บทความและบุคคลที่น่าศึกษา

2010-08-28T06:06:00.000-07:00

เลือกคน-ใช้คนแบบ "ธนินท์"

คอลัมน์ คมคนคมคิด โดย จรัญ ยั่งยืน

"คนที่จะเป็นผู้บริหารระดับสูงไม่ควรมองที่ จุดด้อย ของคนอื่น แล้วมองแต่จุดเด่นของตัวเอง

เพราะว่าถ้าพยายามมองจุดด้อยของคนอื่น ก็จะคิดว่าตัวเองเก่งอยู่ทุกครั้งทุกทีไป จึงไม่ได้มีความ พยายามปรับตัว เราต้องมองจุดเด่นของคนอื่น แล้วหาทางใช้จุดเด่นของเขาให้เป็นประโยชน์ จึงสามารถทำงานใหญ่ได้"

เป็นสิ่งที่ "ธนินท์ เจียรวนนท์" มักกล่าวกับผู้บริหารและผู้ร่วมงานในเครือเจริญโภคภัณฑ์ (ซี.พี.) อยู่เสมอ โดยเขามีหลักการในการบริหารคนและองค์กรที่น่าสนใจอย่างยิ่ง

"องค์กรที่ดีต้องประกอบด้วยคน 4 รุ่นคือ รุ่นอายุ 50 ปี รุ่นอายุ 40 ปี รุ่นอายุ 30 ปี และรุ่นอายุ หนุ่ม สาวที่เพิ่งจบการศึกษา เพราะคนเราต้อง เกิด แก่ เจ็บ ตาย เก่งอย่างไรก็ต้องมีวันหยุด เมื่อหยุดแล้วจะหา ใครมาทดแทน เราต้องมีการสร้างคนอีก 3 รุ่นลงมารองรับไว้ก่อน"

"ธนินท์" มีเหตุผลว่าธุรกิจจะดำเนินไปได้หรือขยายตัวได้และจะสำเร็จหรือไม่อยู่ที่คนทุกอย่างล้วนมาจากคน เงินก็มาจากคน เทคโนโลยีก็มาจากคน "ผมถือว่า คนเป็นทรัพยากรสำคัญที่ล้ำค่าอันเป็นหัวใจของทุกองค์กร เราจึงต้องมีคนที่มีความรับผิดชอบสูง มีความมานะพยายาม มีความรู้ความสามารถ และมีความซื่อสัตย์สุจริตอยู่ในองค์กรให้มากๆ จึงจะสามารถนำองค์กรหรือบริษัทไปสู่ความสำเร็จได้"

หากบริษัทอยากจะเจริญก้าวหน้าอย่างไม่สิ้นสุด ก็ต้องพัฒนาคนไม่มีที่สิ้นสุดเช่นกัน ต้องสร้างคนให้มีคุณภาพเมื่อมีประสิทธิภาพก็เกิดประสิทธิผลในการทำงาน ซึ่งสร้างประโยชน์ทั้งต่อบริษัท และสังคม ไม่มีอะไรที่ให้สังคมได้ดีที่สุดเท่ากับการพัฒนาบุคลากรให้มีความสามารถ

"ธนินท์" ให้ความสำคัญกับคนที่มีความรับผิดชอบสูง มีความอดทนเยี่ยม มีความซื่อสัตย์สุจริต และ มีความขยันหมั่นเพียรก่อน แม้เขาชอบคนที่เก่งๆ แต่เขากลับเลือก “คนเก่ง” อยู่ในลำดับสุดท้าย!!?? เหตุผลคือ หาก "คน" มี 4 ประการแรกแล้ว สามารถพัฒนาตัวเองให้เป็นคนเก่งได้

"มนุษย์เราทุกคนมีความสำเร็จอยู่ในตัวเองทั้งนั้น ชีวิตคนทุกคนต้องมีจุดเด่นที่สามารถนำพาชีวิตไปสู่ความสำเร็จได้ แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือ อย่าเป็นคนที่เหลิงหลงตัวเองว่าเก่ง เพราะวันนี้เก่ง พรุ่งนี้อาจจะไม่เก่งก็ได้ อาจจะมีคนเก่งกว่าเราก็ได้ และถ้าเราเหลิงจะมีแต่ถอยหลัง อย่าลืมว่าโลกของเรามีแต่จะก้าวไปข้างหน้า"

ผู้บริหารที่จะประสบความสำเร็จ นั้นนอกจากตัวเองจะมีความรู้ มีความสามารถในการตัดสินใจ อย่างถูกจังหวะ รวมถึงมองการณ์ไกลแล้วยังต้องได้รับความร่วมมือจากพนักงานในระดับปฏิบัติการอย่างเต็มความสามารถ นั่นคือการเป็นเจ้านาย ที่ดีต้องอย่าทำตัวเหมือน "นก" แต่ให้เป็นเหมือน "หนอน" เพราะการทำตัวเหมือน "นก" ก็มักแต่ชอบบินสูงอยู่บนฟากฟ้า คิดว่าตัวเองเหนือผู้อื่นอยู่ตลอดเวลา ซึ่งบางครั้งก็อยู่สูงเกินไปจนมองไม่เห็นความเป็นไปบนพื้นดิน และการที่ ซี.พี.แตกบริษัทย่อย แบ่งกลุ่มธุรกิจออกไป 9 กลุ่ม เช่น กลุ่มธุรกิจเกษตรอุตสาหกรรม กลุ่มเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ กลุ่มธุรกิจเมล็ดพันธุ์ ปุ๋ย และเคมีเกษตร กลุ่มธุรกิจการค้าระหว่างประเทศ ฯลฯ นั้นก็เป็นวิธีการกระจายอำนาจ กระจายหน้าที่ความรับผิดชอบ กระจายความเสี่ยง และการสร้างคน

"ผมมองคนอื่นว่าเก่งกว่าผมเสมอ ผมไม่เคยมองใครว่าเก่งสู้ผมไม่ได้”
.
สำหรับคนที่ทำงาน กับเรา ผม ยึดหลักว่าจะต้องเปิดโอกาสให้เขาแสดงความสามารถ เมื่อใครแสดงความสามารถออกมาเราจะต้องส่งเสริมสนับสนุนเขาให้มีตำแหน่งสูงๆ ขึ้นไป เราต้องพยายามรักษาเขาให้อยู่กับเรานานที่สุด เราจะต้องสร้างคนที่มีความสามารถให้เกิดขึ้นมากๆ"

"ความล้มเหลวคือแม่ของความสำเร็จ"

"ผมชอบคนที่ทำงานเสียหายแล้วรู้ว่า เสียหายอย่างไร และผมจะให้โอกาสเขาแก้ตัวใหม่??? แต่ถ้าทำ "เสียหาย" แล้วบอกว่าทำดีที่สุดแล้ว ทำถูกต้องแล้ว แถมยังโยนความผิดไปให้คนอื่น คนอย่างนี้ผมไม่กล้าใช้ให้ทำงานอีกต่อไป"

ยิ่งการจะทำธุรกิจให้ประสบความสำเร็จนั้น "ธนินท์" มีมุมมองที่น่าสนใจ

"การที่จะทำอะไรให้สำเร็จ อย่าเพิ่งไปคิดว่า เรามีกำไรเท่าไหร่ เราจะได้ผลประโยชน์อะไร
เราน่าจะ คิดว่างานชิ้นนี้เรามีโอกาสทำได้ดีที่สุดหรือเปล่า แล้วทำสำเร็จได้หรือไม่เราจะทำงาน
ชิ้นนี้ให้ดีที่สุด เราต้องทำให้ดีกว่าคนอื่น แล้วความสำเร็จจะตามมา"

เป็นส่วนหนึ่งใน "มุมคิด" เรื่องคนของ "ธนินท์" ซึ่งหยิบมาจากหนังสือ "36 กลยุทธ์ ธนินท์ เจียรวนนท์" เรียบเรียงโดยวิจักษณ์ วรบัณฑิตย์ และเป็นมุมที่องค์กรต่างๆ มิควรมองข้าม เพราะมันคือสิ่งหนึ่งที่ทำให้ ซี.พี.เติบโตเป็นยักษ์ใหญ่ของโลกธุรกิจเมืองไทย

2010-08-27T00:02:00.000-07:00

30 วิธีการสร้างความสุขง่ายๆ

1. นึกไว้เสมอว่าการโกรธ1นาที จะทำให้ความทุกข์อยู่กับคุณ 3ชั่วโมง
2. ถ้ายิ้มให้กับคนที่อยู่ในกระจก รับรองว่าเค้าต้องยิ้มตอบกลับมาทุกครั้งแน่
3. ลองปลูกต้นไม้เองสักต้น การเติบโตของมันจะบ่งบอกตัวตนของคุณได้
4. หลับตานิ่งๆสักสามนาที เมื่อรู้สึกว่าอะไรที่อยู่ตรงหนามันช่างยากเหลือเกิน
5. ระหว่างแปรงฟันฮัมเพลงด้วยจนจบ จะทำให้ฟันสะอาดขึ้นสองเท่า แฮะๆ
6. เคี้ยวข้าวแต่ละคำให้ช้าลง จากที่รสชาติธรรมดาก้อจะอร่อยขึ้นเยอะเลย
7. ไม่ว่าผมจะสั้นหรือยาวแค่ไหน ก้อต้องการให้หวีอย่างทะนุถนอมเหมือนกันหมด
8. การขึ้นลงบันไดสูงๆ แบบไม่ให้เมื่อย คือการไม่นับว่ากำลังยืนอยู่บันไดขั้นที่เท่าไร
9. คนตาบอดจะเห็นว่าคุณสวยมากๆ ทันทีที่คุณถามเค้าว่า "ช่วยพาข้ามถนนไหมคะ?"
10. เมื่อจะหยิบเศษเงินให้ขอทาน ไม่จำเป็นต้องนับก่อนที่จะหย่อนลงกระป๋องหรอก
11. ควรหัดพูดคำว่า "ไม่เป็นไร" ให้เคยปากมากกว่าการพูดคำว่า "จะเอายังไง"
12. ลองตั้งนาฬิกาให้เร็วขึ้น15นาที รับรองว่าจะไม่ค่อยไปสายเหมือนเมื่อก่อน
13. สัตว์เลี้ยงที่บ้านเก็บความรับเก่ง เรื่องที่ไม่อยากให้ใครรู้จึงเล่าให้มันฟัง
14. อาหารที่ไม่ชอบกินตอนเด็ก ลองตักเข้าปากอีกทีเผื่อจะกลายเป็นอาหารจานโปรด
15. เขียนชื่อคนที่เกลียดใส่กระดาษแล้วฉีกทิ้ง ความเกลียดจะเบาบางลงไปเรื่อยๆ
16. ให้ปล่อยน้ำตาไหลโดยไม่ต้องเช็ด เมื่อน้ำตาแห้งจะดูแทบไม่ออกว่าเพิ่งร้องไห้
17. ตุ๊กตาและของเล่นเก่าๆ จะทำให้เรายิ้มออกเสมอเมื่อไปหยิบมาเล่นอีกครั้ง
18. ก่อนจะชื้ออะไรก็ตาม ต้องคิดหาประโยชน์ของมันทำให้ได้อย่างน้อนสามข้อก่อน
19. ถึงเสื้อกางเกง ในตู้จะมีอยู่น้อย แต่ถ้าใส่สลับกันไปเรื่อยๆก้อจะดูเหมือนมีเยอะขึ้น
20. ซาลาเปา 1 ลูกกินได้ 2 คน ลูกชิ้นปิ้ง 1 ไม้ กินได้ 4 คนถ้าคุณคิดจะแบ่งเท่านั้นเอง
21. เลือกให้ของขวัญคนที่ไม่เคยได้ดีกว่า ให้คนที่ได้เยอะจนจำชื่อคนให้ได้ไม่หมด
22. ในวันที่รู้สึกเศร้าๆ เหงาๆ เดินไปชื้อดอกไม้ให้ตัวเองสักดอกก็จะดีขึ้น
23. แอบรักใครสักคน ยังไงก็ยังดีกว่าไม่เคยรู้ว่าความรู้สึกรักมันเป็นอย่างไร
24. ถึงจะไม่ออกไปไหน แต่ไม่ได้หมายความว่าจะแต่งตัวสวยๆ หล่อๆ ไม่ได้นิ
25. ฝึกโรแมนติกง่ายๆ คนเดียวบ้าง ด้วยการนั่งนับดาวให้ครบ 100 ดวงก่อนนอน
26. ถ้าคุณเช็ดกระจกที่ขุ่นมัวที่สุดจนสดใสได้ ทำไมคุณจะเรียนดีกว่านี้ไม่ได้
27. พยายามอ่านหนังสือทุกชนิดในมือให้จบเล่ม มันอาจจะไม่สนุกแต่ก็มีประโยชน์แฝงอยู่
28. วันที่ตื่นเช้าๆ ให้บิดขี้เกียจนานที่สุดเท่าที่จะนานได้ถ้าขี้เกียจออกกำลังกาย
29. แค่เอาข้าวที่กินไม่หมดไปให้หมาที่เดินผ่านก็เป็นการทำบุญที่ไม่ต้องลงทุนแล้ว
30. ปิดไฟดวงที่ไม่จำเป็นในบ้าน แม่จะได้มีค่าขนมให้คุณเพิ่มขึ้นอีกหลายบาท

2010-08-26T12:31:00.000-07:00

Bill Gates อัจฉริยะและวิสัยทัศน์

ขอเริ่มตัวอย่างบุคคลที่จะนำมาเป็นกรณีศึกษาในการศึกษาปัจจัยของความสำเร็จที่บุคคลที่ได้ชื่อว่าร่ำรวยที่สุดในโลก เป็นระยะเวลานับสิบปีติดต่อกัน เขาคือบุคคลที่คนส่วนใหญ่รู้จักกันดีอยู่แล้ว เขาคือ บิล เกตส์ เจ้าของบริษัท microsoft corporation ผู้ผลิตซอฟท์แวร์ระบบปฏิบัติการ Window ที่ใช้ในเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เรารู้จักกันดี

บิล เกตส์ ชื่อเต็มว่า William Henry Gates III เกิดในครอบครัวมีฐานะที่มีพ่อเป็นทนายที่มีชื่อเสียงในSeattle รัฐ Washington มีแม่เป็นอาจารย์ ซึ่งกลายเป็นผู้บริหารธนาคาร และผู้บริหารองค์กร United Way of America ในภายหลัง นอกจากนี้ ตาของเขา (J. W. Maxwell) ยังเป็นผู้อำนวยการธนาคารชาติแห่งอเมริกาอีกด้วย

ในครอบครัวเกตส์นี้ มีการสอนให้มีนิสัยรักการแข่งขัน ชอบเล่นเกมส์เกี่ยวกับการแข่งขันมาตั้งแต่เด็กๆ และบิลก็มีแววของความฉลาดหลักแหลมมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว เขามีความสนใจเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และสามารถเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ได้ตั้งแต่มีอายุเพียง 13 ปี

ในช่วงที่เรียนอยู่ในโรงเรียน Lakeside School บิล กับ พอล อัลเลน ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมโรงเรียน และจะเป็นหุ้นส่วนในอนาคต ได้ร่วมหุ้นกับเพื่อนอีก 3 คน ยื่นข้อเสนอว่าจะทำงานให้กับบริษัทคอมพิวเตอร์บริษัทหนึ่งชื่อบริษัท CCC’s Software เพื่อแลกกับการได้ใช้คอมพิวเตอร์ฟรีในบริษัทนั้น และหลังจากบริษัท CCC’s Software ปิดกิจการไป

ในการร่วมหุ้นส่วนครั้งนี้ บิล ได้แสดงความเป็นคนมีความมั่นใจในตัวเองสูงออกมา ด้วยการยื่นข้อเสนอว่า ถ้าเขาไม่ได้เป็นหัวหน้าทีม เขาก็จะไม่ขอร่วมงานนี้ด้วย ทั้งๆ ที่บิลนั้นเป็นเด็กที่ตัวเล็กที่สุดในกลุ่ม แต่เขาก็ได้แสดงทักษะของการเจรจาต่อรองและการกล้าเรียกร้องเพื่อตนเองออกมา

และต่อมาเมื่ออายุเพียง 14 ปี บิลก็คิดหาช่องทางหาเงินอีก โดยร่วมกับพอล อัลเลน ทำธุรกิจรับเขียนโปรแกรม และในปีแรกนี้ บิลก็สามารถทำเงินได้เงินได้ถึง 2,000 ดอลลาร์ แต่เมื่อผู้จ้างเริ่มรู้ว่าอายุพวกเขาอายุยังน้อยอยู่ ธุรกิจนี้ก็ซบเซาไป

หลังจากนั้น ในช่วงที่กำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย พอล อัลเลนได้นำนิตยสาร Popular Electronics เล่มล่าสุดมาอวดให้เกตส์ดู ในหนังสือเล่มนั้นแสดงถึงการมาถึงของ มินิคอมพิวเตอร์รุ่น Altair 8800 ซึ่งก่อนหน้านั้น เครื่องคอมพิวเตอร์จะมีขนาดค่อนข้างใหญ่มาก และการประดิษฐ์เครื่องคอมพิวเตอร์ขนาดเล็กเครื่องแรกได้ ก็ทำให้ทั้งสองเห็นพ้องต้องกันว่า นี่จะเป็นจุดเปลี่ยนของอนาคตทั้งหมดในโลกนี้ เมื่อต่อไปทุกบ้านจะต้องมีคอมพิวเตอร์ใช้

เกตส์จึงหาทางทำเงินต่อไป ด้วยการไปติดต่อบริษัท Micro Instrumentation and Telemetry Systems (MITS) บริษัทผลิตไมโครคอมพิวเตอร์ เพื่อที่จะแจ้งแก่พวกเขาว่า ตนและเพื่อนกำลังทำงานเกี่ยวกับการพัฒนา Software ที่ใช้แปลภาษา BASIC (Beginner's All-purpose Symbolic Instruction Code) ในคอมพิวเตอร์อยู่ ทั้งๆ ที่แท้จริงแล้ว พวกเขายังไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย พวกเขาเพียงต้องการลองหยั่งเชิงดูความสนใจของ MITS เท่านั้น

แต่ประธานบริษัท MITS ก็ยอมจัดเวลาให้พวกเขาเข้าพบพร้อมกับ demo ซอฟแวร์นั้นในอีกสองสามสัปดาห์ต่อมา ซึ่งเกตส์และอัลเลน ก็ได้ใช้เวลาในช่วงนั้นพัฒนาซอฟแวร์เลียนแบบ Altair ได้ทันเวลานัดพบ และการนำเสนอก็ประสบความสำเร็จและผ่านไปด้วยดี

พอล อัลเลนถูกจ้างเข้าทำงานที่ MITS และบิล เกตส์ ก็ตัดสินใจหยุดการเรียนที่มหาวิทยาลัยฮาวาร์ดไว้กลางคันก่อน เพื่อที่จะออกมาทำธุรกิจโดยเปิดบริษัทร่วมกับ พอล อัลเลน เปิดบริษัท Micro-Soft (ซึ่งจะเปลี่ยนเป็น Microsoft ในภายหลัง) ภายใต้บริษัท MITS และแยกตัวออกมาเป็นอิสระในที่สุด โดยในช่วง 5 ปีแรกนั้น บริษัท Microsoft ก็ยังไม่ได้เติบโตมากมายอะไรนัก ยังคงเป็นบริษัทเล็กๆ ที่จ้างเพื่อนๆ มาทำงานกันไม่กี่คน

แต่เมื่อถึงปี 1980 บริษัท IBM บริษัทผลิตคอมพิวเตอร์ยักษ์ใหญ่ ได้เสนอต่อบริษัทไมโครซอฟท์ ให้เขียนซอฟแวร์แปลภาษาเบสิคสำหรับคอมพิวเตอร์ IBM PC ของตนที่จะออกขายในไม่ช้านั้น และหลังจากทราบว่าไอบีเอ็ม กำลังต้องการซอฟท์แวร์ระบบปฏิบัติการในคอมพิวเตอร์ด้วย เขาจึงไปติดต่อบริษัท Digital Research บริษัทที่ผลิตซอฟท์แวร์ระบบปฏิบัติการ CP/M แต่ตกลงกันไม่ได้ บิลจึงหาทางอื่นต่อ โดยได้ไปพบกับ Tim Paterson เจ้าของบริษัท Seattle Computer Products ซึ่งได้เขียนโปรแกรมที่คล้ายๆ กับCP/Mไว้ใช้กับคอมพิวเตอร์ของตนเหมือนกัน

ระบบปฏิบัติการนี้ชื่อว่า 86-DOS ซึ่งบิลได้ตกลงซื้อขาดลิขสิทธ์มาในราคาเพียง 25,000 $ และนำมาพัฒนาต่อเป็น PC-DOS แต่เมื่อบิลนำระบบปฏิบัติการ PC-DOS ไปขายให้กับ IBM บิลกลับปฏิเสธที่จะขายลิขสิทธ์ในครั้งเดียว แต่ขอรับเป็นค่าลิขสิทธิ์ต่อชิ้นในทุกๆ เครื่องของคอมพิวเตอร์ที่ IBM จำหน่ายได้ เนื่องจากบิลเล็งเห็นแล้วว่า ในอนาคตตลาดคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล(PC) จะใหญ่มากและเป็นที่แพร่หลาย รวมทั้งคู่แข่งของไอบีเอ็มก็ต้องเลียนแบบและต้องมาซื้อระบบปฏิบัติการจากตนเช่นกัน

แต่ในทางกลับกัน ผู้บริหารของไอบีเอ็มเองกลับคาดไม่ถึง และไม่คิดว่าตลาดคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลจะใหญ่โตมากมายอะไร จึงตกลงยอมรับข้อเสนอของเกตส์แต่โดยดี

และนี่คือจุดเริ่มต้นของการผงาดขึ้นมายิ่งใหญ่ของบริษัทไมโครซอฟท์ ที่เริ่มต้นด้วยระบบปฏิบัติการ PC-DOS และไปจนถึงระบบปฏิบัติการ Windows ในเวอร์ชั่นต่างๆ จนถึงปัจจุบัน

Jimmy’s Analysis

ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ในทางธุรกิจของบิล เกตส์นั้น เรียกได้ว่าเกิดจากการผสมผสานหลายๆ ปัจจัยที่ยอดเยี่ยมเข้าด้วยกัน โดยเริ่มต้นตั้งแต่

1.ครอบครัวและการเลี้ยงดู – บิล เกตส์ เกิดในครอบครัวที่เรียกได้ว่ามีพื้นฐานที่ดี ทั้งพื้นฐานการศึกษา พื้นฐานความคิด ทั้งในด้านความทะเยอะทะยานและการแข่งขัน รวมทั้งอาจมีส่วนของความฉลาดพิเศษที่ได้รับการาถ่ายทอดมาจากพ่อและแม่ด้วย

2.แรงผลักดันและความทะเยอทะยานสูง ชอบเอาชนะ – จริงๆ สิ่งนี้ก็เกิดมาจากปัจจัยข้อแรก แต่ผมต้องการขยายความให้เห็นได้ชัดเจน และแยกย่อยลงไปอีกนิด เกตส์เป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว ซึ่งตามหลักการของ Birth Order ของดร. ลีแมน ที่กล่าวไว้ว่า ลูกคนโตและลูกคนเดียวมีโอกาสประสบความสำเร็จมากที่สุด(ผมจะนำเหตุผลโดยละเอียดมากล่าวในคราวหลังๆ) และการเกิดเป็นลูกชายคนเดียว ย่อมได้รับบุคลิกนิสัยแบบลูกคนเดียวมาค่อนข้างมาก สังเกตจากประวัติที่เล่าด้านบนว่า บิล จะมีนิสัยค่อนข้างเอาแต่ใจ และไม่ค่อยประนีประนอม จึงเป็นนักเจรจาต่อรองที่โหดหินมากสำหรับคู่เจรจา และมีความทะเยอทะยานสูงมาก

ช่วงที่บิลเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยฮาวาร์ด และไม่สามารถทำคะแนนได้เป็นอันดับหนึ่งในคณะด้านคณิตศาสตร์ สิ่งนี้ถึงกับทำให้บิล ตัดสินใจเปลี่ยนคณะ เพราะรู้ตัวว่า ตนเองไม่สามารถเป็นที่หนึ่งในด้านนี้ได้ เขาจะเลือกเส้นทางที่เขาสามารถเป็นที่หนึ่งได้เท่านั้น นี่แสดงถึงแรงผลักดันและความทะเยอทะยานของบิลอย่างชัดเจน

3.มีความสนใจทางด้านคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ – ซึ่งต่อมากลายเป็นความสนใจในเกี่ยวกับโปรแกรมคอมพิวเตอร์นั่นเอง ซึ่งในยุคปัจจุบันเราก็ได้เห็นแล้วว่า วงการเกี่ยวกับไอทีนั้นเติบโตรวดเร็วเพียงใด และสามารถทำเงินได้มากมายขนาดไหน

4.เกิดถูกที่ ถูกเวลา – บิล เกตส์ เกิดถูกที่ คือเกิดในสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นประเทศใหญ่ที่เป็นศูนย์กลางการแพร่กระจายของประดิษฐ์กรรมสู่ตลาดโลก การเริ่มต้นธุรกิจที่ประเทศนี้จึงเท่ากับการมีตลาดใหญ่ที่สุดในโลกรองรับอยู่ รวมทั้งเป็นประเทศที่เริ่มมีการยอมรับเรื่องกฎหมายลิขสิทธิ์ เกิดถูกเวลา คือเกิดในยุคที่กำลังจะเปลี่ยนเข้าสู่ความสำคัญของคอมพิวเตอร์นั่นเอง หากเกตส์ไปเกิดในประเทศอื่นหรือช่วงเวลาอื่น อาจไม่สามารถสร้างบริษัทไมโครซอฟท์ได้ใหญ่โตขนาดนี้

5.มีวิสัยทัศน์ – จากประวัติที่เล่ามานั้น จะเห็นว่า บิล เกตส์และ พอล อัลเลน เป็นเพียงไม่กี่คนในยุคนั้นที่สามารถมองออกว่า คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลจะกลายเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตประจำวันของคนเราอย่างมาก ซึ่งทำให้นอกจากเขาจะตามล่าการทำธุรกิจเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลแล้ว เขายังเลือกที่จะไม่ขายลิขสิทธิ์ขาดในครั้งเดียว แต่เลือกที่จะรับค่าลิขสิทธิ์ต่อชิ้นแทน ซึ่งตรงนี้เท่ากับบิลเลือกที่จะเล่นเกมเสี่ยง ระหว่างเกินก้อนโตในครั้งเดียว กับเงินก้อนโตมหาศาลในระยะยาว(ถ้าคาดการณ์ถูก)

6.ผลิตภัณฑ์เปลี่ยนโลก – สิ่งนี้มาจากข้อที่แล้ว แต่ต้องการขยายความให้ชัดเจนถึงปัจจัยแห่งการประสบความสำเร็จมากมายของมหาเศรษฐีบางคน ที่บางครั้งก็มาจากการประสบความสำเร็จในการได้คิดค้นหรือทำธุรกิจเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่าผลิตภัณฑ์เปลี่ยนโลก ซึ่งมักมีอัตราการเติบโตของตลาดค่อนข้างสูงมากๆ คล้ายกับการสร้างฐานะขึ้นมาอย่างเร็วของดร.ทักษิณ ชินวัตร เพราะทำธุรกิจเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์เปลี่ยนโฉมหน้าของประเทศ เช่น โทรศัพท์มือถือ ซึ่งถือเป็นเรื่องใหม่ของประเทศเราในขณะนั้น และเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีขนาดตลาดใหญ่มาก

สรุปการวิเคราะห์

- มองโดยสรุปภาพรวมแล้ว ที่บิล เกตส์ประสบความสำเร็จระดับสูง ถึงขั้นร่ำรวยที่สุดในโลกนั้น เกิดจากแรงผลักดัน ความสามารถ และความเป็นอัจฉริยะส่วนตัว(ที่มีบางส่วนถ่ายทอดมาจากครอบครัวและการเลี้ยงดูด้วย) กับโชคอีกบางส่วน แต่เป็นโชคที่สามารถช่วยเขาได้ไปตลอดชีวิต(นั่นคือการได้ครอบครองลิขสิทธิ์ระบบปฏิบัติการในคอมพิวเตอร์ ที่เรียกได้ว่าเป็นผลิตภัณฑ์เปลี่ยนโลก) หรือพูดแบบไทยๆ ก็คือ เก่งบวกเฮง ฉะนั้น แม้ว่าบิล เกตส์จะรวยที่สุดในโลก และเป็นคนเก่งระดับอัจฉริยะอย่างปฏิเสธไม่ได้ แต่เมื่อมองโดยละเอียดแล้ว ผมเชื่อว่ายังมีอีกหลายคนในโลกธุรกิจทั้งในอเมริกาและที่อื่นที่มีความสามารถเท่าเทียมเกตส์ แต่ไม่ได้อยู่ในวงการคอมพิวเตอร์ หรือไม่ได้มีโอกาสทำสิ่งที่เรียกว่า “เปลี่ยนโลก” แบบเกตส์เท่านั้นเอง

2010-08-23T09:35:00.000-07:00

การตั้งเป้าหมายและสร้างแรงจูงใจ

สิ่งสำคัญอย่างหนึ่งที่จะทำให้ชีวิตคนเรามีความก้าวหน้าคือ "การตั้งเป้าหมาย"

เพราะเป้าหมายเปรียบเสมือนแสงเลเซอร์ที่จะนำทางเราไปสู่สิ่งที่เรา "ต้องการจะเป็น" หรือ "ต้องการจะมีได้"

ถ้าใครคิดว่าเป้าหมายไม่สำคัญ ลองนึกดูนะครับว่าถ้ากีฬาฟุตบอลไม่มีเสาประตูแล้ว
เกมส์การแข่งขันจะเป็นอย่างไร พฤติกรรมการเล่นของผู้เล่นในแต่ละทีมจะเป็นอย่างไร
ผมเชื่อว่าผู้เล่นแต่ละคนคงจะต้องเลี้ยงลูกไปมาหาที่ยิงประตูไม่ได้อย่างแน่นอน
ใครก็ตามที่ยังไม่มีเป้าหมายในชีวิตคงไม่แตกต่างอะไรไปจากการเล่นฟุตบอลที่ไม่มีเสาประตู ชีวิตจะลอยไปลอยมาหาเป้าไม่เจอ ชีวิตการทำงานแต่ละวัน จะบอกไม่ได้ว่าทำไปทำไมงานที่ทำวันนี้มีประโยชน์อะไรต่อชีวิตในวันข้างหน้า โอกาสที่จะเก็บเกี่ยวประสบการณ์ต่างๆ อาจจะมีน้อยลงกว่าคนที่มีเป้าหมายในชีวิต เพราะคนที่มีเป้าหมายในชีวิต เขาจะทราบได้ทันทีว่าการทำงานในแต่ละวันนั้น จะต้องเก็บเกี่ยวประสบการณ์อะไรใส่กระเป๋าบ้าง แน่นอนว่าประสบการณ์ที่จะเก็บใส่กระเป๋าคือ ประสบการณ์ที่สอดคล้องหรือสนับสนุนเป้าหมายชีวิตนั่นเอง

ถึงแม้เราจะมีเป้าหมายชีวิตที่ชัดเจนเพียงใดก็ตาม แต่ถ้าขาดแรงขับเคลื่อนหรือที่เราเรียกกันว่า "แรงจูงใจ" แล้วละก้อ ผมคิดว่าเป้าหมายที่กำหนดไว้ก็ไม่มีความหมายอะไรมากมายนัก คนหลายคนมีเป้าหมายจะเก็บเงิน คนบางคนมีเป้าหมายจะเติบก้าวหน้าในอาชีพ คนบางคนมีเป้าหมายจะมีชื่อเสียงทางสังคม คนบางคนมีเป้าหมายในการศึกษาต่อ ฯลฯ แต่ยังตอบตัวเองไม่ได้ว่าเป้าหมายที่กำหนดไว้นั้น ถ้าไปถึงจุดนั้นแล้วจะได้อะไร ไม่มีอะไรมาผูกมัดหรือไม่ว่าทำไมจะต้องไปให้ถึง ถ้าไปไม่ถึงเป้าหมายจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

ถ้ามีใครมาบอกเราว่าขอให้เรากระโดดข้ามหน้าผาที่สูงชันซึ่งหน้าผานี้มีความกว้าง 2 เมตร สูงหลายสิบเมตร ถ้าตกลงไปรับรองไม่ต้องนำไปโรงพยาบาล สามารถนำไปวัดได้เลย เขาบอกให้เรากระโดดโดยที่ไม่มีสินจ้างรางวัลใดๆทั้งสิ้น ลองคิดดูซิครับว่าเราจะกล้ากระโดดหรือไม่ ผมคิดว่าเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ที่คิดในใจว่า "กระโดดไปทำไม" ไม่เห็นจะได้อะไรขึ้นมา ถ้าเขาบอกเราต่อไปอีกว่า ถ้าใครกล้ากระโดด เขาจะให้รางวัลเป็นเงินสดจำนวน 1 ล้านบาท ผมเชื่อว่าอาจจะมีคนบางคนกล้าที่จะกระโดด เพราะแรงจูงใจที่เป็นตัวเงิน 1 ล้านบาทอาจจะมีน้ำหนักเพียงพอ สำหรับการกระโดดของคนบางคน โดยเฉพาะคนที่เป็นหนี้สินรุงรัง เจ้าหนี้มาทวงทุกวัน แต่คนส่วนใหญ่อาจจะยังคงไม่กล้ากระโดดอยู่ดีเพราะคิดแล้วมันไม่คุ้มค่า ถ้าโชคไม่ดีอาจจะตกลงไปเสียชีวิตถ้าเขาบอกเราต่อว่า สมมติว่าคนที่เรารักมากที่สุดในชีวิตนี้ อาจจะเป็น พ่อแม่ คนรัก หรือลูกของเรายืนอยู่อีกฟากหนึ่งของหน้าผา และกำลังตกอยู่ในอันตราย ถ้าเราไม่กระโดดข้ามไปช่วยภายใน 1 นาที คนที่เรารักมากที่สุดคนนั้นจะเป็นอันตรายถึงชีวิต และถามเราต่อว่าเรากล้ากระโดดข้ามช่องว่างของหน้าผานี้หรือไม่ ผมเชื่อเหลือเกินว่าคนส่วนมากหรือเกือบทั้งหมดจะตอบว่า "กล้า" กระโดดข้ามหน้าผานี้

ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น เหตุผลสำคัญก็คือ
แรงขับเคลื่อนที่สำคัญของชีวิตคนต้องประกอบไปด้วยเป้าหมายบวกกับแรงจูงใจ
ถ้ามีเป้าหมายเพียงอย่างเดียว คนจะไม่กระตือรือร้นที่จะไปให้ถึง จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีแรงจูงใจ เพราะแรงจูงใจคือเชื้อเพลิงที่จะขับเคลื่อนชีวิต ในขณะที่เป้าหมายคือทิศทางที่เราจะขับเคลื่อนชีวิตของเราไปในทิศทางที่ต้องการ ถ้าต้องการให้ชีวิตมีความก้าวหน้าและประสบความสำเร็จดีกว่า เร็วกว่าคนอื่นๆ ผมแนะนำให้ลองกำหนดเป้าหมายและสร้างแรงจูงใจในชีวิตดังนี้

* การกำหนดเป้าหมาย

เราควรจะกำหนดเป้าหมายชีวิตให้ชัดเจนว่าอีก 5 ปี 10 ปีข้างหน้า เราต้องการจะ "เป็นอะไร" "มีอะไร" มากน้อยเพียงใด และควรจะมีการทบทวนเป้าหมายเป็นระยะๆ เช่น ทุก 6 เดือนหรือทุก 1 ปี เพราะเป้าหมายคือ จุดเริ่มต้นที่จะนำไปสู่การกำหนดกลยุทธ์และสิ่งที่เราจะต้องทำการกำหนดเป้าหมายจะต้องมีความท้าทาย ไม่ใช่ง่ายหรือยากจนเกินไป เพราะเป้าหมายที่ท้าทายนอกจากจะมีความหมายต่อพฤติกรรมการดำเนินชีวิตของเราแล้ว ยังเป็นบ่อเกิดแห่งความภูมิใจในอนาคตด้วยหลังจากที่เราบรรลุหรือถึงแม้จะไม่บรรลุเป้าหมายก็ตาม ถ้าเป้าหมายของเราง่ายจนเกินไป เมื่อเราบรรลุเป้าหมายแล้ว เราจะไม่มีความภูมิใจอะไรหลงเหลืออยู่เลย เช่น ถ้ามีใครมาบอกเราว่า ถ้ามีเวลาให้เรา 1 ปีในการฝึกซ้อมเพื่อไปวิ่งแข่ง 100 เมตร โดยให้เราเลือกว่าเราจะวิ่งแข่งกับแชมป์โอลิมปิกหรือแชมป์นักเรียนอนุบาล เราคิดว่าเราจะเลือกไปวิ่งแข่งกับใคร แน่นอนทุกคนคงจะเลือกที่จะวิ่งแข่งกับแชมป์โอลิมปิกอย่างแน่นอน

เพราะถึงแม้จะแพ้ก็ยังมีความภาคภูมิใจกว่าชนะเด็กอนุบาล

* สร้างแรงจูงใจ

ในระยะสั้นเราอาจจะสร้างแรงจูงใจโดยใช้ปัจจัยภายนอกก่อนก็ได้ เช่น ขยันทำงานเพราะต้องการเงิน เพราะต้องการความก้าวหน้าในตำแหน่งหน้าที่การงาน แรงจูงใจภายนอกจะเป็นแรงจูงใจในระยะสั้นได้ค่อนข้างดี แต่แรงจูงใจนี้จะไม่จีรังยั่งยืน มันจะลดระดับความรุนแรงลงเมื่อเวลาผ่านไป ไม่ต้องดูอื่นไกลให้ดูว่าเวลามีการปรับเงินเดือนประจำปี คนจะมีไฟในการทำงานเพียงเดือนสองเดือนที่ได้เงินเดือนใหม่ พอเวลาผ่านไปหลายๆเดือนเงินเดือนใหม่ที่ได้ไม่ถือเป็นแรงจูงใจอีกต่อไป

แรงจูงใจที่จะอยู่กับเรานานและพลังงานไม่มีวันหมดคือแรงจูงใจที่เกิดขึ้นเองภายใน เช่น แรงจูงใจที่ต้องการประสบความสำเร็จในชีวิตที่เกิดจากแรงบันดาลใจบางสิ่งบางอย่าง คนบางคนแรงจูงใจอยู่ที่ได้ทำงานที่ตัวเองชอบ คนบางคนมีแรงจูงใจที่เกิดจากความยากลำบากในชีวิต

สรุป การที่เราจะนำพาชีวิตไปขึ้นแท่นแห่งความสำเร็จนั้น

สิ่งสำคัญจึงอยู่ที่เราได้กำหนดเป้าหมายชีวิตได้ถูกต้องและชัดเจนมากน้อยเพียงใด เป้าหมายมีความท้าทายหรือไม่ นอกจากนี้ จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องสร้างพลังงานขับเคลื่อนชีวิตไปสู่เป้าหมายโดยการสร้างแรงจูงใจทั้งแรงจูงใจภายนอกและแรงจูงใจภายใน ถ้าต้องการเพิ่มระดับความแรงของแรงจูงใจขึ้นไปอีก อาจจะต้องสร้างพันธสัญญาโดยการบอกับคนรอบข้างว่าเป้าหมายในชีวิตเราคืออะไร เพราะพันธสัญญานี้คือแรงจูงใจ(เชิงบังคับ) ที่จะช่วยป้องกันไม่ให้เราลด ละ หรือเลิกล้มความตั้งใจที่จะไปสู่เป้าหมายที่ได้ให้สัญญาไว้ได้นะครับ
" สูตรความสำเร็จของชีวิต = ความท้าทายของเป้าหมาย x ระดับแรงจูงใจ"

บทความจาก:บ้านยูแคนดู (you can do)

อ้างอิงบทความ http://www.bloggang.com/

ชีวิตคิดบวก

2010-08-22T11:10:00.000-07:00

เวลาเจองานหนัก ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือโอกาสในการเตรียมพร้อมสู่ความเป็นมืออาชีพ

เวลาเจอปัญหาซับซ้อน ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือบทเรียนที่จะสร้างปัญญาได้อย่างวิเศษ

เวลาเจอความทุกข์หนัก ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือแบบฝึกหัดที่จะช่วยให้เกิดทักษะในการดำเนินชีวิต

เวลาเจอนายจอมละเมียด ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือการฝึกตนให้เป็นคนสมบูรณ์แบบ (Perfectionist)

เวลาเจอคำตำหนิ ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือการชี้ขุมทรัพย์มหาสมบัติ

เวลาเจอคำนินทา ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือการสะท้อนว่าเรายังคงเป็นคนที่มีความหมาย

เวลาเจอความผิดหวัง ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือวิธีที่ธรรมชาติกำลังสร้างภูมิคุ้มกันให้กับชีวิต

เวลาเจอความป่วยไข้ ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือการเตือนให้เห็นคุณค่าของการรักษาสุขภาพให้ดี

เวลาเจอความพลัดพราก ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือบทเรียนของการรู้จักหยัดยืนด้วยขาตัวเอง

เวลาเจอลูกหัวดื้อ ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือโอกาสทองของการพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่ที่แท้จริง

เวลาเจอแฟนทิ้ง ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือความเป็นอนิจจังที่ทุกชีวิตมีโอกาสพานพบ

เวลาเจอคนที่ใช่แต่เขามีคู่แล้ว ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือประจักษ์พยานว่าไม่มีใครได้ทุกอย่างดั่งใจหวัง

เวลาเจอภาวะหลุดจากอำนาจ ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือความอนัตตาของชีวิตและสรรพสิ่ง

เวลาเจอคนกลิ้งกะล่อน ให้บอกตัวเองว่า

นี่คืออุทาหรณ์ของชีวิตที่ไม่น่าเจริญรอยตาม

เวลาเจอคนเลว ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือตัวอย่างของชีวิตที่ไม่พึงประสงค์

เวลาเจออุบัติเหตุ ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือคำเตือนว่าจงอย่าประมาทซ้ำอีกเป็นอันขาด

เวลาเจอศัตรูคอยกลั่นแกล้ง ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือบททดสอบว่าที่ว่า “มารไม่มีบารมีไม่เกิด”

เวลาเจอวิกฤต ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือบทพิสูจน์สัจธรรม “ในวิกฤตย่อมมีโอกาส”

เวลาเจอความจน ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือวิธีที่ธรรมชาติเปิดโอกาสให้เราได้ต่อสู้ชีวิต

เวลาเจอความตาย ให้บอกตัวเองว่า

นี่คือฉากสุดท้ายที่จะทำให้ชีวิตมีความสมบูรณ์

โดย ท่าน ว.วชิรเมธี

จาก:บ้านยูแคนดู (you can do)

วิธีคิดที่ทำให้ชีวิตของคุณประสบความสำเร็จ

2010-08-22T01:32:00.000-07:00

                      วิธีคิดที่ทำให้ชีวิตของคุณประสบความสำเร็จและแตกต่างกว่าคนอื่น
                                                Don’t Eat The Marshmallow …Yet!

          หยุด...อย่ารีบกิน “มาร์ชมาลโลว์” แล้วคุณจะประสบความสำเร็จทั้งงาน เงิน และชีวิต

ทำไมคนที่ฉลาดเท่ากัน บางคนจึงประสบความสำเร็จ แต่บางคนล้มเหลวคำตอบคือ...เพราะ “วิธีคิดในการใช้ชีวิต” ที่แตกต่างกัน เป็นปัจจัยสำคัญ ที่ทำให้แต่ละคน มีบั้นปลายชีวิตที่แตกต่างกัน

การวิจัยครั้งสำคัญของ มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ที่มีชื่อเสียงในสหรัฐอเมริกา นักวิจัยได้ทดลองปล่อยให้เด็กๆ อยู่ในห้องตามลำพัง และแจกขนม “มาร์ชมาลโลว์” ให้เด็กคนละก้อน จากนั้นเสนอให้เด็กเลือกว่าจะกินมันเข้าไปทันทีหรือจะคอยอีกสิบห้านาที ถ้าเด็กคนไหนคอยได้ พวกเขาก็สัญญาว่าจะให้ มาร์ชมาลโลว์แก่เด็กคนนั้นเพิ่มอีกก้อน ซึ่งจากการทดลองพบว่า เด็กบางคนกินขนมมาร์ชมาลโลว์เข้าไปทันที ในขณะที่บางคนเลือกที่จะคอย!

ผลวิจัยออกมาว่า เด็กที่สามารถยับยั้งใจไม่กินขนมมาร์ชมาลโลว์ได้นั้น มีผลการเรียนที่ดีกว่า สามารถเข้ากับคนอื่นได้ดีกว่า และจัดการกับความเครียดได้ดีกว่าเด็กที่ไม่สามารถห้ามใจตัวเองไม่ให้กินขนมมาร์ชมาลโลว์ก้อนแรก จากการทดลองด้วยเวลาสั้นๆ หลังจากผู้ใหญ่ออกไปจากห้องได้

กลุ่มเด็กที่สามารถห้ามใจตัวเอง ไม่กินขนมมาร์ชมาลโลว์กลายเป็นผู้ที่ประสบความสำเร็จในชีวิตมากกว่ากลุ่มเด็กที่ไม่สามารถยับยั้งใจได้อย่างมากมาย

ความแตกต่างที่สำคัญของความสำเร็จและความล้มเหลว มิได้อยู่ที่การทำงานหนักหรือมีสติปัญญาที่เหนือกว่า แต่อยู่ที่ความสามารถในการ “ห้ามใจตัวเองให้ชะลอความพอใจลงก่อน หรือการรู้จักอดเปรี้ยวไว้กินหวาน” นั่นคือ คนที่ “ห้ามใจไม่รีบกิน มาร์ชมาลโลว์ จะเป็นคนที่ประสบความสำเร็จมากกว่า”

หนังสือเล่มนี้ใช้เรื่องเล่าง่ายๆ ผ่านตัวละครสองคน คือ อาร์เธอร์ และโจนาธาน เพเชี่ยน และได้สอดแทรก “วิธีคิดในการใช้ชีวิต” ที่ดี ซึ่งบทเรียนจากหนังสือเล่มนี้จะเปลี่ยนวิธีคิด และชีวิตของคุณได้อีกทั้งยังแสดงให้เห็นว่า “การกระทำของคุณในวันนี้ สามารถส่งผลอันใหญ่หลวงต่ออนาคตของคุณ ถ้าเพียงแค่ไม่รีบกิน “มาร์ชมาลโลว์” ของคุณในตอนนี้เท่านั้น

อาเธอร์ เป็นคนฉลาด สามารถแก้ปริศนาอักษรไขว้ในหนังสือพิมพ์ได้ในเวลาสามสิบนาที สามารถวิเคราะห์เศรษฐกิจของลาตินอเมริกาได้ในเวลาครึ่งชั่วโมง และคำนวณตัวเลขในหัวได้เร็วกว่าคนส่วนใหญ่ที่คำนวณโดยใช้เครื่องคิดเลข แต่...เขาเป็นแค่คนขับรถ

โจนาธาน เพเชี่ยน ฉลาดพอๆ กับ อาร์เธอร์ ทำงานหนักเท่าๆ กัน แต่โจนาธาน เป็นเศรษฐีพันล้าน ทำไม โจนาธาน จึงนั่งอยู่บนเบาะหลังของรถยนต์คันใหญ่ ในขณะที่อาร์เธอร์ นั่งอยู่ด้านหน้าเป็นคนขับรถ
อะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเขามีชีวิตที่แตกต่างกัน และอะไรคือคำอธิบายความแตกต่างระหว่างความสำเร็จและความล้มเหลว
โจนาธาน เพเชี่ยน รู้สึกเหนื่อยและเครียดหลังจากเสร็จสิ้นการประชุม เมื่อเดินไปถึงรถคันหรู เขาพบว่าคนรถกำลังนำ เบอร์เกอร์ บิ๊ก แม็ค เข้าปากเป็นคำสุดท้าย
              “อาร์เธอร์ นายกำลังกิน “มาร์ชมาลโลว์” อีกแล้ว เขากล่าวตำหนิ
               หลังจากอาร์เธอร์เริ่มออกตัวรถ โจนาธาน เพเชี่ยน ได้เริ่มต้นเล่าเรื่อง เกี่ยวกับทฤษฎีมาร์ชมาลโลว์

จากวันนั้นอาร์เธอร์ได้ซื้อขนมมาร์ชมาลโลว์วันละหนึ่งก้อนเก็บสะสมไว้ในบ้านพักของเขาแม้จะรู้สึกหิว เขาก็ไม่รู้สึกอยากกินมัน เขาต้องการเห็นว่าจะสามารถสะสมมันได้มากขนาดไหน และเมื่อโจนาธาน เพเชี่ยน ได้มอบเครื่องคอมพิวเตอร์ให้เขา อาร์เธอร์ได้นำขนมมาร์ชมาลโลว์ที่เขาสะสมไว้ ขายคืนให้กับร้านค้า แล้วนำเงินเข้าบัญชีธนาคารไว้ หลังจากนั้นเขาก็ใช้วิธีเก็บสะสมขนมมาร์ชมาลโลว์ โดยการใส่รูปขนมปังมาร์ชมาลโลว์ลงในคอมพิวเตอร์

อาร์เธอร์บันทึกสิ่งที่ได้เรียนรู้จากโจนาธาน เพเชี่ยน ทั้งหมดเป็นกรอบความคิดใหม่ โดยแบ่งเป็นข้อๆ ดังนี้
• ต้องอดเปรี้ยวไว้กินหวาน อย่ารีบกิน “มาร์ชมาลโลว์” ทันที ให้คอยจนถึง เวลาที เหมาะสมแล้วคุณจะได้ในสิ่งที่ดีกว่าหรือหมายถึงได้กินมาร์ชมาลโลว์มากขึ้น
• คนที่ประสบความสำเร็จต้องเป็นคนที่รักษาคำมั่นสัญญา

• เงินหนึ่งเหรียญเพิ่มขึ้นหนึ่งเท่าตัวทุกวันเป็นเวลาสามสิบวัน มีค่าเท่ากับ 500 ล้านเหรียญ

• เพื่อให้ได้สิ่งที่คุณต้องการจากคนอื่น พวกเขาต้องมีความปรารถนาที่จะ ช่วยเหลือคุณ และพวกเขาต้องไว้วางใจคุณ

• ทางที่ดีที่สุดที่จะทำให้คนอื่นทำในสิ่งที่คุณต้องการ คือการจูงใจพวกเขา

• ความสำเร็จไม่ได้ขึ้นอยู่กับอดีตหรือปัจจุบันของคุณ ความสำเร็จเริ่มต้นขึ้นเมื่อคุณเต็มใจทำสิ่งที่คนที่ไม่ประสบความสำเร็จไม่เต็มใจทำข้างล่างข้อความเหล่านี้เขาเขียนคำถามไว้หนึ่งคำถาม
• ฉันเต็มใจทำอะไรในวันนี้ เพื่อที่จะประสบความสำเร็จในวันพรุ่งนี้และคำตอบคือ
                               o กินอาหารที่บ้าน
                               o ใช้เงินที่บาร์น้อยลง
                               o เล่นโป๊กเกอร์สองครั้งต่อเดือนแทนที่จะเป็นหนึ่งครั้งต่ออาทิตย์
                               o มองถึงผลที่จะได้รับในระยะยาว
- คนที่ประสบความสำเร็จ ต้องใช้ความศรัทธาและการจูงใจ การปฏิบัติตัวให้เป็นตัวอย่าง ทำให้เรามีอำนาจในการจูงใจคนได้อย่างใหญ่หลวง ซึ่งเป็นอำนาจในการโน้มน้าวใจผู้อื่นได้เป็นอย่างดี นี่คือเครื่องมือที่ทรงพลังที่สุดในการนำเราไปสู่ความสำเร็จ
- ทำชีวิตให้ดีขึ้น ด้วยกฎ “สามสิบวินาที” เป็นสิ่งที่ โจนาธาน เพเชี่ยน อธิบายให้อาร์เธอร์ฟัง คือ ไม่ว่าคุณจะประกอบอาชีพใดก็ตาม สิ่งที่สำคัญที่สุด คือการที่คุณสามารถเชื่อมโยงเข้ากับคนอื่นได้ คนเหล่านั้นจะเป็นคนตัดสินใจว่าเขาจะเชื่อมโยงเข้ากับคุณได้หรือไม่ ภายในสามสิบวินาทีแรกที่พบคุณ ใครก็ตาม ไม่ว่าพฤติกรรมหรือสถานการณ์ในอดีตของเขามีชีวิตเลวร้ายอย่างไร เขาก็ยังสามารถประสบความสำเร็จได้
                จากนั้นไม่นานอาร์เธอร์เริ่มต้นซื้อหนังสืออ่านและค้นคว้าข้อมูลในอินเตอร์เน็ต เป้าหมายลำดับแรก คือ เข้าเรียนในวิทยาลัย
- เมื่อมีจุดมุ่งหมายและความปรารถนา ก็จะทำให้ได้รับความสงบสุขในจิตใจจุดมุ่งหมาย + ความปรารถนาอย่างแรงกล้า + การกระทำ = ความสงบสุขในจิตใจ
อาร์เธอร์คิดว่า ถึงเวลาเริ่มต้นชีวิตที่ดีแล้ว แผนการของเขาเริ่มเมื่อไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมาจากการที่โจนาธาน เพเชี่ยน ได้เล่า ทฤษฎี “มาร์ชมาลโลว์” ให้ฟัง

“ผมมาที่นี่ เพื่อนำหมวกคนขับรถมาคืนให้คุณ ผมจะออกจากงานสิ้นเดือนนี้ เพราะคุณปฏิบัติต่อผมเป็นอย่างดี และสอนผมมามาก จนกระทั่งผมพบความมุ่งมั่นที่จะเรียนต่อในวิทยาลัย และวิทยาลัยฟลอริด้า อินเตอร์เนชั่นแนล ตอบรับผมเข้าเรียนแล้ว

โจนาธาน เพเชี่ยน หยิบซองจดหมายออกมายื่นให้อาร์เธอร์ ในนั้นมีเงินมากพอที่จะจ่ายค่าเล่าเรียนตลอดสี่ปี เป็นของขวัญที่อาร์เธอร์ได้พิสูจน์ว่าสามารถบรรลุความสำเร็จได้ด้วยตัวเอง

              บทสรุป การห้ามใจตัวเองไม่ให้กิน “มาร์ชมาลโลว์” ไม่ได้เป็นเพียงทฤษฎี แต่มันสามารถประยุกต์ให้เป็นประโยชน์ต่อวิถีการดำเนินชีวิต

หากคุณกินทุกสิ่งทุกอย่างหมดในวันนี้ ผลที่ได้คือ คุณจะไม่เหลืออะไรเลยในวันพรุ่งนี้
   การห้ามใจไม่รีบกิน “มาร์ชมาลโลว์” ไม่ใช่เรื่องง่ายหรือเป็นที่นิยมทำกัน เรามักจะมุ่งความในใจไปที่ ความพึงพอใจฉับพลัน ผลตอบแทนฉับพลัน และกำไรฉับพลัน ดังนั้นเราจำเป็นต้องจัดลำดับความสำคัญของเราใหม่ เราจะต้องตัดสินใจเลือกนับล้านครั้งในชั่วชีวิตของเรา และการตัดสินใจเลือกแต่ละครั้งจะเป็นตัวกำหนดว่าเราเป็นใคร เราทำอะไร เราจะเป็นอะไร หรือเราจะได้รับผลอย่างไร
   มีคนมากมายที่เริ่มต้นชีวิตอย่าง หรูหรา และลงเอยด้วยความยากจน และมีคนมากมายเช่นกันที่เริ่มต้นชีวิตในย่าน คนจน แต่สามารถเป็นเศรษฐีร้อยล้านพันล้าน
   ทางเลือกมาร์ชมาลโลว์ เป็นนักเก็บเงินตัวยง ดีกว่า นักจ่ายเงินตัวยง ถ้าคุณเก็บ มาร์ชมาโลว์ คุณจะบรรลุเป้าหมายของคุณ ถ้าคุณรีบกิน มาร์ชมาลโลว์ ของคุณ คุณก็จะไม่มีวันบรรลุเป้าหมาย

อย่าเพิ่งตอบตกลง ให้อดใจรอผลตอบแทนที่ดีกว่า
   เคล็ดลับที่แท้จริงของความสำเร็จแบบมาร์ชมาลโลว์ คือการรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร และเก็บเป้าหมายสุดท้ายไว้ในใจ และทำทุกสิ่งทุกอย่างที่จะทำให้ตัวเองบรรลุถึงความฝันที่เป็น “มาร์ชมาลโลว์” ชิ้นใหญ่ แทนที่จะกินมาร์ชมาลโลว์ชิ้นเล็กๆ ระหว่างทางหมดไปอย่างรวดเร็วเสียก่อน
   เส้นทางไปสู่ความสำเร็จ มีหลายเส้นทาง แต่ความสำเร็จที่ยั่งยืนอย่างแท้จริงนั้น มาจากความอดทน ความมานะพยายาม และสายตาที่มุ่งไปยังเป้าหมายระยะยาว
   จอห์นนี่ เด็ปป์ ผู้ซึ่งเป็นนักแสดงที่เรียนไม่จบมัธยมปลาย เติบโตขึ้นมาโดยการเลี้ยงดูของแม่ที่ต้องดิ้นรนตัวคนเดียว ตอนนี้เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นนักแสดงที่ฉลาดมากที่สุดคนหนึ่ง เขาเป็นตัวอย่างที่ดีของคนที่ไม่ได้เลือกทางเดินง่ายๆ ไปสู่ความสำเร็จที่ยื่นมาให้เขาเกือบจะทันทีที่เข้าสู่วงการฮอลลีวู้ด
    เด็ปป์ได้รับการเสนอเงิน 10 ล้านเหรียญให้เล่นในบทบาทกัปตัน แจ็ค สแปร์โรว์ ในภาพยนตร์เรื่อง Pirates of the Caribbean เด็ปป์เสี่ยงที่จะโดนไล่ออกด้วยการปรากฏตัวในฉากด้วยผมทรงเดร็ดล็อคที่ตกแต่งด้วยสายถัก ฟันทอง และกลิ่นไอของคีธ ริชาร์ด ตำนานของวงโรลลิ่ง สโตน ที่เด็ปป์สวมบทบาท ผู้บริหารของดีสนีย์รู้สึกกลัว แต่ก็อนุญาตอย่างไม่เต็มใจให้นักแสดงที่ยังไม่พร้อมที่จะกิน “มาร์ชมาลโลว์” ในตอนนี้ ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสก้าร์ ในฐานะดาราแสดงนำฝ่ายชาย ยอดเยี่ยม

แผนการเปลี่ยนแปลงชีวิต 5 ขั้นตอน
1. คุณจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง กลยุทธ์ใดที่คุณสามารถทำได้ในตอนนี้เพื่อไม่รีบกินมาร์ชมาลโลว์ ของคุณ อะไรที่คุณมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลง
2. จุดแข็งและจุดอ่อนของคุณคืออะไร คุณจำเป็นต้องปรับปรุงอะไรบ้าง แล้วคุณจะปรับปรุงให้ดีที่สุดได้อย่างไร
3. เป้าหมายหลักของคุณคืออะไร เลือกมาอย่างน้อยห้าเป้าหมายและเขียนมันลงไป หลังจากนั้นเขียนสิ่งที่คุณจำเป็นต้องทำเพื่อให้บรรลุเป้าหมายเหล่านั้น
4. แผนการของคุณคืออะไร ให้เขียนมันลงไป ถ้าคุณมองไม่เห็นเป้าหมาย คุณก็ไม่สามารถบรรลุมันได้
5. คุณจะทำอะไรบ้าง เพื่อให้แผนการของคุณกลายเป็นการกระทำ คุณมุ่งมั่นที่จะทำอะไรวันนี้พรุ่งนี้ อาทิตย์หน้า ปีหน้า เพื่อช่วยให้บรรลุเป้าหมายของคุณ ตามที่อาร์เธอร์ได้เรียนรู้จากเนื้อเรื่อง
คุณจะเต็มใจทำในสิ่งที่คนไม่ประสบความสำเร็จไม่เต็มใจทำได้อย่างไร
6. ความฝัน “มาร์ชมาลโลว์” ของคุณคืออะไร คุณจะบรรลุถึงมันได้อย่างไร ความมานะพยายามอย่าทิ้งกลางคัน

บทความจาก:กลุ่มพัฒนาระบบบริหาร

แนะนำโดย:บ้านยูแคนดู (you can do)

10 อันดับคนรวยที่สุดในโลก

2010-08-20T09:51:00.000-07:00

ภาพ Bill Gates

Bill Gates ตกบังลังก์ผู้ที่รวยที่สุดในโลก ในที่สุดก็มีผู้พิชิตเอาสถิติใหม่ไปครอง ด้วย ทรัพย์สินจำนวน $62 Billion! (62 พันล้านเหรียญสหรัฐ) โดยเขาเป็น CEO ของ Berkshire Hathaway เขามีนามว่า Warren Buffet วัย 77 ปี ชาวอเมริกัน ในขณะที่ Bill Gates วัย 52 ปี ตกลงมาอยู่ที่อันดับ 3 ของโลกไปแล้วคับ เป็นเพียง 1 ใน 2 คนชาวอเมริกัน ที่ติดอันดับ 1-10 ของโลก

1. Warren Buffett วัย 77 ปี ชาว สหรัฐอเมริกา ทรัพย์สิน 62 พันล้านเหรียญสหรัฐ CEO Berkshire Hathaway

2. Carlos Slim Helu' และครอบครัว วัย 68 ปี ชาว เม็กซิโก ทรัพย์สิน 60 พันล้านเหรียญสหรัฐ CEO Telecom industry

3. Bill Gates วัย 52 ปี ชาว สหรัฐอเมริกา ทรัพย์สิน 58 พันล้านเหรียญสหรัฐ co-founders of Microsoft

4. Lakshmi Mittal วัย 57 ปี ชาว อินเดีย ทรัพย์สิน 45 พันล้านเหรียญสหรัฐ CEO อุตสาหกรรมด้านโลหะ

5. Mukesh Ambani วัย 50 ปี ชาว อินเดีย ทรัพย์สิน 43 พันล้านเหรียญสหรัฐ CEO ของ Petrochemicals

6. Anil Ambani วัย 48 ปี ชาว อินเดีย ทรัพย์สิน 42 พันล้านเหรียญสหรัฐ CEO ของ Diversified investmenst

7. Ingvar Kamprad และครอบครัว วัย 81 ปี ชาว สวีเดน ทรัพย์สิน 31 พันล้านเหรียญสหรัฐ CEO ของ Ikea

8. K.P. Singh วัย 76 ปี ชาว อินเดีย ทรัพย์สิน 30 พันล้านเหรียญสหรัฐ CEO ของ Real Estate

9. Oleg Deripaska วัย 40 ปี ชาว รัสเซีย ทรัพย์สิน 28 พันล้านเหรียญสหรัฐ CEO ของอุตสาหกรรมด้านอลูมีเนียม

10. Karl Albrecht วัย 88 ปี ชาว เยอรมันนี ทรัพย์สิน 27 พันล้านเหรียญสหรัฐ เจ้าของ Aldi supermarkets

จากบ้านยูแคนดู(you can do)