สุธา สุวรรณเวลา (พื้นที่ส่วนตัว)

2026-01-18T15:32:12.841-08:00

"ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว... ฉันเคยมีครอบครัว

ในตอนนั้น ฉันยังไม่เข้าใจว่าความรักที่เป็นแบบฉบับของรักจริงๆ นั้นเป็นอย่างไร

ฉันคิดเพียงแค่ว่า การได้พาใครสักคนเข้ามาในชีวิต อยู่ด้วยกันทุกวันจนเคยชิน นั่นคือความรักแล้ว

ฉันใช้ชีวิตแบบนั้น... จนกระทั่งเรามีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคน

นั่นคือตอนที่ฉันได้รู้ว่า... ฉันคิดผิด

เมื่อคนที่ฉันพาเข้ามาเริ่มเปลี่ยนไป เขาไม่ได้ต้องการฉันเหมือนเดิม และสุดท้ายเขาก็จากไป...

ทิ้งให้ฉันต้องเข้มแข็งเพื่อเลี้ยงลูกสาวตามลำพัง

เหตุการณ์นั้นกลายเป็นปมที่ทำให้ฉันกลัวความผูกพัน และไม่กล้าเปิดใจให้ใครอีกเลยถึงสิบปี

จนวันหนึ่ง เมื่อฉันเติบโตขึ้นและเข้าใจตัวเองมากขึ้น

ฉันจึงตัดสินใจที่จะลองเปิดใจอีกครั้ง ในรูปแบบของความรักที่เป็นผู้ใหญ่

ฉันได้พบกับคนคนหนึ่ง... เรารู้สึกถูกชะตากันมาก

เราตกลงกันตั้งแต่วันแรกว่า เราจะชัดเจนต่อกัน และทำทุกอย่างให้ถูกต้องตามสมควร

ฉันบอกเธอว่า ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เราต้องยอมรับความจริงให้ได้...

เพราะความจริงอาจไม่ได้สวยงามเสมอไป

และมันก็เป็นเช่นนั้น... เมื่อความสัมพันธ์ถูกคัดค้านจนความคาดหวังต้องพังลง

แต่เพราะความชัดเจนที่เรามีให้กันตั้งแต่ต้น มันจึงช่วยปกป้องความรู้สึกของเราไว้ได้มาก

แม้ใครจะมองว่าฉันเป็นพวกหัวโบราณ หรืออนุรักษนิยม...

แต่ถ้าความชัดเจนนั้นช่วยรักษาใจของฉันไว้ได้ ฉันก็ยินดีที่จะเป็นเช่นนั้น

เพราะฉันเชื่อว่า การบอกความรู้สึกออกไปอย่างตรงไปตรงมา คือการให้เกียรติทั้งตัวเองและอีกฝ่าย

ในโลกที่วัตถุเจริญขึ้น แต่ศีลธรรมกลับสวนทาง

การนอกใจทำได้ง่ายเพียงแค่ปลายนิ้ว...

ฉันจึงอยากแชร์เรื่องราวนี้ เพื่อให้เราได้เห็นมุมมองของความสัมพันธ์ที่ตั้งอยู่บนความจริง

แม้ความจริงนั้นจะเจ็บปวด... แต่มันก็ดีกว่าการปล่อยให้ความไม่ชัดเจนทำลายชีวิตเราไปมากกว่านี้"

2025-07-12T07:39:00.001-07:00

ถึงเวลาจะผ่านไปนานแค่ใหนเราก็ยัง รู้สึกดีกับเธอเสมอ ถึงหลายๆอย่างเราจะเข้ากันไม่ได้แต่เราก็ยังอยากมีเธออยู่ในชีวิต ทุกๆวันเรายังคงคิดถึงเธอ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเริ่มรู้จักเธอ และได้เจอกัน หัวใจของเราก็ยังคอยคิดถึงอยู่อย่างนั้น ไม่มีเหตุผลว่าทำไม หลายๆครั้งที่เราอยากจะลืมเธอให้ได้เพราะความรู้สึกที่ไม่เหมือนกันระหว่างเธอกับเรา แต่แล้วเราก็แพ้ต่อความคิดถึงของตัวเองอยู่ดี เพราะเราไม่ใช่คนที่ตกหลุมรักใครง่ายๆ แต่สำหรับเธอตั้งแต่แว็บเรียกที่เจอกัน เราก็รู้สึกผูกพันธ์ คุ้นเคย เหมือนกับเราเคยรู้จักกันมาก่อน ถึงเธอเองจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้น แต่สำหรับเราแล้วมันเป็นสิ่งที่พิเศษมากๆ ถึงตอนนี้เรื่องราวที่เกิดขึ้นต่างๆนาๆมันทำให้เธอไม่อยากจะพูดคุยกับเราอีกแล้ว แต่ตัวเราเองก็ยังคง ไม่เปลี่ยนไป ยังคิดถึงและเป็นห่วง ยังปรารถนาดี กับเธอเหมือนเดิม

5/10/24

2024-10-05T08:52:00.001-07:00

ครั้งนี้เป็นอีกครั้งนึงแล้วสินะกับการตัดสินใจที่เราคิดว่ามันคงจะถูกต้อง ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างยังคงเหมือนเดิมความรู้สึกที่เรามีก็ยังคงเดิม ถึงแม้เรื่องราวต่างๆมันจะสร้างบาดแผลให้เรามากมายสักแค่ใหน แต่เราก็ไม่เคยที่จะโทษใครๆ หลายๆเรื่องมันทำให้เราครุ่นคิด จนหลับตาไม่ลง หลายๆเรื่องมันทำให้เราจุกจนพูดออกไปไม่ได้ ไม่มีคนรอบตัวที่เราจะขอคำปรึกษาหรือที่ระบายใดๆ เราทำได้แค่เก็บทุกอย่างเอาไว้ และเพืี่อเซฟ สิ่งดีๆเอาไว้ เราเลยตัดสินใจปล่อยเค้าไป ทั้งที่ในใจเราเจ็บมากที่สุด แต่มันคงจะเป็นทางออกเดียว ที่เราทำได้

ทุกๆครั้ง ที่เราต่างคนต่างความคิดจนคุยกันไม่รู้เรื่องทั้งที่เราหวังดี แต่กลับกลายเป็นเหมือนการเอามีดไปกรีดที่ความรู้สึกของเค้า เราไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร ในเมื่อความหวังดีและคำพูดของเรากลายเป็นใบมีดที่คอยทิ่มตำเค้าอยู่ ทุกๆครั้ง ถึงแม้ว่าเราเองจะคิดถึงหรือรักเค้ามากมายสักแค่ใหน แต่ทุกคำพูดและการกระทำของเรามันกลับทำร้ายความรู้สึกของเค้าอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นเราเองจึงคิดว่าเราควรตัดสินใจที่จะปล่อยเค้าไป เพื่อเซฟความรู้สึกของเค้าเอาไว้ และเราเองจะยอมเป็นคนที่แบกเอาความรู้สึกทุกอย่างไว้แค่คนเดียว ทั้งความเจ็บปวดและความผิดพลาดต่างๆ ที่เกิดขึ้น สุดท้ายนี้เราเองยังยืนยันคำเดิมว่าเค้า คือคนที่เรารักและตามหามาตลอดช่วงระยะเวลา เพียงแต่เราไม่อาจจะรักษาเค้าเอาไว้ได้ และเราเองก็ไม่เคยรู้สึกโกรธเคืองหรือมีอคติใดๆเลยแม้แต่น้อย ทั้งช่วงเวลาที่ผ่านมาจนถึงเวลานี้ เรายังรักเค้าจนสุดหัวใจที่เรามี ถึงแม้ว่าความเป็นไปได้จะไม่หรืออยู่ แต่เราเองก็ยังรู้สึกรักและปรารถนาดี ต่อเค้าเสมอ ขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น และขอบคุณความสุขและช่วงเวลาดีๆที่เราไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน เค้าคือความสุขที่เราเองตามหามาตลอด และยังคงจดจำเอาไว้เสมอ

27/9/24

2024-10-05T08:51:00.001-07:00

เพราะคำถามของเธอทำให้เราคิดมากสบสนอีกรอบ

เราไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเรารู้สึกยังไง ตอนแรกที่เราเจอกัน เราก็ไม่ได้มีเป้าหมายอะไรกับเธอแม่แต่น้อยไม่มีแม้แต่ความคาดหวังหรือความรู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ ตอนนั้นเราแค่รู้สึกเจ็บและตามหาคำตอบที่เราต้องการ แล้วก็ได้เจอกับเธอ ซึ้งเราก็รู้ว่าเธอเองก็คงไม่ได้รู้สึกอะไร เราแค่คุยกัน แต่พอเราคุยกันเยอะขึ้น เราเริ่มรับรู้เรื่องราวของธอ เราก็เริ่มรู้สึกกับเธอ รู้สึกว่าทำไมผู้หญิงตัวคนเดียวต้องแบกอะไรเอาไว้เยอะเเยะมากมายขนาดนี้ อีกทั้งยังเห็นว่าเธอยังใช้ชีวิตได้ดี โดยไม่ต้องแคร์ใคร ซึ้งมันก็ไม่ต่างจากเรา แต่เธอทำได้ดีกว่าเรา มากๆเธอเข้มแข็งแต่เรากลับอ่อนแอ เพราะแบบนั้นมันททำให้เรารู้สึกว่าเธอคือคนที่มีค่ามากๆ เรารักที่เธอเป็นแบบนั้น เราไม่ได้รักเป็นที่ผลประโยชน์ใดๆ ไม่ได้ต้องการสิ่งใดๆจากตัวเธอเลยสักนิด เราแค่รู้สึกมีความสุขทุกๆครั้ง ที่ได้คุยกัน ไม่ว่าเรื่องเหล่านั้นจะดีหรือไม่ เข้าใจกันหรือไม่ แต่เราก็มีความสุข จนบางครั้ง เราเองก็แอบคิดไปว่าเธอก็คงจะรู้สึกดีๆกับเราบ้าง และบางทีเธอก็คงอยากให้เราเข้าไปเป็นส่วนนึงในชีวิตของเธอ แต่เราก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเธอคิดอะไร รู้สึกยังไง มาพักหลังๆเราก็ทำใจได้ว่า มันไม่มีความเป็นไปได้ใดๆ เลยที่เธอจะคิดกับเราแต่ถึงอย่างนั้นเราเองก็ยังรู้สึกกับเธอไม่เคยเปลี่ยน มีความสุขที่ได้คุย กัน ไม่รู้สึกเหงา รู้สึกผูกพันธ์อย่างบอกไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะเราก็ไม่ได้คาดหวังอะไรเหมือนตอนที่เราเจอกันครั้งเเรกๆ เราแค่อยากทำสิ่งดีๆให้เธอ อยากพูดคุยกับเธอก็แค่นั้น ส่วนเรื่องอื่นๆ เราเชื่อว่ามันไม่มีทางที่จะเป็นไปได้อยู่แล้ว เราแค่อยากให้ความรู้สึกผูกพันธ์แบบนี้มันคงอยู่ เพราะเรามีความสุขกับมัน แต่พอเธอตั้งคำถามว่าเราคิดยังไงกับเธอ เราเองก็ไม่รู้จะตอบยังไง เราแค่รู้สึกรักและผูกพันธ์กับเธอ เรารู้สึกแค่นั้นจริงๆ

2024-09-02T21:21:00.001-07:00

• คบกับคนเจ้าชู้

ถ้าไม่อยู่เป็นของตาย

ก็อาจกลายเป็นของเล่น

• พื้นฐานจิตใจของคนเจ้าชู้

คือความโลเล

ดังนั้น อย่าคาดหวังคำตอบจากเขาว่าจะเลือกใคร

ที่ดีที่สุด ควรเป็นตัวเราเอง

ที่เลือกเดินออกมา

ต่อให้เขาเลือกเราจริง

ทุกอย่างก็ยากที่จะกลับไปเหมือนเดิม

แต่ที่จะมาเพิ่มเติม

ก็คือความระแวงของเรา ด้วยเช่นกัน

• การใจอ่อน

เท่ากับเป็นการเปิดประตู

แห่งความทุกข์ซ้ำซาก

• อย่าไปถามเขา

ว่าเรามีค่าแค่ไหน สำหรับเขา

แต่ควรถามตัวเองให้ได้คำตอบชัดๆว่า

คนอย่างเขา มีค่าพอ

ที่จะเอาความสุข ชีวิต และอนาคตของเรา

ไปแลกด้วยหรือไม่

• อย่าเอาใจดีๆ

ไปแลกกับใจที่โลเล

เพราะเราจะกลายเป็นหนึ่งในสถิติ

ที่เขาย่ำผ่าน

และเขาจะกลายเป็นประสบการณ์

ที่เราอยากลืม

• อย่าคาดหวัง

ว่าความดีของเรา

จะเปลี่ยนใครให้ดีขึ้น

เพราะการให้ผลของความดี

หรือจากกรรมดีในบางครั้งนั้น

ก็สามารถทำให้ชีวิตเรา

เปลี่ยนเส้นทางต่างหาก

ทำให้หลุดพ้นจากคนร้ายๆ

แล้วความดีที่เคยสั่งสมไว้

จะไปดึงดูดคนดีๆ

ดึงดูดคนที่เหมาะเข้ามา

ดังนั้น อย่าท้อกับการทำดีครับ

______________________

บทความ : TUNYARLAI

2024-08-31T17:48:00.001-07:00

เมื่อความรักของเขาค่อยๆ ลดน้อยลง

ในขณะที่เรายังเฝ้าหวังว่า สักวันเดี๋ยวเขาก็จะกลับมาเป็นคนเก่า คนที่เคยรัก เคยทุกข์ เคยยิ้มหัวเราะเหมือนวันวาน

แต่ความเป็นจริงแล้ว

อดีตได้ผ่านไปแล้ว ไม่มีทางที่จะกลับมาเหมือนเดิม และ “ใจ” ของเขาก็เช่นกัน

หากเรากำลังเผชิญเหตุการณ์นี้อยู่

คนที่เราควรตั้งคำถามที่สุดคือ ตัวเราเองว่า วันนี้ได้รักเขาที่สุดแล้วหรือยัง ได้ทำเพื่อเขาจนสุดกำลังแล้วหรือยัง ได้มอบความรัก ดูแล เอาใจใส่เขาถึงที่สุดแล้วหรือยัง

หากเราได้ทำแล้วทุกๆ ข้อ แต่กลับพบว่ารักของเขาที่ให้กลับมาลดน้อยถอยลง จนแทบไม่เหลือ จนรักนั้นย้อนกลับมาทำลายตัวเราเอง

เช่นนั้นแล้ว เราจงภูมิใจเถอะว่าเราได้มอบรักให้คนๆ หนึ่งอย่างเต็มที่แล้ว ในเมื่อเขาไม่เห็น เขาไม่ต้องการ ไม่เห็นคุณค่ารักที่เรามอบให้

ควรถึงเวลาแล้วที่เราจะเอารักนั้นกลับคืนมาเพื่อ “รัก” ตัวเอง

นานเท่าไหร่แล้วที่เรารักเขา ทุ่มเทเพื่อเขา จนหลงลืมดูแลตัวเอง

นานเท่าไหร่แล้วที่เราต่างให้ใจให้ชีวิตของเราเพื่อเขา แต่เขากลับทำลายมันลงทุกครั้ง จนเราท้อแท้และเหนื่อยใจที่จะเดินไปต่อ

นานเท่าไหร่แล้วที่เราทุ่มเท ซื้อสัตย์ รักเดียวใจเดียว แต่เขากลับเห็นว่านั้นคือสิ่งที่น่ารำคาญ น่าเบื่อ

หากรักแล้วมันเหนื่อย มันทำให้เราไม่รักตัวเองแล้ว

จงเอารักกลับมาดูแลตัวเอง และรักตัวเอง รักคนที่เราควรรักจะดีกว่า

จงเก็บไว้ให้คนที่เขาเห็นค่า เพราะยังมีคนอีกมากมายต้องการมัน

อย่าเอาไปมอบให้คนไม่เห็นค่าแบบนั้นเลย ไม่คุ้มกันหรอก

เขาไม่มีค่าพอจะได้พบรักที่ยิ่งใหญ่และทราบซึ่งไปกับความรักดีๆ แบบนี้หรอก

#รักคือการให้

#ความทรงจำสีเทา

11/8/2024

2024-08-10T20:25:00.001-07:00

เราไม่รู้เลยว่าเราทำผิดอะไร ตรงใหน ยังไง แต่ทุกๆครั้งที่เราอยากจะตั้งใจรักใครสักคน มันมักจะมีเรื่องราวที่เป็นเหตุให้ต้อง เข้าใจผิดกันมาโดยตลอด จนทุกๆครั้งมันก็มักจะจบลงไม่ค่อยสวยซักเท่าไหร่ เหตุการณ์เหล่านี้มันเลยทำให้ให้เรารู้สึกกลัว กลัวมากๆ กลัวว่าทุกอย่างจะวนเข้ามาซ้ำรอยเดิม กลัวว่าคนที่เรารักเค้าจะหายไป คงเพราะเป็นแบบนี้ เลยทำให้เราหวาดระแวง จนลืมนึกไปถึงใจของเค้า ล่วงเกินเวลาของเค้า จนกลายเป็นความน่ารำคาญ โดยที่เราไม่ได้ตั้งใจ ต่อไปเราจะปรับตัวให้ดีขึ้นลดความกลัวในใจลง แล้วเพิ่มความไว้ใจกับเค้าให้มากขึ้นกว่านี้ มันน่าจะทำให้เราเดินไปต่อได้อีก เราพร้อมที่จะขอโทษทุกเรื่องที่เราได้กระทำโดยที่เราไม่รู้ถึงผลที่จะตามมา ถึงแม้ว่าคำพูดของเราจะดูไม่มีน้ำหนักมากมายอะไร แต่อย่างน้อยๆเราก็ได้แสดงออกถึงความบริสุทธิ์ใจ ว่าสาเหตุที่เราได้ทำลงไปนั้น มันเกิดขึ้นเพราะอะไร

เราไม่อยากให้ความงี่เง่าของเราไป ทำให้อะไรพังอีกแล้ว เราจะพยายามประคับประคองให้ถึงที่สุด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เราไม่ได้เสียดายเวลาที่เราเสียไป เพราะทุกๆนาที เราเต็มใจที่จะมอบให้อย่างไม่มีข้อแม้ ถึงแม้ว่าทุกๆนาทีจะมีค่า เพราะกว่าที่เราจะได้มาพบกัน รู้จักกัน จนเกิดเป็นความรักขึ้นนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ และช่วงเวลานี้เราก็รักเธอมากไปแล้วด้วย เราเลยกลัวที่จะต้องเสียเธอไปเรากลัวมากๆ เราไม่อยากให้มีอะไรเกิดขึ้นและสร้างรอยร้าว ระหว่างเราเลย เราจะทำตัวเองให้ดีขึ้นเพื่อจะได้อยู่กับเธอให้ได้นานที่สุด ที่ลมหายใจเราเหลืออยู่ เราไม่อยากแสวงหา ใครอีกแล้ว เราอยากให้เธอเป็นคนสุดท้ายในชีวิตของเรา นี่เป็นสิ่งที่เราอยากจะบอกเธอว่า ผู้ชายคนนี้คิดยังไงกับเธอ และอยากจะขอโทษในส่วนที่เราได้ทำผิดกับเธอไป ทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจ เรารักเธอมากนะติ๊ก เธอเป็นความสุข ที่เราไม่ได้เจอกับมันมานานมากแล้ว จนเมื่อเธอเดินเข้ามาในชีวิตของเรา เราก็มีเป้าหมายให้กับตัวเองอีกครั้ง เธอเป็นเหมือนโลกทั้งใบของเรา ณ.ขณะนี้ เราจะซื่อสัตย์และจริงใจกับ เพียงคนเดียว

สุธา สุวรรณเวลา(พื้นที่ส่วนตัว)

2024-07-26T06:13:00.001-07:00

#ชีวิตบนสายธารของกาลเวลา เราแค่ยังหายใจอยู่ แค่หัวใจเรายังเต้นอยู่ ก็เลยจำเป็นจะต้องอยู่ เผชิญกับ ความสุข ความทุกข์ ผิดหวังเสียใจ ทุกๆอย่างมันเป็นแค่เรื่องธรรมดาอยู่แล้ว ที่หนีไม่พ้น ดังนั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องวิ่งหนีอะไร ทุกอย่างเกิดขึ้นและหายไป เป็นสัจธรรมที่เราเองต้องยอมรับให้ได้อยู่แล้ว เราชนะคนทั้งโลกได้ก็ไม่มีความหมายอะไร ถ้าเรายังพ่ายแพ้ต่อจิตใจของตัวเอง ก็เพราะแบบนี้ชัยชนะที่ฉันต้องการคือการเอาชนะหัวใจของตัวฉันเอง ทุกอย่างผ่านเข้ามาและก็ผ่านไป แต่สิ่งที่ไม่หายไปคือสิ่งที่อยู่ในใจเรา ถ้าเราปลดพันธนาการเหล่านี้ลงได้ นั่นแหละคือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่เราควรจะทำ

พื้นที่ส่วนตัว สุธา สุวรรณเวลา

2024-07-22T09:32:00.001-07:00

22/7/2567

วันนี้เป็นวันที่เราได้พบเจอกันครั้งแรก ถึงจะเป็นเวลาแค่เล็กน้อย แต่มันก็เป็นเวลาที่มีค่ามากสำหรับผม ผมมองเธอ เห็นเเววของเธอที่ยังรู้สึกกลัว เธอก็คงยังไม่ไว้ใจผมมากนัก แต่ผมเองรู้สึกได้ถึงความจริงใจของเธอ คงเป็นเพราะเธอผ่านความลำบากมามาก เธอคงเจ็บปวดมาก เธอจึงยังไม่อยากยึดโยงชีวิตไว้กับใคร แต่ผมเองก็เข้าใจ เธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา แต่ทำไมต้องแบกภาระทุกอย่างเอาไว้คนเดียวด้วย เพราะแบบนั้นำความรู้สึกที่มันหายไปนานมากๆ จึงได้เกิดขึ้นกับเธอ ผมแค่อยากรู้สึกปกป้องเธอ อยากชดเชย สิ่งที่เธอไม่เคยมี นั่นคือความซื่อสัตย์เเละจริงใจจากใครสักคน อยากเป็นคนที่เธอไว้ใจ อยากเป็นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย เมื่ออยู่ใกล้กัน อยากเป็นความอบอุ่น อยากเป็นกำลังใจให้เธอมีแรงทำงาน แต่ผมเองก็ไม่รู้ว่าเธอจะต้องการแบบนั้น รึเปล่า ผมไม่ได้คาดหวังอะไรจากเธอเลย เพราะบางทีมุมมองเราก็ไม่ได้เหมือนกัน แต่ถ้าเธอเองรู้สึกดี รู้สึกปลอดภัย ทุกครั้งที่เราได้คุยกัน แค่เธอรู้สึกอย่างนี้ ฉันก็ดีใจมากๆแล้ว ในใจลึกๆผมเองก็หวัง ว่าเราจะได้อยู่ด้วยกัน เพราะเวลามันก็ล่วงเลยไป และผมเองก็อยากมีชีวิตที่เป็นหลักแหล่ง ผมไม่รู้หรอกว่า ทุกอย่างจะเกิดขึ้นหรือเปล่า เพราะมันยังมาไม่ถึง แต่ปัจจุบันนี้ แค่เธอบอกว่าเธอรู้สึกดี ที่เราได้คุยกัน แค่นี้ผมเองก็ดีใจ อย่างบอกไม่ถูก ผมเองรู้สึกไว้ใจเธอ รู้สึกมั้นใจมากๆ ว่าเธอก็เป็นคนที่ดีคนนึงเลย

สุธา สุวรรณเวลา พื้นที่ส่วนตัว

2024-05-15T18:26:00.001-07:00

เห็นแล้วหดหู่นะ คนที่เอาชีวิตตัวเองไปแลกกับอุดมคติ ทั้งที่เบื้องหลัง มันมีคนเอาไปสร้างผลประโยชน์มากมาย คงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่โลกเราหมุนมาถึงจุดนี้ เราเฝ้ามองมันและเห็นความเปลี่ยนแปลงได้อย่างชัดเจน คนเห็นแก่ตัวมากขึ้น สมัยก่อน สังคมก้มหน้ามันมีแค่ในเมืองใหญ่ๆ แต่ปัจจุบันมันกลับเกิดขึ้นภายใต้สถาบันครอบครัว แล้วต่อไปโลกใบนี้จะเป็นอย่างไร ในเมื่อ คนส่วนมากเลือกที่จะเป็นแบบนี้ ภายใต้จิตใจที่เศร้าหมอง อนาคตที่เติบโตขึ้นมา คงจะยาก ที่จะได้เห็นการโอบอุ้มและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน อีกหน่อยการแบ่งแยกระหว่างชนชั้นจะยิ่งชัดเจนมากยิ่งขึ้น บางคนก๋ว่ามันเป็นเพราะเทคโนโลยีที่ก้าวกระโดด แต่ส่วนตัวเรากลับเห็นว่าคนขาดสติปัญญา มากกว่า ทุกอย่างมันเป็นเหมือนดาบสองคม มีทั้งส่วนที่ดีและไม่ดี มันอยู่ที่การนำไปใช้ ทุกๆอย่างก็เป็นแบบนั้น ไม่มีอะไรที่มีแค่ส่วนดีแค่ส่วนเดียวหรอก แม้แต่อารมณ์ที่เป็นนามธรรมยังสร้างโทษได้มหันต์ แม้แต่ความคิดของเราก็ยังมีทั้งคนที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย แต่ที่เราไม่ใส่ใจเพราะเรารู้อยู่แล้วว่ามันจะเป็นเช่นนั้น อีกอย่างเราก็เขียนมันเอาไว้เพื่อสอนตัวเอง เพียงแต่ใครเห็นและอ่านมันจะนำไปใช้เราก็ไม่ได้ว่าอะไร เราให้ความสำคัญของชีวิตเท่าเทียมกัน เรายืนอยู่ในความถูกต้องและเคารพ ความจริงโดยสดุดี คนเห็นต่าง ก็ช่างเค้าเพราะอารมณ์มันเกิดกับเค้า เราไม่ได้ เอาความเห็นต่างเหล่านั้นมาลูบคลำยึดถือไว้ด้วย สักหน่อย

9 เมษา 2567

2024-05-04T02:03:00.000-07:00

เมื่อคืนเราฝันว่าเห็นเธอคนนั้นคนที่เรารัก แต่งตัวด้วยชุดสีขาวบริสุทธิ์ผมยาวผูกผมด้วยโบว์สีขาว

เธอเดินออกมาจากราวป่าทึบขณะที่เรายืนอยู่ในทุ่งหญ้าโล่ง ๆเธอเดินเข้ามาใกล้ แววตาเธอดูเศร้ามากๆ เธอจับมือเราไว้และเธอก็ได้บอกกับเราว่า อย่าเอาเธอมาเป็นตัวถ่วงอีกต่อไปเลย เธอร้องให้ และค่อยๆปล่อยมือเราแล้วแล้วหันหน้าเดินกลับไปหายเข้าไปในป่าลึก เราทำได้แต่มองดูเธอเดินหายไป เราไม่รู้ว่าฝันแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไร แต่เรา ก็ตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความตกใจมากๆ เราทำได้แค่นั้งคิด อยู่แบบนั้น ไม่รู้จะถามใคร แล้วความรู้สึก แย่ๆ ก็กลับเข้ามาในหัวของเราอีกครั้ง

เพราะตั้งแต่เธอจากไป เราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย

เราแค่รู้สึกว่า ความฝันแบบนี้มันอาจจะเป็น ลางไม่ดี แน่ๆ แต่เราก็ทำได้แค่เก็บเอาคนเดียว ตอนนี้เรารู้สึกเป็นห่วงเธอคนนั้นมากๆ แต่เราก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องทำยังไง มันยังมีบางส่วนลึกๆในใจของเรา ที่สื่อถึงกันอยู่ ถึงแม้ตอนนี้เธอคนนั้น อาจจะลืมเราไปแล้ว ณ. เวลานี้ แต่การที่เธอเดินออกไปแบบนั้น มันทำให้เรายังรู้สึกว่าทุกอย่างมันยังไม่จบลงแค่นี้

หรือ ว่าเราอาจะแค่คิดไปเอง แต่ตอนนี้ เรารู้สึกเป็นห่วงเธออย่างบอกไม่ถูก น้ำตาเราค่อยๆไหล ลงมาบนแก้ม ทั้งที่เราพยายามกลั้นมันเอาไว้ แต่ก็ทำไม่ได้ เรานั้งคิดว่าโชคชะตาทำไมถึงได้ชอบเล่นตลกอะไรแบบนี้ เรามีชีวิต มีจิตใจที่เต็มไปด้วยบาดแผลต่างๆมากมาย ปมในใจที่เราพยายามลบมันออกไปแต่ก็ไม่เคยจะทำได้สำเร็จ เวลานี้ เราทำได้แต่ถามตัวเองอยู่ซ้ำๆ ว่าเราจะต้องทำยังไง เราอยากบอกเธอ กับเรื่องราวทั้งหมดที่มันเกิดขึ้นกับเรา เราอยากให้เธอได้รับรู้และเข้าใจ ถึงแม้มันจะไม่สำคัญอะไรกับเธอเลยก็ตาม แต่เราก็ยังอยากบอกเธออยู่ดี เราไม่รู้ว่า เรายังมีสติดีอยู่หรือเปล่า ที่กำลังวิ่งตาม สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แต่เราก็แค่อยากให้เธอคนนั้นได้รู้ว่าเรารักเธอมากแค่ใหน เท่านั้นคงเพียงพอแล้วกับสิ่งที่เราควรจะทำได้ เราอยากให้เธอรู้และเห็นเราในตอนนี้ จริงๆ

ณ.ที่นี่ เวลานี้ 23:42น .พุธ 27 มีนาคม

2024-03-27T23:10:00.000-07:00

ช่วงเวลาหลายวันมานี้ ฉัน เองก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ แถมตอนนี้กายก็ไม่สบายนิดหน่อย ขณะที่ฉันยังคิด เเละทำทุกๆอย่างใจฉันเองก็เป็นกังวลอยู่ไม่น้อย ถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ฉันคิดอยู่ตลอดเวลา ว่าทำไมชีวิตจึงต้องมีการแบ่งแยก บางทีอาจมีเหตุและผลต่างๆที่ซ่อนอยู่ฉัน อยากรู้จริงๆว่าเหตุผลเหล่านั้นคืออะไรกันเเน่ ช่วงเวลาเพียงไม่กี่วันที่ทำให้ฉันนึกย้อนวัยกลับไปนึกถึงเรื่องราวเก่าๆ นึกถึงความหวังเก่าๆ ทุกอย่างดูชัดเจนมากๆ ฉันเห็นความรักที่บริสุทธิ์ ฉันเห็นรอยยิ้มที่จริงใจ ไร้สิ่งใดเเอบแฝง ไม่มีแม้แต่ราคะและตันหาใดๆ เลย ในแววตาคู่นั้น ฉันมองดูเธอด้วยความแปลกใจ สิ่งต่างๆผุดขึ้นในความคิดฉันมาเต็มไปหมด ทั้งคำถาม และความกลัว ฉันรู้สึกถึงความรักที่แสนจะบริสุทธิ์จากดวงตาคู่นั้น แต่อีกใจหนึ่งฉันก็แปลกใจมากๆ ว่าสิ่งที่ฉันตามหามาทั้งชีวิต พอจะเจอก็เจอแบบไม่ตั้งใจ ฉันจำทุกอย่าง ของเธอได้ ฉันเริ่มรู้จักและเริ่มรักธอ เราพูดคุยถูกคอ แต่บางทีก็มีหลายๆอย่างที่ฉันประหลาดใจ เธอชอบคิด และมีมุมมองที่ตรงกับฉันมากๆ แต่ทุกอย่างกลับดูแย่ลง เมื่อฉันตัดสินใจที่จะคบกับเธอทางบ้านของเธอหลับไม่ยอมรับในตัวฉัน เพราะทั้งด้านการงานและสถานะทางสังคม เรามีความแตกต่างกันมาก ถึงแม้ฉันจะมีความรู้อยู่ไม่น้อย แต่ฉันก็ไม่มีโอกาสที่จะใช้ความรู้เพื่อจะสร้างตัวตน จนทำให้ทางบ้านไม่สามารถยอมรับฉันได้ ตอนนั้นในใจรู้สึกว่า ฉันกังลังทำอะไรอยู่ ทำไม่ฉันจึงกล้าที่จะทำแบบนั้น เพราะฉันก็รู้ตัวเองดีอยู่ว่าฉันไม่คู่ควรกับเธอเลยด้วยซ้ำ แต่คงเป็นเพราะความรักที่ฉันตามหามาตลอด เลยทำให้ฉันกล้าที่รักเธอถึงฉันจะรู้ว่ามันไม่อาจเป็นไปได้ แต่เมื่อความรักมันเข้ามามันก็เบียดความคิดต่างๆหล่นหายไปหมดสิ้น ฉันรู้สึกเสียใจ เมื่อความหวังมันเริ่มเลือนหายไป ในเมื่อ สิ่งที่ฉันหามาทั้งชีวิต พอเจอได้ไม่นานก็หล่นหายไปในช่วงเวลาสัันๆ ฉันร้องให้เสียใจ อย่างบอกไม่ถูก อีกอย่างคำถามเรื่อง ความรัก กับฐานะทางสังคม มันก็เข้ามา ฉันไม่รู้ว่าทำไมสองอย่างนี้ จึงมาอยู่ด้วยกันได้ ทั้งที่ความรัก มันไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลยด้วยซ้ำ ฉันคิดอยู่นานมากๆ แต่ก็ยังไม่เข้าใจ จนฉันเห็นว่า เป็นเรื่องผลประโยชน์ที่คนสองคนนั้นจะอยู่กันอย่างมีความสุข ในภายหลังแต่ที่สุด ความสุขจริงๆมันคืออะไรกันแน่ การใช้จ่ายซื้อขายแลกเปลี่ยน สิ่งเหล่านั้นมันเป็นความสุขแบบใหนกัน เพราะชีวิตดำรงอยู่ด้วยปัจจัย 4ไม่ใช่เหรอ แค่มีปัจจัย4 ความรักก็เป็นไปได้ ใช่หรือเปล่า

แต่เพราะยุคสมัยที่เปลี่ยนไป ทุกคน เดินเข้าหากันด้วยผลประโยชน์มากกว่าความดี ดังนั้นถึงแม้เราจะเป็นคนดี ซื่อสัตย์สุจริต แค่ใหนก็ตาม ถ้าเราไม่มีเงิน ทรัพย์สิน สมบัติ เราก็ ไม่มีค่าอยู่ดี ดังนั้นทุกวันนี้ฉันก็ไม่น่าเเปลกใจเลย ว่าวันนี้คนดีหายไป มีแต่เรื่องของผลประโยชน์มากกว่าที่ยึดโยงสังคมไว้ด้วยกัน มันก็ไม่แปลก ที่ใครอยากสุขสบาย แต่ความสุขสบายเหล่านั้นละคงทนแค่ใหนที่จะสร้างความสุขจริงๆได้ สุขโดยที่ไม่มีผลประโยชน์ทางสังคมมาเกี่ยวข้อง สุขแม้จะไม่มีอะไรเลย สุขที่แท้จริง

ฉันไม่รู้หรอกว่าใครจะคิดยังไง แต่ ฉันเองก็ยังมั่นใจว่า ความสุขที่แท้จริง มันอยู่ส่วนใหนสักที่หนึ่ง บน ที่อันไม่มีประมาณแห่งนี้ ดังนั้นถ้ามีคนพูดถึงความรัก ที่มีส่วนของผลประโยชน์เข้ามา เกี่ยวข้อง ก็พึงระลึกไว้เสมอว่า คุณถูกตัดสินไปแล้ว ตั้งแต่ยังไม่รู้จักคุณดีเลย ด้วยซ้ำ และถึงแม้คุณจะดันทุรังไป คุณก็ต้องเจ็บปวด อยู่ดี และอีกอย่างคนที่ตัดสินคุณ คนเหล่านั้นไม่ไม่รู้จักเรื่องความรัก เลยแม้แต่น้อย ถึงแม้ตอนนี้ ฉันจะยังเจ็บ แต่ฉันก็พยายามมาเขียนเพื่อบอกช่วงเวลาชีวิต ให้ฉันได้จำ ตอนนี้ถึงฉันจะง่วงมากๆ ก็พยายามเขียนมันให้จบ เอาเป็นว่าฉันคงต้องเขียนไว้แค่นี้ ถึงแม้จะมีอีกหลายอย่าง ที่ฉันเข้าใจ แต่ก็คงเขียนต่อไปไม่ไหว ขอพักไว้ก่อน

15 มีนาคม 2567

2024-03-14T17:35:00.000-07:00

เช้านี้ ฉันเห็นแววตาของลูกสาว แววตาที่เต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว โศกเศร้า ความเหงา และวิตกกังวล น้ำตาของฉันมันก็ไหลออกมาไม่ยอมหยุด คำถามต่างๆ วิ่งเข้ามาในหัว ฉันเห็นข้อผิดพลาดต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต มากมาย เพราะฉันใช่ ไหมที่ทำให้เด็ก คนนึงต้องพบเจอกับความเจ็บปวดและเรื่องราวต่างๆ ตั้งมากมาย โดยที่เธอไม่ได้มีส่วนรู้เห็นอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่ก็มา แบกรับสิ่งเหล่านั้นโดย ที่เธอเองไม่ได้ก่อขึ้นเลย แม้แต่น้อย มันเป็นเพราะอะไร ขณะที่คำถามทุกอย่างยังคงดำเนินไป ไม่มีท่าทีว่าจะเบาบางลง น้ำตาของฉันนองเต็มหน้า ฉันเองก็แค่เป็นผู้ชาย ธรรมดา ๆ คนนึง ทำไมโลกนี้ ถึงได้เอาเปรียญฉันได้มากมายขนาดนี้ ความหวัง ความฝัน สิ่งที่ฉันพยายาม ประคับประคอง มันมา ทุกอย่างจมดิ่ง ลงไป ฉันจมอยู่กับความกลัว ไม่กล้าที่จะสร้างอะไรขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ เพราะความผิดพลาด ต่างๆที่เกิดขึ้น ฉันมองดูทุกอย่างด้วยความหวั่นไหว ไม่มั้นคง และบางที สิ่งที่ฉันคิดและตามหา มันอาจจะส่งผลเสียกับใครบางคนอีกครั้ง ในวันข้างหน้า มันจะต้องเป็นไปแบบนั้นอีกหรือ เปล่า ฉันเอง ก็ไม่รู้

ความซื่อสัตย์ที่เเสนจะบริสุทธิ์

2024-02-14T14:52:00.001-08:00

ผมคนนึงที่เคยยกมือไหว้หมา จนมีคนมองแล้วคิดว่าบ้าหรือเปล่า แต่ผมไม่ได้สนใจคนเหล่านั้นหรอกเพราะผมมีเหตุผลส่วนตัว ผมแค่บอกคนที่ถามไปว่าผมไม่ได้ไหว้อัตลักษณ์ความเป็นหมา แต่ผมไหว้ความซื่อสัตย์ของเค้าโดยยกตัวอย่างสั้นๆไว้ว่าเราเลี้ยงคนบางคนมาเป็นสิบ ยี่สิบปี เราสอนเค้า เค้าไม่พอใจเค้าโกรธถึงขั้นที่จะฆ่าเราได้เลย แต่เราให้ข้าวหมาบางตัวแค่คำเดียวเค้ายอมมอบกายถวายชีวิตให้เราได้เลย ถึงแม้เราจะทุบจะตีเค้าแค่ใหนเค้าก็ยอมรับความตายโดยเต็มใจ ไม่คิดจะเนรคุณแว้งกัดเราในภายหลังเลย แม้แต่น้อย เหตุการณ์ครั้งนั้นผมได้เห็นความซื่อสัตย์ที่แสนจะบริสุทธิ์ จากหมาจรจัดตัวนึง สัตว์ที่ผมเองเคยให้อาหารเค้าเพียงครั้งเดียวและก็เป็นเพียงเศษอาหารแค่เล็กน้อยเท่านั้น สัตว์ที่ผมโมโหเรื่องอื่นและเอาความโมโห ไปลงที่เค้า เมื่อผมได้สติผมเลยยกมือไหว้เค้าด้วยความเต็มใจโดยไม่ได้สนใจใครๆที่มองมา เพราะส่วนนึงในใจผมเองคิดว่าคนเหล่านั้น คนที่มองเข้ามา เค้าไม่มีค่าอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่กลับกันหมาจรจัดที่ไม่มีค่าใดๆกับใครคนอื่นกลับให้บทเรียนและมุมมองที่แตกต่างออกไป จริงอยู่ว่าความคิดเหล่านั้นมันเกิดขึ้นในตัวผมเอง หมามันไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย แต่ความคิดทั้งหมดเหล่านั้นก็เกิดขึ้นภายใต้เหตุการณ์ ที่ถูกกระตุ้น ให้ความคิดเหล่านั้นผุดขึ้นมาในหัวของผม

สุธา สุวรรณเวลา

2024-02-11T21:53:00.000-08:00

พวกเจ้ากำลังจะพูดอะไร? อยากบอกว่าแขนขาที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ดวงตาที่พล่ามัว มือที่จับอะไรไม่เคยคงทน สิ่งเหล่านี้หรือ ที่เรียกว่าความสมบูรณ์แบบ และน่าภูมิใจ ในหลายมุมของโลกที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมาน พวกเขาเพิ่งลืมตาขึ้นมาดูโลกแล้วพวกเค้าผิดอะไร ที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดเหล่านั้นไว้ มันดูไม่สมเหตุสมผลเลยอีกอย่างคำดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้นราคาของมันอยู่ตรงใหน พวกเจ้าแค่ทะยานอยากไปตามความพอใจที่พวกเจ้าอยากให้เป็นก็แค่นั้น การด้อยค่าความคิดและสัจธรรมของผู้ที่เห็นความจริงของโลก โดยปราศจากมายาคติ กลับถูกชื่นชมในยุคนี้ การกลบเกลื่อนความหวาดกลัวได้รับความนิยม ทั้งที่จริงแล้ว สิ่งเหล่านั้นยังคงอยู่และจะปารกฏออกมา เลิกหลอกตัวเองกันซักที และยอมรับในสิ่งที่ควรจะเป็น ไม่ว่าสิ่งใดก็ล้วนผุกร่อนและถูกกัดกินด้วยกาลเวลาทั้งสิ้น ดังนั้นจงหาความพอดีให้ตัวเองซ่ะ จะได้ไม่ต้องดิ้นทุรนทุรายเมื่อทุกอย่างเกิดปรากฏต่อหน้า ทั้งสุขและทุกข์ที่เราเผชิญ มันเป็นแค่เรื่องธรรมดา คิดถึงความตายเข้าไว้ให้มาก เพราะวันนึงมันก็จะเกิดขึ้นแก่เราและคนที่เรารักเช่นกัน ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์และ ดาวในท้องฟ้าก็มีอายุขัย เพืยงแต่เวลาจะจัดสรรค์ให้เท่านั้น เหล่านั้นแหละคือความจริงคือสัจธรรมของโลกธาตุ การเปลี่ยนแปลง ทั้งปวง ดังนั้น อย่าด้อยค่าซึ่งกันและกันแต่จงอยู่ร่วมกันด้วยความเคารพและให้เกียรติเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ต่อกัน อย่าให้ความเกลียดชัง ความหึงหวง ความอิจฉาริษยา มาเป็นเครื่องสร้างความเศร้าหมองแก่จิตใจต่อกันเลย ทุกอย่างย่อมเกื้อกูลและส่งผลต่อกัน มนุษย์ สัตว์ ต้นไม้หรือพลังงาน มีความเกี่ยวพัจกันอย่างลึกซึ้ง ดังนั้นเมื่อโลกหมุนไป ความเสื่อมลงของโลกและจิตใจมนุษย์จึงผูกโยงกัน อย่างไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมโลกแปรปรวนเปลี่ยนแปลงไป ถ้าเราย้อนมาดูจิตใจของคนในทุกวันนี้ แล้วพวกเจ้าจะเข้าใจคำว่าเด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาวเป็นยังไง

สุธา สุวรรณเวลา

ฝากถึงทุกๆคน

2023-09-11T14:39:00.000-07:00

คุณรู้หรือไม่ ว่าเราทุกคนกำลังเดินอยู่บนเส้นทางแห่งวิวัฒนาการทั้งรูปธรรมและนามธรรม ดังนั้นมันก็ไม่แปลกกับสิ่งต่างๆที่เราได้เห็นและเกิดขึ้น มันมีทั้งส่วนที่ดีและไม่ดี การปรับตัวเพื่อความอยู่รอดบนโลกที่กำลังเปลี่ยนไปทางกายภาพ

และสภาวะทางจิตใจที่กระหาย เพื่อจะขึ้นยืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งห่วงโซ่อาหาร ผ่านระยะเวลาที่นานมากๆ จนขณะนี้ บางกลุ่มคนอยากได้ชัยชนะเหนือผู้คนด้วยเช่นกัน ด้วยความอยากอันเหลือประมาณ ทุกชีวิตต่างดิ้นรน ทั้งภัยธรรมชาติ และเล่ห์กล อุบายต่างๆนาๆ เราจะรอดไปได้หรือว่าจะตกเป็นทาสของกลุ่มคนบางกลุ่ม อันนี้เราต้องใช้สติและปัญญาของเราไตร่ตรองกันดู บางประเทศ ณ.ขณะนี้ได้อนุมัติการฝังชิฟ โดยอ้างถึงการเดินทาง และการวิเคราะห์โรค ในยุคที่เทคโนโลยีเบ่งบานนี้ ข่าวสาร มีทั้ง จริงและเท็จ มันไม่แน่ว่าวันนึงจากหาผู้สมัครใจ จะกลายเป็นกฏหมายควบคุมหรือกระบวนการบีบบังคับ ในภายภาคหน้า ทั้งหมดนี้เป็นแค่ความคิดเห็นส่วนตัว เพราะเราเกิดมาภายใต้วิวัฒนาการ ดังนั้นการอยู่รอดไม่จำเป็นต้องให้ใครควบคุม เราเป็นแค่ส่วนเสี้ยวเล็กๆบนฝุ่นผงอันโดดเดี่ยวแห่งนี้ แต่ทำไม ความไม่ประมาณตัว ต้องสร้างสิ่งเลวร้ายมากมายต่อกันอย่างไม่สิ้นสุด เพราะวันนึงที่ๆเราเรียกว่าบ้านนี้ก็จะผุพังไปเช่นกัน หาช่วงโอกาสซ่อมแซมบ้านหลังนี้ก่อนดีกว่าไหม กว่าทุกอย่างมันจะสายเกินไป เราเป็นแค่เสียงเล็กๆที่ทุกคนมองข้ามและไม่ได้ยิน แต่อย่างน้อยเราก็สำนึกและรู้จักความพอเพียงและรู้ว่าเรานั้นเกิดมาเพื่ออะไร

เราหวังเพื่ออะไร

2023-09-09T02:24:00.002-07:00

เราปฏิเสธ ไม่ได้ว่าการเกิดมานั้นคือการเข้าสู่กระบวนการณ์ของความเจ็บปวด ลองเปิดตาและมองไปรอบๆ ว่าสิ่งใดบ้างที่คุณเห็นตอนนี้จะไม่มีการเปลี่ยนแปลง แม้กระทั่งดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์หรือผืนดินที่คุณยืนอยู่ จริงอยู่ว่าคุณอาจจะไม่รู้สึกในตอนนี้ ถ้าจะถามว่าเพราะอะไร เป็นเพราะว่าความคิดที่ตื้นเขินเกินไปมันปิดบังความรู้พวกนั้นอยู่ คุณลองใช้สติปัญญาทั้งหมดมองไปรอบๆตัว คุณจะพบกับความจริงเหล่านั้นและนั่นคือสิ่งที่ประจักษ์แก่ฉัน หวังว่าพวกคุณจะเห็นและเข้าใจในสิ่งที่ฉันจะสื่อ ขอให้โชคดี

อะไรคือสิ่งที่เจ้าเข้าใจ

2023-06-17T23:30:00.002-07:00

สุธา สุวรรณเวลา

เลิกโง่ซ่ะที

2023-05-06T22:31:00.001-07:00

ถ้าพระเจ้ารักเราจริงๆพระเจ้าคงไม่สร้างชีวิตขึ้นมาตั้งแต่แรกหรอก พระเจ้าสร้างชีวิตให้มาพร้อมความตายสร้างความสำเร็จมาพร้อมกับความล้มเหลวสร้างการพบเจอที่มาพร้อมกับการพลัดพราก ยัดเยียดความทุกข์ต่างๆนาๆให้

"นั่นหรือความรัก"

ไม่หรอก ฉันเรียกสิ่งเหล่านี้ว่าความเห็นแก่ตัว ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบทั้งนั้นแหละภายใต้ความคิดที่จมอยู่ใต้กฏของเวลา เราแค่ต่อสู้และดิ้นรนเพื่อปากท้องของตัวเองและตายจากคนที่รักไป มันเป็นบ่วงโซ่แห่งความโง่เขลาสิ้นดี

พวกเราต่างเข้าใกล้ความสูญเสีย

2023-04-23T20:17:00.001-07:00

พวกเราต่างเข้าใกล้ความสูญเสีย

เมื่อเราเกิดมามีความรู้สึกครบถ้วนมีสัมผัสที่สมบูรณ์ ความเจ็บปวดต่างๆก็จะเกิดขึ้นกับเรา ความรู้สึกต่างเหล่านั้น มันทำร้ายและให้ความทุกข์อยู่ตลอดเวลา ทุกๆครั้งที่แันมองออกไป เบื้องหน้าของฉันมีความแปรเปลี่ยนเต็มไปหมดและทุกๆอย่างที่ฉันเห็นมันก็ต่างเดินเข้าหาความแตกสลายรวมไปถึงตัวฉันเองก็ด้วย มันเป็นแบบนั้น และฉันก็ถามตัวเองอยู่บ่อยๆว่า ตอนเราเข้าใกล้ความตายนั้นเราจะมีความเจ็บปวดขนาดใหน ใจเราจะรู้สึกยังไงขณะที่เรากำลังจะทิ้งทุกอย่างไป สิ่งเหล่านั้นเป็นคำถามที่เกิดขึ้นกับฉันตลอดเวลาและการที่ฉันต้องคิดและรู้สึกกับเรื่องเหล่านี้ มันก็เป็นเรื่องที่แย่มากๆ ฉันเห็นภาพต่างภายใต้จิตสำนึก ว่าเมื่อเราได่ชีวิตเหล่านี้ เราก็มีความเจ็บปวดอยู่เบื้องหน้า มีความตายอยู่เบื้องหน้าและก็คงไม่ต่างกัน ที่ทุกชีวิตก็เป็นแบบนั้น มันแตกต่างกันแค่เพียงรูปแบบของการจากไป เราอาจใช้เวลาแค่เสี้ยววินาทีกับความเจ็บปวดครั้งสุดท้าย หรือหนึ่งวัน หลายๆวัน หรือหลายๆเดือนกับสิ่งนั้น ความเจ็บปวดที่แตกต่างความทุกข์ที่แตกต่าง มันจะทำให้ คนรอบๆตัวก็เดือดร้อนแตกต่างไปเช่นกัน ฉันเห็นความทุกข์ทรมานนั้นและเจ็บปวดแทนพวกเขาฉันรู้สึกได้ถึงความทุกข์ ความสัมพันธ์ เหล่านั้นมอบความทุกข์แก่เราตลอดเวลา คำทุกคำที่ฉันพยายามเขียนมันเป็นตัวแทนของความรู้สึกที่ฉันมี ความคิดทีฉันมี ถึงแม้สิ่งที่ฉันคิดและเขียนมันจะดูเป็นเรื่องที่ไร้สาระในสายตาของผู้คน ถูกมองข้ามและถูกปิดกั้น ไม่ถูกนำเสนอให้ใครเข้าถึง แต่เมื่อสิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้น ความจริงเหล่านั้นวนเวียนมาถึง ความรู้สึกและความทุกข์เหล่านั้นก็จะเกิดขึ้นกับทุกชีวิตอย่างที่ฉันได้กล่าวมา ฉันเองไม่รู้หรอกว่าต้นกำเนิดของชีวิตมันเริ่มต้นมาจากที่ใด แต่ที่ฉันรู้คือเมื่อใดที่เรามีองค์ประกอบสมบูรณ์ ทางสัมผัส สิ่งที่ตามมาคือความเจ็บปวด ดังนั้นเมื่อเราจะมอบชีวิตให้แก่ใครเราก็ควรเข้าใจจุดนี้ ในมุมมองของฉันการดำรงอยู่ซึ่งเผ่าพันธุ์นั้นเป็นเรื่องที่ดูไร้สาระ พวกคุณพยายามสืบเชื้อสายและแย่งชิงความเป็นเจ้าของในสิ่งต่างๆ มีความอยากได้ที่ไม่สิ้นสุด ใช่และมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆทุกชีวิตย่อรักสุขเกลียดทุกข์เป็นธรรมดาแต่สิ่งที่คุณสานต่อกันมามันเป็นทุกข์ที่พวกคุณมองข้าม ความตาย และความเจ็บปวดแฝงติดตามมาด้วย ไม่ว่าพวกคุณจะมีความเชื่อแบบใหนแต่ถ้าคุณมีสัมผัส พวกคุณก็หนีไม่พ้นสิ่งที่เรียกว่าความเจ็บปวดและความทุกข์ และไม่ว่าคุณจะอยู่ในรูปแบบชีวิตใด จะเป็นรูปแบบชีวิตที่เล็กมากๆหรือใหญ่โตมากๆ หรือจะความเป็นมนุษย์ก็ตาม สัมผัสที่ติดตัวคุณมาก็จะมอบความทุกข์การสูญเสียให้แก่คุณเช่นกัน เราเกิดอยู่ภายใต้กฏของเวลา และเราก็ปฎิเสธไม่ได้เลย ว่าเวลาจะพัดพาทุกอย่างจากเราไป และมันจะเป็นอย่างนั้นเสมอ การแสวงหาของพวกคุณจึงหาที่สุดไม่ได้ พวกคุณมองหาความแต่ความสุขแต่ความสุขก็ไม่เคยถูกเติมเต็มเลยด้วยซ้ำและมันก็อยู่กับคุณได้ไม่นาน มันจะเเปรเปลี่ยนและจากพวกคุณไปเสมอ ใช่เพราะเวลาจะพัดพามันไป ความสวยงามที่แปรเปลี่ยน สิ่งของที่ทรุดโทรมจะทำให้คุณเบื่อหน่ายและจางคลายไปในที่สุด เราไม่สามรถโอบกอดสิ่งใดด้วยความรู้สึกเหมือนโอบกอดแรกได้ และบางทีเราอาจจะจดจำความรู้สึกเหล่านั้นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เหล่านั้นจึงให้คำตอบกับสิ่งต่างๆรอบตัวเราได้ว่าทำไม เราต้องเจ็บปวดกับสิ่งต่างรอบตัวเราอยู่ตลอดเวลา เพราะทุกอย่างที่มีจุดเริ่มต้นย่อมเดินทางเข้าหาจุดจบ นั่นเอง และถ้าคุณมองหาคำว่านิรันดร์จะจุดเริ่มต้นเหล่านั้น ก็ไม่มีทางหรอกที่พวกคุณจะหามันเจอ เพราะทุกอย่างที่อยู่ภายใต้กฎของเวลาย่อมเดินไปสู่ความเปลี่ยนแปลงจางคลายและดับไปทั้งสิ้น ส่วนคำว่านิรันดร์นั้นก็มีอยู่ แต่อยู่บนจุดสูงสุดอยู่เหนือกฎของเวลา อยู่อยู่เหนือองค์ประกอบทั้งปวง ความนิรันดร์ไม่มีส่วนประกอบของรูปธรรม นามธรรม หรือสัมผัสต่าง ดังนั้นความรู้สึกก็มีอยู่ในสภาวะนิรันดร์ไม่ได้ ตรรกะง่ายๆ เมื่อเราเข้าใจองค์ประกอบของชีวิต ที่ว่า จุดเริ่มต้นทั้งหลายจะถูกเวลาพัดพาไปสู่จุดต้นทั้งสิ้น ดังนั้นจุดเริ่มต้นก็จะไม่มีในคำว่านิรันดร์เข่นกัน ทุกอย่างเป็นแค่สิ่งที่ถูกเราสมมุติขึ้นเพื่อการสื่อสาร แต่ความจริงที่ว่านิรันดร์ก็มีอยู่เช่นกัน มันเพืยงแค่อยู่ในรูปแบบของสภาวะ ที่ว่า ไม่มีจุดเริ่มต้นและไม่มีจดสิ้นสุด และเราก็เข้าถึงสภาวะเหล่านั้นได้เมื่อเราไม่มีความอยากที่จะมีหลังจากการรู้สึกครั้งสุดท้ายของชีวิตว่า ชีวิตนี้มันจบแล้วและฉันก็ไม่เหลือความพอใจที่จะได้มันอีกแล้ว ด้วยความเข้าใจที่ว่าการได้ทุกอย่างมามันคือความทุกข์และความเจ็บปวดและทุกจุดเริ่มต้นย่อมมีปลายทางคือจุดจบเสมอ บทความที่ฉันนำมาแบ่งปันเหล่านี้ใครอ่านและเข้าใจมันแสดงว่าพวกคุณมีปัญญาเข้าถึงที่ฉันจะสื่อ ทุกคนมีความเชื่อที่ปักลงลึกว่า เราจะถึงเป้าหมายด้วยการมุ่งไปข้างหน้าแต่นิรันดร์คือสภาวะที่เข้าถึงได้ด้วยการหยุดและนิ่งสนิท ทุกอย่างเป็นเหตุและผลมันอาจจะยากต่อการเข้าใจ แต่ในกฎและความจริงของธรรมชาติมันเป็นแบบนั้นจริงๆและเกิดขึ้นกับทุกชีวิตบนโลกใบนี้

ทายาทแห่งความโง่เขลา

2023-04-12T20:02:00.001-07:00

โลกใบนี้ความพอใจที่เป็นอนันต์มันไม่มีอยู่หรอก พวกเอ็งแค่รู้สึกกับสิ่งข้างเคียงในแค่ระยะเวลาสั้นๆ และถ้าจะกล่าวว่าการอาศัยอยู่บนก้อนหินโง่ๆไปที่ลอยไปแบบไม่มีเป้าหมายผสมพันธุ์และกัดกินทรัพยากรคืออารยธรรม นั้นคงเป็นความคิดที่ทุเรศสิ้นดี พวกเราแค่ถูกเวลาจับมัดรวมกัน สร้างความพึงพอใจและถูกหลอกลวงจากความโง่เขลาของตัวเอง และการแกะสลักก้อนหินให้เป็นทรงกลมก็ได้ไม่ได้เรียกว่าวิวัฒนาการด้วย มันเป็นแค่การเอาตัวรอดและหาทางออกที่สะดวกสบายแค่นั้นเอง เมื่อเราเดินผ่านจุดหนึ่งระยะเวลาระดับไมโครจากสร้างตัวตนของเราที่นับไม่ถ้วนขึ้นมา เรามีตัวเลือกต่างๆที่นับไม่ถ้วน เราอาจหยุดหรือหันไปซ้ายและขวาหรือนั้งลง ความจริงของเวลาเหล่านั้นจะจำกัดการมองเห็นของเรา เรามองเห็นสิ่งต่างๆแค่สัมผัสทางตางแค่นั้น แต่ถ้าเราใคร่ครวญให้ดี เราจะเห็นความจริงที่ต่างออกไปด้วยสติ และปัญญา และเรื่องของปัจจุบันพวกคุณจะเห็นได้ว่าเป็นระยะเวลาที่สั้นมากๆหรือแทบจะไม่มีอยู่จริงๆเลยก็ได้ สิ่งเหล่านี้ต่างบอกถึงการมีอยู่ที่ไร้ประโยชน์และแก่นสารเชิงตรรกะ เราแค่ถูกจำลองจากความคิดและปัจจัยต่างๆรอบข้าง สิ่งเหล่านี้มันยากเกินจะเข้าใจ คุณต้องหาให้เจอว่าหน่วยของเวลาที่เล็กที่สุดคืออะไร ระดับไมโคร นาโน พิโก ซึ่งเรื่องเหล่านี้มันยากจะอธิบาย แต่จะเป็นปัจเจกบุคคลที่จะเข้าถึง ในความเร็วระดับนั้นสิ่งที่ดำรงอยู่ในรูปแบบของนามธรรม คือความคิดและสติปัญญา นั้นเป็นสิ่งที่บ่งบอกได้ว่า เป้าหมายของชีวิตเป็นแค่เรื่องหลอกลวง พวกเราแค่สร้างบทบาทและแค่อยากมีตัวตนอยู่แค่นั้นเอง ความกลัว ความเห็นแก่ตัวและการอิจฉาริษยา คือต้นกำเหนิดของวัฏจักร ตราบใดที่เราไม่เข้าใจสิ่งเหล่านี้เราก็เป็นได้แค่ตัวละครผู้โง่เขลา เกิดและตายอย่างไม่มีที่สุด และการสานต่อเผ่าพันธุ์ที่ไม่มีความเข้าใจก็จะขยายอานาเขตของความไม่เข้าใจเหล่านี้ให้กว้างออกไป เพราะลูกหลานเหล่านั้นก็จะเกิดและตายไม่รู้จุดจบของตนเช่นกัน

ฉันเป็นใครมาจากใหน

2023-04-04T20:29:00.001-07:00

เมื่อฉันเดินทางผ่านช่วงชีวิตมาระยะหนึ่ง

ฉันก็เริ่มพบว่าความจริงของชีวิตมันติดอยู่ในวงกลมขนาดใหญ่ที่เรามองมันไม่เห็นจริงๆ ฉันพยายามตามหาความหมายมันมาอย่างช้านาน มีคำถามมากมายที่เกิดขึ้น บางคำถามฉันก็ได้รับคำตอบ แต่ก็ยังมีอีกหลายคำตอบที่ฉังเองก็ยังไม่แน่ใจในความถูกต้อง ฉันถามตัวเองเสมอถึงความต้องการที่เกิดขึ้นกับชีวิตของฉัน แต่คำตอบที่ได้ล้วนไม่สัมพันธ์กัน ฉันแค่มีความต้องการบางอย่างในระยะเวลาที่ถูกกำหนดเมื่อเวลาผ่านไปทุกอย่างที่ฉันให้ความสำคัญจะเริ่มด้อยค่าและหายไป จนมีความต้องการใหม่เกิดขึ้นมาอย่างไม่จบสิ้น และมันก็เป็นแบบนั้นตลอดระยะเวลาที่ฉันเฝ้าสังเกตุ มันแสดงให้เห็นถึงกรอบและวงกลมที่จำกัดความคิดของเราเอาไว้ ฉันได้ทำการทดลองเกี่ยวกับสภาวะทางอารมณ์และความคิด เฝ้ามองดูความเปลี่ยนแปลงเหล่านั้น จนรู้ชัดเจนว่าทุกอย่างที่มีการจุดประกายและเกิดขึ้น ไม่ว่าด้วยเหตุใดก็ตาม ย่อมมีความแปรปรวน จางคลายและจะหายไป จากนั้นจะมีสิ่งใหม่ เข้ามาทดแทนและก็กลับไปกลับมาอย่างนี้เสมอ เมื่อฉันเห็นถึงอารมณ์และความคิดเหล่านี้ ฉันก็รู้สึกถึงความน่าเบื่อน่าขยะแขยงในความคิดและความต้องการเหล่านั้น ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าฉันเกิดมาทำไมเกิดมาเพื่ออะไร ใครเป็นคนสร้างสิ่งที่ถูกเรียกว่าชีวิตนี้ขึ้นมาก็ตาม แต่ฉันเองก็คิดว่าฉันไม่ต้องการมันเลยแม้แต่น้อย หลายครั้งที่ฉันเองด่าทอพระเจ้าที่ยัดเยียดความทุกข์เหล่านี้ให้กับฉัน แต่มันก็เป็นเพียงการระบายความรู้สึกเบื่อหน่ายของฉันเท่านั้น เพราะในความเป็นจริงตรรกะและเหตุผล มันบอกฉันว่าพระเจ้าไม่ได้มีอยู่จริงๆ พวกเราทุกคนอาจถูกหล่อหลอมขึ้นจากผงฝุ่นที่ถูกก่อกวนให้ตื่นขึ้นจากการหลับไหลมากกว่า มันเป็นเรื่องยากที่เราไม่สามารถรู้ถึงต้นกำเนิดของตัวเอง และก็ไม่ใช่เรื่องแปลกของการกล่าวถึงบุคคลที่สาม เพื่อกลบเกลื่อนความคิดทั้งหมดเหล่านั้น แต่อย่างไรก็ดี ส่วนตัวฉันก็รู้สึกถึง ความไม่มั่นคงและชีวิตเหล่านี้ก็เปราะบางเกินไป ที่จะเอาอารมณ์เหล่านั้นยัดเยียดเข้าไป ความต้องการที่ไม่รู้จักพอจะทำให้ชีวิตตกอยู่ในความยากลำบาก พวกเขาแค่ไม่มองให้เห็นถึงสิ่งที่แปรเปลี่ยนเหล่านั้น พวกเขาจึงไม่รู้จักชั่งใจว่า ทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาเดี๋ยวมันก็จะจางคลายและผ่านออกไป ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความเกลียดชัง หรือความโลภ โกรธหลงก็ตาม เมื่อมันเกิดขึ้นกับเราแล้ว มันก็จะจางคลายและหายไปในที่สุด ถึงแม้เราจะเฝ้าดูมันแต่กลับจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่ามันหายไปตอนใหน ผลจากการทดลองสิ่งเหล่านี้ มันทำให้ฉันไม่มีความต้องการที่มากเกินไป และบางครั้งฉันเองก็โทษถึงการมีอยู่ เพื่อที่จะตาย เราทิ้งร่องรอยของความทุกข์ให้กับคนรุ่นถัดไป เรามอบชีวิตและความตายให้พวกเขาเพื่ออะไร เราควรตัดวงจรแห่งความเจ็บปวดเหล่านี้ลงไป เราไม่ควรมอบชีวิตให้ใครด้วยซ้ำ สัญชาตญาณของเรามันกล่าวถึงเรื่องของความรัก ทั้งที่ความจริงเเล้วเราเพียงแค่กลัว เท่านั้นเอง กลัวที่จะต้องอยู่และตายเพียงคนเดียว กลัวถึงความเจ็บปวดและไม่มีใครหันมอง มันดูเป็นสิ่งละเอียดอ่อนแต่ ที่จริงมันเป็นเรื่องตลกร้าย เมื่อเราสืบทอดเผ่าพันธุ์แห่งความเจ็บปวดเหล่านั้นให้ขยายออกไป ความตายที่ไม่สิ้นสุดความเจ็บปวดและทรมานเหล่านั้นจะกลืนกินพวกเขาไปจนกว่า โลกนี้จะแตกทำลายลง และเมื่อใกล้ถึงวันนั้น ความทุกข์ที่แสนสาหัสก็จะเกิดขึ้นแก่พวกเขา ทายาทแห่งความเจ็บปวด ความขาดแคลนและแออัดจะทำให้พวกเขาต้องฆ่าและเเย่งชิงเพื่อการมีอยู่ของสิ่งที่ถูกเรียกว่าชีวิตนั่น เมื่อคิดมาถึงตอนนี้ อะไรล่ะที่เป็นความหมายที่แท้จริงของชีวิต ความอยาก ความเห็นแก่ตัว และความกลัว ใช่ไหม และถ้าเป็นไปได้หากชีวิตไม่ถือกำเนิดขึ้นมาตั้งแต่แรกนั่นแหละ ถึงจะเรียกได้ว่าสงบสุข

แสงสว่างแม้จะน้อยนิดแต่จะพิชิตความมืดมนได้เสมอ

2023-04-03T11:28:00.001-07:00

แสงหิ่งห้อยอันน้อยนิด จะเริ่มส่องสว่างมากยิ่งขึ้นในยามที่ท้องฟ้ามืดสนิทลง ด้วยเหตุอันใด ชีวิตคนๆนึงก็จะมีคุณค่ามากที่สุดก็ต่อเมื่อ องค์ประกอบของชีวิตนั้นเหมาะสมกับสิ่งที่ตัวบุคคลเหล่านั้นเป็น นั่นเอง

รักเพื่ออะไร

2023-04-03T05:12:00.000-07:00

ผมพยายามติดตามดูชีวิตของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเด็กที่เชื่อเเละศรัทธาในความรักมาก เธอมีครอบครัวที่อบอุ่นเธอดูเป็นคนอ่อนโยน แต่เมื่อเธอต้องผ่านวัยที่ต้องการใครอีกคนเพื่อจะสร้างครอบครัวใหม่เธอก็ต้องพบเจออะไรอีกมากมายข้างนอกนั่น เธอก้าวเข้าสู่เส้นทางของสังคมเพื่อเรียนรู้สิ่งใหม่ๆรอบตัว จนเธอต้องพบเจอเรื่องราวมากมายทั้งดีและร้ายจากชีวิตที่ไร้เดียงสาก็เริ่มมองเห็นอีกมุมหนึ่งของสังคม ผมพยายามปลอบเธอทุกครั้งที่เธอนั้นเสียใจและดูอยู่ห่างๆเพียงเพื่อจะคำตอบที่พยยามตามหาว่าที่จริงแล้วคนเราต้องการความรักเพื่อจุดประสงค์อะไร เรื่องการพบเจอกันระหว่างคนสองคนเเล้วตกลงจะอยู่ร่วมกันใช้ชีวิตร่วมกัน ในหลายแง่มุมที่ผมพยายามจะหาคำตอบมั้นอาจจะเกินสิ่งที่ทุกคนจะเข้าใจ เราอาจถูกสร้างมาเพื่อเป็นแบบนี้หรือเราจะตัดสินใจทำตามความต้องการของสิ่งที่กระตุ้นมันเท่านั้น เพราะชิวิตมันเหตุขึ้นจากหลายเรื่องราว บางทีเราอาจจะไม่เข้าใจถึงสิ่งที่แท้จริงในสิ่งที่ถูกเรียกว่าชีวิตก็เป็นได้ มันซับซ้อนเเละละเอียดอ่อนมาก

ความรักก็เช่นกัน มันอาจจะผลิดอกออกผลให้ดังใจเราปรารถนาไม่ได้ เหมือนการปลูกต้นไม้ หากเราดูแลอย่างไม่เคยเข้าใจเลยมันก็อาจจะตายลงได้ เราต้องศึกษาถึงหลักเกณฑ์ของต้นไม้ให้เข้าใจก่อนเราจึงจะดูแลมันได้ เพราะไม่อย่างนั้นบางทีสิ่งทีเราคิดว่าดีแต่มันอาจจะทำลายทุกอย่างให้พังลง เช่นถ้าเกิดเราปลูกต้นไม้ขึ้นมาต้นหนึ่งเราคิดแค่ว่าต้นไม้ต้องการปุ๋ยและน้้ำเราใส่ปุ๋ยรดน้ำเกิดพอดีมันก็อาจจะตายได้ง่ายๆ ขณะเดียวกันที่ความรักถ้าเราเอาใจใส่มากไปเกินพอดีมันก็จะทำให้เกิดความรำคาญและจบลงได้เหมือนกัน

แต่นั้นก็ไม่ใช่คำตอบทั้งหมดที่ผมตามหาอยู่ดีเพราะนั่นมันเป็นแค่กลไกของความรักแต่คำถามของคำตอบคือรักเพื่ออะไรทำไมต้องรัก

ชีวิต ของเราจะสดสวยด้วยตัวเราเอง

2023-03-26T14:40:00.001-07:00

คุณค่าของแต่ละอย่าง อยู่ที่การให้ค่าของแต่ละคน เราไม่ได้เกิดมาเพื่อการแข่งขันที่จะเป็นใหญ่ ดังนั้นก็ไม่แปลกที่ไม่สามารถทำให้คนทั้งโลกพอใจเราได้ ชีวิต สติ และปัญญาที่เรามีจะสอนความเป็นคนดีให้แก่เราเอง