18:09:00.000-08:00

Klostrofobi..
Kalabalık ya da dar alanda duramama fobisiymiş.
Bu terminolojik terimi duyduğumda henüz 14 yaşındaydım.
Vedat amca asansörde kaldığı gün; ben ve arkadaşlarım imdat yakarışlarını apartmanın dışından duyuyorduk.
Apartman sakinleri toplanmış; güç birliğiyle en fazla 10 dakika içinde çıkarmışlardı Vedat amcayı.
Vedat amca çıktığında yüzü bembeyaz olmuş yarı baygın halde ambulansa götürülüyordu.
Ben ve arkadaşlarım Vedat amcanın bu kadar korkmuş olmasını eğlence haline getirmiş şakalaşıyorduk.
Vedat amaca 40 yaşında uzun boylu genç görünümlü dağ gibi bir adamdı.
Komik olansa heykel gibi duran bu adamın ben ve arkadaşlarımın gözünde kudretini kaybetmesiydi.
O yakarışlar bize işkence gören bir adamın canilerden kurtulmak için umutsuzca haykırması gibi gelmişti.
Hatta arkadaşımla iddaya bile girmiştim konu Vedat amcanın altını ıslatıp ıslatmamasıydı.
İddayı kazancağımdan emindim bence kesin Vedat amca korkudan altına işemişti.
Emin adımlarla ambulansa doğru yürüdük.
Hemşirler Vedat amcaya serum ve oksijen maskesi takıyorlardı.
İyice yaklaştık..
Sonra birden kulağımda bir acı hissettim.
Şiddetli bir şekilde babam kulağımı tutmuş ona bakmam için kafamı kulağımdan aşağı asılarak yüzümü göğe kaldırdı.
Komuta merkezim olan kulağım iyce kızarmış; sıcaklık hissiyle yanma hissinin karışımı pahapiçilemez bir korku da bu sefer ben yaşıyordum.
.............................
20 yıl sonra

1. gün

Sessizliğin verdiği derin korku, sonbaharın verdiği hışırtılı serinlik, karanlığın gölgesini boyuyordu adeta.
Gözlerim kapalıyken göz kapaklarımda oluşan hologramik şekiller anaokulunda uğraştığımız yapbozlara benziyordu.
Ayaklarım bedenimden istifa etmiş artık başına buyruk benim olmayan fazlalıklarmış gibi hissettim.
Kendime geliyordum.
Gözlerimin üstünde taş ve kum parçacıklarını hissedebiliyordum. Büyük baskıyı yenip gözümü açmam için başlattığım bu savaş sandığımdan daha uzun sürecek gibiydi.
Soğukkanlı olmam hem iş hayatımda hem de sosyal hayatımda girdiğim çevrelerde beni ötekilerden hep ayırmıştı.
Bu özelliğim bugun burada çok işe yarayacak diye içten içe bir sevinç duygusu kapladı bedenimi.
Saat kaçtı ya da ne zamandır burda böylece yatıyorum hatırlamıyordum; hislerim kendini bana kapatmış uyarılmaya bekliyorlardı.
Gözerlimi açamıyorum. Derin nefes aldım. Soğuk kanlıydım. Cesaretimi toplayıp gerçeklerle yüzleşme zamanım gelmişti.
.............................
Öğle yemeğine geç çıkmış olmanın verdiği sinir stresle arabayı bir şöfor gibi değil bir pilot gibi kullanıyordum.
Hem daha eğlenceli hem de hayal dünyam çok genişti.
Kızlarım evde babalarını sabırsızlıkla bekliyor; bende bir saniye kaybetmeye tahamülü olmayan baba olarak evime yetişmeye çalışıyordum.
Kırmızı ışıklar...Böyle anlarda kırmızı lamba bana garezi varmış gibi davranır ve saatlerce sarı ve yeşil kombinasyonuna geçemiyecekmiş gibi gelirdi.
..........................
Kapıdan içeri girer girmez boynuma atlayan ikiz meleklerim sanki ruhumu yeniliyor, az önceki asabi insanın yerine 5 yaşındaki arkadaşlarını gören 5 yaşındaki oğlan çocuğu oluveriyordum.
Kızlarım Azra ile Lara yaşam ünitelerimdi.
Tabi eve giriş ücreti olan 2 adet tadelle ve ciklet sahipleri tarafından kabul edildiğinde mutluluğumuz tavan yapıyordu.
Karım her zamanki gibi mutfak kapısına bir omzunu dayamış biz üç kafadarın yerde yuvarlanmasını tadlı bir tebessümle izliyordu.
Masa yine şahaneydi.
Karım öğle aralarında bile hiç bir zaman zahmetten kaçınmayıp bütün hünerini gösterirdi.
Zaten hayatta başıma gelen en güzel şeydi o.
Üstelik 2 tane melek vermişti bana.
Karım sigarayı yeni bırakmış; temiz havanın ne kadar büyük bir nimet olduğundan bahsediyor bir yandanda Azra kendi tabağındaki sarmaları çaktırmadan Lara'nın tabağına aktarıyordu.
Birden bir çıtırdı hissettim; ani bir refleksle masayı tuttum.
Çığ gibi büyüyen ses evin her tarafındaydı..
Buzdolabı yere düşene kadar boş gözlerle dolabı izledim.
Beyazdı, Heybetliydi, düşerken çaresiz gitmek zorunda kalan bir yolcuyu anımsattı bana.
Büyük bir gürültü koptu; Kan beynimden çekilmiş ruhum gürültüyle beraber tekrar bedenime girmişti.
Şok insanın bi anda kullanım dışı kalmasıydı.
Ani bir refleksle kızları kucakladım. Herşey o kadar hızlı gelişiyorduki kaybedilen her saniye saatler gibi akıyordu.
Ev eşyaları birbirine kavuşmuş eski dostlar gibi biz ise aradan sıyrılmaya çalışan mültecileri andırıyorduk.
Nedensiz bir şekilde kapıya koşmaya başladım. Sarsıntı beni yavaşlatıyor. Kızlarım korkudan çığlıklar atarak ağlıyorlardı.
Zemin altımızdan kayıp giderken görüntü karardı bir kaç saniye hava boşluğunu hissettim.
Çığlıklar.
Çaresizlik.
Siyah bir dokunuş..Eller, gözler, Cıvıltılı bakışlar, Herşey kararmıştı..
...............
Gözlerimi açtığımda karanlık her taraftaydı.
Betonun soğuk kokusu ruhumu delip geçiyordu.
Saatin kaç olduğunu anlamam imkansızdı sanki bütün göçük benim üzerime devrilmiş gibi hiç bir yerden ışık girmiyordu.
Sağ elimin kıpırdadığını görmek beni cesaretlendirdi.
Vedat amcanın çaresizliği gözümün önüne geldi bir an.
Klostrofobi..
Kalbim göğüs kafesimden patlayıp fırlıyacakmış gibi bilinçsiz çarpıyordu.
Soğukkanlıydım.. Burdan ne pahasına olursa olsun hemen kurtulmalıydım.
Zaman kızlarımı ve karımı benden alırsa ihtimalini düşünmek bile gözyaşlarımın boşalmasına sebep oldu.
Sıradan bir öğle arasıydı oysa..
Hayat beni başmbaşka bir yola sokmuştu bir kaç dakika içinde.

Devam edecek...

KÜRDO

2012-01-24T17:17:00.000-08:00

Adım Şiyar..
ismim kulağına yabancı gelmiş olabilir..Anlamı duyarlı, hisleri güçlü olan, kabiliyetli demek.
Benimle karşılaşma olasılığın yok, çünkü beni görsen dönüp bakmassın yüzüme.
Birşey anlatmak istesem dinlemessin.
Senin dünyan kabul etmez beni.
........................................
Şiyar 43 yaşında. Bir restoranın mutfağında bulaşıkçı olarak çalışıyor.
Aslında usta bir aşçı şiyar, ama işsizlik ve yoklukta ancak bulaşık yıkama işini bulabilmiş.
Şiyarın dünyası 5 metrakere, penceresi olmayan, insanların yemek artıklarının hüküm sürdüğü, gün ışığının asla girmediği, ocakların verdiği sıcaklığın yanmış yağ ve çöp kokusuyla seviştiği, herşeye rağmen şiyarın ekmek kazandığı için saygı duyduğu bu donuk oda aslında içinde kimsenin bilmediği dokunamadığı çok acayip bir adamı barındırıyor.
........................................
Şiyar 5 yaşındayken babası onu halasının yanına Adana'ya yollamış.
Aşiretler arası husumet kendini gösterince Şiyar'ı hemen urfa dışına çıkarma kararı almış babası.
Zaten o gün bu gündür bir daha babasını görmek nasip olmamış Şiyar'a.
İmkansızlıklar onun okumasınada engel olmuş. İlkokul 2 den sonra bırakmış okulu; küçük yaşta düşmüş ekmeğinin peşine..
Ama hiçbirzaman kopamamış kitaplardan.
Mutfaktaki işlerini bitirdikten sonra kitapları gazeteleri didik didik eder.
Onun bildikleri sizi hem şaşırtır hem de gayri ihtiyari senin yerin burası değil gibi kırık cümleler dökülür ağzınızdan.
Şiyar matemetik, coğrafya, tarih gibi genel bilimi ilgilendiren mevzularda hep fikri olan ama entellektüel kimliği kirli tabakların arasında çürümeye yüz tutmuş bir insanlık örneğidir aslında.
Hayallerini peşinden koşmaya hiç fırsatı olmamış, hayat onu hep istediği şekle sokmuş.
Şiyar şikayet etmez, üzülür ama belli etmez bu bir sınav der benim kaderim der geçiştirir hep.
Şiyar'ın sülalesinde hiç okuyan adam çıkmamış.İmkansızlıklar kimseye acımamış ama Şiyar'ın hayattaki tek galesi kızının mezuniyetini görmek zaten sadece onun için çalıştığını söylüyor.
Şiyar'ın kızı mimarlık fakültesinde son sınıf öğrencisi.
...........................................
Şiyar lüks mekanların gece kondulara bakan bölümünde sessiz sedasız okuyor öğrenmeye çalışıyor.
Girdiği her ortamda dışlanmış Şiyar, kürtlüğü hep yük olmuş sanki ona.
Aslında derin sessizliği kulakları çınlatıyor.
Yersiz önyargı hep kapıları kapatmış ona.
Halbuki zekası sayesinde bir İstanbul beyefendisi gibi konuşmayıda beceriyor şiyar.
Ama kürtlüğüyle gurur duyuyor, hiç taviz vermiyor.
Bir gün merakımdan sordum Şiyar'a nedir bu sessizliğinin sebebi diye.
Şiyar önce hafif tebessüm etti, sonra oturmamı istedi göz işaretiyle.
........................................
Bundan 14 yıl önce Annesinden sonra sırtını dayadığı ve uğruna ölebilecek kadar çok sevdiği kardeşini askere göndermiş Şiyar.
Terörün en hat safhada yaşandığı o yıllarda Şiyarın kardeşi operasyondan operasyona koşuyormuş.
Vatanı korumak kolay değil diyor Şiyar.
Şiyarın kardeşi Civan bebekliğinden beri hep asker olmak istemiş.
Teröristleri öldürmek benim boynumun borcu diyormuş hep.
Hayalleri gerçek olmuş komanda olarak kürt kimliğiyle çarpışmış inançsızlarla.
Gururla dalgalandırmış ay yıldızlı bayrağımızı.
Karlı bir Şubat gecesi Şiyarın ocağına ateş düşüren haberi getiren komutan Civan'ı kaybettik onunla gurur duyun demiş.
Şiyar hemen namazını kılmış; Bir kere ağlamamış.
Komutanlar bir isteğiniz varmı; erzak getirelim size; yakacak odun; kalın giysi getirelim demiş.
Şiyarın gönlü kırılmış. Hiçbirşey istemem demiş başı dik.
.................................................
Geçenlerde şiyar annesiyle nüfus memurluğuna gitmiş.
Annesinin nüfüs kağıdını yenilemek için,
Şiyarın annesi Ziwan hiç türkçe bilmiyor.
Nüfus memuruna 2 kelam etmek istemiş gayri ihtiyari.
Adam terslemiş Ziwanı.
Türkçe konuş be kadın diye bağırmış.
Şiyar durumu açıklamaya çalışsada nüfus memuru aksi adammış işte anlamamış.
Ziwan binadan çıktıktan sonra çok ağlamış çok üzülmüş olanlara.
Şiyar biz bu vatan için şehid verdik,Civan gitti diye üzülmedik aksine gurur duyduk, bizi sevsinlerde istemedik sadece biraz saygıyı hakkettik diyor.
Derin sessizliğin kulak çınlatıcı etkisi..

2012 SONUN BAŞLANGICI & MAYALAR

2012-01-01T16:41:00.000-08:00

2012 ile ilgili merak edilen bir soruda mayalar ve kehanetleri.,
Mayalara göre dünyanın sonu 2012 ye işaret ediyor.
Bu konuyla ilgili herkes ortaya bir şey atıyor ama kimse bildiklerinden emin değil.
Ben olayın çok bilimsel boyutuna inmeden araştırdığım kadarıyla mayaları sizlere aktaracağım.
En azındana yanlış bilinenleri düzeltmek ve Mayaları daha fazla ciddiye alıp okumak gerektiğini düşünüyorum.
Mayalar Amerika Meksika sınırında yaşamış bir kabile.Mucizevi bir şekilde ortadan kayboldukları söyleniyor.
Aynı zamanda mayaların yıldızlar ve güneş hakkında bir çok astronomik araştırma yaptığıda bilinir.
Mayaların takvim sistemine göre dünyanın sonu 2012 ye işaret ediyor.
Ancak bu kavram dünyanın yok olacağı anlamında değil; dünyanın fiziksel bir değişim geçireceği anlamında kullanılıyor.
Sonun başlangıcı başlığı altında tabir edilen ;mayalara ait bu kehaneti astrolojik, sosyal ve fiziksel olaylarla da destekleniyor.
Böylelikle anlatılan durum dahada gerçekçi ve inandırıcı bir hal alıyor.
Maya kehanetlerine göre 21 ARALIK 2012 tarihi çok önemli.
Çünkü bu dönemde yaşadığımız çağ sona erip yeni bir çağın başlayacağına inanılıyor.
Ayrıca 21 ARALIK maya takviminin sonu değil 5000 küsür yıllık uzun maya takviminde son tarihtir.
Peki bizleri neler bekliyor ?

1. İklimler değişecek : İçinde bulunduğumuz iklimsel olayların farkındasınızdır. Kutupların erimesi, Küresel ısınma gibi doğa üstü afetler 5. kutupsal kayma olarak maya takviminde tamamlanıyor.

2. Tufanlar : İklimsel değişimle beraber yer yüzünde çeşitli afetler meydana gelecek. Deprem, sel, kasırga gibi birçok olay bekleniyor.

En önemliside bütün bu fiziksel olaylara bağlı insanlardaki ruh değişimi olacak.

Şu ana kadar insanlar aşağıya inişi yaşadı. Birincisinde biraz daha kabalaştı, ikincisinde biraz daha, üçüncüsünde biraz daha... Dördüncünün sonunda tam anlamıyla bir dip yaptı. Bu yüzden 2012'yi Mayalar insanlığın yeniden yukarı çıkışın yaşanacağı bir çağ olarak tanımlıyor. Hatta çeşitli dinler bundan Altın Çağ, vaat edilen cennet veya Nirvana gibi bahseder. 2012'nin önemi burada. Aşağıya inen insanlık tekrar yukarı çıkacaktır. Bunun da ilk basamağı 2012'dir diyor Mayalar.

Uzman astrolglar ve bilim adamları mayaların bundan öncek ortaya atılan kehanetlerinin 4 defa gerçekleştiğini söylüyor.

Şu anda bilimsel olarak ispat edilen dünyanın dört kez kutup değişimi geçirdiği. Bugün bu durum ispatlanmış durumda. Günümüz insanları bunu yeni keşfetse de, Mayalar bunun farkındaydılar. Bu bile başlı başına önemli bir şey.

Bütün bu bilgiler ışığında kısaca size Mayalar'ı ve kehanetlerini özetledim. Mayalar kulağa çok hoş çizgi film kahramanları gibi gelsede olayın derinine indiğiniz zaman durumun ciddiyeti dolayısıyla hayretlere düşmemek elde değil.

Yaşamınca Güzel Yıllar, Mutlu Yarınlar

2011-12-31T04:24:00.000-08:00

Koca bir yılı geride bıraktık.
Geriye dönüp baktığımızda üzüntüsüyle, sevinciyle bıraktığı izleriyle bir yıl daha yaşlanmışız.
Herkes yeni yıldan önce sağlık sonra huzur bekliyor.
Geçen yılıda kimisi iyi kimisiyse çok kötü hatırlıyor.
Yeni bir sevgili edinen, iş bulan, maaşına zam alan, bedelliden yararlanmaya hak kazanan, çocuk sahibi olan insanlar için 2011 fevkalede verimli geçmiştir.
Ama Boşananlar, Yakınlarını kaybedenler, İş hayatında başarısız olanlar ve buna benzer birçok etmeni yaşayan akadaşlarında bundan sonraki yaşamlarında 2011 yılını bir an önce unutmak istediklerini tahmin ediyorum.
Ancak yılların rakamsal ya da uğursal bir yanı olmadığını düşünenlerdenim.
Herkes hakettiğini yaşıyor.

2011 verdiği kayıplarlada hatırlanacak bunların başında da Steve jobs'un ölümü geliyor. 5 ekim 2011 de kaybettiğimiz Apple firmasının patronu zekası, tutkusu ve enerjisi, hayatımızı zenginleştiren ve geliştiren sayısız buluşun kaynağı oldu. Dünya, Steve sayesinde ölçülemez derecede daha iyi bir yer haline geldi.

2011 de kaybettiğimiz ünlüler.

Steve Jobs
Amy Winehouse
Elizabeth Taylor
Ceseria Evora
Clarence Clemons

2011 yılının olayı İbrahim Tatlıses’e düzenlenen saldırı, yılın sporcusu Arda Turan, yılın siyasi olayı ise Fransa meclsinin onalyladığı ermeni yasa tasarısı olarak gösterebilirz.

Yeni yıla gireceğimiz bu son günde herkesin kutlamalar için bir yerlere akın etmesi mekanlara büyük paralar ödeyip gecenin sonunda hizmetten memnun kalmayıp hayal kırıklığına uğramasıda memleketimin klasikleşen ritüellerinden biri haline geldi.
Yılbaşı diye tribe girip kendinizi kaybetmetmeyin unutmayınki yarın hayat devam edecek.

Bu gece herkes birbinin kulağına sevgi sözcükleri fısıldayacak. Bir yerlede sizi seven insanlar sizi bekliyor olacak onları ihmal etmeyin.

Son olarak yazdığım yazıların tamamını desteklediğiniz ve iyi dilekleriniz bana yolladığınız için size teşekkür ederim.

Yeni yılın herkes sağlık mutluluk ve huzur getirmesini dilerim.

Mutlu Yıllar !!

Oğlunuz Erdal

2011-12-23T08:30:00.000-08:00

Güneş vücudumdaki gözeneklerden içeriye akıyor, uçsuz bucaksız görünen bu çayırda olabildiğince hızlı koşuyordum.
Bir yandan güneşin sıcaklığını bir yandan rüzgarın serinliğini hissetmek özgürlük hissi veriyordu.
Az ilerde bir ırmak vardı oraya gidip serin sulara atlayacaktık arkadaşlarla.
Daha 16 yaşındaydık..
....................................
Demir kapının açılma sesiyle irkildim.
Sövdüm,sinirlendim gördüğüm rüyanın içinde çok huzurluydum.
Gözlerimi açmadım. Zaten açsamda hiçbirşey göremiyordum.
Bu hücrede hiç pencere yoktu.
Uyurken ayağımdaki zincir bileğimi baya sıkmış olacak ki ayağımı hissetmiyordum.
Haraket etmek isterken düştüm. Yaklaşık 2 haftadır neredeyse kıpırdamadan bu şekilde duruyordum.
Zincirler çok canımı yakıyordu.
Kapı açıldı.
İçeriye çılgınlar gibi doluşan ışık şelalesine sövdüm acı acı.
Sizinle işim çoktan bitti bırakın peşimi.
Gözlerim kamaştı. Elimi yüzüme siper edip; Kapının önünde duran gardiyanı tanımaya çalıştım.
İrice bir adamdı. Arkasından vuran gölgeden dolayı yüzünü seçemedim.
Elindeki tepsiyi usulca bıraktı yere.
Kapıyı hızlıca vurarak kapattı,
Alttan üstten zincirleri vurdu. Ayak sesleri uzaklaştı gitti..
Karnım çok açtı. Karanlıkta tepsiyi aradım.
Fareler ekmeğime çoktan göz dikmişti. Bir hışımla gelip götürmüşlerdi bayat ekmeklerimi.
Hafif tebessüm ettim.
Zaten çoktan ölmüştüm ben. Hayallerim kaybolmuş. Haklarım çalınmış. Yapmadığım bir şey yüzünden hücreye tıkılmış. Ortada piç gibi bırakılmış. 16 yaşı sırf idam edilsin diye 18 e yükseltilmiş bitik bir adamdım.
Gördüğüm işkenceden olsa gerek acıya duyarlı hale gelmiştim.
Artık Ne karnım acıktığında acı çekiyordum ne de sırtıma kırbaç yerken.
Kahkayı patlattım.
Devlet, bu kadar iş varken kalkmış benimle uğraşıp duruyordu.
Gururluydum çünkü hiç sızlamadım, ağlamadım istediklerini vermedim onlara.
Tek içimi burkan, kanımdan gücümü çeken şey yazdığım mektup babamın eline geçtiğinde çok üzüleceklerdi hem de çok.
Hiç bir zaman eskisi gibi olamayacaklardı.
Annem ve kardeşlerim dayanamayacaklardı belki bu acıya ama babam öyle değildi. Dik başını asla eğmez benim ne için savaştığımı çok iyi bilir ve gurur duyardı benle.
Bir hafta sonra sahneye çıkacaktım. İdam sehpasına. Son perdeyi oynayıp kapatacaktım tiyatroyu bir daha açılmamacasına.
Ailem o zamana kadar mektubumu çoktan alır.
Belki babam da gelir beni izlemeye diye düşündüm. Gelsin göreyim onu son defa.
16'sında ölümü bekleyen koca bir adamdım.
Sıkıca kapattım gözlerimi.
Nehirde akıntıya karşı yüzmeye çalışıyorduk çok zordu ama gülüyordum.
Güneşin sıcaklığı rüzgarın esintisiyle birleşince özgürlük kokuyordu sanki..

................................................................
Erdal Eren, idam edilmeden 16 saat önce kendisini ziyaret eden gazeteciler Savaş Ay ve Emin Çölaşan'a, "avukatıyla görüştürülmediğini, 18 yaşının altında olmasına rağmen idam edilmek istendiğini, yaşının 18'den küçük olduğunu tespit edecek olan kemik testi yapılması talebinin kabul edilmediğini, vurduğu söylenen jandarma erine çok uzaktan ateş açtığını ama otopside yakın atışla öldüğünün kanıtlandığını, kendisini ibret olsun diye asacaklarını ve ölümden korkmadığını" söyledi.

12 Eylül darbesi öncesinde er Zekeriya Önge'yi öldürdüğü gerekçesiyle hüküm giyen, Ankara Yapı Meslek Lisesi öğrencisi Erdal Eren, 16 yaşında asılarak idam edildi.

BİR YASTIKTA HERGÜN ÖLÜM

2011-12-08T16:20:00.001-08:00

Yine başlıyor..
Sancılarım durmuyor yine..
Allahım lütfen şimdi değil.. Şu an olamaz o evdeyken olmamalı!!
Korku içinde oturduğum yere yığıldım..
Bacak aramdan akan sıvının sıcaklığını hissettim.
Karnımdaki haraketlilik doğumun habercisi gibi..
Allahım tek isteğim sıcaklığını hissettiğim sıvı açık renkli olsun.
Korku içinde elimi bacak arama götürdüm.
Kan.
Doğum başlamıştı.
Derin nefes alıp veriyordum aynı doktorun gösterdiği gibi.
Odanın tam köşesindeydim. Kapı karşımda aralık duruyordu.
Buzlu camın ardında koridorda onu gördüm.
Elinde telefon acil ambulans istiyordu.
Çok korkuyordum tek isteğim çocuğumu sağsalim dünyaya getirmekti.
Birden ses tonu yükseldi..
Telefondaki kadına 'Beni gerizekalımı sandın hanım karım hamile çabuk gelsin ambulans ne yapmam gerektiğini bende biliyorum'
Telefonu yumruklamak istermiş gibi çarparak kapattı.
Kanım akmaya devam ediyordu.
Kocam ıslık eşliğinde mutfağa yöneldi.
Ağzıyla tutturduğu melodi eski bir şarkıydı.
Çabucak tanıdım ama şarkının ismni hatırlamakta baya zorlandım.
Su ısıtıcısını çalıştırdı. Kendine kahve yapıyordu.
Kan birikintisi gittikce artıyor. Güçsüzleştiğimi hissediyordum.
Yakınımdaki sandalyeye doğru süründüm.
Böyle durumlarda tam ne yapılır kestiremyirdum.
Normalde doğuma 4 hafta vardı.
Sancı aniden başlamıştı.
Sandalyeden destek alıp yarı oturur pozisyonda karnımdan gelen sesleri dinlemeye
koyuldum.
Kocam bir hışımla girdi içeri.
Elinde bir bez.
Salyalarını yüzümü püskürterek bağırdı.
'Ortalığın haline bak her taraf ne hale geldi',
'çabuk al bu bezi sil şu etrafı ambulans geliyor.'
Bezi yüzüme fırlattı.
Korkudan olsa gerek o acımın içinde içinde oturduğum kan göletini siler gibi yapıyordum.
Tek isteğim bana yaklaşmaması olmadık bir şeye sinirlenip beni dövmeye başlamamasıydı.
Çünkü bu sıradan bir durum değildi.
Allah bu adama diğer hayatında nasıl bir muamele yapacak düşünmek bile istemiyordum.
Her türlü pisliğe bulanmış ama yanında kalmaya mecbur olduğum bir manyak.
Gidersem beni öldüreceğini söyleyen.
Zaman zaman öldürmeyi deneyen bir adamdı hayat arkadaşım.
Karşımda acılı halimi kahve içerek izledikten sonra bardağı bırakıp üstüme yürümeye başladı.
'senden tek isteğim ortalığı bu kadar batırmamandı'
'tamam doğur ama düzgün doğur ambulans gelecekti zaten'
'senin içindeki çocukta senin gibi ahmak olacak buna bir çare bulmalıyım'
kendi kendine konuşuyordu. Yüzünde hafif bir gülümseme vardı.
Ondan nefret ediyordum. Hem ağlıyordum hem çaresizlik ve korkudan sesimi çıkaramıyordum.
Birden karnımı tekmelemeye başladı.
İki büklüm oldum. Canım çok yanıyordu.
Bir yandanda gülmemek için zor tutuyordu kendini.
Çocuğum için dua etmeye başladım içimden.
Ölüm umrumda değildi.
Sık ve kuvvetli kasılmalar başladı.
Canım çok yandı. Karnımı öyle hızlı vumuştuki bebeğimi kaybettim.
Kocam yorulmuş nefes nefese kalmıştı.
Ambulansın siren sesleri uazktan duyuşuyordu.
Kulağıma yaklaştı. Hiçrbişey söylememem gerektiğini.
Benim ne kadar akıllı bir insan olduğumu bildiğini söyledi.
Eğer herhangi bir şey söylersem beni öldüreceğünden bahsetti.
Onayladım haklıydı çok korkuyordum.
Kimseye hiçrbirşey söyleyemeden 8 yıldır hergün azap çekiyordum.
Gelin olduğum gün başlamıştı beni dövmeye..
Hemşireler hışımla içeri girdi. yarı baygına yerden yukarıya doğru bakıyorudum.
Kocamın panik halinde endişe içeren yetişin karım ölüyor dediğini duydum.
Bir yandan benimle ilgileniyor bir yandan kocamı yatıştırmaya çalışıyorlardı.
Gerçeği benden başka kimse bilmiyordu..
Bilmeyecekti.

Arkdadaşlar kadına uygulanan şiddet sandığımızda çok daha ciddi boyutlarda.
Seslerini çıkaramaz durumda binlerce kadın var.
Onların varlığını hissederseniz yardımı esirgemeyin.

Saygılar.

GERÇEK BİR HİKAYE BÖLÜM 5

2011-11-23T13:43:00.000-08:00

Oyun basit ve kolay bir oyundu.
Birbirimize notlar bırakıp evin çeşitli yerlerinde saklayacaktık.
Notlar birbirimize olan hislerimizi, aşklarımızı anlatan küçük cümleler olacaktı.
Birbirimize yazdığımız bu notları evde saklandıkları yerden çıkardıkça onları biriktirecektik.
30-40 yıl sonra Aşk yok diye direten torunlarımıza ve dostlarımıza kanıt olarak gösterecektik belge değerindeki sözcükleri.
Her gün bıkmadan bunu yapmaya karar verdik.
Eğer bir gün yapmassak ayrı insanlar olmuş ve çoktan ayrılmış olacaktık.
Sözümüzü tuttuk. Mehtap bana hergün evden çıkmadan önce bir not bırakıyor ve hep aynı yere saklıyordu.
Salondaki küllüğün altı.
Her sabah kalktığımda ilk oraya bakıyordum. Mutlu oluyordum.
Meleğim pamuk elleriyle bişeyler karalamış. Sonunada gülücük işareti koymuş oluyordu.
İstanbula Mesutla birlikte gezmeye gittiğinde küllüğün altına baktım.
Boştu.
Tamam çok detaydı. Anlamı yoktu.
Ama sırtım ürpermişti işte.
Alışkanlık dedim kendi kendime..
................................................
İstanbul..
Güzel bir kadın..
Heybetli bir çınar..
Hüzünlü bir akşamüstü..
Rengarenk bir panayır..
Yaptığı yaramazlıkları gizlemeye çalışan bir çocuk gibi görünüyordu uzaktan..
Burda hava o kadar hızlı değişiyordu ki kokular; suratlar; huylar; aşklar; hüzünler; kahkalar sanki hepsi birbirine karışıyordu.
................................................
Altan bu gün geldi İstanbula. Olan biteni anlattım.
Ağladım.
Hayatımda hiç bu kadar ağlamamıştım.
Canım çok yanıyordu..
Kırık bir cümle döküldü ağzımdan.
İntikam.
................................................
Mesutla hastane odasındaki karşılaşmızdan sonra hiç bir diyalog kurmamıştık.
Okul gezisi bitmişti bugün.
Mesut ve Mehtabın grupla beraber universiteye dönmediklerini öğrenmem zor olmadı.
Ben ve Altanda İstanbulda kalıp olan biteni öğrenmeden gitmeme kararı aldık.
Mesutun anne ve babasınında İstanbulda olduğunu hesaba katarsak olaylar işin içinde çıkılmaz bir hal alıyordu.
Altanla hem dertleşmek hem bir iki kadeh birşey devirmek için beyoğluna çıktık. Yürüyorduk.
Mesutun hastanede mehtap la aramızda birşey yok demesi sürekli aklıma geliyordu.
Neden ? Bana yaptıkları bunca şeyden sonra nasıl olurda hala aralarında olan biteni inkar ederbiliyorlardı ..
Mesut beni en iyi tanıyan herşeyimi bilen yegane dostum bunca olaydan sonra hastanede uyanmamı beklemiş bana destek olmuştu.
Aralarında birşey yoksa neden Mehtap yoktu yanında. Okul gezisi bitmesine rağmen hala İstanbulda neyin peşindeydiler.
Kafam karışık. İçim doluydu.
Acısız sancısız günler uzakta kalmıştı.
Zaman hayat misali akıp gidiyordu. Önceliğim mehtapla konuşmaktı.
Mesutu aradım.
Mehtapla görüşmek istediğimi en azından 6 yılımı verdiğim kadından son bir ayrılık cümlesini duymak istedğimi ve bunun hakkım olduğunu anlattım.
İkisindende nefret ediyordum.
Bir kaç saniyelik beklemenin ardından kavgasız gürültüsüz acısız kabul etti.
Beni beşiktaş ta bir eve davet etti ve şu an birlikte orda kaldıklarını söyledi.
Soğukkanlılığına şaşırdım.
Duygusallaığımın hat safhada olduğu bu anlarda,solgun ama güçlü görünen ses tonumla geleceğimi söyledim.
........................................
Aşk içinde garip duyguları barındıran sevinç gözyaşı karışımı garip bir gaz kütlesiydi.
Altanla beşiktaştaki evin önüne geldiğimde garip bir duygu kapladı içimi.
Mehtabın bu binada bir kaç adım uzakta ama bana ait olmaması yutkunamama ve kalp çarpıntılarına sebeb oluyordu.
Onu gördüğümde ne söyliyeceğimi bile bilmiyordum. Sadece gözlerinin içine bakıp bir kaç dakika arkamı dönüp giderim diye düşünüyordum.
Konuşmadan çok şey anlatabilirdim.
Bina eski merdiven araları rutubet kokuyordu.
Kapının önüne geldik. Altan zili çalmak için öne uzandı.
Gözlerimi kırpışıtırdım. Kendimi iyi hissetmiyordum.
Herşey yavaşladı sanki. Altan zili yavaşça çaldı kapı yavaşça aralandı.
Garip yaşlı bir surat baktı gözümün içine.
Mesutun annesi. Uykusuz gözler bitkin bir surat. Beni gördüğünede hiç şaşırmamıştı sanki.
Bir tuhaflık kapladı içimi. İçeri girdim.
Ayakabbılarımı çıkarırken farkettim içerisi sandığımdan daha kalabalıktı.
Halbuki basit bir konuşma olacaktı bu. Mesut dedim içimden yine neyin peşindeydi..
...........................................
O gece kumsalda ilk kez öpmüştüm onu. Aslında öpüşmek için gayet karanlık bir ortamdı.
Utanmıştık. İlk kez şehrimizden çıkıp bir yere beraber gitmiştik.
Yakamoz denize teğet geçiyordu. Manzaranın bizim için hazırlandığını düşündük.
Elimdeki taşı ona verdim ve bu anı sakın unutma sevgilim dedim.
Bundan yıllar önce.
İnce uzun koridordan ilerlerken aklımdan geçenler beni ağlamam için zorluyordu.
Dudaklarım titriyordu.
Mesutun annesini ve babasını hastanede gördüğümden beri neden burda olduklarını merak ediyordum.
Ama şu an umrumda değildi.
Altan arkamda kalmıştı yanlız başıma bir odaya girdim.
Mesutarkası dönük pencereden dışarı seyrediyordu.
Döndü. Sakalları uzamış. Uykusuz.
Bana doğru yürüdü. Birden sarıldı. Kokladı beni. Özlemiş gibiydi.
Olanları algılayamadığımı anlamış olmalı hiç konuşmadık.
Kapı açıldı. Altan girdi.
Mesutun sırtını ovaladı. Ama altanla ortak düşmanımız mesuttu ihanet etmişti bana.
Altan bana baktı. Üzgün.
Koridora çıkardılar beni. Mesutun annesi babası, mehtabın ailesi, arkadaşlarımız..
Hepsi koridorda bizim çıkmamızı bekliyorlardı.
Bu kadar büyük bir kalabalık bir evin içinde ne amaçla toplanırdı.
Beynim ağrıdı bir an. Tüylerim diken diken oldu.
Ruhumdan birşeyler düştü yere.
Bir kapı açıldı kimseyi görmüyordum artık.
Odaya yürüdüm.
................................
Bembeyazlar içinde bir bayan yatıyordu.
Kolunda bir serum. Büyük iç karartıcı aletlere bağlamışlar..
Ayrılık olası hayatın bir parçasıydı.
Filmlik olan çaresizlik karışındaki meleğin güzelliğiydi.
Ağlamadım.
Sırtıma biri dokundu. Doktor olduğunu söyledi.
Benim mehtap als hastalığına yakalanmış.
Kemik erimesi. Beyin fonksiyonları çalışıyor. Ama günden güne kemikleri küçülüyormuş eriyip gidiyormuş mehtap.
Ağlamadım.
Bütün bu yaşadıklarımız oyunun bir parçası sadece ben daha az üzüliyim diye yapılan mehtabın son isteği bir oyunmuş.
Dizlerim tutmadı. Olduğumu yere çöktüm.
Donup kalmıştım.
Kalbim ağrıyor terliyordum. Ona dokunmak istedim yapamadım.
Her taraf siyahtı artık ben dahil.
Siyahın ortasında bir melek öylece yatıyordu. Huzurlu.
Anlamı yoktu artık sözlerin.
Geriye kalan herşey anlamsızlaşmıştı.
Yanında notlar vardı benim için biriktirdiği...
Notların yanında kumsalda ona verdiğim taş...
Çocuktuk büyümüştük. İnanmıştık birbirimize.
Panayırda masal bitiyordu. Sessizlik zamanıydı artık.
Gözlerim doldu.
Ağlamadım.
Onun kadar güçlü olmam gerekiyordu.
Evet uyuyordu ölüyordu o..
Ama kalbi kanaya kanaya ölüyordu..
Yinede güçlüydü. Utandım kendimden.
Ateş, bulut, su, çiçek, böcek her ne şekilede buluşacaktık bilinmez.
Ama yine yanımda olacakatı.
Umutlarım umutsuzluklarıma karışmış. Paramparca kanayan kalbim enkaz olmuş içinden çıkan bir tutam aşk..

Saygılar.

GERÇEK BİR HİKAYE BÖLÜM 4

2011-11-19T15:10:00.000-08:00

Biliyorsun
Bütün acılarına 'yeşil ışık' yaktım olmadı
Bütün korkularına'arka çıktım'olmadı
Dağlara merdiven dayadım olmadı
Haziranda kar oldum yağdım avuçlarına olmadı
Sevdim olmadı -yandım olmadı-taptım olmadı
Benden artık pes
Bu aşkın biletini istediğin gibi kes
Nasılsa gidiyorsun
Biliyorum git...
Ama ardında
Ağlayan bir çift göz
Paramparça bir yürek
Ve yıkılmış bir dağ görmek istemiyorsan
Çek silahını-daya sırtıma
Titrersem namerdim...
Sen vurdun da ben ölmedim mi?

AHMET SELÇUK İLKAN.

--------------------------------------------------
Sessiz şarkılar çalındı kulağıma bu gece.
Özlem dolu aşk dolu sevgi dolu.
Sonbahar Yaprakları vardır açık kahverengi.
Kasımda dökülürler sokaklara halı olurlar hani.
Onlara bastıkça çıtırdar geçmişimiz. Hayallrerimiz.
Yaz gelsin isteriz..Eskisi gibi..
..................................................
Garip bir rüyadan uyandığımda saat 3 30 sularıydı.
Herşey bulanıktı. Ama Burnuma çalınan ilaç kokusu hastanede olduğumu hissettirdi bana.
Televizyonda tarihi geçmiş bir dizinin tekarı vardı.
Vucudum uyuşmuş..Beynim kafamın içinde ağır geliyordu. Kendime gelmek istiyordum biran önce..
Yarın çok geç olabilir diye geçiriyordum içimden.
Bayıldığım an.Hatırlıyorum..
Hayattaki tek varlığım olan aşkım mehtap onu aldattığımı söylemişti.
Ama 3 gün önce çok mutluyduk..Birlikte yaşıyorduk..Nasıl böyle bir iftira atabilirdi diğer yarım bana..
Mesut beynini yıkamış bambaşka bir insan yapmıştı mehtabı.
Uyanmam gerek..
Yarın çok geç olabilir.
.................................................
Bilincim açıldığında yapayanlızdım odada.
Bir damla yaş süzüldü gözümden.
Çok geçmeden hemşire geldi.
Buraya bir arkadaşım getirmiş beni.
Cem den bahsediyor. Parasız olduğu için benimle istanbula gelen bütün masraflarını bana karşılatan. Bana destek olacak adam.
Mesutla yüzleşirken ona bağırırken saf değiştirip mesutun yanına geçen adam.
Allah razı olsun dedim içimden..
Hemşire bir ziyaretçim olduğunu söyledi.
Mesut..
.................................................
Sustuk..
Yorgundum..
Meleğimi elimden almış can yoldaşım.
Öylece oturuyor yanımda hiçbir kelime etmiyorduk.
Ona söyeyecek o kadar çok şey vardı ki..
Sustum..
Tek merak ettiğim şey Mehtabın nerde olduğuydu.
O neden gelmemişti.
Çıldırmak üzereydim nasıl bir acıydı bu.
Beraber düş kurduğumuz..
Hayata birlikte siper aldığımız..
Yağmurda dışarı çıkıp sırılsıklam olana kadar yürüdüğümüz..
Gökkuşağı gördüğümüz zaman ona ulaşmak için o yöne doğru saatlerce gittiğimiz..
Meleğim yoktu..
2 gün önce mutluyduk daha nasıl geldik bu noktaya.
..................................................
Mesut ayağa kalktı..
Kapıya yöneldi..
Göz ucuyla baktı bana iyi olduğumu gördüğü için mutlu olduğunu söyledi.
Sonuçta geçmişte bir yaşanmışlık olduğu için gelme ihtiyacı hissetmiş.
Çok soğukkalnlıydı.
Maddeden kurtaran bendim. Evimi açtım ona. Kız arkadaşımı gönderdim yanına güvendim. Çocukluk arkadaşımdı.
Mehtapla asla arasında birşey olmadığını ama bundan sonra onu göremeyeceğimden bahsetti.
Neden diye sordum.
Onu ekonomi bölümünden bir kızla aldattığımı söyledi bana.
Adı rabiya olan bir kızdan bahsetti.
Rabiya Mehtab'ı arayıp benle olan aşkını anlatmış uzun uzun.
Ama Mehtap hep benim yanımdaydı.
Bu tuzağı nasıl yemişti akılm almıyordu.
Mehtapla arasında birşey yoksa neden böyle bir tezgahı ayarladığını sordum.
Gülümsedi.
Kapıyı kapıttı. Gitmişti.
Çok güçsüzdüm yalnızdım.
Ağlamak bile zor geliyordu. Ruhumu çalmışlardı sanki.
Pencereden aşağıya baktım Mesutun çıkışını izledim..
....................................................
Mesutun anne ve babasını gördüm hastane kapısının önünde.
Çok anlamsızdı. Mesut buraya 2 günlük radyo-televizyonculuk bölümü gezisi için gelmişti.
Neden anne ve babası buradaydı Mesutun.
Birşeyler dönüyordu.
Derin bir nefes aldım..
Belkide en güçlü olmam gereken zamanlardı bunlar.
Altan..
Ona bile iftira atmışlardı..
Halbuki sadece Altan düşünmüştü benim iyiliğimi.
Bu işin içinden çıkmak için ona ihtiyacım vardı.
Neler olduğunu öğrenmem gerekiyordu.
...................................................
Ertesi gün taburcu oldum.
Kendimi iyi hissediyordum.
Güneş yüzüme vuruyordu gülümsedim.
Güçlü olmam gerekiyordu.
Yüzümde korku vardı belki ama içimdeki çığlıklar ağır basıyordu.
İntikam soğukkanlı olmayı gerektiren bir eğlemdi.
Altan'lada konuştum anlattım herşeyi. O da ilk uçakla geliyordu İstanbul'a.
Kimin bana ne yaptığının bir önemi kalmamıştı artık.
Herşeyi öğrenip bu yapılanların hesabı sorulacaktı tek tek.
.....................................................
Ölmüştüm zaten.
Onun sesi yoktu artık.
İçim paramparça kalbim tuzla buz olmuş.
Haykırmak isyan etmek faydasısız..
Artık nefret ağır basıyordu.

Devam edecek..

GERÇEK BİR HİKAYE BÖLÜM 3

2011-11-18T13:07:00.000-08:00

Kapılar kapanır. Işıklar söner. İnsanlar gider.
Yolun ortasında hafif sarhoş bakarsın..önünden geçen kedi sanki seni tanımış gibi selam verir geçerken.
Aslında ölüm acının sona erme halidir. Ama ölümden korkuyorsan içindeki acıyla barışık olmak zorundasın.
Zaman zaman seni ziyaret eder o acı içini deşer deşer gider..onun kölesi olmak zorundasındır
Ya da korkmadan baş kaldırırsın acıya.. Kalbini parçalar atarsın ama acıyı öldürürsün..
Unutmak kolaymı bilinmez..
...........................................................................
İstanbul..
Cem İstanbulluydu Mehtap ve Mesutu bulmamda yardım edecekti bana.
İyki gelmişti.
Ben ilk defa geldim İstanbula.
Hayallerini kurduğum şehir beni istemiyor herhalde diye düşündüm.
İstanbul seni kabul etmesse sana hayatı zindan eder derdi şair.
............................................................................
Gri Uzun kulelerin arasından ilerlerken bir yandan Mehtap ve Mesutu arıyordum.
Bir mesaj geldi bir saat sonra buluşalım diyordu Mesut.
Herşeyden haberi vardı anlaşılan.
............................................................................
Buluşma yerine geldik.
Cem saklanmamı söyledi. Benim sinirlerime hakim olamamdan korkuyordu.
Bende kendimden korkuyordum.
İlk o konuşucaktı. Sonra ben çıkacaktım sahneye.
Elim ayağım titriyordu sinirden. Hayatımda başıma gelmeyen darbeler bir kaç günde gelmişti başıma.
Pskolojim allak bullak olmuş napacağımı bilemiyordum.
Tek bildiğim şey bundan sonra yanlız kalacağımdı.
Vakit yaklaştıkça kalbim o kadar hızlı çarpıyorduki..Bedenimin içinde zor tutuyordum kalbimi.
Ellerimde çok üşüyordu...
Büfenin arkasında beklerken..Tekerlekli sandalyede oturan bi çocuk takıldı gözüme..
Önündeki kuşlara yem atıyordu.. Arada kuşlar yemek için kavga edince hafif tebessüm ediyordu..
Ben backlarımı kaybetsem yaşayabilirmiydim diye düşündüm bir an..
Hayat böyle garipti..Kendimi kontrol edip mantıklı davranmalıydım.
Aynı tekerlekli sandalyedeki çocuk gibi.
Ama ya cümlelerim yarım kalırsa.. Konuşurken ağlamaya başlarsam tutamassam kendimi..
Mehtap.. 6 yıllık aşkım hayat arkadaşım...sevdiğim yönlerim..Tutuuğum yeminlerim..
Kimsenin bilmediği beni ben yapan prensesim..Pamuğum..Yüzümün aynada yansıması..sesim di o benim.
Boğazım düğümlendi yine..
Kafamı çevirdim baktım.. Mesutu gördüm ilk bir adım arkasından Mehtap geliyordu.
Benim aldığım beyaz hırkası vardı üzerinde.. Onu buraya sağdıcımla canı sıkılmasın diye gönderdiğim gün zorla vermiştim.
Soğuk olur dedim..Dinlemedi başta sonra aldı alırkende öpmüştü..
Ağlamam gerekiyordu. Gözüme set çektim bir damla yaş süzülürse yanağımdan gerisede gelirdi..
Ama patlamaya hazır volkan misali gözlerim o kadar çok dolmuştuki elimle silmek zorunda kaldım gözlerimi kimseler görmeden.
.............................................................................
Cem aradı yanlarına gelmemi söyledi.
Kendimi yabancı gibi sanki onları hiç tanımıoyrmuş gibi hissettim.
Yürümeye başladım yaklaştıkça Mesuttan daha fazla nefret ediyordum.
Adımlarım hızlandı kendimi kontrol edemez oldum direk mesuta yöneldim.
Ondan başka kimseyi görmüyordum. Yakasına yapıştım. Acı Acı sövdüm suratına bunu bana nasıl yaptın dedim..
Bişeyler söylemek istedi..yumrukladım susturdum.
Birileri üzerime üşüştü ayırmaya çalıştılar.
Birden hıçkırıklar içinde yeter diye bir nida yükseldi.
O hıçkırığı tanıyordum. Mehtap bir köşeye oturmuş için için ağlıyordu.. Sakinleşmem gerekiyordu. Tek istediğim şey kız arkadaşımı alıp burdan uzaklaşmaktı.
Yağmur iyce bastırmıştı.
Mehtap kalktı ayağa bana doğru yürümeye başlıyordu.
Yüzünde özlem ve ilgi ifadesi vardı..6 yıldır birlikteydik.
İyki geldim diye düşündüm.
Mehtap korkmuştu.Sevgilim iyce yaklaşınca Ben konuşmak için ağzımı açtım o beni direk geçip arkada ağzındaki kanı temizleyen Mesuta yöneldi.
Mesutun iyi olduğun anlayınca hiddetle ayağa kalktı.
Bana dönüp ne kadar cani sapık bir adam olduğumu söyledi.
Aylardır onu aldattığımı ve bunu ne kadar soğukkanlılıka yaptığımdan bahsetti.
Sövdü..Ne şerefimi bıraktı ne Erkekliğimi..
Aylardır onu aldattığıma inandırmıştı mesut onu. Parayla bir kız tutup Mehtabın aklına girmişti anlaşılan.
Mehtabın ses tonu değişmiş tanıymadığm bir frekanstan konuşuyordu sanki.
Cem de sövdü bana. Zaten hep mesutun yanında olduğunu İstanbula sevgilisini görmeye geldiğini ve parası olmadığı için beni kullandığını söyledi.
Mehtabın kız arkadaşlarıda ordaydı. Radyo-Televizyon bölümü komple izlemişti olup biteni.
Hepsi bana gulyabaniymişm gibi bakıyor. Nasıl bir sapık olduğumu konuşuyorlardı aralarında.
Yağmur çok yağıyordu..
Tekerlekli sandalyadeki çocuğa kim yardım edecek diye düşünüdüm. Bu yağmurda nasıl gidecekti..
Gözüm karardı..
Işıklar söndü..

Devam Edecek..

GERÇEK BİR HİKAYE BÖLÜM 2

2011-11-16T13:04:00.001-08:00

Hayat o kadar hızlı akarki bazen..
Yetişmeye çalışırsınız yetişemessiniz..
Hayallerinizin peşinde koşarsınız..
Hayallerinize ulaşırsınız ama saçlarınız beyazlamıştır bitkin düşüp yapamadıklarınıza yanarsınız.
Sonbahara bağlarsınız bitkinliğinizi..Halbuki karanlığa sürüklenir siz korktukça karanlıkla yüzleşirsiniz.
Cinnet son adımıdır ruh bunalımının. Aşk ruhu hapseder. Garip melodiler çalınır kulağınıza anlamsız.
Cinnet gelir. Sizi alır götürür karanlığın dibine bırakır.
Sırtınız ürperir. Arkanızda ne soğuk vardır ne rüzgar.
Başınız kaldırırsınız. Gökyüzüne bakarsınız. Yıllar geçmiştir ama gökyüzü hala aynı renk..
............................................................................
Kafamdaki karmışık düşünceler eşliğinde okula nasıl geldiğimi hatırlamıyorum.
Mesut ve mehtap bu sabah istanbula gittiler.
İzin verdim.
Aslında kuşku duyduğum için değil ama bir huzursuzluk sarmıştı içimi.
Mesut ve mehtapla alakalı böyle düşündüğüm için utanıyordum kendimden.
Sonuçta birisi sevdiğim herşeyim diğeri can yoldaşım kardeşimdi.
Düşüncelermiden kaçmak istiyordum ama tuhaflıklar peşi sıra geliyordu sanki.
............................................................................
Berbat geçen sınavın ardından otobüsü kaçırmamak için hızlı hızlı durağa yürümeye başladım.
Kapı kapanırken attım kendimi içeri.
Ağır bir ter kokusu kaplamıştı otobüsün içindeki puslu havayı.
Birbirine çok benzeyen kızlar yanyana gelmiş dedikodu yapıyorlardı.
Bense bir an önce eve gidebilmenin hayalini kurarak yola doğru bakıyordum.
Arkadan biri dürtükledi döndüm okuldan arkadaşım Altan dı.
...........................................................................
Altan 29 yaşında artık profesyonel öğrenciliğe geçmiş canayakın tatlı bir arkadaşımdı.
3 senedir nişanlıydı. Okulunu biterememesinden mutasıp bir türlü izdivacını gerçekleştirememişti.
Hanımefendiyle sürekli kavga eder bizlere dalga konusu olur telefonu kapattıktan sonrada kendi kendine gülerdi.
Rakı sofralarında çok dert anlatmışlığım. Aynı ortamda çok bulunmuşluğum vardı.
Ama yeni kutu tarzı öğrenci evime davet etmeyi unuttuğum için bana kızmıştı.
Akşam çaya davet ettirdi kendini.
Cemle beraber bana gelicekler birlikte çay içip batak oynıycaktık.
Bu fikir benimde hoşuma gitmişti sevgilim yanımda yokken bana yoldaş olurlar birlikte zaman güzel zaman geçirirz diye düşündüm.
............................................................................
Altan ve Cem akşam tam saat 8 de eve girdiler.
Çeşitli şakalar eşliğinde birbirimizle dalga geçiyorduk.
Ben evin hanımı olmuştum çay yaptığım için. Altan sa evin direğiydi.
Çok uzundu o yüzden direk olmuştu.
Mutfakta çayla uğraşırken ben..Kasım lavaboya gitmek için ayağa kalkmış ve 'boş' odamın kapısını açık görünce içeriye göz gezdirmişti.
İçerde mesutun bilgisayarını görünce küçük bir şok geçirip doğru mutfağa yanıma geldi.
İlk kurduğu cümle lütfen mesutu eve almadığını söyle oldu.
Neden böyle bir tepki verdğini sordum.
Cevap vermedi.
Sesimi yükselttim bildiği birşey vardı..sakladı..
Cem bağırışmalar üzerine yanımıza geldi.
Sakin olmamı ve herşeyin güzel olacağından bahsediyordu Altan.
Neye uğradığımı şaşırmış adeta kilitlenmiştim..
Sadece Altan değil Ceminde bildiği birşeyler vardı.
Altan la Cem aralarında tartışırken insanlar nasıl böyle soğuk kanlı olabiliyoru yoksa benimmi bilincimi kapanmıştı kararsızdım Birden yeter diye bağırdım.
......................................................................
Altan güvenebileciğim biriydi. Cemden izin isteyip altanı odaya çektim.
Neler olduğunu sordum.
Mesutun uzun zaman önce kız arkadaşım Mehtaba sırılsıklam aşık olduğunu ve bunu bütün okulun bildiğini söyledi.
Şaka gibi.
Bir insan tepkisiz kalırsa bilinki ya ölmüş ya da geçişi felç geçiriyodur.
Konuşamadım. Tek istediğim bir an önce istanbula gitmek ve onlarla yüzleşmekti.
Cem İstanbulluydu. Sabah 5 uçağına yer bulduk.
Cem gitmeye çok istekliydi amacı bana destek olmaktı ama parası yoktu.
Onun bütün masraflarını karşılıyacaktım. Yanımda birinin olması bana manevi bir rahatlık sağlayacaktı.
.......................................................................
Mehtapta Mesutta telefonlara cevap vermiyordu.
Havaalanına gitmek için servis bekliyorduk.
Evden nasıl çıktım..Nasıl hazırlandım hiç birşey hatırlamıyordum.
Altan evde sızmıştı. Bizim İstanbula gideceğimizden habersiz uyuyordu. Bir not bıraktım birde anahtarı.
Bu stres ve sinirin beni yanlış yönlendirmesinden korkuyordum.
Yanımda Cem inde olması beni çok rahatlıyordu.
Yola çıktık.
Cem çok stresli görünüyordu.
Sanki birşeyleri yanlış yapıyoruz gibi garip garip davranışlar içine girmişti.
Sakladığı birşeyler vardı.
Uçağa binmeden önce bana söylemek istediği birşey olup olmadığını sordum.
Başta birşey olmadığın söyledi ama ağzındaki baklayı çok geçmeden çıkardı.
...........................................................................
Altanın benimle mesutun arasını açmaya çalıştığını.
Aslında onun dediği gibi birşey olmadığını.
Altanın mehtaba aşık olduğu için böyle birşey yaptığını söyledi.
Ceme göre 29 yaşındaki nişanlı kardeşimiz Altan mehtaba aşık olduğu için kaleyi içten fetih etmek istemiş.
Bizi birbirimize düşürüp mehtabı kendi yanına çekmek için yapmış bunu.
Şaşkınlık..Sessizlik..
İnanmak zor artık herşeye..
Dayak yemiş gibiyim..
Cem bunları neden uçağa binmeden önce söylemişti?
Altan böyle birşeyi nasıl bu kadar soğukkanlılıkla yapabilmişti?
Şu an tek istediğim şey bir an önce mehtabı görmekti. Uçağa bindik.

Devam edecek..

GERÇEK BİR HİKAYE BÖLÜM 1

2011-11-06T17:30:00.000-08:00

Kız arkadaşımla ilk lisenin koridoruna karşılaşmıştım.İnce uzun koridoru olan bu okul eski akustik tiyatroları andırıyordu.
Ben mezuniyet diplomamı alırken o kayıt kuyruğunda çelimsiz ve çekingen bir ifadeyle uzaklara dalmış sıranın kendisine gelmesini bekliyordu. Müdür odasına doğru uzayan bu renksiz solgun kuyruk içinde bacaksız pembe suratlı kız bana baktı. Dikkatini çektiğimi anlayınca yanın gittim.
Liseye gitmek için çok küçük olduğunu söyledim. Bir kaç saniye nasıl bir tepki vereceğine karar veremedi sonra kibarca uzaklaşmamı söyledi..Utandı..Bir süre takip ettikten sonra konuşmaya başladık.
O gün bu gündür 6 yıldır birlikteydik..
Aynı üniversiteye gitmeye karar verdik..Önden ben kazandım sonra o..
Herşey çok güzeldi.. Evlenmeyi düşledik minimal düşlerdi bunlar..pembe panjuru olmasada olur ama sıcak olsun istedik evimiz..çocuklarımız olsun ilk çocuğumuz kız 2. çocuğumuz erkek olsun istedik.
Sevgilime göre abla herzaman erkek çocuğa yol gösterir doğruyu bulmasında yardımcı olurdu..
Güzel hayaller çok uzun sürmedi.
---------------------------------------------------------------
Mesut benim liseden arkadaşım.
Yağmurlu sonbahar günlerinde okulu kırıp futbol maçlarına gittiğim.
Kavgalarda önüme geçip bana siper olan...
Canımdan çok sevdiğim sağdıcım.
Can yoldaşım.
Tek problemi uyuşturucu..
Hep söz verdi hiç beceremedi bırakmayı..
Son çare amatemdi gitmeyi kabul etti yine yapamadı..
Gizli gizli içmiş..
Doktorlar tek bir kurtuluş yolu olduğunu söylediler en son..
Komple şehri terkedin bu ortamdan uzaklaşın ancak çocuğunuz böyle kurtulu dediler bu illetten.
Mesutun akıllı bir babası vardı. Benim yanıma üniversiteye gönderdi oğlunu.
Bir kaç ay sonrada mesutun anne ve babası komple yerleşti bu şehre.
Kız arkadaşım ben ve mesut muhteşem üçlü olmuştuk artık. Çok eğlenip çok sık zaman geçiriyorduk birlikte.
Hiç sıkılmadan sabahın ilk ışıklarına kadar oyun oyndağımız günlerin sayısı o kadar çoktuki.
Kız arkadarşım mehtap mesutu abisi gibi görüyordu. Mesutta gerekmedikçe saygıdan dolayı kız arkadaşımla göz göze gelmezdi bile..
Mesut uyuşturucuyuda unutmuştu..Bizimle sabaha karşı çorba içmek yeni alışkanlığı olmuştu.
Mesutun babası ve anneside o kadar çok sevinmişlerdiki bu duruma bizi her akşam yeni evlerine davet edip.
Türk mutfağının eşsiz lezzetlerini kız arkadaşım ben ve mesut için sergiliyorlardı.
En güzel yaşımda en güzel duyguları yaşıyordum..
Yaşamaktan yanlarında zevk aldığım insanlar vardı yanımda.
--------------------------
Sevgilim..6 yıldır birlikteydik..dile kolay lisenin kapısında beğendim bekledim onu çocuktu büyüdü..
Mesut can yoldaşım..hayatta bana kardeşliğini paylaşmanın ne olduğunu kader arkadaşım.
--------------------------
Bir oda bir salonu olan gayet öğrenci ihtiyacına göre dizayn edilmiş bir evde kalıyordum.
Kız arkadaşım zaman zaman yanıma gelip gidiyor ama yurt müdürü izin vermediği için geceleri geri dönüyordu.
Aşkımız zamanı öyle çabuk eritiyorduki saniyeler saatler günler yetmiyor adeta birbirimizi izleyerek geçiriyorduk bütün zamanımızı.
Mesut ise ailesiyle kalıyor. Zaman zaman bizde toplanıp birlikte yemekler yiyor zaman zamanda evi temizliyorduk çok da eğleniyorduk.
Bir gün mesut artık ailesiyle kalmak istemediğini üniversite hayatını yaşayamadığından bahsetti.
Boş bir odam vardı. Orda kalmak istediğini söyledi ama kimsenin bundan haberi olmamasını rica etti.
Başta anlayamadım. Sonra sebebini sordum. Ailesinden çekindiğini ve böyle birşeye izin vermiyeceklerini düşündüğü için bende kalmasının bir sır olmasını istemişti.
Ben ve mehtaptan başka hiç bir arkadaşımız bilmiyordu. Evimdeki yeni üyenin kim olduğunu.
Can dostum için bir kıyak yapmıştım.
Artık mesutta bizimle gece yarılarına kadar oturup sohbet ediyordu. Kız arkadaşımla eskisi gibi başbaşa kalamıyordum.
Hatta sınav haftamda ders çalıştığım için mesut benim yerime mehtapı yurda bırakıyordu.
Bir gün kızarkadaşım mehtap benim sınav haftam dolayısıyla hiç bir yere çıkamıycağımı bile bile istanbula gezmeye gitmek istediğin söylüyordu.
Mehtaba sınav haftasından sonra istediği yere gitmek konusunda söz vermekten başka yapabilicek birşeyim yoktu.
Kavga ettik. Yanımızda mesutta vardı. Niye bu kadar ısrarla böyle bir şey istemişti anlayamıyordum.
Mesut tartışmamızdan dolayı üzülmüştü. Bu hafta içi kendi bölümlerinin istanbula 3 günlük bir gezisi olduğunu ve isterse mehtabı götürebileceğinden bahsetti.
Mehtap bu fikri duyunca havalara uçtu. Gözlerinin içi güldü. Masum masum baktı bana izin istedi gözleriyle.
Bir an o kadar sevinç dolduki gitmek için mesutun bölümündeki bütün kızları tanıdığını onlarla çok iyi anlaştığını ve çok iyi vakit geçirebileceğinden bahsetti. Hatta bi an bir çok kız ismi saydı bir çırpıda. Kızları tanıdğını ispatlarcasına.

Mesut radyo-televizyonculuk bölümünde okuyordu.
Kız ardakadaşım ekonomi.

Şaşırdım. Bukadar samimi olacak ortak zamanı ne zaman bulmuşlardı ?
Yoksa ben mi farkında değildim hiçbirşeyin..

Devam edecek..

BENİM ADIM YOK.

2011-10-13T19:42:00.000-07:00

Yağmur damlaları suratıma vurdukça yüzümde delikler açılıyordu sanki..
Karanlıkta yolunu kaybetmiş siyah bir kedi yanaştı yanıma.
Benden çok elimdeki kanla ilgileniyordu.
...............................................................................
Rüzgar fısıltısı yağmur sesiyle hoş bir melodi çalıyordu kulağıma..ölümün soğukluğu iliklerimi ısıtırken..
Kaybolup gidiyordum içimde..
Dün gece içimde dolup taşan nehirler kurumuş..ıssız bir çöl oluvermişti..
Hıçkırıklarımı hiç tutamadım..küçüklüğümden beri..en sevmediğim huyum bu zaten..
Ben yeminlerimide hiç tutamadım..
Garip savrulan sonbahar yaprakları gibi havada uçuştum durdum..
Yüzümden kazıdım hep o siyah derin gerçekleri..
Kıvılcımlarımla başlayan yangınlarım hala bitmemiş..
Vicdan denen ağır yük göğüs kafesimi delip geçerken hergün..Küçücük bir adam oluyordum kırık dökük bir şehir misali..
Hayatımın başrol oyuncusu olamamıştım..ölüm esas oğlandı benim oyunumda..
Unutmak avunmak istedim ben istedikçe güneş yeryüzünde battı..yollarım daraldı gökyüzünde..
Tozdan topraktan silkinerek ayağa kalkmaya çalıştım..ben kalkmaya çalıştıkça döküldüm aktım gittim..
23 yıldır bu koğuşta bir nevi üstüme yıkılyordum ağır ağır..
Siyah kedi bazen rüyalarıma girip beni ziyaret ediyor..bazen onu bekliyorum rüyamda..
Onu öldürdüğümde..Damarlarımdaki siyah kanı akıttım..ondan kalan anıları kustum..rahatladım.
Ne yağmur ne kar ne sonbahar canımı acıttı.
Aşk topraktan dirilmiş..karşıma çıkıyordu siyah bir kedi şeklinde..
Canım acıtıyordu..Her gece..Her uykuda..
Siyah kedimin yanına gitmek için ağlıyordum rüyalarımda..

Ben mi Öldürdüm ?

2011-09-30T19:39:00.000-07:00

Düşler..
Düş göremiyorum bu ara. Geceleri uyumuyorum zaten.
Geceleri uyanık kalmalıyım. Niye mi ?
Karım ve sevgilisi, beni ve çocuklarımı öldürmeyi planlıyor.
.........................................

Adım Tahsin, Ankaradan 49 yıllık Tahsin Er.
3 çocuk babası, evinden işine gidip gelen gariban bir adamım ben.
Benim işlediğim günahlar masumdur. Haram nedir bilmem, Bir sigaram var onuda bırakıcam, zaten doktor 'ciğerlerin paramparça olmuş' dediğinden beri bırakmayı düşünüyorum..
..........................................

Son birkaç haftadır iş dönüşleri hep o adamı gördüm. Ben mahalleye girerken o çıkıyordu.
İlk başta çok önemesemedim sonra gözüme takıldı. Birşey vardı bu adamda..
Sanki beni gördüğünde, kaçıcak delik arıyormuş gibi, ya da içten içe sövüyordu bana ağzı kapalı olsada gözleriyle birşeyler anlatmaya çalışıyor gibiydi.
Sanki aramızdaki ince bir perde vardı açılmayı bekleyen.
20 - 25 yaşlarında bir adamdı.
Sanki o yanımdan geçerken rüzgarı içimdeki huzuru yerlebir ediyordu .
............................................

Bir gün bu adamı takip etmeye karar verdim .
Mahallede bir ara sokaktaki kahveye gittim, geçmesini bekledim.
Geçti.
Bizim apartımanın önüne geldi..çocuktu daha..önce ortalığı kolaçan etti..bizim dairenin ziline bastı..karım önce balkona çıktı sonra uçarak kapıyı açtı.
Karımı yıllardır bu kadar mutlu görmemiştim. Beni o adamla aldatıyordu. 25'lik delikanlıyla oluyordu hergün çocuklarını okula beni işe gönderdikten sonra..
Ama onu sevmekten vazgeçmeyi düşünmedim hiç.
Canım acımaz kabullenirim dedim, yavrularımız var..
Zaten sıkılır bırakır dedim.
..............................................................

Ta ki o telefon konuşmasına şahit olana dek.
Karım ve küçük adam gün geçtikçe birbirlerini daha çok seviyor daha çok bağlanıyorlardı.
Suratımı asmadım hiç karım tek bizi bırakmasın, gitmesin dedim hep içimden.
Beni ve çocukları öldürmeyi planladıklarını duydum telefonda.
Karım bir an önce kaçmak istediğini bu acıya daha fazla katlanamayacağını söylüyordu.
Konuşmanın sonunda beni ve çocuklarımızı öldürüp kaçmaya karar verdiler...
Artık geceleri uyumuyordum..Yakın zamanda saldırıya uğrıyacaktım.
Çocuklarımın ölmesine göz yumamazdım.
Bir gün gece şafak henüz sökmeden kapı açıldı..hala uyanıktım..karım usulca kalktı yanımdan..Kapının önünde fısıldaşıyorlardı..önce çocuk odasına yöneldiler..
Harakete geçtim.
...................................................

Bugün bir hastanedeyim..Uzun bir süredir uyuduğumdan olsa gerek hiçbirşey hatırlamıyorum buraya nasıl geldiğimle alakalı en ufak bir fikrim bile yok.Karşımda Betül hanım oturuyor..kendisi psikoloğummuş..
Her tarafta polisler var..değişik bir hastane burası ötekilerden farklı sanki koğuş gibi sıra sıra odacıklar var..
Bana paranoyak şizofren tanısı konulmuş ve tedaviye başlıyacakmış Betül hanım.
Karımı ve çocuklarımı benim boğarak öldürdüğümden şüpheleniyorlarmış.
Ama neden ? Karımın genç sevgilisine ne oldu ?
Betül hanım karımın hiç bir zaman öyle bir sevgilisinin olmadığını ve bütün bu yaşadığım olayların sadece zihnimde canlandığını söylüyor.
Cümlesinin sonuna küçük bir tebessüm ekleyip bir an önce iyi olacağıma dair bana moral veriyor.
Karımı ve çocuklarımı ben mi öldürdüm ?

........................................................
Adım Tahsin. 49 yıllık Tahsin Er.
Paranoyak şizofren tanısıyla Şu an Üsküdar akıl hastalıkları hastanesinde tedavi görmekteyim.

HENÜZ BİTMEDİ !!

2011-09-23T18:01:00.000-07:00

Garip çocuk burda böyle bu şekilde öylece kalamaz..
Neden bu kadar bitkin neden içi sızlıyor kalbi ağrıyor ve isyanlarda..üşüme hissi iliklerini parçalarken..Bir huzursuzluk var bu gece; bu şehirde..
Televizyonda siyah beyaz bir film oda lambası olmuş..
Koridordaki aynaya takıldı gözü..yüzüne baktı deniz kadar mavi gözleri puslanmış..sanki mavi kan var gözünden kalbine sızlayan..
Sigara yaktı.. Kaybolan göz yaşları bağırıyordu burda böylece yapayanlız kaybolup gidiyorsun..
Rehberi çıkardı tozlu raflardan..gereksiz karvizitleri attı rehberin içindeki..düşündü..birini arayıp ben burdayım demek istedi o an..harfler silikti..aradı.. siyah dolma kalemle yazılmış bir numara çarptı gözüne..
hatırladı..
Hiç söyliyemediği cümlelerin, hayalini kurduğu cennetin, kayıp bir masalın ilk cümlesi, kalbinin eksik kalan yeriydi o..
Bir anda dans etmeye başladı ruhu küçücük evinin içinde büyüdü..anlamsız ama mutluydu..
İlk sigarasını içerken onun yanında bozuntuya vermemişti bile, öksürmüşti ama içine içine gülmesin eğlenmesin diye..
İlk arabayı kaçırdığı zaman onu almaya gitmişti..zaten çok geçmeden kaza yapmışlar bir tomar laf yemişlerdi babadan..çok eskiydi ama güzeldi..
Yıldızları seyredelerdi..kayan her yıldızla bir dilek tutar..ama hemen söylerlerdi tutukları dilekleri..zaten hep birbirlerini dilerlerdi.
Masaya çarptı..düştü.. gülmüştü haline..sessizlik olmasın istiyordu..yanlızlık üstüne sürüklenmesin istiyordu..o çok yakındı şu an en iyi o anlardı..
Telefonu kaldırdı elleri titredi..numarayı çevirdi..telefon açıldı..uykulu ve bıkkın bir ses;
annesinin 4 yıl önce öldüğünü söylüyordu..
Ama anlatamıyorm dedi.. inanmıyorm dedi.. olamaz dedi.. hiçbirşey onun canını yakamaz acıtamaz dedi... o gözler sönemez dedi.. henüz bitmedi dedi.. ilk aşkımdı o dedi..
Telefon kapandı yüzüne..
Kulaklarında bir uğultu vardı..çaresizlik orkestrası çevresine üşüşmüş..en acı bestelerini bu gece çalıyorlardı..
Daha 70 yaşındaydı yüzündeki çizgilerin arkasında garip bir çocuktu..ölüm uzaktı ona..
Ağlıyordu doyasıya..Göz musluklarını sonuna kadar açtı..kanadı..
Islak vucudu ayakta duramadı..artık hiç bir şey canını acıtamazdı.
Herşey simsiyah oldu..
Daha çok erkendi..

YANLIZSIN !! YANLIZ KALACAKSIN !!

2011-09-17T17:58:00.000-07:00

köşeye pusmuş oturuyordu..
pencere açık rüzgar sırtına vurdukça ürperiyordu..karanlık içine çökmüş..yanlızlığı karanlığa karışıyordu..
yüzünde acı.gözlerinde kader. bir dua dudaklarından düşüp paramparça oluyordu..
yanlızdı sustu..
Elleri sessiz ve soğuktu..gözlerinden yaş yerine sessiz harfler damlıyordu..
.........................................................................................
O giderken bir kalp burda yanlız kalıyordu..
bir şehir üstüne yıkılmıştı..ayak sesleri duvarları kapıları yıka yıka gözden kayboluyordu..
Çaresizdi uykusundan uyanmış çocuklar gibi dehşeti hissetti..
Kalbine hakim olamıyordu..
bi an dedi ki veda edilmeden gidilmezki..
Hayat anlamsız dı yalanların köpeği olmuş sevgiye hasret bi ruh daha hangi şekilde yok olabilirdiki?
Gardı düştü..Son defa hareket etti bir an durup karanlığa baktı..
Yağmur yüzüne vuruyordu..Şimşekler geceyi aydınlatırken..Yorgun gözleri Küçük bi gülümseme çaktı aya..
dudak ucuyla dediki: belki güneş bir gün bizim için doğar..
...........................................................................................
Halbuki uzun bi yol vardı önlerinde..umutları..rüyaları..
Avutuyordu kendini..Kalbi kanıyordu..bütün şehir yerlebir olmuştu..Bu masalın kahramanı ölüyordu..
elleri son defa haraket etti daha 18 indeydi..

AĞUSTOSUN GEÇMİŞİ !

2011-09-04T18:39:00.000-07:00

Ağustos ayı geride kaldı..tatilciler yavaş yavaş tail beldelerini terk ederken, herkes evine, işine gündelik koşuşturmasına geri dönüyor..

Kumsallar boşalıyor, yazlık eğlence mekanları sezonu kapatmaya hazırlanıyor..

Ağustosu ayının sıcak hayat dolu,cıvıl cıvıl akşamları, yakamozu, yerini tatlı bir serinliğe ve sonbaharın romantizmine bırakıyor.

Ben de AKTÜEL dergisinde okuduğum bir yazıyı paylaşmak istedim bilmek sizinde hakkınız.

Ağustos ayı sadece deniz,kum,güneş triosumu ? Gelin ağustosa insanlık tarihi açısından ne gibi olaylar olmuş birlikte bakalım.

SEYAHAT RESULLAH : Rivayet odurki evliya çelebi bir gece rüyasında peygamber efendimizi görür. Bir cesaret ile yanına gidip şefaat ya resullah diyecekken dili sürçer ve seyahat ya resullah der. Bu kıssadır ki türk kültür tarihinin seyahatname olarak bilinen 10 ciltlik nadide eseri evliya çelebinin kaleminden çıkmıştır. 19 ağustos

BRAVEHEART İDAM EDİLDİ ; İskoçya tarihinde bağımsızlığa en çok yaklaştığında herkes William Wallace isminin bunu gerçekleştirebilecek tek kişi olduğuna inanıyordu. Wallace 'dan geriye ise 1001 işkence gördüğü acılı idam ve başrolünü Mel Gibson!un oynadığı ve rekorları alt üst eden braveheart filmi kaldı.23 ağustos

ZEKİ MÜREN DE BİZİ DUYACAKMI : Dünya üzerindeki saysı yüzbinleri bulan ve gün geçtikçe milyona yaklaşan televizyon kanallarının henüz bir elin parmaklarını geçmekte zorlandığı günlerdeyiz. Britanya devlet televizyonu BBC, daha önceleri 'görüntü vas ses yok' şeklinde devam eden yayınına görüntüyle senkronize olarak ses de eklemeyi deniyor. Sonrası her eve giren bu görüntülü kutu önce renkleniveriyor ardından canlı yayınlar geliyor..26 ağustos

SÜPER KUPA GALATASARAYIN : Türk futbol tarihinin gelmiş geçmiş avrupadaki en başaralı takımı Galatasarayın Şampiyonlar ligi şampiyonu Real Madrid'i Monaco'daki finalde Jardel' in 41. dakikadaki penaltısıyla ve 108. dakikada yine Jardelin ayağından bulduğu golle 2-1 yenmişti. Bu zafer altın puntolarlar tarihteki yerini aldı.25 ağustos

SAVAŞA GİRECEKSEK BU HAFTA OLSUN LÜTFEN : 30 ağustos Zafer Bayramıi, 1922'de Dumlupınar Başkomutanlık Meydan Muharebesi'nde Yunan ordularına karşı alınan mutlak zaferin ardından İstiklal Savaşı'nın da kazanılmasıyla sonuçlandığı için kutlansa da aynı tarihlere düşen başka zaferler ağustosun son haftasını zafer haftası olarak kutlanmasına sebebiyet vermiştir.30 ağustos

Ask bir muz kabugudur, Dikkat etmezsen ayagin degil, Hayatin kayar

2011-08-24T19:02:00.000-07:00

İnsanlar sevdikleri zaman mantıklarını kaybederler kendi benliklerinden çıkarlar bambaşka yaratıklar olurlar ve sadece akıllarının dikine hareket ederler maksat o anki pembe rüyadan hiç bir zaman çıkmayacağını düşünüp sonsuza kadar bulutların üzerinde yaşlanıp ölüp gitmek..

Ama gerçek dünya bi süre sonra leyla olmuş beyinlere sinyallar yollamaya başlar..bünye duraksar bir an kendine gelir derki; nerdeyim ben napıorm burada ne için çabalıyorum; benim hayata dair kaygılarım ideallerim vardı 3 ay öncesine kadar.. Herşeyden vazgeçip günün büyük kısmını öldürüyorum kendime zaman ayırmam lazım der.. ama geçici sorumluluk duygusu çabuk kaybolur..Ama çok seviyorum doyamıyorum feda olsun onun için herşey cümlesini duymak çok uzun sürmez..

Bir süre sonra 2. sinyal gelir. Zamanın hızlı akışı monotonluk evresini de beraberinde getirir aynı mekanlarda aynı saatlerde hergün geçirilen zamanlar sıkmaya başlar artık diyaloglar azalır; niye gözlük taktın ya da mavi giy demiştim kırmızı giymişsin; ağzını şapırdatmana dayanamıyorum ya da yinemi osurdun bunu hep yapıyorsun yeter! şeklinde saçma sapan kavgalar çifti yıpratmaya başlar.

Gerçek hayat adamımızı iyce uyandırmaya başlamıştır mevzuya; akranları idealleri peşinden koşarken o aşkın peşine gitmiştir..Çaresizce sevilmek isteyip teslim olan bünye bir süre sonra iç kanama geçirerek pert olur. Sonuç hüsrandır kaybolan yıllar kırık bir kalp ve hep keşke yapsaydım denilecek idealler arkadan beyaz mendil sallarlar yorgun kahramanımıza..

Aslında sevilmek istemek, çok sakıncalı bir durum değildir ama hayatı boyunca sevgi görmeyipte bir an sevildiğini hisseden insan hep o anın tadını çıkarmak için çabalar işte bu sakıncalıdır..

PARANORMAL ALGILAR, ACILAR..

2011-08-19T16:48:00.000-07:00

Flash tv akşam haberlerini sunan beyefendi şöyle bir anons yaptı : az sonra izliyeceğiniz görüntüler kuzey ırak'ı vuran türk uçaklarına ait; biz sizin için bir klip haline getirdik bu görüntüleri ve inanıyorum acımız biraz olsun hafifliyecek..falan filan..

Bir arap televizyonundan alınan maç anlatımını olduğu gibi görüntülere kopyalamışlar ve her bombalamada spiker gooooool diye bağırıyor ekrandada gooool hologramı çıkıyor..Siz bize yaptınız alın bu da bizden size demeye getiriyoor flash tv..

Duyulan acı maça benzetilebilirmi ya da şehit babaları bu görüntüleri izlerken 'hadi oğlum bitane daha bitaande daha ..!' nidalarıyla heycanlanabilirmi..

Bahsi geçen ya da hissedilen sözde acı bu kadar basitmi..

Çığlıklar, ateş, duman, kan, gözyaşı, donuk suratlar, omuzları dik başı yukarda babalar, gözyaşlarını sırf cennetteki oğulları görmesin diye içine akıtan anneler..

Hayat bu kadar mı acımasız ?