Art and the City

2012-01-18T09:00:00.000-08:00

Art and the City

een blog over kunst

Mijn Zomergasten 2012

2012-01-18T08:01:00.000-08:00

Hieronder volgt een overzicht van kunstenaars, schrijvers en architecten die mij door de jaren heen hebben geïnspireerd en nog altijd doen.

Rode draad door deze fragmenten zijn: kleurgebruik, tegenstellingen, narratieve elementen en beweging. De volgorde van de fragmenten zijn bepaald op basis van luchtigheid en afwisseling.

Francisca Rosner

Zomergasten 12 Wayne Thiebaud

2012-01-18T04:28:00.000-08:00

Thiebaud zag ik voor het eerst in San Francisco waar ik een paar dagen met mijn zus was. Ik wild aan de schilderijen likken zo heerlijk was het geschilderd. Niet zozeer de 'heerlijke' onderwerpen maar de klare lijnen in het wit. De pasteuze wijze waarop het geschilderd was zonder dat het 'moe' of teveel overgewerkt lijkt. Deegachtig, vettig, opgezet, opgeblazen.

En dan met snelheid geschilderd. Fenomenaal, tijdloos.

“Delicious” is perhaps the best way to describe the art of one of Utah’s “Most Honored Artists” Wayne Thiebaud. Whether it is the delectable desserts of his paintings or his tactile painting surfaces, to see his work is a multi-sensory experience. The very paint on the canvas looks as edible as the cakes he paints. Devoted followers and novices of Thiebaud’s work will be able to experience a retrospective of his paintings when the exhibition Wayne Thiebaud: 70 Years of Painting is at the Springville Museum of Art in Springville, Utah from 28 March through 27 July 2008. This exhibition of 84 oil paintings and drawings is free and open to the public, and made possible through the generosity of Wasatch Advisors, Zions Bank, Nestle USA Food Division, Sam & Diane Stewart, and the Thomas A. & Lucille B. Horne Foundation.

In addition to the delights of the bakery window which made him famous in the 1960s, visitors of this exhibition will have a chance to view some of Thiebaud’s more recent work and some of his lesser-known subjects. A selection of beach paintings on display for the first time, such as Nine Beach Figures (2003-05), allows Thiebaud to explore the playful coloring of sand, sun, and water. There are also a number of cityscapes, such as Ocean City (2006-07). The bizarre composition of this painting shows multiple perspectives and truly gives the impression of city energy. Several figure studies showcase Thiebaud’s process as an artist. These works show the varied subject matter and broad development of the artist’s career, which has spanned over seventy years.

Raised in Long Beach and currently based in Sacramento, Thiebaud spent part of his childhood north of St. George, Utah. From 1929-1933 he lived at Thorley Ranch, and still speaks of that time with fondness. The happy influence of his childhood years is evident in his bright color palette, as well as in the light and calming tone of his art. With work that is both traditional and modern, Thiebaud fuses together different styles to create paintings that are relaxed, yet playful. His paintings reference and respect other artists, styles, and media, while still creating a new and one-of-a-kind experience for the viewer. Through this unique style Thiebaud has achieved national artistic acclaim, but still sees himself as a very young 87-year-old and student of art who is continually learning. As he says, “Painting is a chance to educate yourself forever.”

The well-studied Thiebaud speaks of his artistic predecessors with lighthearted reverence. “The history of art is the history of miracles,” he says. Thiebaud cherishes the ability to work within the great tradition of painting, but he is quick to downplay his own contribution. When speaking of his process in painting, he says with a laugh, “I am desperately trying to make it look not so bad.” Many of his works transcend subject and become studies in texture, form, color, or lighting. He describes every painting as a kind of portrait, with all of the various features merging together into a single body.

Thiebaud’s work will be displayed at the Springville Museum of Art, Utah’s oldest museum for the visual fine arts and a key promoter and contributor to the arts in Utah. Built in 1937, the beautiful Spanish Moroccan style Museum houses an impressive collection of 150 years of Utah fine art, twentieth century Russian and Soviet Socialist Realism, and American Realist art. A variety of exhibitions, concerts, programs, and special events are offered throughout the year. Museum Director Dr. Vern G. Swanson is pleased to host this exhibition. He says, “Wayne Thiebaud is such an important American painter, and part of Utah’s cultural heritage as well. We are excited to have his work here, as it will provide a valuable course of study for contemporary Utah painters.”

http://www.tfaoi.com/aa/8aa/8aa29.htm

Zomergasten 11 Ludwig Mies van der Rohe

2012-01-18T04:24:00.000-08:00

Superstrakke lijnen en altijd iets van de grond opgeheven - dat is het enige dat ik over de gebouwen van deze architect kan zeggen. De esthetiek die Mies had en in zijn werk legde is van een buitenaardse subtiliteit die moeilijk te evenaren is. Het dient voor mij als streven om zo'n niveau te halen. Hoe hoog kan je de lat leggen?

Ludwig Mies van der Rohe

(b. Aachen, Germany 1886; d. Chicago, Illinois 1969)

Ludwig Mies Van der Rohe was born in Aachen, Germany in 1886. He worked in the family stone-carving business before he joined the office of Bruno Paul in Berlin. He entered the studio of Peter Behrens in 1908 and remained until 1912.

Under Behrens' influence, Mies developed a design approach based on advanced structural techniques and Prussian Classicism. He also developed a sympathy for the aesthetic credos of both Russian Constructivism and the Dutch De Stijl group. He borrowed from the post and lintel construction of Karl Friedrich Schinkel for his designs in steel and glass.

Mies worked with the magazine G which started in July 1923. He made major contributions to the architectural philosophies of the late 1920s and 1930s as artistic director of the Werkbund-sponsored Weissenhof project and as Director of the Bauhaus.

Famous for his dictum 'Less is More', Mies attempted to create contemplative, neutral spaces through an architecture based on material honesty and structural integrity. Over the last twenty years of his life, Mies achieved his vision of a monumental 'skin and bone' architecture. His later works provide a fitting denouement to a life dedicated to the idea of a universal, simplified architecture

Mies died in Chicago, Illinois in 1969.

References

Dennis Sharp. The Illustrated Encyclopedia of Architects and Architecture. New York: Quatro Publishing, 1991. ISBN 0-8230-2539-X. NA40.I45. p109.

Zomergasten 10 Roger Ballen

2012-01-18T04:16:00.000-08:00

Roger Ballen brengt in zijn werk alle elementen samen die een foto een geweldige foto kunnen maken. De onderwerpen zijn exotisch - in de zin van 'niet gekend' - voor het grootste deel van zijn publiek en oefenen een enorme aantrekkingskracht hierdoor uit.
Rare mensen, groot of afwijkend. Altijd muren met scheuren of metalen draden die eruit steken. Eigenlijk lijken het wel tekeningen. Een handschrift zo eigen en toch met een grote diversiteit. De subtiele verhalen die hij verteld raken mij op een manier dat ik meegenomen wordt in een droomwereld die ik niet ken.

Born in New York City in 1950, Roger Ballen has lived and worked in Johannesburg, South Africa for almost 30 years. During this period from 1982 to 2008 he has produced many series of works which has evolved from photo-journalism to a unique artistic vision. This exhibition tracks the development of his style which has made an important contribution to the visual arts. Ballen's work has been shown in important institutions throughout the world and is represented in many Museum Collections such as Centre Georges Pompidou, Paris, France; Victoria and Albert Museum, London, England and Museum of Modern Art, New York, USA.

In the series Dorps: Small Towns of South Africa (1986) Ballen illustrates his love for architecture and interiors that seem to speak volumes about the inhabitants of these strangely familiar yet alien spaces. The next series of work is Platteland: Images from Rural South Africa (1994) in which Ballen focuses on the inhabitants of small rural towns and approaches his subjects with a combination of empathy and the unflinching eye of a photojournalist. More than any other collection of Ballen's work, Platteland vividly brings to life the precarious existence of the people who inhabit the unseen countryside.

Texture, composition and an assortment of both objects and animals increasingly become part of the frame in Outland (2001) and Shadow Chamber (2005). In these works seemingly incompatible objects coexist comfortably with sense of authenticity. To the uninitiated the assortment of objects may seem arbitrary but upon closer inspection one can discern Ballen's ability to bring out the interrelationship between the different objects, the people, their forms and arrangement as well as their metaphysical and emotive qualities. The series Shadow Chamber in particular demonstrates how space, volume and atmosphere are manipulated to create an eerie and surreal world.

The latest series of works from Boarding House (2009) are almost exclusively painterly and sculptural. The human and animal subjects have all but disappeared and function more like stage props or weird sculptures within the composition. Visitors to the gallery will notice that, despite the range of subjects and approaches that Ballen has pursued, a sense of continuity is maintained by a number of visual 'threads' and graphic elements such as electric wires that can be traced from his latest work back to his earliest photographs in the small towns of South Africa.

text from the gagosian gallery

Zomergasten 9 Walter Van Beirendonck

2012-01-18T04:07:00.000-08:00

Wat een fascinerende man is Van Beirendonck. Het kleurgebruik in zijn kleding is fenomenaal maar vooral zijn activiteiten 'naast' of 'omliggend' van het ontwerpen van kleding is interessant. Hij gebruikt mode als een podium maar eigenlijk gaat het helemaal

niet over mode. Het leven, de dood en kunst. wat wil je nog meer? wat valt er nog meer te onderzoeken.

Fashion designer Walter Van Beirendonck about his work, death as inspiration and the difference between fashion and art.

Even though he was recently in the hospital he still expects to reach the age of a hundred years. And then, in 2357, exactly 300 years after he has deceased, he will be recovered in a colourful temple decorated with various symbols from nature. The temples entrance is guarded by a brown bear; the body rests in a tailored made sarcophagus including erection! Ejaculating penises as far as you can see.

Horrific or controversial? In the universe Walter Van Beirendonck creates, death embraces its smaller brother. It fits perfect, the fashion king of Antwerp concludes.

This video is part of the The Art of Fashion exhibition, on view until January 10th 2010 at Museum Boijmans Van Beuningen. 

Camera: Nanko Goeting

Interview & Editing: Jorrit Spoelstra at Photoboothworks

Zomergasten 8 Koot & Bie

2012-01-18T03:59:00.000-08:00

Tsja Koot & Bie

Waarom heb ik over dit fragment als inspiratiebron wil schrijven? En dan ook nog een stukje met de vieze man! Ik hou eigenlijk helemaal niet van cabaret met uitzondering van deze heren. Het heeft mij helaas wel geïnspireerd, met name het aspect van abjectie. Een onderwerp dat ik lang heb bestudeerd en ook werk over heb gemaakt. De theorie van de abjectie van het lichaam zoals beschreven door Julia Kristeva heeft mij lang geboeid. Aantrekkelijk en afstotelijk tegelijkertijd. De personage van 'de vieze man' is een fantastisch en ook nog grappig voorbeeld van deze 'staat' van lichaam en geest.

Van Kooten en De Bie was een cabaretduo dat bestond uit Kees van Kooten en Wim de Bie en vooral bekend is geworden door hun televisieprogramma's. Dit duo werkte al jaren samen (onder andere als De Klisjeemannetjes, 1963) toen ze bij de VPRO gingen werken: eerst bij de radio en later bij de televisie. Ze werkten van 1969 tot 1972 mee aan het programma Hadimassa. Van 1972 tot 1974 werkten ze mee aan het programma Het Gat van Nederland. In 1974 begonnen ze met het Simplisties Verbond, waarvan de mattenklopper het symbool werd. In 1980 veranderden ze de naam van hun programma in "Koot en Bie", om deze een jaar later alweer te veranderen in "Van Kooten en De Bie". Vanaf 1988 gingen ze voor het eerst een wekelijkse uitzending verzorgen op de zondagavond, onder de noemer "Keek op de week". Toch bleven de meeste mensen het programma nog steeds "Koot en Bie" noemen. Van Kooten en De Bie deden in hun programma vele typetjes; vaak zelfverzonnen, bijvoorbeeld de vrije jongens Jacobse en van Es, maar ook geïnspireerd door bestaande bekende Nederlanders en daarvan afgeleide typetjes (bijvoorbeeld Aad van der Naad die was geïnspireerd op Jaap van der Scheur). Met name Van Kooten persifleerde ook bestaande personen (milieuminister Hans Alders, burgemeester Ed van Thijn van de gemeente Amsterdam en PvdA-fractievoorzitter Thijs Wöltgens), maar ook De Bie soms zoals Martin Šimek. Van Kooten en De Bie werden hierbij geholpen door hun vaste grimeur Arjen van der Grijn. Wanneer Van Kooten en De Bie een duo van typetjes creëerden, speelde Van Kooten vaak de meer intelligente helft van het duo (o.a. F. Jacobse, wethouder Hekking, Arie Temmes en Koos Koets) en De Bie de meer naïeve partner (respectievelijk Tedje van Es, burgemeester Van der Vaart, Gé Temmes en Robbie Kerkhof). Moest er een vrouw worden gespeeld dan was dat meestal De Bie maar niet altijd (zoals bij Frank en Carla van Putten). Ook kwam het voor dat ze beiden een vrouw speelden. Naast de televisie kwamen ook op de elpees typetjes voor die weer niet op de televisie te zien waren zoals op de elpee Mooie Meneren. Wanneer Van Kooten en De Bie in hun programma's echter zichzelf speelden (hetgeen zij ook zeer vaak deden) was de rolverdeling echter vaak omgekeerd. In de eerste jaren van het Simplisties Verbond was Bie de nuchtere, opvliegende idealist en was Koot een onhandige, kinderlijke figuur. In feite waren dit ook nog typetjes. Begin jaren '80 werden de rollen van Koot en Bie meer losgelaten en speelden beide komieken meer daadwerkelijk zichzelf, hoewel de verhoudingen op het scherm ongeveer hetzelfde bleven. Na jarenlange samenwerking werd Van Kooten het drukke televisiewerk moe, en in 1998 was dan ook de laatste reguliere uitzending van dit duo. Officieel zijn ze echter nog steeds niet uit elkaar, want in 2003 waren ze actief met het VPRO-programma Terugkeek van Van Kooten en De Bie dat op 16 november 2003 werd uitgezonden: een anderhalf uur lange compilatie van de kijkers. Datzelfde jaar maakten ze ook een twee uur lange Witte doek terugkeek waarin ze nog meer hoogtepunten naar eigen smaak lieten zien. In 2005 namen ze met geluid nieuwe sketches op voor de bonus-cd van de Koot & Bie Audiotheek.

Zomergasten 7 Pina Bausch

2012-01-18T03:53:00.000-08:00

De helaas in 2009 overleden choreograaf Pina Bausch veroorzaakte meerdere revoluties op het gebied van moderne dans. Bij de eerste voorstelling die ik van haar zag begreep ik gelijk waarom haar werk zo omstreden was en haar publiek met een uitzondering daar gelaten geraakt werd. Mijn bewondering voor haar ligt in het feit dat ze binnen haar discipline steeds weer nieuwe raakvlakken met andere terreinen van expressie wist te vinden. Ingesloten filmpje is daar een raak voorbeeld van. Het is alsof ze met de stadsplanner heeft gesproken hoe haar dansers in de zichtlijnen kunnen bewegen
om de prachtige lijnen te benadrukken of je de omgeving opnieuw ziet en anders kan beleven.

Een site-specific werk pur sang. en dan met dans. geweldig.

Pina Bausch was born 1940 in Solingen and died 2009 in Wuppertal. She received her dance training at the Folkwang School in Essen under Kurt Jooss, where she achieved technical excellence. Soon after the director of Wuppertal's theatres, Arno Wüstenhöfer, engaged her as choreographer, from autumn 1973, she renamed the ensemble the Tanztheater Wuppertal. Under this name, although controversial at the beginning, the company gradually achieved international recognition. Its combination of poetic and everyday elements influenced the international development of dance decisively. Awarded some of the greatest prizes and honours world-wide, Pina Bausch is one of the most significant choreographers of our time.

Wim Wenders, on September 4, 2009, at the memorial ceremony for Pina Bausch

Zomergasten 6 William Gibson

2012-01-18T03:49:00.000-08:00

William Gibson, een schrijver uit de cyber-punk tijd. Veel situaties die hij ten tijde van het boek beschreef zijn nu werkelijkheid. En het is een prachtig verhaal.

From Publishers Weekly

The founding father of cyberpunk again returns to the techno-decadent 21st century mapped in his other major works (Virtual Light, Neuromancer, etc.). As usual, Gibson offers a richly imagined tale that finds semi-innocents wading hip-deep into trouble. Colin Laney has taken a job in Japan to escape the revenge of his former employer, Slitscan, a kind of corporate gossip-mongerer on the Net that he has crossed out of scruples. Meanwhile, Chia Pet McKenzie is active in the fan clubs for Lo/Rez, a Japanese superstar rock duo; while visiting Japan to investigate some new rumors about the group, she is used to smuggle illegal nanoware to the Russian criminal underground. Both Laney and Chia get caught up in the intrigues swirling about the plans of Rez, one half of the band, to marry Rei Toei, an "idoru" (idol) who exists only in virtual reality. Gibson excels here in creating a warped but comprehensible future saturated with logical yet unexpected technologies. His settings are brilliantly realized, from high-tech hotel rooms and airplanes to the infamous Walled City of Kowloon. The pacing is slower than Virtual Light, but Gibson exhibits his greatest strength: intense speculation, expressed in dramatic form, about the near-term evolution and merging of cultural, social and technological trends, and how they affect character. Dark and disturbing, this novel represents no new departure for Gibson, but a further accretion of the insights that have made him the most precise, and perhaps the most prescient, visionary working in SF today. 100,000 first printing; $100,000 ad/promo; author tour.

Zomergasten 5 Philip Guston

2012-01-18T03:41:00.000-08:00

Guston, ik geloof niet dat ik eerder zo sterk geraakt ben door het werk van een kunstenaar

dan het moment dat ik zijn werk zag. Het zal in New York in 1996 zijn geweest. Alles

wat hij laat zien is wonderlijk maar herkenbaar tegelijkertijd. Een prachtige combinatie.

Een obsessief gebruik van stipjes in mijn eigen werk was een direct gevolg. Gelukkig heb

ik dat afgeleerd inmiddels. De transparante vlakken tegenover dichte volle kleurvlakken,

de kleine streepjes en stipjes maken het werk cartoon achtig en steeds modern. Ook nu

zie ik wanneer een schilder door Guston is beinvloed. De onderkant van schoenen of een

hand die een sigaret vast houdt kan je bijna niet meer als schilder gebruiken in je werk.

Maar toch ook de verwijzing naar Guston is soms al geweldig.

SYNOPSIS

In a career of constant struggle and evolution, Philip Guston emerged first in the 1930s as a social realist painter of murals in the 1930s. Much later he also evolved a unique and highly influential style of cartoon realism. But he made his name as an Abstract Expressionist. He avoided the muscular gestures of painters such as Pollock and Kline, and opted for a lighter touch, painting shimmering abstractions in which forms seem to hover like mists in the foreground.

KEY IDEAS

Guston's early career followed a pattern similar to that of many of his peers in Abstract Expressionism. He became interested in mural painting, and created fantastic scenes populated often by monumental, struggling figures. Although his early style was influenced in part by Italian Renaissance art, his backdrops invariably allude to contemporary cities and worldly conflicts.

Guston was drawn towards Abstract Expressionism when he settled in New York in the late 1940s. There he evolved an abstract art characterized by warm clouds of red hatch-marks floating over formless white mists. For a time it led to his work being described as "American Impressionism."

The upheavals of 1960s made Guston increasingly uncomfortable with abstract painting, and his work eventually developed into the highly original cartoon-styled realism for which he is now best known. This took him back to his early years - to the style of the comics he loved as a boy, and to the imagery of hooded Klansmen that he first explored in the 1930s. Occasionally, Guston seems to identify with the Klansmen, but at other times his dark cartoons resemble fearful urban worlds of racism and violence.

ARTIST BIOGRAPHY

Childhood

Philip Guston was born Philip Goldstein, in Montreal, Canada, in 1913. He was the youngest of seven children born to a Jewish couple who had come to America after fleeing the pogroms in Russia. America seemed to offer shelter from persecution, yet the family found life difficult in their new country. Guston's father had been a saloon keeper, but he struggled to find work; in 1919 the family moved to Los Angeles with hopes of better fortunes, but they only encountered more hardship and also met with the racism that surrounded the growth of the Klu Klux Klan in the period. Around four years later, his father committed suicide by hanging and Guston discovered the body, an experience which profoundly marked him. As he moved into adolescence, Philip retreated in the fantasy world of comics, and started to become interested in drawing, which led his mother to enrol him in a correspondence course at the Cleveland School of Cartooning, thus beginning his training as an artist.

LEGACY

Although the abstract painting which launched his career in the 1950s continues to be highly respected, Philip Guston remains best known for the figurative pictures he completed after 1970. These proved important in showing a way back to figurative painting after the long dominance of abstraction, as well as suggesting how painters inclined towards abstraction and gestural painting might address pop culture. In this respect Guston is unique among the Abstract Expressionists for the status accorded to his figurative work.

Zomergasten 4 Habib Koité

2012-01-18T03:32:00.000-08:00

Deze zanger hoorde ik voor het eerst tijdens een baantje in een restauarant zonder gasten. Tijd genoeg om hem uitgebreid te beluisteren en vaak te draaien. Dat doe ik bij tijd en wijle
nog altijd. Hij zingt vaak over de liefde: over het geluk als je liefde in je leven hebt en de pijn als dat niet meer zo is. Het eerste is lastiger naar mijn idee.

Habib Koité (Mali, 1958) is een internationaal bekende Malinese zanger en gitarist. Zijn band, Bamada, bestaat verder uit verschillende West-Afrikaanse talenten, waaronder balafoon-speler Kélétigui Diabaté.

Muziekstijl

Koité staat vooral bekend vanwege zijn unieke gitaarspel. Hij gebruikt een open pentatonische stemming en zijn muziek klinkt soms als blues of flamenco: twee stijlen die Khalilou Traore hem leerde beheersen. Koités zangstijl is intiem en ontspannen, met de nadruk op kalme, stemmige zang. In zijn band Bamada zijn verder rollen voor de tama, basgitaar, drums, mondharmonica, viool, kabassa en kora. Koité schrijft alle muziek en teksten, die in het Engels, Frans en Bambara worden gezongen.

Habib Koité live

Zomergasten 3 Anne-Mie Van Kerckhoven

2012-01-18T03:26:00.000-08:00

- De tekeningen van Anne-Mie van Kerckhoven zijn behalve prachtig van kleur, met sterke

krachtige lijnen of volle inktvlakken tegenover fragiele potloodlijnen. Dit gebruik spreekt

mij bijzonder aan vanwege het contrast dat het oplevert. De soms erotische of sexy poses

zijn grappig en heerlijk vrij getekend zonder plat te worden. De onderwerpen zijn niet altijd

duidelijk te duiden maar laten vaak vrouwen zien in benarde situaties. Wel mooie laarsjes

aan maar geen hoofd meer om je rug recht te houden. hmm

Anne-Mie Van Kerckhoven (º1951) is een Vlaams beeldend kunstenares wier werk vooral ingaat op de relatie tussen kunst, wetenschap, politiek en sociale thema’s. Haar oeuvre omvat schilderkunst, tekenkunst, computer en internet art en videokunst, waarin haar sterke kleurgebruik en harde technologische materialen het meest opvallen. In tegenstelling tot Martens, neemt Van Kerckhoven nauwelijks een moraliserend standpunt in in haar werk, maar beziet ze de verbanden van een afstand en gooit daarmee de kijker in het diepe. Van Kerckhoven woont en werkt in Antwerpen en Berlijn.

Zomergasten 2 Sofie Calle

2012-01-18T03:21:00.000-08:00

Sofie Calle maakt zeer persoonlijk werk. Ze gebruikt haar liefdesleven of andere

intieme details uit haar leven om werk van te maken. Het mooie aan haar werk is dat het de individuele ervaring overstijgt en zo exact de zeit-geist weer geeft. Als een Bridget Jones - maar dan (gelukkig) veel subtieler en verfijnder, beschrijft ze haar harten-roerselen. Herkenbaar en universele ervaringen voor vrouwen. Dus ook voor mij.

De middelen die ze hanteert -veelal- zwart/wit foto's en een enkele videocamera of projectie versterken het geheimzinnig idee, als een spion van haar eigen leven.

Door Edzard Mik

Andermans drama

De huidige partner van Sophie Calle heeft haar gevraagd hun liefdesverhouding nooit tot een kunstwerk om te smeden. Dat verzoek is verre van paranoïde. Calle heeft er een handje van haar liefdesverhoudingen te exploiteren. Zoals ook in haar project Exquisite pain (2003). In 1984 vertrok ze voor drie maanden naar Japan. Met haar toenmalige geliefde zou ze zich na afloop van de reis in het Imperial Hotel in New Delhi verenigen. Maar hij verscheen niet en ze kreeg een telefoontje: hij had een ander. En alhoewel een afgrond zich voor haar opende, nam ze tegelijk afstand en fotografeerde de hotelkamer: een nachtkastje en een bed met een hoofdkussen en een rode telefoon.

In Parijs vertelde ze haar vrienden nauwelijks over haar reis, wel haast dwangmatig over haar verdriet. En zoals mensen hun leed met het leed van anderen verzachten omdat er een merkwaardige genoegdoening in die uitwisseling zit, besloot ze vrienden en passanten te vragen naar de meest pijnlijke gebeurtenis uit hun leven. Ze fotografeerde de plekken waar hun drama mee verbonden was. Plekken die een buitenstaander niets zeggen: en straatbord, een metrostation, een bagagekluis, een koelkast, een graf, een huis. Twintig jaar wachtte ze, maar de verslagen en foto’s mondden uit in een tentoonstelling en een boek. Op de ene pagina andermans drama, op de andere pagina haar eigen drama, steeds opnieuw verteld, steeds bondiger en langzaam maar zeker ook vervagend, om uit te drukken dat het verhaal aan kracht verloor en abstracter werd, elke keer als ze het weer ophoestte.

Zomergasten 1 Lady GaGa

2012-01-18T03:17:00.000-08:00

Lady Gaga heeft mij geinspireerd, meer om haar persona en image-building dan om haar muziek. Haar muziekstijl ligt mij niet zo hoewel ze een prachtige stem heeft. De jurk gemaakt van lapjes vlees is geweldig. Zelfs voor mij als vegetariër..

Lady Gaga costumes

are so unique and fantastic. It is so unique till almost her costumes are available for being worn as the Halloween costumes. Many people are inspired from Lady Gaga costumes as the most matched costumes to celebrate the spooky day or Halloween day. Before we discuss more about Lady Gaga costumes and Halloween, let’s we tell about the Halloween itself. Halloween is a special days related to history of Christian. Actually Halloween means ‘all’, ‘hallow’ and ‘evening’. And now it becomes ‘Halloween’. This moment is celebrated to memorize the night before the Day of Saints. It seems like the celebration of death in Pagan culture.

Expositie “De gespiegelde vrouw”

2011-10-24T13:12:00.000-07:00

PERSBERICHT

Vrij ter publicatie

Expositie “De gespiegelde vrouw”

De Arti Galerie aan het Rokin te Amsterdam presenteert van 2 december t/m 4 december 2011 ‘De gespiegelde vrouw’: een expositie van nieuw werk van Francisca Rosner.

Rosner toont in levendige kleuren beelden van vrouwen uit de wereld van mode, fotografie en catwalks. De houding van deze vrouwen laat een sterk zelfbewustzijn zien waarbij de afbeeldingen laveren tussen figuratief en abstract. Deze abstractie gaat nog een stap verder doordat in deze expositie tegenover ieder schilderij een gespiegelde, in textiel uitgevoerde versie wordt getoond.

Over Francisca Rosner

Francisca Rosner (Alphen aan den Rijn, 1967) heeft een achtergrond in mode (fotografie) en heeft zich na het doorlopen van de Rietveld Academie gevestigd in Amsterdam als beeldend kunstenaar.

Kenmerkend voor haar werk is de dynamische stijl met ongebruikelijke heldere kleurcombinaties in gedefinieerde structuren.

Locatie: Arti-galerie, Rokin 114.

Periode: Weekendtentoonstelling van 2/12 t/m 4/12 2011

Opening: vrijdag 2 december om 17.00 uur – Francisca Rosner heet alle belangstellenden dan persoonlijk welkom.

Zaterdag en zondag van 12.00 - 18.00 uur.

Locatie: Daarna is het werk te zien t/m 23 december in het atelier aan de

Krelis Louwenstraat 1, 1055 KA in Amsterdam west. Bel om een afspraak te maken.

Voor meer informatie of een interview met de kunstenaar: 06-24994769

www.franciscarosner.com

info@franciscarosner.com

Biennale Venetie 2011

2011-09-05T13:59:00.001-07:00

Biennale Venetie

2011-09-05T13:57:00.001-07:00

Biennale Venetie 2011

2011-09-05T13:29:00.001-07:00

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=1977768929670&set=t.1406521965

2011-04-06T15:11:00.000-07:00

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=1977768929670&set=t.1406521965

new and fresh site!!

2011-02-18T08:41:00.000-08:00

http://www.artandthecity.com/

the outrages costumes of Lady Gaga

2011-02-18T08:38:00.001-08:00

Project Inside Out voorjaar 2010

2010-05-04T04:48:00.001-07:00

Groen is de kleur die vanaf 28 april zal overheersen in de Krelis Louwenstraat. Dan start namelijk het nieuwe kunstproject "Inside Out". De voormalige Hendrick de Keyserschool zal worden gehuld in spandoeken die werk tonen van diverse kunstenaars en ontwerpers. Zij hebben zich de afgelopen weken bezig gehouden met het thema "Groen".

Bij dit project gaat het om het naar buiten brengen van wat er in de mens leeft en wat er in een atelier gebeurt. We keren het gebouw "Inside Out". Het project is opgezet om de afstand tussen kunst en de bewoners van Bos en Lommer te verkleinen en hen te stimuleren om naar kunst te kijken.

Groen is een tamelijk abstract maar breed thema. Er zijn associaties te maken die van heel gewoon, actueel en alom bekend: "het milieu", de beleving van de omgeving en de invloed van de kleur groen daarop tot de spirituele betekenis gaan.

Art and the City heeft als doel om zo veel mogelijk mensen met kunst in aanraking te laten komen en zo hun leven te verrijken. Zij doet dit door middel van community art projecten waarbij vaak een actieve samenwerking met de lokale bevolking aangegaan wordt.

De kunstwerken bij dit project zijn van 28 april tot en met 9 juni te zien op de Krelis Louwenstraat 1 in Amsterdam.

Deelnemers project Inside Out

2010-05-04T04:40:00.000-07:00

Liesbet Bussche

In juni 2009 is Liesbet (1980) afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam met het project Stedelijke Sieraden, waarvan er 2 werken op de spandoeken te zien zijn:

Amsterdam als dame. Betonnen anti-parkeerbollen worden parels voor oorbellen. Twee grachtenpanden krijgen elk een half hartje en worden verliefd. Een huis draagt haar naam aan een ketting. Een rood-wit afzetlint blijkt geweven uit kralen. Een verkeersbord is een button. En met een emmer en schepje kan je een bouwput zijn eigen parelketting uit zand aandoen.

De stad wordt versierd met sieraden. In een serie van straatinterventies worden onopvallende, stedelijke objecten en elementen omgetoverd. Nieuwe, onverwachte beelden ontstaan, die gekoppeld zijn aan archetypes binnen de sieradenwereld.

Door te spelen met tradities, technieken en vraagstellingen in een andere context en het aanbrengen van verschillende lagen in het proces, wordt het medium ‘sieraad’ in vraag gesteld.

Het atelier van Liesbet Bussche bevindt zich in het schoolgebouw in de Krelis Louwenstraat. Met 6 andere mensen deelt ze een klaslokaal, omgetoverd tot werkruimte. Doordat elk van hen een andere discipline heeft gekozen, uiteenlopend van fotografie tot industrial design tot sieraadontwerpen, gebeuren er bijna elke dag onverwachte dingen, en ontstaan er boeiende ontmoetingen.

http://www.liesbetbussche.com

info@liesbetbussche.com

Bertina Slettenhaar en Mariël Bisschops / Flevolands Vlijt

De kunstenaars Bertina Slettenhaar en Mariël Bisschops vatten het idee op om een ode te brengen aan het water. Beiden zijn kunstenaar en werkzaam in het kunstencentrum De Hulk in Almere-haven.

Zij geven dit vorm door het water als gebreide omhulsels op levende elementen, de bomen, door de stad te laten stromen. “Flevolands Vlijt” is in september vorig jaar begonnen als een klein project uit Haven, maar het breien werkte aanstekelijk: steeds meer mensen en groepen van verschillende leeftijden en komaf gingen meedoen en uiteindelijk hebben meer dan 250 mensen uit heel Almere aan Flevolands Vlijt meegewerkt.

Mariël Bisschops

In het werk van Mariël Bisschops komen vergankelijkheid en schoonheid samen.
Ze maakt installaties die zowel binnen als buiten staan en door de natuur op den duur veranderen.

Mariël:
"De schaduwen, de fragiliteit en de tegenstelling in kleur en materiaal, die in de natuur te zien zijn, inspireren mij. Het combineren van deze tegenstellingen is bij het verzamelen van de materialen dan ook bijna altijd het uitgangspunt om de objecten te kunnen verwezenlijken. Ik combineer zeer kwetsbare materialen met het onverwoestbare karakter van keramiek. Broos tegenover onverwoestbaar. Zacht tegenover hard. Van gedroogde bananenschillen tot aangespoelde stukken hout op het strand. Van gebroken eierschalen tot zelfgemaakt vilt. Als het maar gemaakt is door het leven, door de natuur. Als de vergankelijkheid en het kwetsbare maar te zien is."

In haar recentere werk speelt geluid mee om er een extra dimensie aan toe te voegen.

http://www.marielbisschops.nl

Bertina Slettenhaar

Textiel(kunst) is haar passie. Zolang ze zich kan herinneren is ze in de weer met lapjes, draadjes en vezels. Een kunstopleiding textiel kon dan ook niet uitblijven en die heeft ze in Amsterdam in 1988 afgerond.

Bertina:
"Vanaf mijn geboorte al in textiel gehuld.
Vanaf mijn 4e levensjaar altijd zelf in de weer met lapjes, draadjes, kleur en textuur.
Mijn onontkoombare passie kreeg met het vilten een ongekend scala nieuwe mogelijkheden:
Vilt verbindt, heelt en verwonderd…
Ornamentiek in de natuur in haar grootsheid en detail en die door mensenhanden in culturen vormgegeven zijn voor mij een onuitputtelijke bron van inspiratie."

http://www.teatral.nl

Deelnemers project Inside Out

2010-04-26T05:58:00.000-07:00

Stefan Yordanov

Stefan Yordanov (beeldende kunst & vormgeving) is in 1994 afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie te Amsterdam en is nu 15 jaar werkzaam als beeldend kunstenaar.
Zijn beeldende werken omvatten installaties, objecten en de laatste tijd weer tekeningen die een reflectie bieden over identiteit en het humane bestaan in een steeds complexer wordende samenleving.

De ideeën voor zijn beeldende werken beginnen meestal bij een persoonlijke ervaring, biografisch feit of een intieme belevenis. Ze vormen een onderzoeksvraag waarbij in het vervolg gemaakte werken de resultaten ervan zijn. "Het zijn geen visuele antwoorden, eerder nieuwe vragen...en ik denk ook noodzakelijke uitingen."
Hier ziet Stefan ook de functie van kunst als een reflectie op het leven, een nieuwe kijk erop verschaffend.

Het menselijk lichaam en zijn representatie in de beeldcultuur is een fascinerend onderzoeksgebied voor hem als beeldend kunstenaar. "Ons lichaam is een sterk communicatie-instrument, het is ons meest intieme bezit en tegelijkertijd ons sociale, publieke omhulsel. Ik ben geïnteresseerd in de grenzen tussen deze twee tegenstrijdige gebieden: daar waar het intieme openbaar wordt en het persoonlijke een universeel karakter bezit."

http://www.stefanyordanov.nl

Serge Schoemaker

Serge Schoemaker is sinds 2008 zelfstandig werkzaam als architect onder de bedrijfsnaam Serge Schoemaker Architects.
Zijn fascinatie voor architectuur komt vooral voort uit het spanningsveld tussen techniek en kunst, waarin architectuur zich begeeft. "Interessante architectuur is voor mij per definitie meer zijn dan de functionele, bouwkundige opgave; de oplossing moet het alledaagse combineren met het artistieke, met een ervaring."

De afgelopen jaren heeft Serge een voorliefde ontwikkeld voor een architectuur, die terughoudend en vanzelfsprekend, tegelijkertijd krachtig en zintuiglijk is. Architectuur die niet ergens voor staat, maar iets is, door haar ruimtelijke of materiële kwaliteiten.

Momenteel is hij bezig met:
- ontwerp voor de uitbreiding van Museum Maluku in Utrecht
- ontwerp voor een tentoonstellings- en congrescentrum in South Carolina, USA

De afbeelding voor het project "Inside Out" is het prijsvraagontwerp voor het nieuwe ‘Vondelpark-meubilair’ (2de prijs, 2009).
De afbeelding hieronder is het ontwerp voor de uitbreiding van Museum Maluku in Utrecht mee (2010).

http://www.sergeschoemaker.com

XML Architecture Research Urbanism

XML is een hedendaags creatief bureau dat gespecialiseerd is in architectuur, onderzoek en stedenbouw.
XML stelt zich tot doel architectuur te ontwikkelen die niet alleen hedendaagse manieren van leven reflecteert maar ook provoceert.
Vanuit het inzetten van programma organisatie onderzoekt XML nieuwe relaties tussen de samenleving en gebouwen. De stad als bron van culturele productie vormt hierbij een continue inspiratie. Vanuit Amsterdam werkt het bureau aan wereldwijde crossdisciplinaire projecten.
Het bureau heeft verschillende prijzen gewonnen en wordt geleid door twee partners, Max Cohen de Lara en David Mulder.

'Green Cement' (zie bovenstaande afbeeldingen)
Tallinn, EE

XML heeft de Europan 10 prijsvraag in Tallin gewonnen en eervolle vermeldingen gekregen voor de projecten die het bureau heeft ingestuurd in Madrid en Munchen.
In de twintig jaar dat de Europan prijsvraag gehouden wordt is XML het eerste bureau dat tegelijkertijd succesvol is op drie verschillende Europan lokaties.

XML's winnende voorstel voor Tallinn, 'Green Cement', bestaat uit een stedelijk scenario en twee nieuwe gebouwen aan het in ontwikkeling zijnde waterfront van Tallinn. Na de Val van de Muur en de daar uiteindelijk op volgende onafhankelijkheid heeft Estland, en in het bijzonder Tallinn, een stormachtige groei doorgemaakt. Een eerste analyse leert dat de economische en vastgoedboom zich in Tallinn de afgelopen vijftien jaar met name heeft gematerialiseerd in de vorm van 'urban sprawl'.
Onder invloed van een globale economische impasse waarin ook de economie van Estland de afgelopen twee jaar sterk is vertraagd en het aantal bouwprojecten dramatisch is afgenomen, stelt XML voor het huidige moment te gebruiken als de noodzakelijke ademruimte voor het opmaken van de balans en om te speculeren over mogelijk nieuwe stedelijke scenario’s.

In plaats van schaarse middelen gelijkmatig te spreiden vanuit de reflex elke leegte uiteindelijk te willen bestemmen met programma, wordt in dit voorstel ingezet op een strategie van verschil. Door de onbestemde leegtes van de stad te vullen met bos worden de verschillen tussen plekken in de stad opgevoerd. Als 'groen cement' medieert het bos tussen de losse stedelijke fragmenten waardoor het stedelijk weefsel de consistentie krijgt die nu ontbreekt. Ook bestaande stukken stad kunnen worden overgegeven aan het bos en indien nodig weer worden geactiveerd. Hierdoor kan Tallinn organisch krimpen en groeien binnen hetzelfde systeem. Het 'groene cement' verbijzondert de plekken waar wel gebouwd gaat worden omdat deze als uitzondering een hogere kwaliteit krijgen. Nieuwe ontwikkelingen in deze fragmenten worden daardoor, ongeacht hun architectuur, bijzonder in plaats van dat ze verdwijnen in een ongedefineerde stedelijke leegte.

http://www.x-m-l.org

Deelnemers project Inside Out

2010-04-26T04:54:00.000-07:00

Eva Crebolder

Eva werkt nu ongeveer 8 jaar als zelfstandig kunstenaar. Haar werk is herkenbaar aan het grafisch lijnenspel welke een ingetogen levenigheid in zich heeft. Deze paradox tussen stijf en sierlijk en geometrisch en organisch is kenmerkend voor haar beelden. Ze werkt graag met reliefs en is in een afrondende fase met een wandkleed (met bakstenen met profiel ) vormgegeven voor een grote passage van een overheidsgebouw in Cuijk.

Voor het project Art in the City op het Hendrick de Keijzergebouw, heeft Eva een foto in Bos en Lommer gemaakt waarbij een boom in bloesem in een binnentuin tuin staat naast een flat met schotel-antennes. De schotelantennes krijgen iets frivools met de frisse boom er zo vlakbij.
Haar keramische aandeel zijn kleine verkeers pijlen boven de hoofdingang. De pijlen staan rechtop als een rij stijve bomen. Door de iets verschillende maten zit er een ritme in en is het een grappige ode aan de snelweg en het groen.

http://www.crebolder.com

Pien van Tiggelen

Pien van Tiggelen (textielkunst) werkt al ongeveer 30 jaar als kunstenaar, maar pas de laatste 10 jaar echt intensief. Ze is vanuit het werken op textiel aanvankelijk gaan schilderen (lyrisch abstract).

Haar fascinaties zijn "kleur" en "huid". Die huid (textuur) speelde altijd een belangrijke rol in haar werk. Dat past ze toe in het werken met wol (wolvilt) en het aanbrengen van vloeibaar rubber op wol en/of zijde. Pien werkt zoveel mogelijk met natuurlijke materialen. De afgelopen tijd werkt ze voornamelijk toegepast.

Momenteel is ze bezig met het vervaardigen van sieraden waarin delfts blauwe scherven worden geïntegreerd in een netwerk van woldraad en rubber. Daarnaast geeft zij regelmatig les bij Styling Academie Artemis.
STUDIOPIEN is het label van de modeaccessoires die Pien maakt.

Ander werk van Pien:

http://www.studiopien.nl

Hans Jongkind

Hans is celbioloog en heeft in een aantal laboratoria experimenteel gewerkt.
In 1970 kwam hij tijdens een gezinsvakantie in Frankrijk in aanraking met een schildersgroep. Sindsdien heeft hij tot 2005 geschilderd in groepen bij verschillende kunstenaars. Thuis heeft Hans ook een atelier en werkplaats waarin hij al 15 jaar experimenteel bezig ben met verf en materialen.

De laatste jaren maakt hij "digits", computertekeningen die je ook kunt bekijken op zijn weblog. Wekelijks verstuurt Hans zo'n "digit" naar familie en vrienden. Dit zijn zijn "tekeningen-abonnees". Er is veel associatief commentaar. De digitale tekeningen geven soms aanleiding tot schilderijen en omgekeerd.

Op het ogenblik is hij ook aan het modeltekenen bij de Chabot groep Rotterdam. Kleine snelle tekeningetjes (15x15 cm) van verschillende modellen, die direct met pen en inkt worden opgezet. Geen gepoets, zo eenvoudig mogelijk.
"Ik merk dat mijn (jazz)piano-improvisatielessen (vanaf 1993), hoe frusterend soms, me stimuleren in schilderen en tekenen".

http://www.hansjongkind.nl