Διεθνές ποδόσφαιρο μετά... μουσικής

Ρασίγκ Κλάμπ η "Ακαδημία" της Αργεντινής

2026-10-20T01:20:00.000+03:00

Είναι μια απο τις "big five" του αργεντίνικου ποδοσφαίρου και ήταν η κορυφαία ομάδα της χώρας τις δεκαετίες του 1910 και του 1920. Eξαιτίας αυτών των επιτυχιών η Racing Club de Avellaneda πήρε το προσωνύμιο "La Academia".

Στις 12 Μαΐου του 1901 ένα γκρούπ φοιτητών στην Αβεγιανέδα της επαρχίας του Μπουένος Άιρες, απο το Colegio Nacional Central ιδρύουν ένα σύλλογο με το όνομα Football Club Baracas al Sud, με πρώτο πρόεδρο τον Πέδρο Βέρνερ.

Όμως ένα χρόνο αργότερα ξέσπασαν διαμάχες με αφορμή το χρώμα της φανέλας.ήταν δε τόσο έντονη αυτή η κόντρα, που μια ομάδα αποφάσισε να αποσχιστεί και να δημιουργήσει μια νέα ομάδα με το όνομα Colorados Unidos η οποία θα φορούσε κόκκινες στολές.

Τελικά τον Μάρτιο του 1903 οι δύο πλευρές ήρθαν σε συνεννόηση και αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις του σε ένα νέο κλαμπ. H πρώτη στολή ήταν ολόλευκη,αλλά στις 25 Ιουλίου του 1904 αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί κίτρινη και μαύρη με κάθετη ριγέ φανέλα. Ούτε όμως και αυτή η στολή κράτησε πολύ μόνο μια εβδομάδα αφού με πρόταση του Λούις Καρμπόνε καθιερώθηκε μια στολή που περιείχε μπλε και ρόζ τετραγωνάκια.

Όλα αυτά μέχρι το 1910 όταν ο Χερμάν Βιντεγιάκ εμφάνισε στους υπολοίπους ένα γαλλικό αθλητικό περιοδικό στο οποίο είχε εξώφυλλο την Ρασίγκ Παρί. Η πρόταση για την μετονομασία σε Racing Club επιδοκιμάστηκε απο όλους και στην συνέχεια υιοθετήθηκαν και τα χρώματα το μπλε και το άσπρο.

Ξεκινώντας απο τις χαμηλότερες κατηγορίες το 1910 προβιβάστηκε στην Primera νικώντας στον τελικό την Μπόκα Τζούνιορς. Στις 7 Μαΐου του 1911 έδωσε το πρώτο της παιχνίδι στην μεγάλη κατηγορία καταλαμβάνοντας την 3η θέση, και ένα χρόνο αργότερα το 1913 ξεκίνησε το σερί Πρωταθλημάτων.

Το 1914 πανηγύρισε το δεύτερο συνεχόμενο Πρωτάθλημα με παίκτες όπως τους Χουάν Οχάκο, Αλμπέρτο Οχάκο, Αλμπέρτο Μαρκοβέκιο, Νατάλιο Περινέτι, Χουάν Περινέτι και Πέδρο Οτσόα, και το 1915 το τρίτο έχοντας ένα εκπληκτικό στατιστικό πετυχαίνοντας 95 γκολ και δεχόμενη μόνο πέντε.

Ακολούθησαν τέσσερα ακόμα συνεχόμενα πρωταθλήματα το 1916, το 1917, το 1918,το 1919, το 920 τερμάτισε στην 2η θέση και ο κύκλος αυτός έκλεισε το 1921, με την ομάδα να την ενισχύουν οι Αλμπερίκο Ζαμπαλέτα, Μάρτιν Μπαρτσέλο. Το 1922 και το 1923 ήρθε 4η, το 1924 ήρθε 6η και τo 1925 κατέκτησε το τελευταίο πρωτάθλημα την περίοδο του ερασιτεχνισμού.

Τα επόμενα χρόνια δεν μπόρεσε να κατακτήσει κάποιον τίτλο παρότι είχε σπουδαίες μονάδες όπως τον Εβαρίστο Μπαρέρα που ήταν πρώτος σκόρερ της κατηγορίας το 1934 και το 1936, Φερνάρντο Πατερνόστερ, Ενρίκε Γκαρσία, Βιθέντε Ζίτο, Χοσέ Σάλομον, τον Χιλιανό Σέρτζιο Λίβινγκστον και τον Παραγουανό Ντέλφιν Μπενίτεζ Κάσερες.

4η το 1926,το 1929, το 1937 και το 1938, 7η το 1927 και το 1939, 5η το 1928, το 1931 και το 1940, 6η το 1930 και το 1934, 3η το 1932 και το 1933, 9η το 1935, 8η(Copa Honor) και 3η στο Copa Campeonato του 1936.

7η το 1941, 8η το 1942, 6η το 1943, το 1944 και το 1947, 10η το 1945, 4η το 1946 και το 1948 για να ακολουθήσουν τρεις συνεχόμενες κατακτήσεις Πρωταθλημάτων το 1949, το 1950 και το 1951 τα πρώτα στην επαγγελματική περίοδο με προπονητή τον Γκιγιέρμο Στάμπιλε, με τους Λιαμέλ Σίμες που ήταν πρώτος σκόρερ το 1949, και Νορμπέρτο Μέντεζ να ξεχωρίζουν.

Το 1952 έμεινε στην 2η θέση πίσω απο την Ρίβερ Πλέιτ, το 1953 τερμάτισε στην 3η θέση, το 1954 στην 10η θέση, το 1955 στην 2η θέση πίσω απο την Ρίβερ Πλέιτ, το 1956 την 4η θέση, το 1957 στην 3η θέση και το 1958 επανήρθε στην κορυφή με τους Χουάν Χοσέ Πιτσούτι, Πέδρο Ντελάτσα, Ορέστε Κορμπάτα, Έζρα Σούντ, Πέδρο Μανφρεντίνι, Ρούμπεν Έκτορ Σόσα, Μανουέλ Μπλάνκο και προπονητή τον Χοσέ Ντελατόρε.

Το 1959 τερμάτισε στην 2η θέση και το 1960 στην 4η, για να έρθει το Πρωτάθλημα του 1961 με προπονητή τον Σαούλ Ονγκάρο, το 1962 ήρθε 9η, το 1963 3η,το 1964 6η, το 1965 5η και το 1966 με προπονητή τον Χουάν Χοσέ Πιτσούτι κατέκτησε τον τίτλο του Πρωταθλητή

Όμως ο μεγάλος στόχος, ένας τίτλος σε επίπεδο Λατινικής Αμερικής δεν άργησε να έρθει. Αυτός δεν ήταν άλλος απο το Copa Libertadores του 1967. Με τον Πιτσούτι στον πάγκο και τους Αγκουστίν Σέχας, Χουάν Κάρλος Καρντένας, Ρομπέρτο Περφούμο, Αλφιο Μπαζίλε, Νορμπέρτο Ράφο που ήταν και ο πρώτος σκόρερ της διοργανωσης με 14 τέρματα, Ουμπέρτο Μάσιο, Χουάν Κάρλος Ρούλι αρχικά τερμάτισαν στην πρώτη θέση μπροστά απο Ρίβερ Πλέιτ, Σάντα Φε, Μπολιβάρ, Ιντεπεντιεντε Μεντεγίν και 31 de Octubre.

Στα ημιτελικά εξασφάλισε την πρόκριση της για τον τελικό καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση μπροστά απο Ουνιβερσιτάριο ντε Ντεπόρτες, Ρίβερ Πλέιτ και Κόλο Κόλο, όπου αντιμετώπισε την Νασιονάλ Μοντεβιδέο με τους δύο αγώνες να έρχονται ισόπαλοι 0-0 και 1-1, και χρειάστηκε τρίτο παιχνίδι για να κατακτήσει το τρόπαιο με 2-1.

Λίγους μήνες αργότερα έγινε η πρώτη αργεντίνικη ομάδα που κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο απέναντι στην Σέλτικ επίσης σε τρίτο παιχνίδι με 2-1, αφού οι δύο ομάδες μοιράστηκαν τις νίκες. Τα υπόλοιπα χρόνια της δεκαετίας του '60 στο Πρωτάθλημα στο Metropolitano του 1967 έχασε το Πρωτάθλημα απο την Εστουντιάντες στο δε Nacional 13η.

Το 1968 4η στο 1ο γκρούπ(Metropolitano) και 3η στο Nacional, το 1969 3η στο Metropolitano, 8η στο Nacional, τo 1970 9η στο Metropolitano και 6η στο πρώτο γκρούπ στο Nacional. To 1971 10η στο Metropolitano, 7η στο δεύτερο γκρούπ στο Nacional. To 1972 στο Metropolitano ήρθε 2η πίσω απο την Σαν Λορέντζο και 5η στο δεύτερο γκρούπ στο Nacional σε μια χρονιά που ντεμπούταρε ο Ουμπάλντο Φιλιόλ.

To 1973 12η στο Metropolitano, 9η στο πρώτο γκρούπ στο Nacional, το 1974 3η στο πρώτο γκρούπ στο Metropolitano και 3η στο τρίτο γκρούπ στο Nacional, to 1975 16η στο Metropolitano και 5η στο τέταρτο γκρούπ στο Nacional.

To 1976 8η στο δεύτερο γκρούπ στο Metropolitano, γλυτώνοντας τον υποβιβασμό αφού κατάφερε να ξεπεράσει την Σαν Τέλμο στο γκρούπ για τον υποβιβασμό, 4η στο δεύτερο γκρούπ στο Nacional. To 1977 12η στο Metropolitano, 2η στο τρίτο γκρούπ στο Nacional.

To 1978 9η στο Metropolitano και στο Nacional αποκλείστηκε στην προημιτελική φάση απο την Ουνιόν Σαντα Φε, το 1979 4η στο πρώτο γκρούπ στο Metropolitano, στο Nacional αποκλείστηκε στα προημιτελικά απο την Ροζάριο Σεντράλ.

Το 1980 10η στο Metropolitano, στο Nacional έφτασε μέχρι τον τελικό όπου σε διπλούς αγώνες κόντρα στην Ροζάριο Σεντράλ στον πρώτο αγώνα ηττήθηκε με 5-1, στην ρεβάνς νίκησε με 2-0 αλλά δεν μπόρεσε να υπερκαλύψει την διαφορά του πρώτου αγώνα.

Το 1981 τερμάτισε στην 5η θέση στο Metropolitano και 7η στο πρώτο γκρούπ στο Nacional, to 1982 7η στο Metropolitano, ενώ αποκλείστηκε στα προημιτελικά απο την Ταγιέρες στο Nacional. Στο Metropolitano του 1983 τερμάτισε στην 16η θέση, στο Nacional έφτασε μέχρι τα προημιτελικά όπου και αποκλείστηκε απο την Εστουντιάντες.

Η κακή πορεία στο Metropolitano την υποβίβασε παρότι είχε ξεπεράσει τρεις ομάδες το 1982 και δύο το 1983 λόγω του νέου συστήματος εφαρμογής των πόντων.Το 1984 δεν κατάφερε κόντρα στην Χιμνάσια Εσκρίμα να πάρει την άνοδο, κάτι που κατάφερε να το πετύχει ένα χρόνο αργότερα το 1985 κόντρα στην Ατλάντα.

Παρά τα δύσκολα χρόνια την φανέλα της φόρεσαν σημαντικοί ποδοσφαιριστές πέραν του Φιλιόλ, όπως οι Βάλτερ Μασάδο Ντα Σίλβα, Ενρίκε Βόλφ, Χουάν Μπάρμπας, Ντάνιελ Κίλερ, Ντανιέλ Παβον, Μιγκέλ Κολομπάτι και Χούλιο Ρικάρντο Βίγια.

Την περίοδο 1986-1987 τερμάτισε στην 5η θέση, την περίοδο 1987-1988 στην 3η, την περίοδο 1988-1989 στην 9η και στην 8η την περίοδο 1989-1990. 13η στο Apertura και 4η στο Clausura του 1991

Το 1988 κατέκτησε τον τρίτο διεθνή τίτλο το Supercopa Sudamericana απέναντι στην Κρουζέιρο με προπονητή τον Άλφιο Μπαζίλε και παίκτες τους Ουμπάλντο Φιλιόλ, Κάρλος Βάσκεζ, Νέστορ Φάμπρι, Μιγκέλ Άνχελ Κολομπάτι και τον Ουρουγουανό Ρούμπεν Παζ.

Στην δεκαετία του '90 αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα ενώ το 1992 στο Supercopa Sudamericana έφτασε μέχρι τον τελικό όπου και ηττήθηκε απο την Κρουζέιρο. Στο Πρωτάθλημα κακτετάγη 13η στο Apertura του 1990 και 4η στο Clausura του 1991, 13η στο Apertura του 1991 και 7η στο Clausura του 1992. 16η στο Apertura του 1992, 8η στο Clausura του 1993

Στο Apertura του 1993 τερμάτισε στην 3η θέση αν και ισοβάθμησε στην 2η με την Βελέζ Σάρσφιλντ, μόλις ένα βαθμό πίσω απο την Ρίβερ Πλέιτ, στο Clausura του 1994 κατέλαβε την 12η θέση. Στο Apertura του 1994 ήρθε 12η, στο Clausura του 1995 6η.

Στο Apertura του 1995 τερμάτισε στην 2η θεση σε ισοβαθμία με την Λανούς, πίσω απο την Βελέζ Σάρσφιλντ και στο Clausura του 1996 κατετάγη 8η. Στο Apertura του 1996 ήταν 8η, στο Clausura του 1997 7η, στο Apertura του 1997 13η και στο Clausura του 1998 15η

Στο Apertura του 1998 ήταν στην 3η θέση, στο δε Clausura του 1999 μόλις 14η. Τον Ιούλιο του 1998 κήρυξε πτώχευση ύστερα απο αίτηση του τότε προέδρου Ντάνιελ Λαλίν. Στο Apertura του 1999 ήταν 6η, στο Clausura του 2000 18η και την ίδια χρονιά το 2000 την διαχείριση των οικονομικών ανέλαβε η εταιρία Bianquiceleste S.A. ενώ στο Apertura του 2000 τερμάτιζε στην τελευταία 20η θέση.

5η στο Clausura του 2001, για να έρθει η κατάκτηση του Apertura του 2001 που ήταν ο πρώτος εγχώριος τίτλος μετά απο 35 χρόνια. Προπονητής ήταν ο Ρεινάλντο Μέρλο και είχε στην διαθεσή του τους Μαξιμιλιάνο Εστέβεζ, Γκάμπριελ Λόμπσρ, Κλαούντιο Ουμπέδα, Άντριαν Μπάστια, Κάρλος Αράνο, Φρανσίσκο Μασιέλ, Χεράρδο Μπεντόγια Γκουστάβο Μπάρος Σκελότο και Ντιέγκο Μιλίτο.

Παρά το γεγονός ότι καλοί ποδοσφαιριστές ήρθαν στο "Χουάν Ντομίνγκο Περόν" όπως οι Ντιέγκο Σιμεόνε, Λισάντρο Λόπεζ, Γκαστόν Φερνάντεζ, Φακούντο Σάβα, Μαξιμιλιάνο Μοράλες, Φράνκο Ζουκουλίνι και Λουκάς Καστρομάν δεν μπόρεσε να πανηγυρίσει κάποιον τίτλο.

Στο Clausura του 2002 τερμάτισε στην 6η θέση όπως και στο Apertura του 2002, ενώ στο Clausura του 2003 ήταν 11η. Στο Apertura του 2003 ήταν 12η, στο Clausura του 2004 10η, στο Apertura του 2004 10η και στο Clausura του 2005 3η.

Στο Apertura του 2005 11η, στο Clausura του 2006 18η, 10η στο Apertura του 2006, 13η στο Clausura του 2007 και στο Apertura του 2007. Στο Clausura του 2008 η Ρασίγκ τερμάτισε στην τελευταία θέση και χρειάστηκε να δώσει αγώνες μπαράζ με την Μπελγκράνο. Το πρώτο ματς ήρθε ισόπαλο με 1-1 και στην ρεβάνς η Ρασίγκ με την νίκη της με 1-0 εξασφάλισε την παραμονή.

Το κλίμα ήταν τεταμένο με τις σχέσις των οπαδών με την διοίκηση να είναι στο χειρότερο σημείο με τακτικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Στις 21 Δεκεμβρίου του 2008 πραγματοποιούνται εκλογές και στον αγωνιστικό χώρο δίνει μάχη για να μην βρεθεί ξανά σε τροχιά υποβιβασμού.

Στο Apertura του 2008 14η, στο Clausura του 2009 5η, 16η στο Apertura του 2009 και 8η στο Clausura του 2010, στο Apertura του 2010 6η και 15η στο Clausura του 2011. Στο Apertura του 2011 θα τερματίσει στην 2η θέση πίσω απο την Μπόκα Τζούνιορς ενώ στο Clausura του 2012 θα βρεθεί σε χαμηλές θέσεις στην 17η.

Το 2012 ύστερα απο αρκετό καιρό θα διεκδικήσει ένα τρόπαιο και πιο συγκεκριμένα το Κύπελλο αλlά στον τελικό στις 8 Αυγούστου του 2012 θα ηττηθεί απο την Μπόκα Τζούνιορς με 2-1. Οι πωλήσεις των Τζιοβάνι Μορένο, Βαλεντίν Βιόλα και Λούκας Κάστρο θα προσφέρει στον σύλλογο μεγάλη οικονομική ανάσα.

Στο Initial θα τερματίσει στην 5η θέση, στο Final του 2013 τερμάτισε στην 6η θέση αλλά πολύ γρήγορα επανήρθε στις χαμηλές πτήσεις και στις συνεχόμενες αλλαγές προπονητών. 19η στο Inicial του 2013 και 18η στο Final του 2014.

Στο Κύπελλο το 2013 αποκλείστηκε απο την Τριστάν Σουάρες στους "32", το 2014 στους "16" απο την Αρχεντίνος Τζούνιορς. Νωρίτερα τον Ιούνιο του 2014 προσελήφθη ο Ντιέγκο Κόκκα στον πάγκο της "Ακαδημίας" και λίγο αργότερα επανήρθε στις ρίζες του ο Ντιέγκο Μιλίτο απο την Ίντερ.

Χωρίς κανείς να το περιμένει η Ρασίγκ βρισκόταν στις πρώτες θέσεις και η νίκη επί της Ρίβερ Πλέιτ με 1-0 την έκανε αυτόματα το πρώτο φαβορί για το τίτλο. Ακολούθησαν δύο ακόμα νίκες επί της Ροζάριο Σεντράλ και της Γοδόι Κρούζ συγκεντρώνοντας 41 βαθμούς δύο περισσότερους απο την Ρίβερ Πλέιτ με 39.

Ο Γκουστάβο Μπόου με δέκα τέρματα αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ, ενώ στο δυναμικό της υπήρχαν ακόμα οι Σεμπάστιαν Σάχα, Ιβάν Πιγιούντ, Λουτσιανο Λόλο, Καμπράλ, Αντριάν Σεντουριόν, Λεάντρο Γκρίμι, Γκατόν Ντίαζ, Εζέκιελ Βιντέλα, ο Κολομβιανός Γουασόν Ρεντέρια και ο Λουτσιάνο Αουέντ.

Με την κατάκτηση του Trancicion κέρδισε ένα εισιτήριο για το Copa Libertadores στο οποίο προκρίθηκε απο την πρώτη φάση καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση απο τον 8ο όμιλο μπροστά απο τις Γκουαρανί, Σπόρτιγκ Κριστάλ και Ντεπορτίβο Τατσίρα.

Στην συνέχεια απέκλεισε τους Μοντεβιδεό Γουόντερερς, αλλά στους "8" βρήκε στον δρόμο της και πάλι την Γκουαρανί με τους Παραγουανούς αυτή την φορά να παίρνουν την πρόκριση. Το 2015 κατέλαβε την 4η θέση στο Πρωτάθλημα παίρνοντας το εισιτήριο για το Copa Libertadores, στο δε Κύπελλο αποκλείστηκε στα ημιτελικά απο την Ροζάριο Σεντράλ.

Στον πρώτο γύρο του Libertadores απέκλεισε την Πουέμπλα απο το Μεξικό, στην φάση των ομίλων τερμάτισε πίσω απο την Μπόκα Τζούνιορς, αλλά στους νόκ-άουτ αγώνες αποκλείστηκε απο την Ατλέτικο Μινέιρο.

Tον Δεκέμβριο του 2015 ολοκληρώθηκε το συμβόλαιο του Κόκα ενώ νωρίτερα τον Οκτώβριο είχε έρθει ο αποκλεισμός απο το Κύπελλο στην φάση των "!" απο την Χιμνάσια y Εσκρίμα. Στην θέση του Κόκα ήρθε ο Φακούντο Σάβα με τον οποίον τερμάτισε στην 6η θέση στην Ζώνη 2 το 2016.

Πριν την έναρξη του Πρωταθλήματος τον Αύγουστο του 2016, ο Σάβα απολύθηκε και ανέλαβε ο Κλαούντιο Ουμπέδια ως προσωρινή λύση. Ο Ουμπέδια δεν έκατσε όμως πολύ με τον Ρικάρντο Ζιελίνσκι να ανακοινώνεται ως νέος προπονητής.

Ούτε όμως και αυτός μακροημέρευσε αφού τον Δεκέμβριο του 2016 παραιτήθηκε για να επανέρθει ο Κόκα. Με όλες αυτές τις αλλαγές μπήκε στο Copa Sudamericana όπου απέκλεισε την Ριονέγκρο Αγκουίλας, την Ιντεπεντιέντε Μεντεγίν, την Κορίνθιανς αλλά στα προημιτελικά αποκλείστηκε απο την Λιμπερτάδ αφού ηττήθηκε στο πρώτο παιχνίδι με 1-0, αλλά στην Αβεγιανέδα έμεινε στο 0-0.

Στο Πρωτάθλημα του 2017 τερμάτισε στην 4η θέση και επανήρθε στο Copa Libertadores όπου πέρασε στην επόμενη φάση πίσω απο την Κρουζέιρο. Στους "16" όμως έπεσε πάνω στην Ρίβερ Πλέιτ όπου και αποκλείστηκε αφού ηττήθηκε με 3-0 στο "Μονουμεντάλ" μετά την "λευκή" ισοπαλία στο "Χουάν Περόν".

Δύο μήνες μετά την έναρξη του νέου Πρωταθλήματος τον Νοέμβριο του 2017 ο Κόκα παραιτήθηκε, ενώ τον Σεπτέμβριο είχε επέρθει ένας ακόμα αποκλεισμός στο Κύπελλο απο την Ολίμπο στην φάση των "32".

Ώς προσωρινή λύση ανέλαβε ο Χουάν Φλέιτα και τον Δεκέμβριο ανέλαβε ο Εδουάρδο Κουντέ, με την "Ακαδημία" να τερματίζει στην 7η θέση και να παίρνει εισιτήριο για το Sudamericana, ενώ τον Ιούλιο αποκλείστηκε στους "64" του Κυπέλλου απο την Σαν Λορέντζο. .

Στο Sudamericana όμως αποκλείστηκε στον πρώτο προκριματικό γύρο απο την Κορίνθιανς, με τα δύο ματς σε Σάο Πάολο και Αβεγιανέδα να ολοκληρώνονται με 1-1 και την πρόκριση να κρίνεται στα πέναλντι εκεί όπου o Κάσιο απέκρουσε το πέναλντι του Σολάρι και με 5-4 έδωσε την πρόκριση στους Βραζιλιάνους.

Στο Πρωτάθλημα όμως που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2018 και ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 2019, η Ρασίγκ επανήρθε στην κορυφή του αργεντίνικου Πρωταθλήματος ύστερα απο το Transicion του 2014 για 18η φορά στην ιστορία της, εξασφαλίζοντας τον τίτλο μία αγωνιστική πριν το τέλος με την ισοπαλία 1-1 κόντρα στην Τίγκρε τέσσερις βαθμούς μπροστά απο την Ντεφένσια.

Γκαμπριέλ Αρίας(Χιλή), Κάρλος Όλσες(Βενεζουέλα), Ματέο Κασιέρα(Κολομβία), Λούκας Όρμπαν
Λισάντρο Λόπες, Αουγκούστο Σολάρι, Ντάριο Τσβίτανιτς, Βάλτερ Μοντόγια, Γιόναταν Κριστάλδο
Ιβάν Πιγιού, Χαβιέ Γκαρσία, Ρικάρντο Σεντουριόν, Νέρι Καρντόσο αποτελούσαν την πρωταθλήτρια ομάδα του Κουντέ.

Η νέα σεζόν ξεκίνησε άσχημα αφού τον Ιούλιο αποκλείστηκε στο Κύπελλο απο την Μπόκα Ουνίδος στην φάση των "64" στα πέναλντι. Κατα την διάρκεια του Πρωταθλήματος τον Δεκέμβριο, ο Κουντέ αποχώρησε για να αναλάβει την Ιντερνασιονάλ και στην θέση του ήρθε ο Σεμπάστιαν Μπεκακέσε.

Στο Libertadores ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με την Νασιονάλ στους 15 βαθμούς, όμως λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων οι Ουρουγουανοί πήραν την πρώτη θέση. Στους "16" απέκλεισαν την Φλαμένγκο, αλλά στα προημιτελικά "σταμάτησαν" την πορεία τους απο την Μπόκα Τζούνιορς.

Στο Copa de la Superliga μπήκε ως πρώτη στους νοκ-άουτ γύρους, στους "16" απέκλεισε την Εστουντιάντες, αλλά στους "8" έμεινε εκτός απο την Τίγκρε, στο δε Πρωτάθλημα κατέλαβε την 4η θέση .

Τον Ιανουάριο του 2021 ο Μπεκακέσε παραιτήθηκε μετά την αποτυχία της Ρασίγκ να προκριθεί στην τελική φάση του Copa de la Liga Profesional και στην θέση του ήρθε ο Χουάν Αντόνιο Πίτσι. Υπο τις οδηγίες του Πίτσι προκρίθηκε απο τους ομίλους του Libertadores ως πρώτη, αλλά απο πολύ νωρίς στην φάση των "16" έμεινε εκτός διοργάνωσης απο την Σάο Πάολο.

Επίσης τον Μάρτιο αντιμετώπισε την Ρίβερ Πλέιτ στο Σαντιάγκο Ντελ Εστέρο για το Supercopa Argentina, όπου όμως γνώρισε βαριά ήττα με 5-0. Στην δεύτερη έκδοση του Copa de la Liga Profesional προκρίθηκε στους νοκ-άουτ γύρους καταλαμβάνοντας την 4η θέση στην πρώτη ζώνη, στην συνέχεια απέκλεισε Βελέζ Σάρσφιλντ και Μπόκα Τζούνιορς και στον τελικό στο Σαν Χουάν αντιμετώπισε την Κολόν απο την οποία ηττήθηκε με 3-0

Τον Αύγουστο ο Πίτσι απολύθηκε και ανέλαβε ως προσωρινός ο Κλαούντιο Ουμπέδα με τον οποίον στο Κύπελλο προχώρησε μέχρι τους "16" όπου αποκλείστηκε απο την Γοδόι Κρούζ στα πέναλντι και τον Οκτώβριο ανέλαβε ο Φερνάντο Γκάγκο.

Στο Πρωτάθλημα κατέλαβε την 15η θέση, την 10η στην συνολική βαθμολογία όπου της εξασφάλισε ένα εισιτήριο για τους ομίλους του Sudamericana. Εκεί όπου ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με την Μελγκάρ αλλά λόγω χειρότερης διαφοράς τερμάτων δεν μπόρεσε να προχωρήσει στην επόμενη φάση.

Στο Copa de la Liga Profesional αφού τερμάτισε στην πρώτη θέση στην Ζώνη Α, απέκλεισε στα προημιτελικά την Αλντοσίβι, αλλά στα ημιτελικά κόντρα στην Μπόκα Τζούνιορς αποκλείστηκε στην διαδικασία των πέναλντι με 6-5. Στο Κύπελλο αποκλείστηκε επίσης στην φάση των "32" απο την Χιμνάσια y Εσκρίμα μετά την ήττα με 1-0.

Στο Πρωτάθλημα την τελευταία αγωνιστική διεκδικούσε τον τίτλο ευρισκόμενη ένα βαθμό πίσω απο την Μπόκα Τζούνιορς, έχοντας εξασφαλίσει θέση στους ομίλους του Copa Libertadores εδώ και καιρό.

Η "Ακαντέμια" υποδέχτηκε την Ρίβερ Πλέιτ, και παρότι βρέθηκε πίσω στο σκορ στο 80' ισοφάρισε και στο 90' είχε την ευκαιρία να προηγηθεί αλλά το πέναλντι του Γκαλβάν το απέκρουσε ο Αρμάνι.

Το ακόμα χειρότερο είναι ότι στο πέμπτο λεπτό των καθυστερήσεων η Ρίβερ πέτυχε και δεύτερο γκολ κάνοντας το τελικό 2-1 και παρότι η Μπόκα έχανε βαθμούς κόντρα στην Ιντεπεντιέντε, οι "χεινέσες" κατέκτησαν τον τίτλο.

Mια άτυπη ρεβάνς απο την Μπόκα πήρε στο Tropheo de Campeones στο Σαν Λουίς αφού αν και βρέθηκε πίσω στο σκόρ, ισοφάρισε με τον Ρόχας και στην παράταση ο Αλκαράς πέτυχε το νικητήριο γκολ και έδωσε τον τίτλο στην Ρασίγκ.

Κατά την διάρκεια της διακοπής απέκτησε τους Χουαν Ιγκνάσιο Νορδόνι, Μάξι Μοράλες, Όσκαρ Οπάσο(Χιλή) και επέστρεψαν οι δανεικοί Έκτορ Φερτόλι, Νικόλας Ρενιέρι. Αποχώρησαν οι Έντσο Κοπέτι, Εουχένιο Μένα(Χιλή) και Κάρλος Αλκαράς.

Όπως έκλεισε η χρονιά με την κατάκτηση του Tropheo de Campeones άνοιξε με την κατάκτηση του παρθενικού Supercopa Internacional στο Αμπού Ντάμπι κόντρα στην Μπόκα Τζούνιορς με 2-1 χάρις στην εύστοχη εκτέλεση του Πιόβι στο 90+7'.

Στο Κύπελλο αποκλείστηκε στην φάση των"16" απο την Ουρακάν, ενώ στο Copa Libertadores προκρίθηκε στην νοκ-άουτ φάση ως πρώτη απο τον όμιλό της. Στους "16" απέκλεισε την Ατλέτικο Νασιονάλ, αλλά στα προημιτελικά αποκλείστηκε στην διαδικασία των πέναλντι απο την Μπόκα Τζούνιορς.

Στις 30 Σεπτεμβρίου ο Γκάγκο παραιτήθηκε μετά την ήττα απο την Ιντεπεντιέντε παρά την πίεση τόσο απο την διοίκηση όσο και απο τους παίκτες του για να παραμείνει. Όμως ύστερα απο 109 παιχνίδια με 53 νίκες, 28 ισοπαλίες και 28 ήττες στάθηκε ανένδοτος στην απόφαση του και έτσι οι Σεμπαστιάν Γκρατσίνι και Εζέκιελ Βιδέλα ανέλαβαν προσωρινά την τεχνική ηγεσία.

Ο αποκλεισμός απο τα προημιτελικά του Copa de La Liga απο την Ροζάριο Σεντράλ αποτέλεσε και το τέλος του Γκρατσίνι και στην θέση του ήρθε ο Γκουστάβο Κόστας ο πρώην ομοσπονδιακός προπονητής της Βολίβιας και παλαιότερα προπονητής της Ρασίγκ το 2007.

Κινητική και στο μετεγγραφικό παζάρι αποκτώντας τους Μάρκο Ντι Τσέζαρε απο την Αρχεντίνος Τζούνιορς, Αγκουστίν Μπάσο απο την Ιντεπεντιέντε, Χερμάν Κόντι απο την Λοκομοτίβ Μόσχας, Φακούντο Καμπέσες απο την Μπάνφιλντ, Σαντιάγκο Σολάρι απο την Ντιφένσα, Μπρούνο Ζουκουλίνι απο την Ρίβερ Πλέιτ, Μαξιμιλιάνο Σάλας απο την Παλεστίνο, Αντριάν Μαρτίνες απο την Ινστιτούτο.

Στο Copa de la Liga έμεινε εκτός συνέχειας της διοργάνωσης για μόλις ένα βαθμό μένοντας στην πέμπτη θέση πίσω απο την Μπόκα Τζούνιορς. Στο Κύπελλο αποκλείστηκε στην φάση των "32" απο την Ταγιέρες και στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε τον Ουρουγουανό Μάρτιν Μπάριος απο την Λίβερπουλ Μοντεβιδέο.

Όμως έμελλε να έρθει ένας τίτλος ιδιαίτερα σημαντικός στις διασυλλογικές διοργανώσεις, μετά το Libertadores του 1967 αν και ενδιάμεσα υπήρχε το Supercopa Libertadores το 1988. Στην φάση των ομίλων τερμάτισέ στην δεύτερη θέση πίσω απο την Κορίνθιανς και στην φάση των "16" θα αντιμετώπιζε την χιλιανή Χουατσιπάτο.

Στον πρώτο αγώνα στην Βίνια Ντελ Μαρ επιβλήθηκε με 2-0, ενώ στην ρεβάνς την "διέλυσε" με 6-1. Στα προημιτελικά αντιμετώπισε την Ατλέτικο Παραναένσε και ηττήθηκε στην Κουριτίμπα με 1-0, αλλά στην ρεβάνς στην Αβεγιανέδα επικράτησε με 4-1 και προκρίθηκε στα ημιτελικά.

Εκεί αντιμετώπισε ην Κορίνθιανς που είχε βρει και στην φάση τω ομίλων, με το πρώτο παιχνίδι στο Σάο Πάολο να λήγει ισόπαλο 2-2. Στην ρεβάνς παρότι βρέθηκε πίσω στο σκορ μόλις στο 6' ο Κιντέρο με δύο δικά του γκολ στο 36' και στο 39' ανέτρεψε την κατάσταση στέλνοντας την "Ακαδημία" στον τελικό.

Εκεί βρήκε μία ακόμη βραζιλιάνικη ομάδα την Κρουζέιρο στην Ασουνσιόν στο "Πάμπλο Ρόχας" και προηγήθηκε με 2-0 χάρις στα γκολ των Μαρτιρένα στο 15' και του Αντριάν Μαρτίνες στο 20' . Η Κρουζέιρο μείωσε στο 52' με τον Κάιο Ζόρζ αλλά στις καθυστερήσεις στο 90+5' ο Ρότζερ Μαρτίνες διαμόρφωσε το τελικό 3-1 και την κούπα στον δρόμο για την Αβεγιανέδα.

Γκαμπριέλ Αρίας(Χιλή), Μάρκο Ντι Τσέζαρε, Σαντιάγκο Σόσα, Αγκουστίν Γκαρσία Μπάσο, Γκαστόν Μαρτιρένα(Ουρουγουάη), Χουάν Ναρντόνι, Αγκουστίν Αλμέντρα, Γκαμπριέλ Ρόχας, Χουάν Φερνάντο Κιντέρο(Κολομβία), Αντριάν Μαρτίνες, Μαξιμιλιάνο Σάλας, Μπρούνο Ζουκουλίνι, Ρότζερ Μαρτίνες(Κολομβία), Λουσιάνο Βιέτο, Γιόχαν Καρμπονέρο(Κολομβία), Σαντιάγκο Σολάρι, Λεονάρντο Σιγκάλι, Φακούντο Μούρα, Ναζαρένο Κολόμπο, Φακούντο Καμπέσες, Σαντιάγκο Κίρος, Μαρτίν Μπάριος(Ουρουγουάη) και Μπάλτασαρ Ροντρίγκες αποτελούσαν την αποστολή της ομάδας.

Στο Πρωτάθλημα κατέκτησε την τρίτη θέση που ειδικά μετά την πορεία στο Sudamericana είχε μπει σε δεύτερη μοίρα, άλλωστε χάρη στην κατάκτησης του, εξασφάλισε την παρουσία της στους ομίλους του επερχόμενου Copa Libertadores,

Τον Φεβρουάριο του 2025 αντιμετώπισε την Μποταφόγκο στο πλαίσιο του Recopa Sudanericana και στο πρώτο παιχνίδι στην Αβεγιανέδα επικράτησε με 2-0 με τα γκολ των Βιέτο στο 31' με πέναλντι και Άντριαν Μαρτίνες στο 63', με τους φιλοξενούμενους να παίζουν απο το 87' με παίκτη λιγότερο λόγω αποβολής του Κουιαμπάνο που είχε μπει ως αλλαγή στο 76'.

Στην ρεβάνς στο Ρίο Ντε Τζανέιρο η Ρασίγκ πέτυχε και δεύτερη νίκη πάλι με το ίδιο σκορ με τυς Ζαράτσο στο 50' και Ζουκουλινι στο 69' να πετυχαίνουν τα τέρματα διαμορφώνοντας το τελικό 2-0 δίνοντας έτσι τον πρώτο τίτλο για την "Ακαδημία" στην διοργάνωση.

Στο Πρωτάθλημα στο Apertura αποκλείστηκε στην φάση των 16 απο την Πλατένσε, στο δε Clausura στις νοκ-αουτ φάσεις απέκλεισε την Ρίβερ Πλέιτ, την Τίγκρε στα πέναλντι, στα ημιτελικά την Μπόκα Τζουνιορς και στον τελικό της 13ης Δεκεμβρίου στο Σαντιάγκο Ντελ Εστέρο αντιμετώπισε την Εστουντιάντες.

Παρότι προηγήθηκε στο 80' με τον Μαρτίνες, αλλά στο 90+2' ο Καρίγιο έστειλε το ματς στην διαδικασία των πέναλντι όπου με 5-4 η ομάδα της Λα Πλάτα κατέκτησε τον τίτλο. Στο Κύπελλο αποκλείστηκε στα προημιτελικά ην Ρίβερ Πλέιτ και στο Libertadores προκρίθηκε απο την φάση των ομίλων ως πρώτη.

Στους 16 απέκλεισε την Πενιαρόλ στα προημιτελικά την Βελέζ Σαρσφιλντ και στα ημιτελικά αντιμετώπισε την Φλαμένγκο όπου στο πρώτο ματς γνώρισε την ήττα με 1-0 και στην ρεβάνς το 0-0 της στέρησε την δυνατότητα να παίξει στον τελικό της διοργάνωσης.

Στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε τους Μάτκο Μίλιεβιτς, Βαλεντίν Καρμπόνι(Ιταλία), Νταμιάν Πιζάρο(Χιλή), Εζέκιελ Καναβό, Γκονζάλο Σόσα, αλλά στο Apertura αποκλείστηκε στην προημιτελική φάση στην παράταση απο την Ροζάριο Σεντράλ.

Στο Copa Sudamericana τερμάτισε στην τρίτη θέση του ομίλου και δεν μπόρεσε να συνεχίσει στην διοργάνωση οδηγώντας τον Γκουστάβο Κόστας να παραιτηθεί απο τον πάγκο της στο τρίτο αυτό πέρασμα έχοντας συνολικά σε 209 παιχνίδια 93 νίκες, 48 ισοπαλίες και 68 ήττες.

Στην θέση του ανέλαβε ο Χουάν Πάμπλο Βοϊβόντα ο οποίος έφατσε μέχρι τα προημιτελικά του Κυπέλλου Αργεντνής απο την Μπόκα Τζούνιορς και μετα τον αποκλεισμό συναντήθηκε με την διοίκηση κια αποφάσισαν να λύσουν το συμβόλαιο απο κοινού.

Ύστερα απο 13 παιχνίδια με 4 νίκες, 2 ισοπλαίες και 7 ήττες, αποχώρησε και στην θέση του ανέλαβε ο Σεμπάστιαν Ρομέρο πρώην παίκτης της ομάδας και προπονητης της δεύτερης ομάδας.

Φρέντι Ρινκόν "Kολοσσός της Μπουεναβεντούρα"

2026-10-20T00:10:00.000+03:00

Ήταν μέλος της κορυφαίας γενιάς που έβγαλε ποτέ το κολομβιανό ποδόσφαιρο στα μέσα της δεκαετίας του '80 και στις αρχές του '90. Παρότι δεν ήταν καθαρόαιμος επιθετικός αγωνιζόταν κυρίως ως επιθετικός μέσος είχε την αίσθηση του γκολ. Ο λόγος για τον Φρέντι Ρινκόν ο οποίος πέρασε και από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα της Ευρώπης φορώντας την φανέλα ομάδων όπως η Νάπολι και η Ρεάλ Μαδρίτης.

Γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1966 στην πόλη Μπουεναβεντούρα και ξεκίνησε την καριέρα του από την τοπική Ατλέτικο το 1983. Το 1986 η Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε, διοργάνωσε μια ανοιχτή επιλογή ταλέντων στην περιοχή του και ο Ρινκόν, μαζί με άλλους τρεις νεαρούς από την πόλη του, επιλέχθηκε από τους σκάουτερ της ομάδας.

Του πρότεινε να ενταχθεί άμεσα στα τμήματα υποδομής και στη δεύτερη ομάδα της και παρά τις τεράστιες οικονομικές δυσκολίες και την προσαρμογή στο κλίμα της Μπογκοτά, δέχτηκε και μετακόμισε.

Μέσα σε λίγους μήνες ο προπονητης της πρώτης ομάδας Χόρχε Λουίς Πίντο θα του δώσει την δυνατότητα να δώσει τα διαπιστευτήρια του, αγωνιζόμενος στην μεσαία γραμμή, αμυντικός μέσος ακόμα και ως επιθετικός.

Σε 127 συμμετοχές πέτυχε 29 γκολ κατακτώντας το Κύπελλο το 1989, αλλά εκείνη την περίοδο ο σύλλογος της Μπογκοτά αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα και χρειαζόταν επειγόντως ρευστότητα. Η πώληση του πολυτιμότερου περιουσιακού της στοιχείου, που ήταν ο Ρινκόν, αποτελούσε τη μόνη λύση για να εξισορροπηθούν τα οικονομικά της.

Η Αμέρικα ντε Κάλι, υποστηριζόμενη από τεράστια οικονομικά κεφάλαια, του προσέφερε ένα συμβόλαιο με απολαβές που η Σάντα Φε ήταν αδύνατον να πλησιάσει. Η μεταγραφή αυτή εξασφάλισε οικονομικά τον ίδιο τον παίκτη και την οικογένειά του.

Επίσης η Αμέρικα ντε Κάλι διέθετε ένα ρόστερ γεμάτο αστέρια, πρωταγωνιστούσε σταθερά και έπαιζε στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Για έναν παίκτη που μόλις είχε κερδίσει θέση στην Εθνική Κολομβίας, η μετακόμιση στο Κάλι ήταν το απαραίτητο βήμα για να εκτοξεύσει την καριέρα του.

Κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Κολομβίας το 1990 και το 1992 έχοντας 176 συμμετοχές και 54 γκολ και στα μέσα του 1993, η αργεντινή Μπόκα Τζούνιορς αντιμετώπιζε έντονο πρόβλημα στο σκοράρισμα και την οργάνωση παιχνιδιού.

Μια επίσημη αντιπροσωπεία του συλλόγου, συνοδευόμενη από τον θρυλικό προπονητή Κάρλος Μπιλάρδο ως σύμβουλο, ταξίδεψε προσωπικά στο Κάλι για να αγοράσει τον Ρινκόν. Ο ίδιος ο Ρινκόν είχε δηλώσει τότε έτοιμος να φτιάξει βαλίτσες για το Μπουένος Άιρες, όμως οι διαπραγματεύσεις με την Αμέρικα ντε Κάλι δεν τελεσφόρησαν λόγω οικονομικών απαιτήσεων.

Μετά το ιστορικό 5-0 της Κολομβίας επί της Αργεντινής το 1993, όπου ο Ρινκόν πέτυχε δύο γκολ, η ιταλική Πάρμα που τότε μεσουρανούσε στην Ευρώπη, κινήθηκε άμεσα για να τον αποκτήσει, θέλοντας να τον ενώσει ξανά με τον συμπατριώτη του, Φαουστίνο Ασπρίγια.

Άν και η Πάρμα εξασφάλισε τα δικαιώματά του, ο κανονισμός των τριών ξένων που ίσχυε τότε στη Serie A δεν της επέτρεπε να τον κρατήσει στο ρόστερ, με αποτέλεσμα να τον παραχωρήσει τελικά ως δανεικό στη Νάπολι.

Η ομάδα που κατάφερε να τον βγάλει τελικά από την Κολομβία στα τέλη του 1993 ήταν η βραζιλιάνικη Παλμέιρας. Η Παλμέιρας, έχοντας την τεράστια οικονομική υποστήριξη της Parmalat, κατέθεσε το ποσό των 3 εκατομμυρίων δολαρίων, πρόταση που δεν μπορούσε να μην την δεχτεί η Αμέρικα ντε Κάλι και έκανε δικό της τον παίκτη.

Στην μία χρονιά που παρέμεινε στο "Παλέστρα" την βοήθησε στην κατάκτηση τόσο του Paulista όσο και του Πρωταθλήματος Βραζιλίας το 1994, έχοντας 28 συμμετοχές και 12 γκολ. Ο προπονητής της Ρεάλ Μαδρίτης, Χόρχε Βαλδάνο, είχε ξεχωρίσει τον Ρινκόν πριν ακόμη αυτός πάει στην Ιταλία. Αν και η Ρεάλ έκανε μια πρώτη κρούση το 1994, δεν μπόρεσε να ανταγωνιστεί το ιταλικό μπλοκ της Parmalat.

Υπήρξαν διερευνητικές επαφές από συλλόγους της Premier League που ήθελαν να εκμεταλλευτούν τη φυσική του δύναμη, όμως ο Ρινκόν προτίμησε το ιταλικό πρωτάθλημα, το οποίο εκείνη την εποχή θεωρούνταν το κορυφαίο και πιο πλούσιο στον κόσμο.

Οι εξαιρετικές του εμφανίσεις στα γήπεδα της Βραζιλίας με την Παλμέιρας, αλλά κυρίως η παρουσία του στο Μουντιάλ των ΗΠΑ το 1994, ανάγκασαν την Πάρμα να κινηθεί για την αγορά του. Καθώς ο ιδιοκτήτης της Πάρμα Καλίστο Τάντσι, χρηματοδοτούσε παράλληλα και την Παλμέιρας, η μεταγραφή ολοκληρώθηκε εύκολα, όμως εκείνη την εποχή στη Serie A ίσχυε ο αυστηρός κανονισμός των τριών ξένων ανά ομάδα.

Η Πάρμα είχε ήδη συμπληρώσει τις θέσεις της με κορυφαίους παίκτες, όπως ο συμπατριώτης του Φαουστίνο Ασπρίγια. Για να μην μείνει εκτός δράσης, αποφάσισε να τον παραχωρήσει ως δανεικό στη Νάπολι.

Η κίνηση αυτή λειτούργησε ως μέρος των μεγάλων εμπορικών και ποδοσφαιρικών συμφωνιών που έκαναν οι δύο σύλλογοι, εκείνη την περίοδο μετακινήθηκαν παίκτες όπως ο Τζιανφράνκο Τζόλα και ο Μάσιμο Κρίπα, ενώ η Parmalat ήταν χορηγός και των δύο ομάδων.

Συνολικά είχε 38 συμμετοχές και 7 γκολ, και το καλοκαίρι του 1995 ο Χόρχε Βαλντάνο που είχε κάνει κίνηση και το πρηγούμενο καλοκαίρι, αυτή την φορά θα τον πείσει και με το ποσό των 4 εκατομμυρίων ευρώ θα τον κάνει κάτοικο Μαδρίτης.

Πράγματι ο Ρινκόν γίνεται ο πρώτος Κολομβιανός που φοράει την φανέλα των "μερένγκες". Παρόλα αυτά τα πράγματα δεν πηγαίνουν καθόλου καλά ειδικά μετά την απόλυση του Αργεντινού, ο ίδιος κατήγγειλε χρόνια αργότερα ότι δεχόταν ρατσιστικές επιθέσεις απο τους οπαδούς αλλά και απο συμπαίκτη του κατονομάζοντας τον Σαντιάγκο Κανιθάρες.

Συν τοις άλλοις και ο μελλοντικός πρόεδρος της Ρεάλ Λορέντσο Σάνθ δήλωνε ότι όταν θα γίνει πρόεδρος κάτι που έγινε στα τέλη του 1995 η πρώτη του κίνηση θα ήταν να τον απομακρύνει απο την Μαδρίτη. Συνολικά αγωνίστηκε σε 21 παιχνίδια, πέτυχε 4 γκολ και θα πουληθεί το καλοκαίρι του 1996 στην Παλμέιρας η οποία θα δώσει το ποσό των 4 εκτομμυρίων δολαρίων για να τον επαναφέρει.

Κάθεται ένα χρόνο έχοντας 17 παιχνίδια και 7 γκολ και στην συνέχεια πηγαίνει στην έτερη ομάδα του Σάο Πάολο την Κορίνθιανς. Εκεί ο Ζόελ Σαντάνα θα εκμεταλλευτεί τα χαρακτηριστικά που τον διέκριναν, την σωματοδομή του, την τεχνική και τον τρόπο με τον οποίο έβλεπε το παιχνίδι θα τον καθιερώσει ως ένα απο τους κορυφαίους αμυντικούς μέσους του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος.

Από το 1997 έως το 2000 θα είναι βασικό στέλεχος στην κατάκτηση 2 Πρωταθλημάτων Βραζιλίας το 1998 και το 1999, του πρωταθλήματος Paulista το 1999 και του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων το 2000, έχοντας συνολικά 139 παιχνίδια και 9 τέρματα.

Στις αρχές του 2000, η Σάντος προχώρησε σε μια ισχυρή επενδυτική συνεργασία με την κοινοπραξία CIE/Octagon. Θέλοντας να αλλάξει επίπεδο και να χτίσει μια ομάδα-ορόσημο, πρόσφερε στον Ρινκόν ένα συμβόλαιο με μηνιαίες απολαβές ύψους 200.000 δολαρίων.

Παράλληλα είχε στα χέρια του πρόταση ανανέωσης από την Κορίνθιανς, η οποία όμως έφτανε τα 120.000 δολάρια τον μήνα. Η διοίκηση της Κορίνθιανς είχε θέσει αυτό το ποσό ως το αυστηρό οικονομικό «ταβάνι» του συλλόγου και αρνήθηκε να το ξεπεράσει.

Η πρόταση της Σάντος ήταν κατά 80.000 δολάρια τον μήνα μεγαλύτερη από αυτή της Κορίνθιανς και στα 33 του χρόνια, έχοντας ήδη κατακτήσει τα πάντα με την Κορίνθιανς (2 Πρωταθλήματα Βραζιλίας, 1 Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων), ο Κολοσσός της Μπουεναβεντούρα αποφάσισε να αποδεχθεί την προσφορά της Σάντος, προκαλώντας βέβαια έντονες αντιδράσεις και αποδοκιμασίες από τους οπαδούς της προηγούμενης ομάδας του για αυτή την «προδοσία».

Παρά τις μεγάλες προσδοκίες με 44 συμμετοχές και τα 6 γκολ που σημείωσε, η θητεία του στη Σάντος διήρκεσε μόλις έναν χρόνο, καθώς η ομάδα δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιον μεγάλο τίτλο, με αποτέλεσμα ο Ρινκόν να μετακομίσει την επόμενη σεζόν το 2001 στην Κρουζέιρο.

21 συμμετοχές και 1 γκολ όπου ν και η φυσική του κατάσταση δεν βρισκόταν στα επίπεδα των προηγούμενων ετών, η ηγετική του προσωπικότητα και η εμπειρία του ήταν πολύτιμες στη μεσαία γραμμή της Κρουζέιρο.

Όμως η θητεία του στην ομάδα δεν εξελίχθηκε ιδανικά, αφού βρέθηκε στο επίκεντρο δικαστικών και οικονομικών αντιπαραθέσεων με τη διοίκηση της Κρουζέιρο σχετικά με εκκρεμότητες στο συμβόλαιό του και επιχειρηματικές αστοχίες εκτός γηπέδων.

Οι διαφωνίες αυτές οδήγησαν στην πρόωρη ολοκλήρωση της συνεργασίας τους στα τέλη του 2001. Μετά από αυτή την περιπέτεια, ο Ρινκόν έμεινε για ένα διάστημα εκτός δράσης, προτού επιστρέψει το 2004 στην αγαπημένη του Κορίνθιανς

Υπέγραψε το νέο του συμβόλαιο τον Ιανουάριο του 2004, έχοντας ουσιαστικά μείνει εκτός επίσημης αγωνιστικής δράσης για περίπου δύο χρόνια. Για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις, ακολούθησε ένα εξαιρετικά σκληρό πρόγραμμα προετοιμασίας, χάνοντας πάνω από 5,5 κιλά μέσα σε λίγες εβδομάδες ώστε να βρει ξανά τη φυσική του κατάσταση.

Αν και ο ίδιος δήλωσε προσωπικά πολύ ευτυχισμένος που φόρεσε ξανά τη φανέλα της ομάδας, η Κορίνθιανς του 2004 βρισκόταν σε μια πολύ δύσκολη μεταβατική φάση. Όπως είχε αποκαλύψει σε μεταγενέστερες συνεντεύξεις του, ο σύλλογος αντιμετώπιζε σοβαρά διοικητικά και εσωτερικά προβλήματα, στερούμενος μιας σταθερής δομής και ενός ξεκάθαρου πλάνου για το μέλλον, γεγονός που επηρέασε αρνητικά την απόδοση όλης της ομάδας.

Λόγω της ηλικίας του και των συνθηκών, η παρουσία του στο χορτάρι ήταν περιορισμένη, όμως η ηγετική του αύρα παρέμενε σημαντική για τα αποδυτήρια, εχοντας 21 συμμετοχές και 1 γκολ και συνολικά 160 συμμετοχές και 10 τέρματα.

Στις 2 Φεβρουαρίου του 1990 κάνει ντεμπούτο με την φανέλα της Εθνικής Κολομβίας σε φιλικό παιχνίδι στο Μαϊάμι απέναντι στην Ουρουγουάη. Λίγους μήνες αργότερα είναι στην αποστολή για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ιταλίας παίρνει μέρος και στους τέσσερις αγώνες και απέναντι στην Δυτική Γερμανία σκοράρει δίνοντας της την πρόκριση στην δεύτερη φάση.

Τέσσερα χρόνια αργότερα στα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών οι "καφετέρος" θεωρούνται ένα από τα φαβορί για να φτάσει ψηλά στην διοργάνωση, όμως αποκλείεται από την πρώτη φάση με τον Ρινκόν να αγωνίζεται σε όλα τα παιχνίδια.

Τελευταία του παρουσία σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου στα γήπεδα της Γαλλίας το 1998 όπου και πάλι αγωνίζεται σε όλα τα παιχνίδια για δεύτερη συνεχόμενη φορά δεν καταφέρνει να περάσει απο την φάση των ομίλων.

Στις 3 Ιουνίου του 2001 κάνει την τελευταία του εμφάνιση στο Μπουένος Άιρες απέναντι στην Αργεντινή στο πλαίσιο των Προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002. Συνολικά φόρεσε την φανέλα της 84 φορές και σκόραρε 17 γκολ που τον φέρνει τρίτο στην σχετική λίστα πίσω από τον Ιγκουαράν και τον Ασπρίγια.

Το 2005 ξεκίνησε την προπονητική καριέρα με την Ιράτυ και την καθοδήγησε σε όλη τη διάρκεια του Campeonato Paranaense του 2006 και η θητεία του ολοκληρώθηκε επίσημα στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2006,

Απο τις 27 Σεπτεμβρίου του 2006 μέχρι και τις 5 Μαρτίου του 2007 ανέλαβε την Σάο Μπέντο και σε 11 αγώνες είχε 2 νίκες, 3 ισοπαλίες και 6 ήττες. Η θητεία του ολοκληρώθηκε πρόωρα στις αρχές Μαρτίου, όταν ο Ρινκόν υπέβαλε την παραίτησή του αμέσως μετά από μια βαριά εντός έδρας ήττα με 1-6 από τη Μαρίλια.

Η κακή βαθμολογική συγκομιδή της ομάδας, βρισκόταν σταθερά στις τελευταίες θέσεις της κατάταξης, σε συνδυασμό με τις διαφωνίες του με τη διοίκηση για τις συνθήκες εργασίας, οδήγησαν στο τέλος της συνεργασίας τους.

Απο τον Ιανουάριο έως τον Σεπτέμβριο του 2009 ανέλαβε την Σάο Ζοσέ και σε 14 παιχνίδια για το Copa Paulista, είχε 4 νίκες, 2 σοπαλίες και 8 ήττες και υπό την καθοδήγησή του, η Σαν Ζοζέ παρουσίασε σημαντικά προβλήματα σταθερότητας, σημειώνοντας 16 γκολ και δεχόμενη 21 γκολ.

Αυτή η αρνητική τροχιά, που κράτησε τον σύλλογο στην προτελευταία θέση του ομίλου του, οδήγησε τη διοίκηση στην απόφαση να τον απολύσει, κλείνοντας έτσι το τρίτο κεφάλαιο του Ρινκόν ως πρώτου προπονητή στη Βραζιλία.

Απο τις 21 Σεπτεμβρίου 2009 έως την 1η Ιανουαρίου του 2010 αανέλαβε την ομάδα νέων της Κορίνθιανς, μια ομάδα που βρισκόταν ήδη σε καλό αγωνιστικό ρυθμό στο τοπικό πρωτάθλημα υποδομών. Στόχος του ήταν να μεταδώσει την τεράστια εμπειρία του και να προετοιμάσει τους νεαρούς ποδοσφαιριστές για το επόμενο βήμα προς την πρώτη ομάδα.

Παρά τις καλές προθέσεις, η θητεία του ολοκληρώθηκε πολύ γρήγορα, την 1η Ιανουαρίου 2010. Ο λόγος της αποχώρησής του ήταν μια εξαιρετική πρόταση που δέχθηκε από το κορυφαίο επίπεδο, καθώς τον κάλεσε η Ατλέτικο Μινέιρο για να αναλάβει τον ρόλο του βοηθού προπονητή στην πρώτη ομάδα.

Στις 12 Ιανουαρίου 2010 ανέλαβε καθήκοντα, το τεχνικό δίδυμο οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του πολιτειακού πρωταθλήματος Campeonato Mineiro το 2010. Ωστόσο, η συνέχεια στο εθνικό πρωτάθλημα, δεν ήταν ανάλογη, καθώς η ομάδα βρέθηκε στα χαμηλά στρώματα της βαθμολογίας και φλέρταρε με τον υποβιβασμό.

Στις 24 Σεπτεμβρίου του 2010, μετά από μια βαριά εκτός έδρας ήττα με 5-1 από τη Φλουμινένσε, η διοίκηση της Ατλέτικο Μινέιρο αποφάσισε να απολύσει τον Λουξεμπούργκο και ολόκληρο το τεχνικό του επιτελείο, συμπεριλαμβανομένου του Ρινκόν.

Χρόνια αργότερα, είχε αποκαλύψει σε συνεντεύξεις του ότι αυτή η θητεία του άφησε μια γλυκόπικρη γεύση. Αν και πήγε με τεράστια όρεξη για να μάθει, απογοητεύτηκε από τη συμπεριφορά και τη διαχείριση του Λουξεμπούργκο προς τους παίκτες κατά τη διάρκεια εκείνης της δύσκολης περιόδου στην Ατλέτικο Μινέιρο.

Την 1η Ιανουαρίου του 2011 ανέλαβε την Φλαμένγκο Ντε Γκουαρούλιος και καθοδήγησε την ομάδα στο πολιτειακό πρωτάθλημα Campeonato Paulista Série A3 κατά το πρώτο εξάμηνο του 2011. Η Φλαμένγκο ντε Γκουαρούλος λειτουργούσε εκείνη την εποχή ως «θυγατρική» ή ομάδα συνεργασίας της αγαπημένης του Κορίνθιανς.

Η διοίκηση της Κορίνθιανς τον τοποθέτησε εκεί με σκοπό να αξιολογήσει και να αναδείξει νεαρούς δανεικούς παίκτες που ανήκαν στην «Τιμάο», δίνοντάς τους χρόνο συμμετοχής σε ένα ανταγωνιστικό πρωτάθλημα ανδρών.

Παρά τις προσπάθειες και το γεγονός ότι πέρασε από την ομάδα μια πολύ ενδιαφέρουσα φουρνιά νεαρών παικτών, τα αποτελέσματα δεν ήταν τα επιθυμητά για να διεκδικήσει την άνοδο, με αποτέλεσμα η συνεργασία να ολοκληρωθεί μετά το τέλος των επίσημων υποχρεώσεων της ομάδας στο πολιτειακό τουρνουά, έχοντας σε 7 παιχνίδι, 2 νίκες και 5 ήττες.

Αποχώρησε από τον σύλλογο αφήνοντας αιχμές κατά της τότε διοίκησης και των τοπικών αρχών για την έλλειψη στήριξης και τις συνθήκες εργασίας στην ομάδα. Τον Δεκέμβριο του 2012, ο Ρινκόν προκάλεσε παγκόσμια αίσθηση όταν ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να επιστρέψει στα γήπεδα ως ποδοσφαιριστής στα 46 του χρόνια.

Ήθελε να βοηθήσει την αγαπημένη του Αμέρικα ντε Κάλι, η οποία τότε περνούσε τη χειρότερη κρίση της ιστορίας της αγωνιζόμενη στη Β' Κατηγορία της Κολομβίας. Μάλιστα, τον Ιανουάριο του 2013 αγωνίστηκε κανονικά σε έναν φιλικό αγώνα της Αμέρικα εναντίον της περουβιανής Σαν Μαρτίν.

Ωστόσο, η διοίκηση της ομάδας έκρινε ότι η πολυετής αποχή του (8 χρόνια) έκανε αδύνατη την επίσημη εγγραφή του στο πρωτάθλημα, και έτσι το πλάνο δεν ολοκληρώθηκε

Από τον Μάρτιο του 2007 αντιμετωπίζει προβλήματα με την δικαιοσύνη μιας και κατηγορήθηκε για ξέπλυμα χρήματος στον Παναμά μέσω της σύνδεσής του με τον Πάμπλο Ράγιο Μοντάνο έναν από τους μεγαλύτερους προμηθευτές ναρκωτικών στην Λατινική Αμερική.

Μάλιστα για αυτόν τον λόγο εξεδόθη διεθνές ένταλμα σύλληψης πιάστηκε και φυλακίστηκε στην Βραζιλία. Μετά από 123 ημέρες αφέθηκε μεν ελεύθερος χωρίς όμως να είχε το δικαίωμα να φύγει από την χώρα.

Μετά την περιπέτειά του, εγκαταστάθηκε στην Κολομβία και εργάστηκε με μεγάλη επιτυχία ως τηλεοπτικός σχολιαστής και αναλυτής ποδοσφαίρου σε μεγάλα αθλητικά δίκτυα της Λατινικής Αμερικής. Λόγω του εκρηκτικού του χαρακτήρα και της τεράστιας εμπειρίας του, οι αναλύσεις του για την Εθνική Κολομβίας είχαν πάντα μεγάλο βάρος.

Τον Αύγουστο του 2013 είχε ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα όταν το βαν το οποίο οδηγούσε τούμπαρε λόγω της ταχύτητας με την οποία έτρεχε αλλά και λόγω της κακής κατάστασης του δρόμου, με συνέπεια να υποστεί σοβαρά τραύματα και να εισαχθεί άμεσα στο νοσοκομείο όπου και υπεβλήθη σε εγχείριση.

Τον Νοέμβριο του 2018 όταν ο Χόρχε Λουίς Πίντο ανέλαβε την Μιγιονάριος, ανέλαβε χρέη βοηθού μέχρι και τον Οκτώβριο του 2019 όταν ο Πίντο αποχώρησε για να αναλάβει την τεχνική ηγεσία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

Το πρωί της Δευτέρας 12 Απριλίου 2022 ενεπλάκη σε σοβαρό τροχαίο όταν το αυτοκίνητο του συγκρούστηκε με λεωφορείο στο Κάλι και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με σοβαρά τραύματα στο κεφάλι. Δυστυχώς το πρωί της Πέμπτης 13 Απριλίου, ο υπεύθυνος του νοσοκομείου Λαουρεάνο Κιντέρο ανακοίνωσε τον θάνατό του.

Το φέρετρό του μεταφέρθηκε στο στάδιο Πασκουάλ Γκερέρο του Κάλι, την έδρα της Αμέρικα ντε Κάλι. Χιλιάδες φίλαθλοι σχημάτισαν τεράστιες ουρές για να αγγίξουν το φέρετρό του, το οποίο ήταν καλυμμένο με τη σημαία της Κολομβίας και της Αμέρικα ντε Κάλι.

Στην τελετή έδωσαν το «παρών» οι σπουδαιότεροι συμπαίκτες του από την εθνική ομάδα της δεκαετίας του '90, όπως ο Ρενέ Χιγκίτα, ο Φαουστίνο Ασπρίγια, ο Όσκαρ Κόρδομπα και ο Αδόλφο Βαλένσια, οι οποίοι μετέφεραν συγκινημένοι το φέρετρο.

Η ταφή του «Κολοσσού» έγινε το Σάββατο, 16 Απριλίου 2022, στο Camposanto Metropolitano del Sur στο Κάλι. Η νεκρική πομπή συνοδεύτηκε από εκατοντάδες αυτοκίνητα και οπαδούς που τραγουδούσαν συνθήματα στους δρόμους της πόλης, η οποία κήρυξε τριήμερο πένθος για την απώλειά του.

Η Κορίνθιανς, της οποίας υπήρξε εμβληματικός αρχηγός, τον τίμησε ως έναν από τους μεγαλύτερους θρύλους της, ο σύλλογος κήρυξε επίσημο πένθος, ενώ οι σημαίες στο προπονητικό κέντρο και στο γήπεδο Neo Química Arena κυμάτιζαν μεσίστιες.

Στους επόμενους αγώνες της ομάδας, οι ποδοσφαιριστές αγωνίστηκαν με μαύρα περιβραχιόνια, ενώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η Κορίνθιανς τον αποχαιρέτησε με το μήνυμα: «Αντίο στον αρχηγό που μας χάρισε τον πρώτο μας παγκόσμιο τίτλο. Για πάντα στις καρδιές μας».

Παρότι το πέρασμά του από την Ισπανία ήταν σύντομο, η Ρεάλ Μαδρίτης επέδειξε απόλυτο σεβασμό στην ιστορία του και στις 30 Απριλίου 2022, πριν από την έναρξη του αγώνα με την Εσπανιόλ, στο παιχνίδι όπου η Ρεάλ εξασφάλισε μαθηματικά το 35ο πρωτάθλημά της, κρατήθηκε συγκινητική ενός λεπτού σιγή με τη φωτογραφία του Ρινκόν να δεσπόζει στις γιγαντοοθόνες του γηπέδου.

Ο πρόεδρος Φλορεντίνο Πέρεθ και το διοικητικό συμβούλιο εξέδωσαν ανακοίνωση εκφράζοντας τη βαθιά τους θλίψη για τον πρώτο Κολομβιανό που φόρεσε τη φανέλα του συλλόγου. Στη γενέτειρά του, οι τιμές έλαβαν χαρακτήρα εθνικού γεγονότος, ο δήμαρχος του Κάλι κήρυξε τριήμερο επίσημο πένθος στην πόλη, ενώ οι τοπικές αρχές της περιφέρειας Βάγιε ντελ Κάουκα κήρυξαν διήμερο πένθος.

Υπήρξε έντονη κινητοποίηση και δημόσια πρόταση από τον δήμαρχο του Κάλι, Χόρχε Ιβάν Οσπίνα, να αποσυρθεί οριστικά η φανέλα με το νούμερο 19 από την Εθνική Κολομβίας, ως φόρος τιμής για το ιστορικό γκολ που σημείωσε στο Μουντιάλ του 1990 απέναντι στη Δυτική Γερμανία.

Κατά τη διάρκεια του λαϊκού προσκυνήματος, το διάσημο σχήμα salsa της Κολομβίας, Grupo Niche, έπαιξε ζωντανά δίπλα στο φέρετρό του το τραγούδι "Mi tierra natal" (Η γενέτειρά μου γη) προς τιμήν του.

Η FIFA εξέδωσε ειδικό αφιέρωμα στην επίσημη σελίδα της, αναγνωρίζοντας τον Ρινκόν ως έναν από τους παίκτες που καθόρισαν τη «χρυσή γενιά» του ποδοσφαίρου της Κολομβίας τη δεκαετία του '90.

Η Νάπολι εξέφρασε επίσης δημόσια τα συλληπητήριά της, τονίζοντας πως «ο κόσμος του ποδοσφαίρου έχασε έναν σπουδαίο άνθρωπο και αθλητή».

Ρενέ Χάουζμαν "Loco"

2026-10-18T17:25:00.000+03:00

Για τα αργεντίνικα μέσα, ο Ρενέ Χάουζμαν ήταν ότι πλησιέστερο είχε βγεί στην θέση του δεξιού εξτρέμ απο την εποχή του Ομάρ Κορμπάτα. Διέθετε εξαιρετική ντρίμπλα, ταχύτητα, ξεπέταγμα στον αγωνιστικό χώρο, δεν είναι τυχαία η δήλωση του Μενότι ότι ο Χάουζμαν είναι μίξη Μαραντόνα και Γκαρίντσα.

Γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1953 στην πόλη Λα Μπάντα στην επαρχία του Σαντιάγκο Ντελ Εστέρο, αλλά στην ηλικία των τεσσάρων ετών μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του στο Μπουένος Άιρες. Ξεκίνησε στις ακαδημίες της Club Atletico Excursionistas, αλλά επαγγελματικά έκανε το μεγάλο βήμα στους αντιπάλους στους Defensores de Belgrano τους οποίους στην πρώτη του μόλις χρονιά το 1972 οδήγησε στην άνοδο στην Primera B, έχοντας 38 συμμετοχές και 16 τέρματα.

Βλέποντας τα κατορθώματα του ο τότε προπονητής της Ουρακάν Λουίς Σέζαρ Μενότι τον φέρνει ως δανεικό στο "Πάρκε Πάτριτσιος" μια κίνηση που θα φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα αφού η έλευση του στην αριστερή πλευρά της επίθεσης θα βοηθήσει το "αερόστατο" να κατακτήσει το Μετροπολιτάνο του 1973.

Η ταυτόχρονη παρουσία Μπαζίλε, Μπρίντιζι, Χάουζμαν, Μπάμπινγκντον, Ρούσο, Λαρόσα και Καρασκόσα ώθησε πολλούς δημοσιογράφους να την χαρακτηρίσουν ως μία από τις καλύτερες αργεντίνικες ομάδες όλων των εποχών.

Και για τον ίδιο όμως αυτή η εφταετία που πέρασε μέχρι το 1980 με 266 συμμετοχές και 108 γκολ ήταν το απόγειο της καριέρας του αφού η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη εξαιτίας του εθισμού του στο αλκοόλ με το οποίο πάλευε καθ'όλη την διάρκεια της ζωής του.

Έχει πει ό ίδιος ότι σε ένα παιχνίδι απέναντι στην Ρίβερ Πλέιτ στο οποίο σκόραρε κιόλας δεν το θυμόταν καν γιατί ήταν μεθυσμένος σε όλο τον αγώνα. Το 1981 η Ρίβερ θέλοντας να απαντήσει στην μετκίνηση του Μαραντόνα στην Μπόκα απέκτησε τόσο τον Μάριο Κέμπες αλλά και τον ίδιο τον Χάουζμαν ως δανεικό, αλλά τα πράγματα δε εξελίχθησαν όπως θα ήθελαν οι "μιγιονάριος.

Δεν βρισκόταν στην καλύτερη δυνατή αγωνιστική κατάσταση, ενώ οι εξωγηπεδικές του περιπέτειες και η μάχη του με το αλκοόλ είχαν αρχίσει να επηρεάζουν την απόδοσή του. Λόγω του χαμηλού του ρυθμού, δεν κατάφερε να καθιερωθεί, έπαιξε σε μόλις 12 επίσημους αγώνες και σκόραρε μόνο 1 γκολ με αποτέλεσμα να αποχωρήσει πολύ γρήγορα από τον σύλλογο.

Αγωνίστηκε στην Χιλή με την φανέλα της Κόλο-Κόλο, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο, αγωνιζόμενος σε 18 παιχνίδια πετυχάινοντας και 3 γκολ. Όμως ο εθισμός του, κορυφώθηκε κατά την παραμονή του στη Χιλή. Ο ίδιος έχανε συχνά προπονήσεις ή εμφανιζόταν σε κακή κατάσταση, γεγονός που ανάγκαζε τη διοίκηση και το τεχνικό τιμ να τον θέτουν εκτός ομάδας για πειθαρχικούς λόγους.

Δεν μπορούσε να ανεχτεί την έλλειψη επαγγελματισμού και τη χαμηλή φυσική του κατάσταση σε μια περίοδο που η ομάδα απαιτούσε μέγιστη πειθαρχία.Για τα δεδομένα της εποχής, το συμβόλαιο ενός Παγκόσμιου Πρωταθλητή ήταν βαρύ για τα ταμεία του συλλόγου, και η διοίκηση έκρινε ότι η προσφορά του, δεν δικαιολογούσε την ανανέωση της συνεργασίας τους για το 1983.

Η καριέρα του 30χρονου τότε «Loco» βρισκόταν σε ελεύθερη πτώση λόγω των σοβαρών προβλημάτων του με το αλκοόλ. Καμία μεγάλη ομάδα στην Αργεντινή ή στη Χιλή δεν ήταν διατεθειμένη να ρισκάρει με τον χαρακτήρα του, παρά το τεράστιο όνομά του ως Παγκόσμιος Πρωταθλητής.

Εκείνη την εποχή, η Νότια Αφρική βρισκόταν υπό το καθεστώς του Απαρτχάιντ και ήταν αποκλεισμένη από τη FIFA. Για να προσελκύσουν κόσμο και να αναβαθμίσουν το τοπικό πρωτάθλημα , οι πλούσιοι ιδιοκτήτες των ομάδων πρόσφεραν αστρονομικά ποσά σε παλαιότερους αστέρες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, οι οποίοι βρίσκονταν στη δύση της καριέρας τους και είχαν ανάγκη από χρήματα.

Για έναν σύλλογο όπως η Amazulu FC, η απόκτηση ενός εν ενεργεία Παγκόσμιου Πρωταθλητή του 1978 αποτελούσε τεράστια διαφημιστική επιτυχία. Αντίστοιχα, για τον Χάουζμαν, ήταν μια ευκαιρία να εισπράξει ένα καλό συμβόλαιο σε ένα πρωτάθλημα με πολύ χαμηλότερες αγωνιστικές απαιτήσεις και λιγότερη πίεση από τα μέσα ενημέρωσης.

Η παρουσία του εκεί κράτησε ελάχιστα λόγω της χαμηλής φυσικής του κατάστασης και των γνωστών πειθαρχικών προβλημάτων, έπαιξε ελάχιστα, ορισμένες πηγές αναφέρουν απλώς κάποιες φιλικές ή ελάχιστες επίσημες εμφανίσεις, προτού πάρει τον δρόμο της επιστροφής για την Αργεντινή.

Επέστρεψε στον σύλλογο της καρδιάς του σε μια προσπάθεια να αναστήσει την καριέρα του στο περιβάλλον όπου αγαπήθηκε όσο πουθενά αλλού, ομως αυτή η δεύτερη θητεία ήταν πολύ μακριά από τις ένδοξες μέρες του παρελθόντος.

Κατέγραψε μόλις 14 συμμετοχές και σημείωσε 2 γκολ στο πρωτάθλημα Metropolitano του 1983, η φυσική του κατάσταση ήταν εμφανώς επηρεασμένη από τα χρόνια προβλήματά του με το αλκοόλ, και δεν είχε πλέον την εκρηκτικότητα και την ταχύτητα που τον χαρακτήριζαν στα '70s.

Ο προπονητής της Ιντεπεντιέντε, Ομάρ Παστορίσα, γνώριζε καλά την τεράστια αξία του Χάουζμαν και θέλοντας να βοηθήσει τον άνθρωπο και Παγκόσμιο Πρωταθλητή να σταθεί ξανά στα πόδια του, να βρει αγωνιστικό ρυθμό και να απομακρυνθεί από τις εξωγηπεδικές του περιπέτειες, εισηγήθηκε την απόκτησή του.

Λόγω των τραυματισμών και της κακής φυσικής του κατάστασης, πρόλαβε να αγωνιστεί σε μόλις 3 επίσημα παιχνίδια, δύο για το εγχώριο πρωτάθλημα και ένα για το Copa Libertadores εναντίον της Σπορτίβο Λουκένιο,

Παρ'όλα αυτά πανηγύρισε την κατακτηση του Libertadres ενώ ηταν στην απόστολή της ομάδας για το Διηπειρωτικό κόντρα στην Λίβερπουλ. Θα κλείσει την καριέρα του το 1985 στους Club Atletico Excursionistas στην τρίτη κατηγορία παίζοντας σε ένα παιχνίδι.

Ο λόγος ήταν καθαρά συναισθηματικός, καθώς ήταν ο σύλλογος της καρδιάς του και η ομάδα που υποστήριζε φανατικά από μικρό παιδί, μάλιστα, μετά το ποδόσφαιρο, σύχναζε συχνά στην κερκίδα των οργανωμένων οπαδών της.

Έκανε ντεμπούτο στην Εθνική Αργεντινής στις 17 Μάιου του 1973 απέναντι στην Ουρουγουάη στο Μπουένος Άιρες για το Copa Lipton. To "βάπτισμα του πυρός" σε μεγάλη διοργάνωση το πήρε στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974 όταν και αγωνίστηκε και στα έξι παιχνίδια της διοργάνωσης 4 ως βασικός και 2 ως αλλαγή, πετυχαίνοντας τρία τέρματα απέναντι σε Ιταλία, Αϊτή και Ανατολική Γερμανία.

Τέσσερα χρόνια αργότερα στην χώρα του ανακηρύχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής αγωνιζόμενος σε έξι παιχνίδια του τουρνουά(μόνη εξαίρεση το παιχνίδι με την Βραζιλία στην δεύτερη φάση) πετυχαίνοντας ένα γκολ απέναντι στο Περού.

Τελευταία του εμφάνιση στις 25 Ιουλίου του 1979 απέναντι σε μια επίλεκτη ομάδα που ονομαζόταν Rest of the World στο Μπουένος Άιρες, φτάνοντας συνολικά τις 55 έχοντας πετύχει και 13 γκολ.

Για πολλά χρόνια μετά το τέλος της καριέρας του, συνέχισε να παλεύει με τον εθισμό του στο αλκοόλ, γεγονός που επηρέασε σοβαρά την υγεία του και την οικονομική του κατάσταση. Ωστόσο, προς το τέλος της ζωής του, κατάφερε να βγει νικητής, δηλώνοντας σε συνεντεύξεις του ότι παρέμενε απόλυτα «καθαρός» για πάνω από 20 χρόνια.

Δεν έγινε ποτέ πλούσιος από το ποδόσφαιρο και επέστρεψε να ζήσει φτωχικά, κοντά στις γειτονιές όπου μεγάλωσε, όπως η παραγκούπολη Bajo Belgrano. Ο ίδιος είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «Όταν παίζεις είσαι Θεός, αλλά όταν αποσύρεσαι γίνεσαι ένα τίποτα». Παρά τις δυσκολίες, παρέμεινε υπερήφανος για την καταγωγή του, λέγοντας με χιούμορ: «Αν ήμουν εκατομμυριούχος, θα αγόραζα μια παραγκούπολη για να μένω με τους φίλους μου.

Κατά τη δεκαετία του '90, έκανε ορισμένες σποραδικές εμφανίσεις ως ερασιτέχνης ηθοποιός στην τηλεόραση της Αργεντινής. Επιλέχθηκε για να υποδυθεί τον ιδιοκτήτη ενός κυλικείου στη δημοφιλή ποδοσφαιρική σειρά R.R.D.T., αν και έχασε τον ρόλο επειδή αργούσε στα γυρίσματα, ενώ αργότερα συμμετείχε σε μια πολύ γνωστή διαφήμιση για δορυφορική τηλεόραση μαζί με άλλους παλαίμαχους ποδοσφαιριστές.

Δεν απομακρύνθηκε ποτέ από το ποδόσφαιρο, αλλά το έβλεπε πλέον ως οπαδός. Ήταν μια εμβληματική και καθημερινή φιγούρα στα γήπεδα της Ουρακάν και της Εξκουρσιονίστας, μάλιστα δεν καθόταν στα επίσημα, αλλά πήγαινε στην κερκίδα των οργανωμένων οπαδών, τραγουδώντας για την ομάδα.

Την περίοδο 2008-2009 ήταν στο προπονητικό σταφ του Άνχελ Κάπα στην Ουρακάν, χωρίς όμως όπως έχει πει ο ίδιος να πληρωθεί. Το 2016, η πόλη του Μπουένος Άιρες τον τίμησε επίσημα ανακηρύσσοντάς τον ως «Διακεκριμένη Προσωπικότητα του Αθλητισμού».

Το 2017 αποκαλύφθηκε ότι είχε καρκίνο στην γλώσσα, και στις 22 Μαρτίου του 2018 "έφυγε" απο την ζωή σε ηλικία 64 ετών και ενώ νοσηλεύοταν στο σανατόριο Φινοκιέτο για πάνω απο 20 ήμερες. Η σορός του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα το βράδυ της Πέμπτης 22 Μαρτίου στο Estadio Tomás Adolfo Ducó, το ιστορικό γήπεδο της Ουρακάν.

Εκατοντάδες οπαδοί σχημάτισαν μεγάλες ουρές έξω από το γήπεδο κρατώντας λευκά κεριά. Εκεί βρέθηκαν για να τον αποχαιρετήσουν οι παλιοί του συμπαίκτες και μεγάλοι θρύλοι του ποδοσφαίρου της χώρας, όπως ο Μιγκέλ Άνχελ Μπρίντισι, ο Ρικάρντο Μποτσίνι και ο Κλαούντιο «Τούρκο» Γκαρσία.

Το επόμενο πρωί, η νεκρική πομπή κατευθύνθηκε προς τη γειτονιά του Bäjo Belgrano, μετά από επιθυμία της οικογένειάς του, το φέρετρο του Χάουζμαν μπήκε μέσα στο ίδιο το χορτάρι του γηπέδου της Εξκουρσιονίστας, της ομάδας που λάτρευε ως οπαδός.

Εκεί τον περίμεναν οι οργανωμένοι οπαδοί και ολόκληρη η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου, αποχαιρετώντας τον με τον ρυθμό των τυμπάνων και το σύνθημα «Dale Campeón» (Εμπρός Πρωταθλητή).

Ο τελικός προορισμός της πομπής ήταν το ιστορικό Κοιμητήριο της Τσακαρίτα στο Μπουένος Άιρες. Εκεί τάφηκε μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, με τον κόσμο να τραγουδά ότι ο «Loco» δεν θα ξεχαστεί ποτέ, καθώς υπήρξε ένας παίκτης που δεν είχε «φανέλα» και ήταν αγαπητός από όλους τους Αργεντινούς.

Την ίδια ημέρα, η Εθνική Αργεντινής αγωνιζόταν σε φιλικό παιχνίδι με την Ιταλία στο Μάντσεστερ, όπου οι παίκτες φόρεσαν μαύρα περιβραχιόνια και τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του.

Μία από τις πιο πρωτότυπες και συγκινητικές κινήσεις έγινε από την Ουρακάν στον πρώτο της επίσημο αγώνα μετά τον θάνατό του, κόντρα στην Μπάνφιλντ). Στο 7ο λεπτό της αναμέτρησης, το νούμερο της φανέλας που δόξασε, ο διαιτητής διέκοψε εσκεμμένα το παιχνίδι.

Οι παίκτες και των δύο ομάδων, μαζί με χιλιάδες οπαδούς στις κερκίδες, ξέσπασαν σε ένα παρατεταμένο, όρθιο χειροκρότημα, ενώ οι ποδοσφαιριστές της Ουρακάν αγωνίστηκαν φορώντας τις χαρακτηριστικές κατεβασμένες κάλτσες, όπως ακριβώς έπαιζε πάντα.

Στο Στάδιο Madre de Ciudades τοποθετήθηκε ένα εντυπωσιακό, μεγάλων διαστάσεων άγαλμα του στο υπερσύγχρονο στάδιο της γενέτειράς του, στο Σαντιάγο ντελ Εστέρο, τιμώντας τον ως έναν από τους ελάχιστους Παγκόσμιους Πρωταθλητές που έβγαλε η επαρχία.

Επίσης φιλοτεχνήθηκαν ειδικές προτομές με τη μορφή του, οι οποίες κοσμούν εσωτερικούς χώρους των γηπέδων όπου λατρεύτηκε. Στο γήπεδο της αγαπημένης του Εξκουρσιονίστας, δημιουργήθηκε μια τεράστια εμβληματική τοιχογραφια που απεικονίζει τον Χάουζμαν πλάι στον Ντιέγκο Μαραντόνα, ενώνοντας τους δύο «επαναστάτες» των αργεντίνικων γηπέδων.

Στο Tomás Adolfo Ducó, οι εξωτερικοί και εσωτερικοί τοίχοι του γηπέδου της Ουρακάν βάφτηκαν με τη μορφή του, ώστε κάθε οπαδός που μπαίνει στο στάδιο να αντικρίζει το αιώνιο «7» της ομάδας.

Η Ουρακάν εξέδωσε ειδικό αναμνηστικό βιβλίο-λεύκωμα προς τιμήν του με τίτλο «René Houseman: Un wing en la selección del cielo» (Ένα εξτρέμ στην εθνική ομάδα του ουρανού), συγκεντρώνοντας σπάνιες ιστορίες και φωτογραφίες από τη ζωή του.

Φλουμινένσε οι "τρικολόρ" της Βραζιλίας

2026-10-18T16:45:00.000+03:00

Έχει δώσει το παρών σε όλα τα πολιτειακά Πρωταθλήματα της πολιτείας του Ρίο Ντε Τζανέιρο, όμως η μεγαλύτερη διάκριση για την Φλουμινένσε, ήρθε το 1949 όταν τιμήθηκε με το Ολυμπιακό Κύπελλο απο την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή.

Η "φλουζάο" ιδρύθηκε στις 21 Ιουλίου του 1902 στην περιοχή Λαρανέιρας του Ρίο Ντε Τζανέιρο απο ένα γκρούπ νεαρών φοιτητών προεξάρχοντος του Όσκαρ Αλφρέντο Κόξ, Βραζιλιάνου με αγγλικές ρίζες, ο οποίος είχε δει να παίζεται ποδόσφαιρο στην Ελβετία όπου και σπούδαζε.

Δόθηκε το όνομα Φλουμινένσε που στα λατινικά σημαίνει ποταμός, ενώ ο ίδιος όρος χρησιμοποιείται και για τους ιθαγενείς κατοίκους της πολιτείας του Ρίο Ντε Τζανέιρο. Το 1904 υιοθέτησε τα τρία χρώματα κόκκινο, πράσινο και άσπρο στην φανέλα της, ενώ απο το 1906 έως το 1911 κατέκτησε τα 5 απο τα 6 Campeonato Carioca.

Το 1911 υπήρξε διάσπαση του συλλόγου με συνέπεια όσοι έφυγαν απο τις τάξεις της να δημιουργήσουν έναν νέο σύλλογο την Φλαμένγκο. Αυτή η διάσπαση αδυνάτισε την δυναμική της ομάδας με συνέπεια να κατακτήσει ένα Πρωτάθλημα το 1917 με πρωταγωνιστή τον Εγγλέζο Χένρι Γουέλφερ, και να ακολουθήσουν ακόμα δύο το 1918 και το 1919.

Το 1924 κατέκτησε το 9ο πολιτειακό πρωτάθλημα με τον Νίλο Μουρτίνιο Μπράγκα να πετυχαίνει 28 γκολ. Πέρασαν 12 χρόνια για να ξαναβρεθεί στην κορυφή της πολιτείας και ακολούθησαν αυτά των 1938, 1940 και 1941,έχοντας στις τάξεις της παίκτες όπως οι Μπράντ, Ρούσο, Έρκουλες, Πέδρο Αμορίμ, Καρέιρο και τον Αργεντίνο Λουίς Μαρία Ρόνγκο και προπονητή τον Ουρουγουανό Οντίνο Βιέρα.

1946 με μεγάλους πρωταγωνιστές τους Αντεμίρ Μενέσες και Ορλάντο Πίνγκο ντε Ούρο, 1951, 1959 με προπονητή τον Ζεζέ Μορέιρα και πρωταγωνιστές τους Αλταίρ Γκόμες Ντε Φιγκειρέδο, Ζοάο Κάρλος Μπατίστα Πινέιρο, Μπενεντίτο Κουστόδιο Φερέιρα(Εσκουρίνιο), Κάρλος Καστίγιο και Βάλντο Μασάδο Ντα Σίλβα, 1964 με προπονητή τον Έλμπα Ντε Πάδουα Λίμα(Τιμ) και πρωταγωνιστές τους Χοσέ Αμορόζο Φίλιο και Κάρλος Αλμπέρτο.

Ακολούθησαν το 1969 και το 1971 με προπονητές τον Τέλε Σαντάνα παλιό ποδοσφαιριστή της ομάδας απο το 1951 εώς το 1960 και τον Μάριο Ζάγκαλο και πρώτο σκόρερ τον Φλάβιο Αλμέιδα Ντα Φονσέκα.

To 1970 κατέκτησε το Torneio Roberto Gomes Pedrosa περνώντας ως δεύτερη απο τον ομιλό της στην πρώτη φάση, αλλά στον τελικό γύρο με 2 νίκες και 1 ισοπαλία κατέκτησε τον τίτλο που το 2010 αναγνωρίστηκε ως τίτλος Πρωταθλήματος με προπονητή τον Πάουλο Αμαράλ.

To 1971 συμμετείχε στο Copa Libertadores όπου έμεινε στην δεύτερη θέση του ομίλου της πίσω απο την Παλμέιρας και έμεινε εκτός ημιτελικης φάσης, εξαιτίας μιας αναπάντεχης εντός έδρας ήττα απο την Ντεπορτίβο Ιταλία απο την Βενεζουέλα την οποία την είχε κερδίσει εκτός με 6-0

Ζέρσον, Ντενίλσον Κουστόδιο Μασάδο, Κάρλος Αλμπέρτο Πιντίνιο, Άμπελ Μπράγκα, Κλέμπερ, Μαρκίνιο, Ρούμπενς Γκαλάξε και Αντόνιο Μονφρίνι Νέτο, ήταν οι βασικοί πρωταγωνιστές του πολιτειακού Πρωταθλήματος το 1973. Ένας ακόμα σημαντικός παίκτης που φόρεσε την φανέλα της "Φλού" ήταν και ο Ρομπέρτο Ριβελίνο ο οποίος μαζί με τον Αργεντίνο Ναρκίσιο Οράσιο Ντοβάλ και τον Πάουλο Σέζαρ Λίμα, βοήθησε να κατακτηθούν δύο συνεχόμενα Πρωταθλήματα το 1975 και το 1976.

Κλαούντιο Αντάο και Εντίνιο και προπονητή τον Νελσίνιο Ρόσα, συμμετείχαν στην κατάκτηση του τίτλου το 1980, ενώ απο το 1983 έως το 1985 κατέκτησε τρία συνεχόμενα πολιτειακά Πρωταθλήματα, Ενδιάμεσα το 1984 κατέκτησε το δεύτερο Πρωτάθλημα στην ιστορία της αφού μετά τις τρείς φάσεις στα προημιτελικά απέκλεισε την Κοριτίμπα, στα ημιτελικά την Κορίνθιανς καισ τους τελικούς αντιμετώπισε την Βάσκο Ντα Γκάμα.

Στο πρώτο παιχνίδι στο "Μαρακανά" επικράτησε με 1-0 χάρις σε γκολ του Παραγουανού Χούλιο Σέζαρ Ρομέρο, ενώ το δεύτερο παιχνίδι ολοκληρώθηκε χωρίς τέρματα και έτσι η "τρικολόρ" στέφθηκε Πρωταθλήτρια.

Πάουλο Βίτορ, Άλντο Σίλβα, Ντουίλιο Ντίας Ζούνιορ, Ρικάρντο Γκόμες, Μπράνκο, Ρενάτο Μαρτίνς, Ζαντίρ Μπάγκς, Ντελέι, Ρενέ Βέμπερ, Μπενεντίτο Ντε Ασίς Σίλβα, Γουάσινγκτον Σέζαρ Σάντος, Τάτο, Γουίλσον Κόστα με προπονητή τον Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα αποτελούσαν το ρόστερ της ομάδας.

Στο Copa Libertadores του 1985 αν και ήταν επικεφαλής ομίλου, απογοήτευσε μένοντας στην τρίτη θέση του μίλου της πίσω απο τις αργεντίνικες Αρχεντίνος Τζούνιορς και Φεροκαρίλ. Έκτοτε πέρασαν αρκετά χρόνια χωρίς να επιτευχθεί κάτι σημαντικό πέραν ίσως την συμμετοχή στον τελικό του Κυπέλλου το 1992 όπου ηττήθηκε απο την Ιντερνασιονάλ.

Πήρε μέρος και στο Copa Conmebol χωρίς να πετύχει κάτι ιδιαίτερο για να φτάσουμε στο 1995 όταν και κατέκτησε τον 28ο πολιτειακό τίτλο. Όμως το 1996 έφτασε πολύ κοντά στον υποβιβασμό, ουσιαστικά είχε υποβιβαστεί αλλά ενα σκάνδαλο που έγινε γνωστό ως η υπόθεση Ιβένς Μέντες υποβίβασε τις Ατλέτικο Παραναένσε και Κορίνθιανς και την γλύτωσε η Φλουμινένσε.

Τον υποβιβασμό όμως στην SERIE B δεν τον απέφυγε το 1997, αλλά τα ακόμα χειρότερα δεν άργησαν να έρθουν ένα χρόνο αργότερα με έναν ακόμα υποβιβασμό στην SERIE C. Στην πρώτη χρονιά κατάφερε να προβιβαστεί με προπονητή τον Παρέιρα, ενώ λόγω των συνθηκών που είχαν διαμορφωθεί στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο με τα διάφορα σκάνδαλα που το ταλάνιζαν, έδωσε την ευκαιρία στην Φλουμινένσε το 2000 να συμμετάσχει στην πρώτη κατηγορία.

Το 2002 επανήρθε και στην κορυφή στο Ρίο, το 2003 έπαιξε στο Copa Sudamericana όπου έφτασε μέχρι την δεύτερη φάση όπου και αποκλείστηκε απο την Σάο Πάολο. Το 2005 κατέκτησε το 30ο πολιτειακό Πρωτάθλημα, παράλληλα φτάνοντας στον τελικό του Κυπέλλου όπου όμως ηττήθηκε απο την Παουλίστα Ζουντιάλ, ενώ στο Copa Sudamericana έφτασε μέχρι τα προημιτελικά όπου αποκλείστηκε απο την Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα.

Το 2006 έφτασε να αλλάξει μέχρι και έξι προπονητές μέσα στην χρονιά, ενώ στο Sudamericana αποκλείστηκε στην δεύτερη φάση απο την Χιμνάσια Εσγκρίμα. Το 2007 έφτασε για τρίτη φορά σε τελικό Κυπέλλου αλλά αυτή την φορά ήταν και η τυχερή, αποκλείοντας στouς πρώτους γύρους την ADESG, την Αμέρικα Ντε Νατάλ, την Μπαία, την Ατλέτικο Παραναένσε στα προημιτελικά και την Μπραζιλιένσε στα ημιτελικά.

Στους διπλούς τελικούς αντιμετώπισε την Φιγκειρένσε με το πρώτο παιχνίδι να λήγει ισόπαλο 1-1 στο Ρίο Ντε Τζανέιρο. Στον δεύτερο στην Φλοριανόπολις το γρήγορο γκολ του Ροζέρ Μασάδο Μάρκες μόλις στο 3' έκρινε την συνάντηση και χάρισε στην Φλουμινένσε το τρόπαιο.

Προπονητής ο Ρενάτο Γκαούτσο και στο ρόστερ οι Φερνάντο Ενρίκε, Καρλίτος, Τιάγκο Σίλβα, Λουίς Αλμπέρτο, Ιβάν Σαράιβα, Φαμπίνιο, Μάρκος Αρούκα Ντα Σίλβα, Σισέρο Σάντος, Κάρλος Αλμπέρτο, Άλεξ Ντίας, Αντριάνο Μαγκράο, Ντέιβιντ, Τιάγκο Νέβες, Ζούνιορ Σέζαρ και Ράφαελ Μόουρα.

Επιστροφή στο Copa Libertadores το 2008 όπου προκρίθηκε απο την πρώτη φάση, στην δεύτερη φάση απέκλεισε την Ατλέτικο Νασιονάλ, την Σάο Πάολο στα προημιτελικά και την Μπόκα Τζούνιορς στα ημιτελικά.

Στους τελικούς αντιμετώπισε την LDU Κίτο, στο πρώτο παιχνίδι γνώρισε την ήττα με 4-2, αλλά στην ρεβάνς με την νίκη που πέτυχε με 3-1 έστειλε το ματς στην διαδικασία των πέναλντι, Εκεί όπου o Σεβάγιος απέκρουσε τρία πέναλντι των Κόνκα, Γουάσιγκτον και Τιάγκο Νέβες και με 3-1 οι Εκουαδοριανοί κατέκτησαν τον τίτλο

Το 2009 αν και κινδύνευσε να υποβιβαστεί στο Copa Sudamericana στην πρώτη φάση απέκλεισε την Φλαμένγκο για να ακολουθήσουν οι αποκλεισμοί των Αλιάνζα απο το Περού, Ουνιβερσιδάδ Ντε Τσίλε και Σέρο Πορτένιο στα ημιτελικά.

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά θα αντιμετώπιζε στον τελικό την LDU Κίτο, με το πρώτο παιχνίδι να λήγει με συντριβή 5-1. Στην ρεβάνς προσπάθησε για την ανατροπή, πέτυχε 3 γκολ αναζητώντας ένα ακόμα για να στείλει το ματς στα πέναλντι αλλά δεν το κατάφερε.

Το 2010 αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια Βραζιλίας σε μια μάχη με την Κρουζέιρο αλλά και την Κορινθιανς και αφού χρειάστηκε να κάνει ένα σερί 9 συνεχόμενων νικών για να κατακτήσει τον τίτλο. Προπονητής ο Μουρίσι Ραμάλιο ενώ το ρόστερ αποτελούταν απο τους Ρικάρντο Μπέρνα, Λεάντρο Εουζέμπιο, Καρλίνιος, Ζούλιο Σέζαρ, Γουελινγκτον Περέιρα Γκαμ, Ντιγκίνιο, Έντουιν Βαλένσια(Κολομβία), Φρέντ, Γουάσινγκτον, Ντάριο Κόνκα(Αργεντινή), Μαριάνο Φερέιρα, Έμερσον Σέικ, Φερνάντο Μπομπ, Ροντριγκίνιο, Τζουλιάνο Μπελέτι, Αντρέ Λουίς, Ράφαελ Ντα Σίλβα, Τιαγκίνιο, Ντέκο(Πορτογαλία), Βινίσιους Σίλβα Ταρτά.

Tον Μάρτιο του 2011 ο Ραμάλιο αποχώρησε και τον Ιούνιο ανέλαβε ο Άμπελ Μπράγκα παλιός παίκτης της ομάδας, ενώ νωρίτερα στο Copa Libertadores προκρίθηκε ως δεύτερη απο την φάση των ομίλων, αλλά στην φάση των "16" αποκλείστηκε απο την Λιμπερτάδ, στο Πρωτάθλημα τερμάτισε στην τρίτη θέση.

Το 2012 ήταν ονειρεμένη χρονιά για τον σύλλογο, κατάκτηση του πολιτειακού Πρωταθλήματος και του Πρωταθλήματος Βραζιλίας για 4η φορά στην ιστορία της. Ντιέγκο Καβαλιέρι, Ζεάν, Καρλίνιος, Γουέλινγκτον Νεμ, Τιάγκο Νέβες, Γουέλινγκτον Περέιρα Γκαμ, Ντέκο, Τιάγκο Καρλέτο, Έντουιν Βαλένσια(Κολομβία), Ραφίνια, Ρέινερ, Ραφαέλ Σόμπις, Ρικα΄ρντο Μπέρνα, Λεάντρο Εουζέμπιο ανήκαν στο δυναμικό της ομάδας.

Στο Copa Libertadores πέρασε απο την φάση των ομίλων, στους "16" απέκλεισε την Ιντερνασιονάλ, αλλά στα προημιτελικά η Μπόκα Τζούνιορς την έβαλε "φρένο" .

Το 2013 τερμάτισε πολύ χαμηλά στο Πρωτάθλημα στην 15η θέση, στο Libertdores πάλι σταμάτησε στα προημιτελικά απο την Ολίμπια Ασουνσιόν, με συνέπεια ο Μπράγκα να αποχωρήσει τον Ιούλιο και στην θέση του να έρθει ο Βαντερλέι Λουξεμπούργκο.

Τον Νοέμβριο του 2013 ο Λουξεμπούργκο απολύθηκε λόγω των κακών αποτελεσμάτων στο Πρωτάθλημα και στην θέση του ήρθε ο Ντοριβάλ Ζούνιορ ο οποίος όμως ούτε και αυτός μακροημέρευσε έκατσε μόλις ένα μήνα.

Στην θέση του ήρθε για τέταρτη φορά ο Ρενάτο Γκαουτσο ο οποίος παρέμεινε μέχρι τον Απρίλιο του 2014 αφού απολύθηκε λόγω του αποκλεισμού στην ημιτελική φάση του carioca απο την Βάσκο Ντα Γκάμα.

Διάδοχος του ο Κριστοβάο Μπόρχες, όπου στο Πρωτάθλημα τερμάτισε στην 6η θέση, ενώ το 2015 μόλις στην 13η θέση όπου άλλαξε τρείς προπονητές, Ρικάρντο Ντούμπτσκι, Έντερσον Μορέιρα και Εντουάρντο Μπατίστα.

Τον Ιούλιο του 2015 υπέγραψε ο Ροναλντίνιο αλλά δεν μακροημέρευσε αφού τον Σεπτέμβριο τερμάτισαν την συνεργασία τους. Ίδια θέση και το 2016 με δύο προπονητές να εναλλάσσονται τον Λεβίρ Κούλπι και τον Μαρκάο

Τον Δεκέμβριο του 2016 ανέλαβε ο Άμπελ Μπράγκα αλλά στο Πρωτάθλημα το 2017 δεν πήγε και πολύ καλύτερα έμεινε στην 14η θέση. Στο Copa Sudamericana στην πρώτη φάση απέκλεισε την Λίβερπουλ Μοντεβιδέο, στην δεύτερη την Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα απο το Εκουαδόρ, στους "16" την LDU Κίτο αλλά στα προημιτελικά η συμπατριώτισα Φλαμένγκο την απέκλεισε.

Ύστερα απο 18 μήνες τον Ιούνιο του 2018, ο Μπράγκα παραιτήθηκε και στην θέση του ανέλαβε ο Μαρτσέλο Ολιβέιρα αλλά λίγο πριν την ολοκλήρωση του Πρωταθλήματος απολύθηκε και για ένα παιχνίδι ανέλαβε ο Φάμπιο Μορένο.

Μία ακόμα χαμηλή πτήση στο Πρωτάθλημα που κατέληξε 12η, ενώ το 2019 πάλι είχαμε εναλλαγές προπονητών, απο τον Φερνάντο Ντινίζ στον Μαρκάο για ένα παιχνίδι, στην συνέχεια ο Οσβάλντο Ντε Ολιβέιρα και ξανα ο Μαρκάο.

Όλες αυτές οι ανακατατάξεις έφεραν την ομάδα στην 14η θέση στο Πρωτάθλημα, ενώ στο Copa Sudamericana έφτασε μέχρι τα προημιτελικά όπου αποκλείστηκε απο την Κορίνθιανς.

Τον Δεκέμβριο του 2019 ανέλαβε ο Ονταίρ Χέλμαν ο οποίος παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 2020 όταν και αποδέχθηκε την πρόταση της Αλ Βάσλ απο τα Εμιράτα και ανέλαβε ο συνήθης ύποπτος ο Μαρκάο.

Κατέλαβε την 5η θέση στο Πρωτάθλημα στο δε Copa Sudamericana αποκλείστηκε στην πρώτη φάση απο την Ουνιόν Λα Καλέρα απο την Χίλη λόγω του εκτός έδρας γκολ. Τον Φεβρουάριο του 2021 ανέλαβε ο Ρόζερ Μασάδο ο οποίος όμως απολύθηκε μετά τον αποκλεισμό στα προημιτελικά του Copa Libertadores απο την Μπαρτσελόνα Γκουαγιακίλ, ενώ είχε περάσει ως πρώτη απο τον ομιλό της, ενώ στους "16" είχε αποκλείσει την Σέρο Πορτένιο

Στο Πρωτάθλημα κατέλαβε την 7η θέση με τον Μαρκάο να αντικαθιστά τον Μασάδο και τον Μπράγκα να επανέρχεται στον προπονητικό της θώκο. Με τον Μπράγκα κατέκτησε το Πολιτειακό ύστερα απο 10 χρόνια όμως τον Απρίλιο του 2022 παραιτήθηκε και ανέλαβε για δεύτερη φορά ο Ντινίζ.

Στο Πρωτάθλημα κατέκτησε την τρίτη θέση στο Πρωτάθλημα για το 2022, ενώ στο Libertadores απέκλεισε στον δεύτερο προκριματικό γύρο την Μιγιονάριος, αλλά στον επόμενο γύρο αποκλείστηκε απο την Ολίμπια Ασουνσιόν στην διαδικασία των πέναλντι και υποβιβάστηκε στο Sudamericana.

Εκεί όπου όμως δεν κατάφερε να περάσει απο την φάση των ομίλων αφού έμεινε στην δεύτερη θέση πίσω απο την Ουνιόν Σαντα Φε. Δεύτερο συνεχόμενο πολιτειακό Πρωτάθλημα όμως το κυριότερο δεν ήταν άλλο απο την κατάκτηση του πρώτου της τίτλου σε επίπεδο Λατινικής Αμερικης το Copa Libertadores.

Πέρασε ως πρώτη απο τον ομιλό της στους "16" απέκλεισε την Αρχεντίνος Τζούνιορς, στα προημιτελικά την Ολίμπια Ασουνσιόν και στα ημιτελικά την Ιντερνασιονάλ. Ο τελικός ήταν προγραμμτισμένος να διεξαχθεί στο "Μαρακανά" με αντίπαλο την Μπόκα Τζούνιορς.

Ο Κάνιο έβαλε μπροστά την "Φλού" στο 36', ο Αντβίνκουλα ισοφάρισε αλλά στην παράταση στο 99' ο Κένεντι διαμόρφωσε το τελικό 1-2. Κένεντι ο οποίος στο 101' αποβλήθηκε με δεύτερη κίτρινη κάρτα, όπως αποβλήθηκε και ο Φαμπρα για την Μπόκα Τζούνιορς στο 107', αλλά το σκορ δεν άλλαξε και η Φλουμινένσε αναδείχτηκε Πρωταθλήτρια Λατινικής Αμερικής.

Προπονητής απο τον Απρίλιο του 2022 ο Φερνάντο Ντινίζ και παίκτες τους Φάμπιο, Σαμιουέλ Ξαβιέ, Νίνο, Φελίπε Μέλο, Μαρτσέλο, Ματέους Μαρτινέλι Λίμα, Αντρέ Τριντάντε, Ζον Αρίας(Κολομβία), Πάουλο Γκάνσο, Μάρκος Ντα Σίλβα Φρανσα(Κένο), Χερμαν Κάνιο(Αργεντινή), Μάρλον Σάντος Ντα Σίλβα, Γκούγκα, Ντιόγκο Μπαρμπόσα, Ντέιβιντ Μπράζ, Βινισιους Μορέιρα Λίμα, Τζον Κένεντι αποτελούσαν το ρόστερ της ομάδας.

Στο Πρωτάθλημα κατέλαβε την 7η θέση αφού όπως ήταν φυσικό είχε ρίξει όλο το βάρος στο Libertadores. Στα μέσα Δεκεμβρίου ταξίδεψε στην Σαουδική Αραβία όπου στον ημιτελικό επικράτησε της Άλ Αχλί με 2-0 με τα γκολ των Αρίας στο 71' με εύστοχη εκτέλεση πέναλντι και Κένεντι στο 90'.

Στον τελικό όμως το εμπόδιο της Μάντσεστερ Σίτι απο το πρώτο κιόλας λεπτό βρέθηκε πίσω στο σκόρ, δεν μπορούσε να κάνει και πολλά πράγματα γνωρίζοντας την ήττα με 4-0.

Ενόψει της νέας σεζόν απέκτησε τους Ουρουγουανούς Νταβίντ Τεράνς και Λεονάρντο Φερνάντες,, τον Μαρκίνιος ως δανεικό απο την Άρσεναλ, τoν Nτάγκλας Κόστα, τον Γκάμπριελ Πίρες, τον Αντόνιο Κάρλος, τον Ρενάτο Αουγκούστο, τον Φελίπε Άλβες, τον Ντανιελζίνιο, τον Κολομβιανό Γιόνι Γκονζάλες, τον Μάρλον ως δανεικό απο την Σαχτάρ Ντόνετσκ.

Πέρα απο το πολιτειακό πρωτάθλημα το πρώτο μεγάλο ραντεβού του 2024 ήταν οι αναμετρήσεις με την Λίγκα Ντε Κίτο για το Recopa Sudamericana. Στο πρώτο παιχνίδι γνώρισε την ήττα με 1-0 στο Εκουαδόρ, αλλά στην ρεβάνς στην Βραζιλία χάρις στα γκολ του Αρίας επικράτησε με 2-0 και κατέκτησε τον τίτλο.

Στο carioca βγήκε τέταρτη στην πρώτη φάση και στα ημιτελικά αντιμετώπισε την Φλαμένγκο απο την οποία γνώρισε την ήττα με 2-0 στον πρώτο αγώνα και στην ρεβάνς το ματς έληξε ισόπαλο 0-0 γνωρίζοντας έτσι τον αποκλεισμό.

Στις 24 Ιουνίου ο Φερνάντο Ντινίζ απολύθηκε μιας και η Φλουμινένσε ήταν ουραγός στον βαθμολογικό πίνακα αφού σε 11 παιχνίδια είχε μόλις 1 νίκη, 3 ισοπαλίες και 7 ήττες πραγματοποιώντας το χειρότερο της ξεκίνημα και παρά το γεγονός ότι είχε ανανεωθεί το συμβόλαιο του μέχρι το 2025.

Στο δεύτερο του αυτό πέρασμα είχε σε 144 παιχνίδια, 73 νίκες, 30 ισοπαλίες και 41 ήττες και σε συνάρτηση και με το πρώτο του πέρασμα είναι ο μακροβιότερος προπονητής της "Φλού" στον 21ο αιώνα.

Στην θέση του ανέλαβε ο Μάνο Μενέσες ο οποίος για πρώτη φορά στην καριέρα του αναλαμβάνει την "Φλού" στην προσπάθεια που θα έκανε για να ανέβει βαθμολογικά. Για αυτό τον λόγο επαναπάτρισε τον Τιάγκο Σίλβα ύστερα απο 15 χρόνια με διετές συμβόλαιο, απέκτησε τον Νονάτο απο την Σάντος τον Ιγκνάσιο απο την Σπόρτινγκ Κριστάλ, τον Κέβιν Σέρνα απο την Αλιάνζα Λίμα και αρχές Αυγούστου τον Ουρουγουανό Φακούντο Μπερνάλ απο την Ντεφενσόρ.

Νωρίτερα στο Copa Libertadores είχε περάσει ως πρώτη απο τον όμιλο της αήττητη με 4 νίκες και 2 ισοπαλίες. Στους "16" αντιμετώπισε την Γκρέμιο όπου στο πρώτο παιχνίδι στην ουδέτερη Κουριτίμπα η "ιμορτάλ" επικράτησε με 2-1, ενώ στην ρεβάνς στο "Μαρακανά" επικράτησε με το ίδιο σκορ και έτσι η πρόκριση θα κρινόταν στην διαδικασία των πέναλντι.

Παρότι ο Γκάνσο στο πρώτο κιόλας πέναλντι έστειλε την μπάλα στο δοκάρι, στην συνέχεια ανέλαβε δράση ο Φάμπιο που απέκρουσε τα χτυπήματα των Νέιθαν και Κριστάλδο. Ο Αρίας ευστόχησε και με 4-2 έστειλε την "Φλού" στα προημιτελικά.

Εκεί όπου αντιμετώπισε άλλη μια ακόμη βραζιλιάνικη ομάδα την Ατλέτικο Μινέιρο την οποία και κέρδισε το πρώτο παιχνίδι με 1-0 με το γκολ του Λίμα στο 87', αλλά στο Μπέλο Οριζόντε ο Ντειβερσον με δύο δικά του τέρματα στο 50' και στο 88' έδωσε την πρόκριση στην Ατλέτικο.

Νωρίτερα έμεινε εκτός Κυπέλλου αφού απέκλεισε στον τρίτο γύρο την Σαμπαίο Κορέια, στους "16" αποκλείστηκε απο την Ζουβεντούδε, γνωρίζοντας την ήττα στο πρώτο παιχνίδι με 3-2 και ισοπαλία με 2-2 στην ρεβάνς.

Στο Πρωτάθλημα με την 13η θέση θα παίξει στους ομίλους του επερχόμενου Copa Sudamericana, αλλά με το ξεκίνημα του νέου Πρωταθλήματος ο Μενεσες αποτέλεσε παρελθόν και στην θέση τυ ανέλαβε ο Ρενάτο Πορταλούπι για έκτη φορά στην καριέρα του.

Στο carioca έφτασε μέχρι τον τελικό όπου όμως ηττήθηκε απο την Φλαμένγκο, ενώ στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε τον Χοακίν Λαβέγκα(Ουρουγουάη), τον Έρκουλες, τον Χουάν Πάμπλο Φρείτες(Αργεντινή), τον Μαρτσέλο Πιταλούγκα, τον Ρενέ, τον Αγκουστίν Κανόμπιο(Ουρουγουάη), τον Ρουμπέν Λεσκάδο(Παραγουάη), τον Οτάβιο και τον Εβεράλντο.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων τερμάτισε δεύτερη στον 6ο όμιλο πίσω απο την Μπορούσια Ντόρτμουντ και στην φάση των "16" αντιμετώπισε την Ίντερ την όποια και απέκλεισε με νίκη με 2-0 με τα γκολ των Κάνο στο 3' και Έρκουλες στο 90+3'.

Στα προημιτελικά αντιμετώπισε την Άλ Αϊν προηγήθηκε στο 40' με τον Μαρτινέλι, ισοφάρισαν οι Σαουδαραβες με τον Μάρκος Λεονάρντο στο 51', αλλά στο 70' ο Έρκουλες έδωσε την νίκη στην "Φλού" με 2-1.

Στα ημιτελικά αντιμετώπισε την Τσέλσι όπου και ηττήθηκε με 2-0 χάρις στα δύο γκολ του Ζοάο Πέδρο στο 18' και στο 56'. Στο Sudamericana πέρασε ως πρώτη απο τον όμιλο της και στους 16 απέκλεισε την Αμέρικα Ντε Κάλι, αλλά στα προημιτελικά έμεινε εκτός απο την Λανούς.

Ο αποκλεισμός αυτός σήμανε και την ολοκλήρωση της συνεργασίας με τον Πορταλούπι ο οποίος δέχτηκε έντονη κριτική απο τους οπαδούς της ομάδας για τις αλλαγές που έκανε και ήταν τόσο έντονη η αντίδραση του που ανακοίνωσε την παραίτηση του στην διάρκεια της συνέντευξης τύπου.

Η παραίτηση έγινε αποδεκτή απο την διοίκηση της ομάδας η οποία προχώρησε σε συμφωνία με τον Λουίς Ζουμπελδία. Στο Πρωτάθλημα κατέλαβε την 5η θέση και εξασφάλισε θέση στους ομίλους του Copa Libertadores, ενώ στο Κύπελλο έφτασε μέχρι τα ημιτελικά όπου αποκλείστηκε απο την Βάσκο Ντα Γκάμα στην διαδικασία των πέναλντι.

Στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε τους Ζέμες, Νονάτο, Γκιγιέρμε Αράνια, Τζέφερσον Σαβαρίνο(Βενεζουέλα), Ροδρίγκο Καστίγιο(Αργεντινή), Χούλιαν Μιλάν(Κολομβία), Χούλκ και Τιάγκο Σίλβα.

Στο Campeonato Carioca έφατσε μέχρι τον τελικό όπου γνώρισε την ήττα στα πέναλντι απο την Φλαμένγκο, στο Κύπελλο αποκλείστηκε στους "16" απο την Βάσκο Ντα Γκάμα, ενώ μετα την εντός έδας ισπαλία στους "16" του Libertadores κόντρα στην Ιντεπεντιέντε Ριβαντάβια απολύθηκε ύστερα απο 56 παιχνίδια με 27 νίκες, 17 ισοπσλίες και 12 ήττες.

Ανέλαβε προσωρινός ο Μαρκάο με τον οποίο πήρε την προκριση στα πέναλντι, ενώ και στα προημιτελικά κόντρα στην Πλατένσε την οποία απέκλεισε χάρις στην νίκη με 2-0 και παρα την ήττα με 2-1, προκρίθηκε στα ημιτελικά θα έβρισκε απέναντι της την Παλμέιρας.

Βάσκο Ντα Γκάμα οι "γίγαντες του λόφου"

2026-10-18T16:30:00.000+03:00

Κωπηλασία και Ποδόσφαιρο πέραν απο το τι είναι αθλήματα, δεν έχουν κάποια άλλη ομοιότητα. Όμως στην περίπτωση της Βάσκο Ντα Γκάμα τα δύο αυτά αθλήματα συναντήθηκαν αφού ο σύλλογος απο το Ρίο ιδρύθηκε πρώτα ως κωπηλατικός όμιλος.

Στα τέλη του 19ου αιώνα η κωπηλασία είχε ιδιαίτερη πέραση στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, και τέσσερις κωπηλάτες οι Ενρίκε Φερέιρα Μοντέρο, Λουίς Αντόνιο Ροντρίγκες, Χοσέ Αλεξάντρε Ροντριγκεζ και Μανουέλ Τεξέιτα, μέλη του συλλόγου Gragoata Club αποφασίζουν να δημιουργήσουν ένα δικό τους κωπηλατικό σύλλογο.

Έτσι στις 21 Αυγούστου του 1898 62 μέλη πορτογαλικής κυρίως καταγωγής αποφασίζουν να δημιουργήσουν τον σύλλογο Club de Regatas Vasco da Gama προς τιμήν του Πορτογάλου θαλασσοπόρου μιας και συμπληρώνονταν 400 χρόνια απο το πρώτο του ταξίδι απο την Ευρώπη στην Ινδία.

Λίγο αργότερα εντάχθηκε στον σύλλογο και η ποδοσφαιρική ομάδα Lusitania Clube και έτσι η Βάσκο Ντα Γκάμα απέκτησε και ποδοσφαιρικό τμήμα. Ξεκινώντας απο τις μικρότερες κατηγορίες άρχιζε σιγά-σιγα να τις ανεβαίνει, με συνέπεια το 1922 να ανέβει στην δεύτερη και ένα χρόνο αργότερα στην μεγάλη κατηγορία του Carioca όπου και κατέκτησε το Πρωτάθλημα.

Η ομάδα αποτελούταν απο λευκούς, μαύρους, γενικότερα απο ανθρώπους όλων των κοινωνικών τάξεων κάτι που δεν άρεσε στους αριστοκράτες οργανωτές να έχουν ηττηθεί απο ανθρώπους που τους θεωρούσαν κατώτερους. Πίεσαν λοιπόν την διοίκηση της Βάσκο να τους αποκλείσει και όταν αυτοί αρνήθηκαν οι άλλες ομάδες ανάμεσά τους οι Φλαμένγκο,Φλουμινένσε και η Μποταφόγκο αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια δική τους λίγκα την Metropolitan Athletic Association.

Απαγόρευσαν στην Βάσκο να συμμετάσχει στην λίγκα εκτός εάν δέχονταν τον όρο που της είχαν υποβάλλει, με τον τότε προεδρό της Χοσέ Αουγκούστο Πρέστες να στέλνει γράμμα ως απάντηση στην απαίτηση αυτή που έμεινε γνωστή ως η "ιστορική απάντηση" αφού θεωρείται ως ένα ορόσημο στην μάχη κατά του ρατσισμόυ στο ποδόσφαιρο.

Έτσι το 1924 έγιναν δύο Πρωταθλήματα με την Βάσκο να κατακτάει το Carioca για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Το 1926 κέρδισε το πρώτο Πρωτάθλημα Ρίο-Σάο Πάολο που το επανέλαβε το 1929 και το 1930, όπως και το τρίτο Carioca το 1929, ενώ το 1927 ανεγέρθηκε το "Sao Januario" που ήταν το μεγαλύτερο στάδιο της χώρας εκείνη την εποχή.

Εκείνη την περίοδο κατέκτησε τέσσερα συνεχόμενα Torneo Inicio(1929,1930,1931,1932) και άλλα δύο Πολιτειακά Πρωταθλήματα το 1934 και το 1936, με τους Μοασίρ Σικέιρα, Λεονίντας Ντα Σίλβα, Ντομίνγκος Ντα Γκουία, Ρουσίνο και Φαούστο να είναι οι βασικοί συντελεστές αυτών των επιτυχιών και προπονητή τον Άγγλο Χάρι Γουελφέαρ.

Οι δύο επόμενες δεκαετίες θα χαρακτηριστούν απο την δημιουργία της ομάδας "Το εξπρές της νίκης(Expresso da Vitoria)" με προπονητές τους Οντίνο Βιέιρα(Ουρουγουάη), Φλάβιο Κόστα, Ζεντίλ Καρντόσο και παίκτες τους Φριάκα, Αουγκούστο Ντα Κόστα, Φρανσίσκο Αραμπούρου(Τσίκο), Έλι Ντο Αμπάρο, Ντανίλο Αλβίμ, Αντεμίρ Μενέζες, Μανουέλ Πεκάνια(Λέλε), Αιζάια Ντα Κόστα, Μοασίρ Μπαρμπόσα, Ιποζουκάν Λίνς Ντε Αραούζο, Μανέκα και Ζαίρ Ρόσα Πίντο.

Σε αυτό το διάστημα κατέκτησαν 5 Πρωταθλήματα Ρίο(1945,1947,1949,1950,1952,), 4 Torneo Inicio(1942,1944,1945,1948) και το Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής ο προάγγελος του Copa Libertadores.

To 1953 η ομάδα ανανεώθηκε με τους Βαβά, Παουλίνιο Ντε Αλμέιντα, Αντόνιο Εβανίλ Ντα Σίλβα, Μπελίνι, Σαμπάρα και Πίνγκα και άρχισε να κάνει ευρύτερα γνωστό το όνομα της Βάσκο κερδίζοντας διάφορα τουρνουά τόσο στην Λατινική Αμερική αλλά και στην Ευρώπη όταν και κέρδισε την Ρεάλ Μαδρίτης σε τουρνουά στο Παρίσι με 4-3.

Άλλα δύο πρωταθλήματα Carioca προστέθηκαν το 1956 με προπονητή τον Μαρτίμ Φρανσίσκο και το 1958 , όπως και το Πρωτάθλημα Ρίο-Σάο Πάολο επίσης το 1958 με προπονητή τον Γκραντίμ.

Στην δεκαετία του '60 παρότι υπήρχαν σημαντικοί ποδοσφαιριστές όπως οι Σέλιο, Σαουλζίνιο, Μπρίτο, Αλσίρ Πορτέλα, Σέλιο Ταβέιρα Φίλιο υπήρξε εσωτερική κρίση και δεν κατάφερε να πάρει κάποιον σημαντικό τίτλο πέρα απο το Taca Guanabara το 1965 και το Πρωτάθλημα Ρίο-Σάο Πάολο με προπονητή τον Ζεζέ Μορέιρα.

To 1970 επανήρθε στην κορυφή του Ρίο με προπονητή τον Τίμ, και το 1974 κατέκτησε το Brasileirao όντας η πρώτη ομάδα απο την πόλη που το καταφέρνει, με μεγάλους πρωταγωνιστές τους Ματσαρόπι, Ζόελ Σαντάνα, Ρομπέρτο Ντιναμίτε και Εντγκάρντο Αντράντα απο την Αργεντινή, και προπονητή τον Μάριο Τραβαλίνι, ενώ το 1977 με μεγάλο πρωταγωνιστή τον Ντιρσέου έφτανε ξανά στην κατάκτηση του Carioca με προπονητή τον Ορλάντο Φαντόνι.

Την δεκαετία του '80 κατέκτησε 13 συνολικά τρόπαια σε διάφορα τουρνουά,αλλά τα κυριότερα ήταν τα Πρωταθλήματα carioca το 1982 με προπονητή τον Αντόνιο Λόπες, το 1987 με προπονητή τον Σεμπαστιάο Λαζαρόνι και το 1989, αλλά και στο Πρωτάθλημα Βραζιλίας το 1989, με μεγάλους πρωταγωνιστές τους Ακάσιο, Μαζίνιο, Ζεοβάνι, Μπίσμαρκ και Ρομάριο και προπονητή τον Νέλσον Ρόσα

Στην δεκαετία του '90 η Βάσκο αναδείκνυε νέους πρωταγωνιστές όπως τους Εντμούντο, Φελίπε, Πεντρίνιο, Βαλντίρ Μπιγκόντε, Μπίσμαρκ, Κάρλος Ζερμάνο, Λουίς Πιμεντέλ(Κολομβία), Βάλντιρ Ντε Μοράες Φίλιο, Ραμόν Μενέσες και Ζουνίνιο Περναμπουκάνο κατακτούσε τέσσερα Πολιτειακά Πρωταθλήματα τα τρία συνεχόμενα το 1992,το 1993 με προπονητή τον Ζόελ Σαντάνα, το 1994 με προπονητή τον Ζαίρ Περέιρα, το Πρωτάθλημα Βραζιλίας το 1997 το πρωτάθλημα καριόκα του 1998 αλλά κυριότερο όλων ήταν το Copa Libertadores του 1998 με προπονητή τον Αντόνιο Λόπες.

Στην φάση των ομίλων τερμάτισε στην δεύτερη θέση πίσω απο την Γκρέμιο και πάνω απο τις Αμέρικα και Γκουανταλαχάρα. Στις επόμενες φάσεις απέκλεισε κατά σειρά τις Κρουζέιρο, Γκρέμιο και Ρίβερ Πλειτ και στον τελικό διασταύρωσε τα ξίφη της με την Μπαρτσελόνα του Γκουαγιακίλ, την οποία την κέρδισε και στις δύο αναμετρήσεις με 2-0 και 2-1.

Κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης στο Τόκιο δεν κατάφερε να πάρει το Διηπειρωτικό γνωρίζοντας την ήττα με 2-1. Βάγκνερ, Οντβάν, Ζορζίνιο, Ζούνιορ Μπαιάνο, Εβαίρ, Βιόλα, Μάουρο Γκαλβάο, Λουζίνιο, Ραμόν Μενέζες, Ντονιζέτε και Λουιζάο αποτελούσαν τον κορμό εκείνης της ομάδας.

Με προπονητή τον Ζόελ Σαντάνα το 2000 πήρε μέρος στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων όπου και έφτασε μέχρι τον τελικό αλλά ηττήθηκε στα πέναλντι απο την Κορίνθιανς, αντίθετα κατέκτησε το Copa Mercosur όπου στο τρίτο και τελευταίο παιχνίδι απέναντι την Παλμέιρας αν και βρέθηκε πίσω στο σκόρ με 3-0, κατάφερε να το γυρίσει και να πάρει το τρόπαιο με 4-3 με προπονητή τον Οσβάλντο Ντε Ολιβέιρα.

Εκείνη την χρονιά στέφθηκε για τέταρτη και τελευταία φορά μέχρι σήμερα Πρωταθλήτρια Βραζιλίας, όμως η αλήθεια είναι ότι τα επόμενα χρόνια υπήρχαν ανάμεικτα συναισθήματα με την χαρά να διαδέχεται την λύπη και αντίστροφα.

Απο την μία τα πολιτειακά Πρωταθλήματα του 2003 με προπονητή τον Αντόνιο Λόπες, του 2015 με προπονητή τον Ντορίβα και του 2016 με προπονητή τον Ζορζίνιο, και το Κύπελλο Βραζιλίας το 2011 κόντρα στην Κοριτίμπα με προπονητή τον Ρικάρντο Γκόμες, ενώ το 2006 με προπονητή τον Ρενάτο Γκαούτσο ηττήθηκε στον τελικό του Κυπέλλου απο την Φλαμένγκο.

Απο την άλλη όμως στην συνέχεια είχαμε το ασανσέρ ανάμεσα στην πρώτη και την δεύτερη κατηγορία. Το 2008 υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην SERIE B, επέστρεψε όμως δριμύτερη το 2009, αλλά το 2013 γεύτηκε το πικρό ποτήρι του υποβιβασμού για δεύτερη φορά στην ιστορία της αφού η 18η θέση στο Brasileirao την οδήγησε και πάλι στην δεύτερη κατηγορία

Όπως και το 2008 κατάφερε να ανέβει αμέσως το 2014 πίσω εκεί που ανήκει, όμως για τρίτη φορά μέσα σε εφτά χρόνια το 2015 γνώρισε τον υποβιβασμό καταλαμβάνοντας και πάλι την 18η θέση. Άν και δυσκολεύτηκε αυτή την φορά ανέβηκε στην μεγάλη κατηγορία ως τρίτη πίσω απο τις Ατλέτικο Γκοιανένσε και Αβαί.

Στο πολιτειακό Πρωτάθλημα του 2017 έμεινε εκτός τελικού απο την Φλουμινένσε αφού ηττήθηκε στο Μαρακανά με 3-0, στο δε Κύπελλο αποκλείστηκε στον τρίτο γύρο απο την Βιτόρια. Στο Πρωτάθλημα κατέλαβε την 7η θέση και επανήρθε στις διασυλλογικές διοργανώσεις και δη στο Copa Libertadores.

Στο Libertadores πέρασε δυο προκριματικούς γύρους κόντρα σε Ουνιβερσιδάδ Κονσεπσιόν(Χιλή) και Χόρχε Βίλστερμαν(Βολιβία), στον όμιλο τερμάτισε στην τρίτη θέση πίσω απο τις Κρουζέιρο και Ρασίγκ και "υποβιβάστηκε" στο Sudamericana όπου όμως αποκλείστηκε απο την LDU Κίτο στον πρώτο γύρο.

Στο πολιτειακό Πρωτάθλημα έφτασε μέχρι τον τελικό εκεί όπου κέρδισε στον πρώτο τελικό την Μποταφόγκο με 3-2, στην ρεβάνς ηττήθηκε με 1-0 και τα πάντα κρίθηκαν στην διαδικασία των πέναλντι με την "φογκάο" να παίρνει τον τίτλο.

Στο Πρωτάθλημα "φλέρταρε" με τον υποβιβασμό και τα πάντα κρίθηκαν την τελευταία αγωνιστική όπου η "λευκή" ισοπαλία με την Σεάρα εκτός την "λύτρωσε" καταλαμβάνοντας την 16η θέση, αφού η 17η Σπόρτ που υποβιβάστηκε είχε 42 βαθμούς ένα μόλις βαθμό λιγότερο απο την "αλμιράντε".

To 2019 έφτασε μέχρι τον τελικό του Campeonato Carioca όπου στον τελικό αντιμετώπισε την Φλαμένγκο με την οποία αναδείχτηκε ισόπαλη 1-1 και στα πέναλντι ηττήθηκε με 3-1. Στο Πρωτάθλημα τον Απρίλιο ο Αλμπέρτο Βαλεντίμ απολύθηκε στην θέση του ανέλαβε ο Μάρκος Βαλαδάρες ως προσωρινός για να αναλάβει στην συνέχεια ο Βαντερλέι Λουξεμπούργκο.

Εν τέλει κατέληξε στην 12η θέση αν και στην αρχή φλέρταρε με τις θέσεις του υποβιβασμού εξασφαλίζοντας παράλληλα και θέση στο Copa Sudamericana του 2020. Τον Δεκέμβριο του 2019 το συμβόλαιο του Λουξεμπούργκο ολοκληρώθηκε και στην θέση του ανέλαβε ο Άμπελ Μπράγκα.

Μερικούς μήνες αργότερα ο Μπράγκα παραιτήθηκε ενώ στο campeonato carioca δεν μπόρεσε να περάσει στην ημιτελική φάση, αποκλείστηκε στην φάση των ομίλων, στο δε Sudamericana αποκλείστηκε στην φάση των ¨16" απο την Ντιφένσα.

Ο Ραμόν Μενέσες ανέλαβε αλλά τα άσχημα αποτελέσματα ειδικά στο Πρωτάθλημα του κόστισε την θέση τον Οκτώβριο και στην θέση του ήρθε ο Ρικάρντο Σα Πίντο. Ούτε όμως και ο Πορτογάλος μακροημέρευσε και τον Δεκέμβριο επανήρθε ο Λουξεμπούργκο.

Ούτε όμως και ο πολύπειρος τεχνικός μπόρεσε να αποσοβήσει τον υποβιβασμό της Βάσκο στην δεύτερη κατηγορία για τρίτη φορά στην ιστορία της αφού αν και ισοβάθμησε στους 41 βαθμούς με την Φορταλέζα υποβιβάστηκε λόγω χειρότερης διαφοράς τερμάτων.

Με την ολοκλήρωση του Πρωταθλήματος τον Φεβρουάριο του 2021 ολοκληρώθηκε και πάλι η συνεργασία του Λουξεμπούργκο με την ομάδα και στην θέση του ανέλαβε ο Μαρτσέλο Κάμπο. Στο campeonato carioca έμεινε και πάλι εκτός ημιτελικών, ενώ τον Ιούνιο ο Κάμπο απολύθηκε και στην θέση του ανέλαβε ο Λουίς Κάρλος Σίρνε η αλλιώς Λίσκα.

Τον Σεπτέμβριο ύστερα απο 12 παιχνίδια ο Λίσκα παραιτήθηκε, ανέλαβε ο Φερνάντο Ντινίζ αλλά η αποτυχία της μη ανόδου στην μεγάλη κατηγορία τον οδήγησε στην απόλυση στις 11 Νοεμβρίου και στα τελευταία παιχνίδια της σεζόν την ομάδα καθοδήγησε ο Φάμπιο Κορτέζ.

Με την ολοκλήρωση της σεζόν στις 4 Δεκεμβρίου του 2021 ανέλαβε για τρίτη φορά στην καριέρα του την Βάσκο ο Ζε Ρικάρντο. Στις 22 Φεβρουαρίου του 2022 η 777 Partners, ιδιοκτήτης της Τζένοα και μέτοχος της Σεβίλλης απέκτησε το 70% της Βάσκο Ντε Γκάμα, έναντι του ποσού των 137 εκατ. δολαρίων.

Στο πολιτειακό Πρωτάθλημα έφτασε μέχρι τα ημιτελικά όπου αποκλείστηκε απο την Φλαμένγκο με δύο ήττες με το ίδιο σκορ 1-0. Ο Ζε Ρικάρντο τον Ιούνιο παραιτήθηκε και στην θέση του ανέλαβε ως προσωρινός ο Εμίλιο Φάρο.

Λίγες ημέρες αργότερα ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Μαουρίτσιο Σόουζα, όμως ένα μήνα αργότερα απολύθηκε με τον Φάρο να επανακάμπτει και στις 5 Σεπτεμβρίου ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Ζορζίνιο για τρίτη φορά στην Βάσκο.

Έστω και δύσκολα ο στόχος της ανόδου επετεύχθη έστω και με την τέταρτη και τελευταία θέση που οδηγούσε στην άνοδο τέσσερίς βαθμούς μπροστά απο την Σαμπάιο Κορέα. Για την νέα σεζόν απέκτησε τον Αργεντίνο Μανουέλ Καπάσο, τον Λέο, τον Πέδρο Ραούλ και τον Ουρουγουανό Χοσέ Ροντρίγκες αλλά η κυριότερη αλλαγή ήταν στον πάγκο αφού ο Ζορζίνο έφυγε και στην θέση του ήρθε ο Μαουρίτσιο Μπαρμπιέρι, ενώ χρέη τεχνικού διευθυντή ανέλαβε ο Άμπελ Μπράγκα.

Αποκλεισμός στα ημιτελικά του Carioca απο την Φλουμινένσε και αποκλεισμός στο Κύπελλο στον δεύτερο γύρο απο την ABC ομάδα δεύτερης κατηγορίας στα πέναλντι με 6-5, αφού η κανονική διάρκεια έληξε χωρίς τέρματα.

Στις 23 Ιουνίου ο Mπαρμπιέρι απολύθηκε ύστερα απο 24 παιχνίδια στον πάγκο της με 9 νίκες, 4 ισοπαλίες και 11 ήττες και στην θέση του ανέλαβε ο προπονητής της U-20 Γουίλιαμ Μπατίστα. Στα μέσα Ιουλίου ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Αργεντίνου Ραμόν Ντίαζ για 1,5 χρόνο με μοναδικό στόχο την παραμονή στην κατηγορία.

Έτσι την τελευταία αγωνιστική ήθελε την νίκη κόντρα στην Μπραγκαντίνο χωρίς να περιμένει τι θα κάνουν οι άμεσες ανταγωνίστριες για την παραμονή. Το σκόρ άνοιξε ο Παουλίνιο στο 29', ο Ορτίς ισοφάρισε το 63', για να έρθει ο Σερτζίνιο στο 83' να διαμορφώσει το τελικό 2-1 υπέρ της Βάσκο και να επιτευχθεί ο στόχος της παραμονής.

Στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε τον Ζοάο Βίτορ, τον Άντσον, τον τον Αργεντίνο Χουάν Σφόρτσα, τον Κλέιτον, τον Αργεντίνο Πάμπλο Βεγκέτι, τον Πάουλο Ενρίκε, τον Χιλιανό Πάμπλο Γκαλδάμες, τον Παραγουανό Ρόμπερτ Ρόχας, τον Ντιμίτρι Παγιέ, τον Σερτζίνιο, τον Μαικόν και τον Χιλιανό Γκάρι Μεδέλ.

Στο carioca κατέλαβε την 3η θέση στην πρώτη φάση αλλά στα ημιτελικά αποκλείστηκε απο την Νόβα Ιγκουατσου, γνωρίζοντας την ήττα στον δεύτερο αγώνα με 1-0 μέσα στο "Μαρακανά". Στα τέλη Απριλίου μετά απο την ήττα απο την Κρισιούμα ο Αργεντίνος τεχνικός αποτέλεσε παρελθόν ύστερα απο 17 παιχνίδια, έχοντας 7 νίκες, 5 ισοπαλίες και 5 ήττες, και ως προσωρινός ανέλαβε ο Ραφαέλ Πάιβα.

Στις 21 Μαϊου του 2024 ανακοινώθηκε ο Πορτογάλος Άλβαρο Πατσέκο όμως η σταδιοδρομία του δεν κράτησε πολύ αφού ύστερα απο 4 αγώνες όπου δεν είχε νίκη, 1 ισοπαλία και 3 ήττες, στις 20 Ιουνίου απολύθηκε και τον Πάιβα να αναλαμβάνει ξανά χρέη προσωρινού προπονητή.

Σημαντική ήταν και η κίνηση επαναπατρισμού του Φελίπε Κοουτίνιο μετά το πέρασμα του απο την Άστον Βίλα, ενώ απέκτησε τον 34χρονο Άλεξ Τειξειρα, τον Κολομβιανό Έμερσον Ροντρίγκες απο την Μαϊάμι, τον Ζέαν Μενέσες απο την Τολούκα και τον Μαξίμ Ντομίνγκες απο την Ζίλ Βιθέντε.

Στις 24 Νοεμβρίου ο Πάιβα απολύθηκε ύστερα απο τη τέταρτη συνεχόμενη ήττα έχοντας συνολικά σε 35 παιχνίδια, 13 νίκες, 10 ισοπαλίες και 12 ήττες, ενώ στις τρείς τελευταίες αγωνιστικές την ομάδα κοούτσαρε ο Φελίπε Λουρέιρο.

Η ολοκλήρωση του Πρωταθλήματος την βρήκε στην 10η θέση και με ένα εισιτήριο για τους ομίλους του Sudamericana. Στις 19 Δεκεμβρίου του 2024 προσλήφθηκε ο Φάμπιο Καρίγιε και έκανε ντεμπούτο στο carioca όπου έφτασε μέχρι τα ημιτελικά όπου αποκλείστηκε απο την Φλαμένγκο και στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε τους Μανουέλ Καπάσο(Αργεντινή), Ούγκο Μόουρα, Νταβίντ, Τσε Τσε, Ντανιέλ Φουσάτο, Λούκας Φρειτας και Μαουρίτσιο Λέμος(Ουρουγουάη).

Ο Καρίγιε απολύθηκε ύστερα απο έξι αγωνιστικές στο Πρωτάθλημα ύστερα απο 21 παιχνίδια έχοντας 9 νίκες, 5 ισοπαλίες και 7 ήττες και τον Μαϊο προσλήφθηκε ο Φερνάντο Ντινίζ. Στο Πρωτάθλημα τερμάτισε στην 14η θέση εξασφαλίζοντας θέση στους ομίλους του Copa Sudamericana και στο Κύπελλο έφτασε μέχρι τους διπλούς τελικούς αλλά απέναντι στην Κορινθιανς δεν μπόρεσε να κατακτήσει τον τίτλο.

Στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε τους Μαρίνο Χινεστρόσα(Κολομβία), Μπέρνερ, Κλαούντιο Σπινέλι, Άλαν Σαλδίβια(Ουρουγουάη), Κουιαμπάνο, Γιόαν Ρόχας(Κολομβία), όμως τον Φεβρουάριο ο Ντινίζ απολύθηκε μετά τον ημιτελικό του carioca απο την Φλουμινένσε, έχοντας σε 56 παιχνίδια 17 νίκες, 16 ισοπαλίες και 23 ήττες.

Ως προσωρινός ανέλαβε ο Μπρούνο Λαζαρόνι και στις αρχές Μαρτίου ανέλαβε ο Ρενάτο Γκαούτσο για τρίτη φορά στην καριέρα του. Στις 18 Ιουνίου του 2026 ύστερα απο 21 παιχνίδια σε αυτή την θητεία με 9 νίκες, 5 ισοπαλίες και 7 ήττες απολύθηκε "πληρώνοντας" την δυσαρέσκεια των ποδοσφαριστών για δηλώσεις που έκανε και αποφασίστηκε κοινή συναινέση να λύσουν την συνεργασία τους οι δύο πλευρές.

Ξανά ο Λαζαρόνια ανέλαβε προσωρινά και μετά απο κάποια διοικητικά ζητήματα ανακοινώθηκε ο Πορτογάλος Πέδρο Εμμανουέλ ο οποίος για πρώτη φορά θα αναλάμβανε σύλλογο απο την Βραζιλία.

Σαπεκοένσε η ιστορία και η τραγωδία

2026-10-18T16:20:00.000+03:00

Το Σαπέκο είναι μια βραζιλιάνικη πόλη στην περιοχή της Σάντα Καταρίνα με πληθυσμό κοντά στους 209.553 κατοίκους. Παρότι υπήρχαν δύο ομάδες στην πόλη η Atlético Chapecoense και η Independente το ποδόσφαιρο στην πόλη κινούταν σε ερασιτεχνικά επίπεδα.

Σε μια προσπάθεια να αντιστρέψουν αυτή την κατάσταση μια παρέα που αγαπούσε το ποδόσφαιρο, οπαδοί των δύο ομάδων αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της και στις 10 Μαΐου του 1973 οι δύο αυτές ομάδες αποφάσισαν να συγχωνευθούν δημιουργώντας την Associação Chapecoense de Futebol.

Τέσσερα χρόνια αργότερα το 1977 η ομάδα πέτυχε την πρώτη της μεγάλη επιτυχία την κατάκτηση του Πολιτειακού Πρωταθλήματος επικρατώντας στον τελικό της Αβαΐ με 1-0, παίρνοντας το εισιτήριο για την μεγάλη κατηγορία όπου αγωνίστηκε δύο χρόνια το 1978 και το 1979.

Το 1978 έχασε τον τίτλο απο την Τζόινβιλ, ενώ τόσο το 1991 όσο και το 1995 ηττήθηκε στον τελικό απο την Κρισιούμα. Το 1996 πήρε το "αίμα" της πίσω απο ην Τζόινβιλ κατακτώντας το πολιτειακό Πρωτάθλημα όμως τα επόμενα χρόνια αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα και το 2002 μετονομάστηκε σε Associação Chapecoense Kindermann/Mastervet.

Εκμεταλλεύομενη ένα "παραθυράκι" στον βραζιλιάνικο νόμο, η αλλαγή του νομικού προσώπου ως εταιρία μάρκετινγκ διατηρώντας την ποδοσφαιρική της ταυτότητα, καταφέρνοντας να "ξεφορτωθεί" απο τα δυσβάσταχτα χρέη που είχαν συσσωρευτεί όλα αυτά τα χρόνια.

Αυτή η συνεργασία κράτησε μέχρι το 2004, και το 2006 επανήρθε στην αρχική της ονομασία και ταυτόχρονα κατέκτησε το Copa Santa Catarina. To 2007 κατέκτησε το πολιτειακό Πρωτάθλημα, ενώ το 2009 ήταν φιναλίστ.

To 2011 ήρθε ο τέταρτος τίτλος στην Σάντα Καταρίνα, ενώ το 2013 προβιβάστηκε στην SERIE B. Εκείνη την χρονιά κατάφερε να πετύχει την άνοδο καταλαμβάνοντας την δεύτερη θέση με 72 βαθμούς εφτά βαθμούς πίσω απο την πρωτοπόρο Παλμέιρας.

Στην πρώτη της χρονιά στην μεγάλη κατηγορία το 2015 πέτυχε τον στόχο της παραμονής, καταφέρνοντας μάλιστα να κερδίσει το εισιτήριο για τον δεύτερο γύρο του Copa Sudamericana. Απέκλεισε την Πόντε Πρέτα με νίκη 3-0 και ισοπαλία 1-1, ενώ στην φάση των 16 στα πέναλντι με 5-3 απέκλεισε την Λιμπερτάδ απο την Παραγουάη(1-1 ισόπαλα και τα δύο παιχνίδια).

Στα προημιτελικά βρήκε απέναντι της την Ρίβερ Πλέιτ, με το πρώτο παιχνίδι στο Μπουένος Άιρες να λήγει με 3-1 υπέρ των "μιλιονάριος", και στην ρεβάνς στην "Αρένα Κόντα" παρά την νίκη της με 2-1 δεν μπόρεσε να ανατρέψει την κατάσταση.

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά πήρε το εισιτήριο για τον δεύτερο γύρο του Copa Sudamericana, όπου απέκλεισε την επίσης βραζιλιάνικη Κουιάμπα ανατρέποντας την ήττα με 1-0 του "Αρένα Παντανάλ", επικρατώντας στο Τσαπέκο με 3-1.

Στον επόμενο γύρο μεγάλη πρόκληση η παρουσία της Ιντεπεντιέντε, με το πρώτο παιχνίδι στο Αβεγιανέδα να λήγει χωρίς τέρματα. Ίδιο σκόρ και στην ρεβάνς με την πρόκριση να κρίνεται στα πέναλντι.

Τιέγκο Γουίλιαν(δοκάρι), Μπενίτες(απόκρουση Ντανίλο), Κλέμπερ Σαντάνα(απόκρουση Καμπάνια), Ριγκόνι(απόκρουση Ντανίλο), Ζίλ(απόκρουση Καμπάνια), Σάντσες Μίνιο(απόκρουση Ντανίλο) έφεραν την διαδικασία στο 4-4. Ο Τιαγκίνιο ευστόχησε, ο Ταλιαφίκο "νικήθηκε" απο τον Ντανίλο δίνοντας την πρόκριση στην "σάπε".

Στα προημιτελικά απέναντι στην Τζούνιορ στην Μπαρανκίγια ηττήθηκε με 1-0, αλλά στην ρεβάνς ανέτρεψε το εις βάρος της σκορ και με 3-0 πέρασε στα ημιτελικά όπου θα αντιμετώπιζε μία ακόμα αργεντίνικη ομάδα την Σαν Λορέντσο.

Στο "Πέδρο Μπίντεγκαιν" οι γηπεδούχοι προηγήθηκαν με τον Κατερούτσιο στο 29' έχασαν ευκαιρίες να διευρύνουν το προβάδισμα τους αλλά στο 61' οι γηπεδούχοι ισοφάρισαν με τον Ανανίας. Στην ρεβάνς καμία απο τις δύο ομάδες δεν σκόραρε και έτσι χάρις στο εκτός έδρας γκολ για πρώτη φορά στην ιστορία της πήρε το εισιτήριο για τον μεγάλο τελικό μιας διασυλλογικής διοργάνωσης στην Λατινική Αμερική.

Είχε ήδη κατακτήσει το πολιτειακό Πρωτάθλημα και στο Πρωτάθλημα που απέμενε μία αγωνιστική βρισκόταν στην 9η θέση με 52 βαθμούς έχοντας εξασφαλίσει θέση για το επόμενο Copa Sudamericana.

Ο πρώτος τελικός κόντρα στην Ατλέτικο Νασιονάλ ήταν προγραμματισμένος να διεξαχθεί τα ξημερώματα της Τετάρτης στο "Εστάντιο Ατανάσιο Ζιραρντό" στο Μεντεγίν. Τα ξημερώματα της Τρίτης το αεροπλάνο των βολιβιανών αερογραμμών "Lamiα" που εκτελούσε την πτήση Σάντα Κρούζ-Μεντεγίν και μετέφερε την αποστολή της Σαπεκοένσε στην Κολομβία κατέπεσε στην περιοχή El Cerro Gordo και ενώ προσπαθούσε να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο "Ολάγια Ερέρα".

77 άτομα επέβαιναν στην πτήση απο τα οποία δυστυχώς έχασαν την ζωή τους 71 άτομα και ανάμεσά τους οι 19 απο τους 22 ποδοσφαιριστές, το προπονητικό τιμ, οκτώ μέλη της διοίκησης, 21 δημοσιογράφοι και τρείς φιλοξενούμενοι. Μοναδικοί διασωθέντες οι Τζάκσον Φόλμαν, Άλαν Ρασελ, Χέλιο Ζαμπιέρ Νέτο, ενώ ο Ντανίλο που ανασύρθηκε ζωντανός δεν άντεξε και "έσβησε" λίγες ώρες αργότερα στο νοσοκομείο του Μεντεγίν.

Μέχρι και τα μέσα Δεκέμβρη δεν είχε εξακριβωθεί πλήρως η ακριβής αιτία της πτώσης αν και αναφέρθηκαν δύο πιθανά σενάρια για την τραγωδία. Η πρώτη έκανε λόγο για εξάντληση των καυσίμων, η δε δεύτερη έκανε λόγο για τεχνικό-ηλεκτρολογικό πρόβλημα.

Στις 21 Δεκέμβρη η κυβέρνηση της Κολομβίας μετά απο δική της έρευνα υπέδειξε ως κύριο υπαίτιο τον πιλότο Μιγκέλ Κιρόγκα. Σύμφωνα με την έρευνα ο Κιρόγκα δεν εξέπεμψε άμεσα σήμα κινδύνου προς τον Πύργο Ελέγχου, ζητώντας απλά προτεραιότητα για αναγκαστική προσγείωση στο Μεδεγίν, χωρίς να αναφέρει την απώλεια καυσίμων, φοβούμενος σε περίπτωση που δεν έκρινε σωστά την κατάσταση την επιβολή βαρύτατου προστίμου

Όπως ήταν φυσικό η CONMEBOL ματαίωσε τους τελικούς, η Ατλέτικο Νασιονάλ ζήτησε απο την διοργανώτρια αρχή να απονεμηθεί το τρόπαιο στην βραζιλιάνικη ομάδα ως ένας ελάχιστος φόρος τιμής στην μνήμη των αδικοχαμένων ποδοσφαιριστών της Σαπεκοένσε, ενώ η προσωρινή βραζιλιάνικη κυβέρνηση κήρυξε τριήμερο εθνικό πένθος.

Πράγματι στις 5 Δεκεμβρίου η CONMEBOL κατοχύρωσε το τρόπαιο στην "Σαπέ" η οποία έπρεπε να αγωνιστεί στο τελευταίο παιχνίδι του Πρωταθλήματος κόντρα στην Ατλέτικο Μινέιρο ύστερα απο απαίτηση της Βραζιλιάνικης Ομοσπονδίας. Εν τέλει καμία απο τις δύο δεν κατέβηκε στον αγωνιστικό χώρο χάνοντας στα χαρτιά 3-0.

Λίγες ημέρες αργότερα ο Βάγκνερ Μαντσίνι συμφώνησε με την διοίκηση της ομάδας για να αναλάβει τις τύχες της έχοντας το δύσκολο έργο της ανασυγκρότησης της. Σε αυτό βοήθησαν και οι υπόλοιπες βραζιλιάνικες ομάδες που προσφέρθηκαν να της δώσουν δανεικούς ποδοσφαιριστές, ενώ το υπόλοιπο ρόστερ θα αποτελούταν απο παιδιά της ακαδημίας.

Με την τιμής ένεκεν κατάκτηση του Copa Sudamericana κέρδισε εισιτήριο για τους ομίλους του Copa Libertadores όπου αντιμετώπισε τις Λανούς, Νασιονάλ Μοντεβιδέο και Ζούλια απο την Βενεζουέλα καταλαμβάνοντας τελικά την 3η θέση, θέση που της έδωσε το εισιτήριο για το Copa Sudamericana.

Μάλιστα η "Σάπε" έχασε την ευκαιρία να συνεχίσει στην δεύτερη φάση εξαιτίας του γεγονότος ότι παρότι κέρδισε την Λανούς με 3-0, έχασε το ματς στα χαρτιά λόγω αντικανονικής συμμετοχής τιμωρημένου ποδοσφαιριστή της του Λουίς Οτάβιο.

Τον Απρίλιο του 2017 Ατλέτικο και Σαπεκοένσε θα διασταύρωναν τα ξίφη τους για την ανάδειξη του υπερπρωταθλητή Νοτίου Αμερικής. Στην "Αρένα Κόντα" εκτυλίχθηκαν συγκινητικές στιγμές ειδικά όταν οι επιζήσαντες παίκτες κατευθύνθηκαν μαζί με τους παίκτες της Ατλέτικο στην σέντρα, ενώ οι οπαδοί της Σαπεκοένσε κουνούσαν σημαίες της Κολομβίας, αποθεώνοντας τους αντιπάλους.

Στον αγωνιστικό τομέα οι Βραζιλιάνοι πήραν την νίκη με 2-1 παίρνοντας ένα μικρό προβάδισμα ενόψει της ρεβάνς χάρις στα γκολ των Ρεινάλντο και Οταβιο Λούις, ενώ είχε ισοφαρίσει προσωρινά ο Τόρες για τους φιλοξενούμενους.

Ενδιάμεσα των δύο αγώνων η "Σαπέ"κατέκτησε το Campeonato Catarinense για έκτη φορά στην ιστορία της, ενώ στην ρεβάνς δεν κατάφερε να υπερασπιστεί την νίκη του πρώτου αγώνα γνωρίζοντας την ήττα με 4-1.

Επίσης στο Κύπελλο Βραζιλίας αποκλείστηκε απο την Κρουζέιρο στην φάση των "16" με ήττα 1-0 και "λευκή" ισοπαλία. Τον Ιούλιο ο Μαντσίνι απολύθηκε μετά την ισοπαλία με την Φλουμινένσε, έχοντας παίξει και το πρώτο παιχνίδι στον 2ο γύρο του Copa Sudamericana κόντρα στην Ντιφένσια Χουστίσια γνωρίζοντας την ήττα με 1-0

Στην θέση του ανέλαβε ο Βινίσιους Εουτρόπιο, στην ρεβάνς επικράτησε με 1-0, οδηγώντας το ματς στην διαδικασία των πέναλντι πήρε την πρόκριση με 4-2. Στον επόμενο γύρο αποκλείστηκε απο την Φλαμένγκο όπου στο πρώτο παιχνίδι αναδείχθησαν ισόπαλες χωρίς τέρματα, αλλά στην ρεβάνς γνώρισε την ήττα με 4-0.

Τον Οκτώβριο του 2017 ανέλαβε ο Ζίλσον Κλέινα, οδήγησε την Σάπε στην 8η θέση και την έξοδο στον δεύτερο γύρο του Copa Libertadores. Τον Απρίλιο του 2018 δεν κατάφερε να κατακτήσει τον πολιτειακό τίτλο αφού ηττήθηκε στον τελικό απο την Φιγκειρένσε με 2-0, ενώ στο Libertadores βρήκε απέναντι της την Νασιονάλ η οποία με δύο νίκες με το ίδιο σκορ 1-0 την απέκλεισε.

Στο Πρωτάθλημα δεν τα πήγαινε καθόλου καλά, τον Αύγουστο απολύθηκε ο Κλέινα και στην θέση του προσελήφθη ο Γκούτο Φερέιρα ο οποίος και αυτός μετά απο δύο μήνες απολύθηκε για να έρθει στην θέση του ο Κλαουντινέι Ολιβέιρα.

Εν τέλει κατάφερε να "σώσει" την παρτίδα με την 14η θέση που κατέλαβε, μόλις δύο βαθμούς μπροστά απο την Σπόρτ που ήταν η τελευταία που υποβιβάστηκε. Την επόμενη χρονιά στο πολιτειακό Πρωτάθλημα ηττήθηκε στον τελικό απο την Αβαί και στο Copa Sudamericana αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο την χιλιανή Ουνιόν Ντε Καλέρα.

Τον Μάρτιο του 2019 ο Νέι Φράνκο ανέλαβε την τεχνική ηγεσία στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Ιούλιο όταν και απολύθηκε "πληρώνοντας" την άσχημη πορεία στο Πρωτάθλημα. Ανέλαβε ως προσωρινός ο Έμερσον Κρις αλλά και αυτός δεν μακροημέρευσε και στις 16 Σεπτεμβρίου ανέλαβε ο Μαρκίνιος Σάντος.

Ούτε όμως και αυτή η αλλαγή μπόρεσε να μεταβάλλει την πορεία της Σαπέκο και η ήττα απο την Μποταφόγκο εντός έδρας την 35η αγωνιστική αποτέλεσε τον οριστικό της υποβιβασμό στην δεύτερη κατηγορία.

Το πρωτάθλημα της δεύτερης κατηγορίας ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2020 αφού λόγω του κορονοϊου πήγε πίσω και ενώ θα ξεκινούσε τον Μάιο. Κατέλαβε την 1η θέση και κατέκτησε το Πρωτάθλημα παρότι ισοβάθμησε με την Αμέρικα Μινέιρο στους 73 βαθμούς, αλλά λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων +21 έναντι +20 ήταν αυτή που πανηγύρισε.

Τον Σεπτέμβριο κατέκτησε το πολιτειακό πρωτάθλημα με δύο νίκες κόντρα στην Μπρούσκε με 2-0 και 1-0 αντίστοιχα. Νωρίτερα τον Φεβρουάριο στο Κύπελλο αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο απο την Σαο Ζοσέ στην διαδικασία των πέναλντι.

Παρα την κατάκτηση του πολιτειακού πρωταθλήματος και την άνοδο στην μεγάλη κατηγορία, ο Ουμπέρτο Λουρένσο Λούζερ Φίλιο παραιτήθηκε και στην θέση του ανέλαβε ο Μότσαρτ Σάντος Μπατίστα Τζούνιορ. Τον Μάιο όμως απολύθηκε λόγω της απώλειας του Campeonato Catarinense απο την Αβαί και ανέλαβε ο Ζαίρ Βεντούρα.

Τον Ιούνιο ήρθε ο αποκλεισμός στο Κύπελλο στον τρίτο γύρο απο την ABC, στο Πρωτάθλημα τα πράγματα πήγαιναν απο το κακό στο χειρότερο με συνέπεια να απολυθεί ο Βεντούρα τον Αυγουστο.

Ανέλαβε ο Λουις Κάρλος Ντε Ολιβέιρα Πρέτο , αλλά ούτε και αυτός μπόρεσε να αλλάξει την μοίρα της ομάδας.

Τον Οκτώβριο κοινή συναινέση λύθηκε το συμβόλαιο του και ανέλαβε ο Φελίπε Έντρες, αλλά ο υποβιβασμός ήρθε αναπόφευκτα τερματίζοντας στην τελευταία θέση, πολύ μακριά απο τον προτελευταίο.

O Έντρες αποχώρησε και ανέλαβε ο Φελίπε Κονσεισάο ο οποίος όμως τον Φεβρουάριο παραιτήθηκε για να αποδεχθεί την πρόταση της Ναούτικο. Στο πολιτειακό πρωτάθλημα παρότι στα προημιτελικά έφερε δύο ισοπαλίες με την Κονκόρντια 2-2 και 1-1 εντούτοις αποκλείστηκε απο την συνέχεια.

Ο λόγος ήταν ότι εάν και τα δύο ματς έληγαν ισόπαλα το επόμενο κριτήριο θα ήταν πια ομάδα θα είχε την καλύτερη θέση στην κανονική περίοδο και στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν η Κονκόρντια η οποία είχε καταλάβει την τέταρτη θέση μία ακριβώς πιο πάνω απο την Σαπεκοένσε.

Επίσης στο Κύπελλο αποκλείστηκε απο τον πρώτο κιόλας γύρο απο την Moto Club de San Luis ομάδα της SERIE D. Ήδη στην θέση του Κονσεισάο ανέλαβε ο Φαμπιαν Γκέδες ως προσωρινός και τον Μάρτιο η Σαπέκο προσέλαβε έναν παλιό της γνώριμο απο την διετία 2017-2018 τον Ζίλσον Κλέινα ο οποίος όμως ούτε και αυτός μπόρεσε να αλλάξει το κλίμα στην ομάδα.

Μία ακόμη αλλαγή στην τεχνική ηγεσία τον Ιούλιο ο Μαρτσέλο Κάμπο με μοναδικό στόχο να αποφύγει τον υποβιβασμό στην SERIE C. Δεν κράτησε όμως πολύ το πέρασμα του Κάμπο και μετά απο ενάμισι μήνα απολύθηκε και στην θέση του ήρθε ο Ζιλμάρ Νταλ Πότσο.

Κατάφερε να αποφύγει τον υποβιβασμό καταλαμβάνοντας την 14η θέση με 45 βαθμούς, τρείς μπροστά απο την CSA, την τελευταία ομάδα που υποβιβάστηκε. O Nταλ Πότσο απο κοινού με την διοίκηση αποφάσισαν να χωρίσουν τους δρόμους τους και στην θέση του ήρθε ο Μπρούνο Πιβέτι.

Τον Φεβρουάριο η Σαπεκοένσε είχε γνωρίσει τον αποκλεισμό στο Κύπελλο Βραζιλίας μετά την ήττα με 1-0 απο την Μαρσίλιο Ντίας ομάδας της τέταρτης κατηγορίας. Ο Πιβέτι τον Μάρτιο παραιτήθηκε μετά την ήττα στον πρώτο προημιτελικό του πολιτειακού πρωταθλήματος απο την Μπάρα.

Στην θέση του ήρθε ο Αρτζέλ Φούκς αλλά η Σαπεκοένσε αποκλείστηκε απο την συνέχεια με δεύτερη ήττα. Ούτε όμως και αυτός μπόρεσε να κάτσει για μεγάλο χρονικό διάστημα και ύστερα απο 11 παιχνίδια αποτέλεσε και αυτός παρελθόν για να επανέρθει στις 30 Μάϊου ο Νταλ Πότσο για τρίτη φορά.

Το πίνγκ-πόνγκ στην θέση του προπονητή, αφού στις 7 Αυγούστου ο Νταλ Πότσο απολύθηκε και στην θέση του ήρθε ο Κλαουντινέι Ολιβέιρα με μοναδικό σκοπό την αποφυγή του υποβιβασμού στην SERIE C.

Ο υποβιβασμός αποφεύχθηκε, όμως τον Φεβρουάριο του 2024 απολύθηκε ύστερα απο μια ήττα απο την Τζοινβιλ στο Campeonato Catarinense εκεί όπου δεν μπόρεσε να προκριθεί στην τελική φάση αφού κατέλαβε την 9η θέση.

Στην θέση του Ολιβέιρα ήρθε ο Ουμπέρτο Λουνσέρο Λούζερ Φίλιο στην δεύτερη θητεία του στην ομάδα. Και αυτός όμως παραιτήθηκε και στην θέση του ανέλαβε ο Άντερσον Σίμας Λουσιάνο γνωστός ως Τσέκο, αλλά ούτε και αυτός μακροημέρευσε αφού μετά απο μόλις 13 ημέρες έφυγε και στην θέση του επανήρθε ο Ζιλμάρ Νταλ Πότσο για τέταρτη φορά στην καριέρα του.

Το ενθαρρυντικό για την "Σαπέκο" κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία καταλαμβάνοντας τελικά την 15η θέση πέντε βαθμούς πάνω απο την Πόντε Πρέτα. Την νεα χρονιά όμως επέστρεψε στην μεγάλη κατηγορία μετά απο τρία χρόνια αλλά στο πολιτειακό πρωτάθλημα δεν μπόρεσε να το κατακτήσει χάνοντας στους διπλούς τελικούς απο την Μπάρα με ήττα στο πρώτο παιχνίδι με 3-1 και νίκη 1-0 στην ρεβάνς.

Ο Νταλ Πότσο μετά την ήττα απο την Ατλέτικο Μινέιρο με 4-0 στις 3 Απριλίου του 2026 απολύθηκε ύστερα απο 207 παιχνίδια και στα τέσσερα περάσματα με 91 νίκες, 60 ισοπαλίες και 56 ήττες και στις 5 Απριλίου ανακοινώνεται ο Φάμπιο Ματάιας.

9 παιχνίδια άντεξε στον πάγκο της μετρώντας 2 νικες, 1 ισοπαλία και 6 ήττες και στις 25 Μάϊου απολύθηκε, με τον Ραφαέλ Λασέρδα να ανακοινώνεται στις 30 Μαϊου, ο οποίος καθοδήγησε την ομάδα στους τελικούς του Copa Sul-Sudeste κόντρα στην Αβαϊ.

Οι δύο ομάδες πήρααν απο μία νίκη με 3-0 και τελικά τα πάντα κρίθηκαν στην διαδικασία των πέναλντι με την Αβαϊ να παίρνει το Κύπελλο στην διαδικασία των πέναλντι. Επίσης στο Κύπελλο αποκλείστηκε στην φάση των "16" απο την Κρουζέιρο.

Σάο Πάολο Η "κυρίαρχος" της Βραζιλίας

2026-10-18T16:15:00.000+03:00

Πρόκειται για την τρίτη πιο δημοφιλέστερη ομάδα σε ολόκληρη την Βραζιλία με 17 εκατομμύρια υποστηρικτές ενώ κατέχει την τρίτη θέση πίσω από την Μπόκα Τζούνιορς και την Ιντεπεντιέντε στην κατάκτηση διεθνών τίτλων στην Νότια Αμερική. Ο λόγος για την Σάο Πάολο που με τους 12 διεθνείς τίτλους που έχει στην κατοχή της είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα της χώρας.

Μέχρι όμως να φτάσουμε στην επίσημη ημερομηνία ίδρυσης που θεωρείται η 15η Δεκεμβρίου του 1935 η Σάο Πάολο πέρασε από πολλά στάδια, με πρώτο σταθμό στις 29 Δεκεμβρίου του 1900. Εκείνη την ημέρα διεξαγόταν ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα στην Ιντερνασιονάλ του Σάο Πάολο και το κολέγιο Μακ Kένζι, αποτελώντας το έναυσμα ούτως ώστε νέοι της εποχής να αποφασίσουν να δημιουργήσουν τον σύλλογο Club Athletico Paolistano και στις 3 Μαϊού του 1902 έδωσαν το πρώτο τους παιχνίδι όπου και γνώρισαν την ήττα από την Sao Paulo Athletic.

Την 1η Νοεμβρίου του 1905 ο τότε αρχηγός της ομάδας Χόρχε Μεσκίτα και ένα γκρουπ παικτών αποχώρησε από τον σύλλογο για να ενταχθεί στην Παλμέιρας, και στις 25 Ιανουαρίου του 1930 μετονομάστηκε Sao Paulo Futebol Clube με "στάρ" τους Άρθουρ Φριέντενραιχ και Άρσεκεν Πατούσκα.

Με το όνομα αυτό κατέκτησε το πρωτάθλημα Παουλίστα το 1931 με προπονητή τον Ρούμπενς Μοράες Σάγιες, ενώ το 1933 έδωσε το πρώτο της επαγγελματικό παιχνίδι απέναντι στην Σάντος όπου και επικράτησε με 5-1.

Τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπισε η Sao Paulo Futebol Clube ανάγκασε τους ιθύνοντες του συλλόγου να συγχωνευθούν με την Clube de Regatas Tiete και στις 14 Μαϊού του 1935 ανακοίνωσαν την διάλυση του ποδοσφαιρικού τμήματος.

Λίγες ημέρες αργότερα δημιουργήθηκε η Gremio Tricolor η οποία ίδρυσε στις 4 Ιουνίου του 1935 το Clube Atletico Sao Paulo για να φτάσουμε στις 15 Δεκεμβρίου του 1935 στην επίσημη ονομασία του συλλόγου όπως την γνωρίζουμε έως και σήμερα με την ονομασία Sao Paulo Futebol Clube.

Στις 25 Ιανουαρίου του 1936 η Σάο Πάολο έδωσε το πρώτο της παιχνίδι απέναντι στην Portuguesa Santista ένα ματς που παραλίγο να αναβληθεί,ενώ το 1938 δέχτηκαν στις τάξεις τους την ομάδα Clube Atletico Estudantes Paulista.

Η μετεγγραφή του Λεονίντας απο την Φλαμένγκο δίνοντας το ποσό των 200 contos de reis(βραζιλιάνικο νόμισμα) σε συνδυασμό με την παρουσία του Αργεντίνου Αντόνιο Σάστρε, και των Νορόνια, Βαλντεμάρ Ντε Μπρίτο, Νιβανσίρ, Ρέμο Γιανούτσι, Λίνο Μανσίγια, Λαουρίντο Φουρλάνι, Χοσέ Κάρλος Μπάουερ, Αρμάντο Ρενγκανέσκι(Αργεντινή), Ζέζε Προκόπιο, Λουιζίνιο, Ρουί και Τειξερίνια πήρε το παρατσούκλι "Steam Roller(οδοστρωτήρας)" κερδίζοντας το πρωτάθλημα Παουλίστα πέντε φορές το 1943, το 1945, το 1946 με προπονητή τον Πορτογάλο Ζορέκα το 1948 και το 1949 με προπονητή τον Βιθέντε Φέολα.

Εν αντιθέσει με την δεκαετία του '40, η δεκαετία του '50 ήταν ιδιαιτέρως φτωχή με την κατάκτηση μόνο δύο πρωταθλημάτων Παουλίστα το 1953 με προπονητή τον Τζιμ Λόπεζ(Αργεντινή) και το 1957. Στο τελευταίο μάλιστα αγωνιζόταν ο Ζιζίνιο ενώ προπονητής ήταν ο περίφημος Μπέλα Γκούτμαν,

Στις 2 Οκτωβρίου του 1960 η Σάο Πάολο εγκαινίασε το ποδοσφαιρικό της γήπεδο το "Μορουμπί" με φιλική νίκη επί της Σπόρτιγκ Λισαβόνας με 1-0. Το "Μορούμπι" είχε αρχική χωρητικότητα 120.000 θεατών αλλά πλέον έχει πέσει στις 80.000 και αποτελεί ένα απο τα στάδια που θα διεξαχθούν αγώνες για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2016.

Με την ολοκλήρωση του σταδίου οι ιθύνοντες της ομάδας προχώρησαν στην ενίσχυση του συλλόγου με τους Ζέρσον απο την Μποταφόγκο, του Ουρουγουανού Πέδρο Ρότσα απο την Πενιαρόλ, και του Τονίνιο Γκερέιρο απο την Σάντος που εντάχθηκαν στους ήδη υπάρχοντες Μπελίνι, Τέρτο, Αρλίντο, Πάμπλο Φορλάν(Ουρουγουάη)

Υπό την καθοδήγηση του Ζέζε Μορέιρα κατέκτησε το Παουλίστα του 1970 και του Οσβάλδο Μπραντάο το αντίστοιχο του 1971, το 1974 έφτασε στον τελικό του Copa Libertadores όπου στους διπλούς τελικούς ηττήθηκε απο την Ιντεπεντιέντε, ενώ το 1975 κατέκτησε και πάλι το Παουλίστα με προπονητή τον Αργεντίνο Χοσέ Πόι.

Το 1977 έφτασε για πρώτη φορά στην κορυφή του Βραζιλιάνικου Πρωταθλήματος με παίκτες όπως οι Βαλντίρ Πέρεζ, Τσικάο, Σερτζίνιο Τσουλάπα, Ζε Σέρτζιο, Νέλσον, Τεόντορο, Μουρίσι, Παράνιος, Πιάου, Γκετούλιο, Εστεβάμ, Νέκα, Ντάριο Περέιρα(Ουρουγουάη) και προπονητή τον Ρούμπενς Μινέλι.

Την δεκαετία του 1980 κέρδισε πέντε Παουλίστα το 1980(με προπονητή τον Κάρλος Αλμπέρτο Σίλβα), το 1981(με προπονητή τον Ζοάο Λεάλ Νέτο), το 1985(με ποδοσφαιριστή τον Παόλο Ρομπέρτο Φαλκάο και το 1987 με προπονητή τον Σιλίνιο και το 1989 με προπονητή τον Κάρλος Αλμπέρτο Σίλβα.

Το 1986 με προπονητή τον Πέπε και με τους Χοσέ Όσκαρ Μπερνάρντι, Νελσίνιο, Μύλερ, Σίδνει Καρέκα, Πίτα, Ζιλμάρ, Ζε Τεόντορο, Πιντάδο και Πάουλο Σίλας κατέκτησε το δεύτερο Πρωτάθλημα στην ιστορία της.

Μπαίνοντας στην δεκαετία του '90, το 1991 κατέκτησε το Πρωτάθλημα απέναντι στην Μπραγκαντίνο, και ακολούθησαν δύο συνεχόμενα Copa Libertadores το 1992 και το 1993, με προπονητή τον Τέλε Σαντάνα και ποδοσφαιριστές όπως οι Ζέτι, Καφού, Αντόνιο Κάρλος, Ροναλντάο, Ιβάν, Ελιβέλτον, Αντίλσον, Ραί, Παλίνια, Τονίνιο Σερέζο, Ρικάρντο Ρότσα

Το 1992 στην πρώτη φάση των ομίλων τερμάτισε στην δεύτερη θέση πίσω απο την Κρισιούμα, και στους νοκ-άουτ αγώνες απέκλεισε την Νασιονάλ, την Κρισιούμα, στα ημιτελικά την Μπαρτσελόνα απο το Εκουαδόρ και στον τελικό θα αντιμετώπιζε την Νιούελς Όλντ Μπόις.

Το πρώτο παιχνίδι στο Ροζάριο έληξε με 1-0 υπέρ της "λέπρας", στην ρεβάνς η Σάο Πάολο επικράτησε με 1-0 με γκολ του Ραί, και τα πάντα θα κρινόνταν στα πέναλντι. Μπερίτσο(δοκάρι), Ροναλντάο(απόκρουση Σκοπόνι), Μεντόσα(άουτ) αστόχησαν, ο Καφού ευστόχησε κάνοντας το 3-2, και στο τελευταίο του Γκαμπόα ο Ζέτι απέκρουσε δίνοντας το τρόπαιο στους Βραζιλιάνους.

Ο Ραί ήταν ο πρωταγωνιστής στην κατάκτηση του Διηπειρωτικού αφού με τα δύο δικά του γκολ στο 27' και στο 78' ανέτρεψε το προβάδισμα της Μπαρτσελόνα με τον Χρίστο Στόιτσκοφ στο 12' χαρίζοντας το τρόπαιο στην ομάδα του.

Την επόμενη χρονιά οι "τρικολόρ" έκαναν το "ρίπιτ" μπαίνοντας στην φάση των νόκ-άουτ αγώνων όπου στους "16" απέκλεισε την φιναλίστ της προηγούμενης διοργάνωσης Νιούελς Όλντ Μπόις ανατρέποντας την ήττα 2-0 στην Αργεντινή με το εντυπωσιακό 4-0 στην ρεβάνς.

Στα προημιτελικά αντιμετώπισε την Φλαμένγκο με το πρώτο ματς να έρχεται 1-1 και στην ρεβάνς ήρθε η νίκη με 2-0. Στα ημιτελικά απέναντι στην Σέρο Πορτένιο χρειάστηκε ένα γκολ στην Ασουνσιόν για να έρθει η πρόκριση εκεί όπου θα αντιμετώπιζαν την Ουνιβερσιτάντ Κατόλικα

Το πρώτο ματς για τους "σομπεράνο" ήταν ονειρικό αφού επικράτησε της Ουνιβερσιτάντ με 5-1, κάνοντας ουσιαστικά τυπική διαδικασία την ρεβάνς. Πράγματι παρά την ήττα με 2-0 στο Σαντιάγκο η Σάο Πάολο πανηγύρισε το δεύτερο συνεχόμενο Copa Libertadores.

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η Σάο Πάολο κατέκτησε το Διηπειρωτικό κόντρα στην Μίλαν αυτή την φορά. "Χρυσός" σκόρερ ο Μύλερ στο 88ο λεπτό με τον Παλίνια να ανοίγει το σκόρ στο 19', ο Μασάρο ισοφάρισε στο 48', ο Σερέζο έδωσε εκ νέου το προβάδισμα, ενώ στο 81' ο Παπέν είχε ισοφαρίσει για τους "ροσονέρι".

Ακολούθησαν 2 Recopa Sudamericana το 1993 κόντρα στην Κρουζέιρο στα πέναλντι(0-0 και τα δύο ματς) και το 1994 κόντρα στην Μποταφόγκο με νίκη 3-1, το Copa Conmebol to 1994 κόντρα στην Πενιαρόλ με νίκη 6-1 και ήττα 3-0, ενώ έχασε την ευκαιρία να κατακτήσει το Copa Libertadores για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το 1994 απέναντι στην Βελέζ Σάρσφιλντ στα πέναλντι.

Ακολούθησε μια περίοδος όπου δεν υπήρχαν σημαντικές επιτυχίες παρά μόνο στο πολιτειακό πρωτάθλημα το 1991 και το 1992 με τον Τέλε Σαντάνα, το 1998 με τον Νελσίνιο Μπαπτίστα και το 2000 με τον Λεβίρ Κούλπι, αλλά αναδείχθηκαν παίκτες όπως οι Ροτζέριο Τσένι, Κακά, Λουίς Φαμπιάνο και Ζούλιο Μπαπτίστα.

Το 2005 κατέκτησε το Παουλίστα με τον Έμερσον Λεάο στον πάγκο όμως η μεγάλη επιτυχία ήρθε με προπονητή τον Πάολο Αουτουόρι όταν και κατέκτησε το Copa Libertadores για τρίτη φορά στην ιστορία της.

Στην φάση των ομίλων πήρε την πρόκριση ως πρώτη μπροστά απο Ουνιβερσιδάδ Ντε Τσίλε, Κίλμες και Στρόνγκεστ(Βολιβία). Στους "16" απέκλεισε την Παλμέιρας με δύο νίκες, στους "8" την μεξικάνικη Τίγκρες, στα ημιτελικά την Ρίβερ Πλέιτ με δύο νίκες και στον τελικό θα αντιμετώπιζε την Ατλέτικο Παραναένσε σε έναν ακόμα "εμφύλιο".

Το πρώτο ματς στο Πόρτο Αλέγκρε έληξε με 1-1, και στην ρεβάνς στο "Μορουμπί" δεν άφησε περιθώρια αντίδρασης και με 4-0 έφτασε στην κατάκτηση του τροπαίου. Ροτζέριο Τσένι, Σισίνιο, Ντιέγκο Λουγκάνο(Ουρουγουάη), Ζούνιορ, Κάρλος Μινέιρο, Ζοσούε, Λουιζάο, Μάρτσιο Αμορόζο και Ντιέγκο Ταρντέλι κατέκτησαν και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων που διοργανωνόταν για πρώτη φορά στην Ιαπωνία.

Στον ημιτελικό ξεπέρασαν το εμπόδιο της σαουδαραβικής Άλ Ιτιχάντ με 3-2 και στον τελικό αντιμετώπισαν την Λίβερπουλ την οποία χάρις στο γκολ του Μινέιρο στο 27' έριξαν στο καναβάτσο.

Ακολούθησαν τρία συνεχόμενα Πρωταθλήματα Βραζιλίας το 2006, το 2007 και το 2008 με προπονητή τον Μουρίσι Ραμάλιο, και ένας χαμένος τελικός Copa Libertadores το 2006 απέναντι στην Ιντερνασιονάλ.

Μετά το "θρι-πιτ" δεν κατάφερε να κάνει κάτι καλό στο Πρωτάθλημα αφού το 2009 κατετάγη 3η, το 2010 9η, το 2011 6η και το 2012 4η, ενώ το 2012 κατέκτησε το Copa Sudamericana αποκλείοντας κατά σειρά τις Μπαχία, LDU Λόχα(Εκουαδόρ), Ουνιβερσιδάδ Ντε Τσίλε, στον ημιτελικό την Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα, και στον τελικό θα αντιμετώπιζε την αργεντίνικη Τίγκρε.

Ο πρώτος τελικός στο Μπουένος Άιρες έληξε ισόπαλος χωρίς τέρματα, και στην ρεβάνς στο "Μορουμπί" οι Βραζιλιάνοι πήραν προβάδισμα στο ημίχρονο με 2-0 με τα γκολ των Λούκας Μόουρα και Οσβάλδο Λουρένσο Φίλιο.

Οι παίκτες της Τίγκρε αρνήθηκαν να μπουν στο δεύτερο ημίχρονο επικαλούμενοι φόβους για την ασφάλεια τους κατά την διάρκεια του ημιχρόνου, με συνέπεια ο Χιλιανός διαιτητής Ενρίκε Όσες να κατακυρώσει το παιχνίδι υπέρ της "τρικολόρ" και παράλληλα το τρόπαιο

Προπονητής ήταν ο Νέι Φράνκο και πέραν των Μόουρα και Λουρένσο Φίλιο, είχε στην διάθεσή του τους Πάολο Μιράντα, Ραφαέλ Τολόι, Ντενίλσον, Γιάντσον, Πάολο Γκάνσο, Ντάγκλας και Λουίς Φαμπιάνο.

Στο Πρωτάθλημα δεν μπόρεσε να επανέρθει στην κορυφή, αφού το 2013 τερμάτισε στην 9η θέση, το 2014 στην 2η θέση δέκα βαθμούς πίσω απο την Κρουζέιρο, το 2015 στην 4η θέση και το 2016 στην 10η θέση στην χαμηλότερη των τελευταίων ετών.

Στο Copa Libertadores το 2016 έφτασε μέχρι την ημιτελική φάση όπου αποκλείστηκε απο την μετέπειτα κάτοχο του τροπαίου απο την Ατλέτικο Νασιονάλ. Τον Φεβρουάριο του 2017 η εμβληματική φυσιογνωμία των "τρικολόρ" Ροζέριο Σένι επανήρθε στον σύλλογο αυτή την φορά όμως απο την θέση του προπονητή

Τα πράγματα όμως δεν πήγαν καλά για τον Σένι αφού στο Παουλίστα έμεινε εκτός τελικού απο την Κορίνθιανς μένοντας για δέκατη συνεχόμενη χρονιά μακριά απο την κορυφή της πολιτείας, ενώ και στο Κύπελλο αποκλείστηκε στον 4ο γύρο απο την Κρουζέιρο.

Στο δε Copa Sudamericana αποκλείστηκε στον πρώτο προκριματικό γύρο απο την Ντεφένσια y Τζουστίσια με δύο ισοπαλίες 0-0 και 1-1, αλλά με το εκτός έδρας γκολ ήταν οι Αργεντίνοι που προκρίθηκαν.

Στο Πρωτάθλημα μετά απο 11 αγωνιστικές βρισκόταν στην ζώνη του υποβιβασμού στην 17η θέση και πάρθηκε η απόφαση για την απόλυση του και στην θέση του ανέλαβε ο Ντοριβάλ Ζούνιορ. Ο στόχος πλέον δεν ήταν άλλος απο την παραμονή που έστω και δύσκολα επιτεύχθηκε καταλαμβάνοντας τελικά την 13η θέση.

Ούτε όμως και το 2018 κύλησε καλά αφού για μία ακόμη χρονιά στο Παουλίστα έμεινε μακριά απο τον τίτλο αφού η Κορίνθιανς την απέκλεισε στα πέναλντι στην ημιτελική φάση. Λίγες μέρες νωρίτερα είχε απολυθεί ο Ντοριβάλ Ζούνιορ και στη θέση του ανέλαβε ο Ντιέγκο Αγκίρε.

Ούτε και με τον Αγκίρε όμως τα πράγματα πήγαν καλύτερα αφού και στο Κύπελλο αποκλείστηκε στον τέταρτο γύρο απο την Ατλέτικο Παραναένσε και στο Sudamericana στον δεύτερο γύρο απο την Κολόν.

Στο Πρωτάθλημα είχε μια αναλαμπή αφού απο την 17η εώς την 22η αγωνιστική και την 25η με την 26η βρέθηκε στην κορυφή αλλά δεν μπόρεσε να διατηρηθεί πέφτοντας τελικά στην 5η θέση που της εξασφάλισε το εισιτήριο για τον δεύτερο γύρο του επερχόμενου Libertadores.

Ενδιάμεσα στον Νοέμβριο είχαμε μία ακόμα αλλαγή τεχνική ηγεσίας με τον Αγκίρε να αποχωρεί και τον Αντρέ Ζαρντίν να αναλαμβάνει να ολοκληρώσει την σεζόν, ενώ είχε συμφωνήσει με τον Κούκα να αναλάβει την ομάδα με την είσοδο του 2019.

Επειδή όμως αντιμετώπιζε θέματα υγείας, ανέλαβε τον Ιανουάριο ως προσωρινός ο Βάγκνερ Μαντσίνι τεχνικός διευθυντής του συλλόγου, μέχρι να τα ξεπεράσει. Στο Paulista έφτασε μέχρι τον τελικό αλλά η Κορίνθιανς ήταν αυτή που πανηγύρισε, ενώ και στο Κύπελλο αποκλείστηκε στους "16" απο την Μπαχία.

Στον δεύτερο προκριματικό γύρο του Copa Libertadores αποκλείστηκε απο την Ταγιέρες με ήττα 2-0 και ισοπαλία 0-0. Τον Σεπτέμβριο ο Κούκα απολύθηκε ύστερα απο ήττα απο την Γκοιάς για να αναλάβει ο Φερνάντο Ντινίζ και στο Πρωτάθλημα τερμάτισε στην 6η θέση, εξασφαλίζοντας θέση στους ομίλους του Copa Libertadores to 2020.

Στην νέα πολύπαθη σεζόν λόγω του κορονοϊού στο Paulista αποκλείστηκε στα προημιτελικά απο την Μιρασόλ, στο Libertadores έμεινε στην τρίτη θέση πίσω απο Ρίβερ Πλέιτ και LDU Κίτο και "υποβιβάστηκε" στο Sudamericana όπου και εκεί αποκλείστηκε στον δέυτερο προκριματικό γύρο απο την Λανούς λόγω των εκτός έδρας γκολ.

Στο Κύπελλο απέκλεισε Φορταλέζα και Φλαμένγκο στους "16" και στους "8" αλλά στα ημιτελικά αποκλείστηκε απο την Γκρέμιο, ενώ στο Πρωτάθλημα απο την 24η εώς την 29η αγωνιστική οδηγούσε την κούρσα αλλά τελικά κατέλαβε την 4η θέση.

Λίγο πριν την λήξη του Πρωταθλήματος τον Φεβρουάριο ο Ντινίζ απολύθηκε και για τους υπολειπόμενους αγώνες ανέλαβε ο Μάρκος Βιζόλι. Με την ολοκλήρωση της σεζόν ανακοινώθηκε και ο νέος προπονητής της ομάδας ο Ερνάν Κρέσπο.

Υπο την καθοδήγηση του κατέκτησε το Paulista επικρατώντας της Παλμέιρας με ισοπαλία 0-0 και νίκη 2-0, το πρώτο ύστερα απο 16 ολόκληρα χρόνια. Στο Copa Libertadores πέρασε απο την φάση των ομίλων στην δεύτερη θέση πίσω απο την Ρασίγκ, την οποία στους "16" κατάφερε να την αποκλείσει επικρατώντας εκτός έδρας με 3-1.

Στα προημιτελικά βρήκε απέναντι της την συμπολίτισσά Παλμέιρας, στο πρώτο παιχνίδι ήρθε ισόπαλη 1-1 και στην ρεβάνς γνώρισε την ήττα με 3-0 και συνάμα τον αποκλεισμό. Στο Κύπελλο Βραζιλίας απέκλεισε τις 4 de Julho και Βάσκο Ντα Γκάμα, στα προημιτελικά αποκλείστηκε απο την Φορταλέζα.

Στο Πρωτάθλημα δεν ξέφυγε απο την μετριότητα, εξασφαλίζοντας θέση στους ομίλους του νέου Sudamericana αν και 13η. Τον Οκτώβριο Κρέσπο και η διοίκηση της Σάο Πάολο αποφάσισαν απο κοινού τον Οκτώβριο να λύσουν την συνεργασία τους, με τον Ροτζέριο Τσένι να αναλαμβάνει για δεύτερη φορά.

Η νέα χρονιά ξεκίνησε με το Paulista όπου αποκλείστηκε στα ημιτελικά απο την Κορίνθιανς, στο Κύπελλο απέκλεισε τις Μανάους, Ζουβεντούδε, Παλμέιρας στα πέναλντι, Αμέρικα Μινέιρο στα προημιτελικά, αλλά στον ημιτελικό απέναντι στην Φλαμένγκο δεν κατάφερε να περάσει στον τελικό της διοργάνωσης.

Στο Sudamericana αφού πέρασε απο τον όμιλο, απέκλεισε κατα σειρά Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα,Σεάρα στην διαδικασία των πέναλντι, όπως και την επίσης βραζιλιάνικη Ατλέτικο Γκοιανένσε στα ημιτελικά.

Στον τελικό της 1ης Οκτωβρίου στο "Μάριο Κέμπες" της Κόρδοβα αντιμετώπισε την Ιντεπεντιέντε Ντελ Βάλε όπου γνώρισε την ήττα με 2-0, ενώ στις καθυστερήσεις αγωνίστηκε με εννιά παίκτες λόγω αποβολής του Τζόναθαν Καλέρι με δεύτερη κίτρινη κάρτα στο 90+3' και του Ντιέγκο στο 90+6' με απευθείας κόκκινη κάρτα.

Στο Πρωτάθλημα κατέλαβε την 9η θέση καταφέρνοντας να κερδίσει εισιτήριο για τους ομίλους του Copa Sudamericana. Η νέα σεζόν ξεκίνησε με το Paulista όπου αποκλείστηκε στα προημιτελικά απο την Άγκουα Σάντα στην διαδικασία των πέναλτι με 5-6, αφού η κανονική διάρκεια ολοκληρώθηκε χωρίς τέρματα.

Στις αρχές Απριλίου ο Τσένι παραιτήθηκε και την επόμενη ημέρα ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Ντοριβάλ τζούνιορ που επιστρέφει στην ομάδα ύστερα απο 5 χρόνια. Στο Copa Sudamericana κατέκτησε την πρώτη θέση στον όμιλό της και πέρασε απευθείας στην φάση των "16". Εκεί απέκλεισε την Σαν Λορέντζο παρά την ήττα με 1-0 στο πρώτο παιχνίδι, αφού στο "Μορουμπί" νίκησε με 2-0.

Στους "8" βρήκε απέναντι της την LDU Κίτο, όπου στο πρώτο παιχνίδι στο Εκουαδόρ ηττήθηκε με 2-1, αλλά στην ρεβάνς νίκησε με 1-0 και έστειλε το ματς στην διαδικασία των πέναλντι. Εκεί όπου ο νεοεισερχόμενος Χάμες Ροντρίγκες έστειλε την μπάλα ψηλά άουτ, όλοι οι "μπλάνκος" ευστόχησαν και με 5-4 η Σαο Πάολο αποκλείστηκε.

Στο Κύπελλο Βραζιλίας απέκλεισε κατά σειρά Ιτουάνο, Σπορ Ρεσίφε, Παλμέιρας στον ημιτελικό Κορίνθιανς και στους διπλούς τελικούς αντιμετώπισε την Φλαμένγκο, όπου στον πρώτο τελικό επικράτησε με 1-0 χάρις στο τέρμα του Καλέρι στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου.

Στην ρεβάνς αν και βρέθηκε πίσω στο σκορ στο 44' με τον Μπρούνο Ενρίκε, ο Ροντρίγκο Νέστορ ισοφάρισε στις καθυστερήσεις στο 45+5' σε 1-1, ενώ στις καθυστερήσεις στο 90+9' ο Νέβες αποβλήθηκε με δεύτερη κίτρινη κάρτα.

Το 1-1 παρέμεινε μέχρι και το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή, που σήμαινε ότι η Σάο Πάολο κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της το Κύπελλο Βραζιλίας.

Ράφαελ Πίρες Μοντέιρο, Ραφίνια, Ρόμπερτ Αρμπολέδα(Εκουαδόρ), Λούκας Μπεράλδο, Κάιο Παουλίστα, Γουέλινγκτον, Πάμπλο Γκονσάλβες, Λούκας Μόουρα, Λουσιάν, Ροντρίγκο Νέστορ, Μίτσελ Αραούχο(Ουρουγουάη), Αλισον Έουλερ, Γκάμπριελ Νέβες(Ουρουγουάη), Γουέλινγκτον Ράτο, Ζουάν Σάντος, Τζόναθαν Καλέρι(Αργεντινή) ήταν το ρόστερ της ομάδας του Ντοριβάλ Ζούνιορ.

Έτσι στο Πρωτάθλημα απο την στιγμή που κατέκτησε το Κύπελλο και εξασφάλισε την είσοδο στους ομίλους του Copa Libertadores πέρασε σε δεύτερη μοίρα τερματίζοντας τελικά στην 11η θέση. Λίγο πριν το ξεκίνημα της νέας σεζόν, ο Ντοριβάλ Ζούνιορ αποχώρησε για να αναλάβει την εθνική Βραζιλίας και στην θέση του ήρθε ο 39χρονος Τιάγκο Καρπίνι πρώην προπονητής της Ζουβεντούδε που την ανέβασε στην μεγάλη κατηγορία πληρώνοντας μάλιστα το ποσό του 1 εκατομμυρίου βραζιλιάνικου ρεάλ.

Στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε τον 26χρονο αριστερό πλάγιο Φερειρίνια, τον 25χρονο Βνεζουελανοιταλό κεντρικό αμυντικό Ναουέλ Φεραρέσι, τον 22χρονο Παραγουανό κεντρικό μέσο Νταμιάν Μπομπαντίγια, τον Λούκας Μόουρα ως ελεύθερο απο την Τότεναμ, τον Έρικ απο την Σεάρα και τον πολύπειρο Λουίς Γκουστάβο.

Στο "Μινειράο" στο Μπέλο Οριζόντε η Σάο Πάολο αντιμετώπισε την Παλμέιρας στον τελικό του Σούπερ Καπ, με τις δύο ομάδες να μένουν στο 0-0 και τα πάντα κρίθηκαν στα πέναλντι, Εκεί όπου οι Μουρίλο και Πικέρες είδαν τις εκτελέσεις του να τις αποκρούει ο Ράφαελ και με 4-2 η Σάο Πάολο κατέκτησε το πρώτο της Σούπερ Καπ.

Στο Paulista πέρασε ως πρώτη απο τον όμιλό της, αλλά στα προημιτελικά αποκλείστηκε στην διαδικασία των πέναλντι απο την Νοβοριζοντινο. Στα μέσα Απριλίου ο Καρπίνι απολύθηκε και στην θέση του ήρθε ο Λουίς Ζουμπεδία αναλαμβάνοντας για πρώτη φορά σύλλογο απο την Βραζιλία.

Στο Libertadores τερμάτισε στην πρώτη θέση σε ισοβαθμία με την Ταγιερες και στην φάση των "16" απέκλεισε την Νασιονάλ στον απόηχο του δυσάρεστου γεγονότος στην ρεβάνς, με την κατάρρευση του Ισκιέρδο και δυστυχώς τον θάνατό του λίγες ημέρες αργότερα.

Στα προημιτελικά θα αντιμετώπιζε την Μποταφόγκο και αρχές Σεπτεμβρίου ανακοίνωσε την απόκτηση του Αργεντίνου Σαντιάγκο Λόνγκο απο την Μπελγράνο και του Άγγλου Τζαμάλ Λιούις απο την Νιουκάστλ ως δανεικό.

Χωρίς τέρματα έληξε το πρώτο παιχνίδι στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, ενώ στην ρεβάνς Αλμαδα και Καλέρι διαμόρφωσαν το τελικό 1-1 και οδήγησαν την αναμέτρηση στην διαδικασία των πέναλντι. O Αργεντίνος έστειλε την μπάλα στο δοκάρι, ο Βιτίνιο ψηλά άουτ αλλά ο Τζον απέκρουσε αυτό του Ροδρίγκο Νέστορ, ο Μάρτινς δεν αστόχησε και με 5-4 η "φόγκο" προκρίθηκε στην επόμενη φάση.

Αποκλεισμός και στο Κύπελλο, αφού πέρασε τα εμπόδια των Μαράμπα και Γκοίας, στα προημιτελικά αντιμετώπισε την Ατλέτικο Μινέιρο και με ήττα εντός έδρας με 1-0 και ισοπαλία χωρίς τέρματα στην ρεβάνς, έμεινε εκτός συνέχειας.

Στο Πρωτάθλημα με την έκτη θέση θα δώσει το παρών στους ομίλους του επερχόμενου Copa Libertadores. Η νέα σεζόν ξεκίνησε με το paulista όπου έφτασε μέχρι τα ημιτελικά όπου αποκλείστηκε απο την Παλμέιρας και στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε τον Ούγκο Λεονάρντο, τον Λουάν, τον Όσκαρ, τον Πορτογάλο Σέντρικ Σοάρες, τον Γουέντελ, τον Ισάκ Σιλβέστρε, τον Πέδρο Βιλένια, τον Ματέους Μπελέμ και τον Ιταλο Ραφαέλ Τολόι.

Στο Κύπελλο Βραζιλία έφτασε μέχρι την φάση των 16 όπου και αποκλείστηκε στην διαδικασία των πέναλτι απο την Ατλέτικο Παραναένσε. Στο Libertadores στον 4ο όμιλο κατέλαβε την πρώτη θέση αλλά με την ολοκληρωσή της και μετά απο λίγες ημέρες τον Ιούνιο, διοίκηση και Ζουμπέλδια ελυσαν την συνεργασία τους ύστερα απο 85 παιχνίδια με 37 νίκες, 28 ισοπαλίες και 20 ήττες.

Στην θέση του ανέλαβε ένας παλιός της γνώριμος ο Ερνάν Κρέσπο που είχε αναλάβει για ένα οκτάμηνο το 2021 και είχε κατακτήσει το Paulista του 2021. Στις νοκ-άουτ φάσεις, σε αυτή των 16 απέκλεισε στην διαδικασία των πέναλντι την Ατλέτικο Νασιονάλ αλλά στα προημιτελικά η LDU Κίτο με δύο νίκες με 2-0 και 1-0 την άφησε εκτός νυμφώνος.

Στο Πρωτάθλημα με την 8η θέση που κατέλαβε κέρδισε θέση τους ομίλους του επερχόμενου Copa Sudamericana. Στις αρχές Μαρτίου ο Κρέσπο απολύθηκε έχοντας και στα δύο αυτά περάσματα 99 αγώνες με 45 νίκες, 26 ισοπαλίες και 28 ήττες και προσλήφθηκε ο Ροτζερ Μασάδο.

Στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε τους Μάρκος Αντόνιο, Έντσο Ντίας(Αργεντινή), Γκονζάλο Ταπία(Χιλή), Κάουλι, Ντιχορντέι, Ματέους Ντόρια, Κάρλος Κολονέλ(Παραγουάη), Ραφαέλ Τολόι, Εμιλιάνο Ριγκόνι(Αργεντινή), Ντανιελζίνιο, Μαίλτον, Λούακς Ραμόν.

Στο Paulista αποκλέιστηκε στα ημιτελικά, στο Κύπελλο αποκλείστηκε στον 5ο γύρο απο την Ζουβεντούδε ένας αποκλεισμός που οδήγησε στην απόλυση του Μασάδο ύστερα απο 17 παιχνίδια στα οποία είχε 7 νίκες, 4 ισοπαλίες και 6 ήττες.

Στην θέση του ανέλαβε προσωρινά ο Μίλτν Κρούς στις 16 Μαϊου και στις 18 Μαϊου ανέλαβε ο Ντοριβάλ Τζούνιορ για τρίτη φορά στην καριέρα του. Προκρίθηκε ως πρώτη απο τον ομιλό της στο Sudamericana, στους "16" απέκλεισε την Μπολιβάρ, αλλά στα προημιτελικά η Μπόκα Τζούνιορς την άφησε εκτός συνέχειας.

Κορίνθιανς η "μεγάλη ομάδα"

2026-10-18T16:00:00.000+03:00

"H Κορίνθιανς είναι ομάδα του κόσμου,για τον κόσμο και απο τον κόσμο".Με αυτή την φράση ο Μιγκέλ Μπατάλια αποτύπωσε το σκεπτικό της ίδρυσης της Κορίνθιανς, ειδικά την εποχή που ιδρύθηκε το 1910. Την φανέλα του έχουν φορέσει πολύ μεγάλοι ποδοσφαιριστές που έχουν σηκώσει Παγκόσμια Κύπελλα και σημαντικές προσωπικότητες του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου.

To 1910 το ποδόσφαιρο στην Βραζιλία ήταν ελιτίστικο σπορ, αφού όλα τα μεγάλα κλαμπ δημιουργήθηκαν απο ανθρώπους των υψηλών τάξεων, Αντιθέτως οι άνθρωποι των χαμηλότερων τάξεων που αποκλείονταν απο τσα συγκεκριμένα κλαμπ ανέπτυξαν τις δικές τους δραστηριότητες.

Πέντε εργάτες απο την γειτονιά Μπομ Ρετίρο του Σάο Πάολο οι Χοακίμ Αμπρόσε και Άντονυ Περέιρα(ελαιοχρωματιστές), Ραφέλ Περονέ(παπουτσής), Ανσέλμο Κορέια(οδηγός) και ο Κάρλος Σίλβα παρακολουθούσαν ένα φιλικό παιχνίδι της αγγλικής ομάδας Corinthians FC που εκείνη την περίοδο έκανε περιοδεία στην Βραζιλία.

Γυρνώντας μετά το ματς οι πέντε φίλοι συμφωνούν στην δημιουργία ενός συλλόγου και επιβεβαιώνουν αυτή τους την απόφαση και στις εκλογές που πραγματοποιούν ο Μιγκέλ Μπατάλια είναι ο πρώτος πρόεδρος με το ημερολόγιο να γράφει 1η Σεπτεμβρίου.

Επόμενο θέμα συζήτησης το όνομα που έπρεπε να δώσουν. Δύο ήταν οι βασικές προτάσεις το Carlos Gomes Football Club και το Futebol Clube Santos Dumont, όμως αποφασίστηκε να τιμηθεί η βρετανική αυτή ερασιτεχνική ομάδα που τους έδωσε το ερέθισμα για την δημιουργία και έτσι υιοθετήθηκε το Sport Club Corinthians Paulista.

Η πρόθεση δια στόματος του Μπατάλια ήταν η Κορίνθιανς να αποτελέσει ένας σύλλογος ανοιχτός προς όλους τους ανθρώπους εν αντιθέσει με ότι συνέβαινε στην πλειοψηφία των βραζιλιάνικων συλλόγων. Στις 10 Σεπτεμβρίου έδωσε το πρώτο της παιχνίδι κόντρα στη Ουνιάο Ντα Λάπα όπου και γνώρισε την ήττα με 1-0.

Το 1913 εντάχθηκε στην Λίγκα του Σάο Πάολο, το 1914 στέφθηκε για πρώτη φορά Πρωταθλήτρια Paulista κάτι που το κατάφερε και δύο χρόνια αργότερα το 1916 με προπονητή τον Αμιλκαρ Μπαρμπούι. Την δεκαετία του '20 κατέκτησε έξι ακόμα Πρωταθλήματα το 1922, το 1923, το 1924, το 1928, το 1929 και το 1930 με τον Νέκο να είναι η πρώτη μεγάλη ποδοσφαιρική προσωπικότητα του συλλόγου και προπονητή τον Αρμάντο Ντελ Ντέμπιο.

Τρία ακόμα Πρωταθλήματα την δεκαετία του '30 συνεχόμενα το 1937, το 1938 και το 1939 με τους Τελέκο και Σερβίλιο και προπονητή πάλι τον Ντελ Ντέμπιο, όμως στην δεκαετία του '40 ήρθε μόνο ένα Πρωτάθλημα το 1941. Ακολούθησε μια περίοδο ξηρασίας αφού χρειάστηκαν δέκα χρόνια το 1951 για να επανέλθουν στην κορυφή του Σάο Πάολο, το 1952 και το 1954 με προπονητή τον Κλαούντιο Κριστοβάμ Ντε Πίνιο o οποίος κατέχει και τον τίτλο του πρώτου σκόρερ με 305 τέρματα.

Λουίς Τρουχίγιο, Λουίζ Μοράις, Ρομπέρτο Μπελανζέρο, Κλαούντιο, Οσβαλντο Σιλβα(Μπαλτάσαρ,) δεύτερος σκόρρ όλων των εποχών με 269 τέρματα, Καρμπόνε, Μάριο, Λουιζίνιο, Ιντάριο, Ζιλμάρ, Πάουλο και Ολάβο με προπονητή τον Οσβάλντο Μπραντάο κατέκτησαν και τρία Πρωταθλήματα Ρίο-Σάο Πάολο το 1950, το 1953 και το 1954.

Ακολούθησε η περιοδεία στην Ευρώπη για πρώτη φορά στην ιστορία της δίνοντας φιλικά παιχνίδια σε Τουρκία, Σουηδία, Δανία και Φινλανδία. Οι επιτυχίες αυτές όμως δεν είχαν συνέχεια αφού χρειάστηκε να περάσει αρκετό διάστημα έως ότου πετύχει μια σημαντική διάκριση παρά το γεγονός ότι φόρεσαν την φανέλα της οι Αλμίρ Περναμπουκίνιο, Μανέ Γκαρίντσα, Ντιτάο, Ναίρ, Ζεραλντάο και Ρομπέρτο Ριβελίνο,

Με εξαίρεση το Πρωτάθλημα Ρίο-Σάο Πάολο το 1966, χρειάστηκε να περάσουν 23 χρόνια για να επανέρθει στην πρώτη θέση στην πολιτεία του Σάο Πάολο το 1977. Ζε Μαρία, Βακίνιο, Βλαντιμιρ Ρόντριγκες Ντος Σάντος πρώτος σε συμμετοχές όλων των εποχών με 806, Βαντερλέι Εουστάκιο Ντε Ολιβέιρα και Μπασίλιο με προπονητή τον Μπραντάο επανήρθαν στην κορυφή.

Ο Μπραντάο ο οποίος είναι και ο ρέκορντμαν αγώνων στην ιστορία της Κορίνθιανς, έχοντας 542 παιχνίδια στα οποία μέτρησε 293 νίκες, 134 ισοπαλίες και 115 ήττες . Ακολούθησαν τέσσερα ακόμα Πρωταθλήματα το 1979 και το 1983 με προπονητή τον Χόρχε Βιέιρα με τους Μπίρο-Μπίρο, Σόκρατες, Ζενόν και Καζαγκράντε, το 1982 με προπονητή τον Μάριο Τραβαλίνι και το 1988 με προπονητή τον Ζαίρ Περέιρα ενώ το 1990 έφτασε και η στιγμή να στεφθεί Πρωταθλήτρια Βραζιλίας για πρώτη φορά στην ιστορία της.

Με τους Πάουλο Βιόλα, Τζίμπα, Μάρτσιο Μπίτενκουρτ, Γουίλσον Μάνο, Εζέκιελ Αταλίμπα, Ρονάλντο Τζιοβανέλι, Νέτο, Μαρσέλο Ντιζάν, Τουπαζίνιο και Ντινέι με προπονητή τον Νελσίνιο Μπαπτίστα επικράτησε στους τελικούς της Σάο Πάολο με δύο νίκες με το ίδιο σκόρ 1-0.

Το 1995(με τον Ζε Ελίας στην σύνθεσή της), το 1997 και το 1999 με τον Οσβάλντο Ντε Ολιβέιρα πήρε το Paulista ενώ το 1998 με προπονητή τον Βαντερλέι Λουξεμπούργκο και το 1999 με τον Οσβάλντο Ντε Ολιβέιρα αναδείχτηκε Πρωταθλήτρια Βραζιλίας(με τον Κάρλος Γκαμάρα στην συνθεσή της).

Το 2000 πήρε μέρος στο πειραματικό Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων όπου στον 1ο όμιλο κατέλαβε την 1η θέση αφήνοντας στην δεύτερη θέση την Ρεάλ Μαδρίτης και πιο πίσω την σαουδαραβική Άλ Νάσρ και την Ράγια Καζαμπλάνκα. Στον τελικό αντιμετώπισε την Σάο Πάολο με το παιχνίδι να ολοκληρώνεται με 0-0 και στα πέναλντι με 4-3 κατέκτησε τον τίτλο.

Ντίντα, Ίντιο, Αντίλσον, Φάμπιο Λουτσιάνο, Κλέμπερ, Βαμπέτα, ο Κολομβιανός Φρέντι Ρινκόν, Ρικαρντίνιο, Μαρτσελίνιο Καριόκα, Εντίλσον και ο Λουιζάο αποτελούσαν τον κορμό του Ντε Ολιβέιρα που έφτασε μέχρι τον τίτλο.

Το 2001 με τον Λουξεμπούργκο και το 2003 με τον Εουτζένιο Μασάδο(Ζενίνιο) κατέκτησε το Paulista, το 2002 το Κύπελλο Βραζιλίας απέναντι στην Μπραζιλιένσε και το τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο με τον Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα.

Το 2005 ο πρόεδρος της Κορίνθιανς Αλμπέρτο Ντουαλίπ ήρθε σε μια αμφιλεγόμενη συμφωνία με την Media Sports Investment ένα διεθνές γκρούπ επενδυτών το οποίο θα είχε στον έλεγχό της την ομάδα για δέκα χρόνια, με αντάλλαγμα οικονομικές επενδύσεις

Μέσω αυτής της εταιρίας αποκτήθηκαν οι Χαβιέ Μαστσεράνο, Κάρλος Τέβες και Κάρλος Αλμπέρτο οι οποίοι μαζί με τους Νιλμάρ, Ρότζερ, Γκουστάβο Νέρι την οδήγησαν στην κατάκτηση του τέταρτου Πρωταθλήματος στην ιστορία της.

Μία σεζόν η ιδιαίτερα επεισοδιακή αφού ξεκίνησε με τον Ντανιέλ Πασαρέλα, με τον Αργεντίνο τεχνικό να αποχωρεί μετά την 3η αγωνιστική, απο την 4η αγωνιστική εώς την 28η ανέλαβε ο Μάρτσιο Μπίτενκουρτ για να αολοκληρώσει την σεζόν ο Αντόνιο Λόπες κατακτώντας και το Πρωτάθλημα

Όμως τα πράγματα ανάμεσα στην MSI και την Κορίνθιανς δεν πήγαιναν καλά οι σχέσεις των δύο πλευρών είχαν διαρραγεί και αυτό είχε ως συνέπεια η ομάδα καθόλη την διάρκεια του 2006 να πραγματοποιήσει κακές εμφανίσεις με συνέπεια η εταιρία να αποχωρήσει.

Μάλιστα τον Δεκέμβριο του 2007 υποβιβάστηκε στην SERIE B καταλαμβάνοντας την 17η θέση ένα βαθμό μόλις πίσω απο την Γκοίας που παρέμεινε. Το 2008 ηττήθηκε στον τελικό του Κυπέλλου απο την Σπόρ Ρεσίφε και επέστρεψε στην μεγάλη κατηγορία.

Το 2009 ο σύλλογος ήρθε σε συμφωνία με τον Ρονάλντο με τον οποίο κατέκτησε το Paulista και το τρίτο της Κύπελλο όταν στο τελικό επικράτησε της Ιντερνασιονάλ με προπονητή τον Μάνο Μενέζες. Το 2011 κατέκτησε το πέμπτο Πρωτάθλημα της ιστορίας της με προπονητή τον Τίτε και αρχηγό τον Αλεσάντρο και πρώτο σκόρερ τον Λίεντσον.

Με την κατάκτηση του Πρωταθλήματος κέρδισε το δικαίωμα για να αγωνιστεί στο Copa Libertadores του 2012, και ξεκίνησε την προσπάθεια της απο τον 6ο όμιλο όπου και κατέλαβε την 1η θέση μπροστά απο τις Κρούς Ασούλ, Νασιονάλ και Ντεπορτίβο Ταχίρα.

Στις νοκ-άουτ φάσεις απέκλεισε κατά σειρά τις Έμελεκ, Βάσκο Ντα Γκάμα, Σάντος και στον τελικό βρήκε απέναντι της την Μπόκα Τζούνιορς. Στο "Μπομπονέρα" αν και βρέθηκε πίσω στο σκόρ απο τον Ρονκάλια κατάφερε να ισοφαρίσει με τον Ρομαρίνιο στο τελικό 1-1, και στο "Πακαέμπου" με το γκολ του Έμερσον Σέικ κατέκτησε το τρόπαιο για πρώτη φορά στην ιστορία της.

Κάσιο δεύτερος σε συμμετοχές όλων των εποχών για τον σύλλογο με 712, Τσικάο, Λεάντρο Καστάν, Ράλφ, Γουάλας, Μαρκίνιος, Φάμπιο Σάντος, Παουλίνιο, Άλεξ, Ντανίλο, Εμερσον Σέικ, Ενρίκε μαζί με τους ήδη υπάρχοντες Αλεσάντρο και Λίεντσον και τον Τίτε ως πρωταθλητές Νοτίου Αμερικής συμμετείχαν στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων.

Στον ημιτελικό απέκλεισε την αιγυπτιακή Αλ Αχλί και στον τελικό κόντρα στην Τσέλσι ο Περουβιανός Πάολο Γκερέρο χάρισε στην "τιμάο" το Κύπελλο σε μια ομάδα στην οποία είχε προστεθεί και ο Αργεντίνος Χουάν Μανουέλ Μαρτίνες.

Το 2013 κατέκτησε το Paulista και το Recopa Sudamericana με δύο νίκες κόντρα στην Σάο Πάολο και το 2014 μπορεί οι εμφανίσεις της σε όλες τις διοργανώσεις να ήταν φτωχή όμως το πιο σημαντικό νέο ήταν η ανέγερση της "Arena Corinthians" στην περιοχή Ιτακέρα που χρησιμοποιήθηκε για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Τον επόμενο χρόνο επανήρθε στην κορυφή του Βραζιλιάνικου Πρωταθλήματος ύστερα απο τέσσερα χρόνια κατακτώντας και τυπικά τον τίτλο τρεις αγωνιστικές πριν την ολοκλήρωση του φτάνοντας έτσι τα 6 Πρωταθλήματα.

Όπως και το 2011 έτσι και τώρα στην τεχνική ηγεσία βρισκόταν ο Τίτε και τους Έντου Ντρασένα, Ράλφ, Ουέντελ, Ρενάτο Αουγκούστο, Γιάντσον, Κάσιο, Άνχελ Ρομέρο(Παραγουάη), Γκουστάβο Βιέρα(Παραγουάη), Κριστιάν Μπαρόνι και Βάγκνερ Λόβ στον αγωνιστικό χώρο.

Το 2016 δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τον τίτλο της τερματίζοντας τελικά την 7η θέση, ενώ τον Ιούνιο έχασε τον Τίτε ο οποίος υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την εθνική ομάδα της Βραζιλίας για τα επόμενα παιχνίδια της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018.

Ο Τίτε ο οποίος είναι στην δεύτερη θέση πίσω απο τον Μπραντάο, έχοντας σε 378 παιχνίδια, 196 νίκες, 110 ισοπαλίες και 72 ήττες. Αντικαταστάτης του ο Κριστοβάο Μπόρχες ο οποίος όμως τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους μετά την ήττα απο την Παλμέιρας για το Πρωτάθλημα απολύθηκε, στην θέση του ήρθε ο Οσβάλντο Ντε Ολιβέιρα ο οποίος όμως και αυτός τον Δεκέμβριο απολύθηκε απο τον σύλλογο.

Στην θέση του ανέλαβε ο Φάμπιο Καρίγιε που είχε κάτσει για λίγο στο μεσοδιάστημα της απόλυσης του Μπόρχες και την πρόσληψη του Ντε Ολιβειρα, οδηγώντας την ομάδα στον τελικό του Paulista όπου στον πρώτο τελικό επικράτησε της Πόντε Πρέτα με 3-0, στην ρεβάνς ήρθαν ισόπαλοι με 1-1, κατακτώντας το 28o Πρωτάθλημα τα περισσότερα απο κάθε άλλη στην πολιτεία.

Πέδρο Ενρίκε, Φαμπιάν Μπαλμπουένα(Παραγουάη), Μαικόν, Γιάντσον, Ροντριγκοίνιο, Άνχελ Ρομέρο(Παραγουάη), Καζίμ Ρίτσαρντς(Αγγλία/Τουρκία), Καρλίνιος, Φελίπε Μπάστος, Στίβεν Μεντόζα(Κολομβία), Πάμπλο ως δανεικός απο την Μπορντό και Ζο αποτελούν το τωρινό ρόστερ.

Στο Κύπελλο αποκλείστηκε στον 4ο γύρο απο την Ιντερνασονιάλ και στο Copa Sudamericana στον δεύτερο γύρο απέκλεισε την κολομβιανή Πατριότας με ισοπαλία 1-1 και νίκη 2-0, αλλά στον τρίτο αποκλείστηκε απο την Ρασίγκ με δύο ισοπαλίες 1-1 και 0-0, με τους Αργεντινούς να προκρίνονται λόγω του εκτός έδρας γκόλ.

Τον Δεκέμβριο του 2017 όμως έφτασε στην κατάκτηση του 7ου Πρωταθλήματος στην ιστορία της συγκεντρώνοντας 72 βαθμούς εννιά περισσότερους απο την Παλμέιρας. Τον Απρίλιο του 2018 κατέκτησε το Παουλίστα απέναντι στην Παλμέιρας στην διαδικασία των πέναλντι, και τον Μάιο ο Καρίγιε αποχώρησε για να αναλάβει την σαουδαραβική Άλ Βέχντα.

Στην θέση του ανέλαβε ο Όσμαρ Λος μέχρι και τις 5 Σεπτεμβρίου όταν και αποχώρησε απο τη θέση του πρώτου προπονητή παραμένοντας στο τεχνικό τίμ για να αναλάβει ο Ζαίρ Βεντούρα. Είχε προηγηθεί τον Αύγουστο ο αποκλεισμός στους "16" απο την Κόλο Κόλο στο Libertadores ενώ και στο Πρωτάθλημα τερμάτισε στην 13η θέση παίρνοντας το εισιτήριο για τον πρώτο γύρο του Copa Sudamericana.

Στο Κύπελλο αντιμετώπισε στους διπλούς τελικούς την Κρουζέιρο αλλά δεν μπόρεσε να φτάσει στην κατάκτηση του γνωρίζοντας ισάριθμες ήττες. Το 2019 ξεκίνησε με την κατάκτηση του 30ου Paulista της ιστορίας της όπου στους διπλούς τελικούς με μία νίκη 2-1 και ισοπαλία 0-0 κόντρα στην Σάο Πάολο πήρε τον τίτλο.

Στο Κύπελλο έμεινε εκτός στους "16" απο την Φλαμένγκο ενώ στο Copa Sudamericana στον πρώτο γύρο απέκλεισε την Ράσιγκ Κλάμπ, στον δεύτερο την Ντεπορτίβο Λάρα απο την Βενεζουέλα για να ακολουθήσουν οι Μοντεβιδέο Γουόντερερς, Φλουμινένσε αλλά στα ημιτελικά η Ιντεπεντιέντε Ντελ Βάλε της έβαλε "φρένο".

Στο Πρωτάθλημα κατέλαβε την 8η θέση παίρνοντας παράλληλα και εισιτήριο για τον δεύτερο προκριματικό γύρο του Copa Libertadores, αν και τον Νοέμβριο ο Καρίγιε παύθηκε απο τα καθήκοντά του και ανέλαβε ως προσωρινός ο Ντιέγκο Κοέλιο.

Τον Δεκέμβριο ο Κοέλιο παραχώρησε την θέση του στον Τιάγκο Νούνιες και παρότι το επόμενο Πρωτάθλημα ξεκίνησε πολύ αργότερα λόγω του κορονοϊου τον Αύγουστο του 2020, ο Νούνιες τον Σεπτέμβριο απολύθηκε λόγω κακών αποτελεσμάτων.

Νωρίτερα υπό την καθοδήγηση του Κοέλιο έφτασε μέχρι τους τελικούς του Paulista όπου κόντρα στην Παλμέιρας τα δύο παιχνίδια έληξαν ισόπαλα 0-0 και 1-1 αλλά στην διαδικασία των πέναλντι οι "πράσινοι" με 4-3 πήραν το τρόπαιο.

Με τον Νούνιες στον πάγκο δεν μπόρεσε να περάσει στους ομίλους του Copa Libertadores αφού στον δεύτερο προκριματικό γύρο αποκλείστηκε απο την Γκουαρανί με το εκτός έδρας γκολ που πέτυχε η παραγουανική ομάδα(1-0,1-2).

Για δεύτερη φορά ανέλαβε ο Κοέλιο και τον Οκτώβριο ανέλαβε ο Βάγκνερ Μαντσίνι, με την Κορίνθιανς να καταλήγει τελικά στην 12η θέση και να παίρνει ένα εισιτήριο για την προκριματική φάση του Copa Sudamericana, ενώ αποκλείστηκε στο Κύπελλο απο την Αμέρικα Μινέιρο στους "16".

Τον Μάιο του 2021 ο αποκλεισμός απο την Παλμέιρας στα ημιτελικά του Paulista μετά την ήττα με 2-0 αποτέλεσε και το τελευταίο παιχνίδι του Μαντσίνι στον πάγκο της. Στην θέση του ανέλαβε ο παλιός αριστερός μπακ της ομάδας αλλά και των Άρσεναλ, Μπαρτσελόνα και Μάντσεστερ Σίτι Σιλβίνιο μεταξύ άλλων.

Στα δύο τελευταία παιχνίδια για τον όμιλο του Sudamericana την καθοδήγησε ο Φερνάντο Λαζάρο αλλά η "τιμάο" έμεινε στην δεύτερη θέση πίσω απο την Πενιαρόλ και εκτός συνέχειας της διοργάνωσης.

Στο Πρωτάθλημα δεν διεκδίκησε ποτέ τον τίτλο αλλά κατάφερε πάντως να κερδίσει θέση για το Libertadores της επόμενης περιόδου ενώ και στο Κύπελλο αποκλείστηκε στην φάση των "16" απο την Ατλέτικο Γκοιανιένσε.

Τον Αύγουστο του 2021 επαναπάτρισε τον Γουίλιαν, ενώ τον Ιανουάριο του 2022 απέκτησε τον Παουλίνιο ο οποίος απο τον Σεπτέμβριο του 2021 είχε αποχωρήσει απο την σαουδαραβική Άλ Αχλί.

Τον Φεβρουάριο του 2022 ανέλαβε ο Πορτογάλος Βίτορ Περέιρα και ενισχύθηκε αποκτώντας απο την Σαχτάρ τον Ζούνιορ Μοράες, απο την Γκουοάν τον Ρενάτο Αουγκούστο και ως δανεικούς τον Μαικόν απο την Σαχτάρ Ντόνετσκ και τον Παραγουανό Φαμπιάν Μπαλμπουενά απο την Ντινάμο Μόσχας.

Στο Παουλίστα αποκλείστηκε στα ημιτελικά απο την Σάο Πάολο, ενώ στο Libertadores πέρασε στην επόμενη φάση ως δεύτερη πίσω απο την Μπόκα Τζούνιορς την οποία απέκλεισε στην διαδικασία των πεναλντι στην φάση των "16".

Στα προημιτελικά όμως απέναντι στην Φλαμένγκο γνώρισε δύο ήττες με 2-0 και 1-0 αντίστοιχα και έμενε εκτός συνέχειας. Στο Κύπελλο απέκλεισε τις Πορτουγκέζα, Σάντος, Ατλέτικο Γκοιανένσε και στα ημιτελικά την Φλουμινένσε για να βρει απέναντι της την Φλαμένγκο.

O πρώτος τελικός στην "Αρένα Κορίνθινας" έληξε χωρίς τέρματα και τα πάντα θα κρίνονταν στην ρεβάνς στο "Μαρακανά". Ο αγώνας ολοκληρώθηκε ισόπαλος με 1-1 και η διαδικασία των πέναλντι θα έβγαζε τον νικητή.

Εκεί όπου ο Φάγκνερ έστειλε την μπάλα στο οριζόντιο δοκάρι, ο Ματέους Βιτάλ πάνω απο το οριζόντιο δοκάρι και έτσι η Κορίνθιανς γνώρισε την ήττα με 6-5. Στο Πρωτάθλημα ξεκίνησε καλά βρέθηκε και στην κορυφή απο την 4η έως την 7η αλλά και την 9η αγωνιστική, όμως δεν μπόρεσε να διεκδικήσει κάτι παραπάνω και έμεινε με το απευθείας εισιτήριο στους ομίλους του Libertadores.

Το συμβόλαιο του Περέιρα ολοκληρώθηκε και στην θέση του ανέλαβε ο Φερνάντο Λαζάρο που έχει ξαναδουλέψει στον σύλλογο τόσο ως βοηθός του Φάμπιο Καρίλε αλλά και ως προσωρινός πρώτος προπονητής το 2021 και το 2022.

Στο Paulista έφτασε μέχρι τα προημιτελικά όπου και αποκλείστηκε στην διαδικασία των πέναλντι απο την Ιτουάνο, αφού η κανονική διάρκεια ολοκληρώθηκε στο 1-1. Ο Λαζάρο παρέμεινε για λίγο ως πρώτος προπονητής αφού η διοίκηση της ομάδας ήρθε σε συμφωνία με τον Κούκα για να αναλάβει την τεχνική της ηγεσία.

Όμως λόγω οικογενειακών ζητημάτων μια εβδομάδα μετά παραιτήθηκε και μέχρι να βρεθεί νέος προπονητής ανέλαβε ως προσωρινός ο Ντανίλο και την 1η Μάϊου ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Βαντερλέι Λουξεμπούργκο που θα κοουτσάρει την "τιμάο" για τρίτη φορά στην καριέρα του.

Στο Κύπελλο η Κορίνθιανς έφτασε μέχρι τα ημιτελικά όπου αποκλείστηκε απο την Σάο Πάολο, στο Copa Libertadores στην φάση των ομίλων δεν κατάφερε να πάρει την πρόκριση και "υποβιβάστηκε" στο Copa Sudamericana αφού έμεινε πίσω απο Ιντεπεντιέντε Ντελ Βάλε και Αρχεντίνος Τζούνιορς.

Εκεί όπου απέκλεισε κατα σειρά Ουνιβερσιτάριο, Νιούελς Όλντ Μπόις και Εστουντιάντες στα προημιτελικά. Στα ημιτελικά αντιμετώπισε την Φορταλέζα και μετά το πρώτο παιχνίδι ανακοινώθηκε η απόλυση του Λουξεμπούργκο.

Αιτία η κακή πορεία στο Πρωτάθλημα αφού βρίσκονταν κοντά στην ζώνη του υποβιβασμού. Νέος προπονητής ένας παλιός της γνώριμος ο Μάνο Μενέσες που για τρίτη φορά στην καριέρα του ανέλαβε την ομάδα.

1-1 το πρώτο παιχνίδι και στην ρεβάνς στο "Καστελάο" στην Φορταλέζα γνώρισε την ήττα με 2-0 με συνέπεια τον αποκλεισμό απο τον τελικό. O Mενέσες βοήθησε στο να αποφύγει η ομάδα τον υποβιβασμό ενώ κέρδισε και θέση στους ομίλους του Copa Sudamericana, καταλαμβάνοντας την 13η θέση.

Στα τέλη Νοεμβρίου νέος πρόεδρος με 2.771 ψήφους αναδείχθηκε ο 59χρονος επιχειρηματίας Αουγκούστο Μέλο έναντι των 1.413 ψήφων που έλαβε ο έτερος υποψήφιος Άντρε Λούς Ολιβέιρα, μια διαδικασία η οποία σημαδεύτηκε απο μεγάλη ένταση και επεισόδια.

O Mενέσες ξεκίνησε την νέα σεζόν στο Paulista, όμως η ήττα απο την Νοβοριζοντινο στις 5 Φεβρουαρίου που οδήγησε την "τιμάο" εκτός συνέχειας της προημιτελικής φάσης τον οδήγησε σε παραίτηση.

Ο Τιάγκο Κοσλόφσκι ανέλαβε ως προσωρινός και στις αρχές Φεβρουαρίου ανακοίνωσε τον Πορτογάλο Αντόνιο Ολιβέιρα η Τονι όπως είναι το παρατσούκλι του αφού χρειάστηκε να πληρώσει στην Κουιάμπα το ποσό του 1 εκατομμυρίου βραζιλιάνικου ρέαλ για να τον αποδεσμεύσει και να τον κάνει δικό της.

Στις 2 Ιουλίου όμως ο Ολιβέιρα απολύθηκε μετά την ήττα απο την Παλμέιρας έχοντας σε 29 παιχνίδια, 12 νίκες, 9 ισοπαλίες και 8 ήττες και ανέλαβε ως προσωρινός ο Ραφαέλ Λαρούκια. Στις 10 Ιουλίου ανακοινώθηκε ο Αργεντίνος Ραμόν Ντίαζ ο οποίος νωρίτερα είχε φύγει απο την Βασκο και απέκτησε απο την Φλαμένγκο τον 25χρονο τερματοφύλακα Ούγκο Σόουζα, τον Άλεξ Σαντάνα απο την Ατλέτικο Παραναένσε, τον Αντρέι Ραμάλιο που έμεινε ελεύθερος απο την PSV Αιντχόφεν, τον Σάρλ Ριγκόν Μάτος απο την Μίντιλαντ, τον Τάες Μάνιο απο την Νιου Γιόρκ Σίτυ, τον 30χρονο Βενεζουελάνο Χοσέ Μαρτίνες απο την Φιλαδέλφεια και τον Ισπανό κεντρικό αμυντικό Έκτορ Ερνάντεθ.

Η πρόκριση ως πρώτη απο τον όμιλό της της έδωσε την δυνατότητα να αποφύγει τον έξτρα γύρο και στους "16" αντιμετώπισε την επίσης βραζιλιάνικη Μπραγκαντίνο. Στο πρώτο παιχνίδι στο "Εστάντιο Σάντα Κρούζ" πήρε την νίκη με 1-2, όμως η Μπραγκαντίνο την "πλήρωσε" με το ίδιο νόμισμα και οδήγησε την πρόκριση στην διαδικασία των πέναλντι.

Εκεί o Ραμάλιο έστειλε την μπάλα ψηλά άουτ, ο Ούγκο Σόουζα απέκρουσε αυτά των Γκουσταβίνιο, Ντάγκλας Μέντες και Γκιγιέρμε και παρά το χαμένο πέναλντι του Ράιαν η Κορίνθιανς πήρε την πρόκριση με 5-4.

Ενόψει και της συνέχειας η "τιμάο" προχώρησε στην απόκτηση του 33χρονου Περουβιανού Αντρέ Καρίγιο που αγωνιζόταν στην σαουδαραβική Άλ Κάντσια, κύρίως όμως σε αυτή του 30χρονου Ολλανδού Μέμφις Ντεπάυ που την προηγούμενη σεζόν αγωνιζόταν στην Ατλέτικο Μαδρίτης.

Στα προημιτελικά απέκλεισε με δύο νίκες την Φορταλέζα με 3-0 και 2-0 και στα ημιτελικά αντιμετώπισε την Ρασίγκ. Στην "Νέι Κουμίκα Αρίνα" ήρθε ισόπαλη με 2-2 και στην ρεβάνς στην Αβεγιανέδα γνώρισε την ήττα με 2-1 παρότι πήρε προβάδισμα στο σκορ με τον Αλμπερτο στο 6'.

Στο Κύπελλο στον τρίτο γύρο απέκλεισε την Αμέρικα, στους "16" απέκλεισε την Γκρέμιο στην διαδικασία των πέναλντι και στα προημιτελικά την Ζουβεντούδε. Στα ημιτελικά αντιμετώπισε την Φλαμένγκο όπου στο πρώτο παιχνίδι γνώρισε την ήττα με 1-0 και στην ρεβάνς το 0-0 δεν μπόρεσε να αντιστρέψει την κατάσταση.

Στο Πρωτάθλημα τερμάτισε στην 7η θέση και θα διεκδικήσει απο τον δεύτερο προκριματικό γύρο την είσοδο της στους ομίλους του Copa Libertadores. Αντιμετώπισε την βενεζουελάνη Ουνιβερσιδάδ Σεντράλ την οποία απέκλεισε και στον τρίτο γύρο αντιμετώπισε την Μπαρτσελόνα Γκουαγιακίλ.

Στον πρώτο αγώνα γνώρισε την ήττα με 3-0 και όσο και αν προσπάθησε στην ρεβάνς δεν κατάφερε έστω να ισοφαρίσει το σκορ του πρώτου αγώνα και με το 2-0 γνώρισε τον αποκλεισμό και τον υποβιβασμό στο Sudamericana. Στα εγχώρια κατέκτησε το paulista ενώ στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε τον Ούγκο Σόουζα, τον Κάρλος Ντε Μενέσες Ζούνιορ και τον Αργεντίνο Φαμπρίτσιο Ανχιλέρι.

Στις 17 Απριλίου μετά την ήττα απο την Φλουμινένσε ο Ντίαζ αποτέλεσε παρελθόν και στην θέση του ήρθε ο Ντοριβάλ Τζούνιορ, αλλά να μην καταφέρνει στην φάση των ομίλων να προκριθεί στην επόμενη φάση. Την τελευταία αγωνιστική ηττήθηκε απο την Ουρακάν, η Αμερικα Ντε Κάλι πήρε την ισοπαλία και παρότι ισοβάθμησαν, οι Κολομβιανοί προκρίθηκαν λόγω της καλύτερης διαφοράς τερμάτων.

Στο Πρωτάθλημα δεν τα πήγε καθόλου καλά τερμάτισε μόλις στην 13η θέση όχι πολύ μακριά απο την 17η Σεάρα που υποβιβάστηκε. Απο ένα σημείο και μετά στράφηκε στο Κύπελλο όπου απέκλεισε τις Νοβοριζοντίνο, την Παλμέιρας, την Ατλέτικο Παραναένσε και την Κρουζέιρο στον ημιτελικό και στον τελικό αντιμετώπιζε την Βάσκο Ντα Γκάμα.

Στο πρώτο παιχνίδι στην "Κιμίκα Αρίνα" οι δύο ομάδες ήρθαν ισόπαλες χωρίς τέρματα και στην ρεβάνς στο "Μαρακανά" εκτός έδρας ο Γιούρι Αλμπέρτο άνοιξε το σκορ το 18' , ο Μορέιρα στο 41' ισοφάρισε αλλά στο 62' ο Ντεπάι διαμόρφωσε το τελικό 2-1 για την "τιμάο" που κατέκτησε το 4ο Κύπελλο της ιστορίας της και παράλληλα το εισιτήριο για τους ομίλους του Copa Libertadores.

Ούγκο Σόουζα, Ματεουζίνιο, Αντρέ Ραμάλιο, Γκουστάβο Ενρίκε, Ματέους Μπίντου, Ρανιέλ, Χοσέ Άντρες Μαρτίνες(Βενεζουέλα), Μαικόν, Μπρένο Μπιντόν, Γιούρι Αλμπέρτο, Μένφις Ντεπάι(Ολλανδία), Φαμπρίτσιο Ανχιλέρι(Αργεντινή), Φελίπε Λόνγκο, Κακά, Ζοάο Πέδρο, Ροδρίγκο Γκάρο(Αργεντινή), Αντρε Καρίγιο(Περού), Ράιαν, Αντρέ, Ντιεγκίνιο, Άνχελ Ρομέρο(Παραγουάη), Βιτίνιο, Γκι Νεγκαο αποτελούσαν το ρόστερ.

Στο μετεγγραφικό παζάρι η Κορίνθιανς απέκτησε τον Πέδρο Μιλάνς(Ουρουγουάη), τον Γκάμπριελ Παουλίστα, τον Ζακάρια Λάμπιαντ(Μαρόκο/Ολλανδία), τον Άγγλο Τζέσε Λίνγκαρντ, Κάιο Σέζαρ, Άλαν και Ματέους Περέιρα και ξεκίνησε την σεζόν με την κατάκτηση του Σούπερ Καπ κόντρα στην Φλαμένγκο με 2-0 με τα γκολ των Γκάμπριελ Παουλίστα στο 26' και Γιούρι Αλμπερτο στο 90+7' στην Μπραζίλια.

Στο Campeonato Paulista έφτασε μέχρι τα ημιτελικά, όμως η κακή πορεία στο Πρωτάθλημα, χωρίς νίκη σε 9 αγώνες, αναγκασε την διοίκηση στις 5 Απριλιου να διώξει τον Ντοριβάλ ύστερα απο 66 παιχνίδια με 26 νίκες, 19 ισοπαλίες και 21 ήττες.

Την επόμενη ανακοινώθηκε ο Φερνάντο Ντινιζ όμως στις 7 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε η απόλυση του έχοντας συνεχόμενες ήττες στο Πρωτάθλημα, έχοντας 8 αγώνες χωρίς νίκη και σε 7 απο αυτά ήταν ήττες.

Στο Κύπελλο αποκλέιστηκε στους "16" απο την Ιντερνασιονάλ, ενώ στο Copa Libertadores προκρίθηκε ως πρώτη από τον ομιλο της , απέκλεισε τους "16" την Ροζάριο Σεντραλ, αλλά στα προημιτελικά αποκλείστηκε απο την Εστουντιάντες.

Ως προσωρινός ανέλαβε ο Γουίλιαμ Μπατίστα προπονητης της U-20 και στις 11 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Κλάρενς Ζέεντορφ που θα αναλάμβανε για πρώτη φορά ως προπονητής σε βραζιλιάνικο σύλλογο.

Ιντερνασιονάλ: Οι "κόκκινοι" του Πόρτο Αλέγκρε

2026-10-18T15:45:00.000+03:00

Η Ιντερνασιονάλ του Πόρτο Αλέγκρε κατέχει ένα μοναδικό ρεκόρ αφού πρόκειται για την μοναδική ομάδα που κατάφερε να κατακτήσει το Πρωτάθλημα στην Βραζιλία το 1979 όντας αήττητη. Παράλληλα κατείχε και κάποια άλλα ρεκόρ, τα οποία όμως "χάθηκαν" απο την στιγμή που η "κολοράδο" γνώρισε τον υποβιβασμό για πρώτη φορά στην ιστορία της στην δεύτερη τη τάξει εθνική κατηγορία.

Όταν το 1901 τα αδέρφια Ενρίκε Ζοσέ και Λουίς Πόπε ιταλικής καταγωγής, μετακόμισαν απο το Σάο Πάολο στο Πόρτο Αλέγκρε έψαξαν να βρουν μια ομάδα για να παίξουν ποδόσφαιρο. Εκείνη την εποχή στην πόλη υπήρχαν δύο ποδοσφαιρικά κλάμπ η Fussball και η Gremio Porto Alegrense, τα οποία όμως και τα δύο ήταν ιδιωτικά και αποτελούταν απο μέλη γερμανικής καταγωγής.

Στις 4 Απριλίου του 1909 στην 141 Redencao Avenue τα αδέρφια Ενρίκε συγκαλούν συνάντηση με ένα γκρούπ φοιτητών και πολλών ακόμα με σκοπό την δημιουργία μιας νέας ομάδας. Περισσότερα απο 40 άτομα ψήφισαν και αποφάσισαν την δημιουργία μιας νέας ομάδας με το όνομα Sport Club International, ενώ η άλλη εκδοχή είναι ότι το όνομα αυτό ήταν προ τιμήν της Ιντερ Μιλάνου, και ήθελαν με αυτό τον τρόπο να καταδείξουν ότι δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός και ότι όλοι μπορούν να παίξουν.

Στις 18 Ιουλίου του ίδιου έτους η Ιντερνασιονάλ έδωσε το πρώτο της παιχνίδι χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία αφού γνώρισε την ήττα με 10-0 απο την Gremio Porto Alegrense, ενώ το 1913 κατέκτησε το πρώτο Πρωτάθλημα της πόλης με τον Κάρλος Αντόνιο Κλούβε, κάτι που το επανέλαβε μέχρι και το 1916.

Όμως η χρονιά που άλλαξε την ιστορία της ομάδας ήταν το 1925 όταν η Ιντερνασιονάλ δέχτηκε στις τάξεις της μαύρους ποδοσφαιριστές, και το 1927 κατέκτησε το πρώτο της Campeonato Gaucho.

To 1931 δημιουργήθηκε το Estadio Ildo Meneghetti η αλλιώς Estadio dos Eucaliptos και το 1934 ήρθε το δεύτερο Campeonato Gaucho με προπονητή τον Μάριο Ντε Αμπρέου. Στις δύο επόμενες δεκαετίες 1940 και 1950 δημιουργήθηκε μία απο τις κορυφαίες ομάδες στην ιστορία της παίρνοντας το προσωνυμιο "Rolo Compressor(Οδοστρωτήρας)" λόγω του επιθετικού τρόπου παιχνιδιού της.

Οι Αλμπέρτο Ζολίμ Φίλιο, Αλφέου, Τεσουρίνια, Αμπιγκάιλ, Καρλίτος, Ανταοζίνιο, Νίλτον Μποντίνιο, Χοσέ Βιγιάλμπα(Αργεντινή), Ίβο Ντιόγκο, Τσινεσίνιο, Παουλίνιο, Ολάβο Ροντρίγκες Μπαρμπόσα, Βαλντεμάρ Ροντρίγκες Μάρτινς, Φλάβιο Πίνιο, Λάρι Πίντο Φαρία και προπονητές τους Ρουί Αζεβέδο, Βόρμι Μπονόμι, Ρικάρντο Ντίες(Ουρουγουάη), Κάρλος Ριμπέιρο Ντα Σίλβα, Ορλάντο Καβεντίνι, Χερμίνιο Ντε Μπρίτο, Κάρλος Βολάντε, Αλφρέντο Γκονζάλεζ(Αργεντινή) και Τετέ κατέκτησε 13 Campeonato Gaucho(1940,1941,1942,1943,1944,1945,1947,1948,1950,1951
1952,1953 και 1955)

Η δεκαετία του '60 με τους Κάρλος Γκαινέτε, Λουίς Κάρλος Σκάλα, Έλτον και Μπραούλιο Μπαρμπόσα δεν είχε τις ίδιες επιτυχίες αυτό φαίνεται και απο το γεγονός ότι μόνο δύο Campeonato Gaucho κατέκτησε αυτή την δεκαετία το 1961 με προπονητή τον Σέρτζιο Τόρες και το 1969. Το κορυφαίο γεγονός ήταν η δημιουργία ενός νέου σταδίου το Estadio Jose Pinheiro Borda πιο γνωστό ως Estadio Beira-Rio που άνοιξε για πρώτη φορά στις 4 Απριλίου του 1969.

Η κυριαρχία στην πολιτεία Rio Grande do Sul στην δεκαετία του '70 ήταν σχεδόν απόλυτη αφού δεν κατέκτησε τα Πρωταθλήματα του 1977 και του 1979, κατακτώντας οκτώ συνεχόμενα απο το 1969 έως το 1976 με προπονητές τους Ντάλτρο Μενέσες(1968-1971), Ντίνο Σάνι(1971-1974), Ρούμπενς Μινέλι(1974-1977) και Κλαούντιο Ντουάρτε(1978) .

Πέραν όμως απο αυτή την κυριαρχία η "κολοράντο" ήταν απο τα πρώτα μέλη στην δημιουργία του Πανβραζιλιάνικου Πρωταθλήματος το 1971 και κατάφερε να κατακτήσει τα Πρωταθλήματα του 1975 και του 1976 με προπονητή τον Μινέλι και του 1979 με προπονητή τον Ένιο Αντράντε.

Στο τελευταίο αυτό του 1979, μάλιστα δεν ηττήθηκε σε κανένα παιχνίδι, έχοντας στην πρώτη φάση 6 νίκες και 3 ισοπαλίες, στην δεύτερη 4 νίκες και 3 ισοπαλίες και στην τρίτη 3 νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια.

Στα ημιτελικά αντιμετώπισε την Παλμέιρας την οποία κέρδισε με 3-2 στο Σάο Πάολο, με την ρεβάνς στο Πόρτο Αλέγκρε να λήγει ισόπαλος με 1-1. Στους διπλούς τελικούς αντιμετώπισε την Βάσκο Ντα Γκάμα την οποία και κέρδισε και τις δύο φορές με 2-0 στο Ρίο Ντε Τζανέιρο και 2-1 εντός έδρας αντίστοιχα κατακτώντας τον τίτλο.

Κλαούντιο Ντουάρτε, Κασαπάβα, Λουίς Κάρλο Μασάδο, Ζαίρ Πράτες, Ολντορελίνο Ντορίνιο, Μάριο Σέρτζιο Πόντες, Μπιμπιάνο Πόντες, Ζοάο Μπατίστα Ντα Σίλβα, Μάνγκα, Ολάβιο Βιέιρα, Ντάντα Μαραβίλια, Μαρίνιο Πέρες, Ελίας Φιγκερόα(Χιλή), Φλάβιο Μινουάνο, Λουίς Ριμπέιρο Πίντο, Πάολο Σέζαρ Καρπετζιάνι, Χοσέ Ντε Λα Κρούς Μπενίτες(Παραγουάη), Τσίκο Σπίνα, Μάουρο Γκαλβάο, Μάουρο Παστόρ, Κλαούντιο Μινέιρο, Πάολο Ρομπέρτο Φαλκάο, Βαλντομίρο Φράνκο, Ουμπιράτα Εσπίριτο Σάντο, Κλαουντιμίρο Φερέιρα αποτέλεσαν ίσως την πιο "χρυσή" γενιά της Ιντερνασιονάλ στην δεκαετία του '70.

Μια γενιά η οποία έφτασε στο πικ της το 1980 όταν και έφτασε στον τελικό του Copa Libertadores . Στην πρώτη φάση τερμάτισε στην πρώτη θέση του 3ου ομίλου μπροστά απο τις Βάσκο Ντα Γκάμα, Νπεορτίβο Γκαλίσια(Βενεζουέλα) και Ντεπορτίβο Τατσίρα(Βενεζουέλα).

Στην ημιτελική φάση πήρε το εισιτήριο αήττητη απέναντι σε Ντεπορτίβα Αμέρικα(Κολομβία) και Βελέζ Σάρσφιλντ και στον τελικό αντιμετώπισε την Νασιονάλ. Το πρώτο παιχνίδι στο "Μπέιρα -Ρίο" ολοκληρώθηκε χωρίς τέρματα, και στο "Σεντενάριο" στο Μοντεβίδεο η Νασιονάλ με το γκολ του Βικτορίνο κατέκτησε το τρόπαιο.

Στην δεκαετία του '80 παρά τα τέσσερα συνεχόμενα Πολιτειακά Πρωταθλήματα(1981,1982,1983,1984) με προπονητές τους Κλαούντιο Ντουάρτε, Ερνέστο Γκουέδες, Ντίνο Σάνι και Οτασίλιο Γκονσάλβες, δεν μπόρεσε να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία στην Βραζιλία, έχοντας στις τάξεις της πέραν του Ουμπιράτα Εσπίριτο Σάντος, τους Εντεβάλντο Ντε Φρέιτας, Κάρλος Ντούνγκα, Κλαούντιο Ταφαρέλ, Μάουρο Γκαλβάο, Λουίς Κάρλος Γουινκ, Ρούμπεν Πάζ(Ουρουγουάη) και Ζεραλντάο.

Κάτι ανάλογο είχαμε και την δεκαετία του '90 όπου κατέκτησε τέσσερα Πολιτειακά Πρωταθλήματα(1991,1992,1994 και 1997) με προπονητές τους Κλαούντιο Ντουάρτε(1991 και 1994), Αντόνιο Λόπες(1992) και Σέλσο Ρόθ και παράλληλα έφτασε στην κατάκτηση του Κυπέλλου Βραζιλίας το 1992 στον τελικό απέναντι στην Φλουμινένσε με προπονητή τον Αντόνιο Λόπες και τους Σέλιο Σίλβα, Αντρέ, Ρόμπερτ Φερνάντες(Παραγουάη), Κάρλος Γκαμάρα(Παραγουάη), Φαμπιάνο Σόουζα, Ζέρσον, Μαουρίσιο Ντε Ολιβέιρα στην σύνθεση.

Το 2002 έφτασε πολύ κοντά στον υποβιβασμό και τότε αποφασίστηκε υπό την προεδρία του Φερνάντο Καρβάλιο αποφασίστηκε να δοθεί έμφαση στις υποδομές και αυτό της βγήκε σε καλό πέραν του ότι της βγήκαν παίκτες όπως οι Φάμπιο Ρόσεμπακ, Ράφαελ Σόμπις, Αλεσάντρε Πάτο, Λεάντρο Νταμιάο, Νιλμάρ και Ντάνιελ Καρβάλιο, αλλά και μετεγγραφές όπως οι Άλεξ Ράφαελ Μεσίνι, Κλέμερ κατάφερε να κατακτήσει τέσσερα συνεχόμενα Campeonato Gaucho(2002,2003,2004,2005) με προπονητές τους Γκούτο Φερέιρα, Μουρίσι Ραμάλιο(2003 και 2005), Λόρι Σάντρι αλλά το κυριότερο επανήρθε δριμύτερη στις λατινοαμερικάνικες διοργανώσεις.

Στο Copa Sudamericana του 2004 έφτασε στα ημιτελικά όπου και αποκλείστηκε απο την μετέπειτα κάτοχο Μπόκα Τζούνιορς όπως και το 2005 όπου στα προημιτελικά αποκλείστηκε και πάλι απο τους "χεινέσες". Όμως ένα χρόνο αργότερα το 2006 κατάφερε να φτάσει στο όνειρο της κατάκτησης του Copa Libertadores.

Κατέλαβε την πρώτη θέση στον όμιλο με Νασιονάλ, Μαρακαίμπο(Βενεζουέλα) και UNAM(Μεξικό), στις νοκ-άουτ φάσεις απέκλεισε κατά σειρά τις Νασιονάλ, Λίγκα Ντε Κίτο, και Λιμπερτάδ και στον τελικό με μια ισοπαλία και μια νίκη κόντρα στην Σάο Πάολο έφτασε στην κατάκτηση του παρθενικού της Copa Libertadores

Προπονητή της ήταν ο Άμπελ Μπράγκα και στον αγωνιστικό χώρο οι Φαμπιάνο Έλερ, Κλέμερ, Ίντιο, Σεάρα, Εντίνιο, Πάουλο Σέζαρ Τίνγκα, Άλεξ Ραφαέλ Μεσκίνι, Ζόρζε Βάγκνερ, Φερναντάο, Ιαρλέι και Γουάσον Ρεντέρια(Κολομβία).

Την ίδια χρονιά κατέκτησε και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων στην Ιαπωνία αφού πρώτα στον ημιτελικό απέκλεισε την αιγυπτιακή Αλ Αχλί με 2-1, ενώ απέναντι στην Μπαρτσελόνα με το "χρυσό" γκολ να το πετυχαίνει ο Αντριάνο Γκαμπιρού.

Εν αντιθέσει με τις επιτυχίες εκτός Βραζιλίας στα εγχώρια δεν μπόρεσε να φτάσει στην κατάκτηση ενός Πρωταθλήματος μένοντας στην δεύτερη θέση δύο συνεχόμενες χρονιές το 2005 και το 2006 πίσω απο Κορίνθιανς και Σάο Πάολο αντίστοιχα και το 2009 πίσω απο την Φλαμένγκο.

Το 2007 κατέκτησε το Recopa Sudamericana κόντρα στην Πατσούκα με προπονητή τον Αλεξάντρε Γκάλο και τους Μάρτσιο Ροντρίγκες, Κριστιάν Κορέα Ντιονίσιο στην σύνθεση της, το 2009 το Suruga Bank Championship κόντρα στην Οίτα Τρινιτά, ενώ απο το 2008 είναι απόλυτη κυρίαρχος στην πολιτεία της, αφού έχασε μόνο το Πρωτάθλημα του 2010 με προπονητές τους Άμπελ Μπράγκα(2008 και 2014), Τίτε(2009), Πάολο Ρομπέρτο Φαλκάο(2011), Ντοριβάλ Ζούνιορ(2012), Κάρλος Ντούνγκα(2013), Ντιέγκο Αγκίρε(Ουρουγουάη/2015) και Άρχελ Φούκς(2016).

Το 2010 έφτασε στην κατάκτηση του δεύτερο Copa Libertadores της ιστορίας της, περνώντας ως πρώτη απο τον όμιλο της μπροστά απο Ντεπορτίβο Κίτο, Τσέρο Πορτένιο και Έμελεκ, ενώ στις νοκ-άουτ φάσεις απέκλεισε κατά σειρά τις Μπάνφιλντ, Εστουντιάντες και Σάο Πάολο αντίστοιχα.

Στον τελικό αναμετρήθηκε με την Γκουανταλαχάρα όπου στον πρώτο αγώνα επικράτησε στο Μεξικό με 2-1, στην ρεβανς στο Πόρτο Αλέγκρε επικράτησε επίσης με 3-2, με προπονητή τον Σέλσο Ροθ και τους Άντρες Ντ'Αλεσάντρο, Ρενάν, Κλέμπερ, Πάμπλο Γκινιάσου(Αργεντινή), Σάντρο, Ρομπέρτο Αμποταντσιέρι(Αργεντινή), Τζουλιάνο και Τάισον στο ρόστερ.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο των συλλόγων το 2010, η Ιντερνασιονάλ αποκλείστηκε στον ημιτελικό απο την κογκολέζικη Μαζέμπε, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση κόντρα στην κορεατική Σεονγκνάμ Ιλχούα

Το 2011 με προπονητή τον Ντοριβάλ Ζούνιορ και τον Ζο στην σύνθεση κατέκτησε το Recopa Sudamericana κόντρα στην Ιντεπεντιέντε, ενώ το 2015 έφτασε μέχρι την ημιτελική φάση του Copa Libertadores όπου και αποκλείστηκε απο την μεξικάνικη Τίγκρες.

Το 2014 κατέλαβε την τρίτη θέση 11 βαθμούς πίσω απο την Πρωταθλήτρια Κρουζέιρο, το 2015 κατετάγη στην 5η θέση, όμως το δράμα ήρθε το 2016 όταν και δεν γλύτωσε τον υποβιβασμό καταλαμβάνοντας την 17η θέση με 43 βαθμούς για πρώτη φορά στην ιστορία της.

Μέσα σε όλα έχασε και το Πολιτειακό Πρωτάθλημα του 2017 ύστερα απο εφτά χρόνια απο την Νόβο Χαμπούργκο με τις δύο ομάδες να αναδεικνύονται ισόπαλες και στους δύο αγώνες με 2-2 και 1-1, και τα πάντα κρίθηκαν στα πέναλντι με την "κολοράντο" να χάνει με 3-1 στην "ρώσικη ρουλέτα".

Επίσης στην φάση των "16" του Κυπέλλου Βραζιλίας αποκλείστηκε απο την Παλμέιρας με νίκη 1-0 και ήττα με 2-1 στην ρεβάνς, με την "βερντάο" να παίρνει την πρόκριση λόγω του εκτός έδρας γκολ. Κατέκτησε πάντως δύο συνεχόμενα Recopa Gaucha το 2016 και το 2017 αντίστοιχα

Η παρουσία της στην SERIE B αποδείχτηκε παρένθεση αν και δεν πήρε την πρώτη θέση αφού έμεινε πίσω απο την Αμέρικα Μινέιρο πέτυχε όμως την επάνοδο στην μεγάλη κατηγορία. Μάλιστα χρειάστηκε να υπάρξουν αλλαγές στην τεχνική ηγεσία αφού τον Αντόνιο Κάρλος Ζάγκο διαδέχτηκε ο Γκούτο Φερέιρα και τον Φερέιρα ο Ονταίρ Χέλμαν.

Στο γκαούτσο αποκλείστηκε στα προημιτελικά απο την Γκρέμιο, ενώ στο Κύπελλο αποκλείστηκε στον τέταρτο γύρο απο την Βιτόρια. Στην επάνοδό της στην SERIE A έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο μάλιστα βρέθηκε στην κορυφή για κάποιες αγωνιστικές για να καταλήξει τελικά στην 3η θέση πίσω απο Παλμέιρας και Φλαμένγκο εξασφαλίζοντας την επιστροφή τις στις διασυλλογικές διοργανώσεις.

Στο πολιτειακό Πρωτάθλημα του 2019 έφτασε στον τελικό απέναντι στην Γκρέμιο, με τους δύο αγώνες να ολοκληρώνονται χωρίς τέρματα και στην "ρώσικη ρουλέτα" ήταν η Γκρέμιο αυτή που πανηγύρισε με 3-2.

Στο Κύπελλο απέκλεισε τις Παισαντού, Παλμέιρας, Κρουζέιρο στον ημιτελικό αλλά στους διπλούς τελικούς απέναντι στην Ατλέτικο Παραναένσε γνώρισε δύο ήττες με 1-0 και 2-1 αντίστοιχα. Στο Libertadores προκρίθηκε ως πρώτη απο τον ομιλό της στους "16" μπροστά μάλιστα απο την Ρίβερ Πλέιτ.

Απέκλεισε την Νασιονάλ αλλά στους "8" η Φλαμένγκο την "σταμάτησε" με ήττα 2-0 και ισοπαλία 1-1. Στο Πρωτάθλημα η Ιντερνασιονάλ δεν διεκδίκησε πολλά πράγματα τον Οκτώβριο μάλιστα ο Χέλμαν απολύθηκε και μετά απο ένα σύντομο πέρασμα του Ρικάρντο Κολμπακίνι ανέλαβε ο Ζε Ρικάρντο μέχρι το τέλος του χρόνου και κατέλαβε την 7η θέση, εξασφαλίζοντας θέση στον δεύτερο προκριματικό γύρο του Copa Libertadores.

Ο σύλλογος αποφάσισε να μην ανανεωθεί το συμβόλαιο του Ζε Ρικάρντο και στην θέση του ήρθε ο Αργεντίνος Εντουάρντο Κουντέτ. Τον Ιανουάριο του 2020 ξεκίνησε το Gaucho αλλά λόγω του covid-19 η σεζόν διακόπηκε μέχρι τον Ιούνιο του 2020 οπότε και συνεχίστηκε μέχρι τον Αύγουστο. Έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς όπου αποκλείστηκε απο την Γκρέμιο γνωρίζοντας την ήττα με 1-0.

Τον Φεβρουάριο ξεκίνησε και η προσπάθεια στους προκριματικούς γύρους του Libertadores όπου αποκλείοντας τις Ουνιβερσιδάδ Ντε Τσίλε και Ντεπόρτες Τολίμα πέρασε στους ομίλους. Εκεί πέρασε στην φάση των νοκ-άουτ όπου τον Νοέμβριο αντιμετώπισε την Μπόκα Τζούνιορς αποκλείστηκε στην διαδικασία των πέναλντι με 5-4.

Κόντρα στην Μπόκα στον πάγκο είχε ένα παλιό γνώριμο τον Άμπελ Μπράγκα στο έβδομο πέρασμα απο την ομάδα μιας και ο Κουντέτ αποδέχτηκε την πρόταση της Θέλτα. Στο Κύπελλο στους "16" απέκλεισε την Ατλέτικο Γκοιανιένσε αλλά στα προημιτελικά αποκλείστηκε στην διαδικασία των πέναλντι απο την Αμέρικα Μινέιρο.

Στο νέο Πρωτάθλημα που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2020 ελέω covid-19 η Ιντερνασιονάλ δύο αγωνιστικές πριν την ολοκλήρωση του βρισκόταν στην κορυφή. Η ήττα απο την Φλαμένγκο στο "Μαρακανά" την έριξε στην δεύτερη θέση με δύο βαθμούς διαφορά.

Η Φλαμένγκο έχασε εντός έδρας όμως απο την Σάο Πάολο, όμως η ίδια δεν μπόρεσε στο "Μπέιρα Ρίο" να κερδίσει την Κορίνθιανς μένοντας στο 0-0 και έτσι έχασε τον τίτλο για ένα βαθμό διαφορά 71 έναντι 70.

Η απώλεια του τίτλου οδήγησε την "κολοράντο" να μην ανανεωθεί η συνεργασία με τον Μπράγκα και στην θέση του ήρθε ο Ισπανός Μιγκέλ Άνχελ Ραμίρες. Στο Campeonato Gaucho στους τελικούς αντιμετώπισε την Γκρέμιο χωρίς όμως να μπορέσει να καταφέρει να κατακτήσει τον τίτλο, ενώ στο Libertadores πέρασε απο την φάση των ομίλων ως πρώτη.

Ο αποκλεισμός απο την Βιτόρια Μπαία στον τρίτο γύρο ήταν το "κύκνειο άσμα" του Ραμίρες αφού απολύθηκε λόγω και των κακών αποτελεσμάτων στο Πρωτάθλημα. Στην θέση του ήρθε ο Ουρουγουανός Ντιέγκο Αγκίρε κοουτσάρωντας την στους "16" του Libertadores όπου αποκλείστηκε απο την Ολίμπια Ασουνσιόν στα πέναλντι αφού και οι δύο αγώνες ολοκληρώθηκαν χωρίς τέρματα

Στο Πρωτάθλημα τερμάτισε στην 12η θέση εξασφαλίζοντας τουλάχιστον θέση για τους ομίλους του επερχόμενου Copa Sudamericana. Αγκίρε και διοίκηση συμφώνησαν απο κοινού να λύσουν την συνεργασία τους και στην θέση του ήρθε ο Αλεξάντρε Μεδίνα, ενώ χρέη τεχνικού διευθυντή ανέλαβε ο Πάουλο Αουτουόρι.

Στο μετεγγραφικό παζάρι επέστρεψε ο Άλαν Πάτρικ απο την Σαχτάρ, ήρθε ο Ρενέ απο την Φλαμένγκο ο Κάρλος Ντε Πένια απο την Ντινάμο Κιέβου και ο Πέδρο Ενρίκε πρώην παίκτης του ΠΑΟΚ που τα τελευταία χρόνια αγωνιζόταν στην Τουρκία.

Στο gaucho αποκλείστηκε στα ημιτελικά απο την Γκρέμιο, στο Κύπελλο μόλις στον πρώτο γύρο απο την Γκλόμπο. Η ισοπαλία με την Γκουαιρένια για τους ομίλους του Sudamericana αποτέλεσε το "κύκνειο άσμα" του Μεδίνα ο οποίος απολύθηκε. Ανέλαβε υπηρεσιακός ο Κάουαν Μεδίνα και στις 18 Απριλίου ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Βραζιλιάνου Μάνο Μενέσες.

Στο Sudamericana αφού πέρασε απο την φάση των ομίλων, στους "16" απέκλεισε την Κόλο Κόλο και στα προημιτελικά κόντρα στην Μελγκάρ αποκλείστηκε στην διαδικασία των πέναλντι αφού οι δύο αναμετρήσεις έληξαν χωρίς τέρματα.

Στο Πρωτάθλημα δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τον ρυθμό της Παλμέιρας καταφέρνοντας πάντως να κερδίσει εισιτήριο για τους ομίλους του Libertadores. Για την νέα χρονιά απέκτησε τον Χιλιανό Τσάρλς Αρανγκίς και τους Πάουλο Βίκτορ και Μοϊσες αλλά το ξεκίνημα δεν ήταν καλό αφού στο πολιτειακό πρωτάθλημα αποκλείστηκε στα ημιτελικά απο την Κασίας στην διαδικασία των πέναλντι.

Στον όμιλο του Copa Libertadores κατέλαβε την 1η θέση αήττητη όμως τα κακά αποτελέσματα στο Πρωτάθλημα και η γκρίνια απο τους οπαδούς προκάλεσαν την απομάκρυνση του Μενέσες έχοντας και τον αποκλεισμό στο Κύπελλο στους "16" απο την Αμέρικα Μινέιρο στην διαδικασία των πέναλντι, και απολογισμό σε 81 παιχνίδια, 39 νίκες, 29 ισοπαλίες και 13 ήττες.

Έτσι με νέο προπονητή τον Αργεντίνο Εδουάρδο Κουδέτ, αντιμετώπισε στην φάση των "16" την Ρίβερ Πλέιτ την οποία απέκλεισε στα πέναλντι. Ακολούθησαν μία ακόμη πρόκριση απέναντι στην Μπολιβάρ και στα ημιτελικά αντιμετώπισε την Φλουμινένσε.

Το πρώτο ματς στο Ρίο έληξε χωρίς νικητή 2-2, αλλά στην ρεβάνς στο Πόρτο Αλέγκρε αν και προηγήθηκε μόλις στο 10' δέχτηκε δύο γκολ στο 81' και στο 87' γνωρίζοντας την ήττα με 2-1 και ταυτόχρονα τον αποκλεισμό απο τον τελικό.

Τελικά στο Πρωτάθλημα κατέλαβε την 9η θέση και εξασφάλισε την είσοδο στους ομίλους του Copa Sudamericana. Στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε αρκετούς ποδοσφαιριστές, όπως τον Κολομβιανό Ραφαέλ Μπορέ απο την Άιντραχτ Φρανκφούρτης, τον Φερναντο, τον Τιάγκο Μάϊα ως δανεικό απο την Φλαμένγκο, τον Γουέσλει απο την Κρουζέιρο, τον Χιοράν απο την Ατλέτικο Μινέιρο, τον Ρομπέρτ Ρενάν ως δανεικό απο την Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, τον Ουρουγουανό γκολκίπερ Σέρτζιο Ροσέτ απο την Νασιονάλ, τον Ρόμουλο, τον Αργεντίνο Λούκας Αλάριο, τον Εκουαδοριανό επιθετικό Ένερ Βαλένσια και τον Μπρούνο Ενρίκε.

Στο gaucho πάντως αν και πέρασε ως πρώτη απο την πρώτη φάση, απέκλεισε την Σάο Λουίς στα προημιτελικά, αλλά στα ημιτελικά αποκλείστηκε στην διαδικασία των πέναλντι απο την Ζουβεντούδε.

Στο Sudamericana κατέληξε δεύτερη πίσω απο την Μπελγκράνο και στην διαδικασία των πλει-οφ θα αντιμετώπιζε την Ροζάριο Σεντράλ και απέκτησε απο την Σαχτάρ Ντόνετσκ τον Βιτάο.

Ούτε όμως και o Κουδέτ μακροημέρευσε αφού μετά την ήττα στον πρώτο αγώνα απο την Ζουβεντούδε για τον τρίτο γύρο του Κυπέλλου Βραζιλίας ο πρόεδρος του συλλόγου Αλεσάντρο Μπαρσέλος ανακοίνωσε την απόλυση του Αργεντίνου τεχνικού, ύστερα απο 108 παιχνίδια και απο τα δύο περάσματα του, έχοντας 54 νίκες, 28 ισοπαλίες και 26 ήττες.

Στην ρεβάνς προσπάθησε να ανατρέψει την κατάσταση αλλά το τελικό 1-1 "σφράγισε" τον αποκλεισμό απο τον επόμενο γύρο του Κυπέλλου Βραζιλίας. Στις 17 Ιουλίου οι φήμες που ήθελαν τον Ρότζερ Μασάδο να αναλαμβάνει την "Ίντερ" για πρώτη φορά στην καριέρα του επιβεβαιώθηκαν υπογράφοντας συμβόλαιο μέχρι τον Δεκέμβριο του 2025.

Στον πρώτο αγώνα για την φάση των πλει-οφ ηττήθηκε στο Ροζάριο με 1-0 και στην ρεβάνς είδε τους φιλοξενούμενους να προηγούνται με το γκολ του Σάντες στο 20', στο 49' ο Άλαν Πάτρικ ισοφάρισε όμως το 1-1 παρέμεινε μέχρι το τέλος και η Ιντερνασιοναλ αποκλείστηκε απο την συνέχεια, ενώ απέκτησε τον Αγκουστίν Ροχέλ απο την Χέρτα, τον 24χρονο κεντρικό αμυντικό Κλέιτον απο την πορτογαλική Άβες και τον Αργεντίνο Μπράιαν Αγκίρε απο την Λανούς.

Στο Πρωτάθλημα τερμάτισε στην 5η θέση κλείνοντας θέση στους ομίλους του επόμενου Copa Libertadores. H νέα χρονιά ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο αφού κατέκτησε αήττητη το gaucho και μάλιστα κόντρα στην Γκρέμιο.

Στο Copa Libertadores στην φάση των ομίλων βγήκε πρώτη μπροστά απο την Ατλέτικο Νασιονάλ και στην φάση των "16" βρήκε μπροστά της την Φλαμένγκο. Στο πρώτο παιχνίδι στο "Μαρακανά" ηττήθηκε με 1-0 ενώ και στην ρεβάνς στο Πόρτο Αλέγκρε επίσης ηττήθηκε με 2-0 και αποκλείστηκε.

Αποκλεισμό γνώρισε και στο Κύπελλο Βραζιλίας στην φάση των "16" όπου ηττήθηκε στο "Μπέιρα-Ρίο" απο την Φλουμινένσε με 2-1, ενώ στην ρεβάνς με το 1-1 δεν μπόρεσε να αποφύγει τον αποκλεισμό.

Αυτά τα κακά αποτελέσματα αποτέλεσαν την αφορμή για την απόλυση του Μασάδο ύστερα απο 73 παιχνίδια στα οποία είχε 34 νίκες, 20 ισοπαλίες και 19 ήττες και στην θέση του ανέλαβε ο Αργεντίνος Ραμόν Ντίας.

Ούτε όμως και για τον Ντίας εξελίχθηκαν πολύ καλά τα πράγματα αφού σε 13 παιχνίδια είχε 3 νίκες, 5 ισοπαλίες και 5 ήττες, άλλαζε συνεχώς εντεκάδες και το κυριότερο η ομάδα ήταν στην ζώνη του υποβιβασμού και στην θέση του προσελήφθη ο Άμπέλ Μπράγκα για όγδοη φορά στην καριέρα του για τα δύο εναπομείναντα παιχνίδια του Πρωταθλήματος.

Ήττα απο την Σάο Πάολο και μονόδρομος η νίκη στην τελευταία αγωνιστική εντός έδρας κόντρα στην Μπραγκαντίνο και παράλληλα ήττα δύο εκ των Σεαρά, Φορταλέζα και Βιτόρια. Νίκη με 3-1 και ήττα τόσο της Σεαρά όσο και της Φορταλέζα και παραμονή στην κατηγορία για ένα βαθμό διαφορά.

Μετά την ολοκλήρωση του Πρωταθλήματος ο Άμπελ Μπράγκα ανέλαβε τον ρόλο του τεχνικού διευθυντή και στον πάγκο ήρθε ο Ουρουγουανός Πάουλο Πετσουλάνο και στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε τους Άλαν Ροντρίγκες(Ουρουγουάη), Γιόαν Καρμπονέρο(Κολομβία), Ματέους Μπαία, Αλεράντο, Ροδρίγκο Βιγιάγκρα(Αργεντινή), Φελιξ Τορες(Εκουαδόρ), Ρίτσαρντ, Καϊκι, Βκτορ Γκάμπριελ, Ραικκόνεν, Παουλίνιο Πάουλα, ενώ στο campeonato gaucho ηττήθηκε στους διπλούς τελικούς απο την Γκρέμιο.

Στο Κύπελλο αποκλέιστηκε στην προημιτελική φάση απο την Γκρέμιο και στις 20 Σεπτεμβρίου ο Πετσουλάνο αφού η ομάδα βρισκόταν στην ζώνη του υποβιβασμού απολύθηκε ύστερα απο 43 παιχνίδια με 16 νίκες, 12 ισοπαλίες και 15 ήττες για να αναλάβει ο Εντουάρντο Μπαπτίστα.

Μποταφόγκο το "αστέρι" της Βραζιλίας

2026-10-18T15:35:00.000+03:00

Είναι το "αστέρι' του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, έχοντας τροφοδοτήσει με πάρα πολλούς ποδοσφαιριστές την "σελεσάο" ειδικά στις τελικές φάσεις των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Η Μποταφόγκο μπορεί να μην έχει τους τίτλους η την φήμη άλλων ομάδων της χώρας, όμως έχει αφήσει το στίγμα της στο ποδόσφαιρο της Βραζιλίας.

Το 1891 ιδρύθηκε στο Ρίο Ντε Τζανέιρο η Botafogo Regatta Group και δεκατρία χρόνια αργότερα στις 12 Αυγούστου του 1904 δύο συμφοιτητές στο κολλέγιο "Αλφρέντο Γκόμες" Φλάβιο Ράμος και Εμμανουέλ Σόδρε ιδρύουν την Electro Club.

Ένα μήνα αργότερα αλλάζει το ονομά της σε Botafogo Football Club και στις 8 Δεκεμβρίου του 1942 οι δύο σύλλογοι ενώνονται δημιουργώντας την Botafogo de Futebol e Regatas. Το 1906 συμμετείχε για πρώτη φορά στο πολιτειακό Πρωτάθλημα καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση, ενώ την επόμενη χρονιά βρέθηκε στην πρώτη θέση με την Φλουμινένσε έχοντας τους ίδιους πόντους αλλά λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων το τρόπαιο το πήρε η "Φλού".

Αμφισβήτησε όμως το αποτέλεσμα θεωρώντας ότι απο την στιγμή που την τελευταία αγωνιστική πήρε την νίκη στα χαρτιά αφού η αντίπαλος της δεν κατέβηκε να αγωνιστεί, ζήτησε να αγωνιστεί σε αγώνα μπαράζ για να διεκδικήσει το τρόπαιο.

Η Φλουμινένσε αρνήθηκε επικαλούμενη το καταστατικό της Λίγκας και την διαφορά τερμάτων σε περίπτωση ισοβαθμίας και τελικά ύστερα απο 89 χρόνια το 1996 και οι δύο ομάδες αναδείχθηκαν Πρωταθλήτριες για το 1907.

Το 1909 ήρθε δεύτερη και το 1910 κέρδισε το carioca πετυχαίνοντας σε 10 παιχνίδια 66 γκολ. Όμως ακολούθησε μα περίοδο ανομβρίας τίτλων απο το 1912 έως το 1930, βγαίνοντας δεύτερη το 1913, το 1914, το 1916 και το 1918 και τρίτη το 1928.

Μάλιστα το 1912 λίγο έλειψε να υποβιβαστεί στην δεύτερη κατηγορία αφού κατέλαβε την 8η και τελευταία θέση στην βαθμολογία και χρειάστηκε να δώσει αγώνα μπαράζ με την πρωταθλήτρια της δεύτερης κατηγορίας την οποία και νίκησε με 3-1.

Το 1930 χάρις στους Νίλο και Καρβάλιο Λέιτε κατέκτησε τον τίτλο όπως και το 1932, ενώ το 1933 και το 1934 σε μια περίοδο όπου διεξήχθησαν δύο Πρωταθλήματα κατέκτησε τον τίτλο στην Metropolitan Football League Association (AMEA).

Το 1935 η AMEA διαλύθηκε, στην θέση της δημιουργήθηκε η Brazilian Sports Confederation(CBD) όπου και κατέκτησε τον τίτλο με πρωταγωνιστή τον Λεονίντας που είχε αποκτηθεί απο την Φλαμένγκο. Το 1936 ήταν η πρώτη φορά που βγήκε εκτός Βραζιλίας για να δώσει φιλικούς αγώνες στο Μεξικό και στις ΗΠΑ αντίστοιχα.

Σημαντικοί ποδοσφαιριστές φόρεσαν την φανέλα της, Ζέρσον Ντος Σάντος, Τοβάρ, Ζέζε Προκόπιο και πάνω απο όλιυς ο Ελένο Ντε Φρέιτας που σε 235 παιχνίδια πέτυχε 209 τέρματα. Το 1948 κατέκτησε το πολιτειακό Πρωτάθλημα με προπονητή τον Ζεζε Μορέιρα και τους Οκτάβιο Μοραες και Σίλβιο Πιρίγιο ως αστέρια της.

Ακολούθησε μια περίοδος τίτλων αλλά και σημαντικών ποδοσφαιριστών που φόρεσαν την φανέλα της όπως οι Μάνγκα, Μάριο Ζάγκαλο, Κουαρεντίνια πρώτος σκόρερ της ομάδας με 313 τέρματα, Αμαρίλντο, Ρομπέρτο Μιράντα, Καγιού, Σεμπαστιάο Λεονίντας, Πάουλο Βαλεντίμ, Ροζέριο, Ζέρσον, Κάρλος Ρομπέρτο κυρίως όμως οι Ντιντι, Νίλτον Σάντος ο οποίος είναι ο ρέκορντμαν συμμετοχών με 721 παιχνίδια και ο περίφημος Γκαρίντσα δεύτερος σε συμμέτοχές με 612 παρουσίες.

Το 1957 υπο την καθοδήγhση του Ζοάο Σαλντάνια κατέκτησε το Πρωτάθλημα, όπως και το 1961, ενώ το 1963 ηττήθηκε στον τελικό του Campeonato Brasileiro Série A απο την Σάντος όπως και στα ημιτελικά του Libertadores τον ίδιο χρόνο.

Το 1967 και το 1968 με προπονητή τον Μάριο Ζαγκάλο κατέκτησε το carioca, ενώ το 1968 κατέκτησε το Campeonato Brasileiro Série A που αρκετά χρόνια αργότερα αναγνωρίστηκε ως επίσημος εθνικός τίτλος.

Έμελλε όμως αυτός ο τίτλος να "στοιχειώσει" την ομάδα αφού για 21 ολόκληρα χρόνια μέχρι και το 1989 όταν κατέκτησε το carioca δεν πανηγύρισε κάποιον τίτλο παρότι στην σύνθεσή της είχε ποδοσφαιριστές όπως οι Κάρλος Αλμπέρτο, Μπρίτο, Πάουλο Σέζαρ Καγιού και Ζαιρζίνιο.

Το 1972 ηττήθηκε στον τελικό του βραζιλιάνικου Πρωταθλήματος απο την Παλμέιρας ενώ και στο Libertadores στο οποίο έπαιξε ύστερα απο 10 χρόνια αποκλείστηκε στα ημιτελικά. Το 1976 αντιμετώπισε σοβαρά οικονομικά προβλήματα με συνέπεια να πουλήσει το στάδιο της το Εstádio General Severiano όπου ήταν και τα γραφεία του συλλόγου στην εταιρία Companhia Vale do Rio Doce και μέχρι να μετακινηθεί στην νέα της τοποθεσία και στο νέο της γήπεδο δεν είχε μέρος να προπονηθεί.

Το παράδοξο ήταν ότι εκείνη την περίοδο πέτυχε δύο ρεκόρ στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο, 52 ματς αήττητη σε εθνικό επίπεδο και 42 ματς αήττητη στο Πρωτάθλημα, όμως δεν ήταν αρκετά για της προσφέρουν τίτλους.

Το 1981 με παίκτες όπως οι Πάουλο Σέρτζιο, Μεντονσα και Μαρτσέλο Ολιβείρα έφτασε στα ημιτελικά του Πρωταθλήματος όπου και αποκλείστηκε απο την Σάο Πάολο. Το πρώτο παιχνίδι έληξε 1-0 υπέρ της "φουγκάο" αλλά στην ρεβάνς το δεύτερο ημίχρονο και ενώ το σκόρ ήταν 2-1 υπέρ της Μποταφόγκο άργησε να ξεκινήσει 35 λεπτά με τους παίκτες και τον προπονητή να κατηγορούν τους αντιπάλους ότι προσπάθησαν να επηρεάσουν τον διαιτητή.

Στην επανάληψη η Σάο Πάολο ανέτρεψε την κατάσταση και πήρε την νίκη με 3-2 χάρις σε ένα αμφισβητούμενο πέναλντι. Το 1989 με τους Μάουρο Γκαλβάο, Παουλίνιο Κρισιπυμα και Ζοσιμάρ έφτασε επιτέλους στην κατάκτηση ενός τίτλου του carioca κερδίζοντάς τον τελικό την Φλαμένγκο.

Το επανέλαβε και τον επόμενο χρόνο, ενώ το 1992 έφτασε μέχρι τον τελικό του Πρωταθλήματος με παίκτες όπως οι Βαλντέιρ, Κάρλος Αλμπέρτο Ντίας, Κάρλος Αλμπε΄ρτο Σάντος, Τζαίρ και Ρενάτο Γκαούτσο, όπου όμως ηττήθηκε απο την Φλαμένγκο.

Το 1993 πήρε μέρος στο Conmebol Cup όπου στους "16" απέκλεισε την Μπραγκαντίνο, στα προημιτελικά την Καρακας, στα ημιτελικά την Ατλέτικο Μινέιρο και στον τελικό αντιμετώπισε την Πενιαρόλ με δύο ισοπαλίες 1-1 και 2-2 και κατέκτησε τον τίτλο στην διαδικασία των πέναλντι με 3-1, με τον Γουίλιαμ Μπακάνα να πιάνει δύο πέναλντι

Προπονητής ο Κάρλος Αλμπε΄ρτο Τόρες και στο ρόστερ της οι Γουίλιαμ Μπακάνα , Ελιομάρ, Άντρε Ντουάρτε, Ροτζέριο, Κλέι, Κινα, Φαμπιάνο, Περιβάλδο, Αλέσιο, Μάρκος Πάουλο, Σινβάλ, Ελιέλ, Νέλσον, Σουέλιο και Μαρτσέλο.

Το 1994 προσκλήθηκε απο την Conmebol να συμμετάσχει στο Recopa Sudamericana απέναντι στην Σάο Πάολο όπου και ηττήθηκε με 3-1 στο Κόμπε της Ιαπωνίας. Το 1995 με προπονητή τον Πάουλο Αουτουόρι, κατέκτησε το Πρωτάθλημα με μεγάλο πρωταγωνιστή τον Τούλιο Μαραβίγια και ακόμα τους Γκονσάλβες, Ντονιζέτε, Σέρτζιο Μανοέλ, Γουίλσον Γκοταρδο, Γουίλσον Γκοιάνο, Βάγκνερ, Άντρε Σίλβα, Λεάντρο, Ζαμιρ, Μπέτο, Μόουζες και Ιρανίλντο.

Το 1997 κατέκτησε το carioca και το 1999 έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου όπου ηττήθηκε απο την Ζουβεντούδε. Όμως τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά και σε οικονομικό επίπεδο αλλά και σε παίκτες και το 2002 επήρθε ο υποβιβασμός.

Στην δεύτερη κατηγορία δεν έμεινε πολύ αφού έστω και με δυσκολίες κατάφερε να πάρει την δεύτερη θέση πίσω απο την Παλμέιρας και να επανέρθει στα σαλόνια. To 2006 επανήρθε στους τίτλους κατακτώντας το carioca, ενώ το 2007 στο Sudamericana αποκλείστηκε απο την Ριβερ Πλέιτ στην φάση των 16, ενώ και την επόμενη πάλι αποκλείστηκε απο αργεντίνικη ομάδα την Εστουντιάντες στα προημιτελικα.

Ακολούθησαν χρονιές χωρίς ιδιαίτερες επιτυχίες, ενώ αίσθηση έκανε η μετεγγραφή του Κλάρενς Ζέεντορφ τον Ιούνιο του 2012 όπου και αγωνίστηκε σε 81 παιχνίδια πετυχαίνοντας 24 γκολ μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2013 όταν και αποχώρησε.

Ούτε όμως και η παρουσία του Ολλανδού βοήθησε την Μποταφόγκο, στο Sudamericana αποκλείστηκε απο την Παλμέιρας ενώ και στο Πρωτάθλημα τερμάτισε στην 7η θέση, τουλάχιστον κατέκτησe το carioca.

Ύστερα απο 18 χρόνια επέστρεψε στο Libertadores όπου όμως έμεινε εκτός απο την φάση των ομίλων, στο Κύπελλο αποκλείστηκε στα προημιτελικά απο την Σάντος ενώ στο Πρωτάθλημα γεύτηκε για δεύτερη φορά το πικρό ποτήρι του υποβιβασμού.

Και αυτή την φορά μπόρεσε να επιστρέψει άμεσα στην μεγάλη κατηγορία με προπονητή τον Ρικάρντο Γκόμες. Κατέλαβε την 5η θέση στο Πρωτάθλημα παρότι στον πρώτο γύρο βρέθηκε στην ζώνη του υποβιβασμού παίρνοντάς και το εισιτήριο για το Libertadores.

Στους δύο προκριματικούς γύρους απέκλεισε την Κόλο Κόλο και την Ολίμπια Ασουνσιόν, ενώ βγήκε πρώτη στον ομιλό της. Στους 16 απέκλεισε την Νασιονάλ, αλλά στα προημιτελικά έμεινε εκτός απο μια άλλη βραζιοιάνικη ομάδα την Γκρέμιο.

Στο Κύπελλο αποκλείστηκε στα προημιτελικά απο την Φλαμένγκο αλλά ήταν απογοητευτική η παρουσία της στο Πρωτάθλημα όπου έμεινε στην 10η θέση. Η πρόσληψη του άπειρου Φελίπε Κονσεισάο στην θέση του Ζαίρ Βεντούρα δεν βοήθησε αντιθέτως αφού στο Κύπελλο αποκλείστηκε απο τον πρώτο γύρο απο την Απαρεσιντένσε.

Ανέλαβε ο Αλμπέρτο Βαλεντίμ οδηγώντας την στην κατάκτηση του 21ου πολιτειακού Πρωταθλήματος, ο οποίος όμως αναχώρησε για την Αίγυπτο και στην θέση του ήρθε ο Μάρκος Πακετά αλλά η παρουσία του αποδείχτηκε βραχυχρόνια, μόλις 5 παιχνίδια με 1 νίκη και 4 ήττες.

Νέος προπονητής ο Ζε Ρικάρντο όπου στο Sudamericana έφτασε μέχρι την φάση των 16 αλλά αποκλείστηκε απο την Μπαϊα στην διαδικασία των πεναλντι, ενώ στο Πρωτάθλημα τερμάτισε την 9η θέση.

Ούτε και το 2019 αποδείχτηκε καλύτερη χρονιά, αποκλεισμός στο Sudamericana απο την Ατλέτικο Μινέιρο, στο Κύπελλο αποκλείστηκε στον τρίτο γύρο απο την Ζουβεντούδε, στο carioca ούτε καν έφτασε στην τελική φάση, στο Πρωτάθλημα ακόμα χειρότερα στην 15η θέση.

Το 2020 μια ιδιαίτερη χρονιά λόγω και της πανδημίας η Μποταφογκο δεν ξέφυγε απο την πεπατημένη, στο carioca μακριά απο τον τελικό, στο Κύπελλο αποκλείστηκε στους 16 απο την Κουιάμπα και στο Πρωτάθλημα τρίτος υποβιβασμός στην SERIE B.

Nέος προπονητής ο Μαρτσέλο Τσαμούσκα ο οποίος όμως έκατσε μόλις δέκα παιχνίδια στον πάγκο της αφού τα αποτελέσματα ήταν κακά, με αποκλεισμό απο την ABC στον δεύτερο γύρο του Κυπέλλου Βραζιλίας μεταξύ άλλων.

Νέος προπονητής ανέλαβε ο Έντερσον Μορέιρα την ίδια ώρα που στον σύλλογο γινόντουσαν αλλαγές, νέος διευθυντής ποδοσφαίρου ο Εντουαρντο Φρίλαντ και γενικός διευθυντής ο Ζόρζε Μπράγκα. Σε μια ιδιαίτερα δύσκολη SERIE B όπου υπήρχαν ομάδες όπως οι Κρουζέιρο και Βάσκο Ντα Γκάμα αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια και συγχρόνως επανήρθε στην μεγάλη κατηγορία.

Το 2022 είχαμε αλλαγή στο ιδιοκτησιακό με τον Αμερικάνο Τζον Τεξτορ με την εταιρία του Eagle Holding να την αναλαμβάνει τοποθετώντας το ποσό των 100 εκατομμυρίων βραζιλιάνικων ρεάλ με στόχο την κορυφή.

Στο αγωνιστικό κομμάτι αποκλεισμός στο carioca στα ημιτελικά απο την Φλουμινένσε και αποκλεισμός στο Κύπελλο απο την Αμέρικα Μινέιρο στους 16. Όλα αυτά έκανα δύσκολη την αποστολή του Πορτογάλου Λουίς Κάστρο.

Την επόμενη χρονιά αποκλεισμός στο carioca απο την Πορτουγκέζα, νέες αντιδράσεις με πανό κατα του Κάστρο. Κάπως η κατάσταση πήγε να φτιάξει στο Πρωτάθλημα όπου ξεκίνησε με πέντε συνεχόμενες νίκες, τον Ιούνιο όμως του 2023 αποκλεισμός και απο το Κύπελλο στην φάση των 16 απο την Ατλέτικο Παραναένσε.

Στα τέλη του μήνα ο Κάστρο αποδέχτηκε την πρόταση της Άλ Νασρ απο την Σαουδική Αραβία και ύστερα απο 80 παιχνίδια όπου είχε 42 νίκες,1 5 ισοπαλίες και 23 ήττες αποχώρησε και στην θέση του ήρθε ο επίσης Πορτογάλος Μπρούνο Λάζε

Στο Sudameriana αποκλείστηκε στα προημιτελικά απο την Ντιφένσα ενώ και στο Πρωτάθλημα όπου ηγείτο για 31 αγωνιστικές, έφτασε να αγνοεί την χαρά της νίκης για 11 παιχνίδια τερματίζοντας τελικά στην πέμπτη θέση.

Ο Λάζε έμεινε μόλις τρείς μήνες και στην θέση του ήρθε ο Τιάγκο Νούνιες αλλά και αυτός δεν μακροημέρευσε σε 15 παιχνίδια είχε 4 νίκες, 7 ισοπαλίες και 4 ήττες. Λούσιο Φλάβιο και Φαμπιο Ματάις ανέλαβαν προσωρινά την ομάδα και τον Απρίλιο του 2024 ανέλαβε ένας ακόμα Πορτογάλος ο Αρτούρ Ζόρζε.

Ήταν στις αρχές του Copa Libertadores μάλιστα ανακοινώθηκε δύο ημέρες μετά την ήττα στην πρεμιέρα απο την Τζούνιορ. Με συγκομιδή 10 βαθμών ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με την Τζούνιορ και προκρίθηκε στους 16.

Εκεί βρήκε την συμπατριώτισσά της Παλμέιρας την οποία νικησε στον πρώτο αγώνα με 2-1 ενώ στην ρεβάνς αναδείχθηκε ισόπαλη με 2-2 και πήρε την πρόκριση για τα προημιτελικά. Νεος "εμφύλιος" κόντρα στην Σάο Πάολο με δύο ισοπαλίες 0-0 και 1-1 και τα πάντα θα κρίνονταν στην διαδικασία των πέναλντι.

O Kαλέρι για την Σάο Πάολο έστειλε την μπάλα στο οριζόντιο δοκάρι, ο Βιτίνιο έστειλε την μπάλα ψηλά πάνω απο τα δοκάρια, ο Τζον απέκρουσε αυτό του Νέστορ και ο Ματεους Μάρτινς δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη ευστόχησε και με 5-4 η Μποταφόγκο προκρίθηκε στα ημιτελικά.

Κόντρα στην Πενιαρόλ έθεσε τις βάσεις για την πρόκριση απο το πρώτο κιόλας παιχνίδι με το εμφατικό 5-0 και παρά την ήττα με 3-1 "σφράγισε" για πρώτη φορά στην ιστορία της στον τελικό του Libertadores.

Στο "Μονουμεντάλ" του Μπουένος Άιρες βρήκε απέναντι της άλλη μια βραζιλιάνικη ομάδα την Ατλέτικο Μινέιρο και μόλις στα 29 δευτερόλεπτα έμεινε με δέκα παίκτες λόγω αποβολής του Γκρεγκόρε με απευθείας κόκκινη κάρτα.

Όμως παρα ο αριθμητικό μειονέκτημα κατάφερε να προηγηθεί με 2-0 με τα γκολ των Λουίς Ενρίκε στο 35' και μ επέναλντι του Άλεξ Τεγιες στο 44'. Στην επανάληψη ο Βάργκας μείωσε για την Ατλέτικο, ο Χιλιανός είχε δύο ακόμα καλές ευκιαρίες αλλά στις καθυστερήσεις στο 90+7' ο Ζούνιορ Σάντος "καθάρισε" την υπόθεση τίτλος και με 3-1 η "glorioso" κατέκτησε το βαρύτιμο τρόπαιο.

Υπήρχε όμως και το κερασάκι στην τούρτα αφού ήρθε και ο πολυπόθητος τίτλος του Πρωταθλήματος για τρίτη φορά στην ιστορία της και πρώτη μετά το 1995, έχοντας συγκεντρώσει 79 βαθμούς έναντι 73 της δεύτερης Παλμέιρας.

Στις αρχές του έτους ανακοινώθηκε η κοινή συναινέση λήξη της συνεργασίας με τον Αρτούρ Ζόρζ και ως προσωρινή λύση ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Κλαούντιο Κασάπα ο οποίος είχε ξαναπεράσει απο τον πάγκο της ομάδας τον Ιούλιο του 2023.

Στο ξεκίνημά της νέας σεζόν ηττήθηκε στο Σούπερ Καπ Βραζιλίας απο την Φλαμένγκο στο Μπελέμ με 3-1, ενώ αντιμετώπισε την Ρασίγκ Κλάμπ για το Recopa Sudamericana όπου και εκεί γνώρισε δύο ήττες με το ίδιο σκορ 2-0. Στο carioca δεν τα πήγε καθόλου καλά και έμεινε εκτός συνέχεια ημιτελικών και στις 28 Φεβρουαρίου του 2025 ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Ρενάτο Πάιβα.

Το επίσης αρνητικό είναι το γεγονός ότι χάθηκαν και κάποιοι σημαντικοί παίκτες όπως οι Λουίς Ενρίκε, Τιάγκο Αλμάδα, Αντρίελσον, Μάρσαλ, Τσε Τσε, Εντουάρντο, Τικίνιο, αλλά απέκτησε απο την Γκρέμιο τον επιθετικό Νάταν Φερνάντες και τους Ζεφίνιο, Αρτούρ ενώ ενόψει του Παγκόσμιου Κυπέλλου Συλλόγων η Μποταφόγκο απέκτησε τον Αργεντίνο Χοακίν Κορέα, τον επίσης Αργεντίνο Αλβάρο Μοντόρο, τον Κάιο Παντελεάο, τον Κρίστιαν Λουρ και τον Αρτούρ Καμπράλ.

Με δύο νίκες κόντρα σε Σιάτλ Σάουντερς με 2-1 και Παρί Σεν Ζερμέν με 1-0 πήρε την πρόκριση για τα προημιτελικά παρά την ήττα την τελευταία αγωνιστική απο την Ατλέτικο Μαδρίτης.

Εκεί όπου αντιμετώπισε την Παλμέιρας όπου η αναμέτρηση κρίθηκε στην παράταση χάρις στο γκολ του Παουλίνιο στο 100' και παρότι στο 116' είχε αριθμητικό πλεονέκτημα δεν μπόρεσε να φτάσει στην ισοφάριση και να στείλει το παιχνίδι στην διαδικασία των πέναλντι.

Mε την ολοκλήρωση της διοργάνωσης ανακοινώθηκε η απόλυση του Πάιβα και στις 8 Ιουλίου ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Ντάβιντε Αντσελότι γιου του Κάρλο, ενώ αποκτήθηκε και ο εμπειρος τερματοφύλακας Νέτο με θητεία σε Ισπανία και Αγγλία

Στο Copa Libertadores στην φάση των ομίλων ισοβάθμησε με την Εστουντιάντες στην πρώτη θέση των ομίλων αλλά λόγω χειρότερης διαφοράς τερμάτων κατέληξε δεύτερη. Στην φάση των "16" αντιμετώπισε την Λίγκα Ντε Κίτο, όπου στο πρώτο παιχνίδι επικράτησε με 1-0 με το γκολ του Αρτούρ στο 1'.

Στην ρεβάνς Βιγιαμίλ στο 7' και Αλθουγκαράι στο 60' με πέναλντι διαμόρφωσαν το τελικό 2-0, αφήνοντας εκτός συνέχειας την Μποταφόγκο, μην έχοντας την δυνατότητα να υπερασπιστεί τον τίτλο που κατέκτησε πέρσι.

Στο Πρωτάθλημα κατέλαβε την 6η θέση και θα παίξει στον δεύτερο γύρο του Copa Libertadores ενώ στο Κύπελλο αποκλείστηκε στην φάση των 8 απο την Βάσκο Ντα Γκάμα. Τον Δεκέμβριο του 2025 ο Αντσελότι απολύθηκε έχοντας σε 33 παιχνίδια, 15 νίκες, 11 ισοπαλίες και 7 ήττες και στην θέση του ήρθε ο Αργεντίνος Μάρτιν Ανσέλμι

Στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε τους Ντανίλο, Αρτούρ Καμπράλ, Αλβάρο Μοντόρο(Αργεντινή), Γιορντάν Μπαρέρα(Κολομβία), Λούκας Βιγιάλμπα(Ουρουγουάη), Κάιο, Κριστιαν Μεδίνα(Αργεντινή), Χοακίν Κορέα(Αργεντινή), Εντενίλσον, Καντίρ Μπαριά(Παναμάς).

Κατέκτησε το Campeonato Carioca, ενώ αποκλείστηκε απο την Σαπεκοένσε στον πέμπτο γύρο του Κυπέλλου Βραιζλίας. Στον δεύτερο προκριματικό γύρο του Libertadores απέκλεισε την βολιβιανή Νασιονάλ Ποτόσι με ανατροπή αφού στον πρώτο αγώνα έχασε 1-0, αλλά στην ρεβάνς με τα γκολ των Τέγιες και Ντανίλο προκρίθηκε στον επόμενο γύρο.

Εκεί αντιμετώπισε την Μπαρτσελόνα Γκουαγιακίλ και στον πρώτο αγώνα πήρε ισοπαλία 1-1, αλλά στην ρεβάνς γνώρισε την ήττα με 1-0 και υποβιβάστηκε στο Sudamericana στην φάση των ομίλων. Ο Ανσέλμι απολύθηκε ύστερα απο 18 παιχνίδια στα οποία είχε 7 νίκες, 2 ισοπαλίες και 9 ήττες και μετά απο το σύντομο πέρασμα του Ροδρίγκο Μπελιάο στις 2 Απριλίου ανέλαβε ο Πορτογάλος Φράνκλιμ Καρβάλιο.

Στο Sudamericana προκρίθηκε ως πρώτη απο την φάση των ομίλων πέρασε απευθείας στην φάση των "16" αποκλείστηκε απο την Σιενσιάνο χάνοντας στο πρώτο παιχνίδι με το "βαρύ" 6-1 και ουσιαστικά είχε αποκλειστεί παίρνοντας την νίκη γοήτρου με 1-0 στην ρεβάνς.

O Καρβάλιο στις 18 Αυγούστου απολύθηκε μετά απο 22 παιχνίδια με 10 νίκες, 7 ισοπαλίες και 5 ήττες πληρώνοντας το 'μάρμαρο" απο την βαριά ήττα στο Περού και ανέλαβε προσωρινά ο Ροδρίγκο Μπελιάο.

Στις 16 Σεπτεμβρίου ανακινώιηκε ο Τίτε ανααμβάνοντας για πρώτη φορά στην καριέρα του την Μποταφόγκο

Γκρέμιο η "Κυρία" του Πόρτο Αλέγκρε

2026-10-18T15:30:00.000+03:00

Μπορεί το Πόρτο Αλέγκρε να μην έχει την δυναμική και την λάμψη του Ρίο Ντε Τζανέιρο η του Σάο Πάολο όμως και αυτό έχει γράψει την δίκη του ιστορία στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο. Γκρέμιο και Ιντερνασιονάλ όχι μόνο έχουν καταφέρει να πάρουν τίτλους εντός συνόρων αλλά και σε επίπεδο Λατινικής Αμερικής όπως και στις κόντρες τους με τους ευρωπαϊκούς συλλόγους για την κατάκτηση του Διηπειρωτικού Κυπέλλου.

Ιδρυτής του συλλόγου ήταν ο επιχειρηματίας απο την Σοροκάμπα του Σάο Πάολο Κάντιντο Ντίας ο οποίος βρέθηκε στην πόλη του Πόρτο Αλέγκρε την εποχή που η πρώτη ομάδα που είχε δημιουργηθεί στην Βραζιλία η Σπόρτ Κλάμπ Ρίο Γκράντε έδινε παιχνίδι επίδειξης.

Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού η μπάλα ξεφούσκωσε, και ως ο μόνος ιδιοκτήτης ποδοσφαιρικής ομάδας στην πόλη τους δάνεισε μια μπάλα για να συνεχιστεί ο αγώνας. Συνεπαρμένος απο αυτό που παρακολουθούσε αποφάσισε να μιλήσει στους ποδοσφαιριστές ούτως ώστε να προχωρήσουν στην ίδρυση ενός συλλόγου.

Πράγματι στις 15 Σεπτεμβρίου του 1903 32 άτομα συμπεριλαμβανομένου και του Κάντιντο Ντίας συναντήθηκαν στο εστιατόριο Salao Grau όπου και εγένετο η Grêmio Foot-Ball Porto Alegrense με πρώτο πρόεδρο τον Λουίς Κάρλος Μπορέρ.

Το πρώτο ματς του νέου συλλόγου πραγματοποιήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1904 με αντίπαλο την Fuss Ball Pοrto Alegre την οποία και κέρδισε με 1-0 αλλά οι εφημερίδες της εποχής δεν ανέφεραν το όνομα του πρώτου σκόρερ.

Πέντε μήνες αργότερα έφτιαξε το πρώτο της στάδιο το Braixada ενώ το 1931 ήταν η πρώτη ομάδα στην Βραζιλία που αγωνίστηκε το βράδυ μετά την εγκατάσταση ηλεκτροφωτισμού.

Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Πρωταθλήματος στο Πόρτο Αλέγκρε το 1910, και ένα χρόνο αργότερα κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα της πόλης. Το 1918 ήταν επίσης απο τα ιδρυτικά μέλη που διοργάνωσε το πρώτο πολιτειακό πρωτάθλημα του Rio Grande do Sul, και έχει κατακτήσει 36 πρωταθλήματα Campeonato Gaucho.

Επίσης ήταν και απο τις πρώτες ομάδες που έπαιξαν διεθνείς φιλικούς αγώνες ξεκινώντας το 1932 απο την Ουρουγουάη, το 1949 έπαιξε με ομάδες απο την Κεντρική Αμερική, την διετία 1953-54 αγωνίστηκε σε Κολομβία, Εκουαδόρ και Μεξικό

Tο 1961 έκανε ευρωπαϊκή περιοδεία παίζοντας 24 παιχνίδια σε 11 χώρες χώρες όπως η Γαλλία,η Ρουμανία, το Βέλγιο,η Ελλάδα,η Γερμανία,η Πολωνία,η Βουλγαρία, το Λουξεμβούργο,η Δανία, η Ρωσία και η Εσθονία.

Μεγάλη αντίπαλος της Γκρέμιο είναι η Ιντερνασιονάλ που ιδρύθηκε το 1909 με τα ντέρμπι τους να είναι γνωστά ως "Gre-Nal" απο τα αρχικά των δύο ομάδων. Μάλιστα κατά την διάρκεια ενός παιχνιδιού το 1935 ο μύθος λέει ότι ο τερματοφύλακας της Γκρέμιο Γιουρικό Λάρα ο οποίος έπασχε απο σοβαρά καρδιακά προβλήματα αποφάσισε να κάτσει κάτω απο το τέρμα του κατά την διάρκεια ενός πέναλντι παρά την προτροπή του αδερφού του να μην το κάνει.

Ο Λάρα απέκρουσε το πέναλντι ο ίδιος όμως έμεινε ξαπλωμένος στην γραμμή του τέρματος και αντικαταστάθηκε για να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Η Γκρέμιο κέρδισε με 2-0 αλλά δύο εβδομάδες αργότερα άφηνε την τελευταία του πνοή και η αυτοθυσία του αυτή περιγράφεται στον ύμνο της ομάδας.

Οι πρώτοι πολιτειακοί τίτλοι ήρθαν το 1921, το 1922 και το 1926 με προπονητή τον Σεβερίνο Φράνκο Ντα Σίλβα, το 1931 και το 1932 με προπονητή τον Τελεμάκο Φραζάο Ντα Λίμα, το 1946 και το 1949 με προπονητή τον Ότο Μπούμπελ και τα επόμενα πέντε(1956,1957,1958,1959 και 1960) τα κατέκτησε με προπονητή τον Οσβάλδο Ρόγια.

Όμως δεν σταμάτησε εκεί αφού απο το 1962 έως το 1968 δεν άφησε κανέναν άλλο να πανηγυρίσει στο Ρίο Γκράντε με προπονητές τους Ένιο Ροντρίγκες, Σέρτζιο Μοασίρ το 1963 και το 1968, Κάρλος Φρονέρ το 1964, το 1965 και το 1967 και Λουίς Εγκέλκε.

Με παίκτες όπως οι Εβεράλντο, Αλσίντο Μάρτας Ντε Φρέιτας, Μίλτον Κουέλε, Αίρτον Φερέιρα Ντα Σίλβα, Ζοάο Σεβεριάνο, Λοίβο, Ατίλιο Αντσέτα(Ουρουγουάη) επόμενος στόχος ήταν και η διεκδίκηση τίτλων σε πανβραζιλιάνικο επίπεδο.

Τέλε Σαντάνα το 1977, Ορλάντο Φαντόνι το 1979, Παουλίνιο Ντε Αλμέιδα το 1980 οδήγησαν την Γκρέμιο στα πολιτειακά Πρωταθλήματα με παίκτες όπως οι Έντερ, Βαλντίρ Εσπινόζα, Γιούρα και Αντρέ Κατίμπα.

Με την έλευση της δεκαετίας του '80 ήρθαν και οι πρώτοι μεγάλοι τίτλοι, ξεκινώντας απο την παρθενική κατάκτηση του Πρωταθλήματος το 1981 με δύο νίκες απέναντι στην Σάο Πάολο, με προπονητή τον Ένιο Αντράντε και με ποδοσφαιριστές όπως τους Μπαλτάζαρ, Έμερσον Λεάο, Χοσέ Ταρκίσο Ντε Σόουζα, Πάολο Ισίντορο, Κάιο, Τίτα και Βαλμίρ, ενώ το 1982 ήταν φιναλίστ πίσω από την Φλαμένγκο.

Το 1983 έφτασε στην κατάκτηση του Copa Libertadores ξεκινώντας απο την προσπάθειά της απο τον 2ο όμιλο όπου και κατέλαβε την πρώτη θέση μπροστά απο την Φλαμένγκο, την Μπολιβάρ και την Μπλούμινγκ.

Στην ημιτελική φάση ξεπέρασε τα εμπόδια της Εστουντιάντες και της Αμέρικα, και στους διπλούς τελικούς επικράτησε της Πενιαρόλ φέρνοντας 1-1 στο Μοντεβίδεο και νίκη στο Πόρτο Αλέγκρε με 2-1.

Λίγους μήνες αργότερα κατέκτησε και το Διηπειρωτικό Κύπελλο νικώντας το Αμβούργο με 2-1 χάρις στα γκολ των Ρενάτο και Ντε Λεόν. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Βαλντίρ Εσπινόζα και είχε στην διάθεσή του τους Ρενάτο Γκαούτσο, Οσβάλντο, Σέζαρ, Ματσαρόπι, Ντε Λεόν(Ουρουγουάη) .

Τον επόμενο χρόνο βρέθηκε ξανά στον τελικό του Libertadores όπου στην ημιτελική φάση πήρε την πρόκριση για τον τελικό κόντρα σε Φλαμένγκο και Ουνιβερσιδάδ Λος Άντες,όπου κόντρα στην Ιντεπεντιέντε γνώρισε στο πρώτο παιχνίδι την ήττα με 1-0 και στο δεύτερο ματς αναδείχθηκε ισόπαλη χωρίς τέρματα, με τους Αργεντίνους να αναδεικνύονται Πρωταθλητές Λατινικής Αμερικής.

Ρούμπενς Μινέλι το 1985, Βαλντίρ Εσπινόσα το 1986, Λουίς Φελίπε Σκολάρι το 1987, Οτασίλιο Γκονσάλβες το 1988, Κλαούντιο Ντουάρτε το 1989, Εβαρίστο Ντε Μασέδο το 1990, και Κάσια το 1993 προσέθεσαν ακόμα εφτά πολιτειακά τρόπαια στην Γκρέμιο

Το 1989 κατέκτησε το Κύπελλο Βραζιλίας όπου στον ημιτελικό απέκλεισε την Φλαμένγκο διασύροντας την με 6-1 , και στον τελικό πήρε το τρόπαιο απέναντι στην Σπόρ Ρεσίφε, με προπονητή τον Κλαούντιο Ντουάρτε και τον Εντίνιο στον αγωνιστικό χώρο, και το 1990 το Σούπερ Καπ με τον Εβαρίστο Ντε Μασέδο.

Το 1993 επανήρθε στην τεχνική καθοδήγηση ο Λουίς Φελίπε Σκολάρι οδηγώντας τους "ιμορτάλ" στην δεύτερη πιο παραγωγική περίοδο της ιστορίας της. Το 1994 κατέκτησε το Κύπελλο Βραζιλίας, απέναντι στην Σεαρά, το 1995 πήρε το πολιτειακό Πρωτάθλημα αλλά το κυριότερο πήρε για δεύτερη φορά το Copa Libertadores.

Στην φάση των ομίλων τερμάτισε στην δεύτερη θέση πίσω απο την Παλμέιρας, και στις νοκ-άουτ φάσεις απέκλεισε τις Ολίμπια Ασουνσιόν, Παλμέιρας και Έμελεκ, και στον τελικό απέναντι στην Ατλέτικο Νασιονάλ απο την Κολομβία νικώντας την 3-1 στο "Ολίμπικο Μονουμεντάλ" και φέρνοντας ισοπαλία 1-1 στο Μεντεγίν.

Το 1996 κατέκτησε ένα ακόμα Πολιτειακό Πρωτάθλημα, το Recopa Sudamericana απέναντι στην Ιντεπεντιέντε με 4-1, και στην συνέχεια το Πρωτάθλημα, ενώ για το Διηπειρωτικό Κύπελλο, ηττήθηκε απο τον Άγιαξ στο Τόκιο στην διαδικασία των πέναλντι .

Ο "Φελιπάο" είχε στην σύνθεσή του παίκτες όπως οι Μάριο Ζαρντέλ πρώτος σκόρερ με 12 τέρματα στην πορεία προς τον τίτλο της Νοτίου Αμερικής, Φραντσίσκο Άρτσε(Παραγουάη), Αντίλσον Μπατίστα, Πάουλο Νούνιες, Ντίνιο και Έμερσον Φερέιρα Ντα Ρόσα.

Το 1997 ήρθε ένα ακόμα Κύπελλο Βραζιλίας απέναντι στην Φλαμένγκο με δύο ισοπαλίες με τον Εβαρίστο Ντε Μασέδο στον πάγκο, το 1999 το Πολιτειακό με τον Σέλσο Ρόθ στον πάγκο, και το 2001 το τέταρτο κατά σειρά Κυπελλο απέναντι στην Κορίνθιανς αλλά και το Πολιτειακό Πρωτάθλημα με παίκτες όπως οι Ζίνιο, Μάουρο Γκαλβάο και τον Τίτε στον πάγκο.

Το 2004 οι "τρικολόρ" υποβιβάστηκαν στην δεύτερη τη τάξει εθνική κατηγορία και παρότι δυσκολεύτηκαν κατάφεραν να κερδίσουν το εισιτήριο για την μεγάλη κατηγορία. Το 2006 και το 2007 με τον Μάνο Μενέζες έφτασαν στην κορυφή της πολιτείας του Ρίο Γκράντε Ντο Σούλ, ενώ το 2007 έφτασαν μέχρι τον τελικό του Copa Libertadores ξεκινώντας απο τον 3ο όμιλο όπου και κατέλαβε την 1η θέση απέναντι σε Ντεπορτίβο Κούκουτα, Ντεπόρτες Τολίμα και Τσέρο Πορτένιο.

Αποκλείοντας την Σάο Πάολο, την Ντεφενσόρ Σπόρτιγκ και την Σάντος αντιμετώπισε την Μπόκα Τζούνιορς ηττήθηκαν και στις δύο αναμετρήσεις με 3-0 και 0-2, με προπονητή τον Μάνο Μενέζες και παίκτες τους Λούσιο, Ντιέγκο Γκαβιλάν(Παραγουάη),Ντιέγκο Σόουζα, Εντμίλσον και Ρολάντο Σκιάβι(Αργεντινή).

Tο 2008 τερμάτισε στην δεύτερη θέση πίσω απο την Σάο Πάολο, το 2010 με προπονητή τον Πάουλο Σίλας κατέκτησε το Gaucho, το 2012 μετακόμισε στο νέο της στάδιο το "Arena do Gremio" και το 2013 τερμάτισε για μία ακόμη φορά δεύτερη στο Brasileirao πίσω απο την Κρουζέιρο.

Το 2014 τερμάτισε στην 3η θέση και το 2015 στην έβδομη θέση στο Πρωτάθλημα στο πολιτειακό Πρωτάθλημα έμεινε πίσω απο την Ιντερνασιονάλ το 2014 και το 2015, και το 2016 αποκλείστηκε στα ημιτελικά απο την Ζουβεντούδε.

Εντελώς διαφορετική ήταν η εικόνα στο Κύπελλο Βραζιλίας όπου με προπονητή τον Ρενάτο Γκαούτσο απέκλεισε κατά σειρά Ατλέτικο Παραναένσε, Παλμέιρας και Κρουζέιρο στους διπλούς τελικούς αντιμετώπισε την Ατλέτικο Μινέιρο.

Στο Μπέλο Οριζόντε με τα δύο γκολ του Πέδρο Ρότσα και το ένα του Εβέρτον "άλωσε" το "Ενζενιάο" με 3-1, κάνοντας τυπική διαδικασία την ρεβάνς στο Πόρτο Αλέγκρε 1-1, όπου για την "ιμορτάλ" σκόραρε ο Μίλερ Μπολάνος.

Με αυτή την κατάκτηση η Γκρέμιο έφτασε τις 5 κατακτήσεις και είναι πλέον ο πολυνίκης του θεσμού, ενώ κέρδισε και το απ'ευθείας εισιτήριο για τους ομίλους του Copa Libertadores. Στο πολιτειακό Πρωτάθλημα του 2017 η Γκρέμιο έμεινε εκτός τελικού απο την έκπληξη της χρονιάς την Νόβο Χαμπούργκο με δύο ισοπαλιες 1-1 και 2-2 αλλά στα πέναλντι αποκλείστηκε με 7-6.

Στο Κύπελλο στους "8" απέκλεισε την Ατλέτικο Παραναένσε, αλλά στα ημιτελικά αποκλείστηκε απο την Κρουζέιρο στα πέναλντι, ενώ στο Πρωτάθλημα του 2017 κατέληξε στην 4η θέση με 62 βαθμούς, έχοντας το νου της στο Libertadores.

Εκεί όπου πέρασε απο την φάση των ομίλων ως πρώτη, στους "16" απέκλεισε την Γοδόι Κρούζ, στα προημιτελικά την Μποταφόγκο και στα ημιτελικά την Μπαρτσελόνα του Γκουαγιακίλ. Στους διπλούς τελικούς αντίπαλος της ήταν η Λανούς.

Στον πρώτο αγώνα στο Πόρτο Αλέγκρε επικράτησε με 1-0 με το γκολ του Σίσερο στο 82', ενώ και στο "Θιουντάντ Ντε Λανούς" επικράτησε με 2-1 με τα τέρματα των Φερναντίνιο και Λουάν, και με δύο νίκες κατέκτησε το τρίτο τρόπαιο στην ιστορία της.

Προπονητής ο Ρενάτο Πορταλούπι με ποδοσφαιριστές τους Μαρτσέλο Γκρόχε, Εντίλσον Μέντες, Μπρεσάν, Πέδρο Ζερομέλ, Λουάν, Φερναντίνιο, Λούκας Μπάριος(Παραγουάη), Σίσερι, Ζάελ, Εβέρτον, Ζαίλοσν, Αρτούρ, Ραμίρο, Βάλτερ Κάνερμαν(Αργεντινή) και Λέο Μόουρα.

Ώς συνέπεια της κατάκτησης του Libertadores αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων όπου στον ημιτελικό αντιμετώπισε την μεξικάνικη Πατσούκα και χρειάστηκε την παράταση και το γκολ του Εβέρτον στο 95' για την ξεπεράσει.

Στον τελικό βρήκε απέναντι της την Ρεάλ Μαδρίτης, με τις "μερένγκες" να κατακτούν το τρόπαιο με 1-0 χάρις σε απευθείας εκτέλεση φάουλ του Κριστιάνο Ρονάλντο στο 53'.

Το 2018 ξεκίνησε με την κατάκτηση του 37ου πολιτειακού Πρωταθλήματος όπου στους διπλούς τελικούς επικράτησε της Μπραζίλ Ντε Πελότας με 4-0 και 3-0 αντίστοιχα, ενώ στο Κύπελλο έφτασε μέχρι τα προημιτελικά όπου και αποκλείστηκε απο την Φλαμένγκο.

Στο Λιμπερταδόρες πήρε την πρώτη θέση στον όμιλο της, στους ¨16" απέκλεισε την Εστουντιάντες στα πέναλντι, στα προημιτελικά επίσης αργεντίνικη ομάδα την Ατλέτικο Τουκουμάν, αλλά στα ημιτελικά η τρίτη αργεντίνικη ομάδα που συνάντηση η Ρίβερ Πλέιτ την άφησε εκτός τελικού χάρις σε ένα εύστοχο πέναλντι του Γκονσάλο Μαρτίνες στο 90+4'.

Στο Πρωτάθλημα τερμάτισε στην τέταρτη θέση αρκετά μακριά απο την πρωταθλήτρια Παλμέιρας, αλλά εξασφάλισε την συμμετοχή της και την νέα σεζόν στους ομίλους του Λιμπερταδόρες. Στο γκαούτσο οι συνήθεις ύποπτοι Γκρέμιο και Ιντερνασιονάλ έφτασαν στους διπλούς τελικούς όπου μετά απο δύο "λευκές" ισοπαλίες τα πάντα κρίθηκαν στα πέναλντι με την Γκρέμιο να χαμογελάει στο τέλος με 3-2.

Επίσης κατέκτησε για πρώτη φορά το Recopa Gaucha επικρατώντας στον τελικό της Αβενίδα. Στο Κύπελλο αποκλείστηκε στα ημιτελικά απο την Ατλέτικο Παραναένσε, στο δε Copa Libertadores προκρίθηκε ως δεύτερη πίσω απο την Λιμπερτάδ, την οποία την απέκλεισε στους "16".

Στα προημιτελικά στον πρώτο "εμφύλιο" απέκλεισε την Παλμέιρας, στο δε δεύτερο όμως η Φλαμένγκο ήταν αυτή που προκρίθηκε. Στο Πρωτάθλημα μέχρι και την 18η αγωνιστική βρίσκονταν κάτω απο την πρώτη δεκάδα, στην συνέχεια ανέβασε απόδοση και κατάφερε να τερματίσει στην τέταρτη θέση με "έπαθλο" την απευθείας πρόκριση στους ομίλους του επερχόμενου Copa Libertadores.

Το 2020 ξεκίνησε με την τρίτη κατά σειρά κατάκτηση του Gaucho απέναντι στην "αιώνια αντίπαλο" της την Ιντερνασιονάλ. Στο Libertadores πέρασε ως πρώτη απο τον ομιλό της και στους "!6" απέκλεισε την Γκουαρανί, αλλά στα προημιτελικά αποκλείστηκε απο την Σάντος με ισοπαλία 1-1 και ήττα 4-1.

Στο Κύπελλο αφού απέκλεισε κατα σειρά Ζουβεντούσε, Κουιάμπα και Σάο Πάολο στους τελικούς αντιμετώπισε την Παλμέιρας όπου όμως γνώρισε δύο ήττες, 1-0 και 2-0. Στο Πρωτάθλημα κατέλαβε την 6η θέση και εισιτήριο για τον δεύτερο προκριματικό γύρο του Libertadores.

Το 2021 ξεκίνησε με την κατάκτηση τόσο του Gaucho όσο και του Recopa Gaucha απέναντι σε Ιντερνασιονάλ και Σάντα Κρούζ αντίστοιχα με προπονητή τον Τιάγκο Νούνιες που διαδέχτηκε τον Ρενάτο Γκαούτσο αφού στο Libertadores μπορεί να απέκλεισε στον δεύτερο προκριματικό γύρο την περουβιανή Αγιακούτσο αλλά στον επόμενο αποκλείστηκε απο την Ιντεπεντιέντε Ντελ Βάλε με δύο ήττες και αυτό είχε ως συνέπεια την απόλυση του Γκαούτσο ύστερα απο 5 χρόνια και 7 τίτλους.

"Υποβιβάστηκε" στο Sudamericana όπου βγήκε πρώτη στον ομιλό της, αλλά στους "16" αποκλείστηκε απο την LDU Κίτο λόγω των εκτός έδρας γκολ αφού στο πρώτο παιχνίδι στο Κίτο επικράτησε με 1-0, αλλά στο Πόρτο Αλέγκρε ηττήθηκε με 2-1.

Στο Κύπελλο αφού απέκλεισε Μπραζιλιένσε και Βιτόρια, στα προημιτελικά αντιμετώπισε την Φλαμένγκο όπου με δύο ήττες 4-0 και 2-0 αποκλείστηκε απο την συνέχεια της διοργάνωσης. Στο Πρωτάθλημα το ξεκίνημα ήταν απογοητευτικό και στις 4 Ιουλίου ο Νούνιες απολύθηκε για να αναλάβει ο Λουίς Φελίπε Σκολάρι στις 8 του μηνός για τέταρτη φορά, λίγο πριν τους νοκ-άουτ αγώνες του Sudamericana.

Όμως παρέμενε στον πάτο του βαθμολογικού πίνακα και ο Σκολάρι τον Οκτώβριο απο κοινού με την ομάδα αποφάσισαν να λύσουν την συνεργασία τους. Τέταρτος κατά σειρά προπονητής ο Βάγκνερ Μαντσίνι ούτε όμως και αυτός μπόρεσε να αλλάξει την μοίρα της και με την 17η θέση υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία.

O Mαντσίνι μετά την ισοπαλία κόντρα στην Ζουβεντούδε στο Gaucho και τις αποδοκιμασίες του κόσμου απολύθηκε και στην θέση του ήρθε ο Ρότζερ Μασάδο. Υπο την καθοδήγηση του Μασάδο η Γκρέμιο έφτασε στην κατάκτηση του Campeonato Gaucho με δύο νίκες κόντρα στην Ιπιράνγκα, ενώ στο Κύπελλο αποκλείστηκε νωρίς στην πρώτη φάση απο την Μιρασόλ αλλά και το Σούπερ Καπ της πολιτείας κόντρα στην Γκλόρια.

Ούτε και ο Μασάδο άντεξε πολύ αφού την 1η Σεπτεμβρίου η διοίκηση της ομάδας κάτω απο την έντονη πίεση των οπαδών τον απέλυσε για να αναλάβει ο Ρενάτο Πορταλούπι για τέταρτη φορά καταφέρνοντας να ανεβάσει την ομάδα στην μεγάλη κατηγορία.

Στις 31 Δεκεμβρίου 2022 ο σύλλογος ανακοίνωσε την μετεγγραφή του Λουίς Σουάρες για δύο χρόνια, με τον Ουρουγουανό να ξεκινάει απο νωρίς την απόσβεση πετυχαίνοντας δύο γκολ στο νικηφόρο Recopa Gaucha κόντρα στην Σάο Λουίς που έληξε με 4-1.

Επίσης σκόραρε το μοναδικός γκολ της αναμέτρησης με πέναλντι στον δεύτερο τελικό του πολιτειακού πρωταθλήματος κόντρα στην Καίσας χαρίζοντας της το τρόπαιο, αφού ο πρώτος τελικός είχε λήξει ισόπαλος 1-1.

Στο Κύπελλο απέκλεισε τις Καμπινένσε, Φεροβάριο, ABC, Κρουζέιρο, Μπαία αλλά στα ημιτελικά αποκλείστηκε απο την Φλαμένγκο. Στο Πρωτάθλημα τερμάτισε στην δεύτερη θέση διεκδικώντας ως ένα σημείο το Πρωτάθλημα, πετυχαίνοντας πάντως να κερδίσει θέση στο επόμενο Copa Libertadores.

Παρελθόν αποτέλεσε απο τον σύλλογο ο Λουις Σουάρες έχοντας σε 54 παιχνίδια πετύχει 29 τέρματα, και στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε μεταξύ άλλων τους Γκάμπριελ Γκράντο, Κάικε, τον Αργεντίνο Αγκουστίν Μαρκεσίν, τον Βραζιλιάνο Ροδρίγκο Έλι, τον επίσης Αργεντίνο Βάλτερ Κάνεμαν, τον Πέδρο Τζερομέλ, τον Φάμπιο, τον Παραγουανό Ματίας Βιλασάντι, τον Βενεζουελανο Γιέφερσον Σοτέλδο, τον Ντιέγκο Κόστα και τον Τζέμερσον.

Στο gaucho στην πρώτη φάση τερμάτισε στην δεύτερη θέση πίσω απο την Ιντερνασιονάλ, στα προημιτελικά απέκλεισε την Μπραζίλ Ντε Πελότας, στα ημιτελικά την Κάισας και στους διπλούς τελικούς έφερε 0-0 στο πρώτο παιχνίδι με την Ζουβεντούδε αλλά στην ρεβάνς στο γήπεδο της επικράτησε με 3-1 και κατέκτησε το 43ο και 7ο συνεχόμενο πολιτειακό Πρωτάθλημα.

Στο Copa Libertadores ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με την Στρόνγκεστ απο την Βολιβία και προκρίθηκε στους "16" όπου και θα αντιμετωπίσει την Φλουμινένσε. Στα μετεγγραφικά, απέκτησε τον 20χρονο Κολομβιανό Μιγκέλ Μονσάλβε απο την Ιντεπεντιέντε Μεντεγίν, τον 21χρονο Χιλιανό Αλεξάντερ Αραβένα απο την Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα, τον 21χρονο Ουρουγουανό Ματίας Αρέσο και τον 33χρονο Δανό επιθετικό Μάρτιν Μπρέθγουειτ απο την Εσπανιόλ.

Στο Κύπελλο αποκλείστηκε στην φάση των "16" απο την Κορίνθιανς στην διαδικασία των πέναλντι αφού και τα δύο παιχνίδια έληξαν ισόπαλα με 0-0. Κόντρα στην Φλουμινένσε τα δύο παιχνίδια έληξαν ισόπαλα με 2-1 και η πρόκριση θα κρίνονταν στην διαδικασία των πέναλντι.

Eκεί Νέιθαν και Κριστάλδο είδαν τον Φάμπιο να αποκρούει τα χτυπήματα τους και με 4-2 έστειλε την "Φλού" στην επόμενη φάση. Στο Πρωτάθλημα απογοητευτική η παρουσία της στην 14η θέση κερδίζοντας έστω ένα εισιτήριο για τους ομίλους του Sudamericana.

Σε μια προσπάθεια να αλλάξει το κλίμα στις 28 Δεκεμβρίου ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Αργεντίνου Γκουστάβο Κιντέρος και έκανε ντεμπούτο στο gaucho όπου έφτασε μέχρι και τους τελικούς όπου απέναντι στην Ιντερνασιονάλ ηττήθηκε εντός έδρας με 2-0 και στην ρεβάνς έμεινε στο 1-1 και έτσι δεν μπόρεσε να αντιστρέψει την κατάσταση.

Λίγες ημέρες αργότερα ο Κιντέρος απολύθηκε και στην θέση του ανέλαβε ο Μάνο Μενέσες για δεύτερη φορά ύστερα απο την διετία 2005-2007. Το νέο ξεκίνημα δεν ήταν καλό μιας και στο Κύπελλο Βραζιλίας αποκλείστηκε απο την Αλαγκοάνο ομάδα της SERIE C με 3-2.

Στο Copa Sudamericana πέρασε στην επόμενη φάση ως δεύτερη πίσω απο την Γοδόι Κρούζ και στην φάση των πλει-οφ αντιμετώπισε την Αλιάνζα Λίμα όπου με μία ήττα 2-0 και την ισοπαλία 1-1 αποκλείστηκε απο την συνέχεια της διοργάνωσης.

Στο Πρωτάθλημα τερμάτισε στην 9η θέση και κέρδισε θέση για τους ομίλους του επερχόμενου Copa Sudamericana. Το συμβόλαιο του Μενέσες ολοκληρώθηκε και δεν υπήρξε κάποια συζήτηση για ανανέωση και στην θέση του ήρθε ο Πορτογάλος Λουίς Κάστρο ο μόλις δεύτερος Ευρωπαίος προπονητής στην ιστορία του συλλόγου μετά τον Ούγγρο Λάζλο Σζέκελι το 1954.

Στο μετεγγραφικό παζάρι απέκτησε τους Γιουάν Ναρντόνι(Αργεντινή), Τετέ, Μάρλον, Χοσέ Εναμοράδο(Μολομβία), Λεονέλ Πέρες(Αργεντινή), Γουεβέρτον, Κάιο Παουλίστα και κατέκτησε το campeonato gaucho με δύο νίκες κόντρα στην Ιντερνασιονάλ.

Το καλοκαίρι απέκτησε τον Κροάτη Φίλιπ Κροβίνοβιτς, τον Ματέους Νασιμέντο, τον Γιοβάνε Καμπράλ απο το Πράσινο Ακρωτήρι, τον Γουάλας και τον Ντιέγκο Κάιτο. Στο Copa Sudamericana κατέλαβε την δεύτερη θέση στον 6ο όμιλο πίσω απο την ουρυγουανική Μοντεβιδέο Σίτι Τορκέ και στα πλει-οφ αντιμετώπισε την Μπολιβάρ γνωρίζοντας δύο ήττες με 3-2 και 1-0 και αποκλείστηκε.

Στις 13 Σεπτεμβρίου 2026 με την Γκρέμιο να βρίσκεται στην ζώνη του υποβιβασμού η διοίκηση προχωρεί στην απόλυση του ύστερα απο 51 παιχνιδια με 19 νίκες, 15 ισοπαλίες και 17 ήττες και μια ημέρα μετά ανακοινώθηκε ο Ρενάτο Γκαούτσο για πέμπτη φορά στην καριέρα του.

Ρόμπ Ρένσενμπρινκ O "Ακροβάτης"

2026-10-12T22:25:00.000+03:00

Άν ένας παίκτης δικαιούταν να λέει ότι θα μπορούσε να συγκριθεί με τον ανυπέρβλητο Γιόχαν Κρόιφ, αυτός δεν ήταν άλλος απο τον Ρόμπ Ρένσενμπρίνκ. Αγωνίστηκε και αυτός ως αριστερός ακραίος επιθετικός, ήταν ταλαντούχος ντριμπλέρ, ταχύτατος και άρτια τεχνικά καταρτισμένος που του έδωσε και το παρατσούκλι "Het Slangenmens(O Ακροβάτης)",

Γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου του 1947 στο Άμστερνταμ, όμως δεν εντοπίστηκε έγκαιρα απο το σκαουτινγκ του Άγιαξ και έτσι βρήκε την ευκαιρία η DWS να τον εντάξει αυτή στις ακαδημίες της απο το 1965, στις 26 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους έκανε ντεμπούτο με γκολ κόντρα στην Τβέντε.

Παρέμεινε μέχρι και το 1969 έχοντας σε 141 παιχνίδια και 39 τέρματα, αλλά ήταν προφανές ότι η ομάδα δεν μπορούσε πλέον να καλύψει τις φιλοδοξίες ενός εν ενεργεία διεθνούς παίκτη, ο οποίος χρειαζόταν να αγωνίζεται στο κορυφαίο επίπεδο για να διατηρήσει τη θέση του στην Εθνική Ολλανδίας.

Άν και η λογική έλεγε ότι επόμενος σταθμός θα ήταν ο Άγιαξ, δεν κινήθηκε μιας και εκεί υπήρχε ο Πιετ Κάιζερ, ενώ και ο ίδιος ήταν ένας χαρακτήρας χαμηλών τόνων και ένιωθε μεγάλη πίστη προς τη DWS που του έδωσε την ευκαιρία να αναδειχθεί, αρνούμενος να την «προδώσει» για τη μεγάλη αντίπαλο της πόλης..

Επίσης ύπήρξαν κάποιες κουβέντες με την Φέγενορντ χωρίς αποτέλεσμα αφού και εκεί υπήρχε ο Κουν Μούλιαιν. Όταν ο Ολλανδός προπονητής Φράνς Ντε Μιούνκ θα αναλάβει την Κλάμπ Μπρίζ θα ζητήσει την απόκτηση του,

Οι "μαυρομπλέ" θα δαπανήσουν το ποσό των 405.000 φιορινίων, μια πρόταση που δεν μπορούσε να αρνηθεί η DWS και θα τον κάνουν δικό τους. Μέχρι το 1971 θα αγωνιστεί 73 παιχνίδια έχοντας και 36 τέρματα στο πρωτάθλημα και θα κατακτήσει το Κύπελλο το 1970, όπου στον τελικό κόντρα στην Ντάρινγκ θα σκοράρει δυο τέρματα.

Ο Κονσταντίν Βαντεν Στοκ στα τέλη της δεκαετίας του '60 ήταν μέλος του συμβουλίου της Κλάμπ, αλλά το 1971 θα αποχωρήσει και θα αναλάβει την Άντερλεχτ, όπου προπονητής ήταν ο Γκιόργκ Κέλερ ο άνθρωπος που έχρισε διεθνή τον Ρένσενμπρινκ.

Στοκ και Κέσλερ θα συμφωνήσουν ότι πρέπει να αποκτηθεί και η συμφωνία περιλαμβάνει πέραν του πσού των 6.000.000 βελγικών φράγκων συν την παραχώρηση των Βιλφρεντ Πιούις και Τζόνι Βέλκενεερς. Θα ειναι βασικό στέλεχος στη κατάκτηση 2 Πρωταθλημάτων το 1972 και το 1974, 4 Κυπέλλων το 1972, το 1973, το 1975 και το 1976.

Σε ευρωπαικό επίπεδο θα κατακτήσει 2 Κύπελλα Κυπελλούχων το 1976 στις Βρυξέλλες κόντρα στην Γουέστ Χαμ και το 1978 στο Παρίσι απέναντι στην Αούστρια Βιέννης και 2 Σούπερ Καπ το 1976 κόντρα στην Μπάγερν και το 1978 κόντρα στην Λίβερπουλ, έχοντας συνολικά 348 συμμετοχές και 200 τέρματα.

Ο Άγιαξ προσπάθησε απεγνωσμένα να τον αγοράσει το 1974 για να αντικαταστήσει τον Γιόχαν Νέεσκενς, αλλά η Άντερλεχτ ζήτησε ως αντάλλαγμα τον Τζόνι Ρεπ, μια ανταλλαγή που ο Άγιαξ τελικά αρνήθηκε.

Μετά από μια χρυσή δεκαετία γεμάτη ευρωπαϊκούς τίτλους, η διοίκηση της Άντερλεχτ αποφάσισε το 1980 να προχωρήσει σε ριζική ανανέωση του ρόστερ, μειώνοντας τον μέσο όρο ηλικίας. Ο Ρένσενμπρινκ, βαδίζοντας στα 33 του, θεωρήθηκε ότι είχε δώσει πλέον τα μέγιστα στον σύλλογο.

Κατά την τελευταία του σεζόν, ταλαιπωρήθηκε από αρκετούς τραυματισμούς, με αποτέλεσμα να αγωνιστεί σε μόλις 19 παιχνίδια πρωταθλήματος και να σημειώσει 3 γκολ. Ήταν ξεκάθαρο ότι το σώμα του άρχιζε να επηρεάζεται από τα χρόνια του πρωταθλητισμού στο κορυφαίο επίπεδο.

Αρκετοί γαλλικοί σύλλογοι της πρώτης κατηγορίας είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον για να τον εντάξουν στο δυναμικό τους. Η Γαλλία αποτελούσε έναν ελκυστικό προορισμό λόγω εγγύτητας, όμως οι οικονομικές προσφορές τους δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν τα αμερικανικά δολάρια.

Υπήρξαν διερευνητικές επαφές από ολλανδικές ομάδες που ήθελαν να τον επαναπατρίσουν, ποντάροντας στην τεράστια δημοτικότητά του μετά τα Μουντιάλ του 1974 και του 1978. Ωστόσο, οι ολλανδικοί σύλλογοι πέραν των Άγιαξ και Φέγενορντ που είχαν ήδη κλείσει τις θέσεις τους) δεν είχαν τη δυνατότητα να καλύψουν το κασέ του.

Οι Πόρτλαντ Τίμπερς δεν ήταν οι μόνοι από την Αμερική που τον προσέγγισαν, το πρωτάθλημα των ΗΠΑ έψαχνε μανιωδώς μεγάλα ονόματα, και το όνομα του Ρένσενμπρινκ «έπαιξε» στα ρεπορτάζ και άλλων αμερικανικών franchises.

Εκείνη την εποχή, το πρωτάθλημα των ΗΠΑ, βρισκόταν στο απόγειό του, προσφέροντας αστρονομικά συμβόλαια σε Ευρωπαίους σταρ που βρίσκονταν στη δύση της καριέρας τους, όπως ο Κρόιφ, ο Πελέ και ο Μπεκενμπάουερ.

Δέχτηκε μια εξαιρετική οικονομική προσφορά από τους Πόρτλαντ Τίμπερς, 1,1 εκατομμυρίου δολαρίων όπου και την αποδέχτηκε Αγωνίστηκε σε μόλις 18 παιχνίδια της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος σημειώνοντας 6 γκολ και μοιράζοντας 2 ασίστ.

Έφτασε στις ΗΠΑ κουβαλώντας έναν χρόνιο και επώδυνο τραυματισμό στη βουβωνική χώρα, αυτό δεν του επέτρεψε να βρει ποτέ τον γνωστό του ρυθμό, να δείξει την έκρηξη που τον χαρακτήριζε και να προσφέρει το 100% των δυνατοτήτων του.

Παρά την παρουσία του, οι Τίμπερς πραγματοποίησαν μια κακή σεζόν το 1980, τερματίζοντας στην 4η θέση της Περιφέρειάς τους με 15 νίκες και 17 ήττες, μένοντας εκτός πλέι-οφ. Λόγω των τραυματισμών και της δυσκολίας του να προσαρμοστεί στα συνθετικά γήπεδα και στα μεγάλα αεροπορικά ταξίδια των ΗΠΑ, η συνεργασία του με τους Τίμπερς ολοκληρώθηκε μετά το τέλος της σεζόν του 1980.

Υπήρξε φιλολογικό ενδιαφέρον και κάποιες κρούσεις από μικρότερες βελγικές ομάδες που ήθελαν να εκμεταλλευτούν το γεγονός ότι ο παίκτης ήταν «θρύλος» στη χώρα. Ωστόσο, ο ίδιος δεν ήθελε να αγωνιστεί στο Βέλγιο με άλλη φανέλα πλην της Άντερλεχτ και της Μπρυζ, ούτε να μπει στη διαδικασία της καθημερινής πίεσης του βελγικού πρωταθλήματος.

Η πιο ουσιαστική και ελκυστική πρόταση ήρθε από την Τουλούζ, η οποία τότε αγωνιζόταν στη Ligue 2 Οι Γάλλοι έψαχναν έναν σούπερ σταρ με προσωπικότητα για να ηγηθεί της προσπάθειας ανόδου. Παρότι το επίπεδο ήταν χαμηλότερο, η πρόταση κάλυπτε τις απαιτήσεις του Ρένσενμπρινκ, καθώς του πρόσφερε ένα καλό συμβόλαιο, λιγότερο απαιτητικούς ρυθμούς λόγω της κατάστασής του και την επιστροφή στην κεντρική Ευρώπη.

Θα έχει 12 συμμετοχές και 1 γκολ, η Τουλούζ θα ανέβει κατηγορία, όμως ένας τραυματισμός θα τερματίσει πρόωρα την συνεργασία τους. Θα επιστρέψει στην Ολλανδία όπου και θα κλείσει την καριέρα του στην ερασιτεχνική ομάδα OSV για την σεζόν 1982-83.

Στις 30 Μάιου του 1968 στο Άμστερνταμ κόντρα στην Σκωτία θα κάνει ντεμπούτο με τους "οράνιε". Στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Δυτικής Γερμανίας το 1974 θα παίξει στα έξι παιχνίδια της τελικής φάσης θα πετύχει και ένα γκολ κόντρα στην Ανατολική Γερμανία αν και στον τελικό δεν ήταν 100% έτοιμος αφού είχε κληρονομήσει ένα χτύπημα στην αναμέτρηση με την Βραζιλία.

Τελικά θα αγωνιστεί αλλά μόλις για ένα ημίχρονο αφού θα αντικατασταθεί. Θα είναι παρών στην τελική φάση του EURO 1976 στην Γιουγκοσλαβία αλλά θα αποκλειστεί στον ημιτελικό απο την Τσεχοσλοβακία.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αργεντινής το 1978 θα είναι ο κουμανταδόρος των "οράνιε" όπου και πάλι θα φτάσουν στον τελικό και θα ηττηθούν απο την Αργεντινή. Θα αγωνιστεί και στα εφτά παιχνίδια θα σκοράρει χατ-τρικ κόντρα στο Ιράν, ένα κόντρα στην Σκωτία που θα είναι και το νούμερο 1000 στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου και ένα απέναντι στην Αυστρία.

Μάλιστα είναι αυτός που παραλίγο να προκαλέσει "έμφραγμα" στους οικοδεσπότες όταν απο βαθιά μπαλιά θα προλάβει τον Φιλιόλ αλλά το πλασέ του θα βρει στο κάθετο δοκάρι και οι Αργεντινοί θα διώξουν στην συνέχεια.

Μάλιστα για την συγκεκριμένη φάση πολλά χρόνια είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: "Υπάρχουν στιγμές που θεωρούσα ότι θα ήταν καλύτερο να είχα αστοχήσει τελείως, τότε δεν θα με ρωτούσε κανείς για αυτό. Θεωρώ πάντως ότι ήταν απίθανο να σκοράρω απο εκείνη την θέση, σε αντίθετη περίπτωση θα το σκεφτόμουνα ακόμα και σήμερα."

Στις 2 Μαΐου του 1979 στο Χορζόφ κόντρα στην Πολωνία για τα προκριματικά του EURO 1980 θα είναι η 46η και τελευταία του παρουσία έχοντας πετύχει και 14 τέρματα. Θα είναι μέλος της καλύτερης ομάδας και στα δύο Παγκόσμια Κύπελλα που έλαβε μέρος, είναι ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του Κυπέλλου Κυπελλούχων με 25 τέρματα και το 2008 σε ψηφοφορία βγήκε ο καλύτερος παίκτης στην ιστορία της Άντερλεχτ.

Ήταν και απο τους καλύτερους "πεναλντάκηδες" όλων των εποχών αφού έχασε μόνο δύο στην καριέρα του, ενώ το 1976 στην ψηφοφορία για την "Χρυσή Μπάλα" κατέλαβε την δεύτερη θέση πίσω απο τον Φράντς Μπεκενμπάουερ.

Αρνήθηκε κατηγορηματικά να γίνει προπονητής, μάνατζερ ή σχολιαστής στην τηλεόραση, όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, το ποδόσφαιρο γι' αυτόν ήταν το επάγγελμά του και, μόλις τελείωσε, ήθελε απλώς να ζήσει μια ήρεμη, φυσιολογική ζωή.

Μετακόμισε μόνιμα στην ήσυχη κωμόπολη Όοστζααν της βόρειας Ολλανδίας, εκεί αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος του ελεύθερου χρόνου του στο μεγάλο του πάθος: το ψάρεμα. Περνούσε αμέτρητες ώρες στις ολλανδικές λίμνες και στα κανάλια, μακριά από κάθε είδους πίεση.

Για ένα σύντομο διάστημα κατά τη δεκαετία του 1980, διατήρησε μια χαλαρή επαφή με το άθλημα, δουλεύοντας ως προσωρινός σκάουτερ για την αγαπημένη του Άντερλεχτ στην Ολλανδία, βοηθώντας τον σύλλογο να εντοπίζει νεαρά ταλέντα.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, διαγνώστηκε με μια σοβαρή και προοδευτική νευρομυϊκή πάθηση (Προοδευτική Μυϊκή Ατροφία - PSMA). Έζησε τα τελευταία του χρόνια με αξιοπρέπεια στο σπίτι του, έχοντας στο πλευρό του τη σύζυγό του Κορί μέχρι τον θάνατό του στις 24 Ιανουαρίου του 2020 "έφυγε" απο την ζωή σε ηλικία 72 ετών.

Η τελετή αποχαιρετισμού πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 2020 στο κρεματόριο της πόλης Ζάανταμ, κοντά στην περιοχή όπου ζούσε και η κηδεία και η αποτέφρωσή του έγιναν σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης.

Παρόντες ήταν η οικογένειά του, απλοί φίλαθλοι, αλλά και σπουδαίες προσωπικότητες του ολλανδικού και βελγικού ποδοσφαίρου, όπως οι πρώην συμπαίκτες του στην εθνική ομάδα και την Άντερλεχτ, Τζόνι Ρεπ και Γιαν Μούλντερ.

Η Άντερλεχτ τον αποχαιρέτησε με το εμβληματικό μήνυμα: «Στις μωβ καρδιές μας για πάντα. Ευχαριστούμε για όλα, Ρόμπι!».

Το 2020 η εφημερίδα La Dernière Heure διοργάνωσε μια μεγάλη ψηφοφορία για την ανάδειξη της κορυφαίας ομάδας στην ιστορία του συλλόγου, με τον Ρένσενμπρινκ να ψηφίζεται ως ο κορυφαίος αριστερός εξτρέμ στην ιστορία της Άντερλεχτ.

Στις 27 Μαΐου 2025, εισήχθη επίσημα στο Pro League Hall of Fame κατόπιν ψηφοφορίας των φιλάθλων και το βραβείο παρέλαβε σε μια συγκινητική τελετή η επί 50+ χρόνια σύζυγός του, Κορί.

Κλάρενς Ζέεντορφ "Willy Wonka"

2026-10-11T19:20:00.000+03:00

Είναι ο μοναδικός ο οποίος έχει καταφέρει να κατακτήσει το Champions League με τρείς διαφορετικές ομάδες. Ο λόγος για τον Κλάρενς Ζέεντορφ έναν απο τους πιο χαρισματικούς μεσους της γενιάς του που διέθετε δύναμη, ρυθμό, αντοχή και αξιοσημείωτα φυσικά χαρακτηριστικά αλλά και εξαίρετη τεχνική κατάρτιση.

Γεννήθηκε την 1η Απριλίου του 1976 στο Παραμαρίμπο του Σουρινάμ, αλλά σε πολύ μικρή ηλικία μόλις 2 ετών μετακόμισε με τους γονείς του στο Άλμερε της Ολλανδίας. Άκρως ποδοσφαιρική οικογένεια αφού τόσο τα αδέρφια του Γιούργκεν και Σέντρικ αλλά και ο πατέρας του Γιόχαν είχαν άμεση σχέση, μάλιστα ο πατέρας του ήταν ατζέντης.

Ούτε και ο μικρός Κλάρενς ξέφυγε απο αυτή την παράδοση και απο τα έξι του κιόλας χρόνια ξεκίνησε να ασχολείται παίζοντας στις τοπικές ομάδες VV AS '80 και Real Almere όπου και θα εντοπιστεί απο την Urgent Scoutingteam την εταιρία που είχε συστήσει ο Γιόχαν Κρόιφ και είχε τροφοδοτήσει με αρκετά ταλέντα τον Άγιαξ.

Ξεκίνησε την καριέρα του ως αριστερός μεσοεπιθετικός και στις 29 Νοεμβρίου του 1992 έκανε ντεμπούτο με τον Άγιαξ κόντρα στην Γκρόνινγκεν σε ηλικία 16 ετών και 242 ημερών όντας ο νεαρότερος παίκτης που έκανε ντεμπούτο με τον Άγιαξ μέχρι εκείνη την στιγμή πανηγυρίζοντας εκείνη την χρονιά το Κύπελλο.

Ειδικά με τον Λουίς Φαν Χάαλ αποτέλεσε βασικό κομμάτι της εντεκάδας βοηθώντας την περίοδο 1993-1994 να κατακτήσει Σούπερ Καπ και Πρωτάθλημα, ενώ την επόμενη 1994-1995 βοήθησε στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος, αλλά κυρίως στο Champions League στο "Έρνστ Χάπελ" της Βιέννης κόντρα στην Μίλαν, έχοντας 90 συμμετοχές και 11 γκολ.

Ο ίδιος το καλοκαίρι του 1995 αποφασίζει να μην ανανεώσει το συμβόλαιο του με την ολλανδική ομάδα αναζητώντας μια μεγαλύτερη ποδοσφαιρική σκηνή και ένα κορυφαίο πρωτάθλημα, εκμεταλλευόμενος τις αλλαγές που έφερνε η επερχόμενη απόφαση Μποσμάν.

Ομάδες από την Ισπανία και την Αγγλία παρακολουθούσαν στενά την περίπτωσή του, ενώ εκείνη την εποχή το ιταλικό πρωτάθλημα θεωρούνταν το κορυφαίο και πιο πλούσιο στον κόσμο, αποτελώντας τον πρωταρχικό στόχο για κάθε φιλόδοξο ποδοσφαιριστή.

Ο Ζέεντορφ κατέληξε στην ιταλική Σαμπντόρια, υπογράφοντας μονοετές συμβόλαιο, προτιμώντας μια ομάδα μικρότερου βελινεκούς από τα «θηρία» της Ευρώπης για να εξασφαλίσει σίγουρο χρόνο συμμετοχής, να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του ιταλικού ποδοσφαίρου και να χρησιμοποιήσει τον σύλλογο ως σκαλοπάτι.

Οι Γενοβέζοι πλήρωσαν το ποσό των 3,62 εκατομμυρίων ευρώ και την περίοδο 1995-1996 θα πραγματοποιήσει 34 εμφανίσεις πετυχαίνοντας 4 τέρματα. Εκείνο το καλοκαίρι Γιουβέντους και Μίλαν παρακολουθούσαν στενά την εξέλιξή του, καθώς είχε ήδη προσαρμοστεί στο απαιτητικό ιταλικό πρωτάθλημα, αλλά και οι αγγλικές ομάδες τον είχαν υπόψην τους, καθώς το αγγλικό ποδόσφαιρο άρχιζε να προσελκύει ξένους αστέρες μετά την απόφαση Μποσμάν.

Όμως η Ρεάλ Μαδρίτης κινήθηκε πιο αποφασιστικά από όλους λόγω της επιμονής του Φάμπιο Καπέλο, ο οποίος αναλαμβάνοντας τη Ρεάλ Μαδρίτης το 1996, έθεσε ως απόλυτη προτεραιότητα την απόκτηση του Ζέεντορφ.

Ο Καπέλο τον ήθελε ως τον «εγκέφαλο» της νέας μεσαίας γραμμής που έχτιζε. Η προσωπική προσέγγιση του προπονητή έπεισε τον 20χρονο μέσο. Επίσης η Ρεάλ Μαδρίτης βρισκόταν σε φάση ριζικής αναδόμησης, αποκτώντας παίκτες όπως οι Μιγιάτοβιτς, Σούκερ και Ρομπέρτο Κάρλος με στόχο την επιστροφή στην κορυφή της Ευρώπης.

Συν τοις άλλοις κατέθεσε μια πρόταση που ικανοποίησε οικονομικά τη Σαμπντόρια προσφέροντας το ποσό των 8,6 εκατομμυρίων ευρώ και θα τον κάνει δικό της και στα τρία χρόνια που θα παραμείνει στο "Σαντιάγκο Μπερναμπέου" θα κατακτήσει το Πρωτάθλημα το 1997, το Σούπερ Καπ του 1997 αλλά κυρίως το δεύτερο Champions League στο "Άμστερνταμ Αρίνα" κόντρα στην Γιουβέντους.

Θα κατακτήσει και το Διηπειρωτικού κόντρα στην Βάσκο Ντα Γκάμα και στο τέλος της σεζόν 1998-1999, υπήρξαν συζητήσεις με την Γιουβέντους ούτως ώστε να υπάρξει ανταλλαγή ανάμεσα σε Ζινεντίν Ζιντάν και Κλάρενς Ζέεντορφ.

Αυτή η ανταλλαγή δεν πραγματοποιήθηκε, ο ρόλος του Ζέεντορφ άρχιζε να μειώνεται ειδικά την περίοδο που προπονητής ήταν ο Γκούους Χίντινκ. Παράλληλα η Ρεάλ Μαδρίτης χρειαζόταν επειγόντως χρήματα εκείνη την περίοδο και επειδή ήταν ένα από τα πιο πολύτιμα περιουσιακά της στοιχεία στην αγορά, αποτελούσε το ιδανικό «βαρύ χαρτί» για να φέρει ένα μεγάλο ποσό στα ταμεία.

Η διοίκηση της Ρεάλ βρισκόταν ήδη σε συζητήσεις με ομάδες όπως η Άρσεναλ, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η Ρόμα. Ωστόσο, η Ίντερ έκανε την καθοριστική κίνηση, ο ίδιος ο Ζέεντορφ έχει διηγηθεί ότι βρισκόταν σε διακοπές στο Ρίο ντε Τζανέιρο όταν τον κάλεσε στο τηλέφωνο ο τότε προπονητής της Ίντερ, Μαρτσέλο Λίπι.

Ο Λίπι του είπε: «Θέλω να έρθεις στην Ίντερ για να παίξεις πίσω από τον Ρονάλντο και τον Κριστιάν Βιέρι». Η προοπτική αυτή ενθουσίασε τον Ολλανδό, ο οποίος μάζεψε αμέσως τα πράγματά του και επέστρεψε στην Ιταλία,

Έτσι τον Δεκέμβριο του 1999 οι "μερένγκες" ήρθαν σε συμφωνία με την Ίντερ η οποία έδωσε το ποσό των 24.35 εκατομμυρίων δολαρίων για να τον φέρει πίσω στην Ιταλία, αφήνοντας την Μαδρίτη ύστερα απο 159 συμμετοχές και 20 τέρματα.

Η πορεία του στην Ίντερ δεν ήταν η επιθυμητή, αφού παρά τα πολλά λεφτά που διέθετε ο Μοράτι, οι "νερατζούρι" δεν μπορούσαν να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα έχοντας 93 συμμετοχές και 14 τέρμαατα. Το καλοκαίρι του 2002 προέκυψε το ζήτημα ανταλλαγής ανάμεσα στις δύο ομάδες του Μιλάνου, αφού ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ χρησιμοποιούσε ένα αυστηρό σύστημα 4-4-2 και τοποθετούσε συχνά τον Ζέεντορφ στα άκρα της μεσαίας γραμμής (κυρίως αριστερά).

Ήταν μια θέση που δεν ταίριαζε στα χαρακτηριστικά του παίκτη, ο οποίος απέδιδε καλύτερα στον άξονα και αυτό οδήγησε σε αγωνιστική κάμψη και δυσαρέσκεια. Απο την άλλη ο Κάρλο Αντσελότι έψαχνε έναν τεχνίτη μέσο για να υλοποιήσει το πρωτοποριακό του πλάνο στη μεσαία γραμμή, για να τον τοποθετήσει στον άξονα δίπλα στους Αντρέα Πίρλο και Τζενάρο Γκατούζο, πίσω από τον Ρούι Κόστα.

Βέβαια ήταν και το «λογιστικό τέχνασμα», εκείνη την εποχή, οι ιταλικές ομάδες έκαναν συχνά ανταλλαγές παικτών σε φουσκωμένες τιμές για να παρουσιάζουν τεχνητά κέρδη στους ετήσιους ισολογισμούς τους.

Ο Ζέεντορφ κοστολογήθηκε στα 22,5 εκατομμύρια ευρώ και ανταλλάχθηκε με τον Ιταλό αριστερό μπακ Φραντσέσκο Κοκό (που έκανε το αντίθετο δρομολόγιο από τη Μίλαν στην Ίντερ με την ίδια ακριβώς αξία), επιτρέποντας και στους δύο συλλόγους να καταγράψουν μεγάλα λογιστικά κέρδη.

Η έλευση του στην "μαυροκόκκινη" πλευρά της πρωτεύουσας της Λομβαρδίας θα αποδειχθεί και η πιο γόνιμη αφού θα κατακτήσει 2 Πρωταθλήματα το 2004 και το 2011, 1 Κύπελλο το 2003, 2 ιταλικά Σούπερ καπ το 2004 και το 2011, 2 Champions League το 2003 στο Μάντσεστερ στο "Όλντ Τράφορντ" κόντρα στην Γιουβέντους και το 2007 κόντρα στην Λίβερπουλ στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας.

2 Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ το 2003 κόντρα στην Πόρτο και το 2007 κόντρα στην Σεβίλλη και το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Συλλόγων το 2007 κόντρα στην Μπόκα Τζούνιορς. Τον Μάιο του 2012 ανακοίνωσε την αποχώρηση του απο την Μίλαν που επιχείρησε μια ριζική ανανέωση αφού το ίδιο διάστημα αποχαιρέτησαν την ομάδα και άλλοι «ιεροί βράχοι» της χρυσής δεκαετίας, όπως οι Αλεσάντρο Νέστα, Τζενάρο Γκατούζο, Φίλιππο Ιντζάγκι, Τζανλούκα Τζαμπρότα και Μαρκ φαν Μπόμελ.

Ύστερα απο μια δεκαετία με 432 συμμετοχές και 62 τέρματα ο Ζέεντορφ μετακόμισε στη Βραζιλία και στις 30 Ιουνίου του 2012 θα υπογράψει συμβόλαιο διετούς διάρκειας με την Μποταφόγκο. Η επιλογή ήταν προφανής καθώς η σύζυγός του είναι από τη Βραζιλία, διέθετε ήδη σπιτι στο Ρίο Ντε Τζανέιρο και περνούσε εκεί τα καλοκαίρια του.

Αυτό δεν σημαίνει οτι δεν είχε και άλλες προτάσεις, είχε επίσημη πρόταση και έκανε συζητήσεις με τη Γουέστ Χαμ του Σαμ Αλαρντάις, ενώ έντονο ενδιαφέρον είχε εκδηλώσει και η Τότεναμ.

Προσεγγίστηκε από αμερικανικές ομάδες, ενώ μάλιστα έκανε μερικές προπονήσεις με τους Λος Άντζελες Γκάλαξι δίπλα στον Ντέιβιντ Μπέκαμ πριν πάρει την τελική του απόφαση, ενώ του κατατέθηκαν μυθικές οικονομικές προτάσεις από την κινεζική Super League, η οποία εκείνη την περίοδο δαπανούσε τεράστια ποσά για Ευρωπαίους σταρ.

Η ομάδα του Ρίο του προσέφερε το πιο ακριβό συμβόλαιο που είχε δοθεί ποτέ σε ξένο ποδοσφαιριστή στην ιστορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου (περίπου 9 εκατομμύρια δολάρια για δύο χρόνια). Το 2013 θα κατακτήσει το Campeonato Carioca, τη βοήθησε να προκριθεί στο Copa Libertadores για πρώτη φορά μετά από 18 ολόκληρα χρόνια και σημείωσε συνολικά 81 επίσημες συμμετοχές και 24 γκολ

Στις 14 Ιανουαρίου του 2014 θα ανακοινώσει την απόσυρση του απο την ενεργό δράση, με τους Βραζιλιάνους πραγματοποίησε 81 συμμετοχές και 24 τέρματα, παρότι είχε ακόμα συμβόλαιο με την Μποταφόγκο. Ο λόγος δεν ήταν άλλος απο το να μπει κατευθείαν στα βαθιά αναλαμβάνοντας την Μίλαν στην θέση του Μασιμιλιάνο Αλέγκρι.

Είχε ήδη αρχίσει να προετοιμάζεται για τη μετάβασή του στους πάγκους, αφού κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Βραζιλία, είχε ολοκληρώσει τα απαραίτητα μαθήματα και είχε αποκτήσει τα προπονητικά διπλώματα της UEFA.

Έτσι όταν ο τότε ιδιοκτήτης της Μίλαν, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, επικοινώνησε απευθείας μαζί του και του πρόσφερε το τιμόνι της ομάδας αυτός δέχτηκε, άλλωστε στο συμβόλαιο του Ολλανδού με την Μποταφόγκο υπήρχε ειδικός όρος που του επέτρεπε να αποχωρήσει χωρίς οικονομικό κόστος εάν αποφάσιζε να αποσυρθεί για να γίνει προπονητής.

Στις 14 Δεκεμβρίου του 1994 κόντρα στο Λουξεμβούργο στο Ρότερνταμ για την προκριματική φάση του EURO 1996 έκανε ντεμπούτο με τους "οράνιε".

Στα γήπεδα της Αγγλίας θα αγωνιστεί και στα τέσσερα παιχνίδια της τελικής φάσης, κόντρα στην Γαλλία στα προημιτελικά θα αποδειχθεί μοιραίος αφού κατά την διάρκεια της διαδικασίας θα χάσει πέναλντι.

Θα είναι παρών και στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γαλλίας το 1998 όπου θα παίξει σε τέσσερα παιχνίδια αλλά και στα EURO 2000 και EURO 2004 σε Ολλανδία-Βέλγιο και Πορτογαλία αντίστοιχα. Θα κάνει δύο χρόνια για να ξανακληθεί τον Νοέμβριο του 2006, ενώ και στα προκριματικά του EURO 2008 θα έχει μικρό χρόνο συμμετοχής μιας και θα έρθει σε κόντρα με τον τότε εκλέκτορα Μάρκο Φαν Μπάστεν.

Στις 26 Μαρτίου του 2008 στην Βιέννη κόντρα στην Αυστρία θα πραγματοποιήσει την 87η και τελευταία του παρουσία έχοντας πετύχει 11 τέρματα.

Θα αναλάβει τα καθήκοντά του στις 16 Ιανουαρίου αλλά δεν θα μακροημερεύσει μένοντας μόλις πέντε μήνες μέχρι τις 30 Ιουνίου του 2014 αφού θα αντικατασταθεί απο τον Φίλιππο Ιντζάγκι.

Συνολικά σε 22 παιχνίδια είχε 11 νίκες, 2 ισοπαλίες και 9 ήττες, παρά τη συγκομιδή βαθμών στο πρωτάθλημα, οι εσωτερικές διαφωνίες με τη διοίκηση και κυρίως με τον Αντριάνο Γκαλιάνι και ορισμένους παίκτες οδήγησαν στην απόλυσή του.

Έμεινε εκτός πάγκων για δύο ολόκληρα χρόνια, χωρίς να έχει καποια χειροπιαστή πρόταση από την Ευρώπη. Το όνομά του είχε συνδεθεί μέσω δημοσιευμάτων από το BBC Sport με αγγλικούς συλλόγους όπως η Nιουκάστλ και η Κ.Π.Ρ., χωρίς όμως αυτές οι φήμες να μετουσιωθούν ποτέ σε επίσημη προσφορά

Απο την άλλη ήθελε να ταξιδέψει, να γνωρίσει νέα μέρη και να αναλάβει ένα φιλόδοξο έργο και εκείνη την περίοδο το κινεζικό ποδόσφαιρο βίωνε τεράστια οικονομική ανάπτυξη, προσελκύοντας μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Στις 7 Ιουλίου του 2016 θα αναλάβει την κινέζικη Σενζέν, όμως απέτυχε να πετύχει τον βασικό στόχο της ομάδας, που ήταν η άνοδος στην πρώτη κατηγορία, αφού η ομάδα τερμάτισε τελικά στην 9η θέση της δεύτερης κατηγορίας, μένοντας 19 βαθμούς πίσω από τις θέσεις που εξασφάλιζαν την άνοδο.

Έτσι λόγω της κακής πορείας, στις 4 Δεκεμβρίου του 2016 η διοίκηση του συλλόγου αποφάσισε να λύσει τη συνεργασία της μαζί του κοινή συναινέσει, έχοντας σε 13 παιχνίδια είχε 3 νίκες, 4 ισοπαλίες και 6 ήττες.

Κατά τη διάρκεια του 2017, ο Ζέεντορφ είχε προταθεί και είχε συζητήσεις με τη διοίκηση της Σάντος, ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις δεν προχώρησαν σε επίσημη συμφωνία. ενώ τον Δεκέμβριο του 2017, το όνομα του Ολλανδού τεχνικού βρισκόταν ψηλά στη λίστα της ομοσπονδίας της Βοσνίας για να αναλάβει τη θέση του ομοσπονδιακού εκλέκτορα.

Στα τέλη του 2017 θα έρθει σε καταρχήν συμφωνία με την Ατλέτικο Παραναένσε για να αναλάβει διπλό πόστο του προπονητή αλλά και του τεχνικού διευθυντή, ο Ολλανδός ταξίδεψε στην Κουριτίμπα για να ξεναγηθεί στις εγκαταστάσεις του συλλόγου, οι διαπραγματεύσεις όμως τελικά ναυάγησαν στις αρχές του 2018.

Στις 5 Φεβρουαρίου του 2018 θα αναλάβει την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια η οποία πάλευε για να αποφύγει τον υποβιβασμό απο την Primera Division. Σε 16 παιχνίδια υπο την καθοδήγηση του θα πετύχει μόνο 2 νίκες, 6 ματς θα έρθουν ισόπαλα και σε 8 ματς θα γνωρίσει την ήττα.

Θα αποχωρήσει απο την Ισπανία και στις 4 Αυγούστου του 2018 θα δεχτεί την πρόταση της εθνικής Καμερούν. Ο μεγάλος στόχος δεν ήταν άλλος απο Κύπελλο Εθνών Αφρικής το καλοκαίρι του 2019, όπου όμως τα "λιοντάρια" αποκλείστηκαν στους "16" απο την Νιγηρία και αμέσως μετά την ολοκλήρωση των υποχρεώσεων του απολύθηκε έχοντας σε 13 παιχνίδια, 4 νίκες, 5 ισοπαλίες και 4 ήττες.

Από τις 27 Ιουνίου 2023 κατέχει επίσημο διοικητικό ρόλο στην Ολλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία καθώς αποτελεί μέλος του Εποπτικού Συμβουλίου, με στόχο να προσφέρει την τεράστια ποδοσφαιρική του εμπειρία στη στρατηγική ανάπτυξη του ολλανδικού ποδοσφαίρου.

Στις 12 Μαϊου του 2025 ανέλαβε στην ιρανική Εστεγκλάλ τον ρόλο του ανώτερου αθλητικού συμβούλου, του Διευθύνοντος Συμβούλου εργαζόμενος κυρίως εξ αποστάσεως.

Αποτελεί τον βασικό αναλυτή ποδοσφαίρου για τις μεταδόσεις του UEFA Champions League στο Amazon Prime τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στην Ιταλία. Κατά τη διάρκεια μεγάλων διοργανώσεων όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο και το Euro, συνεργάζεται συστηματικά με κορυφαία τηλεοπτικά δίκτυα της Ευρώπης, όπως το βρετανικό BBC και το γερμανικό Magenta TV.

Έχει δημιουργήσει το ίδρυμα Champions for Children που απευθύνεται σε παιδιά προωθώντας την εκπαίδευση μέσω του αθλητισμού που ζουν σε δύσκολες συνθήκες ξεκινώντας απο την ιδιαίτερη πατρίδα του το Σουρινάμ.

Τον Δεκέμβριο του 2014 ορίστηκε απο την UEFA ως παγκόσμιος πρεσβευτής για τη Διαφορετικότητα και την Αλλαγή, ενώ είναι σύμβουλος του Προέδρου της UEFA Αλεξάντερ Τσέφεριν για κοινωνικά ζητήματα

Ήταν ένας εκ των πρεσβευτών της UEFA για το EURO 2020, ενώ διευθύνει μια σειρά από επιχειρήσεις, όπως την On International, εταιρεία διαχείρισης και εκπροσώπησης αθλητών με έδρα την Ευρώπη.

Την Fingers Restaurant Group, αλυσίδα γνωστών high-end εστιατορίων, κυρίως με fusion ιαπωνική κουζίνα που διατηρεί στην Ιταλία και το ίδρυμα Black Impact Foundation με έντονη δραστηριότητα στην Ευρώπη που στοχεύει στην κοινωνική ενδυνάμωση, τη δικαιοσύνη και τη δημιουργία ίσων ευκαιριών για τις έγχρωμες κοινότητες.

Παράλληλα με τα παραπάνω, ο Ζέεντορφ αποτελεί περιζήτητο κεντρικό ομιλητή σε κορυφαία ευρωπαϊκά ιδρύματα και φόρουμ, έχοντας δώσει διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στο Χάρβαρντ, καθώς και στο Συμβούλιο της Ευρώπης.

Στις 11 Οκτωβρίου του 2026 επάνηρθε στους πάγκους αναλαμβάνοντας την Κορίνθιανς μεχρι και το τελος του 2027.

Ντιρσέου Το "μυρμήγκι" που έφυγε νωρίς

2026-10-08T21:05:00.000+03:00

Άν και το προσωνύμιο του ήταν "μυρμήγκι" μιας και διέθετε μια αξιοζήλευτη φυσική κατάσταση ένα σύγχρονο "μηχανάκι" που έκανε τα πάντα στον αγωνιστικό χώρο χάρις στην τεχνική κατάρτιση που του είχε χαρίσει η φύση, ο Ντιρσέου Ζοσέ Γκιμαράες άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ο ποδοσφαιρικός "τσιγγάνος" της εποχής του.

Δεν είναι τυχαίο ότι στα 25 χρόνια που κράτησε η ποδοσφαιρική του καριέρα πέρασε συνολικά από 20 ομάδες έχοντας μάλιστα συμμετάσχει και σε ομάδες ποδοσφαίρου σάλας, ενώ το αξιοσημείωτο είναι ότι δεν δέχτηκε ούτε μία κόκκινη κάρτα

Γεννημένος στις 15 Ιουνίου του 1952 στην Κουριτίμπα και ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Coritiba Football Club και το 1970 προβιβάστηκε στην πρώτη ομάδα με την οποία μέχρι το 1972 είχε 26 συμμετοχές και 1 γκολ, κατακτώντας μαζί της δύο πρωταθλήματα της πολιτείας του Παρανά το 1971 και το 1972.

Μάλιστα αρκετά χρόνια αργότερα έλεγε με παράπονο ότι ποτέ η πόλη του δεν τον τίμησε όσο αυτός βρισκόταν εν ζωή. Η πολύ καλή του παρουσία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972, ώθησε τον πατέρα και εκπρόσωπός του να ζητήσει από τη διοίκηση της Κοριτίμπα ένα επαγγελματικό συμβόλαιο με αποδοχές που θα ανταποκρίνονταν στην αξία του.

Όμως ο σύλλογος αρνήθηκε να ξεπεράσει το χαμηλό οικονομικό ταβάνι που είχε θέσει, τότε εμφαανίστηκε η Μποταφόγκο, η οποία κατέβαλε το ποσό των 400.000 κρουζέιρος για να τον αποκτήσει, προσφέροντάς του παράλληλα ένα πολύ ανώτερο συμβόλαιο.

Εντάχθηκε σε μια Μποταφόγκο γεμάτη αστέρες, παίζοντας δίπλα σε θρύλους όπως ο Ζαϊρζίνιο, ο Μαρίνιο και ο Κάρλος Αλμπέρτο. Παρά τον τεράστιο ανταγωνισμό, καθιερώθηκε αμέσως στη βασική ενδεκάδα ως αριστερός εξτρέμ και την βοήθησε να φτάσει στα ημιτελικά του Copa Libertadores.

Με τους "φογκάο" αγωνίστηκε από το 1973 έως το 1976 με 63 συμμετοχές και 11 γκολ, όταν ο εμβληματικός και φιλόδοξος πρόεδρος της Φλουμινένσε, Φρανσίσκο Όρτα, ήθελε να ταρακουνήσει το ποδόσφαιρο του Ρίο και να δημιουργήσει μια ανίκητη ομάδα, τη θρυλική «Máquina Tricolor».

Για να πείσει την Μποταφόγκο να του παραχωρήσει τον Ντιρσέου, που ήταν ήδη βασικός στην Εθνική Βραζιλίας), της προσέφερε ως αντάλλαγμα δύο σπουδαίους παίκτες μαζί, τον δημιουργικό μέσο Μάριο Σέρτζιο και τον επιθετικό Μανφρίνι.

Απο την άλλη η Μποταφόγκο, έχοντας χάσει αρκετούς τίτλους τα προηγούμενα χρόνια, θεώρησε τη συγκεκριμένη πρόταση άκρως συμφέρουσα, καθώς παραχωρώντας έναν παίκτη, έστω και πολύτιμο, κατάφερε να βάλει ταυτόχρονα δύο ποιοτικές λύσεις στη μεσοεπιθετική της γραμμή.

Κατέκτησε το πρωτάθλημα της πολιτείας του Ρίο το 1976, ενώ έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του βραζιλιάνικού πρωταθλήματος το 1976 όπου ααποκλείστηκε στα πέναλντι απο την Κορίνθιανς, έχοντας 22 συμμετοχές και 2 γκολ.

Όπως και το 1973 έτσι και το 1977 ο πρόεδρος της "Φλού" Φρανσίσκο Χόρτα προχώρησε σε μια ακόμη πρωτοποριακή κίνηση ανταλλαγής παικτών από την ίδια πόλη. Έτσι λοιπόν ο Ντιρσέου δόθηκε στην Βάσκο Ντα Γκάμα ως αντάλλαγμα για δύο ποδοσφαιριστές, μια κίνηση που αποδείχτηκε θετική για την πλευρά των "ασπρόμαυρων".

Με 25 συμμετοχές και 2 γκολ ο "τσιγγάνος" τους οδήγησε εκείνη την χρονιά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος της πολιτείας του Ρίο. Το 1978 μεταα την ανάδειξη του ως τρίτου καλύτερου παίκτη του Παγκσομίου Κυπέλλου της Αργεντινής, δέχτηκε μια πολύ δελεαστική προσφορά από το Μεξικό και πιο συγκεκριμένα από την Αμέρικα την οποία και αποδέχθηκε.

Το μεξικάνικο ποδόσφαιρο εκείνη την περίοδο διέθετε τεράστια οικονομική επιφάνεια και η Κλάμπ Αμέρικα, ιδιοκτησίας του τηλεοπτικού κολοσσού Televisa, ήθελε να φέρει ένα παγκόσμιο όνομα για να κυριαρχήσει και πρόσφερε στη Βάσκο ντα Γκάμα, περίπου 10 εκατομμύρια κρουζέιρος και στον ίδιο τον παίκτη ένα αστρονομικό ποσό που καμία βραζιλιάνικη ή ευρωπαϊκή ομάδα δεν μπορούσε να ισοφαρίσει εκείνη τη στιγμή.

Επίσης για τους Λατινοαμερικανούς παίκτες της εποχής, το Μεξικό αποτελούσε μια εξαιρετική ενδιάμεση στάση για να βγάλουν γρήγορα πολλά χρήματα, προτού κάνουν το μεγάλο άλμα για τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.

Παρότι τα λεφτά ήταν καλά ο ίδιος "υπέφερε" στον αγωνιστικό χώρο αφού όντας η "φίρμα" του πρωταθλήματος αντιμετωπίστηκε από τους αντιπάλους του με σκληρό και πολλές φορές με αντιαθλητικό τρόπο με ένα ρεπερτόριο που περιείχε από τράβηγμα των μαλλιών έως και φτυσίματα.

Το πέρασμά του έμεινε στην ιστορία για μια μυθική δήλωση που έκανε όταν αποχώρησε, εκφράζοντας τα παράπονά του για το επίπεδο των συμπαικτών του: «Εγώ τους μοιράζω μπάλες (πασάρω σωστά) κι αυτοί μου επιστρέφουν καρπούζια!».

Παρά το γεγονός ότι η Κλουμπ Αμέρικα του έδινε πολλά χρήματα, ένιωθε επαγγελματικά απογοητευμένος από το αγωνιστικό επίπεδο της ομάδας και του μεξικάνικου πρωταθλήματος. Ήθελε να αγωνιστεί στο κορυφαίο επίπεδο της Ευρώπης για να παραμείνει βασικός στην Εθνική Βραζιλίας ενόψει του επόμενου Μουντιάλ.

Βλέποντας ότι ο παίκτης δεν ήταν απόλυτα ικανοποιημένος, η μεξικάνικη ομάδα εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι η χρηματιστηριακή του αξία παρέμενε στα ύψη και συμφώνησε να τον πουλήσει στην Ατλέτικο Μαδρίτης, εξασφαλίζοντας ένα πολύ μεγάλο ποσό 40 εκατομμύρια πεσέτες.

Ο ισπανικός σύλλογος αναζητούσε έναν ηγέτη για τη μεσαία του γραμμή που θα διέθετε διεθνή εμπειρία και υψηλή τεχνική κατάρτιση. Παρακολουθούσε τον Ντιρσέου από το Μουντιάλ του 1978 και αποφάσισε να κάνει μια πολύ μεγάλη οικονομική επένδυση για να τον φέρει στην Ευρώπη.

Έτσι μετά από 45 συμμετοχές και 2 γκολ, το καλοκαίρι του 1979 θα κάανει το μεγάλο βήμα για την "Γηραιά Ήπειρο" και για τρία χρόνια μέχρι το 1982 είχε απολογισμό 84 συμμετοχές και 18 γκολ. Σημείωσε πολλά και κρίσιμα γκολ με απευθείας εκτελέσεις φάουλ, τα οποία χαρακτηρίζονταν από δύναμη αλλά και απρόβλεπτες φάλτσα, αφήνοντας ανήμπορους τους αντίπαλους τερματοφύλακες.

Συνδυάζοντας τη βραζιλιάνικη τεχνική με τη γνωστή του ασταμάτητη τρεχάλα, έγινε ο συνδετικός κρίκος της ομάδας και τη σεζόν 1980-1981, οδήγησε την Ατλέτικο πολύ κοντά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, τερματίζοντας τελικά στην 3η θέση, μόλις τρεις βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια Ρεάλ Σοσιεδάδ.

Παρά τη λατρεία του κόσμου, το καλοκαίρι του 1982 η Ατλέτικο Μαδρίτης αποφάσισε να τον πουλήσει και ο λόγος ήταν η αλλαγή του κανονισμού στην Ισπανία που επέτρεπε μόνο δύο ξένους στην ενδεκάδα.

Πριν και κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ του 1982, το όνομα του Ντιρσέου είχε συνδεθεί μέσω ανιχνευτών με ιταλικές ομάδες της μεσαίας γραμμής της Serie A, όπως η Μπολόνια και η Κάλιαρι, οι οποίες αναζητούσαν ποιοτικούς Λατινοαμερικανούς μέσους, αλλά δεν προχώρησαν σε επίσημες προτάσεις που να ικανοποιούν τις απαιτήσεις των «ροχιμπλάνκος».

Υπήρξαν σκέψεις από μεγάλους συλλόγους της πατρίδας του, όπως η επιστροφή στη Βάσκο ντα Γκάμα ή η Φλαμένγκο) για τον επαναπατρισμό του. Ωστόσο, οι βραζιλιάνικες ομάδες δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν τα συμβόλαια της Ευρώπης και ο ίδιος ο Ντιρσέου προτιμούσε να παραμείνει στο εξωτερικό, εξαργυρώνοντας τη μεγάλη του φήμη.

Η πιο επίσημη, άμεση και οικονομικά ελκυστική πρόταση ήρθε από τη νεοφώτιστη τότε στη Serie A, Βερόνα, .κατααθετωντας το ποσό των 1,3 δισεκατομμυριων λιρετων για να τον αποκτήσει. Οι "σκλαιτζερι έψαχναν ένα διεθνές «όνομα» με εμπειρία για να ηγηθεί της προσπάθειας παραμονής. Κατέθεσε μια εξαιρετική πρόταση στην Ατλέτικο και πρόσφερε στον Ντιρσέου την ευκαιρία να αγωνιστεί στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου, με αποτέλεσμα να κλείσει εκεί η μεταγραφή.

Την περίοδο 1982-83 είχε 47 συμμετοχές και 6 τερματα και την βοήθησε να τερματίσει στην εκπληκτική 4η θέση της βαθμολογίας, κερδίζοντας την έξοδο στο Κύπελλο UEFA, όπως και να φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας όπου η Βερόνα ηττήθηκε τελικά από τη Γιουβέντους.

Μετά την εκπληκτική σεζόν, ο Ντιρσέου και ο μάνατζέρ του ζήτησαν από τη διοίκηση της Βερόνα την καταβολή των συμφωνηθέντων μπόνους επίτευξης στόχων. Η άρνηση ή καθυστέρηση της διοίκησης να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του δημιούργησε ρήξη στις σχέσεις τους.

Η Νάπολι, που έψαχνε απεγνωσμένα έναν έμπειρο διεθνή ηγέτη για τη μεσαία της γραμμή, εκμεταλλεύτηκε αμέσως το αδιέξοδο. Πρόσφερε στον Βραζιλιάνο ένα αστρονομικό τριετές συμβόλαιο ύψους 450.000 δολαρίων, ποσό τεράστιο για την εποχή, πείθοντάς τον να μετακομίσει στον ιταλικό Νότο.

Η μεταγραφή προκάλεσε προσωρινή δικαστική διαμάχη ανάμεσα στους δύο συλλόγους στα αθλητικά όργανα της Ιταλίας, η οποία έληξε με τη Νάπολι να καταβάλλει τελικά 375 εκατομμύρια λιρέτες στη Βερόνα ως αποζημίωση για να ολοκληρωθεί η μετακίνηση.

Η αποχώρησή του θεωρήθηκε «προδοσία» από μερίδα οπαδών της Βερόνα. Όταν επέστρεψε ως αντίπαλος με τη φανέλα της Νάπολι τον Νοέμβριο του 1983 στο γήπεδο Μπεντεγκόντι, οι κερκίδες σήκωσαν ένα εχθρικό πανό που έγραφε: «Ντιρσέου μας πρόδωσες, μέσα στα σ...ά κατέληξες», σηματοδοτώντας την έναρξη μιας μεγάλης οπαδικής αντιπαλότητας μεταξύ των δύο ομάδων.

Παρά το γεγονός ότι η ομάδα πέρασε μια δύσκολη χρονιά παλεύοντας για τη σωτηρία της, τερματίζοντας τελικά 11η), ο Βραζιλιάνος κατέγραψε 30 επίσημες συμμετοχές και σημείωσε 5 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις.

Οι οπαδοί στο «Σαν Πάολο» τον λάτρεψαν αμέσως για το πάθος του, τα μυθικά του φάουλ και την ηγετική του φυσιογνωμία. Όμως το καλοκαίρι του 1984, πέτυχε το αδιανόητο, συμφώνησε με την Μπαρτσελόνα για την απόκτηση του Ντιέγκο Μαραντόνα και εκείνη την εποχή, οι ιταλικές ομάδες είχαν δικαίωμα να έχουν στο ρόστερ τους μόνο δύο ξένους παίκτες.

Η Νάπολι είχε ήδη τον Ντιρσέου και τον νεοαποκτηθέντα Αργεντινό αμυντικό Ντανιέλ Μπερτόνι και με τον ερχομό του Μαραντόνα, η διοίκηση έπρεπε υποχρεωτικά να διώξει έναν από τους δύο. Παρά το γεγονός ότι ήταν ο κορυφαίος της ομάδας, η διοίκηση αποφάσισε να κρατήσει τον Μπερτόνι επειδή ήταν στενός φίλος του Μαραντόνα και η συνύπαρξή τους θα διευκόλυνε την προσαρμογή του «Ντιεγκίτο».

Ο ίδιος ο Μαραντόνα, όταν έφτασε στη Νάπολι και έμαθε ότι ο Ντιρσέου απομακρύνθηκε για χάρη του, ένιωσε άσχημα και δήλωσε δημόσια: «Λυπάμαι πολύ για τον Ντιρσέου. Είναι ένας σπουδαίος παίκτης και άνθρωπος. Ήλπιζα να παίξουμε μαζί, αλλά οι κανονισμοί το έκαναν αδύνατο».

Έτσι αναγκάστηκε να μαζέψει ξανά τις βαλίτσες του και να πάρει μεταγραφή για την Άσκολι, όπου την σεζόν 1984-85, παρά την εξαιρετική του προσωπική παρουσία στη μεσαία γραμμή, η ομάδα δεν κατάφερε να αποφύγει τον υποβιβασμό στη Serie B, έχοντας συνολικά 34 συμμετοχές και σημείωσε 1 τέρμα.

Μετά τον υποβιβασμό της Άσκολι, ο Ντιρσέου παρέμεινε κάτοικος Ιταλίας και της κορυφαίας κατηγορίας, καθώς πήρε νέα μεταγραφή, αυτή τη φορά για την Κόμο. Η θητεία του στην Κόμο τη σεζόν 1985–1986 ήταν απολύτως εκπληκτική, μάλιστα, σύμφωνα με τις ιστορικές καταγραφές, ο Βραζιλιάνος αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης ολόκληρου του ιταλικού πρωταθλήματος για εκείνη τη χρονιά, ένα μυθικό επίτευγμα αν αναλογιστεί κανείς ότι αγωνιζόταν σε μια μικρομεσαία ομάδα και είχε να ανταγωνιστεί αστέρες όπως ο Μισέλ Πλατινί και ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Έγινε αμέσως ο ηγέτης και αρχηγός της ομάδας, η ασταμάτητη εργατικότητά του στο κέντρο, η τακτική του ωριμότητα και η ικανότητά του να οργανώνει το παιχνίδι βοήθησαν τον σύλλογο να πραγματοποιήσει μια εξαιρετική πορεία, τερματίζοντας στην 9η θέση της Serie A και φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Ιταλίας, έχοντας 35 συμμετοχές και 3 γκολ.

Παρά το γεγονός ότι πραγματοποίησε την κορυφαία του ίσως σεζόν, το καλοκαίρι του 1986, η Κόμο δεν μπόρεσε να αντέξει το οικονομικό βάρος του συμβολαίου του για δεύτερη χρονιά, με αποτέλεσμα ο Ντιρσέου να αλλάξει ξανά σταθμό και να υπογράψει στην Αβελίνο.

Σε μια ομάδα που παραδοσιακά πάλευε για τη σωτηρία, έφερε ποιότητα, διεθνή προσωπικότητα και ασταμάτητο τρέξιμο. Υπό την καθοδήγησή του, η Αβελίνο τερμάτισε στην 8η θέση του ιταλικού πρωταθλήματος, την υψηλότερη θέση που κατέλαβε ποτέ στην ιστορία της, έχοντας 28 συμμετοχές και 6 γκολ.

Μετά από αυτή την απόλυτα επιτυχημένη χρονιά, το καλοκαίρι του 1987, αποφάσισε να κλείσει τον μεγάλο κύκλο του στην πρώτη κατηγορία της Ιταλίας. Εντάχθηκε στην πανίσχυρη ομάδα της Βάσκο, η οποία είχε στις τάξεις της ανερχόμενα αστέρια που έγραψαν ιστορία στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, όπως ο Ρομάριο και ο Μαζίνιο (Mazinho), αλλά και έμπειρους παίκτες όπως ο Τίτα και ο Τζεοβάνι

Δεν είχε πλέον την ανάγκη να τρέχει ασταμάτητα όπως παλιά· λειτουργούσε ως ο «εγκέφαλος» και ο οργανωτής στη μεσαία γραμμή, μοιράζοντας την μπάλα με ακρίβεια και καθοδηγώντας τους νεότερους παίκτες, όπως τον νεαρό τότε Ρομάριο.

Η επιστροφή του συνδυάστηκε με την κατάκτηση του Campeonato Carioca του 1987, επικρταώντας στους ιστορικούς τελικούς του Ρίο απέναντι στην αιώνια αντίπαλο Φλαμένγκο, έχοντας 18 εμφανίσεις χωρίς να πετύχει κάποιο τέρμα.

Όμως το 1988 ήρθε σε διένεξη με τον προπονητή του Σεμπαστιάνο Λαζαρόνι αποφάσισε να αποχωρήσει και ύστερα από προτροπή του Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες μετακόμισε στην Αμερική και τους Μαιάμι Σάρκς.

Υπό τις οδηγίες του Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες, ανέλαβε τον ρόλο του απόλυτου ηγέτη στη μεσαία γραμμή της ομάδας. Η παρουσία του έδωσε τεράστια επικοινωνιακή και αγωνιστική ώθηση στον νεοσύστατο σύλλογο που αγωνιζόταν στην American Soccer League.

Είχε 17 επίσημες εμφανίσεις και σημείωσε 5 γκολ και παρά το γεγονός ότι η ομάδα συνολικά δυσκολεύτηκε στα αποτελέσματά της, ο ίδιος ξεχώρισε με την κλάση του και τις αριστοτεχνικές του πάσες.

Έγινε γρήγορα το αγαπημένο παιδί της μεγάλης κοινότητας των Λατινοαμερικανών ομογενών στη Φλόριντα, οι οποίοι γέμιζαν το στάδιο Tamiami Park για να δουν από κοντά έναν παίκτη που λίγα χρόνια πριν είχε αναδειχθεί 3ος καλύτερος στον κόσμο.

Η εμπειρία στο κοσμοπολίτικο Μαϊάμι κράτησε μόνο για μία χρονιά, η νοσταλγία για το ανταγωνιστικό ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο τον ώθησε να επιστρέψει αμέσως μετά στην Ιταλία, για λογαριασμό της Εμπολιτάνα.

Η απόκτηση ενός παίκτη που είχε αγωνιστεί σε τρία Μουντιάλ από μια ομάδα μικρής κατηγορίας προκάλεσε ντελίριο ενθουσιασμού στην πόλη του Έμπολι. Παρά την ηλικία του, η κλάση του ήταν εμφανής και στα δύο χρόνια που έμεινε εκεί (1989–1991), κατέγραψε 39 εμφανίσεις και σημείωσε 14 γκολ, όντας ο απόλυτος ηγέτης εντός και εκτός γηπέδου.

Παράλληλα αγωνιζόταν στην ομάδα ποδοσφαίρου σάλας Χάρβει Μπολόνια, εκείνη την εποχή, οι κανονισμοί της Ιταλικής Ποδοσφαιρικής Oμοσπονδίας επέτρεπαν σε έναν αθλητή να αγωνίζεται ταυτόχρονα στο κλασικό ποδόσφαιρο και στο ποδόσφαιρο σάλας, μέσω μιας ειδικής άδειας.

Καθώς η Εμπολιτάνα αγωνιζόταν σε ερασιτεχνική κατηγορία, οι υποχρεώσεις του δεν ήταν τόσο ασφυκτικές. Ο Ντιρσέου, ένας άνθρωπος που δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς να κλωτσάει μια μπάλα, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να παίζει futsal τις μεσοβδόμαδες ημέρες.

Στο κλειστό γήπεδο, η τρομερή του τεχνική κατάρτιση σε μικρούς χώρους έκανε θραύση, με τη φανέλα της Χάρβει Μπολόνια στη Serie A του ιταλικού futsal, κατέγραψε 20 εμφανίσεις και σημείωσε 8 γκολ. Αυτή η αγάπη του για το futsal συνεχίστηκε και μετά, καθώς όταν μετακόμισε για λίγο στη Μπενεβέντο το 1992, αγωνίστηκε παράλληλα και στην ομάδα σάλας της Ανκόνα (Giampaoli Ancona), σημειώνοντας 26 συμμετοχές και 16 γκολ.

Άν και είχε δηλώσει αρχικά το 1992, μετά τη Μπενεβέντο ότι θα σταματούσε το ποδόσφαιρο 11 εναντίον 11, στρεφόμενος ολοκληρωτικά στο ποδόσφαιρο σάλας στην Ανκόνα. Ωστόσο, η επιθυμία του να αγωνίζεται στο χορτάρι παρέμενε άσβεστη και στις αρχές της δεκαετίας του '90, το τουρκικό ποδόσφαιρο είχε αρχίσει να αναπτύσσεται οικονομικά και οι ομάδες της Άγκυρας και της Κωνσταντινούπολης έψαχναν έμπειρα παγκόσμια ονόματα που θα έφερναν αίγλη, κόσμο στα γήπεδα και θα λειτουργούσαν ως δάσκαλοι για τους νεότερους παίκτες.

Μέσω των γνωστών διασυνδέσεων που είχε αναπτύξει ο ίδιος και οι εκπρόσωποί του στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια της πολυετούς θητείας του σε Ισπανία και Ιταλία, προτάθηκε στην Ανκαραγκιουτσού. Η διοίκηση της τουρκικής ομάδας ενθουσιάστηκε με την προοπτική να εντάξει στο ρόστερ της έναν παίκτη με τρία Μουντιάλ στην πλάτη του και του πρόσφερε συμβόλαιο για τη σεζόν 1993-1994.

Όμως υπήρξαν σοβαρές καθυστερήσεις με την έκδοση της διεθνούς μπλε κάρτας του, το πιστοποιητικό μεταγραφής λόγω της προηγούμενης εμπλοκής του στα πρωταθλήματα σάλας και των ερασιτεχνικών κατηγοριών της Ιταλίας.

Η ηλικία του και η μεγάλη αποχή από το κλασικό ποδόσφαιρο 11 εναντίον 11, καθώς έπαιζε κυρίως futsal τα προηγούμενα χρόνια, δεν του επέτρεψαν να φτάσει γρήγορα στο επιθυμητό επίπεδο ετοιμότητας που ζητούσε ο προπονητής.

Βλέποντας ότι δεν μπορεί να προσφέρει άμεσα, έλυσε κοινή συναινέσει το συμβόλαιό του λίγους μήνες μετά, επιστρέφοντας στην Ιταλία για να συνεχίσει εκεί που ένιωθε πιο άνετα, στα κλειστά γήπεδα του ποδοσφαίρου σάλας με την Ανκόνα.

Στις αρχές του 1995, σε ηλικία 42 ετών, αποφάσισε να επιστρέψει στο κλασικό ποδόσφαιρο 11 εναντίον 11, αποδεχόμενος την πρόταση της Ατλέτικο Γιουκατάν, η οποία αγωνιζόταν στη νεοσύστατη δεύτερη κατηγορία του Μεξικού.

Παρά την ηλικία του, η παρουσία του προκάλεσε τεράστιο σεβασμό, αγωνίστηκε εκεί μέχρι τον Ιούνιο του 1995, προσφέροντας την απαράμπιλλη ποιότητά του, προτού πάρει την οριστική απόφαση να «κρεμάσει» τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια μετά από 25 χρόνια στα γήπεδα όλου του κόσμου.

Το Μεξικό, που τόσο τον είχε αγαπήσει, του επεφύλασσε μια γιορτή αντάξια της ιστορίας του, το επίσημο αντίο του Ντιρσέου στην ενεργό δράση δόθηκε στο θρυλικό Στάδιο Χαλίσκο, όπου μπροστά σε περισσότερους από 50.000 θεατές, διοργανώθηκε ένας φιλικός αγώνας προς τιμήν του, στον οποίο ταξίδεψαν και αγωνίστηκαν σπουδαίοι φίλοι και πρώην συμπαίκτες του, όπως ο Ζίκο και ο Ρομπέρτο Ντιναμίτε.

Ήταν η απόλυτη δικαίωση για έναν παίκτη που γύρισε όλο τον κόσμο παίζοντας ποδόσφαιρο. Με την εθνική Βραζιλίας έκανε ντεμπούτο έκανε στις 13 Ιουνίου του 1973 κόντρα στην Αυστρία στην Βιέννη σε φιλικό παιχνίδι, ενώ νωρίτερα είχε πάρει μέρος στο Ολυμπιακό Τουρνουά του Μονάχου το 1972.

Ήταν στην αποστολή στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Δυτικής Γερμανίας το 1974, όπου πήρε μέρος στα τρία παιχνίδια της δεύτερης φάσης, αλλά και στον μικρό τελικό απέναντι στην Πολωνία.

Στην Αργεντινή το 1978 αγωνίστηκε στα έξι παιχνίδια της "σελεσάο" πετυχαίνοντας τρία γκολ, τα δύο από αυτά απέναντι στο Περού ενώ σκόραρε και στον μικρό τελικό με την Ιταλία "γράφοντας" το τελικό σκορ σε 2-1. Ήταν ο μοναδικός απο την Βραζιλία που συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη εντεκάδα του τουρνουά και ήταν ο τρίτος καλύτερος πάικτης του τουρνουά πίσω απο τον Μάριο Κέμπες και τον Πάολο Ρόσι.

Το 1982 έκλεισε τον κύκλο του σε Παγκόσμια Κύπελλα στην Ισπανία με μόνο μία παρουσία στην "πρεμιέρα" απέναντι στην Σοβιετική Ένωση, αφού ο Τέλε Σαντάνα ήθελε έναν περισσότερο δημιουργικό ποδόσφαιριστή.

Είχε επιλεγεί και για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1986 στο Μεξικό όμως ένας τραυματισμός κατά την διάρκεια της προπόνησης, σε σύγκρουση με τον τερματοφύλακα Πάουλο Βίκτορ λίγες ημέρες πριν αναχωρήσει η αποστολή ανάγκασε τον Τέλε Σαντάνα να τον αντικαταστήσει.

Ο ίδιος ο Ντιρσέου δεν έκρυψε την δυσφορία του κατηγορώντας τον τότε γιατρό της Εθνικής ομάδας Τέλε Νέιλορ Λασμάρ αλλά και τον Σαντάνα για το "κόψιμο". Έτσι στις 7 Μάϊου του 1986 κόντρα στην Χιλή σε φιλικό παιχνίδι στο Πινειράο, φόρεσε για 44η και τελευταία φορά την φανέλα της Εθνικής Βραζιλίας, έχοντας πετύχει και 8 γκολ.

Στις 17 Σεπτεμβρίου του 1995 επιστρέφοντας από μια ποδοσφαιρική βραδιά στην Μπάρα Ντε Τιχουίκα με παλιούς συναθλητές του στο Ρίο σκοτώθηκε επί τόπου σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα σε ηλικία 43 ετών αφήνοντας πίσω του τρία παιδιά ενώ η γυναίκα του ήταν ήδη έγκυος στο τέταρτο παιδί τους.

Άν και θεωρητικά είχε κρεμάσει τα παπούτσια του και ήταν 43 ετών, εντούτοις διατηρούσε πολύ καλή φυσική κατάσταση και συζητούσε το ενδεχόμενο να παίξει στην Μποταφόγκο ακόμα και χωρίς να πληρωθεί. Μάλιστα είχε ήδη συναντηθεί με τον τότε πρόεδρο Κάρλος Αουγκούστο Μοντενέγκρο αλλά ο θάνατος τους πρόλαβε.

Η σορός του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα, όπου χιλιάδες φίλαθλοι, ντυμένοι με τις φανέλες των μεγάλων ομάδων του Ρίο, Βάσκο, Μποταφόγκο, Φλουμινένσε) αλλά και της Εθνικής Βραζιλίας, έσπευσαν να του πουν το τελευταίο αντίο.

Στην κηδεία του, οι τρεις μεγάλοι και ορκισμένοι «εχθροί» του Ρίο ντε Τζανέιρο, η Μποταφόγκο, η Φλουμινένσε και η Βάσκο ντα Γκάμα, προχώρησαν σε μια σπάνια κίνηση ενότητας. Κατέθεσαν κοινά στεφάνια και διοργάνωσαν κοινές εκδηλώσεις μνήμης, ανακηρύσσοντάς τον «Κοινό είδωλο του Ρίο», καθώς ήταν από τους ελάχιστους παίκτες στην ιστορία που αγαπήθηκε και στους τρεις συλλόγους χωρίς να προκαλέσει ποτέ αντιπαλότητες.

Έδωσαν το «παρών» δεκάδες θρύλοι του ποδοσφαίρου, πρώην συμπαίκτες του και παράγοντες, ενώ η σορός του καλύφθηκε με τη σημαία της αγαπημένης του Βάσκο ντα Γκάμα, της ομάδας με την οποία είχε συνδεθεί περισσότερο.

Η κληρονομιά του παρέμεινε ζωντανή, με σημαντικές τιμές τόσο στη Βραζιλία όσο και στην Ιταλία. Η μεγαλύτερη και πιο συγκινητική τιμή ήρθε από την πόλη Έμπολι του ιταλικού Νότου, όπου είχε αγωνιστεί στα τέλη της καριέρας του.

Το 2001, ο δήμος της πόλης ονόμασε το νέο υπερσύγχρονο στάδιο της περιοχής χωρητικότητας 15.000 θεατών, Stadio José Guimarães Dirceu. Ο Ντιρσέου παραμένει μέχρι σήμερα ο μοναδικός Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που έχει γήπεδο με το όνομά του στην Ιταλία.

Ο διάσημος Βραζιλιάνος προπονητής και παλιός του φίλος από τις ακαδημίες της Κοριτίμπα, Λεβίρ Κούλπι, δημιούργησε μια μόνιμη γωνιά-αφιέρωμα με φωτογραφίες και αναμνηστικά του, μέσα στο εστιατόριο που άνοιξε, κρατώντας τη μνήμη του ζωντανή.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, διοργανώθηκαν αρκετά φιλικά παιχνίδια και τουρνουά ποδοσφαίρου σάλας και κλασικού ποδοσφαίρου στη μνήμη του, με τα έσοδα να πηγαίνουν στη στήριξη της οικογένειάς του, καθώς η σύζυγός του ήταν έγκυος στο τέταρτο παιδί τους όταν εκείνος έφυγε.

Παρά το γεγονός ότι αγωνιζόταν ως μέσος, έπαιζε με τρομερό πάθος και πίεζε ασταμάτητα, ολοκλήρωσε μια τεράστια καριέρα 25 ετών χωρίς να δεχτεί ποτέ κόκκινη κάρτα. Μετά τον θάνατό του, βραβεύτηκε τιμητικά από διάφορους αθλητικούς φορείς της Βραζιλίας ως το απόλυτο πρότυπο «Fair Play» για τις επόμενες γενιές.

Στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κουριτίμπα, αλλά και σε προάστια του Ρίο ντε Τζανέιρο, ο δήμος έδωσε το όνομά του σε δημόσιους δρόμους και μικρά αθλητικά κέντρα νεότητας, τιμώντας τον ως τον μοναδικό ποδοσφαιριστή από την πολιτεία Παρανά που εκπροσώπησε τη χώρα σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα.

Στην Ιταλία εκτός από το κεντρικό γήπεδο ποδοσφαίρου, στην ευρύτερη περιοχή του Σαλέρνο έχουν διοργανωθεί τουρνουά ποδοσφαίρου σάλας με το όνομά του, καθώς εκεί άφησε εξαιρετικές αναμνήσεις παίζοντας στις τοπικές ομάδες προς το τέλος της καριέρας του.

Χιλντεράλντο Λουίζ Μπελίνι Ο αρχηγός του πρώτου

2026-10-05T22:45:00.000+03:00

Ήταν ο άνθρωπος που σήκωσε το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο για την εθνική ομάδα της Βραζιλίας το 1958 στην Σουηδία. Μάλιστα λέγεται ότι το άγαλμα που ανεγέρθηκε έξω από μία από τις εισόδους του Μαρακανά στις 13 Νοεμβρίου του 1960 προς τιμήν των πρώτων Παγκόσμιων Πρωταθλητών απεικονίζει τον ίδιο τον Χιλντεράλντο Λουίζ Μπελίνι.

Γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου του 1930 στην πόλη Ιταπίρα της πολιτείας του Σάο Πάολο και ξεκίνησε την καριέρα του από μικρές ομάδες όπως την Ιταπιρένσε και την Σανιονένσε την διετία 1949-1951. Το 1952, οι σκάουτερ της Βάσκο ντα Γκάμα εντόπισαν τα σπάνια ηγετικά και αμυντικά του προσόντα και τον έφεραν στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Αγωνίστηκε από το 1952 έως το 1961, σε 430 παιχνίδια με 17 τέρματα, κατακτώντας τρία πρωταθλήματα καριόκα το 1952, το 1956 και το 1958, και ένα τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο το 1958.

Στις αρχές του 1962, ήταν πλέον 31 προς 32 ετών και παρότι παρέμενε το απόλυτο είδωλο των φιλάθλων και ο ηγέτης των αποδυτηρίων, ορισμένα στελέχη της διοίκησης της Βάσκο θεωρούσαν ότι είχε κλείσει ο κύκλος του και πως η ομάδα έπρεπε να προχωρήσει σε ριζική ανανέωση της αμυντικής της γραμμής.

Η Σάο Πάολο, η οποία είχε ως προπονητή τον Αϊμορέ Μορέιρα, τον τότε ομοσπονδιακό τεχνικό της Βραζιλίας), κατέθεσε μια πολύ ελκυστική πρόταση. Για τον Μπελίνι, η μεταγραφή αυτή σήμαινε την επιστροφή στην πολιτεία του από όπου καταγόταν.

Άν και η μεταγραφή πέρασε από προσωρινά διοικητικά «κύματα» και διαφωνίες εντός της Βάσκο για το αν έπρεπε να πουληθεί μια τέτοια σημαία, ο ίδιος είχε ήδη πάρει την απόφαση να αλλάξει περιβάλλον.

Θα αγωνιστεί μέχρι το 1968, έχοντας 205 συμμετοχές και 1 τέρμα, αλλά όταν έφυγε από τη Σάο Πάολο στα τέλη του 1967, είχε ακόμη το πάθος να αγωνιστεί. Η Ατλέτικο Παραναένσε, θέλοντας να προσθέσει τεράστια εμπειρία και κύρος στην αμυντική της γραμμή, τον απέκτησε στις αρχές του 1968.

Παρά την ηλικία του, έπαιξε με τρομερό πάθος και ηγήθηκε της ομάδας στην ιστορική και αξιομνημόνευτη καριέρα της στο εθνικό τουρνουά Torneio Roberto Gomes Pedrosa το 1968, κταγράφοντας 14 επίσημες εμφανίσεις το 1968.

Συνολικά, η παρουσία του απέδειξε την απόλυτη ταπεινότητα του χαρακτήρα του, καθώς ένας διπλός παγκόσμιος πρωταθλητής έγινε αμέσως ο αγαπημένος των νεαρών συμπαικτών του και των οπαδών της ομάδας.

Μάλιστα το φινάλε της καριέρας του Μπελίνι συνέπεσε με ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αγωνίστηκε στο τελευταίο του επαγγελματικό παιχνίδι στις 20 Ιουλίου 1969, σε ηλικία 39 ετών, σε ένα τοπικό ντέρμπι «Ατλετίμπα» εναντίον της Κοριτίμπα στο παλιό στάδιο Baixada, το οποίο έληξε 0-0.

Εκείνο το βράδυ, ακριβώς την ίδια ημέρα που η αποστολή του Απόλλων 11 προσεδαφιζόταν στη Σελήνη και ο Νιλ Άρμστρονγκ πατούσε για πρώτη φορά το πόδι του στο φεγγάρι, ο Μπελίνι «προσγειωνόταν» οριστικά εκτός γηπέδων.

Μετά το σφύριγμα της λήξης, καταχειροκροτούμενος από συμπαίκτες και αντιπάλους, έβγαλε τη φανέλα της Ατλέτικο Παραναένσε και έκανε έναν συγκινητικό γύρο του θριάμβου, κλείνοντας μια μυθική καριέρα.

Στις 13 Απριλίου του 1957 έκανε το ντεμπούτο με την "σελεσάο" στην Λίμα απέναντι στο Περού για την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1958. Στην Σουηδία ήταν μέλος της εθνικής Βραζιλίας που κατέκτησε τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο της ιστορίας της, αποτελώντας το βασικό κεντρικό αμυντικό δίδυμο με τον Ορλάντο Πεκάνια παίζοντας και στα έξι παιχνίδια της διοργάνωσης.

Ο πανηγυρισμός του μάλιστα με τα δυο χέρια πάνω από το κεφάλι αποτέλεσε την έμπνευση για τους επόμενους αρχηγούς να πανηγυρίζουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Από κει και πέρα πήρε μέρος στο Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής του 1959, ενώ στην Χιλή το 1962 αναδείχτηκε για δεύτερη συνεχόμενη φορά Παγκόσμιος Πρωταθλητής χωρίς όμως να αγωνιστεί ούτε ένα λεπτό, αφού την θέση του στο βασικό σχήμα πήρε ο Μάουρο Ράμος.

Πήρε μέρος στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966 στην Αγγλία όπου και αγωνίστηκε σε δύο παιχνίδια απέναντι στην Βουλγαρία και την Ουγγαρία. Απέναντι στους Μαγιάρους στις 15 Ιουλίου του 1966 στο Λίβερπουλ έγραψε τον επίλογο με το εθνόσημο φτάνοντας τις 51 συμμετοχές χωρίς να σκοράρει.

Εγκαταστάθηκε μόνιμα στην πόλη του Σάο Πάολο, όπου εργάστηκε για πολλά χρόνια ως επιχειρηματίας και έμπορος. Άνοιξε μια επιτυχημένη επιχείρηση χονδρικής πώλησης υφασμάτων και ρούχων, αξιοποιώντας τις οικονομίες από την ποδοσφαιρική του καριέρα για να εξασφαλίσει μια άνετη ζωή στην οικογένειά του.

Παρόλο που δεν ήθελε να γίνει προπονητής, δεν έκοψε ποτέ τους δεσμούς του με τον αθλητισμό, για αυτό και εργάστηκε για ένα διάστημα στη Γραμματεία Αθλητισμού της Πολιτείας του Σάο Πάολο. Βοηθούσε στην οργάνωση παιδικών και ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων, ενώ συμμετείχε συχνά σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις παλαιμάχων.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές του 2000, ο Μπελίνι άρχισε να εμφανίζει σοβαρά προβλήματα μνήμης. Διαγνώστηκε αρχικά με τη νόσο του Αλτσχάιμερ, η οποία σταδιακά επιδεινώθηκε, στερώντας του τις αναμνήσεις από τις μεγάλες ποδοσφαιρικές του δόξες.

Στις 18 Μαρτίου διακομίστηκε στο νοσοκομείο του Σάο Πάολο λόγω αναπνευστικών προβλημάτων που προκλήθηκαν λόγω της καρδιακής προσβολής που υπέστη και στις 20 Μαρτίου του 2014 έφυγε από την ζωή σε ηλικία 83 ετών.

Η σορός του εκτέθηκε αρχικά σε λαϊκό προσκύνημα στην αίθουσα τροπαίων της Σάο Πάολο, όπου χιλιάδες φίλαθλοι, παλαιμάχοι ποδοσφαιριστές και προσωπικότητες του αθλητισμού προσήλθαν για να του αποτίσουν φόρο τιμής.

Στη συνέχεια, η σορός του μεταφέρθηκε στη γενέτειρά του, την πόλη Ιταπίρα (Itapira) της πολιτείας του Σάο Πάολο. Η πομπή στους δρόμους της επαρχιακής πόλης έγινε πάνω σε όχημα της Πυροσβεστικής, με τους κατοίκους να χειροκροτούν δακρυσμένοι.

Τάφηκε στο Δημοτικό Κοιμητήριο της Ιταπίρα, μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, με την πρόεδρο της Βραζιλίας Ντίλμα Ρούσεφ και τον κυβερνήτη του Σάο Πάολο να κηρύττει τριήμερο επίσημο πένθος στη χώρα και στην πολιτεία αντίστοιχα.

Έξω από την κεντρική είσοδο του θρυλικού σταδίου Μαρακανά στο Ρίο ντε Τζανέιρο δεσπόζει ένα επιβλητικό χάλκινο άγαλμα του Μπελίνι, το οποίο τον αναπαριστά στη διάσημη πόζα του 1958: να σηκώνει το τρόπαιο με τα δύο του χέρια πάνω από το κεφάλι.

Το σημείο αυτό έχει γίνει το πιο διάσημο σημείο συνάντησης των φιλάθλων και είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο απλώς ως «Είσοδος Μπελίνι» (Entrada do Bellini). Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Βραζιλίας το 2014, λίγους μήνες μετά τον θάνατό του, τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή σε αγώνες της διοργανώσεως, ενώ η FIFA και η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Βραζιλίας, αφιέρωσαν ειδικά βίντεο και εκθέσεις στη μνήμη του.

Στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Ιταπίρα, το κεντρικό δημοτικό αθλητικό συγκρότημα και διάφοροι κοινωνικοί/αθλητικοί χώροι μετονομάστηκαν προς τιμήν του, για να εμπνέουν τις επόμενες γενιές. Μετά τον θάνατό του, η οικογένειά του πήρε μια γενναία απόφαση και δώρισε τον εγκέφαλό του για επιστημονική έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο, η νεκροψία έδειξε ότι ο Μπελίνι δεν έπασχε τελικά από κλασικό Αλτσχάιμερ, αλλά από Χρόνια Τραυματική Εγκεφαλοπάθεια (CTE).

Ήταν η πρώτη φορά παγκοσμίως που διαγνώστηκε αυτή η πάθηση σε ποδοσφαιριστή, η οποία προκλήθηκε από τις χιλιάδες κεφαλιές που έκανε κατά τη διάρκεια της καριέρας του με τις εξαιρετικά βαριές, δερμάτινες μπάλες εκείνης της εποχής.

Τα τελευταία χρόνια προέκυψε σύνδεση με την ιταλική όλη Κομάκιο, ο πατέρας του, Ερμίνιο Μπελίνι γεννήθηκε στο Κομάκιο το 1892. Μετανάστευσε στη Βραζιλία μαζί με τους γονείς του, τον παππού του ποδοσφαιριστή, Γκαετάνο, ο οποίος ήταν ψαράς στο Κομάκιο, όταν ο Ερμίνιο ήταν ακόμη βρέφος λίγων μηνών. Εκεί, η οικογένεια ρίζωσε και αργότερα γεννήθηκε ο Χιλδεράλδο, ο οποίος έμελλε να γίνει ο εμβληματικός αρχηγός της Σελεσάο.

Όλη αυτή η σύνδεση του Μπελίνι με την ιταλική πόλη παρέμενε άγνωστη για δεκαετίες και ήρθε στο φως μετά από πολύμηνη έρευνα μιας ομάδας ντόπιων λατρών της ιστορίας και μελών του πολιτιστικού οργανισμού FAI. Όλα ξεκίνησαν τυχαία, όταν ένας συλλέκτης ποδοσφαιρικών χαρτοσήμων και κουπονιών παρατήρησε το τυπικό για την περιοχή επώνυμο «Μπελίνι» στις παλιές φιγούρες του Μουντιάλ.

Προς τιμήν του μεγάλου αυτού «τέκνου» της μετανάστευσης, ο Δήμος του Κομάκιο προχώρησε σε μια επίσημη τελετή. Το δημοτικό στάδιο της πόλης, μέχρι πρότινος γνωστό ως Stadio Raibosola), μετονομάστηκε επίσημα σε Stadio "Hilderaldo Luiz Bellini", το διήμερο 2-3 Σεπτεμβρίου 2025.

Χοσέ Νασάτσι Ο "στρατηγός"

2026-10-05T22:20:00.000+03:00

Ήταν αυτός που σήκωσε το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο που διεξήχθη στο μακρινό 1930 για λογαριασμό της Ουρουγουάης. Ο Χοσέ Νασάτσι θεωρείται ένας απο τους καλύτερους αμυντικούς της Λατινικής Αμερικής, γρήγορος με πολύ καλή τοποθέτηση και με γρήγορη ανάκτηση θέσης. Πολύ καλός τόσο στο ψηλό όσο και στο χαμηλό παιχνίδι, δεν διέθετε τεχνικά χαρακτηριστικά, διέθετε όμως ισχυρή προσωπικότητα.

Γεννήθηκε στις 24 Μαΐου του 1901 στο Μοντεβίδεο από γονείς μετανάστες, ο πατέρας του από το Μιλάνο, η μητέρα του από την Βασκωνία. Ξεκίνησε την καριέρα του από την Club Atletico Lito την διετία 1918-1920, και στην συνέχεια πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Μπέλα Βίστα.

Όταν ζήτησε να πάρει μεταγραφή από τη Λίτο για τη νεοσύστατη ομάδα, αυτή αρνήθηκε. Λόγω των τότε κανονισμών της Ομοσπονδίας, αναγκάστηκε να μείνει εκτός των επίσημων πρωταθλημάτων για έναν χρόνο, αγωνιζόμενος το 1921 στην ανεπίσημη ομάδα Ρόλαντ Μουρ

Το 1922 ενσωματώθηκε κανονικά, την βοήθησε να ανέβει στην μεγάλη κατηγορία και το 1924 ήταν απο τους κύριους λόγους που έφτασε μέχρι την δεύτερη θέση του Πρωταθλήμτος. Το 1925 είχε δοθεί δανεικός για ένα μικρό διάστημα στην Νασιονάλ που εκείνη την περίοδο πραγματοποιούσε περιοδεία στην Ευρώπη.

Το 1933 ύστερα απο 322 συμμετοχές και 17 τέρματα, εντάχθηκε και επίσημα στους "τρικολόρες". Κατέκτησε δύο πρωταθλήματα το 1933 και το 1934 και συνολικά αγωνίστηκε με την φανέλα της σε 111 παιχνίδια πετυχαίνοντας και 19 γκολ, μέχρι και το 1937 όταν και αποχώρησε από την ενεργό δράση.

Ο "El Gran Mariscal(σ.σ. Ο Μεγάλος στρατηγός)" έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Ουρουγουάης στις 4 Νοεμβρίου του 1923 στο Μοντεβιδέο για το Πρωτάθλημα της Νοτίου Αμερικής απέναντι στην Παραγουάη.

Κατέκτησε δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια στις διοργανώσεις του Παρισιού το 1924 και του Άμστερνταμ του 1928, ενώ αναδείχτηκε Πρωταθλητής Νοτίου Αμερικής το 1923, το 1924, το 1926 και το 1935, μάλιστα το 1923 και το 1935 ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος παίκτης της διοργάνωσης.

Αναμφίβολα όμως η μεγαλύτερη του επιτυχία δεν ήταν άλλη από την παρθενική κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1930 που διεξήχθη στην χώρα του. Αγωνίστηκε και στα τέσσερα παιχνίδια και είχε την τύχη να πάρει στα χέρια του από τον Ζιλ Ριμέ το βαρύτιμο τρόπαιο.

Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1936 απέναντι στην Αργεντινή στο Μοντεβίδεο στο πλαίσιο του τουρνουά "Hector R.Gomez" πραγματοποίησε την 41η και τελευταία του εμφάνιση με την "σελέστε" χωρίς να πετύχει κάποιο γκολ.

Την τριετία 1942-1945 ανέλαβε την εθνική ομάδα έχοντας σε 16 αγώνες 10 νίκες, 3 ήττες και 3 ισοπαλίες. Για αρκετά χρόνια εργάστηκε ως αθλητικός συντάκτης, δημοσιογράφος και σχολιαστής στο ραδιόφωνο της Ουρουγουάης.

Λόγω του τεράστιου κύρους του και της ασύγκριτης εμπειρίας του ως ο πρώτος αρχηγός που σήκωσε το Μουντιάλ, η άποψή του για το ποδόσφαιρο είχε τεράστια βαρύτητα στη χώρα. Καθώς εκείνη την εποχή το ποδόσφαιρο δεν απέφερε τα εκατομμύρια του σήμερα, ο Νασάτσι εργάστηκε για πολλά χρόνια ως δημόσιος υπάλληλος στο Μοντεβιδέο.

Συγκεκριμένα, κατείχε διοικητική, διαχειριστική θέση στο επίσημο καζίνο της πρωτεύουσας της Ουρουγουάης, εξασφαλίζοντας έτσι τη διαβίωσή του μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Έφυγε από την ζωή στις 17 Ιουνίου του 1968 σε ηλικία 67 ετών, λόγω καρδιακών προβλημάτων (ισχαιμικό επεισόδιο).

Το φέρετρό του τοποθετήθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στα κεντρικά γραφεία της αγαπημένης του Μπέλα Βίστα, της ομάδας που ίδρυσε και υπηρέτησε για πάνω από μία δεκαετία. Χιλιάδες πολίτες κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης κατέκλυσαν τους γύρω δρόμους, τις λεωφόρους και τα πεζοδρόμια του Μοντεβιδέο για να τον αποχαιρετήσουν.

Οι εφημερίδες της εποχής έγραψαν χαρακτηριστικά: «Ποτέ σε αυτή τη χώρα δεν αποχαιρετήσαμε αθλητή με τόση θλίψη και ταυτόχρονα με τόσο πάθος». Τάφηκε με τιμές εθνικού ήρωα στο Cementerio del Buceo στο Μοντεβιδέο, με την παρουσία παλαιών συμπαικτών του από τα Μουντιάλ και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, καθώς και σύσσωμης της ποδοσφαιρικής ηγεσίας της χώρας.

Η Μπέλα Βίστα έδωσε το όνομά του στο επίσημο στάδιό της στο Μοντεβιδέο, χωρητικότητας περίπου 5.000 θεατών), το οποίο στέκει μέχρι σήμερα ως το πιο ζωντανό μνημείο της προσφοράς του. Μεταγενέστερα, η Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου τον κατέταξε ανάμεσα στους κορυφαίους Νοτιοαμερικανούς ποδοσφαιριστές του 20ού αιώνα, ενώ η FIFA τον μνημονεύει αιώνια ως τον πρώτο αρχηγό που σήκωσε ποτέ το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Το 2001, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννησή του, τα Ταχυδρομεία της Ουρουγουάης εξέδωσαν ένα ειδικό αναμνηστικό γραμματόσημο προς τιμήν του. Στον ανεπίσημο ποδοσφαιρικό κόσμο των στατιστικών, υπάρχει ένας άτυπος τίτλος, παρόμοιος με τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στην πυγμαχία, που ονομάζεται Nasazzi's Baton.

Ξεκίνησε θεωρητικά από τη νίκη της Ουρουγουάης στο Μουντιάλ του 1930 και «μεταβιβάζεται» σε όποια εθνική ομάδα κερδίζει την κάτοχο του τίτλου σε επίσημο 90λεπτο αγώνα. Επίσης στην ψηφοφορία που έκανε το IFFHS για τον κορυφαίο λατινοαμερικάνο ποδοσφαιριστή του 20ου αιώνα κατέλαβε την 26η θέση.

Μάτ Μπάσμπι Ο αναμορφωτής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

2026-09-26T17:05:00.000+03:00

Εάν ο Άλεξ Φεργκιουσον θεωρείται ο αναμορφωτής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στην σύγχρονη εποχή, ο Μάτ Μπάσμπι είναι ο άνθρωπος που της άλλαξε ριζικά την ιστορία της, όντας ο προπονητής που οδήγησε για πρώτη φορά αγγλική ομάδα στην κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

Γεννήθηκε στις 26 Μάϊου του 1909 στο χωριό Όρμπιστον στο Μπέλσχιλ του Λάναρκσαιρ στην Σκωτία και σε ηλικία 8 ετών έχασε τον πατέρα του στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Απο πολύ μικρός ήθελε να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο έχοντας ως είδωλα τους Άλεξ Τζέιμς και Χιούι Γκάλαχερ.

Ξεκίνησε να δουλεύει ως ανθρακωρύχος και με το ποδόσφαιρο ασχολούταν στον ελεύθερο χρόνο του με την ομάδα Denny Hibernian. Στα 18 του τον Φεβρουάριο του 1928 θα υπογράψει ετήσιο συμβόλαιο με την Μάντσεστερ Σίτι.

Μάλιστα οι "πολίτες" του έδιναν την δυνατότητα να αποχωρήσει μιας και η μητέρα του είχε κάνει αίτηση για να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες κάτι που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Θα κάνει ντεμπούτο στις 2 Νοεμβρίου του 1929 ως εσωτερικός επιθετικός πραγματοποιώντας 12 συμμετοχές με 5 τέρματα.

Την περίοδο 1930-1931 ο προπονητής Πίτερ Χότζ θα του αλλάξει θέση και θα τον μετατοπίσει στο αριστερό άκρο του κέντρου όπου και θα αναδειχθεί το ταλέντο του στις ασίστ. Εκείνη την περίοδο η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα κάνει κρούση για να τον αποκτήσει αλλά δεν θα πραγματοποιηθεί αφού δεν μπορούσε να ικανοποιήσει τα οικονομικά θέλω της Σίτι.

Το 1933 θα φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου όπου θα ηττηθεί απο την Έβερτον αλλά την επόμενη χρονιά θα το κατακτήσει κόντρα στην Πόρτσμουθ. Απο το δεύτερο μισό της περιόδου 1934-1935 θα χάσει την θέση του στο βασικό σχήμα απο τον Τζάκ Πέρσιβαλ και τον Μάρτιο του 1936 θα πουληθεί στην Λίβερπουλ για το ποσό των 8.000 λιρών αφήνοντας το "Μέιν Ρόουντ" ύστερα απο 227 συμμετοχές και 14 τέρματα.

Με τους "κόκκινους" θα χάσει μόνο ένα παιχνίδι στις επόμενες τρείς σεζόν θα φορέσει και το περιβραχιόνιο του αρχηγού ενώ είναι αυτός που θα αναλάβει υπο την προστασία του τον Μπόμπ Πέισλι όταν θα έρθει το 1939.

122 συμμετοχές και 3 τέρματα στο Άνφιλντ με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο να βάζει στον "πάγο" οποιαδήποτε αγωνιστική δραστηριότητα. Μάλιστα πρόλαβε να πραγματοποιήσει μόλις μία συμμετοχή με την εθνική Σκωτίας στο Κάρντιφ κόντρα στην Ουαλία για το Βρετανικό Πρωτάθλημα στις 4 Οκτωβρίου του 1933.

Κατά την διάρκεια του πολέμου ασχολήθηκε με την προπονητική, με την Λίβερπουλ να του προτείνει να αναλάβει ρόλο βοηθού του Τζόρτζ Κέι αλλά αρνήθηκε. Εκείνη την περίοδο η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αναζητούσε εναγωνίως προπονητή, όταν έπεσε στο τραπέζι το όνομα του απο τον Λουίς Ρόκα ο οποίος διατηρούσε φιλική σχέση μαζί του και του έστειλε ένα γράμμα μιας και τότε ακόμα βρισκόταν στον στρατό.

Τον Φεβρουάριο του 1945 συναντήθηκε με τον πρόεδρο της ομάδας Τζέιμς Γκίμπσον για να συζητήσουν, με τον Μπάσμπι να θέτει όρο αφενός μεν ότι αυτός θα είχε τον πλήρη έλεγχο της ομάδας χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις και αφετέρου να υπογράψει πενταετές συμβόλαιο.

Οι δύο πλευρές έδωσαν τα χέρια και επίσημα ανέλαβε την 1η Οκτωβρίου του 1945 και τρία χρόνια αργότερα το 1948 θα κατακτήσει το Κύπελλο κόντρα στην Μπλάκπουλ, ενώ το 1952 θα έρθει το Πρωτάθλημα το πρώτο ύστερα απο το 1911 και το Σούπερ Καπ.

Απο τον Ιούλιο έως τον Αύγουστο του 1948 ανέλαβε την ολυμπιακή ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας έχοντας σε 4 παιχνίδια 2 νίκες και 2 ήττες. Απο το 1952 θα ξεκινήσει ένα παιδομάζωμα τα περίφημα "παιδια του Μπάσμπι" υπογράφοντας μικρούς σε ηλικία παίκτες και το 1956 θα κατακτήσει το δεύτερο Πρωτάθλημα και στην συνέχεια το Σούπερ Καπ.

Τον Απρίλιο του 1957 Ρεάλ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αναμετρήθηκαν στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και μπορεί οι Μαδριλένοι να πήραν την πρόκριση, όμως ο Σαντιάγκο Μπερναμπέου εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ απο την Γιουνάιτεντ που πρότεινε στον Μπάσμπι να αναλάβει την Ρεάλ

Εκείνος αρνήθηκε αλλά αναπτύχθηκε μια φιλία που όταν έγινε το δυστύχημα του Μονάχου, ο Μπερναμπέου προσφέρθηκε να παραχωρήσει ως δανεικό τον Ντι Στέφανο για την περίοδο 1958-1959, αλλά λόγω της Αγγλικής Ομοσπονδίας δεν προχώρησε.

Θα ακολουθήσει το Πρωτάθλημα του 1957 και το ξεκίνημα της περιόδου 1957-1958 υπήρχε η αισιοδοξία ότι θα κατακτηθούν όλοι οι τίτλοι που διεκδικούνταν. Όμως τα πάντα θα ανατραπούν στις 6 Φεβρουαρίου του 1958 στο Μόναχο στην επιστροφή της ομάδας απο το Βελιγράδι όταν το αεροπλάνο θα πέσει και 23 άτομα θα χάσουν την ζωή τους αναμεσά τους 10 ποδοσφαιριστές και 3 επίσημοι.

Επέζησε έχοντας πολλαπλά τραύματα κινδύνεψε ακόμα και η ζωή του και ύστερα απο 9 εβδομάδες ανάρρωσε και βγήκε απο το νοσοκομείο. Οι γιατροί μάλιστα του έκρυψαν την αλήθεια και ύστερα απο τρείς εβδομάδες του αποκάλυψαν το μέγεθος της τραγωδίας.

Θεωρούσε τον εαυτό του υπεύθυνο και σκεφτόταν να τα παρατήσει για αυτό που έγινε γιατί ήταν αυτός ο οποίος ήθελε να πάρει μέρος η Γιουνάιτεντ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών και ότι θα μπορούσε να αποτρέψει τον πιλότο να πετάξει με τέτοιες κακές καιρικές συνθήκες.

Με την βοήθεια και της γυναίκας του η οποία τον παρότρυνε να συνεχίσει εις μνήμη αυτών που είχαν φύγει παρακολούθησε τον τελικό του Κυπέλλου κόντρα στην Μπόλτον και επανήρθε στα καθήκοντά του την επόμενη σεζόν.

Πριν το δυστύχημα του Μονάχου είχε αποδεχθεί την πρόταση να αναλάβει την εθνική Σκωτίας. Δεν μπόρεσε να την κοουτσάρει στο Παγκόσμιο Κύπελλο ης Σουηδίας και την ανέλαβε τον Σεπτέμβριο και θα την καθοδηγήσει μέχρι τον Δεκέμβριο σε 6 παιχνίδια έχοντας 1 νίκη, 2 ισοπαλίες και 3 ήττες.

Με βασικό κορμό τους επιζήσαντες Χάρι Γκρέγκ, Μπόμπι Τσάρλτον και Μπίλ Φούλκς και αγοράζοντας παίκτες όπως οι Ντένις Λόου και Τζόρτζ Μπέστ θα δημιουργήσει μια νέα φουρνιά ποδοσφαιριστών κατακτώντας το Κύπελλο του 1963 και τα Πρωταθλήματα του 1965 και του 1967.

Το μεγαλύτερο του επίτευγμα θα έρθει τον Μάιο του 1968 όταν θα αναδειχθεί Πρωταθλητής Ευρώπης στο "Γουέμπλει" κόντρα στην Μπενφίκα τηρώντας την υπόσχεση που είχε δώσει να κατακτήσει την μεγάλη κούπα και να την αφιερώσει στα θύματα του Μονάχου δέκα χρόνια μετά.

Τον Ιανουάριο του 1969 ανακοίνωνε ότι στο τέλος της σεζόν 1968-1969 θα αποχωρούσε απο τον πάγκο της Γιουνάιτεντ. 1120 παιχνίδια με 565 νίκες, 263 ισοπαλίες και 292 ήττες ο απολογισμός του ενώ στην συνέχεια θα παραμείνει στον σύλλογο ως διευθυντής.

Στις 29 Δεκεμβρίου του 1970 θα αναλάβει ξάνα την τεχνική της ηγεσία για 21 παιχνίδια με 11 νίκες, 3 ισοπαλίες και 7 ήττες μέχρι και τις 8 Ιουνίου 1971 και συνολικά σε 1141 παιχνίδια είχε 576 νίκες, 266 σοπαλίες και 299 ήττες.

Θα επανέρθει στον ρόλο του διευθυντή στον οποίο θα παραμείνει μέχρι το 1980 όταν και θα αναλάβει την θέση του προέδρου μέχρι το 1984. Τον Ιούλιο του 1980 θα υποστεί ένα ήπιο εγκεφαλικό απο το οποίο θα αναρρώσει πλήρως, ενώ το 1986, στήριξε θερμά την πρόσληψη ενός άλλου Σκωτσέζου προπονητή, του Άλεξ Φέργκιουσον, λειτουργώντας ως μέντοράς του στα πρώτα του δύσκολα χρόνια στο Μάντσεστερ.

Η προσφορά του αναγνωρίστηκε σε εθνικό επίπεδο, καθώς εκλέχθηκε στη θέση του Αντιπροέδρου της διοργανώτριας αρχής του αγγλικού πρωταθλήματος το 1982. Τον Ιανουάριο του 1994 θα εισαχθεί στο νοσοκομείο για να αφαιρεθεί ένας θρόμβος αίματος απο το πόδι.

Άν και αρχικά φαινόταν ότι τα πράγματα πήγαιναν καλά η κατάσταση του επιδεινώθηκε και στις 20 Ιανουαρίου του 1994 άφηνε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 84 ετών. Προς τιμήν του το 1993 ο δρόμος «Warwick Road North», μετονομάστηκε σε «Sir Matt Busby Way», ενώ το όνομα του δόθηκε στο αθλητικό κέντρο του Μπέιλσχιλ.

Το 1968 θα τιμηθεί με τον τίτλο του Ιππότη, θα πάρει τον τίτλο του "Σέρ", το 2002 θα ενταχθεί στο Αγγλικό Hall of Fame και το 2008 στο Ευρωπαϊκό Hall of Fame. Το 2013 σε ψηφοφορίες του ESPN και του World Soccer για τον κορυφαίο προπονητή όλων των εποχών κατέλαβε την 7η και την 36η θέση αντίστοιχα.

Σε αντίστοιχη ψηφοφορία το 2019 του France Football κατέλαβε την 11η θέση Αντίστοιχα έχει δοθεί το όνομα του σε κερκίδα στο Όλντ Τράφορντ ενώ απο τις 27 Απριλίου του 1996, υπάρχει και το άγαλμά του έξω απο το γήπεδο.

Το άγαλμα δεσπόζει έξω από την κεντρική είσοδο της Ανατολικής Εξέδρας (East Stand), κοιτάζοντας προς τον δρόμο που φέρει το όνομά του, τον Sir Matt Busby Way. Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το έτερο μυθικό άγαλμα του σταδίου, την «Αγία Τριάδα» (Holy Trinity) των Μπεστ, Λόου και Τσάρλτον.

Τα αποκαλυπτήρια έγιναν δύο χρόνια μετά τον θάνατό του και στην τελετή έδωσαν το παρών χιλιάδες οπαδοί, μέλη της οικογένειάς του, καθώς και επιζώντες «Μπέμπηδες» της αεροπορικής τραγωδίας του Μονάχου, όπως ο Σερ Μπόμπι Τσάρλτον.

Το έργο φιλοτεχνήθηκε από τον διάσημο Σκωτσέζο γλύπτη Φίλιπ Τζάκσον, είναι ο ίδιος καλλιτέχνης που αργότερα σχεδίασε και τα αγάλματα του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον (2012) και της «Αγίας Τριάδας» (2008) στο Ολντ Τράφορντ.

Το άγαλμα έχει ύψος περίπου 2,7 μέτρα, μεγαλύτερο από το φυσικό μέγεθος και στηρίζεται σε μια στιβαρή βάση από γρανίτη. Απεικονίζει τον Μπάσμπι σε μεγαλύτερη ηλικία, κατά τη διοικητική του θητεία, να στέκεται όρθιος με κοστούμι, κρατώντας μια μπάλα ποδοσφαίρου κάτω από το αριστερό του χέρι, ενώ το δεξί του χέρι είναι ακουμπισμένο στο γοφό του, εκπέμποντας τη γνώριμη πατρική και επιβλητική του φιγούρα.

Το άγαλμα αποτελεί μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς για τους φιλάθλους που επισκέπτονται το Μάντσεστερ, οι οποίοι συχνά αφήνουν κασκόλ και λουλούδια στη βάση του, ειδικά στις επετείους της τραγωδίας του Μονάχου στις 6 Φεβρουαρίου.

Το επίσημο και πιο έγκυρο ετήσιο βραβείο για τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή της σεζόν στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (το οποίο ψηφίζουν οι ίδιοι οι οπαδοί) μετονομάστηκε σε Sir Matt Busby Player of the Year, αμέσως μετά τον θάνατό του το 1994 και πρώτος που το κατέκτησε με τη νέα του ονομασία ήταν ο Ερίκ Καντονά.

Το 2001 επιλέχθηκε να είναι ένας από τα πρώτα ιδρυτικά μέλη που συμπεριλήφθηκαν στο Scottish Sports Hall of Fame, ως αναγνώριση για το γεγονός ότι υπήρξε μία από τις επιδραστικότερες προσωπικότητες στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού με καταγωγή από τη Σκωτία.

Το 2004, εισήχθη ξεχωριστά και στο Scottish Football Hall of Fame, το οποίο αφορά αποκλειστικά το ποδόσφαιρο της χώρας, ομοίως ως ένα από τα πρώτα μέλη του. Στο γήπεδο της Γιουνάιτεντ, οι θέσεις όπου καθόταν ο Μπάσμπι στο Directors' Box (θεωρείο των διοικητικών) διατηρήθηκαν για χρόνια ως φόρος τιμής.

Η ζωή του και η συγκλονιστική του προσπάθεια να ξαναχτίσει την ομάδα μετά την τραγωδία του Μονάχου αποτυπώθηκαν στη μεγάλη οθόνη. Στην πασίγνωστη ταινία "United" (2011), τον ρόλο του Σερ Ματ Μπάσμπι υποδύθηκε ο διάσημος ηθοποιός Ντάγκρεϊ Σκοτ.

Το 2016, ο σύλλογος τοποθέτησε εκεί μια ειδική χάλκινη αναμνηστική πλακέτα που σηματοδοτεί μόνιμα τη θέση του. Το 2019, με αφορμή τη συμπλήρωση 25 ετών από τον θάνατό του, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αποκάλυψε μια μεγάλη συγκινητική τοιχογραφία, ακριβώς πάνω από το άγαλμά του, το οποίο αναγράφει τη φράση «Forever Grateful | Sir Matt» (Για πάντα ευγνώμονες).

Ερίκ Καντονά "King Eric"

2026-09-26T16:40:00.000+03:00

Χαρισματικός, αυθόρμητος, ειλικρινής, ένας απο τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές της γενιάς του, ιδιαίτερα αγαπητός στους οπαδούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ο Ερίκ Καντονά που τίμησε και με το παραπάνω την φανέλα με το νούμερο 7 και με χαρακτηριστικό τον σηκωμένο γιακά, δεν είναι τυχαίο ότι το 2001 σε ψηφοφορία του το επίσημο περιοδικό Inside United τον ανακήρυξε ως τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.

Γεννήθηκε στις 24 Μάϊου του 1966 στην Μασσαλία με ρίζες απο την Ισπανία και την Ιταλία και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα σε μια τοπική ομάδα την SO Caillolais απο την θέση του τερματοφύλακα όπως και ο πατέρας του.

Γρήγορα, οι προπονητές του κατάλαβαν ότι οι τεχνικές του ικανότητες με την μπάλα στα πόδια και το δημιουργικό του ένστικτο ήταν πολύ μεγάλα για να μείνει κάτω από τα δοκάρια, και έτσι μετακινήθηκε στην επίθεση.

Καθώς μεγάλωνε, το ταλέντο του τράβηξε την προσοχή πολλών μεγάλων γαλλικών συλλόγων. Παρότι η τοπική Ολιμπίκ Μαρσέιγ τον ήθελε, η οικογένειά του επέλεξε τις πρότυπες ακαδημίες της Οσέρ και το 1981, σε ηλικία 15 ετών, εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της ομάδας.

Εκεί, ο αυστηρός αλλά πατρικός προπονητής Γκι Ρου ανέλαβε να τον διαπλάσει ποδοσφαιρικά. Ο Καντονά ξεχώρισε αμέσως στη δεύτερη ομάδα της Οσέρ, δείχνοντας ότι ήταν έτοιμος για το επόμενο μεγάλο βήμα.

Στις 5 Νοεμβρίου του 1983 έκανε ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα κόντρα στην Νανσί. σε ηλικία 17 ετών, ομως στο "Αμπέ Ντεσάμπ" δεν είχε πολλές συμμετοχές απο το 1983 έως το 1986 15 χωρίς να πετύχει κάποιο γκολ.

Τη σεζόν 1984–1985 πραγμαατοποίησε την στρατιωτική θητεία που ήταν υποχρεωτική στη Γαλλία εκείνη την εποχή, κόβοντας προσωρινά τη φόρα που είχε πάρει μετά το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα της Οσέρ.

Ωστόσο, η περίοδος αυτή δεν πήγε χαμένη, καθώς επηρέασε την καριέρα του με δύο πολύ συγκεκριμένους τρόπους, λόγω του εξαιρετικού ταλέντου του, ο Καντονά δεν υπηρέτησε ως απλός φαντάρος. Τοποθετήθηκε στο αθλητικό τμήμα του γαλλικού στρατού και αγωνίστηκε με την Εθνική Ουρουγουάης/Γαλλίας Ενόπλων Δυνάμεων

Αυτό του επέτρεψε να μη χάσει την επαφή του με τις προπονήσεις και το υψηλό επίπεδο, ενώ απέκτησε πολύτιμες παραστάσεις παίζοντας δίπλα σε άλλα ανερχόμενα ταλέντα της χώρας. Καθώς οι στρατιωτικές του υποχρεώσεις δεν του επέτρεπαν να ακολουθεί το πλήρες πρόγραμμα της Οσέρ, ο Γκι Ρου αποφάσισε να τον παραχωρήσει δανεικό στη Μαρτίγκ.

Εκεί, ο 18χρονος Καντονά πήρε φανέλα βασικού, «ψήθηκε» σε ένα πολύ πιο σκληρό και σωματικό πρωτάθλημα, κατέγραψε 15 εμφανίσεις και πέτυχε 4 γκολ. Όταν ολοκλήρωσε τη θητεία του το 1985 και επέστρεψε μόνιμα στην Οσέρ, ο Καντονά ήταν πλέον σωματικά πιο δυνατός, ώριμος ποδοσφαιρικά και έτοιμος να υπογράψει το πρώτο του μεγάλο επαγγελματικό συμβόλαιο,

Παράλληλα με την παικτική του ικανότητα φάνηκε ο οξύθυμος χαρακτήρας του, το 1987 τιμωρήθηκε με πρόστιμό γρονθοκοπώντας τον συμπαίκτη του Μπρούνο Μαρτινί, ενώ το 1988 τιμωρήθηκε με τρίμηνο που αργότερα έγινε δίμηνο αποκλεισμό όταν χτύπησε με κούνγκ φου τον Μισέλ Ντερ Ζακαριάν.

Με την Οσέρ είχε συνολικά 94 συμμετοχές και 29 τέρματα, και το καλοκαίρι του 1988 η Μονακό του Αρσέν Βενγκέρ, εκτιμούσε αφάνταστα την ποδοσφαιρική ευφυΐα του Καντονά. Η Μονακό προσπάθησε να μπει «σφήνα» στις διαπραγματεύσεις, προσφέροντας ένα εξαιρετικό περιβάλλον πιο ήσυχο από τη φασαρία της Μασσαλίας, αλλά η πρότασή τους δεν πλησίασε τα οικονομικά μεγέθη του Ταπί.

Η Παρί Σεν Ζερμέν έψαχνε ένα μεγάλο όνομα για να αλλάξει επίπεδο και έκανε διερευνητικές κρούσεις. Ωστόσο, ο Καντονά ξεκαθάρισε από την πρώτη στιγμή ότι αν έφευγε από την Οσέρ, ο μόνος προορισμός που τον ενδιέφερε πραγματικά στη Γαλλία ήταν η γενέτειρά του.

Κάποιες ιταλικές ομάδες που τότε κυριαρχούσαν οικονομικά, είχαν στείλει σκάουτερ για να τον παρακολουθήσουν, αλλά οι πειθαρχικές του περιπέτειες στη Γαλλία τους έκαναν διστακτικούς στο να καταθέσουν επίσημη πρόταση εκείνο το καλοκαίρι.

Παρά το ρίσκο, ο πανίσχυρος και εκκεντρικός πρόεδρος της Μαρσέιγ, Μπερνάρ Ταπί, ο οποίος έχτιζε μια ομάδα-υπερδύναμη, αποφάσισε να κάνει το μεγάλο «μπαμ». Κατέβαλε στην Οσέρ το μυθικό για την εποχή ποσό των 22 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων, και η μεταγραφή αυτή ήταν η ακριβότερη στην ιστορία του γαλλικού ποδοσφαίρου μέχρι τότε.

Για τον ίδιο τον Καντονά, η μετακίνηση αυτή ήταν ένα όνειρο ζωής, καθώς είχε γεννηθεί στη Μασσαλία και η Μαρσέιγ ήταν η ομάδα που υποστήριζε από παιδί. Όμως ούτε και εκεί μπόρεσε να δαμάσει τον ατίθασο χαρακτήρα του, μέσα σε λίγους μήνες τσακώθηκε με τον προπονητή, πέταξε τη φανέλα της ομάδας στο έδαφος όταν έγινε αλλαγή σε ένα φιλικό και έβρισε δημόσια στην τηλεόραση τον προπονητή της Εθνικής Γαλλίας.

Τον Ιανουάριο του 1989 σε φιλικό παιχνίδι κόντρα στην Τορπέντο Μόσχας πέταξε την μπάλα στην κερκίδα και έβγαλε την φανέλα του και την πέταξε όταν αντικαταστάθηκε με συνέπεια να του επιβάλλουν ένα μήνα τιμωρία.

22 συμμετοχές και 5 τέρματα κατακτώντας το Πρωτάθλημα του 1989, ενω ενδιάμεσα είχε δοθεί δανεικός στην Μπορντό με 12 συμμετοχές και 6 τέρματα, όμως οι «Γιρονδίνοι» δεν μπορούσαν να καλύψουν τις οικονομικές απαιτήσεις του Ταπί για να τον αγοράσουν μόνιμα το καλοκαίρι του 1989.

Όμως αμα την επιστροφή του το κλίμα παρέμενε βαρύ για εκείνον. Έτσι, παραχωρήθηκε αμέσως ξανά ως δανεικός, αυτή τη φορά στη Μονπελιέ όπου εκεί πρωταγωνίστησε σε ένα ακόμα επεισόδιο με τον συμπαίκτη του Ζαν Κλόντ Λεμούλ πετώντας τα παπούτσια στο πρόσωπο του.

Έξι συμπαίκτες του ζήτησαν απο την διοίκηση να τον διώξουν, η διοίκηση του επέβαλε ένα δεκαήμερο αποκλεισμό απο τις αγωνιστικές δραστηριότητες αλλά επανήρθε στην ενεργό δράση χάρις και στην στήριξη συμπαικτών του όπως οι Λοράν Μπλάν, Στεφάν Παγιέ και Κάρλος Βαλντεράμα.

39 συμμετοχές και 14 τέρματα και με την κατάκτηση του Κυπέλλου το 1990, θα πείσει τους υπευθύνους της Μαρσέιγ να τον επαναφέρουν στο "Βελοντρόμ" όπου θα αγωνιστεί σε 27 παιχνίδια πετυχαίνοντας και 10 τέρματα και πανηγυρίζοντας το Πρωτάθλημα του 1991, έχοντας συνολικά 49 συμμετοχές και 15 τέρματα.

Tόσο με τον Ζεράρ Ζίλ αλλά και με τον Φράντς Μπεκενμπάουερ είχε αρκετές συμμετοχές όμως όταν ο Ταπί αντικατέστησε τον Μπεκενμπάουερ με τον Ράιμοντ Γκέταλς, ήρθε σε αντίθεση με τον Βέλγο τεχνικό.

Άν και αγωνίστηκε στην πορεία μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Μπάρι, κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, ο Γκέταλς είχε χάσει την εμπιστοσύνη του στον Καντονά λόγω της αγωνιστικής του αστάθειας και του απρόβλεπτου χαρακτήρα του.

Πριν από τον τελικό, ξεκαθάρισε στον Γάλλο σταρ ότι δεν υπήρχε θέση γι' αυτόν ούτε στην αρχική 11άδα, αλλά ούτε καν μεταξύ των αναπληρωματικών στον πάγκο. Αναγκάστηκε να παρακολουθήσει ολόκληρο τον τελικό από τις κερκίδες του σταδίου Σαν Νικόλα και είδε τη Μαρσέιγ να χάνει το τρόπαιο στα πέναλτι (5-3, μετά το 0-0 της κανονικής διάρκειας).

Αυτή η τεράστια προσβολή και η περιθωριοποίησή του στον σημαντικότερο αγώνα της χρονιάς ξεχείλισαν το ποτήρι. Το καλοκαίρι του 1991, ο Καντονά αποχώρησε οριστικά από τη Μαρσέιγ για τη Νιμ. όπου δόθηκε δανεικός στην Νίμ και είχε 16 συμμετοχές και 2 γκολ.

Τον Δεκέμβριο του 1991 αντιδρώντας σε μια απόφαση του διαιτητή πέταξε την μπάλα προς το μέρος του με συνέπεια η γαλλική ομοσπονδία να τον τιμωρήσει αρχικά με ένα μήνα αποκλεισμό, ο οποίος αυξήθηκε σε δύο όταν στην ακρόαση μπροστά στα μέλη της επιτροπής τους αποκάλεσε ηλίθιους.

Ο ίδιος μετά απο αυτή την εξέλιξη δήλωνε ότι θα σταματούσε το ποδόσφαιρο. Ο Πλατινί που ήταν μεγάλος φαν του προσπάθησε να τον μεταπείσει, ενώ σημαντικό ρόλο έπαιξε ο Ζεράρ Ουγιέ ο οποίος τον έπεισε να πάει να επισκεφτεί ένα φυσιοθεραπευτή ο οποίος του πρότεινε να παίξει στην Αγγλία.

Η πρώτη προσπάθεια για το νησί έγινε όταν ο Πλατινί στο πλαίσιο του αγώνα της Λίβερπουλ κόντρα στην Οσέρ, συναντήθηκε με τον Γκρέιαμ Σούνες που ήταν προπονητής στους "ρέντς" και του πρότεινε τον Καντονά, αλλά ο Σούνες λόγω του χαρακτήρα του τον απέρριψε.

Ακολούθησε η Σέφιλντ Γουένσντει όπου προπονητής ήταν ο Τρέβορ Φράνσις και όπως είχε δηλώσει το 2012 σε συνέντευξη, ύστερα απο πρόταση του Μισέλ Πλατινί και του ατζέντη Ντένις Ρόουτς που τον γνώριζε απο την θητεία του στην Ιταλία.

Όμως η Γουένσντει μόλις είχε ανέβει στην πρώτη κατηγορία και δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στα οικονομικά του θέλω. Τότε θα παρέμβει η Λίντς και η οποία θα προσφέρει το ποσό των 100.000 λιρών στην Νίμ ως δανεικό μέχρι τον Απρίλιο του 1992 και ακόμα 900.000 λίρες εάν ήθελε να τον αγοράσει.

Στο "Έλαντ Ρόουντ" μπορεί την πρώτη χρονιά να αγωνίστηκε μόλις σε 15 παιχνίδια και να πέτυχε 3 γκολ ήταν όμως μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας. Την δεύτερη χρονιά θα έχει 20 συμμετοχές και 11 γκολ, θα κατακτήσει το Σούπερ Καπ κοντρα στην Λίβερπουλόπου πέτυχε χατ-τρικ, όμως θα έρθει σε ρήξη με τον Χάουαρντ Γουίλκινσον.

Συνολικά σε 35 συμμετοχές είχε 14 τέρματα. και τον Νοέμβριο του 1992 θα ζητήσει να πάρει μετεγγραφή για μία εκ των Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Λίβερπουλ και Άρσεναλ. Πράγματι Λίντς και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα έρθουν σε συμφωνία με τους "κόκκινους διαβόλους" να προσφέρουν το ποσό των 1,2 εκατομμυρίων λιρών με τους οπαδούς των "παγωνιών" να αντιδρούν έντονα στο άκουσμα της είδησης.

Θα αποτελέσει το έναυσμα για την αναγέννηση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ η οποία με την έλευση του άρχιζε να κατακτάει τους τίτλους και τους οπαδούς της Γιουνάιτεντ να πίνουν νερό στο όνομα του αποκαλώντας τον "King Eric".

4 πρωταθλήματα το 1993, το 1994, το 1996 και το 1997, 2 Κύπελλα το 1994 και το 1996 ήταν αυτός που πέτυχε το νικητήριο γκολ και 3 Σούπερ Καπ το 1993, το 1994 και το 1996, έχοντας συνολικά 185 συμμετοχές και 82 τέρματα, ενώ το 1993 κατέλαβε την τρίτη θέση στην ψηφοφορία για την Χρυσή Μπάλα.

Θα μπορούσε όμως να είναι περισσότερα και σε αριθμό συμμετοχών αλλά και γκολ, εάν δεν μεσολαβούσε το περίφημο περιστατικό της 25ης Ιανουαρίου του 1995. Κόντρα στην Κρίσταλ Πάλας στο Σέλχαστ Πάρκ και ενώ είχε δεχτεί την κόκκινη κάρτα άκουσε ένα οπαδό των γηπεδούχων τον Μάθιου Σίμονς να του φωνάζει «άντε γαμ$@!$@ %, γύρνα πίσω στην πατρίδα σου τη Γαλλία»

Χωρίς κανείς να το περιμένει πήρε φόρα και του όρμηξε, κλωτσώντας τον με στυλ Kung-Fu. Όπως ήταν φυσικό τιμωρήθηκε με ποινή αποκλεισμού απο τους αγωνιστικούς χώρους για εννέα μήνες ενώ υπήρχαν φωνές ακόμα και για απέλαση και να μην ξαναγωνιστεί στα αγγλικά γήπεδά, ακόμα και να του επιβληθεί ποινή αποκλεισμού απο το ποδόσφαιρο δια παντός.

Η Αγγλική Ομοσπονδία τον τιμώρησε με οχτώ μήνες αποβολή από το ποδόσφαιρο, δύο εβδομάδες φυλάκιση που ύστερα απο την έφεση που κατατέθηκε, μετατράπηκε σε κοινωφελή εργασία 120 ωρών, και 20.000 λίρες πρόστιμο

Είναι δε χαρακτηριστική η λιτή του δήλωση έξω απο τα δικαστήρια: "Όταν οι γλάροι ακολουθούν τις βάρκες, το κάνουν επειδή θεωρούν πως οι σαρδέλες θα πεταχτούν ξανά στη θάλασσα. Σας ευχαριστώ πολύ",

Στις 12 Φεβρουαρίου του 1987 σε φιλικό παιχνίδι κόντρα στην Δυτική Γερμανία στο Δυτικό Βερολίνο όπου μάλιστα σκόραρε έκανε ντεμπούτο με την εθνική. Ήταν άτυχος αφού πήρε μέρος μόνο σε μια μεγάλη διοργάνωση στο EURO 1992 στα γήπεδα της Σουηδίας.

Τον Σεπτέμβριο του 1988 καταφέρθηκε εναντίον του προπονητή της Εθνικής Ανρί Μισέλ σε τηλεοπτική του συνέντευξη αποκαλώντας τον "σκατοσακούλα", όταν δεν τον κάλεσε με συνέπεια να μείνει εκτός απο την εθνική ομάδα για ένα χρόνο. Για καλή του τύχη ο Μισέλ απολύθηκε και η πρόσληψη του Πλατίνι στον πάγκο της Εθνικής θα τον επαναφέρει στους "πετεινούς".

Το περιστατικό κόντρα στην Κρίσταλ Πάλας τον άφησε εκτός εθνικής ενώ παράλληλα έχασε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού που του είχε δώσει ο Εμέ Ζακέ. Ένας Ζακέ ο οποίος ακόμα και όταν ο Καντονά επέστρεψε στην ενεργό δράση και υπήρχε η πίεση απο τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να τον καλέσουν αποδείχθηκε ανένδοτος.

Συνολικά θα φορέσει 45 φορές την φανέλα των πετεινών, τελευταία στην Ουτρέχτη σε φιλικό παιχνίδι κόντρα στην Ολλανδία στις 18 Ιανουαρίου του 1995, έχοντας πετύχει 10 τέρματα.

Τον Μάιο του 1997 θα ανακοινώσει την απόσυρση του απο τους αγωνιστικούς χώρους μόλις σε ηλικία 30 ετών. Θα παίξει μπιτς σόκερ ώς αρχηγός της εθνικής Γαλλίας όπου θα κατακτήσει το Euro Beach Soccer League το 2004 και το FIFA Beach Soccer World Cup το 2005.

Τον Ιανουάριο του 2011 θα αναλάβει το πόστο του Διευθυντή Ποδοσφαίρου στους Νιου Γιόρκ Κόσμος, θέση στην οποία θα παραμείνει μέχρι τον Μάιο του 2015 όταν και θα απολυθεί ύστερα απο μια διαμάχη με έναν φωτογράφο.

Ο ίδιος θα αντιδράσει κατατέθοντας μήνυση για διαφυγόντα κέρδη 1 εκατομμυρίου δολαρίων η οποία όμως ύστερα απο συζητήσεις οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συμβιβασμό. Το 2002 θα ενταχθεί στο αγγλικό Hall of Fame, ενώ τον Μάιο του 2021 εισήχθη στο αντίστοιχο της Premier League.

Θα ασχοληθεί με τον κινηματογράφο έπαιξε μάλιστα στη ταινία Elizabeth το 1998, το 2002 θα σκηνοθετήσει την ταινία μικρού μήκους Apporte-moi ton amour. Το 2006 ανέλαβε τον ρόλο του παρουσιαστή-αφηγητή σε μία από τις πιο διάσημες διαφημιστικές καμπάνιες στην ιστορία του αθλητισμού, το "Joga Bonito" της Nike.

Υποδυόμενος τον παρουσιαστή ενός «πειρατικού» τηλεοπτικού σταθμού, έμπαινε στα πλάνα, μιλούσε στο κοινό και παρουσίαζε την ομορφιά του ποδοσφαίρου μέσα από τα κατορθώματα παικτών όπως ο Ροναλντίνιο, ο Ρονάλντο και ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, ενώ θα είναι παραγωγός αλλά και πρωταγωνιστής στην ταινία του 2009 με τον τίτλο Αναζητώντας τον Έρικ.

Θα παρουσιάσει την σειρά "The Football Rebels" (Οι Αντάρτες του Ποδοσφαίρου) το 2012, ντοκιμαντέρ που εστίαζε σε ποδοσφαιριστές οι οποίοι εναντιώθηκαν σε δικτατορίες, ρατσιστικά καθεστώτα και κοινωνικές αδικίες.

Παρουσίαασε την σειρά "Looking for..." (Ψάχνοντας για...), σε συνεργασία με το γαλλικό δίκτυο Canal+ απο το 2011 έως το 2014, ο Καντονά παρουσίασε μια σειρά εξαιρετικών αθλητικών και κοινωνικών οδοιπορικών σε μεγάλες ποδοσφαιρικές πόλεις του κόσμου.

Ταξίδευε ο ίδιος, έπαιρνε συνεντεύξεις και παρουσίαζε πώς το ποδόσφαιρο συνδέεται με την πολιτική, την κουλτούρα και την κοινωνία της κάθε περιοχής όπως στο Μάντσεστερ, στο Μιλάνο για την κόντρα Ίντερ και Μίλαν,την πολιτική διάσταση του El Clásico και τον καταλανικό εθνικισμό, στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, στο Μπουένος Άιρες, στην Κωνσταντινούπολη και στην Αθηνα.

Απο το 2016 έως το 2018 κατά τη διάρκεια μεγάλων διοργανώσεων, όπως το Euro ή το Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Καντονά είχε μια δική του, εξαιρετικά δημοφιλή σατιρική εκπομπή μικρής διάρκειας στο δίκτυο Eurosport, όπου αυτοαποκαλούνταν "The Commissioner of Football" (Ο Επίτροπος του Ποδοσφαίρου).

Εκεί, με έντονο αυτοσαρκασμό και καυστικό χιούμορ, σχολίαζε ως παρουσιαστής τα κακώς κείμενα του σύγχρονου ποδοσφαίρου, τους παίκτες, τους προπονητές και τη FIFA. Παράλληλα το 2018, η συνεργασία του με το Eurosport επεκτάθηκε και σε μια δική του ταξιδιωτική σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο «The King's Road», η οποία αποτέλεσε και το κλείσιμο αυτού του κύκλου.

Η υποκριτική του καριέρα συνεχίστηκε με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε μεγάλες πλατφόρμες: την εξαιρετική γαλλική μίνι σειρά κοινωνικού-ψυχολογικού θρίλερ, διαθέσιμη στο Netflix, με τίτλο «Inhuman Resources» (Dérapages) το 2020, όπου ο Καντονά υποδύεται συγκλονιστικά έναν άνεργο 50άρη που φτάνει στα άκρα για να βρει δουλειά.

Πρωταγωνίστησε στην γαλλική ταινία δράσης του Netflix «AKA» το 2023, υποδυόμενος έναν σκληρό αρχηγό εγκληματικού συνδικάτου, η ταινία έγινε παγκόσμιο hit και κατέγραψε ρεκόρ τηλεθέασης.

Επίσης εμφανίστηκε στο ντοκιμαντέρ «Beckham» το 2023, ως μία από τις βασικές προσωπικότητες στο βραβευμένο με Emmy ντοκιμαντέρ του Netflix για τη ζωή του Ντέιβιντ Μπέκαμ, προσφέροντας πολύτιμες αναμνήσεις από τη δεκαετία του '90.

Παραμένει εξαιρετικά πολιτικοποιημένος και δεν διστάζει να τα βάλει με ισχυρά πρόσωπα, άσκησε δριμεία κριτική στη νέα συνιδιοκτησία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ υπό τον Σερ Τζιμ Ράτκλιφ, κατηγορώντας τους διοικούντες ότι «καταστρέφουν την ταυτότητα και την ιστορία του συλλόγου» μέσω των μαζικών απολύσεων προσωπικού και των σχεδίων για κατεδάφιση του Ολντ Τράφορντ.

Αντέδρασε έντονα σε δηλώσεις της διοίκησης για το μεταναστευτικό, τονίζοντας με υπερηφάνεια πως «οι μεγαλύτεροι παίκτες στην ιστορία της Γαλλίας και της Αγγλίας προέρχονται από κύματα μετανάστευσης» και δηλώνοντας ξεκάθαρα πως με αυτή την πολιτική ηγεσία, ο ίδιος δεν θα υπέγραφε ποτέ στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Ασχολήθηκε και με την μουσική, έκανε το μεγάλο του ντεμπούτο ως τραγουδιστής και συνθέτης, γράφοντας στίχους τόσο στα γαλλικά όσο και στα αγγλικά, με το στυλ του να είναι βαθύ, μελαγχολικό και ροκ.

Πραγματοποίησε την πρώτη του ζωντανή μουσική περιοδεία με τίτλο «Cantona Sings Éric» σε κατάμεστα θέατρα στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία και τη Γαλλία. και το 2024 κυκλοφόρησε το επίσημο live άλμπουμ του από την περιοδεία, αποσπώντας ιδιαίτερα θετικές κριτικές για τη θεατρική και καθηλωτική παρουσία του στη σκηνή.

Αλβάρο Χεστίδο "El Caballero de Deporte"

2026-09-26T15:45:00.000+03:00

Ήταν απο τα βασικά γρανάζια στον χώρο της μεσαίας γραμμής στην μεγάλη ομάδα της Ουρουγουάης στις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Ο Αλβάρο Χεστίδο αποτέλεσε επίσης σημαντικό κομμάτι και για την Πενιαρόλ.

Γεννήθηκε στις 17 Μαΐου του 1907 στο Μοντεβιδέο απο μια ευκατάστατη οικογένεια στρατιωτικών, και ο ίδιος σπούδαζε στην στρατιωτική ακαδημία, όμως το ποδόσφαιρο τον κέρδισε πρωτοπαίζοντας ποδόσφαιρο στην Σολφερίνο Σπόρτιγκ Κλάμπ, στον χώρο του κέντρου.

Το 1926 η Πενιαρόλ τον ενέταξε στο δυναμικό της και πανηγύρισε μαζί της την κατάκτηση 7 Πρωταθλημάτων(1928,1929,1932,1935,1936,1937,1938) και το Copa Río de la Plata το 1928 μέχρι και το 1941 όταν και σταμάτησε την ποδοσφαιρική του καριέρα.

To 1944 επέστρεψε για να βοηθήσει την Πενιαρόλ λόγω του τραυματισμού του Ομπντούλιο Βαρέλα σε δύο παιχνίδια κόντρα στους Μοντεβιδέο Γουόντερερς, όπου μάλιστα τον τίμησε με μετάλλιο ο πρόεδρος της ομάδας και την Λίβερπουλ Μοντεβιδέο και μερικούς μήνες αργότερα τιμήθηκε με την ανάδειξη ως επίτιμου μέλους του συλλόγου.

Με την Εθνική έκανε ντεμπούτο στις 14 Ιουλίου του 1927 στην ήττα από την Αργεντινή στο Μοντεβιδέο και πανηγύρισε μαζί της την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1930 "εντός έδρας" και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ το 1928.

Στις 15 Αυγούστου του 1940 πραγματοποίησε την 26η και τελευταία του εμφάνιση και πάλι απέναντι στην Αργεντινή στο Μπουένος Άιρες και σε αντίθεση με άλλους ποδοσφαιριστές της εποχής, ο Χεστίδο δεν ήταν απλώς ένας αθλητής, αλλά αξιωματικός καριέρας του Εθνικού Στρατού της Ουρουγουάης.

Είχε αποφοιτήσει από τη Στρατιωτική Σχολή ως επίσημος αξιωματικός ήδη από το 1927 πριν καν κατακτήσει το Μουντιάλ και το Ολυμπιακό χρυσό) και καθ' όλη τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του πορείας διατηρούσε τον βαθμό του Υπολοχαγού και μετέπειτα του Λοχαγού.

Αφιερώθηκε αποκλειστικά στα στρατιωτικά του καθήκοντα, όπου ανέβηκε σταθερά στην ιεραρχία, φτάνοντας τελικά στον βαθμό του Συνταγματάρχη. Λόγω της τεράστιας αναγνωρισιμότητάς του, το αθλητικό κέντρο του στρατού της Ουρουγουάης ονομάστηκε προς τιμήν του Estadio "Colonel Álvaro Gestido".

Έφυγε από τη ζωή πολύ νέος, στις 18 Ιανουαρίου 1957, σε ηλικία μόλις 49 ετών, από καρδιακή προσβολή, έμφραγμα, στην πόλη Σάντα Κλάρα ντελ Ολιμάρ της ανατολικής Ουρουγουάης. Η σορός του μεταφέρθηκε στο Μοντεβιδέο και η κηδεία του εξελίχθηκε σε λαϊκό προσκύνημα.

Το πιο συγκινητικό και ιστορικό γεγονός της κηδείας του αναδεικνύει το μέγεθος του σεβασμού που απολάμβανε ήταν όταν ο Χοσέ Πέδρο Τσέα, συμπαίκτης του στην εθνική ομάδα αλλά ταυτόχρονα φανατικός οπαδός και είδωλο της Νασιονάλ (της αιώνιας αντιπάλου της Πενιαρόλ στην οποία έπαιζε ο Χεστίδο), είχε ορκιστεί δημόσια ότι δεν θα πατούσε ποτέ το πόδι του στα γραφεία της.

Ωστόσο, την ημέρα που πέθανε ο Χεστίδο, η σορός του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στην έδρα της Πενιαρόλ. Ο Τσέα έσπασε τον όρκο του από σεβασμό στον μεγάλο του φίλο, εμφανίστηκε στα γραφεία της αντιπάλου ομάδας, στάθηκε μπροστά στο φέρετρο του και προσευχήθηκε, προσφέροντας μία από τις πιο δυνατές στιγμές αθλητικού fair play στην ιστορία της χώρας.

Ο σύλλογός του φιλοτέχνησε και τοποθέτησε χάλκινη προτομή του Χεστίδο στις εγκαταστάσεις της, τιμώντας τον ως έναν από τους «Αθάνατους» της ιστορίας της. Βρίσκεται στο υπερσύγχρονο ιδιόκτητο στάδιο της Πενιαρόλ, το Estadio Campeón del Siglo στο Μοντεβιδέο. Συγκεκριμένα, κοσμεί την ειδική περίφραξη που ενώνει τις δύο κεντρικές εξέδρες, την Tribuna Frank Henderson και την Tribuna José Piendibene (πρώην Cataldi).

Το έργο αποτελεί προϊόν συλλογικής καλλιτεχνικής δουλειάς. Σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από τον γνωστό εικαστικό καλλιτέχνη Φερνάντο Φολίνιο σε συνεργασία με τους αρχιτέκτονες Ροντρίγκο Μελάτσι και Αντρές Νογκέιρα.

Άν και αναφέρεται ως προτομή, πρόκειται για ένα τεράστιο, επιβλητικό ανάγλυφο γλυπτό που φτάνει σε ύψος τα 2,30 μέτρα. Είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να ενσωματώνεται στον μεταλλικό σκελετό και τα κάγκελα του σταδίου, συμβολίζοντας μεταφορικά και τη θρυλική "Cortina Metálica" (Μεταλλική Κουρτίνα), την ανίκητη αμυντική γραμμή της οποίας ηγούνταν ο Χεστίδο τη δεκαετία του '30.

Η επίσημη αποκάλυψη του μνημείου έγινε τον Οκτώβριο του 2020 από τη διοίκηση της Πενιαρόλ, παρουσία των απογόνων της οικογένειας Χεστίδο, στο πλαίσιο των διαρκών αποδόσεων τιμής στους «αθάνατους» παίκτες που έχτισαν τον μύθο του συλλόγου και του ποδοσφαίρου της χώρα

Στην Ουρουγουάη μνημονεύεται μέχρι σήμερα με το προσωνύμιο «El Caballero del Deporte» (Ο Ιππότης του Αθλητισμού). Κάθε χρόνο στην επέτειο του θανάτου του, τόσο η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης όσο και ο στρατός πραγματοποιούν αφιερώματα στη μνήμη του, προβάλλοντάς τον ως το απόλυτο πρότυπο αθλητικής ευγένειας, πίστης και πατριωτισμού.

Ντιέγκο Σιμεόνε "El Cholo"

2026-09-26T15:30:00.000+03:00

Όταν ήταν 14 ετών ο Ντιέγκο Σιμεόνε ο προπονητής του στους νέους Βικτόριο Σπινέτο του έδωσε το παρατσούκλι "Cholo" λόγω του τρόπου παιξίματος που του θύμιζε τον πρώην παίκτη της Μπόκα Τζούνιορς Καρμέλο Σιμεόνε που είχε και αυτός το ίδιο ψευδώνυμο. Ήταν ένας από τους σκληροτράχηλους αμυντικούς μέσους που ανέδειξε το αργεντίνικο ποδόσφαιρο που πραγματοποίησε μεγάλη καριέρα σε Ισπανία και Ιταλία.

Γεννήθηκε στις 28 Απριλίου του 1970 στο Μπουένος Άιρες όπου ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Βελέζ Σάρσφιλντ, όπου στις 13 Σεπτεμβρίου του 1987 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην πρώτη κατηγορία απέναντι στην Χιμνάσια Λα Πλάτα και με την "φορτίν" αγωνίστηκε για τρία χρόνια μέχρι το 1990 έχοντας 76 συμμετοχές και 14 γκολ.

Το καλοκαίρι του 1990 εμφανίστηκε η Πίζα η οποία πίεζε για μια μεταγραφή της τελευταίας στιγμής. Ο εκκεντρικός πρόεδρός της, Ρομέο Ανκονετάνι, έψαχνε ένα μεγάλο ταλέντο από τη Λατινική Αμερική. Όταν του έδειξαν μια λίστα με νεαρούς Αργεντινούς, είδε τη φωτογραφία του Σιμεόνε και είπε: «Αυτός μου αρέσει, έχει αποφασιστικό πρόσωπο».

Την εποχή εκείνη, η ιταλική Serie A ήταν το κορυφαίο, πιο λαμπερό και πλούσιο πρωτάθλημα στον κόσμο, ήταν το όνειρο κάθε νεαρού ποδοσφαιριστή, ειδικά από τη Νότια Αμερική. Οι Ιταλοί προσέφεραν το ποσό των 600 εκατομμυρίων ιταλικων λιρετών και έλλειψει άλλων προτάσεων, ήξερε ότι αν έχαναν το «τρένο» της ιταλικής Serie A, δύσκολα θα ξαναέβρισκαν παρόμοια πρόταση άμεσα, αλλά και για τον ίδιο η μετακίνηση σήμανε μια τεράστια οικονομική αλλαγή.

Ο μάνατζέρ του τον κλείδωσε στα γραφεία της Βέλεζ Σάρσφιλντ και του είπε ότι είχε μόλις 15 λεπτά για να αποφασίσει αν θα πει το «ναι» στην πρόταση της ιταλικής ομάδας. Καθώς το 1990 δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα, δεν πρόλαβε καν να συμβουλευτεί τους γονείς του.

Σκέφτηκε τις φωτογραφίες που έβλεπε στις εφημερίδες με τους Αργεντινούς αστέρες να μεγαλουργούν στο Καμπιονάτο και δέχτηκε, χωρίς καν να ξέρει πού ακριβώς πέφτει η Πίσα. Το δέλεαρ ήταν και οικονομικό αφου στη Βέλεζ κέρδιζε περίπου 18 εκατομμύρια λιρέτες τον χρόνο, ενώ η Πίζα του πρόσφερε 90 εκατομμύρια, αλλάζοντας αμέσως το βιοτικό του επίπεδο.

Τα πράγματα δεν εξελίχθησαν καλά αφού η ομάδα υποβιβάστηκε στην SERIE B, ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά δεν μπορεσε να ανέβει στην μεγάλη κταηγορία, έχοντας 62 συμμετοχές και 6 τέρματα. ήταν το ιδανικό «σχολείο».

Για τον ίδιο όμως ηατν ολύ σημαντικό αυτό το πέρασμα, αφού εκεί διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του, έμαθε την ιταλική τακτική πειθαρχία, σκλήρυνε το παιχνίδι του και τράβηξε το ενδιαφέρον μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων.

Η Σεβίλλη ήταν η ομάδα που κινήθηκε πιο επίσημα και αποφασιστικά, με τον Κάρλος Μπιλάρδο που είχε αναλάβει τον ισπανικό σύλλογο και ήθελε να χτίσει μια ομάδα με έντονο αργεντίνικο χαρακτήρα. Είχε ζητήσει επίμονα δύο παίκτες, τον Ντιέγκο Μαραντόνα που μόλις είχε τελειώσει την τιμωρία του από τη Νάπολι και τον Ντιέγκο Σιμεόνε, τον οποίο θεωρούσε τον μελλοντικό ηγέτη του κέντρου της Αργεντινής.

Κατέθεσε μια εξαιρετική πρόταση ύψους περίπου 160 εκατομμυρίων πεσετών, η οποία ικανοποίησε πλήρως την Πίζα. Εκείνο το καλοκαίρι, είχε «κυκλοφορήσει» έντονα στα μπλοκάκια των σκάουτερ της Ρεάλ Μαδρίτης. Η «Βασίλισσα» αναζητούσε έναν δυναμικό μέσο και εξέταζε την περίπτωσή του, ωστόσο δεν προχώρησε σε επίσημη, γραπτή πρόταση που να ανταγωνιστεί τα χρήματα της Σεβίλλης.

Η διστακτικότητα της Ρεάλ, σε συνδυασμό με την παρουσία του Μπιλάρδο και την προοπτική να παίξει πλάι στον Μαραντόνα), έκαναν την επιλογή της Σεβίλλης μονόδρομο για τον Σιμεόνε. Στο "Σάντσεθ Πιθχουάν" όπου θα έχει για ένα μικρό διάστημα συμπαίκτη τον Ντιέγκο Μαραντόνα, αγωνίστηκε μέχρι το 1994 σε 84 παιχνίδια πετυχαίνοντας και 16 γκολ.

Πλέον το στάτους του είχε ανέβει σε σχ΄ση με δύο χρονια νωρίτερα, η «Βασίλισσα» είχε δείξει ξανά ενδιαφέρον για εκείνον, και ο ίδιος έβλεπε την προοπτική να μετακομίσει στην πρωτεύουσα για λογαριασμό της Ρεάλ ως το απόλυτο βήμα στην καριέρα του. Ωστόσο, η Ρεάλ Μαδρίτης δεν κινήθηκε με την απαραίτητη ταχύτητα και οικονομική αποφασιστικότητα εκείνο το καλοκαίρι, αφήνοντας χώρο στους ανταγωνιστές της.

Το όνομά του είχε συνδεθεί έντονα και με το μπλοκάκι της Μπαρτσελόνα, αναζητούσε παίκτες με τρεξίματα και προσωπικότητα για να φρεσκάρει τη μεσαία της γραμμή, και ο Αργεντινός αποτελούσε μια από τις περιπτώσεις που εξετάζονταν σοβαρά, χωρίς όμως να μετουσιωθεί σε επίσημη γραπτή πρόταση που θα κάλυπτε τις απαιτήσεις των "ροχιμλπάνκος".

Ενώ οι δύο μεγάλοι του ισπανικού ποδοσφαίρου αμφιταλαντεύονταν, ο πρόεδρος της Ατλέτικο Μαδρίτης, Χεσούς Χιλ, έκανε μια άκρως επιθετική κίνηση. Παρουσιάστηκε στην ομάδα της Ανδαλουσίας με 450 εκατομμύρια πεσέτες στο χέρι, και άλλα 15 εκατομμύρια για κάποια έκτακτα έξοδα, φόρους και προμήθειες προκειμένου να ολοκληρωθεί άμεσα η συμφωνία και να καμφθούν οι τελικές αντιστάσεις της Σεβίλλης.

Ήταν ένα ποσό-ρεκόρ που καμία άλλη ομάδα δεν ήταν διατεθειμένη να πληρώσει εκείνη τη στιγμή, η αποφασιστικότητα της Ατλέτικο και το γεγονός ότι του πρόσφεραν ηγετικό ρόλο σε ένα νέο, φιλόδοξο πρότζεκτ, έπεισαν τον Σιμεόνε να επιλέξει τους «Ροχιμπλάνκος» της πρωτεύουσας, μια απόφαση που άλλαξε για πάντα την ιστορία του συλλόγου και του ίδιου

Στο "Βιθέντε Καλντερόν" ήταν αναπόσπαστο κομμάτι στην κατάκτηση του νταμπλ το 1996 έχοντας εκείνη την σεζόν 37 παιχνίδια με 12 γκολ τα περισσότερα γκολ που πέτυχε ποτέ σε μια χρονιά και συνολικά σε 124 συμμετοχές πέτυχε 27 γκολ.

Θα παραμείνει στην πρωτεύουσα της Ισπανίας μέχρι το καλοκαίρι του 1997, η Λάτσιο υπό την οικονομική επιφάνεια του Σέρτζιο Κρανιότι, έχτιζε μια ομάδα αστέρων. Ο Σβεν-Γκόραν Έρικσον είχε εισηγηθεί την απόκτηση του Σιμεόνε για τη μεσαία γραμμή, έκανε διερευνητικές επαφές, αλλά η Ίντερ του Μάσιμο Μοράτι «πρόλαβε» τους πάντες καταθέτοντας αμέσως τα 1,3 δισεκατομμύρια πεσέτες που ζητούσε η Ατλέτικο.

Το όνομά του είχε «ακουστεί» στα ρεπορτάζ της εποχής για κορυφαίες αγγλικές ομάδες, όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που έψαχνε πάντα σκληροτράχηλους μέσους, καθώς το στυλ παιχνιδιού του Σιμεόνε θεωρούνταν ιδανικό για το αγγλικό ποδόσφαιρο. Ωστόσο, οι ομάδες της Premier League δεν μπορούσαν ακόμη να ανταγωνιστούν τα τρελά χρήματα και τη λάμψη του ιταλικού Καμπιονάτο.

Ο ιδιοκτήτης της Ίντερ, Μάσιμο Μοράτι, είχε αποφασίσει το καλοκαίρι του 1997 να τινάξει την μπάνκα στον αέρα. Η μεγαλύτερη κίνησή του ήταν η απόκτηση του Ρονάλντο (το «Φαινόμενο») από την Μπαρτσελόνα και για να πλαισιώσει όμως τον κορυφαίο επιθετικό του κόσμου, ο Μοράτι ήθελε πίσω του μια μεσαία γραμμή γεμάτη προσωπικότητα, δύναμη και τρεξίματα.

Έχοντας ηγηθεί στο Νταμπλ της Ατλέτικο το 1996, ήταν ο ιδανικός «στρατιώτης», την ίδια ώρα που η Ατλέτικο Μαδρίτης αντιμετώπιζε οικονομικά ζητήματα, εν μέρει λόγω των συνεχών ανοιγμάτων και των προστίμων του εκκεντρικού προέδρου της, Χεσούς Χιλ.

Όταν η Ίντερ χτύπησε την πόρτα των «Ροχιμπλάνκος» προσφέροντας το μυθικό ποσό των 1,3 δισεκατομμυρίων πεσετών, η διοίκηση της Ατλέτικο κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να αρνηθεί. Για τον ίδιο τον Σιμεόνε, η προοπτική της Ίντερ ήταν ακαταμάχητη, ήθελε να επιστρέψει στην Ιταλία για να πάρει «εκδίκηση» για τον υποβιβασμό που είχε ζήσει με την Πίζα το 1991, αλλά αυτή τη φορά για λογαριασμό ενός κορυφαίου κλαμπ που διεκδικούσε τίτλους.

Στην πρώτη του χρονιά κατακτάει το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 1998, στον τελικό του Παρισιού απέναντι στην Λάτσιο, θα διεκδικήσει μέχρι τέλους το καμπιονάτο από την Γιουβέντους, αλλά την επόμενη χρονιά(1998-1999) οι "νερατζούρι" έμειναν πολύ μακριά από τις πρώτες θέσεις.

Ο ιδιοκτήτης της Ίντερ, Μάσιμο Μοράτι, ήθελε απεγνωσμένα να δημιουργήσει την απόλυτη επιθετική γραμμή στον κόσμο, ενώνοντας τον Ιταλό γκολτζή Κριστιάν Βιέρι με τον Ρονάλντο (το «Φαινόμενο»). Η Λάτσιο, όμως, δεν ήταν μια τυχαία ομάδα· ήταν πανίσχυρη οικονομικά και διεκδικούσε το πρωτάθλημα, οπότε για να αφήσει τον Βιέρι να φύγει, ζήτησε ένα αδιανόητο ποσό.

Για να ολοκληρωθεί η μεταγραφή, η Ίντερ πλήρωσε στη Λάτσιο το ποσό-ρεκόρ των 90 δισεκατομμύριων ιταλικών λιρετών και ταυτόχρονα συμπεριέλαβε στα ανταλλάγματα τον Ντιέγκο Σιμεόνε, του οποίου η αξία αποτιμήθηκε τότε στα 11 εκατομμύρια ευρώ.

Ο προπονητής της Λάτσιο, Σβεν-Γκόραν Έρικσον, γνώριζε ότι χάνει έναν κορυφαίο επιθετικό, αλλά χρειαζόταν επειγόντως έναν «σκύλο» στη μεσαία γραμμή, έναν παίκτη με προσωπικότητα και ηγετικά χαρακτηριστικά. Άλλωστε ειχε δοκιμάσει να τον φέρει στην Ρώμη και δύο χρόνια νωρίτερα αλλά εκείνη η προσπάθεια δεν είχε ευοδωθεί.

Με την πρώτη κιόλας χρονιά κατακτάει Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Ιταλικό Σούπερ Καπ το 2000, ενώ με το "καλημέρα" είχε ήδη σηκώσει το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ το 1999. Θα παραμείνει στην "αιώνια πόλη" μέχρι το 2003 έχοντας 136 συμμετοχές και 18 τέρματα, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2001, σε αγώνα του Champions League κόντρα στην Αϊντχόφεν, υπέστη ρήξη χιαστού συνδέσμου, μένοντας εκτός γηπέδων για πολλούς μήνες.

Επέστρεψε προς το τέλος της σεζόν και στις 5 Μαΐου 2002, η πρώην ομάδα του, η Ίντερ, χρειαζόταν νίκη στο «Ολίμπικο» κόντρα στη Λάτσιο για να πάρει το πρωτάθλημα. Η Λάτσιο επικράτησε με 4-2, με τον Σιμεόνε να σκοράρει το τρίτο γκολ της ομάδας του και από σεβασμό δεν πανηγύρισε, αλλά το γκολ του στέρησε το Σκουντέτο από την Ίντερ, με τον Ρονάλντο να κλαίει στον πάγκο.

Μετά την αποχώρηση πολλών αστέρων λόγω οικονομικών προβλημάτων του συλλόγου, ο Σιμεόνε υπό τις οδηγίες του Ρομπέρτο Μαντσίνι, βοήθησε τη Λάτσιο να τερματίσει στην 4η θέση και να εξασφαλίσει την έξοδο στο Champions League, έχοντας 6 γκολ σε 24 ματς πρωταθλήματος, κλείνοντας τον κύκλο του στη Ρώμη

Θα επιστρέψει στους "ροχιμπλάνκος" μέχρι το 2005 όπου θα αγωνιστεί σε 48 παιχνίδια πετυχαίνοντας 3 τέρματα. Βλέποντας ότι δεν είχε πλέον τον ενεργό ρόλο που επιθυμούσε στο γήπεδο, ο Σιμεόνε πήρε τη μεγάλη απόφαση τον Δεκέμβριο του 2004 να λύσει το συμβόλαιό του, προκειμένου να επιστρέψει στην πατρίδα του για να κλείσει την ποδοσφαιρική του καριέρα, έχοντας συνολικά 165 εμφανίσεις και 31 τέρματα.

Τον Ιανουάριο του 2005 υπέγραψε στη Ρασίνγκ Κλουμπ, την ομάδα που υποστήριζε από μικρό παιδί. Εκεί αγωνίστηκε για έναν χρόνο, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2006, όταν κρέμασε οριστικά τα παπούτσια του, ύστερα απο 37 εμφανίσεις και 3 τέρματα.

Στις 14 Ιουλίου του 1988 στο Σίδνεϋ απέναντι στην Αυστραλία θα φορέσει για πρώτη φορά το εθνόσημο στο πλαίσιο του Bicentennial Tournament. Θα αναδειχθεί πρωταθλητής Νοτίου Αμερικής το 1991 και το 1993, κάτοχος του Confederations Cup του 1992 και το 1994 στα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών θα πάρει μέρος για πρώτη φορά σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Θα αγωνιστεί και στα τέσσερα παιχνίδια όμως η Ρουμανία του Γκιόργκε Χάτζι στην φάση των "16" θα τους κόψει τον δρόμο για την συνέχεια. Πήρε μέρος στο Copa America του 1995, ενώ θα συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996 όπου και θα καταλάβει την δεύτερη θέση.

Δεύτερη συμμετοχή σε Παγκόσμιο Κύπελλο στα γήπεδα της Γαλλίας το 1998 όπου θα είναι βασικός και αρχηγός(μόνη εξαίρεση το παιχνίδι με την Τζαμάικα) στα πέντε παιχνίδια του τουρνουά. Μάλιστα στο παιχνίδι της φάσης των "16" απέναντι στην Αγγλία είναι αυτός που θα προκαλέσει την αποβολή του Ντέιβιντ Μπέκαμ κάτι που είχε παραδεχτεί και ο ίδιος στις δηλώσεις του.

Αγωνίστηκε στο τελευταίο Copa America το 1999 και θα πάρει μέρος στην τρίτη και τελευταία τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2002 σε Ιαπωνία και Νότια Κορέα. Αγωνίζεται απέναντι σε Νιγηρία και Αγγλία όμως η "αλμπισελέστε" δεν θα καταφέρει να προκριθεί για την φάση των "16".

Το παιχνίδι απέναντι στους Άγγλους στο Σαπόρο στις 7 Ιουνίου θα αποτελέσει το "κύκνειο άσμα" με την εθνική ομάδα της χώρας του συμπληρώνοντας 106 συμμετοχές, έβδομος στην σχετική λίστα έχοντας βρει και 11 φορές τα δίχτυα.

Τον Φεβρουάριο του 2006 θα ξεκινήσει την προπονητική του καριέρα στην ομάδα με την οποία ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική την Ράσιγκ Κλάμπ, στην οποία θα παραμείνει μέχρι τον Μάιο του ίδιου έτους αφού η αλλαγή στην ιδιοκτησία θα φέρει και αλλαγές στο προπονητικό τιμ, όπου σε 14 παιχνίδια είχε 5 νίκες, 3 ισοπαλίες και 6 ήττες.

Ακολούθησε η Εστουντιάντες απο τις 18 Μαϊου του 2006 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2007, την οποία οδήγησε στην κατάκτηση του Apertura του 2006 αλλά θα έρθει σε κόντρα με την διοίκηση του συλλόγου, έχοντας σε 61 αγώνες, 34 νίκες, 15 ισοπαλίες και 12 ήττες

Επόμενος σταθμός του η Ρίβερ Πλέιτ απο την 1η Ιανουαρίου 2008, με την οποία κατέκτησε το Clausura του 2008 αλλά στις 9 Νοεμβρίου του 2008 ύστερα απο τον αποκλεισμό απο τα προημιτελικά του Copa Sudamericana απο την Τσίβας Γουαδαλαχάρα και την κακή πορεία στο Apertura του 2008 ανακοίνωσε την αποχώρηση του απο τους "μιλιονάριος", ύστερα απο 45 αγώνες με 20 νίκες, 13 ισοπαλίες και 12 ήττες.

Από τις 21 Απριλίου 2009 έως τις 3 Απριλίου 2010 καθοδήγησε τη Σαν Λορέντζο σε 47 αγώνες με 21 νίκες, 9 ισοπαλίες και 17 ήττες. Παρά τις προσπάθειες να περάσει τη γνωστή αμυντική του πειθαρχία, παρουσίασε έντονα σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή της και δεν κατάφερε να διεκδικήσει κάποιο πρωτάθλημα και τερμάτισε στην 7η θέση.

Στις αρχές του 2010, τα αρνητικά αποτελέσματα στο τουρνουά Clausura και η αυξανόμενη πίεση από τον κόσμο και τον τύπο έφεραν σε τέλμα τη σχέση του με τον σύλλογο. Στις 3 Απριλίου 2010, μετά από μια εντός έδρας ήττα με 1-0 από την Μπάνφιλντ, υπέβαλε την παραίτησή του προκειμένου να εκτονωθεί η κατάσταση.

Αναζητούσε ένα δυνατό «αγροτικό» βήμα στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, την ίδια ώρα που ο ιταλικός σύλλογος έψαχνε έναν ισχυρό χαρακτήρα για να σώσει την κατηγορία. Μετά από μια γεμάτη πενταετία στους πάγκους της Αργεντινής, ένιωθε έτοιμος για το ευρωπαϊκό βήμα, η Ιταλία, όπου είχε μεγαλουργήσει ως παίκτης με τις Πίζα, Ίντερ και Λάτσιο, ήταν ο ιδανικός προορισμός.

Η Κατάνια εκείνη την εποχή είχε μια μοναδική ιδιαιτερότητα: διέθετε στο ρόστερ της πάνω από 10 Αργεντινούς ποδοσφαιριστές και ο διευθυντής της ομάδας, Πιέτρο Λο Μόνακο, ήθελε έναν προπονητή που να γνωρίζει άριστα τη νοοτροπία αυτών των παικτών και να μπορεί να τους επιβληθεί άμεσα.

Δεν τον απασχολούσε που πάλευε για τη σωτηρία· έβλεπε την πρόκληση ως την τέλεια ευκαιρία για να «φτιάξει» το όνομά του στους ευρωπαϊκούς πάγκους. Στις 18 Ιανουαρίου 2011όταν απέλυσε τον προπονητή της λόγω κακών αποτελεσμάτων που την είχαν φέρει οριακά πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού.

Η διοίκηση κινήθηκε αστραπιαία, καλώντας και τπροσφέροντας του συμβόλαιο μέχρι το τέλος της σεζόν. Ο «Τσόλο» δικαίωσε απόλυτα τις προσδοκίες, παρά το δύσκολο ξεκίνημα, πέρασε τη γνωστή του μαχητικότητα, πέτυχε σπουδαίες νίκες (όπως το 4-0 επί της Παλέρμο στο ντέρμπι της Σικελίας) και κράτησε με άνεση την Κατάνια στη Serie A, τερματίζοντας στη 13η θέση, στην υψηλότερη συγκομιδή βαθμών της ιστορίας της στη μεγάλη κατηγορία μέχρι τότε.

Παρέμεινε μέχρι την 1η Ιυνίου 2011 και σε 18 αγώνες είχε 7 νίκες, 3 ισοπαλίες και 8 ήττες και έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή του, έλυσε κοινή συναινέσει το συμβόλαιό του για να επιστρέψει προσωρινά στην Αργεντινή.

Στις 22 Ιουνίου του 2011 επέστρεψε στην "ακαδημία", όμως στις 19 Δεκεμβρίου θα παραιτηθεί λόγω διαφωνιών με την διοίκηση, ύστερα απο 20 αγώνες με 8 νίκες, 10 ισοπαλές και 2 ήττες. Εκείνη την περίοδο η Ατλέτικο Μαδρίτης ετοιμαζόταν να απολύσει τον Γκρεγκόριο Μανθάνο εξαιτίας των κακών αποτελεσμάτων.

Η διοίκηση των "καλτσονέρος" ήρθε σε επαφή με τον Σιμεόνε με τις δύο πλευρές να έρχονται σε συμφωνία η οποία ανακοινώθηκε στις 23 Δεκεμβρίου του 2011. Στο πρώτο αυτό διάστημα θα την οδηγήσει στον τελικό του Europa League το 2012, όπου στο Βουκουρέστι θα επικρατήσει της Αθλέτικ Μπιλμπάο με 3-0, ενώ τον Αύγουστο θα πάρει και το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ απέναντι στην Τσέλσι.

Την περίοδο 2012-2013 η Ατλέτικο θα επιστρέψει στις εγχώριες επιτυχίες αφού θα κατακτήσει το Κύπελλο απέναντι στην συμπολίτισσα της Ρεάλ στο "Σαντιάγκο Μπερναμπέου". Την επόμενη χρονιά 2013-2014 κατέκτησε το Πρωτάθλημα ύστερα απο σκληρή μάχη με την Μπαρτσελόνα ενώ έφτασε μέχρι και τον τελικό του Champions League της Λισαβόνας.

Έφτασε μια ανάσα απο το να το κατακτήσει μιας και προηγήθηκε στο 36' με τον Γκοδίν, αλλά στις καθυστερήσεις στο 90+3' ο Σέρχιο Ράμος ισοφάρισε οδηγώντας το παιχνίδι στην παράταση όπου εκεί η Ρεάλ πέτυχε τρία ακόμα τέρματα και κατέκτησε το τρόπαιο.

Την χρονιά 2014-2015 θα κατακτήσει το Ισπανικό Σούπερ Καπ, ενώ την επόμενη χρονιά 2015-2016 θα φτάσει σε δεύτερο τελικό Champions League στο "Τζιουζέπε Μεάτσα" του Μιλάνου όπου και πάλι θα βρει απέναντι την Ρεάλ Μαδρίτης.

Ο αγώνας θα κριθεί στην διαδικασία των πέναλντι όπου οι "μερένγκες" με 5-3 θα φτάσουν σε ένα ακόμα τρόπαιο. Την περίοδο 2017-2018 θα φτάσει στην κατάκτηση του δεύτερου Europa League στο "Πάρκ Ολιμπίκ" της Λυών κόντρα στην Μαρσέιγ με 3-0, ενώ λίγους μήνες αργότερα θα κατακτήσει και το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ.

Την περίοδο 2020-21 θα φτάσει στην κατάκτηση του δεύτερου Πρωταθλήματος στην καριέρα του την τελευταία αγωνιστική με την εκτός έδρας νίκη κόντρα στην Βαγιαδολίδ φτάνοντας τους 86 βαθμούς αφήνοντας στην δεύτερη θέση την Ρεάλ Μαδρίτης με 84 βαθμούς.

Μέχρι στιγμής έχει κοουτσάρει σε 808 παιχνίδια, έχοντας 475 νίκες, 1736 ισοπαλίες και 160 ήττες, ενώ με τους 8 τίτλους που έχει κατακτήσει, είναι ο μακροβιότερος και ο πιο επιτυχημένος τεχνικός στην ιστορία του συλλόγου.

Νίλτον Σάντος H "Εγκυκλοπαίδεια"

2026-09-24T16:45:00.000+03:00

Σε μία εποχή που οι μπακ γενικότερα δεν είχαν μεγάλη επίδραση στο επιθετικό παιχνίδι της ομάδας τους, ο Nilton Reis dos Santos που αγωνιζόταν ως αριστερός μπακ ήταν από τους πρώτους που συνείσφεραν στην ανάπτυξη της ομάδας. "Ποτέ δεν ζήλεψα τα χρήματα που παίρνουν οι σημερινοί παίκτες πάρα μόνο την ελευθερία που τους δίνεται να βγαίνουν και μπροστά" έλεγε χαρακτηριστικά. Δεν είναι τυχαίο ότι το παρατσούκλι του ήταν "Εγκυκλοπαίδεια" εξαιτίας της γνώσεις που είχε για το το ποδόσφαιρο αποδεικνύοντας το πόσο ολοκληρωμένος ήταν.

Γεννήθηκε στις 16 Μαΐου του 1925 στο Ρίο Ντε Τζανέιρο στην περιοχή Ilha do Governador και όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του έπαιζε ποδόσφαιρο στην γειτονιά, ενώ παράλληλα βοηθούσε και τον πατέρα του στην δουλειά του.

Στα 14 του εντάχθηκε στην Flexeiras Atletico Clube, όμως αναγκάστηκε να σταματήσει γιατί η οικογένειά του αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και έτσι ξεκίνησε να δουλεύει ως σερβιτόρος. Κατά την διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας ήταν ο μοναδικός στρατιώτης που έπαιζε ποδόσφαιρο μαζί με τους αξιωματικούς.

Μετά απο ένα παιχνίδι με την Σάο Κριστοβάο εντυπωσίασε τόσο πολύ τους ιθύνοντες της που του έκαναν πρόταση για να τον αποκτήσουν. Όμως ακούγοντας τον συνταγματάρχη Ονόριο Μαγκαλάες πήγε να προπονηθεί στην Μποταφογκο.

Στα πρώτα του δοκιμαστικά αγωνίστηκε ως κεντρικός επιθετικός, ωστόσο, ο τότε προπονητής της ομάδας, Ζεζέ Μορέιρα, διέκρινε την εξαιρετική του τεχνική κατάρτιση και την ευφυΐα του και τον μετακίνησε μόνιμα στο αριστερό άκρο της άμυνας.

Θα αγωνιστεί στους "γκλοριόσο" από το 1948 έως το 1964 κερδίζοντας τέσσερα Campeonato Carioca το 1948, το 1957, το 1961 και το 1962 και 2 Τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο το 1962 και το 1964. Μάλιστα με τις 723 συμμετοχές είναι δεύτερος σε συμμετοχές στην ιστορία του συλλόγου πίσω απο τον Γκαρίντσα έχοντας πετύχει και 11 τέρματα.

Όταν ο νεαρός τότε Γκαρίντσα πήγε για δοκιμή στην Μποταφόγκο το 1953, αντιμετώπισε στο οικογενειακό δίτερμα τον ήδη καταξιωμένο Νίλτον Σάντος και τον ταλαιπώρησε αφάνταστα με τις απρόβλεπτες ντρίμπλες του.

Αντί να εκνευριστεί, ο Νίλτον Σάντος πήγε αμέσως στη διοίκηση και είπε: «Υπογράψτε τον τώρα, προτιμώ να τον έχω συμπαίκτη παρά αντίπαλο». Έκτοτε έγιναν αχώριστοι φίλοι και οδήγησαν τον σύλλογο στην κορυφή.

Στην εθνική ομάδα της χώρας του έκανε ντεμπούτο στις 17 Απριλίου του 1949 στο Σάο Πάολο στο πλαίσιο του Πρωταθλήματος Νοτίου Αμερικής το οποίο μάλιστα το κατέκτησε η χώρα του. Άν και βρισκόταν στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 δεν αγωνίστηκε ούτε ένα λεπτό ενώ το 1952 κατέκτησε την πρώτη θέση στους Παναμερικανικούς Αγώνες και συμμετείχε σε ένα ακόμα Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής το 1953.

Στα γήπεδα της Ελβετίας το 1954 πήρε μέρος σε τρία παιχνίδια απέναντι στο Μεξικό, την Γιουγκοσλαβία και την Ουγγαρία, σε ένα ακόμα Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής το 1957, και το 1958 στην Σουηδία θα αναδειχθεί Παγκόσμιος Πρωταθλητής αγωνιζόμενος σε όλα τα παιχνίδια. Μάλιστα απέναντι στους Αυστριακούς θα βρει τον δρόμο προς τα δίχτυα με ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό τρόπο με σουτ αφού πρώτα πέρασε όλη την αντίπαλη ομάδα.

Ακολούθησε ένα ακόμα Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής το 1959 το τέταρτο κατά σειρά και το 1962 στην Χιλή θα βάλει τον επίλογο στην καριέρα του με την "σελεσάο" κατακτώντας το δεύτερο συνεχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο. Στον τελικό απέναντι στους Τσεχοσλοβάκους στις 17 Ιουνίου στο Σαντιάγκο θα έβαζε τους τίτλους τέλους φτάνοντας στις 75 συμμετοχές πετυχαίνοντας και τρία τέρματα.

Ασχολήθηκε με την προπονητική, ξεκίνησε με την Βιτόρια Μπαϊα το 1968, όπου ο ίδιος δήλωσε στην αυτοβιογραφία του ότι η εμπειρία του στην Μπαία ήταν αυτή που τον έκανε να καταλάβει ότι δεν είχε την «υπομονή» να διαχειρίζεται ποδοσφαιριστές από την άκρη του πάγκου.

Το 1969 ανέλαβε την Μποντσουτσέσο ως «κίνηση εντυπωσιασμού» της μικρής ομάδας του Ρίο λόγω του τεράστιου ονόματός του, αλλά αποχώρησε γρήγορα λόγω των πενιχρών οικονομικών του συλλόγου και της έλλειψης ανταγωνιστικού ρόστερ.

Το 1971 ανέλαβε την Γαλίσια όμως κράτησε για λίγες εβδομάδες, το 1980 την Σάο Πάολο ντε Ρίο Γκράντε, η οποία διήρκεσε ελάχιστα παιχνίδια κατά την προετοιμασία της ομάδας και το 1983 την Ταγουατίνγκα με σκοπό να βοηθήσει τον νεοσύστατο τότε σύλλογο (είχε ιδρυθεί το 1975) να αποκτήσει κύρος.

Μετά από αυτή τη θητεία, «ορκίστηκε» να μην ξανακαθίσει ποτέ σε πάγκο ομάδας, επιστρέφοντας στο Ρίο. Υπηρέτησε την αγαπημένη του Μποταφόγκο από διάφορα διοικητικά πόστα, εργάστηκε ως διευθυντής ποδοσφαίρου, ενώ αφιέρωσε πολλά χρόνια στην ανάπτυξη των τμημάτων υποδομής του συλλόγου, ανακαλύπτοντας και καθοδηγώντας νέα ταλέντα.

Ίδρυσε και διηύθυνε ποδοσφαιρικά σχολεία για παιδιά από φτωχές γειτονιές (φαβέλες) του Ρίο ντε Τζανέιρο, χρησιμοποιώντας τον αθλητισμό ως μέσο κοινωνικής ένταξης. Ασχολήθηκε και με το επιχειρείν ανοίγοντας κατάστημα αθλητικών ειδών, ίδρυσε την εταιρεία αθλητικών ειδών "Nilton Santos Material Esportivo Ltda.".

Ωστόσο, η επιχείρηση απέτυχε οικονομικά, είχε σχολιάσει με χιούμορ και αυτοκριτική διάθεση στην αυτοβιογραφία του πως το μαγαζί δεν πήγε καλά επειδή ο ίδιος «δεν ήξερε ούτε να πουλάει, ούτε να ζητάει χρήματα (να εισπράττει) από κανέναν»

Το 1998 θα βρεθεί στην κορυφαία εντεκάδα όλων των εποχών τόσο σε ψηφοφορία της FIFA όσο και σε αυτής της Λατινικής Αμερικής. Την ίδια χρονιά θα εκδοθεί απο τον εκδοτικό oίκο Gryphus, η αυτοβιογραφία του "Minha Bola, Minha Vida(σ.σ. Η μπάλα, η ζωή μου"), στην οποία κατέγραψε τη χρυσή εποχή του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου και τις αναμνήσεις του δίπλα στον Γκαρίντσα και τον Πελέ.

Ασχολήθηκε και ως αρθρογράφος στην εφημερίδα Correio Braziliense, ενώ το 2000 η τοπική κυβέρνηση της πολιτείας Τοκαντίνς έδωσε το όνομά του στο γήπεδο στην πόλη Πάλμας. Τα τελευταία χρόνια υπέφερε απο την νόσο του Αλτσχάιμερ και η Μποταφόγκο, δείχνοντας έμπρακτα την ευγνωμοσύνη της, ανέλαβε εξ ολοκλήρου τα έξοδα της νοσηλείας και της φροντίδας του σε εξειδικευμένη κλινική του Ρίο.

Στις 27 Νοεμβρίου του 2013 θα άφηνε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 88 ετών, λόγω αναπνευστικής ανεπάρκειας που προκλήθηκε από σοβαρή μόλυνση των πνευμόνων, πνευμονία, σε συνδυασμό με την προχωρημένη νόσο Αλτσχάιμερ από την οποία έπασχε.

Η σορός του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στην ιστορική έδρα της Μποταφόγκο, στο General Severiano, στο νότιο Ρίο. Το φέρετρό του καλύφθηκε με τις σημαίες της Μποταφόγκο και της Εθνικής Βραζιλίας, ενώ χιλιάδες οπαδοί πέρασαν για τον τελευταίο ασπασμό.

Στην κηδεία παρευρέθηκαν μεγάλα ονόματα του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, παλαιοί συμπαίκτες του και εκπρόσωποι της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Βραζιλίας, ενώ συγκινητικά μηνύματα έστειλαν θρύλοι όπως ο Ρονάλντο, ο Ζίκο και ο Πελέ.

Η ταφή του πραγματοποιήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2013 στο διάσημο νεκροταφείο Cemitério de São João Batista στην περιοχή Μποταφόγκο του Ρίο ντε Τζανέιρο. Στα τέλη της δεκαετίας του 2000, μια ομάδα επιφανών και πιστών οπαδών της Μποταφόγκο, οι οποίοι θέλησαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους, ενοχλήθηκαν από τον τρόπο που τα ΜΜΕ υποβαθμίζαν την ιστορική προσφορά του συλλόγου.

Θέλοντας να απαντήσουν με κάτι μεγαλειώδες, αποφάσισαν να χρηματοδοτήσουν εξ ολοκλήρου τη δημιουργία ενός μνημείου για τον κορυφαίο αριστερό μπακ του 20ού αιώνα και το τμήμα μάρκετινγκ της ομάδας αγκάλιασε αμέσως την ιδέα το 2009.

Το έργο ανατέθηκε στον καταξιωμένο Βραζιλιάνο γλύπτη και φανατικό οπαδό της Μποταφόγκο, Έντγκαρ Ντουβιβιέ. Πριν χυθεί ο μπρούντζος, ο Ντουβιβιέ παρουσίασε το πήλινο προσχέδιο στον ίδιο τον Νίλτον Σάντος, ο οποίος τότε πάλευε ήδη με το Αλτσχάιμερ. Ο θρύλος του ποδοσφαίρου συγκινήθηκε βαθύτατα βλέποντας το έργο και έδωσε με χαρά την έγκρισή του.

Το άγαλμα που βρίσκεται μπροστά απο τις περιστροφικές πύλες του τομέα της δυτικής πτέρυγας του Ολυμπιακού Σταδίου Ζοάο Χαβελάνζε είναι κατασκευασμένο από μπρούντζο και έχει ύψος 2,5 μέτρα (φτάνει τα 5 μέτρα μαζί με το μαρμάρινο βάθρο του).

Αποτυπώνει τον Νίλτον Σάντος στην ακμή του, με την κλασική εμφάνιση της Μποταφόγκο της δεκαετίας του '50, να κρατά την μπάλα με το ένα χέρι και να κοιτάζει περήφανος προς τον ορίζοντα. Τα επίσημα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 27 Σεπτεμβρίου 2009, ήταν μια άκρως συγκινητική γιορτή με την παρουσία παλαιών δόξων της ομάδας, καλλιτεχνών και χιλιάδων οπαδών.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης διαβάστηκε ένα ευχαριστήριο γράμμα εκ μέρους του Νίλτον Σάντος, ο οποίος ευχαρίστησε τους Botafoguenses που τον κράτησαν αθάνατο. Το 2012 ξέσπασε ένα μεγάλο σκάνδαλο διαφθοράς γύρω από το όνομα του Ζοάο Χαβελάνζε, με τη δημοσιοποίηση επίσημων εγγράφων που τον ενέπλεκαν σε δωροδοκίες εκατομμυρίων κατά τη θητεία του στη FIFA.

Το γεγονός αυτό προκάλεσε έντονη δυσαρέσκεια στους φιλάθλους της Μποταφόγκο, οι οποίοι δεν ήθελαν το γήπεδό τους να φέρει το όνομα ενός ανθρώπου που είχε συνδεθεί με τη διαφθορά, προτιμώντας να τιμήσουν έναν δικό τους, αγνό θρύλο.

Μετά τον θάνατο του Νίλτον Σάντος στα τέλη του 2013, η πίεση για αλλαγή ονόματος κορυφώθηκε. Στις αρχές του 2015, η διοίκηση της Μποταφόγκο κατέθεσε επίσημο αίτημα στον Δήμο του Ρίο ντε Τζανέιρο (ο οποίος είναι ο ιδιοκτήτης του σταδίου).

Ο Δήμαρχος έδωσε τότε μια ενδιάμεση έγκριση, επιτρέποντας στην Μποταφόγκο να χρησιμοποιεί εμπορικά το όνομα Estádio Nílton Santos για τους αγώνες της και τις προωθητικές ενέργειες. Ωστόσο, στα επίσημα κρατικά έγγραφα και για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο το 2016, όπου το στάδιο φιλοξένησε τον στίβο, το όνομα παρέμενε τυπικά "João Havelange".

Η πλήρης δικαίωση για τον σύλλογο και τους οπαδούς ήρθε τον Φεβρουάριο του 2017. Ο Δήμος του Ρίο ντε Τζανέιρο εξέδωσε επίσημο διάταγμα με το οποίο άλλαξε οριστικά και νομικά την ονοματοδοσία του κρατικού περιουσιακού στοιχείου σε "Estádio Olímpico Nílton Santos".

Το 2014, έναν χρόνο μετά τον θάνατό του, ο ίδιος εκδοτικός οίκος κυκλοφόρησε μια δεύτερη, ενημερωμένη έκδοση του βιβλίου προς τιμήν της μνήμης του. Η ημερομηνία γέννησής του στις 16 Μαΐου, θεσπίστηκε επίσημα από τον σύλλογο ως η «Ημέρα του Οπαδού της Μποταφόγκο» προς τιμήν του παίκτη που φόρεσε μόνο δύο φανέλες στη ζωή του, της ομάδας του και της Σελεσάο.

Πέδρο Πετρόνε "Artillero"

2026-09-24T16:15:00.000+03:00

Το παρατσούκλι του ήταν "Artillero" που στα ελληνικά σημαίνει πυροβολητής αφού ο Πέδρο Πετρόνε διέθετε πολύ δυνατά πόδια. Παρότι ήταν ιδιαίτερα δυνατός η ταχύτητα του ήταν παροιμιώδης αφού όπως λένε οι σύγχρονοι του μπορούσε να τρέξει τα 100 μέτρα στα 11 δευτερόλεπτα όταν το ρεκόρ εκείνη την εποχή ήταν στα 10 δευτερόλεπτα και 40 εκατοστά. Μάλιστα αρκετοί θεωρούν ότι αυτός ήταν η αιτία για να θεσπίσει και να εφαρμόσει η FIFA το 1925 τον κανονισμό του "οφσάιντ"

Γεννήθηκε στις 11 Μαϊου του 1905 στην περιοχή La Comercial του Μοντεβιδέο και στα δεκαέξι του χρόνια ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στο Solferino Club όχι ως επιθετικός αλλά ως τερματοφύλακας. Όμως τα στοιχεία της δύναμης της ταχύτητας που διέθετε τον μετατόπισαν στο χώρο της επίθεσης ως σέντερ φορ.

Το 1923 μετακινήθηκε στην Charley Football Club, όπου είχε 7 εμφανισεις με 4 γκολ, ήρθαν οι πρώτες κλήσεις στην εθνική ομάδα και το 1924 ήρθε η μεγάλη μετεγγραφή στην Νασιονάλ. Στους "μπόλσο" αγωνίστηκε σε δύο διαστήματα από το 1924 έως το 1931 και από το 1933 έως το 1934 κατακτώντας δύο Πρωταθλήματα το 1924 και το 1933, έχοντας 148 συμμετοχές και 176 γκολ.

Το 1925 στην περιοδεία που πραγματοποίησε η Νασιονάλ στην Ευρώπη ο Πετρόνε υπέστη ένα σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο και υπεβλήθη στην πρώτη εγχείρηση μηνίσκου πίσω στην χώρα του. Ο "Artillero" έλειψε από τους αγωνιστικούς χώρους για πάνω από ένα χρόνο, και υπήρξαν κάποιες επιπλοκές στην αποκατάσταση του προβλήματος που οδήγησαν ακόμα και σε φήμες περί ακρωτηριασμού.

Τίποτα από όλα αυτά δεν ίσχυσε ο Πετρόνε επέστρεψε δριμύτερος και παρότι αποδεσμεύτηκε από την Νασιονάλ, για να διατηρηθεί σε φόρμα πήρε μέρος σε φιλικές αναμετρήσεις με την Πενιαρόλ μέχρι τον Ιούλιο του 1931 όταν και η Φιορεντίνα του προσέφερε συμβόλαιο.

Εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι ο Πετρόνε είχε ιταλικές ρίζες, κάτι που διευκόλυνε τη μετακίνηση βάσει των τότε νόμων περί «Οριούντι» στην Ιταλία, ο σύλλογος της Τοσκάνης του πρόσφερε ένα αστρονομικό συμβούλαιο για τα δεδομένα της εποχής, πείθοντάς τον να αφήσει τη Νασιονάλ.

Δαπάνησε το ποσό των 30.000 ιταλικών λιρετών για να τον αποκτήσει, για τα δεδομένα των αρχών της δεκαετίας του 1930 και τη μεταπολεμική οικονομική πραγματικότητα, το ποσό αυτό θεωρούνταν αστρονομικό για νεοφώτιστη ομάδα της Serie A, καθώς ο πρόεδρος της ομάδας, Λουίτζι Ριντόλφι, ήθελε να προκαλέσει αίσθηση στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο φέρνοντας έναν εν ενεργεία Παγκόσμιο Πρωταθλητή

Στην Φλωρεντία στην πρώτη του κιόλας χρονιά προκάλεσε αίσθηση αφού με τα 25 γκολ που πέτυχε αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ μαζί με τον Άντζελο Σκιάβιο της Μπολόνια βοηθώντας την νεοφερμένη Φιορεντίνα να καταλάβει την τέταρτη θέση στην SERIE A.

Στους "βιόλα" αγωνίστηκε για μία ακόμη χρονιά, όπου ήρθε σε κόντρα με τον Αυστριακό προπονητή Χέρμαν Φέλσνερ για την αλλαγή θέσης που ήθελε να τον τοποθετήσει. Οι ιθύνοντες της ομάδας στήριξαν τον προπονητή του επέβαλλαν πρόστιμο και ουσιαστικά τον έδιωξαν.

Εξοργισμένος, ο Ουρουγουανός σταρ μάζεψε κρυφά τα πράγματά του, δραπέτευσε από τη Φλωρεντία και πήρε το πλοίο της επιστροφής για το Μοντεβιδέο, επιστρέφοντας στη Νασιονάλ και αφήνοντας στα κρύα του λουτρού τη Φιορεντίνα, υστερα απο 44 συμμετοχές και 37 τέρματα.

Επέστρεψε στην πατρίδα του μη θέλοντας να ενταχθεί στον ιταλικό στρατό, όμως καθώς ο Πετρόνε είχε υπογράψει δεσμευτικό συμβόλαιο, η διοίκηση της Φιορεντίνα εξοργίστηκε με την κρυφή φυγή του και προσέφυγε αμέσως στην Παγκόσμια Ομοσπονδία, κατηγορώντας τον για αθέτηση συμβολαίου.

Η FIFA δικαίωσε τους Ιταλούς και επέβαλε στον Πετρόνε διετή αποκλεισμό από κάθε επίσημη ποδοσφαιρική δραστηριότητα. Λόγω αυτής της τιμωρίας δεν μπορούσε να αγωνιστεί σε επίσημα παιχνίδια, ωστόσο, η Νασιονάλ τον κράτησε στις τάξεις της και, μόλις έληξε η ποινή του, φόρεσε ξανά τη φανέλα της το 1933.

Την βοήθησε να κατακτήσει το πρωτάθλημα Ουρουγουάης εκείνης της χρονιάς, προτού αποσυρθεί πρόωρα από την ενεργό δράση σε ηλικία μόλις 29 ετών. Στις 4 Νοεμβρίου του 1923 στο Μοντεβιδέο απέναντι στην Παραγουάη για το Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής έκανε το ντεμπούτου και ήταν ιδιαίτερα γουρλής αφού η "σελέστε" κατέκτησε τον 4ο της τίτλο ενώ και ο ίδιος αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ μαζί με τον Αργεντίνο Αγκίρε με τρία τέρματα.

Ακολούθησε το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στους Αγώνες της Αμβέρσας το 1924 όπου και εκεί ήταν πρώτος σκόρερ, το δεύτερο συνεχόμενο νικηφόρο Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής, ενώ το 1927 ήταν φιναλίστ αλλά και πάλι αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης.

Το 1928 στο Άμστερνταμ κατέκτησε για δεύτερη συνεχόμενη φορά το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, το 1929 αγωνίστηκε σε ένα ακόμα Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής ενώ το 1930 πήρε μέρος στο παρθενικό Παγκόσμιο Κύπελλο που διεξήχθη στην Ουρουγουάη και παρότι αγωνίστηκε σε ένα μόνο παιχνίδι απέναντι στο Περού αναδείχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής.

Η εμφάνιση του στην πρεμιέρα απέναντι στους Ίνκας" στις 18 Ιουλίου στο Μοντεβίδεο θα ήταν η 29η και τελευταία επίσημη παρουσία του με τους "charruas". Δεν αγωνίστηκε στα υπολειπόμενα παιχνίδια αφού δεν ήταν σε καλή κατάσταση και αντικαταστάθηκε από τον Έκτορ Κάστρο, πετυχαίνοντας συνολικά 24 τέρματα μια συγκομιδή που τον έφερε στην έβδομη θέση του σχετικού πίνακα.

Επένδυσε τα χρήματα που κέρδισε κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ιδιαίτερα από το μεγάλο συμβόλαιο με τη Φιορεντίνα στην αγορά γης. Αποσύρθηκε στην ύπαιθρο της Ουρουγουάης, όπου εργάστηκε ως κτηνοτρόφος και γαιοκτήμονας, διαχειριζόμενος τη δική του φάρμα.

Αντίθετα με άλλους συμπαίκτες του της «χρυσής γενιάς» του 1930, ο Πετρόνε δεν έδειξε ποτέ ενδιαφέρον να γίνει προπονητής ή διοικητικό στέλεχος σε κάποιον σύλλογο, έζησε μια ήρεμη και ιδιωτική ζωή μέχρι τον θάνατό του.

Έφυγε από τη ζωή πολύ νέος, στις 13 Δεκεμβρίου 1964, σε ηλικία μόλις 59 ετών στο Μοντεβιδέο, προδομένος από την καρδιά του, υπέστη καρδιακό επεισόδιο. Η σορός του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα, με χιλιάδες φιλάθλους της Νασιονάλ αλλά και της αιώνιας αντιπάλου Πενιαρόλ να συρρέουν για να αποτίσουν φόρο τιμής.

Στην εξόδιο ακολουθία έδωσαν το «παρών» επιζώντες συμπαίκτες του από τις χρυσές ομάδες των Ολυμπιακών Αγώνων (1924, 1928) και του Μουντιάλ του 1930, καθώς και σύσσωμη η διοίκηση της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της χώρας. Τάφηκε με τις ανώτατες τιμές στο Κεντρικό Νεκροταφείο του Μοντεβιδέο, το οποίο αποτελεί μνημείο ιστορικής κληρονομιάς για τη χώρα.

Παρά την επεισοδιακή φυγή του το 1933, η Φιορεντίνα δεν ξέχασε ποτέ τον πρώτο ξένο σκόρερ της ιστορίας της. Το 2014 εισήχθη επίσημα στο Hall of Fame του συλλόγου, με τη διοίκηση της ομάδας της Φλωρεντίας να αναγνωρίζει τη μυθική του προσφορά.

Στο ιστορικό γήπεδο της Νασιονάλ, το Gran Parque Central, μία από τις κερκίδες ή θύρες της εξέδρας έχει συνδεθεί τιμητικά με το όνομά του, προς τιμήν του κορυφαίου σκόρερ της ερασιτεχνικής εποχής της ομάδας.

Σε επετειακά αφιερώματα για τα Παγκόσμια Κύπελλα, η FIFA τον μνημονεύει σταθερά ως ένα από τα πρώτα μεγάλα «κανόνια» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και μέλος της ανίκητης Ουρουγουάης των '20s.

Αμέρικο Γκαγιέγκο "El Tolo"

2026-09-24T16:00:00.000+03:00

Ο Americo Ruben "Tolo" Gallego ήταν από τους βασικούς συντελεστές στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978, και ένας από τους καλύτερους κεντρικούς αμυντικούς που ανέδειξε το αργεντίνικο ποδόσφαιρο. Επίσης σημαντική και η συνεισφορά του στην Ρίβερ Πλέιτ με την οποία κατέκτησε εγχώριους και διεθνείς τίτλους και σαν παίκτης αλλά και σαν προπονητής.

Γεννήθηκε στις 25 Απριλίου του 1955 στην πόλη Μαρτέρος της επαρχίας της Κόρντομπα και ξεκίνησε την καριέρα του στα τμήματα υποδομής της Νιούελς Όλντ Μπόις και σε ηλικία 19 ετών έκανε ντεμπούτο στις 15 Δεκεμβρίου του 1974 απέναντι στην Ταγιέρες και παρέμεινε στους "λεπρόζα" μέχρι και το 1980 έχοντας 262 συμμετοχές και 25 γκολ.

Όντας βασικό στέλεχος της Εθνικής Αργεντινής που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, η αξία του εκείνη την περίοδο βρισκόταν στο υψηλότερο σημείο της. Είχε ήδη συμπληρώσει 7 χρόνια προσφοράς, είχε δώσει τα πάντα στον σύλλογο και η επιθυμία του να κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα στην καριέρα του έγινε σεβαστή από τη διοίκηση.

Άλλωστε, η Νιούελς βασιζόταν παραδοσιακά στο μοντέλο ανάδειξης παικτών από τις ακαδημίες και της μετέπειτα πώλησής τους στους πλούσιους συλλόγους του Μπουένος Άιρες ή του εξωτερικού για να συντηρηθεί οικονομικά και ήθελε να εξαργυρώσει την παρουσία του Γκαγιεγκο.

Η Μπόκα ενδιαφέρθηκε καθώς το δυναμικό και σκληροτράχηλο στυλ παιχνιδιού του ταίριαζε απόλυτα με την ποδοσφαιρική της κουλτούρα. Ωστόσο, η μεταγραφή δεν προχώρησε, καθώς η Μπόκα ξόδεψε όλα τα διαθέσιμα χρήματά της για να πραγματοποιήσει την ιστορική μεταγραφή του Ντιέγκο Μαραντόνα από την Αρχεντίνος Τζούνιορς.

Με την Μπόκα εκτός οικονομικής διεκδίκησης, η Ρίβερ Πλέιτ κατέθεσε την καλύτερη προσφορά και τον απέκτησε τελικά τον Αύγουστο του 1981. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και ο αρχηγός της Ρίβερ (και μετέπειτα στενός του συνεργάτης), Ντανιέλ Πασαρέλα, τον οποίο ο Γκαγιέγκο πίεζε για καιρό ώστε να μεσολαβήσει για τη μεταγραφή του

Μετακόμισε στο Μπουένος Άιρες και στην Ρίβερ Πλέιτ στην οποία ολοκλήρωσε την καριέρα του το 1988. Κατέκτησε 2 Πρωταθλήματα το National του 1981 και το 1986, το Copa Libertadores κόντρα στην Αμέρικα Ντε Κάλι, το Copa Intermaericana και το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 1986 κόντρα στην Στεάουα Βουκουρεστίου. Με τους "μιλιονάριος" αγωνίστηκε σε 203 παιχνίδια πετυχαίνοντας 11 γκολ.

Το ντεμπούτο του με την εθνική της χώρας του το έκανε στις 3 Αυγούστου του 1975 απέναντι στην Βενεζουέλα στο Καράκας για το Copa America. Ήταν βασικός και στα εφτά παιχνίδια της τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978 στην Αργεντινή χωρίς να πετύχει κάποιο γκολ, ενώ μόνο σε ένα παιχνίδι σε αυτό με το Περού, δεν έβγαλε ολόκληρο το ενενηντάλεπτο.

Αγωνίστηκε σε ένα παιχνίδι του Copa America του 1979 απέναντι στην Βραζιλία στο Μπουένος Άιρες και πήρε μέρος σε μία ακόμη τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982 στα γήπεδα της Ισπανίας όπου πήρε μέρος σε τέσσερα παιχνίδια της διοργάνωσης. Μάλιστα κόντρα στους Ιταλούς στις 29 Ιουνίου στο πρώτο παιχνίδι της δεύτερης φάσης των ομίλων εμφανίστηκε για τελευταία φορά με την "αλμπισελέστε" φτάνοντας συνολικά τις 73 έχοντας πετύχει και 3 γκολ.

Την προπονητική του καριέρα την ξεκίνησε ως βοηθός του Ντανιέλ Πασαρέλα την πενταετία 1989-1994, και όταν ο Πασαρέλα δέχτηκε να αναλάβει την εθνική ομάδα της Αργεντινής οι ιθύνοντες της "la banda" του πρότειναν την θέση του πρώτου τεχνικού. Αυτός τους έβγαλε "ασπροπρόσωπους" αφού με την πρώτη του κιόλας απόπειρα κατέκτησε αήττητος το Apertura του 1994.

Το 1995 εντάχθηκε στο προπονητικό τιμ του Πασαρέλα στην εθνική Αργεντινής, και επέστρεψε πάλι στην Ρίβερ Πλέιτ με την οποία κατέκτησε το Clausura του 2000. Το 1999 έφτασε μια ανάσα από την Ευρώπη έχοντας υπογράψει συμβόλαιο με την ισπανική Ρεάλ Μπέτις, όμως η μεταγραφή ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή από την Ισπανική Ομοσπονδία επειδή δεν είχε συμπληρώσει τα απαιτούμενα χρόνια ως πρώτος προπονητής στην Αργεντινή.

Στις 9 Απριλίου 2002 ανέλαβε για πρώτη φορά την Ιντεπεντιέντε την οποία την οδήγησε στο Apertura του 2002 τον πρώτο της τίτλο ύστερα από οκτώ χρόνια "ξηρασίας". και αποχώρησε στις 27 Μαϊου του 2003, ύστερα απο 39 παιχνίδια με 17 νίκες, 11 ισοπαλίες και 11 ήτετς.

Επιστροφή στο Ροζάριο και στην Νιούελς Όλντ Μπόις στις 25 Φεβρουαρίου του 2004 και παρέμεινε μέχρι τις 30 Ιουνίου 2005, οδηγώντας την στην κατάκτηση του Apertura του 2004, ύστερα από 23 χρόνια απουσίας, ισοφαρίζοντας την επίδοση του Χοσέ Γιουδίκα να κατακτήσει το πρωτάθλημα με τρεις διαφορετικές ομάδες και σε 49 παιχνίδια είχε 19 νίκες, 14 ισοπαλίες και 16 ήττες.

Μετά την κατάκτηση του Apertura 2004, η Νιούελς έπαιξε στο Clausura 2005, ομως ένιωθε ότι είχε ήδη εκπληρώσει την αποστολή του, επιστρέφοντας στον σύλλογο της καρδιάς του για να του χαρίσει έναν ιστορικό τίτλο μετά από 12 χρόνια ξηρασίας. Η διοίκηση της Νιούελς σεβάστηκε την επιθυμία του να δοκιμάσει την τύχη του στο εξωτερικό και η συνεργασία τους ολοκληρώθηκε ομαλά στις 30 Ιουνίου 2005.

Παρά το ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων της Αργεντινής (όπως η Σαν Λορέντζο), η Τολούκα εμφανίστηκε με μια ακαταμάχητη οικονομική πρόταση. Το μεξικάνικο πρωτάθλημα διέθετε τεράστια οικονομική ισχύ και η διοίκηση της Τολούκα του πρόσφερε ένα συμβόλαιο με αποδοχές που οι ομάδες της Αργεντινής δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν.

Η άφιξή του στην Τολούκα τον Ιούλιο του 2005 δεν συνοδεύτηκε μόνο από ενθουσιασμό, αλλά και από έντονη κριτική. Τα μεξικάνικα ΜΜΕ και οι οπαδοί της ομάδας τον κατηγόρησαν αρχικά για αμυντικογενές στυλ παιχνιδιού, η τακτική του θεωρήθηκε υπερβολικά σκληρή και συντηρητική για τα δεδομένα του θεαματικού μεξικάνικου ποδοσφαίρου.

Δεν δίστασε να αφήσει στον πάγκο καθιερωμένους και ακριβοπληρωμένους παίκτες της ομάδας, επιλέγοντας να εμπιστευτεί νεαρούς και άπειρους ποδοσφαιριστές που ταίριαζαν καλύτερα στο πλάνο του.

Το ρίσκο απέδωσε άμεσα καρπούς με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο, αφού στο πρώτο του κιόλας εξάμηνο οδήγησε την Τολούκα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Μεξικού, κερδίζοντας στους τελικούς τη Μοντερέι για το Τorneo Apertura 2005.

Μάλιστα, ανακηρύχθηκε Καλύτερος Προπονητής του Πρωταθλήματος και ισοφάρισε το θρυλικό ρεκόρ του Αλφρέδο Ντι Στέφανο, γινόμενος ένας από τους ελάχιστους τεχνικούς που έχουν πάρει εγχώριο πρωτάθλημα με 4 διαφορετικές ομάδες.

Την επόμενη σεζόν ήταν φιναλίστ αλλά έχασε το τρόπαιο ααπο την Τσίβας Γκουαδαλαχάρα, όπως κα στον τελικό του Champions Cup της CONCACAF όπου ηττήθηκε απο την Κλαμπ Αμέρικα, ενώ κατέκτησε το Campeon de Campeones του 2006.

Υπέβαλε την παραίτησή του το βράδυ της 8ης Μαΐου 2007, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν ο αποκλεισμός της Τολούκα στη φάση των «16» του Copa Libertadores από την Κούκουτα Ντεπορτίβο της Κολομβίας. Παρά τη νίκη της Τολούκα με 2-0 στη ρεβάνς, η βαριά ήττα με 5-1 στο πρώτο ματς έφερε τον αποκλεισμό και σήμανε το τέλος του κύκλου του.

Η ομάδα είχε πραγματοποιήσει μια αρκετά «γκρίζα» και ασταθή πορεία στο πρωτάθλημα Clausura 2007 του Μεξικού. Στις δηλώσεις του αμέσως μετά την παραίτηση, ο "El Tolo" ανέφερε στον πρόεδρο του συλλόγου, Ραφαέλ Λεμπρίχα, ότι είχε ανάγκη να ξεκουραστεί και να περάσει χρόνο με την οικογένειά του, μένοντας για λίγο μακριά από τα γήπεδα., ύστεραα απο 107 παιχνίδια στα οποία είχε 45 νίκες, 30 ισοπαλίες και 32 ήττες.

Όταν αποχώρησε από την Τολούκα, εξέφρασε την επιθυμία να ξεκουραστεί και να περάσει χρόνο με την οικογένειά του. Ωστόσο, η διοίκηση της Τίγκρες, η οποία διέθετε τεράστια οικονομική επιφάνεια (υποστηριζόμενη από την εταιρεία CEMEX), τον προσέγγισε σχεδόν αμέσως. Του κατέθεσε μια εξαιρετικά υψηλή οικονομική προσφορά που τον έκανε να αλλάξει γνώμη πολύ γρήγορα και να ακυρώσει τα πλάνα της ξεκούρασής του.

Η Τίγκρες βρισκόταν σε μια παρατεταμένη περίοδο αστάθειας και οργανωτικής κρίσης, έχοντας απολύσει τον προηγούμενο προπονητή της, Μάριο Καρίγιο. Η διοίκηση έψαχνε ένα «βαρύ όνομα» με κύρος, που θα μπορούσε να επιβάλει πειθαρχία στα αποδυτήρια και να φέρει άμεσα αποτελέσματα. Ο Γκαγιέγκο, έχοντας κατακτήσει το πρωτάθλημα Μεξικού με την Τολούκα το 2005 και τρία πρωταθλήματα στην Αργεντινή, αποτελούσε την ιδανική λύση.

Παρά τις υψηλές προσδοκίες, η θητεία του στην Τίγκρες δεν είχε την επιτυχία που αναμενόταν. Το αμυντικό του πλάνο δεν απέδωσε, η ομάδα σημείωσε μια σειρά από αρνητικά αποτελέσματα και ο "El Tolo" απολύθηκε τελικά λίγους μήνες μετά, στις 13 Φεβρουαρίου του 2008 και σε 24 αγώνες είχε 5 νίκες, 8 ισοπαλίες και 11 ήττες.

Η Ιντεπεντιέντε διένυε μια κάκιστη πορεία στο τουρνουά Clausura 2009, μετά από μια σειρά αρνητικών αποτελεσμάτων, ο τότε προπονητής και είδωλο του συλλόγου, Μιγκέλ Άνχελ Σαντόρο, υπέβαλε την παραίτησή του και ο πρόεδρος του συλλόγου, Χούλιο Κομπαράδα, βρισκόταν υπό τεράστια πίεση από τους οπαδούς.

Η εξέδρα απαιτούσε την έλευση ενός τεχνικού με ισχυρή προσωπικότητα, που θα μπορούσε να αλλάξει άμεσα την ψυχολογία της ομάδας, και ο Γκαγιέγκο, ο προπονητής που τους είχε χαρίσει το τελευταίο τους πρωτάθλημα το 2002, ήταν ο εκλεκτός του κόσμου.

Ήταν άνεργος για περισσότερο από έναν χρόνο, μετά την απόλυσή του από την Τίγκρες του Μεξικού τον Φεβρουάριο του 2008. Είχε εκφράσει την επιθυμία του να επιστρέψει στους πάγκους της πατρίδας του και έβλεπε την Ιντεπεντιέντε ως την ιδανική ευκαιρία για να αποδείξει ότι παραμένει ένας προπονητής πρώτης γραμμής στην Αργεντινή.

Το μεγαλύτερο «αγκάθι» για την επίτευξη της συμφωνίας ήταν μια παλαιότερη οικονομική εκκρεμότητα, χρωστούσε στον Γκαγιέγκο περίπου 600.000 δολάρια από την πρώτη του θητεία (του 2002-2003).

Για να ολοκληρωθεί η επιστροφή του, ο πρόεδρος Κομπαράδα συμφώνησε σε ένα πλάνο αποπληρωμής αυτού του χρέους, γεγονός που άνοιξε οριστικά τον δρόμο για τις υπογραφές. Η συμφωνία οριστικοποιήθηκε στις 25 Μαρτίου 2009 και παρουσιάστηκε επίσημα δύο ημέρες μετά, υπογράφοντας συμβόλαιο μέχρι τον Ιούνιο του 2010 και ξεκινώντας αμέσως μια ριζική αναδιάρθρωση του ρόστερ της ομάδας.

Η ομάδα διεκδίκησε το πρωτάθλημα μέχρι τις τελευταίες αγωνιστικές, παίζοντας επιθετικό ποδόσφαιρο και τερματίζοντας τελικά στην 4η θέση της βαθμολογίας με 34 βαθμούς, επαναφέροντας την ελπίδα στους οπαδούς.

Το πρώτο εξάμηνο του 2010 ήταν η κορυφαία αλλά και η πιο επώδυνη στιγμή αυτής της θητείας. Η Ιντεπεντιέντε έκανε πορεία πρωταθλητισμού και ήταν το μεγάλο φαβορί για τον τίτλο, οδηγώντας την κούρσα για πολλές αγωνιστικές. Ωστόσο, μια σειρά από αναπάντεχα στραβοπατήματα στο φινάλε (κυρίως η ήττα από την Αρχεντίνος Τζούνιορς που τελικά πήρε το πρωτάθλημα) περιόρισαν την ομάδα στην 4η θέση ξανά.

Παρά το γεγονός ότι αναμόρφωσε την ομάδα, συγκέντρωσε πολλούς βαθμούς και την έβγαλε από τη ζώνη του υποβιβασμού, η διοίκηση του Χούλιο Κομπαράδα πήρε μια απόφαση που σόκαρε τους οπαδούς, ανακοίνωσε ότι δεν θα ανανεώσει το συμβόλαιό του που έληγε στις 30 Ιουνίου 2010, επικαλούμενη οικονομική αδυναμία, κλείνοντας έτσι τον κύκλο του, ύστερα απο 50 παιχνίδια με 23 νικες, 10 ισοπαλίες και 17 ήττες.

Μετά την εξαιρετική πορεία αναμόρφωσης που έκανε στην Ιντεπεντιέντε , το όνομα του παρέμενε πολύ «ζεστό» στην αγορά της Λατινικής Αμερικής. Λόγω του εξαιρετικού παρελθόντος του, είχε πάρει πρωτάθλημα με την Τολούκα το 2005, τουλάχιστον δύο μεξικάνικοι σύλλογοι με υψηλά μπάτζετ τον προσέγγισαν διερευνητικά το φθινόπωρο του 2010, όμως οι συζητήσεις δεν τελεσφόρησαν οικονομικά.

Εκείνη την περίοδο το όνομά του άρχισε να ακούγεται για πρώτη φορά για εθνικές ομάδες της Κεντρικής Αμερικής. Η Κόλο-Κόλο βρισκόταν σε βαθιά κρίση μετά την απόλυση του Ντιέγκο Κάνια και έψαχνε απεγνωσμένα έναν προπονητή-προσωπικότητα με βαριά τροπαιοθήκη. Του κατέθεσαν ένα άκρως δελεαστικό συμβόλαιο, το οποίο ο Γκαγιέγκο αποδέχθηκε, κάνοντας το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα Χιλής και στο Copa Libertadores.

Η θητεία του στη Χιλή αποδείχθηκε σύντομη, καθώς απολύθηκε στις 18 Αυγούστου του 2011 λόγω πρόωρου αποκλεισμού από το Libertadores και κακού ξεκινήματος στο εγχώριο πρωτάθλημα και σε 27 αγώνες είχε 12 νίκες, 6 ισοπαλίες και 9 ήττες.

Η Ιντεπεντιέντε είχε ξεκινήσει τραγικά το τουρνουά Inicial 2012 χωρίς νίκη στις πρώτες 4 αγωνιστικές. Ο προπονητής Κρίστιαν Ντίας παραιτήθηκε, αφήνοντας την ομάδα στην επικίνδυνη ζώνη του υποβιβασμού, βάσει του συστήματος ειδικής βαθμολογίας της Αργεντινής.

Για τη διοίκηση του προέδρου Χαβιέρ Καντέρο, ο Γκαγιέγκο ήταν η μοναδική λύση, ήταν ο τελευταίος τεχνικός που είχε πάρει πρωτάθλημα με την ομάδα (2002) και είχε το απαραίτητο «ειδικό βάρος» για να διαχειριστεί την τεράστια πίεση του κόσμου.

Η διοίκηση τον είχε προσεγγίσει και μήνες νωρίτερα, τον Μάρτιο του 2012, αλλά το deal είχε κολλήσει επειδή ο σύλλογος του χρωστούσε παλαιότερα δεδουλευμένα (κοντά στα 1,8 εκατομμύρια πέσος). Μπροστά στην καταστροφή του υποβιβασμού, η διοίκηση Καντέρο συμφώνησε στο οικονομικό πλάνο αποπληρωμής, προσφέροντάς του παράλληλα ένα πολύ υψηλό συμβόλαιο (ύψους 800.000 δολαρίων) και οι υπογραφές έπεσαν στις 29 Αυγούστου 2012.

Κατά την παρουσίασή του, προσπάθησε να διώξει τον φόβο, δηλώνοντας με υπεροψία: «Εγώ δεν πρόκειται να παλέψω για τον υποβιβασμό, ήρθα για να βγούμε πρωταθλητές». Η πραγματικότητα όμως τον διέψευσε οικτρά, η ομάδα δεν μπορούσε να σταυρώσει νίκη, το κλίμα στις προπονήσεις ήταν πολεμικό λόγω των απειλών από τους οργανωμένους οπαδούς τους Barras Bravas.

Εμφανιζόταν σωματικά και ψυχικά εξουθενωμένος στους αγώνες. Μετά από μόλις 7 νίκες σε 29 επίσημα παιχνίδια, λύγισε υπό το βάρος της πίεσης και παραιτήθηκε στις 13 Απριλίου 2013. Δύο μήνες αργότερα, η Ιντεπεντιέντε υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στα 108 χρόνια της ιστορίας της.

Πέραν των 7 νικών είχε 11 ισοπαλίες και 11 ήττες και συνολικά σε 118 παιχνίδια είχε 47 νίκες, 32 ισοπαλίες και 39 ήττες. Έμεινε εκτός ποδοσφαίρου για περίπου 1,5 χρόνο προκειμένου να αποφορτιστεί ψυχολογικά και τον Δεκέμβριο του 2014 συμφώνησε να αναλάβει ξανά την ομάδα της καρδιάς του για τη σεζόν του 2015.

Την 1η Ιανουαρίου του 2015 θα αναλάβει για δεύτερη φορά επίσημα την Νιούελς όπου θα παραμείνει μέχρι την 1η Ιουνίου του 2015, υποβάλλωντας την παραίτησή του, έπειτα από μια σειρά αρνητικών αποτελεσμάτων στο πρωτάθλημα και έναν πρόωρο αποκλεισμό στο Κύπελλο Αργεντινής και σε 15 παιχνίδια είχε 6 νίκες, 5 ισοπαλίες και 4 ήττες και συνολικά σε 64 παιχνίδια είχε 25 νίκες, 19 ισοπαλίες και 20 ήττες .

Μετά την αποχώρησή του από τη Νιούελς το 2015, άρχισε να αντιμετωπίζει διάφορα ιατρικά ζητήματα. Η ένταση της προπονητικής, ειδικά μετά το σοκ της προσπάθειας να σώσει την Ιντεπεντιέντε από τον υποβιβασμό το 2013, είχε επιβαρύνει την υγεία του. Ο ίδιος ένιωσε την ανάγκη να δώσει προτεραιότητα στον εαυτό του, μακριά από τα γήπεδα.

Η δεύτερη θητεία του στη Νιούελς το 2015 δεν έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο, εκτός από τα ασταθή αποτελέσματα, υπήρξαν εσωτερικές τριβές και συγκρούσεις με το ρόστερ της ομάδας. Αυτή η κατάσταση μείωσε προσωρινά τις μετοχές του στο εγχώριο ποδόσφαιρο της Αργεντινής, καθώς οι μεγάλες ομάδες άρχισαν να στρέφονται σε νεότερους προπονητές με διαφορετική, πιο σύγχρονη φιλοσοφία.

Έχοντας μια τεράστια καριέρα με τίτλους σε 4 διαφορετικές ομάδες, δεν ήθελε να αναλάβει οποιονδήποτε σύλλογο απλώς για να βρίσκεται σε δουλειά. Απέρριψε κάποιες προτάσεις από μικρότερες ομάδες της Αργεντινής, περιμένοντας μια πρόκληση που θα του κινούσε πραγματικά το ενδιαφέρον, όπως αυτή που ήρθε τελικά το 2019 με την ανάληψη μιας Εθνικής ομάδας αυτής του Παναμά, όπου οι ρυθμοί εργασίας είναι διαφορετικοί από την καθημερινότητα ενός συλλόγου.

Στις 31 Ιουλίου του 2019 θα αναλάβει την εθνική ομάδα του Παναμά όπου όμως λόγω της πανδημίας του Covid-19 θα παραμείνει μέχρι τις 14 Απριλίου του 2020 προλαβαίνοντας να την κοουτσάρει σε έξι παιχνίδια με 2 νίκες, 1 ισοπαλία και 3 ήττες.

Τον Ιανουάριο του 2020, ενώ βρισκόταν σε άδεια στην Αργεντινή, στο Μπουένος Άιρες, την προηγούμενη ημέρα της προγραμματισμένης επιστροφής του στον Παναμά για να ξεκινήσει τις προπονήσεις, υπέστη μια ιατρική έκτακτη ανάγκη.

Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου του Παναμά, ανακοίνωσε επίσημα στις 20 Ιανουαρίου 2020 ότι οι γιατροί του απαγόρευσαν να ταξιδέψει, με αποτέλεσμα ο βοηθός του, Γκουστάβο Ράτζιο, να αναλάβει προσωρινά την ομάδα.

Αφού σταθεροποιήθηκε η κατάστασή του, ο "El Tolo" επέστρεψε στον Παναμά λίγες ημέρες αργότερα (στις 25 Ιανουαρίου) και στις πρώτες του δηλώσεις καθησύχασε τα ΜΜΕ αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Είχα ένα πρόβλημα με την πίεσή μου, αλλά τώρα αισθάνομαι ήδη καλά».

Το εν λόγω περιστατικό επιβεβαίωσε την οργανική επιβάρυνση που ένιωθε από τους πάγκους, κάτι που έπαιξε ρόλο στην οριστική απόφαση να μην αναλάβει άλλη ομάδα μετά τη λύση του συμβολαίου του λίγους μήνες αργότερα

Αποσύρθηκε οριστικά και πλήρως απο την προπονητική, επέστρεψε μόνιμα στην πατρίδα του, επιλέγοντας να ζήσει μια ήρεμη ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Λόγω της ηλικίας του και των προγενέστερων θεμάτων υγείας που τον είχαν ταλαιπωρήσει, προτίμησε να αφοσιωθεί στην οικογένειά του.

Άν και απέχει από την καθημερινότητα των γηπέδων, κάνει σποραδικές εμφανίσεις σε επίσημες εκδηλώσεις της Ρίβερ Πλέιτ και της Νιούελς Όλντ Μπόις, όπου λαμβάνει συχνά τιμητικές πλακέτες και αποθεώνεται από τους φιλάθλους ως ένας από τους πιο επιτυχημένους ανθρώπους στην ιστορία των συλλόγων.

Σάντρο Ματσόλα Ο "μίστερ Ίντερ"

2026-09-22T14:55:00.000+03:00

Δεν είναι και λίγο πράγμα ο πατέρας σου να είναι ο Βαλεντίνο Ματσόλα o αρχηγός της μεγάλης Τορίνο της δεκαετίας του '40 που χάθηκε τόσο άδοξα στο αεροπορικό δυστύχημα της 4ης Μαΐου του 1949. Όμως ο Αλέσσαντρο Ματσόλα περί αυτού ο λόγος δεν λύγισε από το βάρος της σύγκρισης κάνοντας μια εκπληκτική καριέρα φορώντας την φανέλα μόνο μίας ομάδας της Ίντερ.

Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1942 στο Τορίνο λίγες ημέρες αφότου ο πατέρας του είχε μετακινηθεί από την Βενέτσια στους "γκρανάτα". Οι γονείς του ήταν χωρισμένοι και τόσο αυτός όσο και ο αδερφός του Φερούτσιο ήταν υπό την κηδεμονία του πατέρα τους.

Όμως ήταν μόλις 6 ετών όταν ο πατέρας του ήταν ένα από τα 31 θύματα του αεροπορικού δυστυχήματος στον λόφο της Σουπέργκα λίγο έξω από το Τορίνο. Μετά την τραγωδία τα δύο αδέρφια μαζί με την μητέρα τους μετακόμισαν στο Κασάνο Ντ'Άντα περιοχή του Μιλάνο.

Η μετακόμισή του στο Μιλάνο έγινε χάρη στον Μπενίτο Λορέντσι, ο επιθετικός της Ίντερ και στενός φίλος του αδικοχαμένου Βαλεντίνο, έπεισε τη μητέρα του Σάντρο να αφήσει αυτόν και τον μικρότερο αδελφό του, Φερούτσιο, να ενταχθούν στην Ίντερ.

Αρχικά, τα δύο αδέλφια υπέγραψαν ως «μασκότ» της ομάδας, συνόδευαν τους παίκτες της πρώτης ομάδας στον αγωνιστικό χώρο πριν από τα επίσημα παιχνίδια. Μπαίνοντας κανονικά στα τμήματα υποδομής της Ίντερ, είχε την τύχη να έχει ως δάσκαλο τον μυθικό Τζουζέπε Μεάτσα.

Ο Μεάτσα διέκρινε αμέσως το σπάνιο ταλέντο του, δούλεψε μαζί του στην τεχνική κατάρτιση και τον βοήθησε να διαχειριστεί το τεράστιο βάρος του επιθέτου του και όπως λέει η παροιμία "το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει" ακολούθησαν τα χνάρια του αδικοχαμένου πατέρα τους.

Αρχικά είχε ξεκινήσει ως επιθετικός στην συνέχεια οπισθοχώρησε στον χώρο του κέντρου ως αμυντικός μέσος, για να καταλήξει ως αριστερός μεσοεπιθετικός με μεγάλη ευχέρεια στο σκοράρισμα. Το ντεμπούτο του με την φανέλα των "νερατζούρι" το έκανε στις 10 Ιουνίου του 1961 απέναντι στην Γιουβέντους.

Ήταν το περίφημο ματς όπου ο πρόεδρος της Ίντερ Άντζελο Μοράτι κατέβασε την ομάδα του με τα παιδιά από τις ακαδημίες ως αντίδραση στην απόφαση της Ομοσπονδίας για την επανάληψη του αγώνα. Ένα χρόνο πριν το καλοκαίρι του 1960 αναλάμβανε την ομάδα ο Χελένιο Χερέρα ο οποίος την μεταμόρφωσε κάνοντάς την ανταγωνιστική σε Ιταλία και Ευρώπη.

Βασικό κομμάτι στο "κατενάτσιο" που εφάρμοσε ο "μάγος" ήταν και ο Ματσόλα ο οποίος αγωνιζόμενος στο αριστερό άκρο ευτύχησε να φτάσει στην κατάκτηση 3 Πρωταθλημάτων Ιταλίας(1963,1965,1966), 2 Κύπελλα Πρωταθλητριών το 1964 στο "Πράτερ" της Βιέννης όπου μάλιστα πέτυχε δύο γκολ στην νίκη επί της Ρεάλ Μαδρίτης με 3-1 και το 1965 στο "Τζιουζέπε Μεάτσα" απέναντι στην Μπενφίκα.

Ακόμα πανηγύρισε την κατάκτηση δύο Διηπειρωτικών Κυπέλλων το 1964 και το 1965 απέναντι στην Ιντεπεντιέντε και στις δύο περιπτώσεις. Το 1967 βρέθηκε για τρίτη φορά σε έναν τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών στην Λισαβόνα απέναντι στην Σέλτικ ο οποίος όμως αυτή την φορά δεν ήταν νικηφόρος.

Κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1971, ενώ έναν χρόνο αργότερα το 1972 έπαιξε σε έναν ακόμα τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Ρότερνταμ απέναντι στον Άγιαξ με τους Ολλανδούς να κατακτούν τον δεύτερο συνεχόμενο τίτλο.

Αντιπροσώπευσε απόλυτα τον όρο "σημαία" αφού δεν αγωνίστηκε σε καμία άλλη ομάδα πλην της Ίντερ παρότι είχε κρούσεις τόσο απο την Γιουβέντους όσο και απο την Μίλαν, κλείνοντας την καριέρα του το 1977. Συνολικά με 570 παιχνίδια και 162 γκολ βρίσκεται στην τέταρτη θέση στις συμμετοχές και στην πέμπτη θέση στην λίστα των σκόρερ.

Στις 12 Μαΐου του 1963 έκανε το ντεμπούτο του με την φανέλα της εθνικής του ομάδας σε φιλικό παιχνίδι στο Μιλάνο απέναντι στην Βραζιλία. Τρία χρόνια αργότερα πήρε μέρος στη πρώτη του μεγάλη διοργάνωση την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966 στα γήπεδα της Αγγλίας.

Μια εμπειρία ιδιαίτερα τραυματική με τον αποκλεισμό στην φάση των ομίλων μετά την ήττα από την Βόρεια Κορέα μία από τι μεγαλύτερες εκπλήξεις όλων των εποχών. Ο Ματσόλα αγωνίστηκε και στα τρία παιχνίδια πετυχαίνοντας και γκολ απέναντι στην Χιλή, η επιστροφή στην Ρώμη όμως ήταν ιδιαίτερα "θερμή" αφού συνοδεύτηκε από την ρίψη ντοματών και γιαουρτιών.

Δύο χρόνια αργότερα το 1968 η διεξαγωγή της τελικής φάσης του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Εθνών στην χώρα τους ήταν μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να "πάρουν το αίμα τους πίσω". Η πρόκριση απέναντι στην Σοβιετική Ένωση κρίθηκε στην κλήρωση μιας και οι δύο ομάδες είχαν έρθει ισόπαλοι με 0-0.

Απέναντι στην Γιουγκοσλαβία το πρώτο ματς μετά από παράταση ήρθε ισόπαλο 1-1 και αποφασίστηκε νέος αγώνας εκεί όπου οι "ατζούρι" με 2-0 επικράτησαν των "πλάβι" και κατέκτησε το τρόπαιο που ήταν το πρώτο και το μοναδικό έως τώρα στην ιστορία των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων.

Στα γήπεδα του Μεξικό το 1970 ο Φερούτσιο Βαλκαρέτζι είχε ένα μεγάλο δίλημμα πως θα χρησιμοποιούσε τα δύο μεγάλα του αστέρια Ματσόλα και Ριβέρα αφού πίστευε ότι δεν χωράνε μαζί στην ίδια ενδεκάδα.

Στα δύο πρώτα παιχνίδια με Σουηδία και Ουρουγουάη ο άσος της Μίλαν δεν αγωνίστηκε καθόλου ενώ με το Ισραήλ οι δύο μεγάλοι ποδοσφαιριστές βρέθηκαν μαζί στον αγωνιστικό χώρο για όλο το δεύτερο ημίχρονο. Τότε ο Βαλκαρέτζι αποφάσισε να εφαρμόσει το σύστημα "staffeta(σ.σ. σκυταλοδρομία" μια κίνηση που αποδείχθηκε εξαιρετική.

Ο Ματσόλα ήταν αυτός που ξεκινούσε τον αγώνα και την θέση του στην επανάληψη την έπαιρνε ο Ριβέρα, με μόνη εξαίρεση τον τελικό. Με αυτό τον τρόπο απέκλεισαν κατά σειρά Μεξικό, Δυτική Γερμανία αλλά στον τελικό η Βραζιλία αποδείχτηκε ανυπέρβλητο εμπόδιο.

Τελευταία του παρουσία σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1974 στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας όπου όμως η εμφάνιση της ήταν κατώτερη του αναμενόμενου αφού αποκλείστηκε από την συνέχεια παίζοντας σε όλα τα παιχνίδια.

Στην Στουτγάρδη στις 23 Ιουνίου στην ήττα από την Πολωνία έμελλε να αγωνιστεί για 70η και τελευταία φορά με την φανέλα των "ατζούρι" έχοντας και 22 γκολ. Μετά την ολοκλήρωση της καριέρας του ακολούθησε διευθυντικά πόστα σε Ίντερ απο την 1η Ιουλίου του 1977 μέχρι τις 30 Ιουνίου του 1984, με ευθύνη τις μεταγραφές.

Στη θητεία αυτή πιστώνεται η απόκτηση σπουδαίων παικτών, όπως ο Αλεσάντρο Αλτομπέλι και ο Καρλ-Χάιντς Ρουμενίγκε. Τον Ιανουάριο του 1984, ο επί 16 χρόνια πρόεδρος της Ίντερ, Ιβάνοε Φραϊτζόλι, πούλησε τις μετοχές της ομάδας στον επιχειρηματία Ερνέστο Πελεγκρίνι, ο Ματσόλα ήταν ο στενότερος συνεργάτης εντεταλμένος σύμβουλος του Φραϊτζόλι και η αποχώρηση του παλιού προέδρου σήμανε το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.

Ο Πελεγκρίνι ήθελε να φέρει τους δικούς του ανθρώπους στις καίριες θέσεις της διοίκησης, επιθυμώντας μια ριζική ανανέωση στα γραφεία της ομάδας. Βλέποντας ότι τα περιθώρια δράσης του θα περιορίζονταν υπό το νέο καθεστώς, ο Ματσόλα επέλεξε να αποχωρήσει κοινή συναινέσει το καλοκαίρι του 1984, αποδεχόμενος αμέσως πρόταση της Τζένοα για να αναλάβει εκεί γενικός διευθυντής.

Αν και αποχώρησε από την Ίντερ το 1984, η επίσημη πρόσληψή του στην Τζένοα έγινε την 1η Ιουλίου του 1985. Η άφιξή του συνέπεσε με μια ιστορική διοικητική αλλαγή στο κλαμπ, ο επί 20ετίας πρόεδρος Ρέντσο Φοσάτι παρέδωσε τα ηνία στον Άλντο Σπινέλι.

Ο Σπινέλι, ως νέος ιδιοκτήτης, επέλεξε τον Ματσόλα για να οργανώσει το αγωνιστικό πλάνο και να φέρει αέρα ανανέωσης. Η συνεργασία ολοκληρώθηκε με το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1985-1986, στις 30 Ιουνίου του 1986 και κατά τη διάρκεια αυτής της μονοετούς θητείας, η Τζένοα αγωνιζόταν στη Serie B και τερμάτισε στην 7η θέση του πρωταθλήματος.

Μετά τη σύντομη αυτή «παρένθεση» στη Γένοβα, ο Ματσόλα απομακρύνθηκε για μερικά χρόνια από τα καθημερινά διοικητικά των συλλόγων, στρέφοντας το ενδιαφέρον του κυρίως στην τηλεόραση, ως σχολιαστής αγώνων της Εθνικής Ιταλίας στη RAI.

Τον Φεβρουάριο του 1995, ο Μάσιμο Μοράτι αγόρασε τις μετοχές της Ίντερ. Θέλοντας να επαναφέρει τις παλιές δόξες της "Grande Inter" του πατέρα του, τον κάλεσε αμέσως πίσω. Ανέλαβε επίσημα καθήκοντα Αθλητικού Διευθυντή με την έναρξη της νέας σεζόν, την 1η Ιουλίου του 1995.

Η θητεία του ολοκληρώθηκε στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1998-1999, στις 30 Ιουνίου του 1999. Μετά από μια πολύ δύσκολη αγωνιστική χρονιά όπου η Ίντερ άλλαξε τέσσερις προπονητές και τερμάτισε 8η, ο Μοράτι αποφάσισε να κάνει ριζικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα, φέρνοντας τον Μαρτσέλο Λίπι στον πάγκο και τον εμπειρογνώμονα Λουτσιάνο Μότζι, εμμέσως να επηρεάζει τις επόμενες διοικητικές επιλογές, με αποτέλεσμα την αποχώρηση του.

Την η1 Ιουλίου του 2000, ανέλαβε επίσημα τα καθήκοντα του Αθλητικού Διευθυντή της Τορίνο με την έναρξη της νέας ποδοσφαιρικής και οικονομικής σεζόν του συλλόγου, αμέσως μετά τον υποβιβασμό της ομάδας στη Serie B.

Στην πρώτη του κιόλας σεζόν 2000-2001, οργάνωσε υποδειγματικά το ρόστερ και υπό την τεχνική ηγεσία του Τζανκάρλο Καμολέζε, η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα της Serie B και κέρδισε την άμεση επιστροφή στη Serie A.

Την επόμενη χρονιά 2001-2002, η Τορίνο έκανε μια εξαιρετική πορεία στη μεγάλη κατηγορία, τερμάτισε 11η και εξασφάλισε την έξοδο στο Κύπελλο Ιντερτότο. Η συνεργασία ολοκληρώθηκε πρόωρα και άδοξα κατά τη διάρκεια της εφιαλτικής σεζόν 2002-2003, η ομάδα βρισκόταν σταθερά στην τελευταία θέση της βαθμολογίας, αντιμετωπίζοντας παράλληλα σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

Στις 15 Απριλίου 2003, μετά από μια βαριά εντός έδρας ήττα από την Πιατσέντζα με 1-3 και μέσα σε ένα κλίμα έντονων αποδοκιμασιών από τους οπαδούς, υπέβαλε την παραίτησή του. Η αποχώρηση αυτή από την Τορίνο σηματοδότησε και το οριστικό τέλος της διοικητικής του καριέρας στο ιταλικό ποδόσφαιρο.

Μέχρι και το 2012, εργάστηκε ως ο κεντρικός τεχνικός αναλυτής της κρατικής ιταλικής τηλεόρασης της RAI Sport. Ήταν ο σχολιαστής στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2006 στο Βερολίνο, περιγράφοντας τη ζωντανή κατάκτηση του τροπαίου από την Ιταλία δίπλα στον σπορτκάστερ Μάρκο Τσιβόλι.

Συμμετείχε σταθερά στις κορυφαίες ποδοσφαιρικές εκπομπές Sabato Sprint και La Domenica Sportiva, αναλύοντας τους αγώνες της Serie A.

Στις 22 Νοεμβρίου 2012, εξέδωσε το πολύ επιτυχημένο βιβλίο του με τίτλο "Ho scelto di stare davanti" (Επέλεξα να στέκομαι μπροστά) απο τον εκδoτικό οίκο Limina. Σε αυτό ξετύλιξε όλη του τη ζωή, από την τραγική απώλεια του πατέρα του στο Σουπέργκα, μέχρι τα παρασκήνια της «Μεγάλης Ίντερ» και τις κρυφές λεπτομέρειες των μεταγραφών που έκανε ως διευθυντής.

Παραχωρούσε επιλεκτικά μεγάλες και συγκινητικές συνεντεύξεις σε κορυφαία ιταλικά μέσα, όπως η La Gazzetta dello Sport και το Vivo Azzurro TV της Ιταλικής Ομοσπονδίας. Σε αυτές μιλούσει συχνά για τη σχέση με τον θρυλικό πατέρα του Βαλεντίνο, την αιώνια αγάπη του για την Ίντερ και τις μεγάλες του στιγμές ως διευθυντής, όπως η υπογραφή του Ρονάλντο.

Όπως δήλωνε ο ίδιος, αυτό που συνέχισε να τον συγκινεί βαθιά στην καθημερινότητά του ήταν «το ίδιο το παιχνίδι της μπάλας και το να βλέπει τους νέους να προσπαθούν και να αγωνίζονται στα γήπεδα».

Αν και δεν κατείχε επίσημο πόστο, ο σύλλογος της Inter τον τιμούσε διαρκώς ως έναν από τους μεγαλύτερους εν ζωή μύθους της, με τον ίδιο να έστελνε συχνά βίντεο-μηνύματα και χαιρετισμούς σε συνδέσμους φιλάθλων.

Στις 19 Σεπτεμβρίου 2026 σε ηλικία 83 ετών άφηνε την τελευταία του πνοή μετά από μάχη με μια μακρά ασθένεια που τον ταλαιπωρούσε το τελευταίο διάστημα, χωρίς ωστόσο η οικογένειά του ή η ομάδα της Ίντερ να δώσουν στη δημοσιότητα περισσότερες ιατρικές λεπτομέρειες, επιλέγοντας να κρατήσουν τις στιγμές ιδιωτικές.

Η κηδεία του τελέστηκε με μεγάλες τιμές τη Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2026, στο Μιλάνο, με την εξόδιο ακολουθίνα να πραγματοποιείται στην ιστορική Βασιλική του Αγίου Αμβροσίου στο Μιλάνο και την πόλη να την κηρύσσει μέρα πένθους.

Το παρών έδωσε σύσσωμη η ποδοσφαιρική κοινότητα της Ιταλίας, όπως ο πρόεδρος της Ίντερ Μπέπε Μαρότα, παλιοί συμπαίκτες και θρύλοι (π.χ. Μπέργκομι, Καμπιάσο, Τόλντο), καθώς και πλήθος πιστών φιλάθλων της ομάδας που τον αποχαιρέτησαν με χειροκροτήματα και συνθήματα.

Τάφηκε στο Νεκροταφείο της Μόντσα, ενώ κατά τη διάρκεια της κηδείας, πάνω στο φέρετρό του τοποθετήθηκε η φανέλα με τον αριθμό 8 της Ίντερ, την οποία τίμησε σε όλη του την καριέρα ως «πιστός στρατιώτης» ενός μόνο συλλόγου.

Επίσης οι οργανωμένοι οπαδοί της Ίντερ (Curva Nord) ανήρτησαν πανό και τραγούδησαν προς τιμήν του, τονίζοντας ότι το όνομά του έχει γραφτεί ανεξίτηλα στην ιστορία του συλλόγου.

Ταρκίσιο Μπούρνιτς Ο "βράχος"

2026-09-14T16:30:00.000+03:00

Μπορεί να μην διέθετε την μεγάλη τεχνική κατάρτιση όμως ο Ταρκίσιο Μπούρνιτς ήταν ένας εργάτης που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις επιτυχίες της Ίντερ αλλά και της Εθνικής Ιταλίας. Ο "βράχος" όπως τον "ονόμασε" ο συμπαίκτης του στους "νερατζούρι" Αρμάντο Πίκι όταν σε μια σύγκρουση του Κάρλο Νοβέλι με τον Μπούρνιτς ο Νοβέλι ανέφερε χαρακτηριστικά ότι αισθάνθηκε ότι έπεσε πάνω σε βράχο.

Γεννήθηκε στις 25 Απριλίου του 1939 στην πόλη Ρούντα της επαρχίας του Ούντινε και είχε αυστριακές ρίζες από την πλευρά του πατέρα του. Ξεκίνησε από τις μικρές ομάδες της Ουντινέζε έχοντας μάλιστα ως συμπαίκτη του τον Ντίνο Τζόφ και στις 2 Ιουνίου του 1959 έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο απέναντι στην Μίλαν.

Με τους "φριουλάνι" στην διετία 1958-1960 αγωνίστηκε σε 16 παιχνίδια, όμως παρά τον μικρό αριθμό συμμετοχών, το αδιαμφισβήτητο ταλέντο και η τρομερή σωματική του διάπλαση τράβηξαν αμέσως το ενδιαφέρον των μεγάλων ομάδων.

Το καλοκαίρι του 1960 ύστερα από εισήγηση του Τζιαμπιέρο Μπονιπέρτι η Γιουβέντους τον αγόρασε, παρότι την πρώτη του χρονιά κατέκτησε το Πρωτάθλημα του 1961, δεν μακροημέρευσε στο Τορίνο, έχοντας 14 συμμετοχές.

Οι ιθύνοντες του συλλόγου θεωρούσαν ότι δεν ταίριαζε στο αγωνιστικό στυλ συν το γεγονός ότι εξέφραζαν κάποιες ανησυχίες για τα μάτια του. Έτσι όταν οι "μπιανκονέρι" ενδιαφέρθηκαν για τον γκολκίπερ της Παλέρμο Ρομπέρτο Αντσολίν ανάμεσα στα ανταλλάγματα ήταν και αυτό του Μπούρνιτς παραχωρώντας τα πλήρη δικαιωματά του.

Άν και μετακόμισε στη Σικελία με σχετική απροθυμία, αποτέλεσε το πραγματικό ξεπέταγμα της καριέρας του. Καθιερώθηκε αμέσως ως βασικός, έπαιξε 31 ματς και πέτυχε το πρώτο γκολ της καριέρας του στη Serie A, το οποίο μάλιστα σημείωσε με εκτέλεση φάουλ εναντίον της ίδιας της Γιουβέντους στις 18 Φεβρουαρίου 1962, παίρνοντας έτσι μια μικρή ρεβάνς από την πρώην του ομάδα.

Μάλιστα η Παλέρμο κατάφερε στο τέλος της σεζόν να τερματίσει πιο πάνω από την ομάδα από το Πιεμόντε. Το καλοκαίρι του 1962, ο Μπούρνιτς ήταν ένα από τα πιο περιζήτητα ονόματα νεαρών αμυντικών στην Ιταλία, φιλολογικό ενδιαφέρον και κρούσεις είχαν υπάρξει από τη Ρόμα, αλλά και από τη Μίλαν, η οποία έψαχνε σταθερά παίκτες για την οπισθοφυλακή της.

Η Γιουβέντους, η οποία διατηρούσε καλές σχέσεις με το Παλέρμο λόγω της προηγούμενης ανταλλαγής, εξέτασε στιγμιαία το ενδεχόμενο να τον ζητήσει πίσω, μετανιώνοντας που τον άφησε να φύγει τόσο εύκολα. Ωστόσο, η Ίντερ και ο πρόεδρός της, Άντζελο Μοράτι, κινήθηκαν με απόλυτη ταχύτητα, ικανοποίησαν αμέσως τις απαιτήσεις του Παλέρμο και έκλεισαν τη συμφωνία με συνοπτικές διαδικασίες, προτού προλάβει να αναπτυχθεί κάποιο άλλο επίσημο «παζάρι».

Με το ποσό των 100 εκατομμυρίων λιρετών θα τον εντάξει στο δυναμικό της και θα αποτελέσει σημαντικό κομμάτι της "Grande Inter" που δημιούργησε ο Χελένιο Χερέρα αγωνιζόμενος σε όλες τις θέσεις της άμυνας από δεξιός μπακ και στόπερ μέχρι και λίμπερο.

Θα παραμείνει στους "μπενεαμάτα" δώδεκα ολόκληρα χρόνια μέχρι το 1974 έχοντας 467 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις, 8ος στην σχετική λίστα έχοντας πετύχει και 6 γκολ. Κατέκτησε 4 Πρωταθλήματα Ιταλίας το 1963, το 1965, το 1966,το 1971, 2 Κύπελλα Πρωταθλητριών το 1964 και το 1965 και 2 Διηπειρωτικά Κύπελλα το 1964 και το 1965, ενώ ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1967 και το 1972.

Το 1974 είχε κλείσει τα 35 του χρόνια και η χρυσή γενιά της «Grande Inter» είχε αρχίσει να αποδομείται σταδιακά, καθώς η ομάδα είχε μείνει μακριά από τους τίτλους για τρία χρόνια μετά το πρωτάθλημα του 1971 και η διοίκηση πίστευε ότι ο κύκλος του είχε κλείσει.

Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974 στη Δυτική Γερμανία, ο Μπούρνιτς υπέστη έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό κάταγμα. Οι ιθύνοντες της Ίντερ θεώρησαν ότι ένας παίκτης 35 ετών, μετά από έναν τέτοιο τραυματισμό, δύσκολα θα επέστρεφε στο κορυφαίο επίπεδο, επιλέγοντας έτσι να τον αφήσουν ελεύθερο.

Ο προπονητής της Νάπολι, Λουίς Βινίτσιο, πήρε ένα τεράστιο ρίσκο και τον ζήτησε στην ομάδα του, πιστεύοντας ότι η εμπειρία του θα ήταν πολύτιμη για το πρωτοποριακό σύστημα «ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου» (με άμυνα ζώνης) που ήθελε να εφαρμόσει.

Άν και στην αρχή δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί εντούτοις όταν βρήκε τα πατήματα του δεν έχασε παιχνίδι στο Πρωτάθλημα στις δύο πρώτες σεζόν. Στον ιταλικό νότο άλλαξε θέση, καθιερώθηκε ως λίμπερο και πραγματοποίησε τρεις εκπληκτικές γεμάτες σεζόν (1974–1977).

Οδήγησε τη Νάπολι στη 2η θέση του πρωταθλήματος, χάνοντας τον τίτλο οριακά από τη Γιουβέντους και στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ιταλίας το 1976 απέναντι στην Βερόνα, ενώ την σεζόν 1976-77 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων.

Στους "παρτενοπέι" θα ολοκληρώσει την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1977 έχοντας 125 συμμετοχές πετυχαίνοντας 1 γκολ. Παρά την εξαιρετική φυσική του κατάσταση που του επέτρεψε να παίξει 3 γεμάτες σεζόν, στα 38 του χρόνια το σώμα του άρχισε να δείχνει σημάδια κόπωσης από τις δεκαετίες πρωταθλητισμού στη Serie A.

Έχοντας εκπληρώσει τον στόχο του να αποδείξει μετά την Ίντερ, ότι παρέμενε κορυφαίος, ήθελε να σταματήσει προτού αρχίσει η αγωνιστική του φθίνουσα πορεία. Είχε ήδη αποφασίσει ότι το επόμενο βήμα του ήταν στους πάγκους.

Μετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης το 1960 και στις 10 Νοεμβρίου του 1963 στην Ρώμη απέναντι στην Σοβιετική Ένωση για την προκριματική φάση του Κυπέλλου Εθνών φόρεσε για πρώτη φορά την φανέλα της "σκουάντρα ατζούρα". Ήταν στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 στην Αγγλία όπου συμμετείχε σε δύο παιχνίδια απέναντι στην Χιλή και την Σοβιετική Ένωση.

Αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης το 1968 "εντός έδρας" αγωνιζόμενος και στα τρία παιχνίδια της τελικής φάσης απέναντι σε Σοβιετική Ένωση και Γιουγκοσλαβία αντίστοιχα, ενώ το 1970 στο Μεξικό πήρε μέρος και στα έξι παιχνίδια της διοργάνωσης πετυχαίνοντας ένα γκολ ιδιαίτερα κρίσιμο στον ημιτελικό απέναντι στην Δυτική Γερμανία ισοφαρίζοντας σε 2-2 στην παράταση.

Οι "ατζούρι" πέρασαν στον τελικό όμως η Βραζιλία επικράτησε με 4-1, μάλιστα ήταν τέτοια η ανωτερότητα της "σελεσάο" με τον ίδιο να δηλώνει χαρακτηριστικά: "Πριν τον αγώνα έλεγα ότι και αυτοί άνθρωποι είναι με σάρκα και οστά, αποδείχτηκε όμως ότι έκανα λάθος".

Τρίτη και τελευταία παρουσία σε Παγκόσμιο Κύπελλο το 1974 στην Δυτική Γερμανία όπου πήρε μέρος σε τρία παιχνίδια απέναντι σε Αιτή, Αργεντινή και Πολωνία. Απέναντι στους Ανατολικοευρωπαίους στις 23 Ιουνίου στην Στουτγκάρδη θα γίνει αναγκαστική αλλαγή λόγω τραυματισμού γράφοντας με αυτό τον άδοξο τρόπο τον επίλογο στην Εθνική Ιταλίας με 66 συμμετοχές και 2 γκολ.

Πλούσια και η προπονητική του καριέρα χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία, ξεκινώντας από την Λιβόρνο και την πρώτη θητεία απο την 1η Ιουλίου 1978 έως τις 30 Ιουνίου 1980. Την σεζόν 1978-79 τερμάτισε στην 9η θέση της Serie C1 (Γκρουπ Β), καταγράφοντας στο πρωτάθλημα 6 νίκες, 20 ισοπαλίες και 8 ήττες.

Την σεζόν 1979-80, πραγματοποίησε εξαιρετική πορεία χάρη σε μια γρανιτένια άμυνα δέχθηκε μόλις 11 γκολ), χάνοντας την άνοδο στη Serie B για μόλις δύο βαθμούς καταλαμβάνοντας την 3η θέση και σε 68 αγώνες είχε 18 νίκες, 36 ισοπαλίες και 14 ήττες.

Από την 1η Ιουλίου 1980 έως τις 30 Ιουνίου 1981 ανέλαβε την Καταντζάρο η οποία ξεκίνησε ως το απόλυτο αουτσάιντερ για τον υποβιβασμό, όμως ο Μπούρνιτς δημιούργησε μια εξαιρετική ομάδα. Μάλιστα, την 5η αγωνιστική του πρωταθλήματος, η ομάδα βρέθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην 1η θέση της βαθμολογίας της Serie A.

Τερμάτισε στην εντυπωσιακή 7η θέση, που αποτέλεσε την κορυφαία επίδοση του συλλόγου για ολόκληρο τον 20ό αιώνα και σε 34 αγώνες είχε 8 νίκες, 17 ισοπαλίες και 9 ήττες. Μετά την άκρως επιτυχημένη χρονιά στην Καταντζάρο, η μεθοδικότητά του τράβηξε το ενδιαφέρον μεγαλύτερων συλλόγων.

Την 1η Ιουλίου 1981 ανέλαβε την Μπολόνια και παρέμεινε μέχρι τις 15 Μαρτίου 1982, μετά την 22η αγωνιστική του πρωταθλήματος, όπου αντικαταστάθηκε από τον Φραντσέσκο Σανκίνι και σε 26 αγώνες είχε 5 νίκες, 11 ισοπαλίες και 10 ήττες.

Παρά το αρνητικό αγωνιστικό αποτέλεσμα, το πέρασμα του από την Μπολόνια έμεινε στην ιστορία για μια εξαιρετικά θαρραλέα απόφαση, ήταν ο προπονητής που ανακάλυψε και καθιέρωσε στην πρώτη ομάδα τον 16χρονο τότε Ρομπέρτο Μαντσίνι.

Του έδωσε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στη Serie A στις 13 Σεπτεμβρίου 1981, με τον Μαντσίνι να αναδεικνύεται σε πρώτο σκόρερ της ομάδας εκείνη τη σεζόν με 9 γκολ. Την 1η Ιουλίου 1982 ανέλαβε την Κόμο και παρέμεινε μέχρι τις 30 Ιουνίου 1984 και σε 85 παιχνίδια είχε 32 νίκες, 37 ισοπαλίες και 16 ήττες.

Στην πρώτη του χρονιά, η Κόμο άγγιξε την άνοδο αλλά την έχασε στις λεπτομέρειες, τερματίζοντας ισόβαθμη στην 5η θέση με την Κατάνια, ενώ την σεζόν 1983/84, ήρθε η δικίωση αφού με όπλο την εξαιρετική της αμυντική λειτουργία, η Κόμο τερμάτισε στη 2η θέση (πίσω από την Αταλάντα) και πανηγύρισε την απευθείας άνοδο στη Serie A.

Απο την 1η Ιουλίου 1984 έως τις 30 Ιουνίου 1986 ανέλαβε την Τζένοα και σε 86 παιχνίδια είχε 28 νίκες, 37 ισοπαλίες και 21 ήττες. Την σεζόν 1984-85 είχε μια μέτρια χρονιά με πολλές ισοπαλίες, ενώ την σεζόν 1985-86, παρουσιάστηκε βελτιωμένη, αλλά έμεινε 5 βαθμούς μακριά από τις θέσεις της ανόδου.

Το συμβόλαιο του ολοκληρώθηκε αποχώρησε για να αναλάβει την Βιτσέντζα την 1η Ιουλίου 1986 και παρέμεινε μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 1987 με την ολοκλήρωση της 21ης αγωνιστικής και σε 26 αγώνες είχε 4 νίκες, 13 ισοπαλίες και 9 ήττες.

Από την 1η Ιουλίου έως τις 25 Οκτωβρίου 1988 ανέλαβε για δεύτερη φορά την Καταντζάρο στη Serie B, όμως μετά από μόλις 7 αγωνιστικές στο πρωτάθλημα, λόγω κακών αποτελεσμάτων, λύθηκε η συνεργασία του και σε 12 αγώνες είχε 1 νίκη, 4 ισοπαλίες και 7 ήττες και συνολικά σε 46 αγώνες είχε 9 νίκες, 24 ισοπαλαίες και 13 ήττες.

Στις 26 Οκτωβρίου του 1988 μετά την 3η αγωνιστική ανέλαβε για δεύτερη φορά την Κόμο και παρέμεινε μέχρι τις 21 Φεβρουαρίου 1989 όταν και απολύθηκε μετά την 18η αγωνιστική και σε 17 αγώνες είχε 2 νίκες, 6 ισοπαλίες και 9 ήττες.

Απο την 1η Ιουλίου 1989 έως τις 30 Ιουνίου 1991 ανέλαβε την Κρεμονέζε και σε 88 αγώνες είχε 25 νίκες, 37 ισοπαλίες και 26 ήττες. Την σεζόν 1989-90 πάλεψε σκληρά στην πρώτη κατηγορία, αλλά υποβιβάστηκε τερματίζοντας στην προτελευταία θέση, ενώ την σεζόν 1990-91 στηρίχθηκε από τη διοίκηση και την επόμενη χρονιά οδήγησε την ομάδα στην άμεση επιστροφή στη Serie A, τερματίζοντας στην 3η προνομιούχο θέση.

Επίσης έκανε εξαιρετικές πορείες στο Κύπελλο υπό τις οδηγίες του Μπούρνιτς και τις δύο χρονιές, φτάνοντας μέχρι τη φάση των «16» (το 1989/90 αποκλείστηκε από τη Νάπολι και το 1990/91 από τη Σαμπντόρια).

Απο τις 25 Φεβρουαρίου έως τις 30 Ιουνίου 1992 ανέλαβε την Σαλερνιτάνα και σε 13 αγώνες είχε 4 νίκες, 5 ισοπαλίες και 4 ήττες. Τερμάτισε τελικά στην πρώτη εφτάδα του βαθμολογικού πίνακα και παρά το γεγονός ότι η διοίκηση προσπάθησε να τον πείσει να ανανεώσει το συμβόλαιό του, αρνήθηκε ειλικρινώς, δηλώνοντας ότι οι απαιτήσεις για πρωταθλητισμό την επόμενη χρονιά δεν συμβάδιζαν με το τότε διαθέσιμο μπάτζετ του συλλόγου, και έτσι αποχώρησε.

Στις 7 Δεκεμβρίου 1992 ανέλαβε για τρίτη φορά την Κόμο με σκοπό τη διάσωση της ομάδας, καθώς είχε ξεκινήσει καταστροφικά τη χρονιά. Κατάφερε να σταθεροποιήσει άμεσα την ομάδα μέσω της γνωστής του αμυντικής προσέγγισης, περιορίζοντας τις ήττες στο ελάχιστο μόλις 4 σε 24 ματς

Η Κόμο τερμάτισε τελικά στην 6η θέση του βαθμολογικού πίνακα της Serie C1 (Group A), εξασφαλίζοντας μια απόλυτα ήρεμη παραμονή, έχοντας σε 24 αγώνες, 9 νίκες, 11 ισοπαλίες και 4 ήττες και συνολικά σε 126 αγώνες είχε 43 νίκες, 54 ισοπαλίες και 29 ήττες.

Μετά τη λήξη του συμβολαίου του στις 30 Ιουνίου του 1993, ο Μπούρνιτς έμεινε εκτός πάγκων για έναν χρόνο και ξεκίνησε η δεύτερη θητεία του στην Λιβόρνο απο την 1η Ιουλίου 1994 έως τις 30 Ιουνίου 1995, επιστρέφοντας στον σύλλογο 14 χρόνια μετά για να τον καθοδηγήσει στη Serie C2 για μία πλήρη σεζόν.

Η ομάδα είχε καλή πορεία, τερματίζοντας στην 4η θέση της κανονικής διάρκειας, αλλά αποκλείστηκε στα Play-off ανόδου από την Καστελάνα και σε 34 αγώνες είχε 15 νίκες, 13 ισοπαλίες και 6 ήττες και συνολικά σε 104 αγώνες είχε 33 νίκες, 49 ισοπαλίες και 22 ήττες.

Την 1η Ιουλίου 1995 ανέλαβε την Φότζια και στις 11 Μαρτίου 1996 απολύθηκε, αλλά την 1η Ιουλίου επανήρθε και παρέμεινε μέχρι τις 30 Ιουνίου 1997 και σε 66 αγώνες είχε 21 νίκες, 24 ισοπαλίες και 21 ήττες.

Την σεζόν 1995-96 μέχρι την απόλυση, η ομάδα είχε μια ασταθή πορεία, γεγονός που οδήγησε τη διοίκηση να τον αντικαταστήσει προσωρινά με τον Μενίτσιο. Όμως η διοίκηση τον κάλεσε πίσω το καλοκαίρι του 1996, σταθεροποίησε την ομάδα και την οδήγησε σε μια άνετη παραμονή στη μέση του πίνακα.

Την 1η Ιανουαρίου 1998 επέστρεψε στην Τζένοα όταν και αντικατέστησε τον Κλαούντιο Μαζέλι κατά τη διάρκεια της χριστουγεννιάτικης διακοπής και παρέμεινε μέχρι τις 30 Ιουνίου 1998 και σε 23 αγώνες είχε 10 νίκες, 7 ισοπαλίες και 6 ήττες.

Όταν ανέλαβε οι "γκριφόνι" βρισκόταν στην προτελευταία θέση της βαθμολογίας, αντιμετωπίζοντας άμεσο κίνδυνο υποβιβάσματος στην τρίτη κατηγορία. Με την έλευσή του, η ομάδα πραγματοποίησε ένα εντυπωσιακό σερί, συγκεντρώνοντας 20 βαθμούς στους πρώτους οκτώ αγώνες του.

Αυτό το ντεμαράζ την απομάκρυνε οριστικά από τις επικίνδυνες θέσεις και την έφερε κοντά στη ζώνη της ανόδου, τερματίζοντας τελικά στην ασφαλή 9η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Παρά την επιτυχία, το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε για την επόμενη χρονιά και αντικαταστάθηκε από τον Τζουζέπε Πίλον, έχοντας συνολικά σε 109 παιχνίδια είχε 38 νίκες, 44 ισοπαλίες και 27 ήττες.

Στην Λουκέζε είχε ένα πολύ επεισοδιακό πέρασμα αφού απολύθηκε και επέστρεψε μέσα στην ίδια χρονιά, απο την 1η Ιουλίου 1998 έως τις 12 Οκτωβρίου 1998 όταν και απολύθηκε μετά την 6η αγωνιστική και αντικαταστάθηκε από τον Τζουζέπε Παπαδόπουλο και απο τις 16 Μαρτίου 1999 έως τις 30 Ιουνίου 1999 όταν και επέστρεψε στην 28η αγωνιστική μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος.

Συνολικά σε 21 αγώνες είχε 5 νίκες, 5 ισοπαλίες και 11 ήττες και παρά την επιστροφή στο τιμόνι τον Μάρτιο του 1999 και κάποιες σκόρπιες νίκες, η Λουκέζε δεν κατάφερε να αποφύγει τη μοιραία τροχιά και υποβιβάστηκε στη Serie C1, τερματίζοντας στη 19η θέση.

Στις 22 Φεβρουαρίου 2000 ανέλαβε την Τερνάνα στην 24η αγωνιστική του πρωταθλήματος και παρέμεινε μέχρι τις 30 Ιουνίου του 2000 και σε 15 παιχνίδια είχε 4 νίκες, 7 ισοπαλίες και 4 ήττες. Εφάρμοσε αμέσως τη γνωστή του αμυντική τακτική, μετατρέποντας την Τερνάνα σε μια ομάδα εξαιρετικά δύσκολη να ηττηθεί (έφερε 7 ισοπαλίες σε 15 ματς).

Με αυτόν τον απολογισμό, η ομάδα μάζεψε τους απαραίτητους βαθμούς, απέφυγε τις περιπέτειες και τερμάτισε στη 10η θέση του βαθμολογικού πίνακα, εξασφαλίζοντας μια άνετη παραμονή. Στις 31 Ιανουαρίου 200, αντικατέστησε στον πάγκο της Πεσκάρα τον Τζιοβάνι Γκαλεόνε μετά την 20ή αγωνιστική αλλά στις 12 Φεβρουαρίου 2001, απολύθηκε μετά από μόλις δύο αγώνες πρωταθλήματος, με ισάριθμες ήττες, παραδίδοντας τα ηνία στον Ντέλιο Ρόσι.

Μετά από αυτό το πολύ σύντομο και ατυχές πέρασμα, αποφάσισε σε ηλικία 62 ετών να αποσυρθεί οριστικά από τους πάγκους, κλείνοντας έναν μεγάλο κύκλο προσφοράς στο ιταλικό ποδόσφαιρο. Ήταν επικεφαλής σκάουτερ στην Ίντερ, μετά από πρόσκληση του προέδρου Μάσιμο Μοράτι. Ανέλαβε τον ρόλο του συμβούλου μεταγραφών και του επικεφαλής σκάουτερ, ταξιδεύοντας για να εντοπίσει νεαρά ταλέντα.

Εργάστηκε ως τεχνικός και αθλητικός σύμβουλος σε μικρότερες ιταλικές ομάδες, όπως η Βιτσέντζα και η Σπέτσια, βοηθώντας στην οργάνωση των ακαδημιών τους. Συμμετείχε περιστασιακά ως σχολιαστής σε ιταλικά αθλητικά δίκτυα, ενώ κατέθετε την άποψή του για την εξέλιξη της αμυντικής τακτικής στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.

Στις 26 Μάϊου του 2021 υπέστη εγκεφαλικό, εισήχθη στο νοσοκομείο Σαν Καμίγιο στο Φόρτε Ντει Μάρμι στην νότια Τοσκάνη αφήνοντας την τελευταία του πνοή σε ηλικία 82 ετών. Η κηδεία του τελέστηκε την επόμενη κιόλας ημέρα, την Πέμπτη 27 Μαΐου 2021, στον ιερό ναό του Σαν Τζοβάνι Μπόσκο στο Βιαρέτζιο.

Πάνω στο φέρετρό του τοποθετήθηκε η σημαία της Ίντερ, της ομάδας με την οποία ταυτίστηκε όσο κανείς άλλος, καθώς και μι φανέλα της Εθνικής Ιταλίας με το αγαπημένο του νούμερο «2». Στην τελετή έδωσαν το «παρών» εμβληματικές προσωπικότητες του ιταλικού ποδοσφαίρου, όπως ο πρώην πρόεδρος της Ίντερ Μάσιμο Μοράτι, ο πρώην ομοσπονδιακός προπονητής Μαρτσέλο Λίπι, ο παλιός του συμπαίκτης στην εθνική Τζανκάρλο Ντε Σίστι, και ο Τζανφελίτσε Φακέτι γιος του αχώριστου φίλου και συμπαίκτη του, Τζασίντο Φακέτι.

Κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (Euro 2020), το οποίο διεξήχθη το καλοκαίρι του 2021 λόγω πανδημίας), η Εθνική Ιταλίας αγωνίστηκε με μαύρα περιβραχιόνια στην πρεμιέρα της και τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του και οι παίκτες αφιέρωσαν τη μετέπειτα κατάκτηση του τροπαίου και στη δική του γενιά.

Η Ίντερ εξέδωσε μια συγκινητική επίσημη ανακοίνωση, χαρακτηρίζοντάς τον ως τον «ιδανικό σύμμαχο και τον πιο αλύγιστο ιππότη» της ιστορίας της, ενώ το όνομά του μνημονεύεται έκτοτε σταθερά στο Hall of Fame του συλλόγου.

Ο δήμος της γενέτειράς του, Ρούντα, καθώς και η πρώτη του ομάδα, η Ουντινέζε, διοργάνωσαν εκδηλώσεις μνήμης, ενώ δόθηκε το όνομά του σε τοπικά αθλητικά κέντρα και τουρνουά υποδομών της περιοχής, αναδεικνύοντάς τον ως πρότυπο ταπεινότητας και εργατικότητας για τους νέους αθλητές.