veni vidi vici

ilk kar

2010-12-11T21:38:00.001+02:00

Bugün şiir gibiydi Ankara. Beytepe'deydim öğleden itibaren. 7'yi geçiyordu bölümden çıktığımda.

Her yer kardı kampüste. Az insan vardı. Ağaçların üstü kardı. Öğleyin kampüse vardığımda ayrı güzeldi akşam çıkarken sokak lambalarının ışığı altında ayrı güzel.

Bu manzaralarda alışık olduğum aklıma senin düşmendir. Hüzünle. Öyle olmadı bu sefer. Çünkü bu sefer dönüp dolaşıp geleceğin yer benim yanım. Özlemekten yorulmayı yaşamayacağım artık en azından bir altı ay öyle olacak diye umuyoruz. Sonrasında ise buna alışıp ayrılamayacağız. Bence..

Neyse bugüne dönelim. bugün Fransa'da da benzerlerini yaşadığım ya da Ankara'da yaşarken kendimi bir filmin içinde sandığım günlerdendi.

Önümde yazı çizi işleri. En gıcık tarafı bile olsa sonuçta sinemayla ilgili işler. Dışarda kar. Sessiz bomboş bir okul. Kulağıma ne güzel şarkılar çalındı. Dışarda kar altında o loş ışıklarla yürümek aşık olmak kadar güzeldi. Hayata aşık olunan anlardandı.

Gel. Sen geldiğinde Tunalı D&R'ın tepesinden bu karlı şehre bakalım, Tüm ışık oyunlarını görelim. İçimiz güzelliklerle dolsun. Önümüzde sinopsisler, tretmanlar, düşünceler, hayaller kağıtlara, bilgisayara aksın.

Büyü de gel. Zorluklara karşı derini kalınlaştır da gel.

sonrası bence çok güzel..

Evinde ocakta sıcak şarap, eve yayılmıi tarçın ve karanfil kokusu, kağıtlar, kalemler, tuş sesleri, sayfa hışırtıları, "yok olmaz"lar, "evet evet bu harika"lar, "acaba?"lar..

Bunlar tesadüf değil. Senin gelmen benim şu anda film çekmem.

Özellikle bir araya geldi her şey.

nerelerdeyim?

2010-07-10T12:56:00.003+03:00

aydın, kuşadası, izmir. istanbul.

bu sene ege'den göründüler en çok. hayatımda ilk kez gittiğim sene 3 kere giderek bir ömürlük kredi doldurduğum adana'yı saymazsak.

makedonya'dan beri misak-ı milli sınırlarını aşamadım madem, ben de yurttan bildireceğim.

istanbul ve çeşme yazıları yoldadır.

sonrası, kuşadası, rize, bodrum.

daha sonrası iyilik sağlık.

cheers!

2010-02-01T04:13:00.004+02:00

google görsellerde 'london' aratılır, ilk çıkan sayfadaki fotoğraflara şöyle bir bakılır ve resim bloga eklenir. baharda kendi çekeceklerimi koyana kadar idare etsin.

ben de ucuz bilet, olmadı thy, pasaport değiştirme (güle güle çimen yeşili hoşgelişler ola denizci mavisi), vize, şehir hakkında bilgi toplama, görülecek, yenilecek, seyredilecekler listeleri ile uğraşayım.

nostalgique

2008-10-29T03:38:00.013+02:00

Bilmem kaç ay şu sokak yapılsın diye bekledim. in vino veritas bar ismi olarak da şarap dükkanı ismi olarak da çok anlamlıydı. sonunda bitti yenileme çalışmaları. bir 50 yıl daha deşmezler sokağı, buna eminim ama çalışma bittiğinde in vino veritas açılmadı. ilk kez derse giderken buradan geçtiğimde an donmuştu benim için. bu sözü tabelada görmek çok taze acılara işaretti. acı macı kalmadı sonra. yine de keşke açılsaydı da gitseydim diyorum hala. belki ilerde ben bir şarap dükkanı açarım ve adını in vino veritas koyarım. fikrimi çalanın da gözünü oyarım! çünkü o kadar özgün ki kimsenin aklına gelmemiştir:)

audrey hepburn'ü çok severim. öyle böyle değil. çok. insan ne kadar özense de başka bir bedeni ve ruhu tercih edemez ya kendininkinin yerine. ben dünyaya bir daha gelsem ve audrey hepburn zarafetinde olsa bu, hayır demem. böyle de kanaatkarım.

insan dağınıklığını özler mi? dağınıkken daha dolu gözüküyormuş sanki hayatım. katlanmış kağıtların hacminden olsa gerek. çok şey yapıyormuşsun gibi. flipchartla haftayı,ayı,ayları planlamak. sürekli takvim yapıp plan yapmak. plan yaptıkca kendi hayatını yönettiğini hissetmek. planların sekteye uğraması önemli değil. o kadar çok plan yapıyorum ki birileri gerçekleşiyor ve gerçekleşenler mutlu etmek, oyalamak, huzur vermek gibi çeşitli işlevleri yerine getiriyorlar.
*hiç şaşmadı.*

yemek yapmayı çok sever(d)im. iki aydır içimden gelerek hiçbir şey pişirmedim. iyiye işaret değil. bir de dışarda olunca mantı, mercimek köfte, karnıyarık, bulgur pilavı yapmak/ilk kez yapmak ve bundan o ana dek yaptığın herşeyden olduğundan daha çok memnun olmak. bu arada zaten annelerle, bu yemekleri tattıracağın insanların anneleri, ananeleri, teyzeleriyle aşık atamayacağım için kalkışmam. italyan bir şef söylemişti "türkiye'de bir kere mantıkoydum mönüye. her müşteri benim anneminki,teyzeminki, ananeminki daha güzel diye yorum yaptı, müdahale etti." diye. mantı, yaprak sarma.. bunlar hassas konular.

dışarda ise çok sevdiğin bir tadı sevdiğin bir insanın da keşfetmesini istemekti bu. ben bir insanı seviyorsam ona yemek yapmışımdır, yapmayı teklif etmişimdir, yapmayı istemişimdir ya da en azından içimden geçirmişimdir.
en kısa zamanda geçen sene öğrendiklerimi burada yapmak ağırlaşan bir yük halihazırda. gerekli malzemeleri bulmak ise cidden sinir harbi bir de ithal ürün ayağına koyulan fahiş fiyatları görmek ıyk! şöyle iki ayda bir fransa'ya giden arkadaş istiyorum her gidiş gelişinde 3-5 kilo kuryelik hakkım saklı olan.

yıllarca dumanla savaşanlar sevimsizliğinde (çok histerik savaşma yolları üzgünüm, itiyor beni) sigaradan şikayet et. sonra kahveyle sadece keyif içinci ol. bu alışkanlık da sadece sigara slim ise söz konusu olsun. biliyorum böyle bir sürü insan var:) benim farkım bunun sadece orada ve o zaman geçerli olması.
ve şimdi itiraf zamanı
evde 4 kişiyken ve diğer üçü (ben dahil!) non smoker iken gariban dördüncü buz gibi havada balkonda içti hep. o gittikten sonra biz sigara içmeye başladık. mutfaga masa taşıyarak, kahve, çikolata fondü ve kahve falı eşliğinde. ne de olsa sürekli sigara içecek biri yoktu. bizim bu alışkanlığımızdan yüz bulacak bir içici!
düpedüz terbiyesizlikti.

sokakta kestane kebap olan bir yer yuva gibi hissettirir. kendini bildin bileli yuva olarak gördüğün yerden ne kadar uzakta olursa olsun. tamam yuva gibi hissettiremezse birazcık aidiyet hissettirir diyelim.

kestane aidiyetse mevcut şartlarda raclette imkansızlıktır! annem hayatta izin vermez evi böyle kokutmama. hem raclette anne evi değil öğrenci evi bekar evi (yok bekar odası!) içindir. zaten bir lokma gouda'yı minicik brie'yi 15-20 ytl'ye satan süpermarketler raclette'te nasıl uçmuştur düşünmek istemiyorum. şarküteriler ise bambaşka bir mali boyuttan sesleniyor. hem onu bunu boşver raclette ızgaram yok!

buna ise daha çok var. o zamana kadar ben biraz plan yapayım..

şimdi bunlar güzel anılara, alışkanlıklara güzelleme. yoksa geçmişte yaşayan biri değilim. patetik hiç değilim!

yasssahhhhhh!

2008-10-27T00:14:00.000+02:00

kendi telif haklarına sahip çıktıkları gerekçesiyle insanların iletişim özgürlüğünü baltalayan dici dici diciiii menşeili top kafaları ve çok doğru düşünmüşsün diyerek blogları DA yasaklayan hukukÇUları havale edecek bir merci olmaması ne acı.

şu bloglardan okuyup, öğrendiklerimi asla verememiş, veremeyecek tıynette adamların kararlarına tabi olmak! her gün var oan sinir bozukluklarına yenisini eklemek zorunda mısınız?

ama bu youtube yasağından çok daha fazlası ve bu sefer çocuklar uyandı..

üye oluyoruz sansuresansur@gmail.com

beraber hareket ediyoruz ve hakkımızı alıyoruz.

aynı canavarın iki başını anımsatmaktan öteye gitmeyen gazetelere mecbur kalınca fark ettim ki ben uzun zamandır dünyayı bloglardan takip ediyormuşum.

her kriz nah bir fırsattır

2008-10-13T01:27:00.003+03:00

kafamı kuma gömmek istiyorum. yokmuş gibi davranırsam kriz olmazmış gibi. dünyanın gelmiş geçmiş en büyük ekonomik krizlerinden birinin başladığı dönemde iş arıyorum/çalışma hayatına girmeye hazırlanıyorum. 2001 kriziyle tüm hayalleri, gelecek planları değişen kuzenimin lanetli talihini miras alıyorum galiba.

dedim ya gömsem kafamı kuma.

d.n. bu post her an kendini imha edebilir. feng shui, karma, secret vs. oh la la..

fransa

2008-10-12T02:41:00.005+03:00

fransa'dayken fransızca şarkı dinleyemezdim. bir kaç istisna dışında. overdose fransızcadan mutevellit.

şimdi döndükten iki ay sonra fransızca bir şarkı duyunca bir garip oluyorum. iki fransızla karşılaşınca sohbet edince gurbette hemşehrisini görmüş yaşlı teyze ruh haline bürünüyorum (gerçi feci halde fransız'ına bağlı olduğunu söylemem gerek).
özetle özlüyorum..

disko kralında çalan fransızca şarkı durgunlaştırıyor beni.
burada olduğum için mutsuz olmak değil bu. değilim zaten. bu bağ kurduğun yeri çok özlemek. o yerin de uzak olması.

fransa hep benim bir parçam olacak/oldu.

d.n. paris'in 1 sa 24 dk tren yolculuğu uzaklığında olması aranır bir şey.

paul newman

2008-10-08T22:13:00.004+03:00

en son radikal'de hakkında bir şeyler okuyup ölmesin lütfen dedim. görüp göreceğimiz en yakışıklı en karizmatik en en en aktördü. ayılıp bayıdığım jude law bile tipten andırsa da duruşu itibariyle yanından geçemez. böyle dünyanın en güzel en yetenekli en başarılı en sevilen adamlarından biri olup hazmetmek. albenisini kusmamak.

çok seviyorum.

girizgah

2008-10-06T23:20:00.000+03:00

üsküp'e indik.
manastır'a geçtik.
pelister'e çıktık.
ohrid'de suya doyduk.

birşeyleri orada bıraktık.
döndük.

kahve

2008-10-04T21:39:00.000+03:00

shirok sokak'ta kahve içmek istiyorum. çok yakın olsaydı da canım çektikçe gitseydim ucuz ötesi ama adam gibi kahvelerini içip sokaktan geçenleri izleseydim, arkadaşlarımla çene çalsaydım diyorum. bir daha ne zaman olur olabilir bilmiyorum.

özledim.

iyisin?

2008-09-28T19:03:00.000+03:00

kızçe makedonya'dan bildiriyor: hava soguk insanlar ısıcak..

makedon diyarına bir kiiii

2008-09-23T15:09:00.000+03:00

makedonya'ya gideceğim. manastır ve ohrid'e. üsküp, zaman kalırsa. şunu yap, bunu yap, bunu asla yapmalara feci açığım. iki üç arkadaşımın bildiği bloguma yorum gelmeyip kızaracağım ama olsun..*

*smiley kullanamadan kendimi ifade edemememin acısı paha biçilemez..

sevdim çok sevdim (dan dannnn!)

2008-09-07T16:57:00.001+03:00

Başlıkta girizgahını kulllandığım Tarkan şarkısı "sevdim çok sevdim! tanıdım aşkın en saf halini" diye devam ediyor. ben şarkının sevdim çok sevdim kısmındaki ısrarlı,kararlı yarı üzgün tavrı Amsterdam'a olan hislerim için kullanıyorum. Öyle böyle değil çok sevdim! 5 gün kaldım ve benim "Bir yıl yaşasam ben burada" listesinde en üst sırada şimdi. Barselona'dan vazgeçtim, Paris çok kalabalık. Amsterdam çok şükela!

Gitmeden internetten ulaşılabilecek her kaynağı sömürdüm. Google mapsden her haltın haritalarını bastırdım. Yemek için müzeler için açıkhava aktiviteleri için ayrı listeler yaptım. Gittim aşık oldum geldim. Dönerken trende, cama yapışmış, aklı geride bıraktıklarında rolünün hakkını öyle verdim ki Fanni "üzülme, yine geliriz" diye teselli ediyordu. Gerçi dönerken çizdiğim gariban görüntüde beş günün yorgunluğu, Türkiye'ye dönüş öncesi hazırlıkların karın ağrısını ensemde hissetmem (bagaj limiti bagaj limiti bacaksız!), Fanni ile son tatilimizin olması (şimdilik!), telefonun alarmını sürekli erteleyip trene son dakikada yetişmemizin stresi de azımsanamaz.

Benim gibi resim, tasarım seven bir insan için bir nevi cennet. Müzelerin sayısı, içerikleri, ulaşılabilirlikleri insanı arsıza çeviriyor. Çulsuza da çevirmemesi için I amsterdam kartını alıyorsunuz. 24, 48 ve 72 saatlik seçenekleri mevcut. 48 saatlik olandan alıp metabolizmanın yolda bırakmadığı ölçüde ilgi alanımıza giren herşeyi gördük.

Eğer Anne Frank'ı okumuş üstüne bir de etkilenmişseniz görün evini. Bir boktan ders almayan insanoğluna ders niteliğinde. Sadece yarım yüzyıldan biraz daha önce, Avrupa'nın göbeğinde, sadece dini farklı diye..

Rijksmuseum tanrı varsa o meşhur deyimdeki eli hep Hollandalı resamların üstündeymiş demek için. Rembrandt'a selam etmek için. Müzenin büyük kısmı tadilatta o yüzden Masterpieces sergisini gezdik biz. İşte Amsterdam'a gitmek için neden 1: Müzenin tamamını görmek!

Rembrandt'ın Evi: Fanni Rembrandt'ın hakkını teslim eti ama biraz esnaf buldu. Resim satın almaya gelenlerin beklediği salonda resim teşhir etmesi, eserlerinin ederine dair farkındalığı vs. etkili oldu buna. Tabi değeri öldükten sonra anlaşılan ressam mitiyle büyümemize verdik bunu. Gerçi Rembrandt bankaya olan borcu yüzünden bu evden çıkmak zorunda kalıyor ve başka bir yerde ölüyor ancak büyük eserlerini yaptığı ev burası. Hollanda devleti mi Rembrandt Vakfı mı tam olarak hatırlamıyorum daha sonra buranın orjinal haline uygun bir biçimde muhafaza edilmesini sağlıyor. Sadece Rembrandt nerde, nasıl yaşamış merakını değil o dönemin tipik hollanda evlerini görmek için de ilginç gezmesi. Bizim yüklük diye tabir ettiğimiz yorgan,döşek kaldırılan ahşap dolaplara benzer kapaklı dolapların içinde uyuyorlarmıs. dolabın içinde yatak var!

Red Light District'de orda burda yazılandan farklı bir şey görmedim ben de. Şok olmadım, bu ne demedim, garipsemedim bile. Oradaki adamlar vitrinin arkasındaki fahişelerden daha acınasıydı diyeceğim ama ben kim oluyorum da acınası diye etiketliyorum. Sadece şunu fark ettim daha genç ve daha güzel fahişelere daha çok üzüldüm. Sandığım kadar iyi bir insan değilmişim ve genç/güzel/genç/güzel/genç/güzel çağı benim de vicdanımı ele geçirmiş. Geçmiş ola. Tedavi edeceğim..

Çiçek Pazarı: Ben hala o kokunun dogal olmadığını bir şey sıktıklarını iddia edeceğim çünkü hiç güzel kokan çiçekçi görmedim ben (dağdaki bayırdaki çiçeklerden bahsetmiyorum) ama burası kokladığım en güzel yerdi!

Kanal turu: evet buram buram turist atrakiyonu ama dibine kadar güzel! Suyun üztündesin, şehri tavaf ediyorsun oh mis.. Tek dezavantajı yüksek sesle konuşan Amerikalı turist bolluğu. Umarım münferittir ve normalde herkes huşu içinde çeveyi izliyordur ve aynı yaş grubuna mensup Amerikalı orta yaşlı teyzelerin Amsterdam'ı ortalamaya çekme planları yoktur. İngilizcenin en kıl olduğum aksanına sahip olmaları acımı kat be kat arttırmaktadır.

Patates kızartması.. Türkiye'de doğmuş büyümüş her insan gibi "bizim buranın patates kızartması meşhur" iddiasına karşılaştığım her coğrafyada güldüm (aferim çok özel bir lezzet övün dur diyerek) ama Centraal Station'dan Dam Straat'a (Dam Caddesi) inerken solda kalan o küçük kızartmacıya gıkımı çıkaramam. Kalın dilimlenmiş, dışı kıtır içi yumuşak. Fransızlarla Belçikalılar sidik yarıstıradursun şampiyon Dutch Fries!

Van Gogh.. Aktif ressamlık hayatı 27-37 yaşları arasını kaplamış, acıların ressamı. Benim Amsterdam'a gitmeden en merak ettiğim müzeydi. Merakımın karşılığını verdi üstüne üstlük hediyelik eşya dükkanına eğer sahp olsaydım lüçük çapta bir servet ödeyebilirdim.

Hediyelik eşya dükanına küçük çapta bir servet demişken bu şehir insanı tüketim canavarı yapar! Yanında ne kadar para, kart limiti vara sömürtür! Bir şehrin her yerinden güzel tasarımlar mı fışkırır?! Sanat galerisi, tasarımcı dükkanları, mobilyacıları Chuck Palahniuk'e selam ediyorlar gıyabımda.

Kanallara bakan evleri bu "ince zevk"ten nasibini bolca almış ama perde takmamakta ısrar edip beni bir evi kafe sanıp kapısını zorlamak ya da mütemadiyen stalkerlık yapıyor durumuna düşürmekten zevk alan insanların ikametgahı.

Gördüğüm en güzel kilise bu şehirdeydi. İçinde de bir sergi. Black is beautiful. Görgüsüzlük etmek istememekle beraber Strazburg, Metz, Barselona, Notre Dame de Paris,Köln gibi en baba katedralleri görmüş biri olarak De Nieuwe Kerk'in gördüğüm en güzel kilise olduğunu söyleyebilirim.

Yazacak zilyon tane şey olmakla birlikte şimdilik bu kadar ruh halindeyim. İçimdeki kanala bakan hip daire tut, tasarımcı mobilyaları, resim ve heykellerle donat sonra içine yerleş ve yaz diye arsız, kendini bilmeze gerçek hayatı öğretmem gerek.

Hem burada Heineken bile yok!

philippe berry

2008-09-07T16:48:00.001+03:00

ilk ne zaman haberdar oldum philippe berry'den hatırlamıyorum ama aklımda hayvan, günlük hayatta kullanılan eşyalar, uçan balon vb. şeyleri bronz üzerine çalışan eserleri görülesi heykeltraş olarak kalmıştı. kalmıştı diyorum aksi halde metz'de sergi afişini görünce sevindiğime göre benim bu adamı bir yerlerden tanımam lazım(dı). metz'den ayrılmadan bir gün önce gittim sergiye. 28 eylül'e kadar devam ediyor buarada ve biliyorum ki metz dubrovnik'ten sonra en popüler tatil yeri herkes oraya gitmek istiyor! o yüzden not düşüyorum. metz'de arsenal isminde bir sanat merkezi var, konser ve sergi salonlarından mütevelli. benim ayrılmadan bir gün önce fark etiğim bir de hediyelik eşya dükkanı var ki iyi ki beş parasız gitmişim sergiye ve iyi ki son günümde görmüşüm burayı diyorum aksi halde buraya getiremeyeceğim kitap ayracıydı, defterdi, kalemdi, magnetti, kartpostaldı derken paramı saçardım ben oraya.

üç yıl önce peydahlanan ve git gide büyüyen heykel sevgimde bu adamı ayrı bir yere koyuyorum. sıkıştırılmış neşe kalıbı işlevi gören heykellerinden ötürü. o balonları evimde istiyorum. kafama fight club düşene kadar arsızca her şeyi isteyeceğim. sadece dilimde!

[Philippe Berry is a French sculptor. He was born in Paris in 1956. Most of his works are bronze. These photos were taken in Expo Arsenal Metz.]

kölsch!

2008-09-07T16:29:00.000+03:00

iğrenç puslulukta fotoğraflarıma bakıp da "ıyy ne iğrenç yermiş!" diyecek olanlar yüzünden düşürdüğüm/düşüreceğim turist populasyonu için ticaret odasından özür dilemeyeceğim çünkü onlar ren nehri üzerinden pek şaşalı ticari faaliyetlerde bulunuyorlar zaten. azıcık tok gözlü olsunlar.

biraları güzel. bu ne sidik gibi diyecekler için: " ben sevdim bana güzel!". karnavalı merak edilesi. çok kalabalık oluyormuş. kostüm satan dükkanları eğlenceliydi.

ren kıyısındaki eski şehir kısmı otur biranı iç, ren'e bak, geyik yap fikrini gerçekleştirmek için iyi. katedrali çok büyük ama ben beğenmedim. "ee başka beğenmediğin şeyler de vardır neden katedrale taktın?" diyeceklere bu katedral konusunda kölnlülerin çok gururlu olduğunu belirtmek isterim. iddia olunca beklenti ve akabinde görüş bildirme de oluyor.

germanwings'in başkenti bir de burası. ben tavşanın suyunun suyunu havaalanından karşılamaya giderken bodrum'dan, adana'dan, ankara'dan uçaklar inip inip kalkıyordu da yarım saat sonraki ankara uçağı için hayallere dalmıştım.

adını imkanı yok hatırlayamayacağım büyük bir caddesinde tapas bardan, çin lokantasına, sushi bara uygun fiyata yenilesi herşey vardı. gayet temiz, büyük, sürekli büfesine yeni ürün eklenen mabed gibi bir sushi barı var, başka uzakdoğu yemekleri de vardı, 12 euro'ya sınırsız açık büfe. adı garten eden'di. üstüne de kölsch!

kanal kanal

2008-09-07T16:22:00.000+03:00

temmuz 2008 sınav üstü Paris

2008-09-07T15:54:00.000+03:00

gezgin blogger, güzel insan si-men'e ithaf olunur

2008-09-07T15:44:00.000+03:00

geçmiş nisan olur ki..

2008-09-07T15:25:00.000+03:00

eski başkent

2008-09-07T15:18:00.000+03:00

eski köşebaşı(m)

2008-09-02T00:54:00.000+03:00

yaz kış dükalık

2008-09-02T00:43:00.000+03:00

coming soon

2008-07-25T12:36:00.000+03:00

lüksemburg

metz

bonn

köln

paris
.
.
.
.
.
lille
.
.
paris

brugge

2008-04-08T23:51:00.001+03:00

brugge'e benim zorlamamla gittik. çevremizdeki tüm belçikalilar'in pazara kar, tipi bekleniyor uyarilarina ragmen. puslu ve gri havasiyla unlu bruksel'in cumartesi gunluk güneslik (bir kaç dakikalik çiseleri saymiyoruz:) olmasinin yaninda brugge de gezilebilir bir sicaklik ve çise sunarak pazarimizi güzel kildi. brugge ile ilgili her metinde rastlanan seyler çok dogru. binalar çok iyi korunmus, butunlugu bozacak yapi yok, evler ortaçag havasinda ya da benim için öyle. olmayan mimari bilgimle her katedralin gotik olmasi gibi.. gittigime gordugume çok memnunum. açik havada, güzel yapilarin, güzel bir doganin ortasinda bol bol çikolata yiyerek bir gun geçirdim. ama temel ekonomik faaliyeti turizm olan bir sehir icin çikolata dükkanina girince "ne istiyorsun?" sorusunu soran, café'de 10 euro'yu bozmayip "arkadasindan bozuk iste" diyen insanlari da gordum. waffleci amcanin "tesekkurler ve iyi gunler"ime cevap vermemesini "simdi bunlar flamanca konusulan bolgede ya fransizca konustum diye mi kizdi?" derken ingilizce konusan arkadaslarima da gicik davrandiklarini ogrenmemle esnaflari sinifta kaldi gozum(uz)de. gayet efendi, usturuplu çocuklardik hak etmedik bu muameleyi:) hatrimiz kaldi..

miyop astigmat arti heykel icin koyulan koruma mesafesi yuzunden michelangelo'nun donna madonna'sini ayrintilica goremedim. hala da göz doktoruna gitmiyorum. böyle de kanaatkarim.

dönüste lüksemburg'da yogun kar yagisi yüzünden bir ara 30'la gittigimizi hatirliyorum..

cuisine belgique

2008-04-08T22:51:00.000+03:00

belçika'nin birasi, çikolatasi,waffle, patates kizartmasi ve midyesi meshurdur. evet kafamiza kakildi yillardir. leonidas belçika'ya gitmeden önce iyi bir referansti mesela. stella artois disinda belçika birasi içmemistim. onu da aman aman begenmemistim zaten. ama haksiz bir un degildir diye dusunuyordum, merak ve deneme istegi had safhadaydi. patates kizartmasi kismini ise aklim almiyordu. çok sacma geliyordu. waffle denenebilirdi. midye içinse hayallerim büyüktü..

peki ne oldu?

hepsi siniflarini birincilikle gectiler!
belçika'dan ayrilirken gruptan iki kisi ilerde ulkelerinde belgian corner tadinda bira ve cikolata satan yerler açmayi düsünüyorlardi (ben ankara'da bir belgian chocolate hatirliyorum. ben lisedeyken batmisti!).

biraya gelince her biranin kendi ozel bardagi var. ve ilginclik olsun diye degil birayi lezzetini koruyarak servis etmek icin gelistirilmis bardaklar cogu. ben duvel'i ve bir tappist birasi olan westmalle double'i denedim. ikisini de begendim. cider ve bira karisimi olan snakebite'i ise arkadasimdan tattim ve ictiklerimin alkol derecesi cok yuksek oldugundan ertesi gunu dusunerek ismarlamadim yoksa tum gece snakebite icebilirdim.

cikolata uzerine cok bir sey soylemeyecegim ama en pahali en iyi degil. daha dogrusu daha az pahali olan kotu degil sanirim:) makul fiyata-bu 100 grami 3.5 euro oluyor bruksel'de gordugum kadariyla-bir cok iyi cikolataci var. bir de ozel istegim o portakalli cikolatalarin her yerde bulunmasi.

midye..

yazlik yerlerde musteriyi kapida menuyu sayarak ve yuksek sesle davet ederek cekmeye calisan restoranlar vardir ya onlar bruksel'de de var. turist icin midye temali. bence uzak durulasi. sansliydik tom bizi grand place'in hemen kosesinde olmasi nedeniyle turistik olmamasi kacinilmaz olan ama icerisi gayet huzurlu, mutfagi iyi olan manneken café'ye goturdu. patates kizartmasi midyenin ve diger tum belcika yemeklerinin yaninda orta boy bir kasede servis ediliyor. buyukce dilimlenmis anne kizartmasi tadinda. guzel.

waffle'in waffle kismini begendim-arkadastan tirtik-ustune koyulanlari zayif buldum daha dogrusu krem santi yerine baska bir sey olsaymis ya!

özetle bira-midye! kahveyle bir iki çikolata!*

*çikolatalar brugge'den ve chris'in kamerasindan.