யாதும் கேளிர்

ஒரு வழிப் பாதை

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Fri, 17 Jun 2022 07:25:00 +0000

வானாகினாலும் மண்ணாகினாலும் ஊனாகினாலும் உயிரே போனாலும் காதல் ஒன்று தான். அது எங்கும் யாரிடத்திலும் ஒன்றுதான் என்ற அவன் பேச்சுக்கு முதல் அடி உச்சந்தலையில் விழுந்தது.

“எவனையும் நிமுந்து பார்க்காதவள வளச்சது இந்தக் கைதானொ...” என்று சொன்னவன் அவனுடைய இரு கைகளையும் பின்னால் சேர்த்துப் பிடித்து முதுகை முழங்காலால் அழுத்தி வளைத்தான். ஒருவன் அவன் சட்டையை கழற்றிவிட்டு கைகளைக் கட்டினான். இன்னொருவன் அவன் வேட்டியை உருவி இரண்டாகக் கிழித்து இரண்டு கால்களிலும் தனித் தனியாக நிதானமாகக் கட்டினான். வேட்டியின் இரு நுனியையும் இரண்டு பேர் இழுத்துப் பிடிக்க அவன் கால்கள் மண்ணில் இழுபட்டு விரிந்து நின்றன. ஒருவன் சாவகாசமாக “அந்தக் கருங்கல்லத் தூக்கியாங்கடா” என்றான். வாயில் பீடியைப் பற்ற வைத்து ஆழ்ந்து இழுத்தான். புகையை விட்டபடியே “அது ஒன்னுமில்லையப்பா…கொஞ்ச நாளைக்கு மொண்டீட்டு இருந்தயான்னா எல்லாஞ் சரியாப்போவும்” என்றபடியே கல்லைத் தூக்கி வெறியோடு முழங்காலில் போட்டான்.

அய்யோவென்ற அவன் அலறல் அந்த இடத்திலிருந்து வீட்டுக்குத் தூக்கி வரப்பட்ட அவளுக்கு கேட்டிருக்காது. "இந்தக் கண்ணுதான்டா நாயே அவள பாத்துச்சு" என்றபடி ஒருவன் அவன் கண்களில் குச்சியால் குத்தினான் ஒருவன். கண்களில் வலி இறங்கி பின் மண்டையில் பளீரென்றது. அவன் பார்த்து ரசித்த மணலை ஒருவன் அள்ளி அள்ளி அவன் கண்களில் போட்டான். தலையில் இருந்து வழிந்து சென்ற திரவம் வியர்வையா ரத்தமா என்று அந்த இருளில் யாருக்கும் தெரியவில்லை.

“அய்யோ...என்னை விட்டுருங்க..தெரியாம பண்ணிப் போட்டேன்..வலிக்குதுடா… விடுங்கடா..” எனத் தாளாத வலியில் ஒலித்த அவன் கதறல் கூட்டத்தில் சிதறி இருளில் கரைந்தது.

“இந்தக் காலுதானே இழுத்துட்டு ஓடுச்சு?" என்று கேட்டவன் கூரிய கல்லால் பாதத்தில் ஓங்கி ஓங்கிக் குத்தினான். கட்டை விரலுக்கும் நடு விரலுக்கும் இடையில் பாதத்தைப் பொத்துக் கொண்டு சென்ற கல் மேலே இழுத்தபோது வர மறுத்தது. இருவர் அவன் பாதங்களில் அழுத்திப் பிடித்துக் கொள்ள ஒருவன் அந்தக் கல்லைப் பிடுங்கி எடுத்தான். இன்னொருவன் வைத்திருந்த கத்தியால் தொடையின் உள்பக்கம் குத்திப் பிளந்தான். அதில் ஒரு பிடி மண்ணை மறக்காமல் அள்ளிப் போட்டான்.

“தள்ளுங்கடா...எல்லாத்துக்கும் காரணம் இந்தச் சாமானந்தே...” என்று எங்கிருந்தோ ஒரு வேப்பங்கட்டையோடு ஓடி வந்தவன் இரு கால்களுக்கு இடையில் அடிவயிற்றின் கீழ் ஓங்கி அடித்தபோது அவன் மண்ணில் முகம் புதைய வீழ்ந்தான்.

கண் விழித்த போது அவன் அம்மா அருகில் அமர்ந்து அழுது கொண்டிருந்தது மங்கலாகத் தெரிந்தது. ரணத்தால் வந்த வலியா இல்லை மனத்தால் எழுந்த வலியா என்று புரியாமல் கிடந்தான்.

“எனக்கு அப்பவே தெரியுமக்கா இப்படியெல்லா நடக்குமுனு…எப்ப பாத்தாலும் செல்போனுதே…மரத்துக்கடிய நிக்கிறதும் முட்டுச் சந்துக்குள்ள நிக்கிறதும்… போகயில வரையில அவ களுக்குனு சிரிக்கிறதும் என்ன அலும்புங்கிற” என்ற மணியாளின் பேச்சுக்கு…”இருந்தாலும் பாவந்தே…”என்றாள் சுப்பமாக்கா. “பாவமா? உன்ற ஊட்டுல நடக்கறவரைக்கும் எல்லாம் பாவந்தே...காலம் அப்படி ஆகிப் போச்சு...மொளச்சது மொளைக்காததுங்கற கணக்கெல்லா இல்ல என்றாள் பதிலுக்கு.

ஊரின் பரிதாபப் பார்வையும், அவதூறுப் பேச்சுகளும் அவன் வீட்டைச் சுற்றி அலைந்து கொண்டிருந்தன. எப்படி இவர்களுக்குத் தெரிந்தது, யார் சொல்லி இருப்பார்கள் என்று பழகிய முகங்களை எல்லாம் நினைவுக்குக் கொண்டு வர எடுத்த முயற்சி எல்லாம் புகையாய் நெளிந்து மறைந்தன.

ஊட்டியின் சேரிங் கிராஸ் பகுதியில் அவனும் அவளும் அறை எடுத்து தங்கியிருந்தார்கள். யாராவது தேடி வந்து விடுவார்கள் எனப் பயந்த வள்ளி, வெளியே சுற்றிப் பார்க்கலாம் வா என்று முத்து எவ்வளவு அழைத்தும் வர மறுத்தாள். "வேற ஊரு, வேற மனுஷங்க நம்மள யாருக்கும் தெரியாது...பேசாம வா புள்ள" என்று இடுப்பில் கை போட்டு வளைத்தவாறே முத்தமிட்டான்.

"இப்படி பண்ணிப் பண்ணித்தான் ஒரு வழியாக்கி இங்க கூட்டியாந்துருக்கிற...இந்நேரம் ரண்டு ஊட்லயும் தேட ஆரம்பிச்சிருப்பாங்க" சன்னல் கம்பிகளுக்கு இடையே கன்னத்தை அழுத்திக் கொண்டு அடுக்கடுக்காக கீழிறங்கிச் செல்லும் கட்டடங்களைப் பார்த்துக் கொண்டே சொன்னாள். "பெரிய்ய தப்பு பண்ணுன மாதிரி இருக்குது. ரண்டு மாருக்கு நடுவுலயும் ஏதோ ஒன்னு அழுத்துற மாதிரி படபடன்னு இருக்குது" என்றவளிடம் "எங்கே பார்க்கலாம் என்று கேட்டவாறே மேலே சாய்ந்து சரியவிட்டு சரிந்தான். இந்தக் குளிரிலும் வியர்வை வழிந்தது பயத்தால் இல்லை என்பது இருவருக்கும் புரிந்தது.

மறுநாள் தாவரவியல் பூங்காவில் விண்முட்டும் மரங்களை கழுத்து வலிக்க அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் முத்து. சட்டென்று கழுத்தில் முத்தமிட்டான். "ஏய் என்ன பண்ணற...யாராவது பாக்கப் போறாங்க..." என்றவள் இரண்டு மர வரிசைகளுக்கு அப்பால் யாரோ சிரித்துக் கொண்டு செல்வதை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தவாறு சொன்னாள்.

"எல்லாத்துக்கும் பயம்தா காரணம். நா என்ன உன்ன மாதிரி பயந்தாங்கோழியாட்டமா இருக்கறவனா...ஆம்பளடி" என்று அரும்பாய் நின்ற மீசையை சிரமப்பட்டு தடவினான்.

"உனக்கு என்னப்பா...உங்கூட்ல கண்டுபிடிச்சு அடிச்சுத் தொவச்சாக்க சரீ பழகுனது போதும்னு வேற ஒருத்திய கட்டீட்டு போயிருவ...என் நெலமைய நெனச்சாத்தா அடிவயிறு கலங்குது...சாவு நிச்சயமோனு பயமா இருக்குது...பார்க் முன்னாடி இருக்கிற கேட் முன்னால ரண்டு பேரு நம்பளையே வேவு பாக்கற மாதிரி இருந்துச்சு...நீ அவுனுகளப் பாத்தியா?" என்றாள்.

"அய்யோ...உன்னால எல்லா மூடும் மாறீரும் போல இருக்குதே...நேத்து இப்படித்தான் அந்த ஓட்டல்ல சப்பாத்தி சாப்பிடும் போது சர்வர் ஒரு மாதிரி பாக்கறான்னே...இன்னைக்கு கேட்டு முன்னால ரண்டு பேருங்கிற…இது டூரிஸ்ட்டுங்க வந்து போற ஊருங்கிறது உனக்குத் தெரியுமா தெரியாதா? கலர் கலரா டிசைன் டிசைனா சைஸ் வாரியா வந்து போறவங்கள பாக்கத்தான செய்வாங்க...இதெல்லாம் ஒரு விஷயமா?" என்றபடியே அவள் தலைக்கு கட்டியிருந்த ஸ்கார்ஃபை முன்னால் இழுத்துவிட்டான்.

மாலை நேரம் குளிர் ஏற ஏற இருவருக்குள்ளும் நெருக்கம் கூடிக் கொண்டே வந்தது. அந்த நெருக்கம் அறையெங்கும் வெப்பமூட்டி சிறு பொறியாய் பறந்தது. அவளது கைப்பையில் வைத்திருந்த செல்போன் அடித்துக் கொண்டே இருந்ததுகூட அவர்களின் இயக்கத்திற்கு ஒரு தடையாக இருக்கவில்லை. படுக்கையெங்கும் பற்றி எரிந்து அணைந்தபோது உடலெங்கும் ஈரமாயிருந்தது. மீண்டும் ஒலித்த செல்போனை கைகளில் நடுக்கத்துடன் எடுத்தாள். பச்சை பட்டனை அழுத்தி அழைப்பை ஏற்று எதுவும் பேசாமல் காதில் வைத்துக் கொண்டு அவனைப் பார்த்தாள். மறுமுனையில் ஹலோ என்ற குரல் எந்த பாசமும் இன்றி அதிகாரமாகப் பேசியது.

"வள்ளியா பேசறது..

“ஆங்...ஆமாங்…”

“நா எஸ்.ஐ. பேசறம்மா… ஊத்துக்குளி ஸ்டேஷன்ல இருந்து.. அந்தப் பையன் மேல கம்பளைன்ட் கொடுத்துருக்கிறாங்க...எங்க இருக்கீங்க?”

அதிர்ச்சி மாறாமல் அவனைப் பார்த்து ஜாடை காட்டிப் பேசினாள்.

“என்னமா நான் பேசறது கேக்குதா?" என்ற குரலால் சற்று அமைதியானவள், "இங்க ஊட்டீல இருக்கறங்" என்றாள். "சரி விடியறதுக்குள்ள ஸ்டேஷனுக்கு ரண்டு பேரும் வந்துட்டா அந்தப் பையன் மேல கேஸ் இல்லாம பாத்துக்கிறேன்…புரிஞ்சுதா" என்றார்.

அவள் தொடர்ச்சியாக விசும்பல் ஏற "சரீங்...சரிங்" என்று சொல்வதிலேயே எதிர் முனையில் யாரோ மிரட்டுவது முத்துவுக்குத் தெரிந்தது. "போலீஸ் தா பேசுனது...விடியறதுக்குள்ளாற டேசன்ல இருக்கணுமாமா...இல்லீன்னா கேஸ் போடுவேன் அது இதுனு மெரட்டறாங்க. எனக்குப் பயமா இருக்குது… பேசாம நாம போயிறலாமா” என்று கேட்டுக் கொண்டே “எல்லாம் என் தலைவிதி” என்று தலையில் அடித்துக் கொண்டு அழுதாள். முகமெல்லாம் வியர்வை துளிர்க்க நடக்கப் போகும் கலவரத்தை எல்லாம் தெரிந்துதான் பேசுகிறாளா என்று குழம்பினான் முத்து.

எங்கேயாவது சென்று வாழலாம் என்றுதான் இரண்டு பேரும் கிளம்பி வந்தார்கள். ஆனால் எங்கே போவது, எப்படி வாழ்வது என்ற எந்தத் திட்டமும் அவனிடம் இல்லை. எதை நம்பி இவன் பின்னால் போகிறோம் என்று அவளுக்கும் தெரியவில்லை. எது தன்னை இவ்வளவு தூரம் இழுத்துக் கொண்டு வர வைத்தது என்பதும் அவனுக்குப் புரியவில்லை. போதாக்குறைக்கு இவள் வேறு கண்டதைச் சொல்லி கலவரப்படுத்துகிறாள். இந்த சினிமாக்காரனுகளாவது ஓடிப்போன பின் எப்படி சமாளிக்கிறார்கள் என்று காட்டியிருந்தால் உதவியாக இருந்திருக்கும் என்று அந்த நேரத்திலும் தோன்றியது. எங்கே விபரீதம் புரியாமல் சிரித்துவிடுவோமோ என்று முகத்தை சோகமாக வைத்துக் கொண்டான். அப்பாவுக்குத் தெரியாமல் சிறுக சிறுக சேர்ந்திருந்த மொத்தப் பணமும் ஒரு வாரம் கூட தாங்காது போலிருக்க, தான் செய்தது சரியா தவறா என்று பகுத்தாராய்வது எல்லாம் இப்போது வேண்டாத ஆராய்ச்சி என்று தோன்றியது அவனுக்கு. கருப்பராயன் கோயில் பூசாரி சொன்ன வாக்கு நினைவுக்கு வந்தபோது கிளம்பி ஊர் போய் சேரத்தான் வேண்டுமா என்று வேறு யோசித்தான்.

போன வெள்ளிக்கிழமை கம்பெனிக்கு லீவு போட வைத்து வலுக்கட்டாயமாக அவனை கோயிலுக்கு இழுத்துச் சென்றாள் முத்துவின் அம்மா. மண் பொம்மைகள், மணி தொங்கிய எலுமிச்சம் பழங்கள் செருகப்பட்ட ஏழடிக்கும் உயரமான வேல்கள், எண்ணெய் தோய்ந்து கருமை அப்பிக் கிடந்த கல் தூண்கள் நடப்பட்டிருந்த வாசலுக்கு முன்பு வாயில் வெள்ளை துண்டைக் கட்டியபடி பூசை செய்து கொண்டிருந்தார் பூசாரி. சுற்றிலும் கருவேல், வெள்ளை வேல், வேப்ப மரங்கள், கிளுவை, கள்ளி முள் புதர்கள். அந்த இடமே அமைதியில் அமானுஷ்யமாகத் தெரிந்தது. கையிலிருந்த தேங்காய், பழம், அரளிப் பூச்சரக் கூடையையும் எலுமிச்சம் பழங்களையும் பூசாரியிடம் கொடுத்தாள் அவன் அம்மா. அருகில் நின்றிருந்தவனை உற்றுப் பார்த்தார் பூசாரி.

"இவன் என்ற மவந்தானுங்கொ...கலியாணங் காட்சி எதுவும் வேண்டாங்கறான்...பேச்ச எடுத்தாலே சண்டைக்கி நிக்கறானுங்கொ… ஏன்னே தெரிலீங்கொ...கருப்பண்ணசாமிகிட்ட தின்னூரு வாங்கிப் போடலாம்னு வந்தமுங்..." என்று சொன்னாள்.

வயதான பூசாரியின் கறுத்த புஜத்தில் நரம்புகள் நெளிந்து சென்றது பெரும் பாட்டாளி என்று உணர்த்தியது. கழுத்தில் கிடந்த ஸ்படிக மாலை வியர்வைத் துளியுடன் வெயில்பட்டு மினுங்கியது. இன்னும் சில பேர் தங்கள் கூடைகளை நீட்ட அதை வாங்கிக் கொண்டு கருப்பராயனின் புகழ் பாடும் ஏதோ பாடலை முணுமுணுத்தபடி சூடம் காட்டினார். பின்னர் சிலை முன்பு எலுமிச்சம் பழத்தைக் கைகளில் வைத்துக் கொண்டு உருட்டினார். வந்திருந்த ஐந்தாறு பேருக்கும் திருநீர், பழம், பூ எல்லாம் கொடுத்துவிட்டு திரும்பி முத்துவைப் பார்த்தார். கைகூப்பி கண் கசிய கும்பிட்டு கருப்பராயா என்று முனுமுனுத்தபடி நின்றாள் அவன் அம்மா.

"மூனு அம்மாவாசைக்கு வந்துட்டுப் போக சொல்லாயா... அது வரைக்கும் நீயுங் கம்முனு இரு...அவனுங் கம்முனு இருக்கோணு...மத்ததெல்லாம் அப்பறம் பாக்கலாங்கறான்…செரியா." என்றபடி பூசாரி அவன் கண்களை ஒரு நொடி உற்றுப் பார்த்தார். அதில் தெரிந்த உக்கிரப் பார்வை இருளில் தெரியும் ஏதோ ஒரு விலங்கினை நினைவூட்டியது. கருப்பராயன் உக்கிர தெய்வம் என்று அவன் தாத்தா சொல்லக் கேட்டிருக்கிறான். தன் மனதைப் பூசாரி மிகச் சரியாகப் படித்துவிட்டதாகப்பட்டது அவனுக்கு.

"எப்பத்தா இவனுக்கு ஒரு கலியாணம் பண்றதுங்கொ.."என்று ஆதங்கத்துடன் கேட்டாள்.

"மொதல்ல அவன கம்முனு இருக்கச் சொல்லாயா...அங்க இங்க சுத்தாம…மத்ததெல்லா அப்பறம் பாத்துக்கலா" என்று திருநீறை அவன் நெற்றியில் வைத்து இழுத்தார் பூசாரி.

வீடு வரும் வரை அம்மாவும் மகனும் மாறி மாறி திட்டிக் கொண்டே வந்தார்கள். "இனி என்னை எந்தக் கோயிலுக்கும் கூப்பிடாத...உனக்கு இதே பொழப்பா போச்சு...நா இப்ப கலியாணம் பண்ணி வைய்யின்னு உன்னக் கேட்டனா...இனி கோயிலுக்கு கொளத்துக்குனு கூப்பிட்டீனா அப்பறமிருக்குது உனக்கு" என்று சீறிவிட்டு முன்னால் வேகவேகமாக நடையை எட்டிப் போட்டான்.

"உங்கூட படிச்சவனெல்லாம் கல்யாணம் பண்ணி குடும்பங்குட்டீனு இருக்கறானுங்கொ...நீ இப்படி தண்டுவனாயிகூட மாடு மாதிரி சுத்தீட்டு திரியிற…பெத்தவளுக்குத்தான்டா தெரியும்" என்று பதிலுக்கு குமுறினாள்.

அவள் ஆவேசம் எல்லாம் வம்சம் தழைக்க வேண்டும் என்பதாகவும் இவனை இப்படியே விட்டால் இவ்வளவு காலமாக கஷ்டப்பட்டு மேலே வந்ததற்கு ஒரு அர்த்தமும் இல்லாமல் போய்விடும் என்ற வேதனையாகவும் இருந்தது. ஒரு ஆதாரமுல் இல்லாமல் காணாமல் போய்விட்ட குடும்பங்களின் சரித்திரங்களில் தமதும் ஒன்றாகி விடுவோமோ என்பதாகவும் அவளது கவலை இருந்தது. தாய்க்கும் மகனுக்கும் எப்போதும் இது ஒரு போராட்டமாகவே இருந்தது.

"என்ன நாஞ் சொல்றது சரிதான?” என்றவளிடம் என்ன என்றபடியே திரும்பிப் பார்த்தான் முத்து. “இங்கிருந்து போயிறலாம். தேடீட்டு இங்கேயே வந்தறப் போறாங்க…அப்பறம் உசுரோடவே இருக்க முடியாது..”என்றாள்.

“அங்க போனா மட்டும் என்ன நடக்கப் போவுது, அதே தான?”

“ஏன்டா இப்படி பேசற…இல்லாட்டி என்ன நீயே கொன்னு போட்டுரு..செஞ்ச பாவம் அப்படியாவது போவட்டும்” என்று எழுந்து அவனைக் கட்டிக் கொண்டாள்.

செல்போன் தொடர்ச்சியாக அதிர அதிர இவனுக்குள் என்னவென்று சொல்ல முடியாத தவிப்பு வந்தது.

“சரி போனைக் கொடு. நா எஸ்.ஐ.கிட்டப் பேசிப் பாக்கறேன்” என்று அவளிடமிருந்த போனை வாங்கினான். எண்ணை அழுத்திக் காதில் வைத்தபடி கதவைத் திறந்து வெளியே வந்து வராண்டாவில் நின்றான். இரவின் பனி ஆசுவாசத்தைக் கொடுத்தது. ஆனால் அதை அனுபவிக்கும் நிலையில் தான் இல்லை என்ற எண்ணமும் முன்னால் வந்து நின்றது.

“சார் நா முத்து பேசறேன். வள்ளியும் நானும் பேசித்தான் முடிவு பண்ணி வந்தோம்” என்று முடிப்பதற்குள் அடிங்…என்று வசைபாடத் துவங்கினார் எஸ்.ஐ. “ஏன்டா ஊரு ஒலகத்துல உனக்கு எவளும் கிடைக்கலையா நீ காதல் பண்ண…இவ தான் கிடைச்சாளா” என்று திட்டித் தீர்த்தார். “ஐயா ஏதோ ஒரு வேகத்துல நடந்துபோச்சுங்…நாங் கூட்டிட்டு வந்தர்றேன் அவுங்க எங்கள ஒன்னும் பண்ணாம நீங்கதா காப்பாத்தனும்ங்” என்று விசும்பினான். அப்போது அவன் குரல் நடுங்குவது அவனுக்கே அன்னியமாகவும் வியப்பாகவும் இருந்தது.

“என்ன முத்து, உனக்குப் பயமே கெடையாதா” என்று இடுப்பில் தண்ணீர் குடத்துடன் அவன் வீட்டு முட்டுச் சந்தில் நின்று கொண்டு கேட்டாள் வள்ளி. “இதுல பயப்படறதுக்கு என்ன இருக்குது…ரண்டு பேருக்கும் பிடிச்சிருக்கு…ஒன்னா வாழப்போறோம்… எல்லாத்துக்கும் வழியிருக்குதுல்ல” என்று அவள் கண்களுக்குள் பார்த்துச் சொன்னான். “என்ன நம்பறயா இல்லையா?” என்று இறுதி முடிவு போலக் கேட்டான். அவன் எப்போதும் இப்படித்தான் பொசுக்கென கோபம் வந்து விளையாட்டுப் பையனைப் போலப் பேசுவான். ஆனால் தைரியம் அதிகம் உள்ளவன். “காதல் காதல் காதல்…காதல் போயின் சாதல்னு நீ படிச்சதில்லையா” என்று கேட்டவனிடம் “அய்யா சாமீ உன் கவிதை போதும்…இப்படிப் பேசிப் பேசியே என்னை அள்ளிக்கிட்ட” என்று வெட்கப்பட்டுச் சிரித்தபடி நடக்க முற்பட்டாள். “நாளைக்கு ஊட்டிக்கு கிளம்பறோம் ரெடியா இரு” என்றவனிடம் சரி என்பதா வேண்டாம் என்பதா என்ற குழப்பத்தில் ஒரு மார்க்கமாக தலையை அசைத்து வைத்தாள் வள்ளி.

“எல்லாம் நான் பேசிட்டேன். நைட்டு எந்நேரம் ஆனாலும் நீ அந்தப் புள்ளையக் கூட்டிக்கிட்டு நேரா ஸ்டேசனுக்கு வந்துரு…மத்தத அப்பறம் பார்த்துக்கலாம்…வருலீன்னு வையி…என்ன பண்ணுவேன்னே எனக்கே தெரியாது பார்த்துக்கோ…மயிரு காதலு கத்திரிக்காய்னு இருக்கிற பிரச்னையில இவனுக வேற” என்ற கடுப்பு கலந்த மிரட்டலுடன் எதிர்முனையில் இணைப்புத் துண்டிக்கப்பட்டது.

அறைக்கு உள்ளே வியர்வையுடன் வந்தவனை என்ன சொன்னாங்க என்பது போலப் பார்த்தாள். “விடியறக்குள்ளாற வரச் சொல்லி மெரட்றாரு” என்றான். ஏற்கெனவே அழுகையின் நுனியில் நின்று கொண்டிருந்தது அவளுக்கு வசதியாகப் போனது. தலையில் அடித்துக் கொண்டு கதறி அழுதாள். அவளைக் கட்டி அணைத்து அவனும் மனமுடைந்தான்.

ஊருக்குப் பக்கமாக வந்தபோது இரவு 2 மணி ஆகியிருந்தது. நெடுஞ்சாலை நிறுத்தத்தில் பேருந்தில் இருந்து இறங்கியதும் கார் ஒன்று நின்றிருந்ததைப் பார்த்தான். அவனுக்கு எல்லாம் புரிந்தது. “டேய் பரதேசி நாயே… பைக்ல ஏறுடா” என்று ஒருவன் அருகே சர்ரென வந்து நின்றான். “நான் எதுக்குங் உங்க பைக்ல ஏறனும்… வள்ளி எங்க…போலீஸ்காரங்க வருவாங்கனு எஸ்.ஐ. சொன்னாரு” என்று நடுங்கியபடியே கூறினான். “அந்த வௌக்கெண்ண நாயமெல்லாம் அங்க போயிப் பேசிக்கலா…அதுக்கு முன்னாடி ஒரு வேலை இருக்குது வாடா” என்று கன்னத்தில் மாறி மாறி அறைந்தான் அவர்களுக்குத் தலைவன் போலிருந்தவன்.

விடிய விடிய கண்ணிலிருந்து ரத்தம் கசிந்து கொண்டே இருந்தது. தொடையின் உள்பக்கமும் அடிவயிறும் எரிந்து கனன்று கொண்டிருந்தது. பிளந்து கிடந்த பாதமும் இனி ஒருபோதும் மண்ணில் நடந்து பார்க்க முடியாது எனக் கூறியது. வாழத் தகுதியில்லாத ஆணாகிவிட்டதாய் உணர்ந்தான்.

விடிகாலையில் காவலுக்கு படுத்திருந்த அப்பாவையும் அம்மாவையும் தட்டுத் தடுமாறி எழுந்து சென்று குனிந்து பார்த்தான். முதுகா, பாதமா, கால்களா, மூட்டுகளா, கைகளா, கண்களா? இல்லை காதலா? எந்த வலி எங்கிருந்து வருகிறது என்று தெரியாத வேதனையின் உச்சிப்புள்ளியில் தவித்தான். கண்ணீருடன் ரத்தமும் இறங்கி பார்வையை மறைத்தது. கலங்கித் தெரிந்த இருவரையும் சில விநாடி பார்த்தபடி இருந்தான்.

பின்னர் எழுந்து மெல்ல மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்தான். மீண்டும் அவனுக்குப் பிடித்த அதே மணல் பாதை. இந்த முறை கால் வைக்க முடியவில்லை. பல்லாயிரம் ஊசிகளின் முனைகள் உடலின் உறுப்புகளில் எல்லாம் குத்தி நின்றன. ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் பல்லாயிரம் ஊசிகள். லட்சம் துடிப்புகள். மெல்ல பாதத்தை எடுத்து வைத்தான். பேரானந்தம் ஏற்படுத்திய மண் புதைந்த பாதங்கள் இப்போது மரண வலியை ஏற்படுத்தின.

அங்குலம் அங்குலமாய் ஊர்ந்து சென்று ரயில் பாதையின் ஓரத்தை அடைந்தான். மண்ணில் இழுத்து வந்த பாதச் சுவட்டில் ரத்தத்தால் கோடு போட்டிருந்தது. அந்தக் கோடு ஒரு வழிப் பாதையாகத்தான் இருக்கப் போகிறது எனத் தோன்றியது. ரயில் பாதை ஜல்லியில் கால் வைக்க முடியாமல் குப்புற விழுந்தான். மெதுவாக தவழ்ந்து சென்று ரயில் பாதையின் நடுவில் படுத்தான். தூரத்தில் கோவை எக்ஸ்பிரஸ் வரும் ரயிலின் ஓசை அவனுக்கு மெலிதாகக் கேட்டது.

“நான் என்ன சொன்னேன்… நீங்க என்னடா பண்ணி வச்சுருக்கறீங்க…அந்தப் பையனக் கூட்டிட்டு நேரா ஸ்டேசன் தானே வரச் சொன்னேன்” என்றார் எஸ்.ஐ. “அய்யா ஆத்திரத்துல அவசரப்பட்டுட்டோம்... பார்த்துப் பண்ணிக்கலாம்ங்க” என்று ஏட்டையாவிடம் கிசுகிசுத்தார்கள்.

“யோவ் கம்முனு போயிரு...மயிரு… பொண்டாட்டி புள்ளங்களை ஒழுங்கா வச்சுக்கத் துப்பில்ல இதுல பாத்து பண்றானுங்களாம்…பாத்து...இனி கேசு உங்க மேலதான் எழுதணும்…ஏட்டையா எல்லாரையும் வண்டில ஏத்துங்க” என்று எரிச்சலுடன் சொல்லிவிட்டு ரயில் பாதையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் எஸ்.ஐ.

வள்ளியின் வீட்டினுள் தங்களைக் கட்டிக் கொண்டு அம்மா ஏன் அழுகிறாள் என்று புரியாமல் விழித்தன அவளது இரு குழந்தைகளும். வள்ளியின் கணவன் இரவின் போதையால் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு குனிந்து அமர்ந்திருந்தான்.

“என்ற வம்சத்த குருத்துலயே அறுத்துப் போட்டியேடி…சிரிச்சு சிரிச்சு ஒன்னுந்தெரியாத எம் மவன இப்படி பண்ணிப்போட்டயேடி… உனக்கு ஒரு புருசன் பத்தாதாடி? ஊரெல்லாம் புருசன் கேட்குதாடி சிறுக்கி முண்ட… உன் குடும்பம் நாசமாத்தா போவுமடி…நாசமாத்தா போவும்…” என ஜீப் சென்ற பாதையில் புரண்டு கொண்டே ஒரு நாளும் திரும்பி வராத தன் மகனை நினைத்துக் கதறிக் கொண்டிருந்தாள் முத்துவின் அம்மா.

நன்றி: நடுகல்

நீதிக் கதை- லூயிஸ் க்ளக்

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Mon, 11 Apr 2022 12:59:00 +0000

இரு பெண்கள் ஒரே உரிமைக்காக
அறிவுசான்ற அரசனிடம் வந்தனர். இரு பெண்கள்,
ஆனால் ஒரே ஒரு குழந்தை.
அரசனுக்குத் தெரியும்
ஒருவர் பொய் சொல்கிறார் என.
அவர் சொன்னது என்னவெனில்,
குழந்தையைப் பாதியாக
வெட்டுவோம்; அதனால்
யாரும் வெறுங்கையுடன்
செல்ல வேண்டுவதாகாது. அவர்
தன் வாளை உருவினார்.
பிறகு, இரு பெண்களில் ஒருவர்
தனது பங்கை தத்தம் செய்தார்:
இது தான் அறிகுறி, பாடம்.
ஒருவேளை
உங்கள் தாய்
இரு மகள்களிடையே பிய்க்கப்படுவதை
நீங்கள் பார்த்தால்
அவளைக் காக்க உங்களால்
என்ன செய்ய முடியும்
உங்களையே அழித்துக் கொள்ள
விரும்புவதைத் தவிர.
அவளுக்குத் தெரியும்
யார் உரிமையுள்ள குழந்தை என,
தாயைப் பங்கு போடுவதை
பொறுத்துக் கொள்ளாதவர்தான்.

-லூயிஸ் க்ளக். (கவிஞர், நோபல் பரிசாளர்-2020) #Wild_Iris தொகுப்பிலிருந்து A Fable என்ற கவிதை.

தமிழில்- க.ரகுநாதன்

சில்லவுட் புத்தர்

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Mon, 11 Apr 2022 12:46:00 +0000

நிழல் வெளியில் ஒரு வெளிக்கோட்டுருவத்தை ஏற்படுத்தும் சில்லவுட் போல மனதின் வெளிக்கோட்டுருவத்தை அதன் அமைதியைத் தருவது இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பு. சில்லவுட் (silhouette) புத்தர் என்றால் நிழல்புத்தர் என்றும் மௌனமான, அமைதியான புத்தர் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். சித்ரன் ரகுநாத் ஓவியர் என்பதால் இந்நூலுக்கு அழகிய அட்டையை அவரே வடிமைத்துள்ளார். கிண்டிலில் வெளியிடும் நூல்களுக்கு ஒரு அட்டைப் படம் எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை உணர்த்தும் வடிவமைப்பு.

கவிதைகளில் உணர்வோட்டங்கள் எவ்வளவு முக்கியமோ அதே அளவு அமைதியும் முக்கியம். இத் தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகள் ஆழ்மன வெளியின் கூறுகளை கண்முன் காட்சிப்படுத்திடும் வல்லமை கொண்டவையாக உள்ளன. “புத்தர் பார்க்க அழகாக இருக்கிறார்” என்ற கவிதையில் புத்தனின் ஆழ்ந்த அமைதியும் அதனால் மனதில் தொற்றிக் கொள்ளும் அசைவின்மையும் சில நொடிகளுக்கே நீடிப்பதை, பார்க்க மட்டும் தான் சுலபம், அவரை பின்பற்றுவது சுலபம் அல்ல என வெளிப்படுத்துகிறார்.

//நான் புத்தரைப் பின்பற்றுவதில் லை.

ஆசை துறப்பது இயலாத காரியம்.

புத்தர் பார்க்க அழகாக இருக்கிறார்.

அமைதியாக இருக்கிறார்.

என் மனக்குரங்கின் பரபரப்பை

ஐந்து விநாடிகள் அடக்குகிறார்.

புத்தர் என்னிடம் இருக்கிறார்.

புத்தரிடம் ஏதோ இருக்கிறது.//

காலம் உறைந்து நிற்பதை நாம் பார்க்க முடியுமா என்ற கேள்விக்கு விடையாக உள்ளது “உறைந்த காலம்” கவிதை. கடிகாரம் நின்று போய்விட்ட நிலையில் அதன் காலத்தில் அது உறைந்து நிற்கிறது. அந்த நேரத்தில் நாம் செய்த/நினைத்த செயல்கள்/நினைவுகள் அப்படியே உணர்த்திக் கொண்டேயிருக்கிறது. ஒரு சிறு செய்கையில் அதனை இயல்பு நிலைக்குக் கொண்டு வந்து காலத்துடன் கலந்துவிட வைக்க முடியும். ஆனால் அதற்கு நமது நினைவுகள் காலத்துடன் இணைந்து ஓட வேண்டும்.

//உறைந்த காலத்தை

உயிர்ப்பிக்கத் தேவை

ஒரு நிப்போ அல்லது எவரெடி.

1.5 வோல்ட் போதும்.

ஆனால் இருப்பு இல் லை.

கிடைக்கும்வரை

கடிகாரமும் நானும்

மாறி மாறிப்

பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான்..//

குழந்தைகள் குதூகலத்தில் செய்கின்ற சேட்டைகளால் நாம் அடையும் ஆனந்தத் தொல்லை நம் பால்யத்திற்கும் கடத்திச் செல்கிறது.

//…குழந்தைகள்

வளர்வதைப்

பார்ப்பதும் வெகு அழகு….//

//…உலகம் அழகாக

இருக்க வேண்டுமென்றால்

குழந்தைகள் வளராமல்

இருக்க வேண்டும்….//

அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தினோடுதான் இனி வரும் காலம் செல்லப் போகிறது. அதன் வளர்ச்சிக்கும் சென்று சேரும் இலக்கிற்கும் எல்லையே இல்லை. பயணங்களே தொழில்நுட்பங்களிடம் கையளிக்கப்பட்டுவிட்டது. இனி நாம் அதை விட்டாலும் அது நம்மை விடப்போவதில்லை.

//என் னை நீ உயிர்ப்பிக்கும்போது

உன் பயணங்களை

நான் உயிர்ப்பிக்கிறேன்.

நான் கூகிள் வரைபடத்தில்

ஜீப்பீயெஸ் தோய்த்த அம்புக்குறி.//

//…முன்னே நிற்கிறாள்.

மெல்லிய நுண்ணறிவால்

தானே கற்கிறாள்.

அவளின்றி அனுதினமும்

அசையாது இனி

பெயரைக் கேட்டால்

அலெக்ஸா என்கிறாள்.//

நாள்தோறும் எத்தனை பறவைகளை விலங்குகளைப் பார்க்கிறோம். அழகாய் இருப்பனவற்றை நம் காமிராக்களில் பிடித்துக் கட்டி வைக்கிறோம். டிஸ்கவரி, நேட்ஜியோ சானல்களில் திரை முழுவதும் தெரியும் ஒரு பருந்து அல்லது பறவையின் பெருங்கண் ஒரு கணம் மூடி விழிப்பதை இந்த வரிகளில் கண்டு கொள்ள முடிகிறது. பறவைகள் பலவிதம் போல, அவற்றை படம் பிடிக்கும் மனிதர்களும் காணும் மனிதர்களும் பலவிதம் என்பது உண்மைதானே.

//…டியெஸ்ஸெல்லார் ஐரிஸ்

கண் சிமிட்டல்களில் சிக்கி….//

இணையத்தில் என்னவெல்லாம் சாத்தியம் என்பது ஒருபுறமிருந்தாலும் அந்த சாத்தியக்கூறுகளை நிதர்சனப்படுத்தும் திறன் கொண்ட தொழில்நுட்பம் இல்லாமையைக் கிண்டலடிக்கும் கவிதை இது.

//…துரிதம் சாத்தியமில்லாத பீயெஸ்ஸென்னல்

கருணையற்ற ஜியோ.

நீ ஒரு தவிர்க்க முடியாத

அவஸ்தை!...//

இயற்கையைப் பாடாத கவிஞர் இல்லை. வறட்சியில் சிக்கித் தவிக்கும் இப்பூமி அந்த ஆண்டில் ஒரே ஒரு மழைத் துளியை சொட்டினால் என்னவாகும்? அதை யார் ஏந்திக் கொள்வார்? அதையும் இந்த இயற்கைதான் பெறும். ஒரு ஒற்றை விதையிலை அமேசான் காட்டில் இருந்தபடி அதைப் பெற்றுக் கொள்கிறது.

//வறண்ட அமேசான் நதிப்படுகையில்

நிலம் கிளர்த்தெழுந்த விதையிலை

யாருமறியாமல் தன் கரத்தால்

ரகசியமாய் அதை வாங்கிக் கொண்டது.

நாலாயிரத்துக்குள் அது மரமாகும்//

ஆண்களுக்கு மட்டும் என்ற கவிதை நினைவூட்டிச் செல்வதோ சிலிர்ப்பூட்டும் வரைபடக் கனவுகள். சப்வேயில் துப்பிச் சென்ற பான்பராக் வடிவங்களிலும் சில கவிதை வரிகள் வந்து செல்கின்றன. எதிரே வரும் வாகனத்தின் ஒளி கண்ணொளியை சில நொடிகள் இருளாக்குவது எல்லோருக்கும் ஏற்படும் அனுபவம்.

//வாய்களுக்கும் சுவர்களுக்குமான பந்தம்

சப்வே சுவரின் பான்பராக் துப்பல்கள்.//

உலகம் நிகழ்தகவில் அடங்கி இருக்கிறது. எல்லாமே ஒருமுறை நிகழ்வதாக இருக்கிறது. அதே அனுபவம் அதே போன்ற நிகழ்வெனினும் அதில் வேறுபாட்டிற்கான சாத்தியங்கள் நிறைந்தே இருக்கும்.

//ஒருமுறைகளால் நிறைந்த உலகம் இது….//

நம் கண் பார்வையின் துல்லியம் புற நிகழ்வுகளின் நிழல் வீச்சுகளைப் பொருத்து மாறுபடுகிறது. நமது பார்வை மனதளவில் இருந்தாலும் புற விஷயங்கள் அதை கட்டுப்படுத்துகின்றன.

//…கூட்டலும் கழித்தலுமான

எண்களால் நிச்சயிக்கப்படுகிறதென்

புறப்பார்வை.//

தன் அகப் பார்வையை முன் வைக்கும் கவிஞர் எவ்வளவு முயன்றாலும் மன அமைதியை அகத்தின் ஒலியைக் கேட்கும்/ ஒளியைப் பார்க்கும் அளவு வெற்றி பெற இயலாத நிலையைக் கவிதையாக்குகிறார்.

//…இருப்புக்கொள்ளாத நிலையில்

இறை காண்பதெப்படி?

ஐம்புலன்களின் கதவுகளையும்

ஒரு சேரத் திறந்து வெளியேறி

பழகிய வழியில் கலந்தான்.//

'சில்லவுட் புத்தர்' மனத்தின் வெளிக்கோட்டுருவமாக உருவாகி உள்ளது. அதன் சித்திரம் கவிதையை வாசிப்பவரின் மனதில் உருவாகி முழுமையடையக் கூடும்.

சில்லவுட் புத்தர் - சித்ரன் ரகுநாத்
கிண்டில் வெளியீடு
பக்கங்கள்: 44

தானும் அதுவாகப் பாவித்து

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Mon, 11 Apr 2022 08:57:00 +0000

    கொதிக்கும் நீரில் எழும் குமிழிகள் ஒன்றோடொன்று மோதி உடைய, மற்றொன்று எழ அதன் அருகில் ஒன்று அமிழ என ஒரு பெரும் போராட்டம் நிகழ்வதைப் போல உணர்வுகளின் வெளிப்பாடுகள் நனவோடையாக ஓடும் கதைகளின் தொகுப்பாக அமைந்துள்ளது எழுத்தாளர் எஸ்.ஷங்கரநாராயணன் எழுதிய 'தானும் அதுவாகப் பாவித்து' சிறுகதைத் தொகுப்பு. எரியும் அடுப்பை அணைப்பது வரை குமிழிகளின் போராட்டம் நிற்காதது போல இந்நூலைப் படித்து முடிக்கும் வரை பாத்திரங்களின் உணர்வோட்டம் சொல்லுக்குச் சொல் பெருக்கெடுத்து ஓடுகிறது. கதா பாத்திரங்களின் நினைவுகளில் மூழ்கிச் சென்று ஊன்றிப் படிக்காவிடில் வெள்ளத்தில் இழுத்துச் சென்று 'கதை'சேர முடியாமல் போய்விடுவோம்.

        தினமணிக் கதிர், ஆனந்த விகடன் உள்பட வார இதழ்களில் இவரின் சிறுகதைகள் அவ்வப்போது படித்திருந்தாலும் தொகுப்பாகப் படிப்பது அலாதியான வாசிப்பனுபவம் தருகிறது. நூலகத்தில் இந்நூல் என் கையில் அகப்படவே ஆசிரியர் பெயரைப் பார்த்தவுடன் எடுத்து வந்து வாசித்துவிட்டேன். மொத்தம் 18 சிறுகதைகள் உள்ளன.

கண்ணகி: கணவனுக்காக நீதி கேட்டாள் சிலப்பதிகார கண்ணகி. வீரபத்திரன் என்ற பயந்த கணவனுக்காக நாயிடம்  கல்லெறிந்து ஆவேசமடைகிறாள் மனைவி.

உறவுப்பாலம்: பால்ய கால மனமயக்கம் காதலாக மனதில் நிற்கிறது. அது இனக் கவர்ச்சியா இல்லையா என்பது நிகழ்வுகளின் தொடர் விளைவைப் பொருத்தது. தன் மனதில் நின்றவள் மணமாகி நகரம் சென்று மீண்டும் மகனுடன் ஊர் வருகிறாள். அவனுக்கு சைக்கிள் கற்றுத் தருவதன் மூலம் சிறுவனுக்கும் இவனுக்கும் இடையில் ஒரு உறவு ஏற்படுகிறது.

சாகசம்: ஊருக்கு ராசாவானாலும் அம்மாவுக்குப் பிள்ளை என்பார்கள். ஊரைவிட்டுப் போய் சர்க்கஸில் சாகசம் செய்யும் அவனை அப்பாவுக்குப் பிடிக்காது. ஊருக்கருகே வந்து சாகசம் செய்து விழுபவனைப் பார்த்து அய்யோ எனப் பதறுகிறாள் தாய்.

ஊர் மாப்பிள்ளை: ஒரு பந்த்-ஐ முன் வைத்து எழுதப்பட்ட கதை. பேருந்து நிலையத்தில் ரிவர்ஸ் வரும் பேருந்துகளுக்காக விசில் ஊத வைக்கப்படுகிறான் மனநலம் குன்றிய ஒரு ஆதரவற்றவன். பந்த் அன்று எதற்காக ஒருவரும் சாலையில் நடமாடவில்லை என நினைக்கும் அவன் திடீரென வரும் வாகனத்திற்கு விசில் அடிக்கிறான்.
நாடடங்கு காலத்தில் இவர்கள் எல்லாம் வயிற்றுக்கு என்ன செய்திருப்பார்கள்? எங்கு போயிருப்பார்கள்?

துப்பாக்கி இல்லாமல் ஒரு துப்பறியும் கதை: கைம்பெண், தன் மகளுடன் கோயிலில் இருக்கும் போது மின்தடை; யாரோ முத்தமிட உளக் கிளர்ச்சி அடைகிறாள். அவனைக் காணவில்லை. பின் தொடர்ந்தானா? கல்லூரி வயது மகள் இருக்க நான் என்ன அவ்வளவு அழகா? இத்தனை நாளில்லா காமம் இப்போது வருவதேன்? ஒரு சுவாரசியமான முடிவு.

ODI விளையாடு பாப்பா: கிரிக்கெட்டும் வாழ்வும் ஒன்று சேர்ந்து பயணிக்கும் கதை. "எந்தப் போட்டியையும் சௌகர்யமாக ஜெயித்ததே இல்லை நம் மக்கள்". டெஸ்ட் மேட்ச் வாழ்க்கை ODI ஆகி 20-20 போல திடீரென முடிகிறது.

பெண்ணிடம் ரகசியம்: "ஒவ்வொரு பெண்ணிடமும் எத்தனை ரகசியங்கள்..." மனைவியின் தங்கையை தன் தம்பிக்கு கல்யாணம் செய்து வைக்க கேட்கிறான் கணவன். "அவன் உனக்கு மகன் மாதிரின்னு நீயே சொன்ன..."// "அவன் அப்படி நினைக்கலியே" என்கிறாள். பெண்ணிடம் ரகசியம் ஏராளம் தான்.

ஆகாயத்தில் முட்டிக் கொண்டேன்: விளிம்பில் வாழும் மனிதர்கள். மனைவி போன பின் ஊர் பேர் தெரியாத கிழவியுடன் எதிர்பார்ப்பில்லா அன்பு. சாராயம் குடித்து இறந்த தன் மகனை இவன் வடிவில் பார்க்கிறாள். இவனைக் குடிக்க வேண்டாம் என்கிறாள். அவளும் இறக்க, அதை மறக்க குடிக்கச் சென்றவன் ஏனோ உடைத்துவிட்டு வெளியேற கிழவி சிரிக்கிறாள்.

மூக்குத்திப்புல்: ஹைக்கூ கவிதைகள் ஊடே பயணிக்கும் கதை.

ஒளிந்திருப்பவனின் நிழல்: கோயிலுக்குச் செல்லும் தாத்தா இறைவனை வேண்ட பேரன் வெளியே கல்யானை மீதமர்ந்து அதனோடு பேசுகிறான். யார் ஒளிந்திருக்கிறார்கள்? எதனுள் ஒளிந்துள்ளார்கள்? அதன் நிழல் நம் மனம் மீது விழுகிறதா? தத்துவார்த்தமான கதை.

மிகை: தன் அழகின் பெருமையில் மிதந்து கிடக்கும் பெண். குணநலன் மிகுந்தவனை திருமணம் செய்து கொள்ளும் முன் அவர்களுக்குள் நிகழும் ஓடிப் பிடித்து விளையாடும் உரையாடல்.

புள்ளியில் விரியும் வானம்: தனிமையில் பள்ளிப் படிப்பு, பின் கல்லூரி, பின் வேலை. இந்த வாழ்வின் அர்த்தம் என்ன என்ற இருத்தல் கேள்வி. பெருளைத் தேடும் பொருளற்றதா இவ்வாழ்க்கை என நினைக்கையில் தனியே ஒரு  வேப்ப மரம் அந்த தெருவிற்கே நிழல் தருவதன் சிறப்பு விடையாகிறது.

ஆழ்வார்களும் நாயன்மார்களும்: திரை நட்சத்திரங்களுக்கு பிளக்ஸ் போர்டு வைத்து தங்கள் படங்களை வரிசையாகப் போட்டுக் கொள்கிறார்கள். புரட்சி, கடவுள் மறுப்புக் கொள்கை, சாதி மறுப்புத் திருமணம் என பாதை மாறிய தன் மகனை வெறுத்தாலும் தன் மகன் திரை நட்சத்திரம் பெயரில் அன்னதானம் போடுவதில் பெருமைதான். அதே மகன் தன் படத்தை வினைல் போர்டில் பெரிதாகப் போட்டு பேரன் பெயர் சூட்டு விழாவிற்கு அழைத்து அவர் பெயரையே வைக்கச் சொல்வதில் பெருமிதமும் பூரிப்பும் தான்.

சொல்: எல்லாச் சொல்லும் பொருள் குறித்தனவே என்கிறது தொல். சொல்லதிகாரம். உயிர் குறித்தன என்கிறது இக்கதை. மனித மனத்தின் நனவோடை கதை சொல்லல் போல சொல்லின் நனவோடை இக்கதை. சொற்கள் பேசத் துவங்கினால் என்ன ஆகும்? நூலக அடுக்குகளில் காலங்காலமாக யாராலும் எடுத்துப் படிக்கவேபடாத நூற்கள் ஏராளம். யாருக்கானவை அவை? யாராலும் பொருட்படுத்தவே படாத மானுடர்களைப் போல அவை ஏங்கித் தவிப்பதன் கதை. இளம் வாசகன் முதல் வயதான வாசகன் வரை காலடி ஓசையை வைத்தே கண்டு கொள்கின்றன. முன்பு என்றோ ஒரு நாள் வந்து அடுக்குகளின் பின்னால் முத்தமிட்ட சோடிகளில் அவன் மட்டும் பின்பொரு நாள் வந்து தன்னை எடுத்து சத்தமாக வாசிக்கும் போது 'காதல்' எனும் சொல்லும் கண்ணீர் உகுக்கிறது. 

தாய்மடி: "இப்படித்தானே எதோ பதற்றத்தில், பயத்தில் ஒரு இனத்தையே போர் என்று அழிக்கிறார்கள்" ஈழப் போரில் சிக்கி உறவு, உடமை இழந்தவனின் குரல்.

    ஏராளமான நாவல்கள், சிறுகதைத் தொகுப்புகள், கவிதைத் தொகுப்புகள், மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள், திரட்டு நூல்கள் படைத்துள்ளார்.

    தானும் அந்தக் கதை மாந்தர்களாக, நிகழ்வுகளாகப் பாவித்து படைக்கப்பட்ட கதைகள். இவரின் மற்ற படைப்புகளையும் படிக்கத் தூண்டிய தொகுப்பு இது.

நூல்: தானும் அதுவாகப் பாவித்து
ஆசிரியர்: எஸ். ஷங்கரநாராயணன்
சொல்லங்காடி பதிப்பகம் (2012)
விலை: ரூ.120. பக். 207

பினாச்சியோ

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Mon, 11 Apr 2022 08:46:00 +0000

    எங்கள் வீட்டிற்கு வந்த உறவினர் ஒருவர் கொடுத்துச் சென்ற படக்கதைகள் நிறைந்த ஒரு மாத இதழைத் தேடி எங்கள் சிற்றூரில் இருந்த  பெட்டிக் கடையில் விசாரித்த போது எனக்கு 8 வயது இருக்கலாம். அப்போது வியாசபாரதம் என்ற நூல் ஒன்றையும் அவர் கொடுத்திருந்தார். அதை கொஞ்சம் பக்கம் படிக்கும் முன்பே திரும்ப வாங்கிச் சென்றார். அதற்குப் பதிலாக அவர் அளித்தது தான் அந்த இதழ். பச்சை வண்ணப் படக்கதையில் முயலும் ஆமையும் பேசியது ஆனந்தம் அளித்தது. இதழின் பெயர் பூந்தளிர். அது கிடைக்கவே இல்லை. பின்னர் அம்புலிமாமா, பாலமித்ரா என வாசிப்பு விரிந்தது. 

    சிறுவர் கதைகள் நீதி கூறுவதாகவும் அறிவுரைக் கதைகளாகவும் ஒரு ஊரில் ஒரு ராஜா எனத் துவங்குவதாகவும் இருக்கும். பதின்ம வயது அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வயதினர் மட்டுமல்லாது தீவிர இலக்கிய வாசகர்களின் வாசிப்புக்கு ஏற்ற உலகப் புகழ்பெற்ற நூல் ஒன்றை வாசிக்க நேர்ந்தது. கார்லோ கொலோடி எழுதிய பினாச்சியோ. தமிழில் அற்புதமாக மொழிபெயர்ப்பு செய்துள்ளார் கவிஞரும் எழுத்தாளருமான யூமா.வாசுகி.

    பெரும்பாலான சிறுவர் கதைகள் கதையை விவரித்தபின் எனவே அன்புக் குழந்தைகளே நாம் இப்படி செய்யக் கூடாது என்பதாக முடியும். ஆனால் பினாச்சியோவில் கதை ஓட்டத்தில் நுட்பமான விவரணைகளின் இடையே தனது அறிவுரைகளைச் சேர்த்துள்ளார் கார்லோ. பெற்றோரை மதிக்காத, புத்தக வாசிப்பை விரும்பாத, பள்ளிக்குச் செல்ல விரும்பாத, பொய் பேசும், ஏமாற்றும் குழந்தைகள் மிகுந்த துன்பம் அனுபவிப்பர் என்னும் நீதி தான் கதையின் மையம்.

    பினாச்சியோ (பினோக்கியோ என்கிறது விக்கி) ஒரு மரபொம்மையாக இருந்து சிறுவனாக மாற முயற்சிப்பவன். ஆனால் அதற்காக அவன் படும் துன்பங்களும் இருளின் முடிவில் எழும் ஒளிபோன்ற தீர்வுகளுமே இக்கதையை செவ்வியல் தன்மை கொண்டதாக ஆக்கியுள்ளது. 

    கெபட்டோ எனும் தச்சர் ஒரு மரக்கட்டையை பொம்மையாக செதுக்க அது பேசத் துவங்குகிறது. பொய் பேசினால் அதன் மூக்கு வளர்ந்து சென்று சுவரில் இடிக்கிறது. பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில் பொம்மலாட்டம் பார்க்கிறான். அங்கு அந்த பொம்மைகளுடன் விளையாடுகிறான். அங்கிருந்து வெளியே செல்லும் போது அவனிடம் இருந்த தங்க நாணயங்களைத் திருட நரியும் பூனையும் திட்டம் போட்டு ஏமாற்றுகின்றன. இதற்கிடையில் பினாச்சியோவைத் தேடி கெபட்டோ அலைகிறார். ஒரு மரத்தில் அவனைக் கட்டித் தொங்கவிடுகின்றன நரியும் பூனையும். அப்போது நீலநிறத் தலைமுடி கொண்ட தேவதை வந்து காப்பாற்றி நல்ல பையனாக இருப்பதன் அவசியத்தை உணர்த்துகிறது. அவளை அம்மாவாக ஏற்கிறான். மீண்டும் அங்கிருந்து செல்லும் வழியில் சிறுவர்களை எப்போதும் விளையாடி மகிழும் முட்டாள்களின் தேசத்திற்கு ஒரு வண்டிக்காரன் அழைத்துச் செல்வதாக பினாச்சியோவின் நண்பன் ரோமியோ என்கிற மெழுகவர்த்தி சொல்கிறான். அங்கு சென்றபின் இருவரும் கழுதையாகின்றனர். ஒரு வியாபாரியிடம் விற்கப்பட்டு அவனிடமிருந்து தப்பித்து கடலில் ஒரு மீன் வாயில் சிக்குகிறான். அங்கே அவனது தந்தை கெபட்டோவை சந்தித்து தப்புகிறான். மெழுகுவர்த்தியின் முடிவு சோகமயமானது. இறுதியில் பினாச்சியோ ஒரு சிறுவனாக உருமாறுகிறான்.

    இத்தாலியில் பிறந்த கார்லோ மதக் கல்வி பெற்றவர். இத்தாலிய சுதந்திரப் போரில் பத்திரிகையாளராகப் பணியாற்றினார். 1848ல் தொடங்கிய இவரது பத்திரிகை 1849ல் தடை செய்யப்பட்டது. குழந்தைகளுக்கான அதிபுனைவுக் கதைகளை எழுதினார். 1881ல் பினாச்சியோவின் முதல் அத்தியாயம் பிரசுரமானது. 1882ல் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு வெளியாகி உலகப் புகழ் பெற்றது. 2012ல் தமிழில் வெளியானது.

    இந்தக் கதை திரைப்படங்களாகவும் வந்துள்ளன. 1940ல் வால்ட் டிஸ்னி சார்பில் அனிமேஷன் அதிபுனைவு சாகசப் படமாக வந்துள்ளது. உலக இலக்கிய வாசகர்கள், குழந்தைகளைக் கவர்ந்த Pinocchio வின் கதை திரைப்படமாக 2020 கிறிஸ்துமஸ் தினத்தில் வெளியாகிறது. 

    எங்கே கதைவெளி விரிகிறது எங்கே அறிவுரை கூறப்படுகிறது எனப் பிரித்தறிய முடியா அதிபுனைவு சாகச நாவலான பினாச்சியோ சிறுவர்கள் மட்டுமன்றி இலக்கியத்தில் ஈடுபாடு கொண்ட அனைவரும் வாசிக்க வேண்டிய நூல்.

நூல்: பினாச்சியோ
கார்லோ கொலோடி
தமிழில்: யூமா. வாசுகி

பாவை பப்ளிகேஷன்ஸ்

பக். 208, ரூ.125 (2012ல்)

வேட்டையும் வேட்டை நிமித்தமும்

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Mon, 11 Apr 2022 08:36:00 +0000

    காட்சிவழி புலனாகும் காட்டில் நிகழ்ந்தேறும் வேட்டையின் படப்பிடிப்பல்ல. வரிகளால் சூழ்ந்து சிறிது சிறிதாக மனதில் முளைத்து எழும் காட்டில் இரைதேடி அலைந்த தொல் மனதை உணரச் செய்யும் கவிதைத் தொகுப்பு இந்த வேட்டுவம் நூறு.

    தன் கிழங்குக்குப் போட்டியாக வந்த விலங்கை அல்லது தன்னைத் தாக்க வந்த விலங்கைத் திருப்பித் தாக்கியதில் ஆதி மனிதன் நாவில் பட்டுத் தெறித்த அந்த முதல் இரத்தத் துளியில் வேட்டையின் முதல் ருசி முளைத்திருக்க வேண்டும். 

    வேளாண் சமூகம் உருவான பின் அந்த வேட்டைச் சங்கிலி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அறுபடத் தொடங்கி இன்று காணாமல் போனாலும் அதன் அறுபடாக் கண்ணி நம் மனதில் இன்னும் இருப்பதற்கான சான்றை கவிஞர் மௌனன் யாத்ரிகாவின் வேட்டுவம் நூறு கவிதைத் தொகுப்பில் உணர முடிகிறது.

    நம் மண்ணின் காட்டையும் அதில் நாம் பயின்ற வேட்டை மரபையுமே தன் கவிதைகளில் முன் வைக்கிறார். ஐவகை நிலத்தில் முல்லை, மருதம், முல்லை திரிந்த பாலையைச் சுற்றிய நிலத்தில் அம்புக்கு இரையான குறு விலங்குகளை தோளில் சுமந்தலைய வைத்துள்ளார் கவிஞர்.

     வேட்டைக்கான வழி முறைகளைச் சொல்வதெல்லாம் பணத்திற்கும் வீர சாகசத்திற்குமானதாக அல்லாமல் காட்டின் வளத்தைக் காப்பதற்கும் அதன் மூலம் தன் இருப்பை நிலைப்படுத்திக் கொள்ளவுமான 'நீ வாழ்ந்தால் நான் வாழ்வேன்' என்ற தொல்குடி பண்பாட்டின் எச்சமாக உள்ளது. 

    வேற்றுயிர் தாக்கி உயிருக்குப் போராடும் சிற்றுயிர்களை சில நேரம் கருணை கொப்பளிக்கக் கொன்று விடுதலை செய்வதும் இயற்கைக்கு செய்யும் கைம்மாறாகவே நம் சமூகம் நினைத்து வந்துள்ளதைக் குறிப்பிடுகிறார் கவிஞர்.

    காமுறும் விலங்குகளைக் கண்டறியும் வேட்டுவர்கள் பேரன்பால் அதைக் கண்டு கொள்ளாமல் கிழங்கு அகழ்ந்து பசியாறுவதில் விழித்திருக்கிறது ஆதிச் சமூகத்தின் சூழலியல் மனம்.

    வேட்டையில் முன்னால் ஓடும் நாய் இரையைப் பல் படாமல் தூக்கி வரும் போது அதனுடன் நம் கால்களும் ஓடுகின்றன. காட்டிற்கு இயற்கை சமநிலையைப் பேண வேண்டும்; மனிதனுக்கோ பசி நீங்கி உயிர்த்திருக்க வேண்டும். இருவருக்குமான தேவை முயங்கும் புள்ளியில் நிலை கொள்கிறது வேட்டையின் வெற்றி. காடு கொடுக்க நினைத்தால்தான் மனிதனால் அதை அடைய முடியும்.

    காடு ஓர் அன்புள்ள ராட்சசன். அதன் மரப் பற்களிடையே ஒளிந்திருக்கிறது ஒரு கிராமத்திற்கான உணவு.

    வேட்டையின் நுட்பங்கள் பொதிந்த இக்கவிதைகள் இயற்கையைப் போற்றுகின்றன.
    காடும் காடு சார்ந்த இடத்தில், வேட்டையும் வேட்டை சார்ந்த நம் ஆழ்மனம் விழித்தெழச் செய்யும் அரும் கவிதைகள் இவை. தொகுப்பு முழுவதும் வரும் வேட்டை நாய் நம் மனம்தானோ என பிரமிப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

    வியப்பளிக்கும் உவமைகள், படிமங்கள்.

//காட்டின் மானம் பெரிது//
//ஒரு முரட்டுப் பன்றியின் நிமிர்ந்த கோலம் போல் முறிந்த பனை//
//தப்பிக்க எல்லா வழிகளும் திறந்திருக்க தனியாக நிற்கிறது ஒரு விலங்கு// என்ற வரியில் அதன் மருட்சி தெரிகிறது.

//புரண்டு கிடக்கும் கறுத்த பாறைக்கு மடி நிறைய காம்புகள்...//
//எருக்கம் பூ மலர்ந்தது போல
புதர் மறைவில் இரு கண்கள்//
//வேட்டை நாயின் உமிழ்நீர் வழிந்து கல்லொன்று மலர்வதைக் கண்டேன்//

    தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகள் காட்டில் வேட்டையாட அழைத்துச் செல்கையில் திண்டுக்கல் தமிழ்ப்பித்தனின் ஓவியங்கள் குருதி நனையக் கிடக்கும் இரையை காலடியில் துடிக்கத் துடிக்கக் காட்டுகின்றன.

    வேட்டையும் அதில் வழியும் குருதியும் அதன் கவிச்சையும் வீச நம் கைகளில் ஒரு ஈட்டியைக் கொடுத்து காண் என்றது கான் என்கிறார் கவிஞர்.

    காடிருக்கவே நாமிருக்கிறோம் எனும் கவிஞர் காட்டை அழிப்போர் வேரொடு கெடுவர் என்கிறார். இது கவிஞனின் சாபம் அல்ல. லட்சம் ஆண்டுகளாய் தொடரும் ஆதி மனதின் வலி. வேட்டுவம் ஆயிரமாகட்டும். ஆம், கவிதையில் மட்டும்.

வேட்டுவம் நூறு
மௌனன் யாத்ரிகா
லாடம் பதிப்பகம்
விலை: ரூ.200
பக்கம்: 144

அலிமா எனும் அற்புதப் படைப்பு

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Mon, 11 Apr 2022 08:32:00 +0000

        "இப்படியெல்லாம் ஏன் நடக்கிறது என்று வேண்டுமானால் கேளுங்கள். இதையெல்லாம் ஏன் எழுத வேண்டும் எனக் கேட்டு தப்பித்துக்கொள்ள பார்க்காதீர்கள்" என்று தன் நாவல் ஒன்றின் துவக்கத்தில் கூறுவார் ஜி. நாகராஜன்.

    அதுபோல், 'இந்தப் பிரதியில் ஏன் இத்தனை வீச்சமடிக்கிறது எனக் கேட்காதீர்கள். இந்த சமூக அமைப்பு ஏன் இத்தனை அலங்கோலமாயிருக்கிறது என்று வேண்டுமானால் கேளுங்கள்' என்ற வரிகளே கீரனூர் ஜாகிர்ராஜாவின் 'வடக்கேமுறி அலிமா' நாவலைப் படிக்கத் தூண்டியது. சுவாரஸ்யத்திற்கு குறைவில்லாத நாவல். 

    கதை என்ன என்பதை விட இதன் நாயகி(?) அலிமா யார் என்ற கேள்விகளே இப் பிரதியைச் சுற்றி அலைகின்றன. ஒரு வசதிக்காக வடக்கேமுறி அஹமதுக்குட்டி-பாத்துமா தம்பதியின் மகள் அலிமா என்று நினைவில் கொள்ளலாம். ஆனால் அலிமா அதுவல்ல!.

    நூலின் துவக்கத்தில் அலிமா பற்றி ஊரார் கூறும் பட்டியலில் 13 சித்தரிப்புகள் உள்ளன. ஆனால் அதுதான் அலிமாவா என்றால் அதுவுமல்ல. வாசித்தபின் அதற்கு அப்பால் வேறொரு பட்டியல் நம்முள் விரிகிறது.

    வடக்கேமுறி இல்லத்தில் இருந்து வெளியேறி முஸ்லியாருடன் செல்கிறாள். அவரது மாயத் தந்திரத்தில் இருந்து விலகி மம்மதுவுடன் வெளியேறுகிறாள். அவளது பெரியப்பா ஒரு எழுத்தாளர். அவர் மலபார் நாடோடி என்று எழுதும் நாவலின் அனைத்து நிகழ்வுகளும் அலிமாவின் வாழ்வில் பிரதிபலிக்கின்றன. அதைப் பார்த்து அவர் அச்சமடைகிறார். அவர் மனைவி எழுத்தாளர்களைக் கொல்ல வேண்டும் என்கிறாள்.

    கேரளாவின் வடக்கேமுறியில் கயிறு வணிக கம்பெனியில் பணியாற்றும் குமாஸ்தாக்கள் கதை ஒரு புறம் செல்கிறது. அதன் எதிரே மளிகைக் கடை வைக்கும் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த ஷேக் அலிமாவை மணமுடிக்க ஆசைப்படுகிறான். அலிமாவின் துபாய் மாமா பையனும் விரும்புகிறான். அலிமா மனநலம் குன்றியவள் என்று மருத்துவர்கள் சிறு வயதில் சொன்னது தெரிந்துதான் அவர்கள் இவ்வாறு ஆசைப்பட்டனரா எனத் தெரியாது. ஆனால் அலிமாவின் நாட்டமோ வேறு.

    இஸ்லாமிய இடுகாடான கபுர்ஸ்தானில் சிறு வயதில் தோழன் கபூருடன் கபுறுக்களி ஆடுகிறாள். பட்டாம்பூச்சியைப் பிடிக்க புதைக்கப்பட்டவர்களின் மேலேறி ஓடுகிறார்கள். சில இடங்களில் நின்று கேள்வி எழுப்புகிறாள்.

 "தொழுதியளா?"
 "காசு உண்டாக்கினீங்கோ, ஹஜ் செஞ்சியளா?"
 "பிச்சக்காரன பக்கீர்களத் துரத்தியடிச்சீங்களா?"
 "வட்டி வாங்கினதுண்டா?"
 "பாவப்பட்டவன் வயித்தில் அடிச்சதுண்டா?"

 இறந்தவர்களின் ஆன்மாவாக அலையும் பட்டாம்பூச்சிகள் பதில் அளிக்குமா என்ன?!

    கழுதை இலக்கிய இதழுக்கு ஒரு நடிகையான பின் அலிமா அளிக்கும் பேட்டி முக்கியமானது. தற்கால மலையாள நவீன எழுத்தாளர்கள் எல்லோரும் வந்து போகின்றனர். அலிமா ஒரு தீவிர படைப்பாளி என்பதுடன் ஒரு பின்நவீனத்துவவாதி என்பதைக் காட்டுகிறது இப்பேட்டி.

    அகரன் ஒரு சினிமா இயக்குநர் என்றாலும் அலிமாவின் ஆளுமைக்கு அவர் அளிக்கும் மதிப்பு மரியாதையினால் அலிமாவின் மதிப்பு வாசகனின் மனதில் பலபடி ஏறி நிற்கிறது. ஆனால் லாட்ஜ் பையனுக்கு அவள் அளிக்கும் தரிசனம் பிறழ்மனமா, கருணையா, பேரன்பா என வகைப்படுத்தி அறிய முடியவில்லை.

    தன்னுடன் மனநலக் காப்பகத்தில் இருந்த அக்கம்மாவுக்கு எழுதும் கடிதம் அவர்கள் இடையேயான உறவு மேன்மை கொண்டதான சாயல் தருகிறது.

    சுவர்களில் கரியால் ஓவியம் வரையும் கரிக்கோடன் மரணம் பற்றி அவள் எழுதும் கட்டுரை வெளியாவதில்லை. அலிமாவின் மனவுலகம் எதுவும் அவ்வளவு எளிதில் புலனாவதில்லை என்பதைப் போலத் தான் அதுவும் எனக் கருதலாம்.

    கலாச்சாரக் காவலர்களான அடிப்படைவாதிகளால் அவள் நடிகையான(!?) பிறகு எழுதப்படும் கொலை மிரட்டல் கடிதம் பல பேரை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.

    பணிக்கரின் கடையில் சாப்பிட்டதற்கு பணம் தராமல் வெளியேறும் அலிமாவைத் துரத்தும் சர்வர் ஜெயச்சந்திரனுக்கு அவன் ஆழ்மனதில் விரும்பும் உள்ளாடையை வாங்கித் தந்து 'உள்ளிருக்கிறது யாருக்கும் தெரியாது' என்கிறாள். பின்னாளில் கடையின் முதலாளி ஆகும் அவன், அவள் மீண்டும் சாப்பிட வரும்போது 'காசு கொடுக்காம போங்க' என்கிறான். ஆனால் பணம் தருகிறாள். கடையனுக்கு கடைத்தேற்றம் தந்தவளாக வாசக மனதில் உயரும் அலிமா ஞானம் அடைந்தவளா? தெரியாது.

    இந்நாவலை வாசிக்கையில் பல வருடம் முன் வாசித்த சாரு நிவேதிதாவின் ஜீரோ டிகிரி நினைவில் வந்தது. ஆனால் அதன் போலச் செய்தல் அல்ல அலிமா. இது ஒரு பின்நவீனத்துவ பிரதி என்பதில் ஐயமில்லை. அதேபோல நாவலில் அவள் எழுதியதாக்க் கூறும் என்ட யாத்ரா எனும் கதை கமலாதாஸையும் நினைவூட்டுகிறது.

    நான் பதினைந்து ஆண்டு காலம் வாழ்ந்த கோவை புலியகுளம் பகுதியின் ஒரு வெளிக்கோட்டுச் சித்திரமும் நாவலில் வந்து போனது காலாற நான் நடந்து பழக்கப்பட்ட பகுதியை மீண்டும் ஒரு முறை வலம் வந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

    அலிமாவின் கதை, அவள் பேட்டி, எழுதிய கட்டுரை, அவளது இரு சிறுகதைகள், கடிதங்கள், அவளது காமம், நடிகையான கதை, நாடோடி வாழ்வு, அவள் தந்தையின் வணிகத்தில் பணியாற்றும் தமிழ்நாட்டு இஸ்லாமிய இளைஞர்கள், அவள் ஒரு காற்றுப் போல எதிலும் அடைக்கப்பட முடியாதவள் என்பது அறியாமல் அவளை விரும்புவர்கள், அவளை அடைந்து அடையத் துடிப்பவர்கள் எனச் செல்லும் இந்நாவல் மையமற்ற மையமாக தொடர்ச்சியற்ற தொடராக ஒழுங்கின்மையின் ஒழுங்கமைவாக அமைந்துள்ளது.

    கடைசியில் அவளுக்கு கடிதம் எழுதுவது யார் என்று தெரியாது. ஆனால் அது கபூராக இருக்கலாம். அல்லது ஷேக்காக இருக்கலாம். அவள் மீது பேரன்பு கொண்ட வேறு யாரேனுமாகவும் இருக்கலாம். 

    'சுயமான முழுமையான மனிதன் என்று யாருமே இல்லை. அதற்கான சாத்தியமும் இல்லை' என ஃபூக்கோ சொல்வதும் 'எனது சுயம் எனக்குள் இல்லை. எனக்கு வெளியே இருக்கிறது' என லக்கான் சொல்வதும் பன்முகத்தன்மை கொண்ட குறுங்கதையாடல்களால் உருவாகியுள்ள #வடக்கேமுறி_அலிமா எனும் இப்பிரதிக்கும் அப்படியே பொருந்துகிறது. அதுவே இதை பின்நவீனத்துவ பிரதியாக்குகிறது. ஜாகிர்ராஜா அவர்களின் கருத்த லெப்பை, மீன்கார தெரு இன்னும் படிக்கவில்லை என்றாலும்  அலிமா எனும் அற்புதப் படைப்பு தந்த வாசிப்பனுபவம் கிடைக்குமா எனத் தெரியவில்லை.

    அலிமா என்பவள் பெண்ணியவாதியா? புரட்சிக்காரியா? எதிர் கலாச்சாரத்தில் வாழ்பவளா? விளிம்புநிலை வாழ்வியா? மனப்பிறழ்வு கொண்டவளா? ஒழுக்கம் பிறழ்ந்தவளா? நாடோடியா? தீயொழுக்கம் உடையவளா? கஞ்சா பிரியையா? கழிவறை ஓவியரா? இலக்கியகர்த்தாவா? அறிவுலகவாதியா? ஞானியா? என பல கேள்விகள் எழுகின்றன. இவை எல்லாமும் தான். இவை எல்லாம் தாண்டியவளும் தான் என்பதே என் பதில்.

வடக்கேமுறி அலிமா
கீரனூர் ஜாகிர்ராஜா
பக்கம்: 144
மருதா பதிப்பகம்

உலகிலேயே சிறந்த புத்தகம்

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Mon, 11 Apr 2022 08:28:00 +0000

கலை இலக்கிய விமர்சகர் இந்திரன் அவர்கள் எழுதிய உலகிலேயே சிறந்த புத்தகம் என்ற நூல் ஒரு செவ்வியல் படைப்பு ஆகும்.

    அறிவது - அறியப்படுவது இரண்டும் சந்திக்கும் புள்ளியில் அறிதல் நிகழ்கிறது. எழுத்தாளன் - வாசகன் இருவரின் மனமும் சந்திக்கும் புள்ளியில் பிரதி தன்னைப் படைத்துக் கொள்கிறது. ஒரு பருப் பொருள் அதன் இருப்பை, பார்க்கும் மனதால் அறியத் தருகிறதா அல்லது உண்மையில் அது இருக்கிறதா என்பதை எதை வைத்து முடிவு செய்வது? பார்வைக் கோணத்திற்கு ஏற்ப அது மாறுகிறதா? இறுதியில்  இன்மையில் முடிகிறதா? என பல கேள்விகளை எழுப்புகிறது இந்நூல்.

    கருத்தை முன் வைத்து உருவான conceptual art எனும் இப் படைப்பு வாசகனை நோக்கி எழுதப்படாமல் வாசகனுடன் சேர்ந்து படைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதில் இருந்தே இந்திரன் அவர்களின் படைப்பாற்றல், கலைத் தன்மை, ஆளுமை ஆகியவற்றின் உச்சநிலையை அறிய முடிகிறது. 

    இப்படி ஒரு படைப்பை தமிழ் வாசகன் மட்டுமல்ல உலக இலக்கிய வாசகர்கள் (மொழிபெயர்க்கப்பட்டால்) கூட செவ்வியலாக்கமாக கருதி வாசிப்பர்.

    இப் படைப்பில் ஒரு கலை அமைதி தெரிகிறது. செகாவ் சிறுகதையை விஞ்சும் கதைகளும், மார்க்கேஸை போன்ற மாய யதார்த்தவாதம் நிரம்பிய கதையும் நவீன பாணி ஓவியங்களும், ஜென் தத்துவார்த்த நோக்கும் கொண்ட படைப்புகளும் எதிர் கவிதைகளும் என 156 பக்கங்களிலும் விரவி உள்ளன. நிறைகுடமே காலிக்குடம் என ஜென் கூறுகிறது என்பதாக நூலின் பின்னட்டையில் அவர் கூறுவது நூறு சதவீதம் உண்மை. அதன் காரணமாகவே இந்நூலை 3 முறை மறுவாசிப்பு செய்தேன்.

    வாசகனே பெரியவன், அவனுக்ககாகவே ஒருவன் எழுதுகிறான், எழுதியபின் எழுத்தாளனும் ஒரு வாசகனே, the writer is dead ஆனால் பிரதி இருக்கும் வரை வாசகன் இருப்பான் என்று பல சிந்தனைப் போக்குகளை தன்னளவில் கொண்டுள்ள மிகச் சிறந்த படைப்பு இந்நூல்.

    எப்படி இவரால் அனைத்து தரப்பு இலக்கிய வாசகனுக்கும் ஏற்ற நூலைப் படைக்க முடிந்தது என வியக்க வைக்கிறது. நூலின் அட்டை வடிவமைப்பு நூலின் வடிவமைப்பு அனைத்தும் உலகத் தரத்தில் உள்ளது. வாசித்து முடித்த பின் ஒவ்வொரு வாசகனும் ஒரு எழுத்தாளன் ஆக உருவெடுப்பது உறுதி.

உலகிலேயே சிறந்த புத்தகம்-இந்திரன்
பக்.: 156
யாளி பிரின்ட் பதிப்பகம்.

கைகழுவிய காலம்

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Mon, 11 Apr 2022 07:38:00 +0000

இணை சேர முடியாத
தண்டவாளங்களின்
இதயத் துடிப்பு அடங்கிக் கிடக்கிறது.

அதன் நீள நாவுகளில்
துருவேறி சிவந்து தெரிகிறது
நோயச்சத் துயரம்.

கணக்கிலடங்கா வாழ்வை
தூரங்களைக் கடந்து
சுமந்து வந்த
பல் சக்கரப் புழுவின்
நெஞ்சில் குத்தியது
நோய்க் காரணிப் பட்டம்.

முடிவிலி காலத்தை
அபாய ஒலியாய்
வீசிச் சென்ற
காலமற்ற காலத்தில்
பெருமூச்செறிகிறது
ரயில்களின் ஆன்மா.

நன்றி: படைப்பு.காம்

நினைவு

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Mon, 11 Apr 2022 07:29:00 +0000

மினுக்கும் நீலவானில்
ஒளிரும் நிலவின் அருகே
சிரிக்கும் ஒரு நட்சத்திரம்
நினைவூட்டுவதோ
உன் நகை பூத்த இதழோரம்

மென் வெண்முகில் கீற்றொன்று
காற்றில் அசைந்து நகர்ந்து
கிளர்த்துவதோ
உன் மெல்லாடை ஸ்பரிசம்

மாலை இள மழையின்
மண் வாசம் எழுப்புகிறது
தீரா உன் நினைவுகளின் நறுமணம்.

நன்றி: யாவரும்.காம்

கடற்பறவை

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Mon, 11 Apr 2022 07:28:00 +0000

வெண்ணிற நுரைகளை
பொதிகளாய் சுமந்து வந்து
ஒதுக்கும் கடற்கரையில்
இளைப்பாறுகின்றன
வெண்சாம்பல் இறகு கொண்ட
பெயரறியா கடற்பறவைகள்

நண்டுகள் ஓடி நகரும் அக்கரையில்
சிற்றலைக்குப் பயந்தபடியே
பறவைகளுடன் பேச ஓடுகிறாள்
கூந்தல் அலைபாய்ந்த சிறுமி

அவளின் சிற்றெழில் கரங்களுக்குள்
வேறுலகம் உள்ளதை
கண்டுகொண்ட பறவைகள்
சிறகு விரித்துப் பறந்தெழ
கூட்டத்திலொரு

கடற்பறவையாகி இருந்தாள் சிறுமி.

நன்றி: யாவரும்.காம்

மணல்

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Mon, 11 Apr 2022 07:27:00 +0000

வெண்நுரை தவழும் அலையில்
விழுந்து மிதந்து அமிழ்ந்து எழுந்து
கரையேறி வீடு செல்லும்
சிறுவனின் மனதில்
சட்டைப் பையில்
எஞ்சியிருக்கிறது கடல்.

அகம்போக்கு

காதல் என்பது வடிவழகில் இல்லை
கவிதை என்பதும் வரிகளில் இல்லை
காமம் என்பது குறிகளில் இல்லை
கவிதை என்பதும் சொற்களில் இல்லை
காலம் என்பது முள் நகர்வில் இல்லை
கவிதை என்பதும் எழுத்தில் இல்லை
காதல்
காமம்
காலம் எல்லாம் அகமெனில்
கவிதை மட்டும் புறம்போக்கா?

கவிதை ஓர் அகம்போக்கு

உப்பு

ருசியின் சாரம் உப்பில் இருக்கிறது

மிகை கொள்வதும் குறை கொள்வதும்
சக்கையை நினைவூட்டும்
உனக்கான காதலையும்
உப்பிட்டு வைக்கிறேன்
யுகங்கடந்த பின்பும்
சரியான பதத்தில் ருசித்திட.

நன்றி: யாவரும்.காம்

பச்சை ஆப்பிளின் ஆதி ருசி

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Mon, 11 Apr 2022 07:25:00 +0000

சாலையோர வியாபாரக் குரல்களினூடே
அரேபிய பேரீச்சைக் குரலில்
ஆப்பிள் வாங்க அழைத்தாள் ஓர் அழகி.

ஆப்பிள் விதைகளின் நிறம் கொண்ட
அவள் உதடுகளிலிருந்து வெளியேறிய
சொற்களில் வீசியது தேன் நிற ஒளி.

ஒரு கிலோவுக்கான விலையும்
அமைதியான பச்சை நிறத்தில்
மிளிர்ந்து கொண்டிருந்த
ஒற்றை ஆப்பிளின் விலையும் ஒன்றே
என்றாள் ரகசியக் குரலில்.

இரண்டிற்கும் வித்தியாசம் கேட்டவனிடம்
ஒளிரும் ஆப்பிளின் தோலுக்கடியில்
அவன் தேடும் காதலியின் பெயரும்
மற்ற பழங்களில் கடவுளின் பெயரும் என்றாள்.

ஒற்றை இறகாக அலைந்து கொண்டிருந்த அவன்
பச்சை ஒளி கொண்ட ஆப்பிளைக் கேட்டான்.
காதலியைத் தொட தோலை அறுபடாமல்
சீவ வேண்டும் என்றவளின்
கட்டளையை அடிமை போல் ஏற்றான்.

சீவி எடுக்க முடியாமல் நடுங்கிய அவன் கைகள்
ஆப்பிளை பற்களிடம் ஒப்படைத்தன.

ஆதிகாலத்தின் நறுமணம் எழுந்த
அந்த ஆப்பிளில்
பிரபஞ்ச துவக்கமொன்றின்
துயரக்கதை மெலிதாக ஒலித்தது.

ஒரு துண்டு ஆப்பிளின் ஆதி ருசியை
அவன் நாக்கு உணர்ந்தபோது
யுகங்கடந்த துயரமொன்றை மீண்டும்
நிகழ்த்திவிட்டதன் நிம்மதியில்
சாலையில் எழுந்த காற்றோடு
காணாமல் போயிருந்தாள்.

திகைத்து நின்ற கடவுளின் கண்களில்
உருண்ட திவலையொன்று
பெரும் மழையென
கொட்டத் தொடங்கியது.

நன்றி: யாவரும்.காம்

இந்த உண்மைகள் ஏன் மறைக்கப்படுகின்றன?

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Mon, 11 Apr 2022 05:23:00 +0000

வாழ்க்கை மர்மங்கள் நிறைந்தது. அதனாலேயே அது சுவாரஸ்யமானதும் கூட. தனி நபர் வாழ்வில் மட்டுமல்ல இந்த பூமியிலும் மர்மங்கள் நிறைந்துள்ளன. அதற்கான விடைகளைத் தேடுவதில் அறிவியலாளர்கள், அரசுகள், பொதுமக்கள் என அனைத்து தரப்பினரும் ஆர்வமாகவே உள்ளனர். ஆனால் மர்மங்கள் மேலும் முடிச்சுகள் நிறைந்தவையாகவே நீடிக்கின்றன். நீண்ட தேடலுக்குப் பின் எந்த முடிவும் இல்லாமல் இப்படியும் இருக்கலாம் அப்படியும் இருக்கலாம் என்ற நிலைக்கு வருகிறார்கள்.

எழுத்தாளர் ராஜ் சிவா அவர்கள் எழுதிய "இறந்த பின்னும் இருக்கிறோமா?" என்ற கட்டுரைத் தொகுப்பு அந்த வகையில் சுவாரசியமான ஒரு தொகுப்பு. அதே போல் தற்போது "இந்த உண்மைகள் ஏன் மறைக்கப்படுகின்றன?" என்ற நூல் விறுவிறுப்பான நடையில் எழுதப்பட்ட விண்வெளி சார்ந்த கட்டுரைத் தொடர். சிக்கலான அறிவியலை சுவாரசியமான நடையில் அளித்துள்ளார் ராஜ் சிவா.

        Crop Circle என்ற பயிர் வட்டங்கள் பல அதிர்வலைகளை விஞ்ஞான உலகிலும் அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பாவிலும் ஏற்படுத்தி உள்ளன. மனோஜ் நைட் ஷியாமளன் இயக்கிய Signs திரைப்படம் பயிர் வட்டம் பற்றியது. அவை வெறும் சித்திரங்கள் மட்டுமல்ல; அவை ஏதோ ஒரு விஷயத்தைக் கூறுவதாக இருக்கின்றன. அதே நேரம் அவை மனிதனால் உருவாக்கப்படுவதற்கான சாத்தியக் கூறுகள் மிக மிகக் குறைவாகவே உள்ளன.

        சில நூறு அடிகள் முதல் சில கிலோமீட்டர்கள் வரை பயிர்களை இயந்திரத்தால் வெட்டிச் சீராக்கியது போன்று உருவாக்கப்படும் இந்த பயிர் வட்டங்கள் வானில் உயரப் பறந்தால் மட்டுமே முழுமையாகப் பார்க்கக் கூடிய அளவில் உருவாகின்றன.  இதை நாங்கள் தான் உருவாக்கினோம் என்று சிலர் கூறினாலும் அவை எல்லாம் பொய் என்பது எளிதில் நிரூபிக்கப்பட்ட ஒன்றாக ஆகி உள்ளது. கணினி வரைகலையில் உருவாக்கப்படும் சித்திரத்தைப் போன்று ஒரே இரவில் சில மணி நேரங்களில் உருவாக்கி எந்த தடையமும் இல்லாமல்  செய்துவிட்டும் சென்றுவிடுகின்றன(ர்). இவை உருவாகும் போது ஒளிப் பந்துகள் வயல்வெளிகளில் சுற்றியதைப் பார்த்த சாட்சிகளும் உள்ளனர்.

அந்த precision எப்படி வருகிறது? யார் இதைச் செய்கிறார்கள்? ஏன் செய்கிறார்கள்? தெற்கு இங்கிலாந்தில் வைல்ட்ஷையர் பகுதியில் மட்டுமே பெரும்பாலான பயிர் வட்டங்கள் ஏன் உருவாகின்றன? 4500 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஸ்டோன்ஹெஞ் எனும் கல் வட்டம் 400 கிமீ அப்பாலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட பலநூறு டன் எடை கொண்ட பாறைகளால் எப்படி ஏன் உருவாக்கப்பட்டது? அதே போல் பாலைவனப் பகுதியான எகிப்தில் 800 கிமீ அப்பாலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட லட்சக்கணக்கான பெரும் பாறைகளால் பிரமிடுகள் ஏன் யாரால் எப்படி உருவாகின? கிஸா பிரமிடுகளுக்கும் வானில் தெரியும் 3 நட்சத்திரங்களின் அமைவிற்கும் அதே போல இங்கிலாந்தில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரே நேர்கோட்டில் அமைந்த 3 வட்ட வடிவ பயிர் வட்டத்திற்கும் இடையேயான தொடர்புகள் என்ன? ஏன்? எதனால்?எதற்கு?எப்படி? ஏலியன்கள் தான் எனில் அதை அரசுகள் மறுக்க, மறைக்க காரணம் என்ன? பெல்ஜியம் மட்டுமே பறக்கும் தட்டு ஒன்றைப் பற்றி அரசு ரீதியாக அறிக்கை வெளியிட்டு ஆவணப்படுத்தி உள்ளது. ஆனால் பல UFO வருவதாகக் கூறப்படும் அமெரிக்கா, ஏன் ஏரியா 51ல் உள்ள மர்மம் பற்றி வாய் திறப்பதில்லை. ஏலியன்கள், பறக்கும் தட்டுகள், பயிர் வட்டங்கள் எல்லாம் அமெரிக்கா, ஐரோப்பிய நாடுகளிலேயே நிகழ்கின்றன. ஆசியா, சீனா, தனியாக இருக்கும் ஆஸ்திரேலியா, ரஷ்யாவில் வருவதில்லையே ஏன் என்ற கேள்விகள் எழாமல் இல்லை. Parallel universe என்ற ஒன்று இருக்கிறது என்கிறார்கள். இதைப் படித்து லைக் போடும் உங்களைப் போன்றே ஒருவர் பேரண்டத்தின் மறுபக்கம் இருக்கிறார். அவர் நீங்கள் இல்லாவிட்டாலும் இருப்பார். மொத்தம் 11 பரிமாணங்கள் உள்ளன என விஞ்ஞானிகள் கூறுகிறார்கள். நமக்கு முப்பரிமாணத்திற்கு மேல் நடப்பவை அறிய இயலாது எனும்போது 11 வது பரிமாணத்தில் இருப்பது என்ன என்பதைக் கற்பனை கூட செய்ய இயலாது. எனில் ஏதோவொரு பரிமாணத்தில் இருப்பவர்கள் தான் ஏலியன்களா? அவர்கள் எதிர்காலத்தில் வாழும் நாமா? நமக்கு மேலே ஒரு சக்தி உள்ளது என்று நாம் நினைக்கும் கடவுளரா? ஒரு எறும்பால் நம்மை முழுவதுமாக பார்த்து அறிய முடியாது என்பதால் நாம் இல்லை எனலாமா? 6வது அல்லது 8வது பரிமாணத்தில் உள்ள ஏதோ ஒன்று நம் கண்ணில் படுவது இல்லை என்பதால் அது இல்லை என மறுக்க முடியுமா? அல்லது இருக்கிறது என நிரூபிக்க முடியுமா? டார்வின் பரிணாமக் கொள்கையை வைத்து இதைப் புரிந்து கொள்ளலாமா? சூரிய குடும்பத்தில் மிக இளைய கோளான பூமியில் நம் இருப்பின் ஆரம்பம் 2 லட்சம் ஆண்டுகள் தான். அதுவும் கடந்த 5 ஆயிரம் ஆண்டுகளில் தான் இவ்வளவு வளர்ச்சி. எனில் 13.7 பில்லியன் ஆண்டுகளாகிவிட்ட இப் பேரண்டத்தில் ஏதோவொரு கேலக்ஸியில் ஏதோ ஒரு கோளில் ஏன் மிக உச்ச அறிவைக் கொண்ட இனம் இருக்கக் கூடாது? இப் பேரண்டத்தில் அறிவார்ந்த ஏலியன்கள் இருப்பதை ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் ஒத்துக் கொள்கிறார். இப்படி ஏராளமான கேள்விகளை நம்முள் எழுப்பும் இந்நூலில் விரிவான விளக்கங்களை அளிக்கிறார் நூலாசிரியர் ராஜ் சிவா. என்றேனும் ஒரு நாள் இவற்றுக்கு எல்லாம் நம் எதிர்கால மனித குலம் அறிவியல்பூர்வமான விடைகளை கண்டறியலாம். ஏலியன்களுடன் உறவாடலாம். ஆனால் அந்தக் காலம் அடுத்த பத்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு இல்லை என்பது மட்டும் உறுதி. இந்த உண்மைகள் ஏன் மறைக்கப்படுகின்றன? ஆசிரியர்: ராஜ் சிவா எழுத்து பதிப்பகம்

பக். 194, விலை: ரூ.200/-

அந்நியர்களின் வாழ்வு

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Mon, 11 Apr 2022 05:18:00 +0000

    நேர்கோட்டில் செல்வது அல்ல இவ் வாழ்க்கை. ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு நொடியும் கூட அந்த கணத்திற்கான ஆச்சரியத்தையும் திருப்பங்களையும் ரகசியமாகவே வைத்திருக்கிறது. ஆனால் இதுவெல்லாம் சேர்ந்து தான் ஒரு வாழ்வாக நம்முள் மலர்கிறது. நிகழ்வுகளைக் கோர்த்துப் பார்க்கும் போது அதை நம் வாழ்வாக மாற்றிப் பார்க்கிறோம். ஆனால் தன்னளவில் ஒவ்வொருவரின் வாழ் கணமும் ஒரு நிகழ்வுதான். அவற்றைப் பின்னாளில் பார்க்கும் போது ஓர் அந்நியனின் வாழ்க்கையாகவே அவரவர்க்குத் தெரியும்.

எழுத்தாளர் வா.மு.கோமு எழுதிய அந்நிய ஆடவன் நாவலின் ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஒவ்வொரு நிகழ்வாக, கதையாக விரிகிறது. அதில் யாரோ ஒருவர் யாரோ ஒருவரால் பாதிக்கப்படுகிறார். ஏமாற்றப்படுகிறார். ஆனால் நாவல் முழுவதும் அந்தக் காரியத்தைச் செய்பவர் கதாபாத்திரத்திற்கு அந்நியமாய் வந்து சேரும் ஒரு ஆடவனாகவே இருக்கிறார்.

    நான் அடிக்கடி சென்று வரும் சென்னிமலை, வெள்ளோடு மற்றும் சொந்த ஊர் ஊத்துக்குளி என்றே கதைகளின் களமும் மாந்தர்களும் வந்து செல்வதால் எளிதாக என்னை அதனுள் பொருத்திக் கொள்ள முடிந்தது.

நாவலின் துவக்கத்தில் வரும் #வா_மு_கோமு அவர்களின் முன்னுரையே ஒரு சிறுகதையாக மிளிர்கிறது. அவரின் வழக்கமான எள்ளல் மற்றும் அங்கத நடையில் ரசிக்க வைக்கிறது.

    முதல் அத்தியாயம் ஒரு நாயின் பார்வையில் மிகச் சிறப்பாக விரிகிறது. அதில் வரும் சாத்தான் அந்த நாயை மஹாராஜா என்றழைக்கிறான். தன்னை யாரும் அழைக்காத ஒரு பெயரால்  விளிக்கும் சாத்தானுடன் தன் வாழ்நாளை கழிக்க நினைக்கும் நாய்க்கு அவன் ஓர் அந்நிய ஆடவன் தான். 

    தந்தையின் களியாட்டத்திற்கு ஏற்படும் தடங்கல்களை தடுத்திடாத சிறுவன் முருகனை அடிக்கும் போது அவன் தந்தை அவனுக்கு அந்நிய ஆடவனாகிப் போகிறான்.

நிறைய புத்தகம் படிப்பதால் திறந்த புத்தகமாகத் திகழ நினைத்து முதலிரவில் உளறிக் கொட்டும் தன் கணவனானவன் நீலவேணிக்கு ஓர் அந்நிய ஆடவனாகவே தோற்றமளிக்கிறான். காலில் ஏற்பட்ட புண்ணுக்கு பாடம் போடச் சென்ற இடத்தில் ஜோசியம் பார்க்கும் பங்காளியின் தயவால் அந்நிய ஆடவனாகிப் போகிறான் பூசாரி. ஓடிப் போன கணவன் புது வாழ்க்கை அமையுந்தருணத்தில் வந்து சேர, தன்னைத் தனதாக்கிக் கொள்ள வந்த முதலாளியை அவன் அந்நியமாகப் பார்த்து அனுப்பியதை நினைத்து சகுந்தலா முன்னாள் கணவனை அந்நிய ஆடவனாகவே பார்க்கிறாள். ஊத்துக்குளியில் கடை வைத்திருப்பவரின் மகளாக வரும் சங்கவிக்கு, அறை எடுத்து தங்கி எழுத்தாளனாய் திகழ நினைக்கும் பத்திரிகையாளன் ராசு ஓர் அந்நிய ஆடவனாகிப் போகிறான். மஞ்சுவின் பார்வையில் காதலன் சுரேந்திரன் அந்நிய ஆடவனாகிப் போக கதிருவேலன் கணவனாகிப் பின் பத்மநாபனின் நிமித்தமாக கணவனே அந்நிய ஆடவானகிறான். இறுதி அத்தியாயத்தில் சென்னிமலையை நோக்கி சிரிப்பது அவன் தானோ என எண்ணத் தோன்றுகிறது. இந்த நாவலை வாசிக்கும் போது ஆங்காங்கே நீங்கள் திடீர் திடீரென வெடிச் சிரிப்பு சிரிக்காவிட்டால் இலக்கிய உலகம் உங்களை ஓர் அந்நிய ஆடவனாகவோ பெண்டிராகவோ பார்க்கும்! சிரித்தீர்கள் என்றால் உங்களைச் சுற்றிலுமுள்ள உலகமும் அப்படித்தான் பார்க்கும்! அந்நிய ஆடவன் - வா.மு.கோமு மலைகள் பதிப்பகம்

விலை ரூ. 175

பிரபஞ்சம் தழுவிடும் சொற்கள்

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Mon, 11 Apr 2022 05:15:00 +0000

இயற்கையைப் பாடுதல் கவிஞர்களுக்கு இயல்பு எனினும் கார்த்திக் திலகனின் விண்ணைச் சூடியாடும் இரு நீல வளையங்கள் தொகுப்பு மீஇயற்கை கவிதைகளாக உருவெடுத்துள்ளன. ஆழ் படிமங்கள், குறியீடுகள், நவீன சொல்லாடல்கள் என கவி மொழியில் ஒரு பாய்ச்சல் நிகழ்ந்தேறி உள்ளது. இயற்கையைக் கடந்த இயற்கையைப் பேசுகின்றன. மேலான மெய்மையைத் தேடுகின்றன இக்கவிதைகள். எளிய சொற்களால் கட்டமைந்து திருகல் இன்றி அர்த்தப்படுத்த ஏதுவான கவிமொழியை தன்னுள்ளே கொண்டுள்ளன. சொற்களின் வழி இப் பிரபஞ்சத்தையும் அதன் வழி சக்தியையும் கொண்டாடும் கவிதைகளாக மலர்ந்துள்ளன. காதலினூடே காமத்தையும் சக்தியையும் பெண்மையையும் போற்றும் கவிமொழியை உருவாக்கியுள்ளார் கவிஞர். ஆண் பெண்ணாகவும் பெண் ஆணாகவும் ஆணிற்குள் பெண்மையாகவும் பெண்ணிற்குள் ஆண்மையாகவும் ஒன்றில் ஒன்று புகுந்து இரண்டும் ஒன்றாதல் இரண்டும் மற்றாதல் என்றாகிறது 'சக்தி பீடம்' எனும் கவிதை. உடல் உச்சமடைவது காமத்தில். மனம் உச்சமடைவது கவிதையில் தான். மொழி உச்சமடைவது கவிதையில் எனில் கவிதை உச்சமடைவது காமத்தில் அன்றோ? //பெருவெடிப்பு நிகழ்ந்து வெளியே விழுந்த சூரியனின் இரண்டு துண்டு சதைகளைப் போல தகித்துக் கிடப்போம் நம் மோகம் தணிய இன்னும் சில மில்லியன் ஆண்டுகளாவது ஆகலாம்// மனிதர்கள் தானியங்களை விரும்பித் தின்று தீர்ப்பதைப் போல இந்தப் பூமியும் மனிதனைத் தானியம் போலத் தின்று தீர்த்து வருகிறது. மனிதனால் முடியாது. ஆனால் இந்தப் பூமி ஏராளமான தானியங்களை ருசித்திருக்கிறது. இன்னும் ருசிக்கும். பசியடங்கா வயிறுடைத்து இப்பூமி. //சமைத்துக் கொடுக்கிறது மரணம் அதை மண்ணறையில் வைத்து ருசித்துச் சாப்பிடுகிறது பூமி// 'மரணம் எனும் மகாதியானம்' என்ற கவிதையின் துவக்க வரிகளை வாசிக்கும் போது கவிஞர் பிரான்சிஸ் கிருபாவின் நினைவு வந்தது. அதன் முடிவிலோ அவருக்குத் தான் அதை அஞ்சலி ஆக்கியிருந்தார் கவிஞர். வாசக மனத்தின் வழி கவி மனதைப் படிக்கச் செய்யும் பேரதிசயத்தை தன் கவிதைகளில் வைத்துள்ளார் கார்த்திக் திலகன். மானுடத் துயரத்தைவிட மேலான ஒன்று அதி தூய்மையான ஒன்று எதுவுமில்லை. இந்தப் பிரபஞ்ச பேரியக்கம் முழுவதும் கூடி நின்றாலும் ஒரு துளித் துயரைத் துடைத்திட இயலுமா? //சூரியனை அணைக்கிற கண்ணீர் நட்சத்திரங்களை அழுக வைக்கும் துயரத்தின் உப்பு என்னிடம் ஏராளம் இருக்கின்றன// இன்பத்தில் வெளிப்படும் ஒரு துளி விந்துவும் மகிழ்ச்சியில் வழியும் ஒரு துளி கண்ணீரும் ஒன்றே. இரண்டிலும் இருப்பது மற்றோர் உயிருக்கான விதை. பெண்மையைப் போற்றுவதுடன் தந்தைமையையும் போற்றுகிறார். தாய் ஒரு வெட்டவெளி எனில் தந்தை ஒரு பெருங்கடல். //தந்தை அழைக்கும் போது பெயருக்கு ஒரு பூத்தன்மை ஏற்பட்டு விடுகிறது// அழுகை எப்படி நம் உள்ளத்தை தெளிவாக்கி வெளிச்சம் ஏற்படுத்துகிறதோ அது போலத்தான் ஒரு தீபமும். //எப்படி இருந்தாலும் ஒரு தீபத்தின் அழுகை அறையை நிறைத்துவிடுகிறது அழுகையின் வெளிச்சம் நம் மனசை நிறைத்துவிடுவதைப் போல// உளந்தோறும் எழுந்தாடும் பிரச்னைகளை இக வாழ்வில் அவ்வளவு எளிதில் வெல்லவும் முடிவதில்லை. எடுத்து எறியவும் இயல்வதில்லை. //வெயிலில் நிற்கும் நாய் ஒன்று வேகவேகமாகக் கால்களை உதறுகிறது. தன் நிழலை அவ்வளவு எளிதாக உதறிவிட முடியவில்லை அதனால். // நவீன சொல்லாடலைச் சூடி நிற்கும் இக் கவிதைகள் கவிமொழியின் வேறொரு தளத்தில் பல்வேறு அர்த்த பரிமாணங்களை சொற்களுக்குள்ளும் சொல்லிடை மௌனத்தூடேயும் கொண்டு இயங்குகின்றன. இருப்பிற்கும் இன்மைக்கும் இடையிலான ஊடாட்டத்தை நிகழ்த்தி புறவயத்தில் இருந்து அகத்தைப் பெறுதல், அகத்தின் வழி புறத்தை உணர்தலாய் மிளிரும் இக்கவிதைகள் பூமிக்கு வெளியே நிற்கும் சொற்களாய் மாறி பிரபஞ்சம் தழுவும் மனவெளியைப் பிரதிபலிக்கும் அற்புத தரிசனமாக அமைகின்றன..

விண்ணைச் சூடியாடும் இரு நீல வளையங்கள்-

கார்த்திக் திலகன்

படைப்பு பதிப்பகம்

விலை: ரூ.120

பறக்கும் தலை கொண்ட பெண் - குரஹாஷி யுமிகோ

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Sun, 10 Apr 2022 10:07:00 +0000

குறிப்பு: இக்கதையில் இரட்டை மேற்கோள்களில் வரும் உரையாடல்கள் கதாபாத்திரங்களின் நேரடி பேச்சுகளாகும். (திரு.கே. மற்றும் கதை சொல்லி) ஒற்றை மேற்கோள்களில் வருவன கதாபாத்திரங்கள் கூறும் மனிதர்களின் நேரடி பேச்சுகளாகும். (லீ சொன்னதாக கே சொல்வது).

என் தந்தையின் உயர்நிலைப் பள்ளி வகுப்புத் தோழர் ஒருவர் கொஞ்சம் மனநிலை சரியில்லாதவர். நான் அவரை நேரில் சந்தித்தது இல்லை, கதைகள் மட்டுமே கேட்டிருக்கிறேன். இப்போதைக்கு அவரை திரு.கே என்று அழைக்கிறேன். எனது தந்தை மாரடைப்பால் இறப்பதற்கு பல நாட்களுக்கு முன்பு திரு.கே.யின் ரகசியம் ஒன்றை எனக்குச் சொன்னார். (அது வெறும் தற்செயல் நிகழ்வுதானா என வியக்கிறேன்). திரு.கே. ஏதோவொன்றை மக்களிடமிருந்து மறைத்தார் எனச் சொல்லவில்லை; அவருக்கு நெருக்கமானவர்கள் எல்லோருக்கும் இந்த "ரகசியம்" தெரியும். என்னிடமிருந்து தான் என் தந்தை அந்த ரகசியத்தை அப்போது வரை பாதுகாத்து வந்திருந்தார்.

இது தான் அந்தக் கதையின் சுருக்கம்.

சீனாவுக்கு எதிரான போரில் ஜப்பான் பின்னடைவைச் சந்தித்ததும் தாயகம் திரும்பிய கே. மனநல மையத்தில் அடிக்கடி அனுமதிக்கப்பட்டு விடுவிக்கப்பட்டதாக நான் கேள்விப்பட்டேன். ஒரு நாள் தெருவில் அவனைப் பார்த்த நான் அவனிடம் சென்றேன். எனது வீட்டிற்கு ஒரு நாள் அவன் வர வேண்டும் எனக் கூறினேன். அறிஞர் ஹியாக்கேன்* தனது வீட்டின் வாசலில் இரு கவிதைகளை எழுதி வைத்திருந்ததாக ஒரு புகழ்மிக்க கதை உண்டு. ஒடா நன்போவின் கவிதை ஒன்று, “விருந்தினர்களை வரவேற்பது எனக்கு மிகவும் தொந்தரவாக உள்ளது/ஆனால் விருந்தினராக நீ இல்லாதபோது“. மற்றொன்று முதல் கவிதைக்கு மாறானது. “விருந்தினர்களை வரவேற்பது மிக மகிழ்ச்சி தருகிறது/ ஆனால் விருந்தினராக நீ இல்லாதபோது”. அதற்கு அடுத்து எழுதப்பட்ட கவிதைகளைக் கூறும் அளவு எனக்கு மனோதிடம் இல்லை என்றாலும் கே. போன்ற ஒருவர் வீட்டிற்கு வருவதை நினைத்துப் பார்ப்பது அவ்வளவு உவகை அளிப்பதாக இல்லை. கே. வீட்டிற்கு வருவது எவ்வளவு விரும்பத்தகாததாக இருக்கும் என்பதை அவனுக்குத் தெரிவிக்க முயன்றும் கூட அதற்கு மாறாக அந்த அசாதாரண மனிதன் விரைவிலேயே வீட்டிற்கு வந்தான். இது நடந்தது நீ பிறப்பதற்கு முன்பு என நினைக்கிறேன்.

கே. பார்ப்பதற்கு பித்துப்பிடித்தவன் போல கொஞ்சம்கூடத் தெரியவில்லை என்பதை முதலில் தெளிவுபடுத்தி விடுகிறேன். உதாரணமாக, அவனது பார்வையில் நிலையற்றத்தன்மை எதுவும் இல்லை. அவன் மெலிந்தும் ஒரு நாடோடி போன்று உடையணிந்தும் காணப்பட்டான் என்பது உண்மை என்றாலும் போருக்குப் பிந்தைய ஜப்பானில் அது வழக்கத்துக்கு மாறான ஒன்றல்ல. அவன் எப்போதும் தனது கையில் பெரிய விலை உயர்ந்த தோல் பையுடன் நகரத்தில் நடமாடுவதை எவரும் கவனிக்காமல் இருக்க முடியாது. அவன் என் வீட்டுக்கு வந்த போது அந்தப் பையைக் கையில் வைத்திருந்தான்.

நாங்கள் சிறிது நேரத்திற்கு எதைப் பற்றியும் குறிப்பாக பேசிக் கொள்ளவில்லை என்றாலும் அவன் திடீரென பேச்சை மாற்றினான்.

“சீன மொழியில் உள்ள கடல்களும் மலைகளும் பற்றிய காவியம்** மற்றும் ஆவிகளை நாடிச் செல்லல்*** நூல்களில் குறிப்பிடப்படும் விசித்திரமான வடிவம் கொண்ட மக்களைப் பற்றி உனக்குத் தெரியுமா?”

“எனக்குத் தெரிந்தது எல்லாம் ரோமம் அடர்ந்த மூன்று தலைகள் கொண்ட, பெருஞ்சுவர் கட்டும் பணியில் வலுக்கட்டாயமாக ஈடுபடுத்தப்பட்ட இனம், மூன்றாயிரம் அரக்கர்களை விழுங்கும் ராட்சசன்….”

“உனக்கு அவர்களை நன்றாகத் தெரியும் போலிருக்கிறது. எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது!. அந்த விசித்திரமான பழங்குடியினர் மத்தியில் பறக்கும் தலை கொண்ட அபாரிஜின்களான பூர்வீகக் குடியினர் இருந்தனர்.

"அவர்களை பற்றி கேள்விப்பட்டதே இல்லை".

"அவர்களது தலைகள் நள்ளிரவில் உடலை விட்டுப் பிரிந்து பறந்து செல்லும்."

"என்ன ஒரு விசித்திரமான துன்பம்."

"அது ஏதோ தனிப்பட்ட நபரின் துன்பம் இல்லை. அந்த இனத்தில் இருந்த ஒவ்வொரு முதியவர் அல்லது இளைஞர், ஆண் அல்லது பெண் என எல்லோரும் அப்படிதான். அப்புறம் நீ இன்னும் திருமணம் ஆகாமல் தனியாகவா இருக்கிறாய்?"

"கடந்த வருடம் நான் திருமணம் செய்து கொண்டேன். நேற்று என் மனைவி குடும்ப விஷயம் காரணமாக அவளது பெற்றோரைப் பார்க்கச் சென்றிருக்கிறாள்".

"நானும் ஒரு பெண்ணோடு வாழ்ந்தேன்."

"ஏன் இந்த இறந்த காலச் சொல்?"

"இந்தப் 'பெண்' உண்மையில் ஒரு பதினேழு வயது இளம்பெண். என் வீட்டுக்கு அழைத்து வந்த அல்லது என்னைப் பின் தொடர்ந்த சீனத்துப் பெண் போன்ற அவளை உனக்குத் தெரியும்."

"எனக்கு நினைவுள்ளது. அவள் மேலிருந்த தூசியை கழுவியதும் அசாதாரணமான அழகியானாள்."

"நல்லது. அவள் வளர்ந்துவிட்டாள்".

"அது இயற்கை தானே. தான் தத்தெடுத்து வளர்த்த முராஸகி என்ற பெண்ணுடன் உறவு கொண்ட கென்ஜி இளவரசர் போலாகிவிட்டாய் என உணர்கிறேன்."

கே. சுய நினைவு இழந்து இருக்கிறான் என்பதை மறந்து இந்த நகைச்சுவையை நான் உதிர்த்தேன். ஆனால் கே. புண்பட்டதாகத் தெரியவில்லை; சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது சொல்லொணாத் துக்கம் நிறைந்த கண்கள் குளிர்காலச் சூரியனைப் போலிருந்தன.

"எங்களால் திருமணம் செய்து கொள்ள முடியவில்லை. நான் சட்டப்படி தத்தெடுத்த பெண் லீ. இருந்தாலும் நான் அவளது படுக்கை அறைக்குள் பதுங்கிச் சென்றேன். அவள் சிறுமியாக இருந்த போதிருந்தே சில காரணங்களுக்காகத் தனியாக உறங்க விரும்பியதால், நாங்கள் எப்பொழுதும் தனித் தனியாகவே தூங்கினோம். உறங்குகையில் அவளது இனிய முகபாவங்கள் எவ்வாறிருக்கும் என்பதையறிய எழுந்த ஆவலைத் தடுக்க முடியவில்லை. அவள் முகத்தை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை எனக்குள் சொல்லிக் கொண்டே அவளது அறைக்குள் எட்டிப் பார்த்தேன்- அவளுக்கு முகமே இல்லை."

" முகம் இல்லையா?"

"அவளுக்குத் தலை இல்லை. அவள் கொலை செய்யப்பட்டுவிட்டாளோ என நினைத்து வெலவெலத்துப் போய்விட்டேன். பிறகு அங்கு ரத்தம் எதுவும் இல்லை என்பதை உணர்ந்தேன். அதுவுமில்லாமல் தலை இல்லாமல் கூட அவளது உடல் உயிரோடு இருப்பதாகத் தெரிந்தது. அவளது வடிவான மார்பகங்கள் மேலும் கீழும் ஏறி இறங்கியபோதும் தலை இல்லாமல் அவளால் எப்படி மூச்சுவிட முடிகிறது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவளது மார்பகங்களுக்கு இடையே வியர்வையில் அவள் மிளிர்ந்தாள். ஆனால் அவளுக்குத் தலை இல்லை.”

"அப்படி என்றால் பறக்கும் தலை கொண்ட பூர்வீகக் குடிகளில் அவளும் ஒருத்தி".

"நீ ஆச்சரியம் அடைவதாகவே தெரியவில்லை."

"உண்மைதான்".

"அவனது இந்தக் கதை கிளைமாக்ஸை நோக்கி வருவது போல் இருந்ததால் அந்த நிலையில்லா மனம் கொண்ட மனிதனை கிளர்ச்சியூட்டக் கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தேன்."

"நான் பிரமிப்படைந்தேன். குழப்பமடைந்தேன். எல்லாம் ஒன்றேயாக ஒழுக்கப் பண்பாடுகளைத் தாண்டி உணர்வுகள் தூண்டப்படுவதை உணர்ந்தேன். என் தலை சூடேறியதை உணர்ந்தேன். தலை இல்லாமல், சுயநினைவு இல்லாமல், புரிந்து கொள்ளும் திறன் இல்லாமல் உயிரோடு இருந்தாள் லீ. நான் அவள் கைகளைத் தொடுகையில் அவை வெம்மையாகவும் மென்மையாகவும் இருந்தன. அதைப் பற்றிக் கொண்டபோது வியர்வை அரும்பியது. போர்வைக்குக் கீழே லீயின் கால்கள் லேசாக அகன்று இருந்தன. மற்ற ஜப்பானிய பெண்களைப் போல் இல்லாமல் லீயின் கால்கள் நீளமாகவும் நேராகவும் எழில் மிக்க வேலைப்பாடுகள் கொண்ட தந்தம் போலவும் இருந்தன.

"அந்த இரவில் எதுவும் நடக்கவில்லை. எப்பொழுதும் போல காலையில் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள் லீ. முந்தைய இரவில் நிகழ்ந்த அசாதாரண சம்பவம் பற்றிச் சொல்வதற்கு எதுவும் இல்லை. அடுத்த நாள் இரவும் அதே நிகழ்வு- எந்த முன்னேற்றமும் இல்லை. உண்மையில், அவள் தலை அவளது உடலை விட்டுப் பிரிந்து பறந்து செல்கிறது என்பதே லீக்குத் தெரியவில்லை. அவளுக்கு அது தெரிந்திருந்தால் தலை பறந்து செல்ல முடியாதபடி கட்டி வைத்திருக்க முடியும்.”

"அவளது தலை அகன்று சென்ற பின்னர் பாலியல் பலாத்காரம் செய்யப்பட்டிருந்தாலும் கூட அவளால் அதை சொல்ல முடியவில்லையா?"

"அவள் தலையால் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் அவளது உடலுக்கு உறுதியாகத் தெரியும். ஒரு நாள் இரவு தலை இல்லாத லீயின் உடலுடன் நான் படுத்தேன். அதற்குப் பின் ஒவ்வொரு இரவும் அவளுடன் உறவு வைத்தேன். அவளது தலையில்லா உடல், உறங்கும் உடல் போலிருந்தது. நான் அதைத் தொட்டபோது தெளிவற்று எதிர்வினையாற்றியது. சில நேரங்களில் அது இன்பத்தை உணர்வது போலிருந்தது. எங்களது உடலின் இயக்கங்கள் சிறப்பாக ஒருங்கிணைந்தன. ஒரு நாளிரவு லீயின் உடல் வித்தியாசமாக நடுங்கியவாறு அவளது கைகால்கள் வேர்களைப் போல என்னை பயங்கர இறுக்கமாகச் சுற்றிக் கொண்டன. பீதியில் நான் அலறினேன்; தலை திரும்ப வந்து லீ உச்சம் அடைந்துவிட்டாளா அல்லது ஏதாவது காமப் பேய் என்னை அழுத்திக் கொல்ல முயற்சிக்கிறதா என வியந்தேன். ஆனால் விழிப்புநிலைக்கு வந்த நான் அவளது தலை இல்லாமல் இருப்பதை உணர்ந்தேன். எப்போதும் போல அவளது கழுத்து ஈரமான உதடுகளைப் போல இருப்பதை உணர்ந்தேன். அந்த ஈரமான பகுதியை நாவால் தொட்டால் அந்தத் தலையில்லாத உடல் கிளர்ச்சியில் மேலெழுவதைக் கண்டறிந்தேன். இது பற்றி எல்லாம் லீயின் தலை எதுவும் அறிந்ததாகத் தெரியவில்லை. அவளது உடலின் இரவு அனுபவங்களைப் பற்றி அவளது தலைக்கு அந்த உடலால் எதுவும் சொல்ல இயலவில்லை.

“ஒவ்வோர் இரவும் அவளது தலை எங்கே பறந்து சென்றது?” இடைமறித்துப் பேசினேன். இப்படியே அவன் பேசிக் கொண்டிருப்பதை என்னால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை.

“அவள் தலையைப் பற்றிப் பேச…” கே. விசித்திரமாகச் சிரித்தான்.

அது போன்ற பைத்தியக்காரச் சிரிப்பைக் கேட்பது உவப்பாக இல்லை.

"ஒவ்வொரு இரவிலும் கனவுகளினூடே ரகசியக் காதலனை சந்திக்க அவளது தலை சென்றிருக்கலாம் இல்லையா?" என்று கூறி அவனது சிந்தனையை முடித்து வைக்க முயற்சி செய்தேன்.

"நீ இதை நம்பமாட்டாய். ஒரு நாள், தீவிரமான முகபாவத்துடன், ஒரு விஷயத்தை ஒத்துக்கொண்டாள். ‘அப்பா, நான் ஒருவரைக் காதலிக்கிறேன். ஒவ்வொரு நாளும் அவரை சந்திப்பதாக ரகசியமாகக் கனவு காண்கிறேன்’ என்றாள். ஆனால் அவள் காதலிப்பது நிச்சயமாக என்னை அல்ல."

"அப்புறம் உனக்கு பொறாமை உணர்வு பொங்கியதா?"

"அது அவ்வளவு எளிதானதாக இல்லை. ஒரு வளர்ந்த பெண்ணின் தகப்பனைப் போல நான் உணர்ந்தேன். அல்லது தனது வளர்ப்பு மகள்களில் ஒருவரான டமக்கஸுராவை தளபதி ஹிகீகுரோ தூக்கிச் சென்ற போது கென்ஜி இளவரசருக்கு ஏற்பட்டதை போல உணர்ந்தேன்.

"ஓ...அப்படியா? நல்லது. நீ வளர்ந்துவிட்டாய். இப்போது ஒருவரைக் காதலிக்கிறாய். போ, இங்கிருந்து போய்விடு.. அவனைத் திருமணம் செய்து கொள். ஆனால் உனது உடலை இங்கேயே விட்டுச் செல். உனது தலை மட்டுமே செல்வதற்கு அனுமதிக்கப்படும் என்று சொல்வதைப் போல் உணர்ந்தேன்."

"பயங்கரமா இருக்கு"

"ஆனால் நான் அதை அவளிடம் கூறவில்லை. அதே வேளையில் லீ அழத் தொடங்கினாள். 'நான் அவரைத் திருமணம் செய்ய முடியாது. அவர் ஏற்கனவே மணமானவர்' என்றாள்."

மேற்கொண்டு அவனது கதையை கேட்க முடியாது என்பதை உணர்ந்தேன். கதையை விரைவாக முடிக்கும் படி மீண்டும் ஒரு முறை அவனை வற்புறுத்தினேன்.

"நீ சொல்வது சரி. அது போன்ற சூழ்நிலையில் ஒருவர் எப்படி பொறாமை அடைவாரோ அது போலவே நானும் பொறாமைப்பட்டேன். ஒரு இரவு நேரம், பொறாமையில் பயங்கரமான முட்டாள்தனம் ஒன்றைச் செய்தேன். லீயின் தலை தனது காதலனை சந்தித்துவிட்டு விடியற்காலை வீட்டிற்கு வந்தது. முதன் முறையாக அது பறப்பதைப் பார்த்தேன்: அது ஒரு பெரிய தேனீயைப் போல அதன் காதுகளை இறக்கையாகப் பயன்படுத்திப் பறந்தது. பறக்கும் தலை கொண்ட அபாரிஜின்களின் தலைகள் எப்படிப் பறக்கும் என்பதை அதன் மூலம் அறிந்து கொண்டேன். அவளது தலை உற்சாகமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது எனக்கு கோபமூட்டியது. உடனே ஒரு படுக்கை விரிப்பை எடுத்து அவளது தலை உடலுடன் மீண்டும் ஒட்ட முடியாதவாறு அவளது உடலை மூடினேன். அவளது தலை துயரத்தில் படபடத்தாலும் அது என்னிடம் மன்னிப்புக் கோரவில்லை. அது வேதனையில் இருந்தது. 'உன்னைப் பார்....உனக்கு இது தேவைதான்.!' என்று நினைத்தேன். விரைவில் லீயின் தலை மூச்சு விடுவதை நிறுத்தியது."

"உன்னால் எப்படி இவ்வளவு கொடூரமாக இருக்க முடிந்தது!."

"எனக்குத் தெரியும். நான் செய்த செயலுக்கு மனம் வருந்திய போது நேரம் கடந்து போயிருந்தது. கணப்பொழுதில் லீயின் தலை வறண்டு, தோல் சுருங்கி, சிறுத்து மிகச் சிறிய அளவானது. இதோ இங்கே இருக்கிறது."

அவ்வாறு சொன்னவனை, நான் தடுப்பதற்குள், அவனது கந்தலாடைக்குச் சற்றும் பொருத்தம் இல்லாத அந்தப் பையைத் திறந்து தலையை வெளியே எடுத்தான். நான் அலறினேன். அது மண்ணில் செய்த தலை போலிருந்தது. ஒருவர் ஒரு முறை அதைப் பார்த்தால் பார்வையைத் திருப்புவது கடினம். குறிப்பாக எனக்கு அது கடினமாக இருந்தது. - என் கண்களுக்கு முன் இருந்தது, உயிரோடு இருக்கையில் ஒவ்வோர் இரவும் என்னைக் காணப் பறந்து வந்த மறக்கவியலாத முகம்.

திரு.கே-விடம் இதை என் தந்தை கூறவில்லை. அழகான லீயின் அந்தத் தலை ஒவ்வோர் இரவும் என் தந்தையிடம் பறந்து வந்தது. முதல் முறையாக ஒரு பறவை ஜன்னல் கண்ணாடியில் தேய்ப்பதை போலவும் பூனைக் குட்டியின் மியாவ் என்ற இனிமையான ஒலியைப் போலவும் என் தந்தைக்கு கேட்டது. என் தந்தை சில விஷயங்களை என்னிடம் சொல்லவில்லை என்றாலும் அதை உள்ளே அனுமதித்த பின் மேசை மீது விரிந்து பரவிய குளிர்ந்த கூந்தலை தடவியபடி அவர்களுக்குள் எப்படி பேசியிருப்பார்கள் என்பதை என்னால் கற்பனை செய்ய முடிகிறது. இதை என் தந்தை எனக்கு கூறியபோது அவரது முகத்தை என்னால் நேர்கொண்டு பார்க்க முடியவில்லை. "இது உன் அம்மாவிற்குத் தெரியாது. ஒரு நாள் இதைப் பற்றி உனக்குச் சொல்ல வேண்டும் என நினைத்தேன். ஏனென்றால்..." என் தந்தை தயங்கினார்.

“முதலில் கே. விஷயத்தை முடித்து விடுகிறேன். லீயின் தலையை கே. 'கொன்ற' பிறகு அவளது உடல் பல நாட்களாக உயிருடன் இருந்தது. அது வதங்கி இறக்கும் முன், தலையில்லாத அந்த உடலில் இருந்து ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது. தத்தெடுத்த மகளை பலாத்காரம் செய்து தலையை வெட்டியதற்காக அவன் கைது செய்யப்பட்டான். ஆனால் அவனுக்கு மனச் சிதைவு ஏற்பட்டது கண்டறியப்பட்டதால் அவன் மீது வழக்குத் தொடரப்படவில்லை. அந்தப் பெண்ணை நான் தத்தெடுத்து அவளை என் சொந்த மகள் போல வளர்த்தேன். அவ்வளவுதான் தான் நான் உனக்குச் சொல்ல முடியும். அந்தப் பரம்பரை நோய் உனக்கும் உள்ளதா என்பதை சோதித்தறியும் துணிச்சல் எனக்கு இல்லை.”

என் தந்தையின் திடீர் மரணத்திற்குப் பின் எனக்கு நானே இக்கதையை பலமுறை சொல்லிக் கொண்டேன். இப்போதைக்கு எனக்கு காதலனோ கனவில் அப்படி ஒருவரைக் காண்பதோ இல்லை. என் தலை பறக்கத் தொடங்கிவிட்டதாக நினைக்கவில்லை. அது பறக்காது- நான் காதலில் விழும் வரை.

* ஹியாக்கேன் உச்சிடாவின் நிச்சிபோட்சு ஹெலிமோனில் உள்ள கவிதை

** ஜின் வம்சத்தில் குறிப்பிடப்படும் க்ஸியா வம்ச பேரரசர் யுவின் கற்பனை சாம்ராஜ்யம் குறித்த நூல்.

*** ஜின் வம்சத்தின் அரசாட்சியில் தொகுக்கப்பட்ட சீன பேய்க் கதைகளின் முதல் தொகை நூல்.

குரஹாஷி யுமிகோ (1935-2005). - தான் சார்ந்த சமூகத்தின் பாலுறவுச் சிக்கல்கள், வன்முறை, சமூகப் படிநிலைகள் ஆகியவற்றை தனது படைப்புகள் வழி கேள்விக்குள்ளாக்கியவர். அவருடைய எதிர் நாவல்கள் ஆக்கப்பூர்வமான பகடி மற்றும் பின்நவீனத்துவக் கூறுகள் கொண்டவை. நோபல் பரிசு பெற்ற ஒய் கென்சபுரோவுக்கு இணையாக விமர்சகர்களால் போற்றப்படுபவர். அவரது படைப்புகள் காஃப்கா மற்றும் கோபே அபே போல அருவமான கருப்பொருள் கொண்டவை. ஜப்பானிய பெண் எழுத்தாளர்கள் எழுதத் துணியாத கதைகளை எழுதிய கலகக்குரல் இவருடையது. பல நாவல்கள், சிறுகதைகள் படைத்துள்ளார்.

The Woman with the Flying Head and Other Stories என்ற தொகுப்பில் உள்ள The Woman with the Flying Head (1985) என்ற சிறுகதை இது.

ஆங்கிலத்தில்: அட்சுகோ சகாகி

தமிழில்: க. ரகுநாதன்

நன்றி: கனலி.காம்

தேடலின் சிறகுகள் படபடக்கும் ‘உயர்திணைப் பறவை’: கதிர்பாரதியின் கவிதை நூல் விமர்சனம்

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Sun, 10 Apr 2022 09:59:00 +0000

கவிதையின் குறியீடுகளும் படிமங்களும் சாத்தியமல்லாத உலகையும் காட்சிப்படுத்தி மனக்கண் முன் நிறுத்தும் வல்லமை கொண்டவை. நம்மை அயராது கேள்விகளின் முனையில், ஆழத்தின் ஆழத்தில், உச்சியின் உச்சத்தில், விரிவின் விரிவில் வைத்திருக்க கவிதையின் ஒற்றைச் சொல்லால் முடியும். முதல் கவிதையில் தன் பயணத்தைத் துவங்கும் கவிஞர் கதிர் பாரதியின் ‘உயர்திணைப் பறவை’ கடைசிப் பக்கம் முடிந்தும் இந்நூலில் சிறகடித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

கட்புலனாகாத ஒன்றின் தீவிரம் நிரம்பிய இக்கவிதைகள் கவிதைக்கான பாடுபொருள் அரசியல், அழகியல், காதல் தாண்டி பெருமளவில் பரந்து விரிந்து கிடக்கிறது என்பதன் உள்ளர்த்தம் பொதிந்தவை. ஒரு புள்ளி அதிகமானாலும் அடுத்த வரிக்குக் கொண்டு செல்லும் கணினிக் கட்டளை போல ஒரு சொல்லில் அடுத்த தளத்தினுள் தள்ளிவிட்டு அகம் நோக்கும் இக்கவிதைகள், கையில் வைத்துள்ள ஒரு படிகத்தின் வழியே நுழைந்து எண்ணற்ற வண்ணத் துகள்களாகச் சிதறி கட்டற்ற காட்சிப் படிமங்களாக ஒளிர்கின்றன.

வாழ்வென்பதன் பொருளை தத்துவத்தில் தேடலாம். தத்துவத்தையோ கவிதையில் தேடலாம். கவிதையோ வாழ்வாக தத்துவமாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

//ஒரு மாங்கனியைத் தீண்டும் போது ……….
அதன் வழி பூமியின் ஆழத்தைத் தீண்டுகிறாய்.
பகலை இருளை
அதன் மூலம் வெளியைத் தீண்டுகிறாய்….//

எல்லாச் சொல்லும் பொருள் குறித்தனவே என்பதைப் போல எல்லா உயிரும் பொருளும் பிரபஞ்சத்தின் மாறுபட்ட வடிவங்களே என்பதன் உட்பொருள் பொதிந்த கவிதை.

//உயரத்தில் இருப்பவற்றுக்கு
உயரத்தில்
ஒரு
வேலையும் இல்லை.//

எனில் உயரத்தில் உள்ள எவருக்கும், ஏன் கடவுளர்களுக்கும் வேலை இல்லைதானோ என சிந்திக்க வைக்கிறது ‘உயரத்தின் சரிதம்’. தேநீருக்கும் ஜென்னுக்கும் உள்ள தொடர்பைப் போல் ஒரு கோப்பைத் தேநீரில் ஏற்பட்ட ஏகாந்த அனுபவத்தைத் தேடுகிறது ‘அதிகாலையில் தித்தித்தல்’ கவிதை. “ஒரே ‘ஒரே’வுக்குள்” கவிதை பேசும் பொருள் எல்லாம் ஒன்றுக்குள், ஒன்றுக்குள்ளே எல்லாமும் என்பதே. எதுவுமற்றதுள் எல்லாமும் இருப்பது என்பது போலவும்தான்.

ஆசை அறுமின் என்கிறோம். ஆனால் பிணமும் ஆசையோடுதான் கங்கையில் மிதக்கிறது. பிணத்திற்கும் உண்டு கடைசி ஆசை என்கிறது ஒரு கவிதை. புள்ளி என்பதில் உருவானதே அனைத்தும். பிறகு அனைத்தும் புள்ளியில் இயைவதே காலவிதியா? காலம் 60 ‘நொடிப் பழங்கள்’ ஆன கவிதையாகிறது இவர் காலச் செடியில்.

ஞாபகம் ஒரு சர்வாதிகாரி. அது சொல்வதை நாம் கேட்டாக வேண்டும். ஒரு தம்பியின் ஞாபகம் இப்படியாக இருக்கிறது.

//மாடக் குழியில்
காற்றுக்கேற்ப அசைந்து மினுங்கும்
அகலின் கீற்றுக்கு,
கற்பூரமாகப் பற்றிக் கொண்டு கரைந்த
அக்காவின் ஞாபகம்.//

‘அம்மாவை மனைப்பாம்பு பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது’ என்ற கவிதையை வாசிக்கையில் நெஞ்சில் உருகிய உணர்ச்சிகள், பாலூட்டும் போது எப்படி நெஞ்சாங்கூட்டினுள் அவள் பொங்கித் ததும்பிருப்பாளோ அப்படி உணர வைக்கிறது. அம்மாவின் இருப்பை, அவள் வாழ்வை எல்லாமும் அவளே, அவளே எல்லாமும் என்பதாக 30 சிறுகவிதைகளாக ஒரு பெரும் வாழ்வைப் படைத்துள்ளார்.

//சாரையும் நாகமும் பிணையல் போடும்
வைக்கோல்போர்த் தோட்ட
சீமைக்கருவேல மரத்தடியில்
அழுதபடி
ஓரிரவு முழுக்க
தனித்துப் படுத்திருந்தாயே ஏன் அம்மா?
நீயும் பார்த்தாய் தானே நிலவே…//

பாம்பு நடமாடும் இடத்தில் விடிய விடிய ஏன் தனித்துப் படுத்தாள் அம்மா? என்ன கசப்பு அவள் மனதில்? தெரியவில்லை. இக்கவிதை பாரி மகளிரின் பாடல் நினைவூட்டும் துயரம் நிறைந்தது. உயிரை ஈந்த அன்னை வாழ்வின் இனிமையை மட்டுமல்ல கசப்பையும் சேர்த்தே அமுதவிஷமாக ஊட்டுகிறாள்.

//பால்குடி மறக்க
கற்றாழைச் சாற்றைக் காம்பில் இழுவி
முலை ஈந்த அம்மா
வாழ்வின் முதற்கசப்பையும்
உன் உடலில் இருந்தே
அருந்தப் பெற்றேன் என்பதையாவது
சொல்லிவிடுகிறேன்.//

அன்னையருக்கு வரும் துன்பங்களை செய்வதறியாது திகைத்து நின்று பார்க்கும் குழந்தைகள் ஏராளம். அதற்கான தீர்வு ஏற்படுத்தும் நிலை வாழ்வில் வரும்போது பிரச்சினைகள் மறைந்திருக்கும் அல்லது அன்னையரே…! முதலாக அமைந்த கடைசிக் கவிதையைப் படிக்கையில் கண்கள் துளிர்த்தால் அதில் நம் தாயின் பிம்பம் தெரிவதைக் காணலாம்.

//கக்கடைசியில்
ஏர்வாடி தர்காவில்
அம்மாவைச் சேர்த்தோம்.
சங்கிலி பிணைத்து அழைத்துப் போகையில்
என் தலை தடவினாள்.
அப்போது கலைந்த முடியை
எத்துணை முறை சீவியும்
ஒழுங்குபடுத்த முடியவில்லை.//

கலைந்த வாழ்வை, நினைவை எந்த அலங்காரமும் நேர்த்தியாக்கி விடமுடியாது. எத்தனை ஆசை, ஆணவம், அதிகாரம்…எல்லாமும் பிரபஞ்சத்தின் முன் தூசிதான்.

//பேசு தூசியே
பேசு
உன் புஜபல பராக்கிரமத்தை//

//கங்கையில் பிணம்
மிதக்கிறது.
பிணம்தான் ஆசை ஆசையாக
மிதக்கிறது
கங்கை ஒன்றும்
சுமக்கவில்லை.//

இதைவிட வாழ்வைச் சிறப்பாகப் பார்க்க, உணர வைக்க கவிதையைத் தவிர வேறு எதனால் முடியும்? அம்மாவைப் பிரிந்து பறந்தலைந்த பின் தாயிடம் சேரத் துடிக்கும் பறவையின் குரல், மனம் திருந்தி தன் தாயிடம் உருகும் ஊதாரி மைந்தனின் குரல் என்ற படிமம் ஒரு கணம் சிலிர்க்கச் செய்கிறது.

அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் அதிகாரத்திற்கு பயன்படுகின்றன. அல்லது அதிகாரம் அறிவியலைக் கைக்கொள்கிறது. நவீன அறிவியல் தனிமனிதனின் சுதந்திரத்தைக் கைப்பற்றும் அதே வேளையில் அவனைக் கட்டுக்குள்ளும் வைத்திருக்கிறது என்பதற்கு “எல்லாம்வல்ல சிசிடிவி கேமிரா” கவிதையே சான்று. இதில் வரும் கேமிரா சபலத்தை, பாவத்தை, ஆணவக் கொலையை, உணவு கொண்டு செல்பவனின் பசியை, மனைவியை சந்தேகிப்பவனின் மனதில் சுழலும் சிவப்பு விளக்கைக் கண்காணிக்கிறது.

//பூமி
தன்னைத் தானே சுற்றிக் கொண்டு
சிசிடிவி கேமிராவையும்
சுற்றி வருகிறது.//

ஆம். பல்லாயிரம் கண்கொண்ட டிஜிட்டல் மாரி அது.

ஒரு குழந்தைக்கு இரு தாய்மார்கள் உரிமை கோரும் அக்பரின் தர்பார் கவிதை நோபல் பரிசு பெற்ற லூயி க்ளக் கவிதையை நினைவூட்டுகிறது. “ஆனந்தன் போல ஆனந்தன்” நகுலனின் ராமச்சந்திரன் கவிதையின் கண்ணாடி பிம்பம். ‘கிருஷ்ண நிழல்’ தரும் உபதேசம் இயற்கையின் பொருட்டு மலர்ந்த கவிதை. ஞானத்தின் வாசலை நமக்கு அறிமுகம் செய்கிறது “ஆமை+நத்தை=ஜென்” கவிதை. ஏறும் உயரம் மட்டுமல்ல இறங்கும் உயரமும் ஞானத்திற்கு இட்டுச் செல்லும்தான்.

//ஒன்பது துவாரங்கள்
ஒன்றிலும் வடியாது
ஒன்பதையும் தாண்டி நிற்கிறது
ஒன்று//

கூழாங்கல்லுக்குள் இருக்கும் அமைதி ஒரு பாறைக்குள்ளும் அதன் வழியே வெளியேறும் புத்தனுக்குள்ளும் தெரிகிறது எனில் அமைதியாய் இருப்பனவற்றின் அனைத்துள்ளும் நிறைந்திருப்பது புத்தனின் புன்முறுவல்தானா என வியப்படையச் செய்யும் கவிதையின் தொடர்ச்சியாக, தனித்து வந்துவிட்ட இறகு ஒன்றின் நிம்மதியில், புத்தனின் அமைதியையும் நாம் உணரலாம்.

“தனிச்சுற்றுக்கு” கவிதை ஏற்படுத்துவது மெய்த்தேடலின் ஒரு சிறு துகள். ஒரு மலரை எல்லோரும் கைகளில் ஏந்தி உள்ளோம். எத்தனை முறை மலர்ந்தோம்? எத்தனை முறை உணர்ந்தோம்? என்பதுவே நம் தேடலின் முடிவாகப் பெறும் ஞானமாக இருக்கும். எதுவொன்றாகவோ நாம் இருப்பதாக நினைக்க அதுவாக நாம் இல்லை என நம் இயல்பு உணரும் தருணத்தை “சருகு சருகாகும் தருணம்” தருகிறது.

பெண் வாழ்வின் துயரமெல்லாம் ஒன்றி நிற்கும் குறியீடுகள் இலக்கியத்தில் பிரபலம். சீதையின் துயர் கணையாழியிலும் கண்ணகியின் துயர் சிலம்பிலும் சகுந்தலையின் துயர் மோதிரத்திலும் காணப்படுகிறது. ஆறறிவு கொண்ட பறவை. ஆனால் தன் துயரை வெளிப்படுத்த முடியாத உயர்திணைப் பறவை.

மழைத் துளிக்கு அசையும் உதிர்ந்த அரசிலைக்கு பழைய உயிராசை துளிர்க்கிறது. உடல் என்பது கல் அடுக்கப்பட்ட கட்டடம் எனில் அதன் மூலைக்கல் எது எனக் கேட்கும் கவிஞர், யாருடைய சுக்கிலத் துளி கடல் என்று கேட்கிறார். ஒரு வரியில், ஒரு படிமத்தில் காலத்தில் இருந்து வெகுதூரம் தூக்கி எறியும் கவிதைகள் இவை. கடலை மட்டுமல்ல. பூமியை, கோள்களை, பால்வெளி அனைத்தும் பிரபஞ்சத்தின் சுக்கிலம் என விளங்கிக் கொள்கிறேன்.

நெருஞ்சி வேரின் எண்ணவோட்டத்தையும் சிறுத்தை புகுந்த பசித்த வீட்டையும் வண்ணத்துப் பூச்சியை உண்டு தற்கொலை செய்தவனின் மனதையும் தொட்டுக் காட்டும் கவிதைகளில் தெரிகிறது மானுடத்தின் துயரம்.

கோவை, பேரூர் பட்டீஸ்வரர் கோயிலில் உள்ள பிறவா வரம் பெற்ற புளிய மரம் பூத்தும் காய்க்காதது. அங்கே இறவா பனையும் உண்டு.

//அதன் நிழலில்
அதே புளியமரக் குளிர்ச்சி
பெற்றால் தான் தாயா?//

//கடவுளுக்கும் நிழல் இல்லை
பசிக்கும் நிழல் இல்லை
பசியே
ஒளியே
நீயே அருட்பெருஞ்ஜோதி//

//கரையும் மெழுகுவர்த்தியை
அணைத்துவிடுவதே
நல்ல ஜெபம்//

எனும் கவிதைகளில் மானுடத் துயர் நோக்கி இயற்கையின் பேரொளி வீசுகின்றது. ஓவியத்தில் ஒரு மலர் மலர, ஒன்று உதிர்கிறது. அது தினமும் நடப்பது மாபெரும் வியப்பு. 450 ஆண்டுகளையும் காந்தியையும் அன்னி பெசன்ட்டையும் மறந்த அடையாறு ஆலமரம் ‘அமரம்’ ஆகி ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தியை மட்டும் நினைவு கொள்வதன் மூலம் அமரத்துவம் ஏற்படுத்துகிறது.

வாழ்க்கை, பிரபஞ்சம் எல்லாம் ஒரு வட்டம் அதாவது பூஜ்யம். அதிலிருந்து ஏறிச் சென்று அடையும் உயரம் வேறு. திரும்பி இறங்கி வந்தபின் அடையும் பூஜ்யம் வேறு எனும் ஒரு கவிதை, உண்மை வேறு – உண்மையான உண்மை வேறு என்றாகிறது மற்றொரு கவிதையில்.

‘இரவில் மினுக்கும் தனிமம்’ கவிதை உயிரை ஒரு சுடராக பாவிக்கிறது.

//கைமாறிக் கைமாறி
கடைசியில்
மாடக்குழிக்குள் வந்துவிட்டது
உயிர்//

‘கைப்பிடியளவு’ கவிதையில் இதயத்தின் பெருமையையும், பூமியின் பெருமையையும் கைப்பிடி அளவு கொண்டைக் கடலைக்கு ஆசைப்படும் பசி உண்டுவிடுகிறது. அமைதியைக் குலைப்பது எதுவோ அதுவே அமைதி தந்த போதிமரத்தையும் கொத்தும் மரங்கொத்தி ஆகிறது.

கவிஞர் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பதில் யாரிடம் உள்ளது? வானம் நோக்கி கைவிரித்து சரணடைவது மரம் மட்டுமா? நாமும் தானே. மரங்களாகிய மனங்கள். தாமரை, மல்லிகை, முல்லை எல்லாம் பூ எனில் நாய்வாலும் பூ என்கிறார் கவிஞர். நெஞ்சில் ஒரு மென்மயிர் பூவொன்று உரசிச் செல்கிறது ‘உன் பூ எது’ கவிதையில்.

//மார்கழி முதல் வாசலில்
சிக்குக்கோலம் இடுபவள்
நெற்றியில் இருந்து
ஒரு முத்து உதிர்கிறது
புள்ளியாகும் ஆசையில்.//

ஒவ்வோர் அனுபவமும் கவிதையில் ஒரு வரியாகும் ஆசையில் முட்டி மோதுகிறது. குழந்தையின் ஓவியத்திலிருந்து பறக்கும் கிளியல்லாத கிளி கிளை அல்லாத கிளையில் அமர்கிறது. அது ஒரு அதிசயக் கிளி மற்றும் அதிசயக் கிளையாகிறது. அதில் அமர அழைக்கிறது ஒரு கவிதை. யார் எதற்கு ஆசைப்படுவர், யார் எதற்கு மதிப்புத் தருவர் என்பது கொடுப்பவனை விட பெறுபவன் தான் முடிவு செய்கிறான் ‘பதறி எழுதல்’லில். சதுரத்துக்கு தானொரு ஜென் துறவி என்று நினைப்பு என்கிறார் ‘கவிஞனின் கணக்கு வழக்குகள்’ கவிதையில். தான் எல்லாப் பக்கமும் சமமாக இருப்பதாக நினைக்கும் நம் மனம் ஒரு சதுரமா? ஆழத்தில் அது ஒரு வட்டத்துள் அல்லது நீள அகலங்களுக்குள் அல்லாடுகிறதா?

பெரும்பாலான தொடர் கவிதைகளுக்கு இறங்கு வரிசை எண்ணிட்டுள்ளார். அதை எப்படி வேண்டுமானாலும் வாசிக்கலாம் என்கிறார். அது வாசகனின் சுதந்திரம். ஒரு உச்சகாட்சியில் இருந்து அமைதியான முதல் துவக்க காட்சிக்கு செல்வது போல உள்ளது. அது ஒரு நினைவு திரும்பலாக கவிஞருக்கு உள்ளது. இன்றிலிருந்து நேற்றைப் பார்ப்பது போல.

//புத்தன்
தன் ஞாபகங்களை
வேடிக்கை பார்க்கிறான்.
ஞாபகங்கள் சித்தார்த்தனை
கண்டும் காணாமல்
விலகி நடக்கின்றன.//

கதிர்பாரதியின் தேடல், மெய்யியல் நோக்கு, அழகியல் ஆகியவற்றை கவிதைக்குள் மெய்யியலையும் மெய்யியலை கவிதையாகவும் படைத்துள்ளதன் வழி அறிய முடிகிறது. அன்பும் கவிதானுபவமும் மெய்யறிதலின் தேடலுமே அவரது கவிதைகளாக மலர்ந்துள்ளன. அவரால் கவிதைகளின் சில சொற்களில் பல கதைகளை, வாழ்வை, மானுட அன்பை, அகநோக்கை எடுத்து வைத்துவிட முடிகிறது. தன் கவிதைகளால் வாழ்வை இல்லாக் கோணத்தில் பார்க்கிறார். வாழ்வோ அவர் கவிதைகளில் இருந்து நம் மனதைக் கண்டுகொள்கிறது. அது எத்தனையாவது பரிமாணமாக மிளிர்கிறது நம்முள்ளே என்பது நம் வாசிப்பைப் பொருத்து மூன்றாகலாம், ஆறாகலாம் அல்லது அது கற்பனைக்கும் எட்டாத பரிமாணமும் ஆகலாம். நம் கண்ணுக்கு, மனதிற்குப் புலனாகாத காரணத்தால் அந்தக் கவியனுபவம், மெய்மை நோக்கு அதன் வழி ஏற்படும் வாழ்வின் தரிசனம் போன்ற பரிமாணங்கள் இல்லவே இல்லை எனக் கூறிவிட முடியாது. எதன் பொருட்டோ கவிஞன் அந்தப் புள்ளியில் நின்று பேசுகிறான். காதுள்ளவர்கள் கேட்பார்கள். மனதுள்ளவர்கள் அதை அடைவார்கள்.

நூல்: உயர்திணைப் பறவை, ஆசிரியர்: கதிர் பாரதி, பதிப்பு: இன்சொல், விலை: ரூ. 260

நன்றி: வாசகசாலை.காம்

பூனைகளைப் பிடிப்பதில்லை அல்லது நாய்களைப் பிடிக்கும்

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Sun, 10 Apr 2022 09:55:00 +0000

மென்மயிர்க் காலினுள் உகிர் புதைந்த

பூனைகளைப் பிடிப்பதில்லை. அல்லது

நகங்களால் கீறத் தெரியா நாய்களைப் பிடிக்கும்.

நினைவில் உத்தியுள்ள மிருகம் பூனை.

லாவகம் நிறைந்த அது அலட்சியத்தின் உருவகம்.

வாசலை விட சாளரங்களே

பூனையின் பிரியமான வலசை.

வாலிருந்தும் நன்றி காட்டுவதில்லை.

நெடுந்தூரம் துணைக்கு வராது.

கண்களில் தெரிவதோ சுயநல ஒளி.

கால்களிடையே உரசிச் செல்லும் அது

எசமானரை மதிப்பதுமில்லை.

அதிகாரத்தின் நாற்காலியில் ஏறி நின்று

ஏளனமாய் பார்க்கும்.

நாய்கள் அப்படியல்ல.

கருணை மிகுந்த நாய்கள்

பூனைகளைப் போல கைவிடுவதில்லை.

வாலாட்டலில் எப்போதோ போட்ட பிஸ்கட் தெரியும்.

கையசைவிற்குக் காத்திருக்கும்.

புலிகளின் வரிகள் அளித்த வறட்டு கர்வம்

நாய்களுக்கு இல்லை.

பாதையின் குறுக்கே அபசகுனம் காட்டாது.

அதிகாரம் அற்றவனின் அன்பில் குழையும்.

திருட்டுப் பூனை என்பது

காம ரகசியங்களில் நெளியும் சொல்.

திருட்டு நாயோ ஆறறிவு மனிதனுக்கான வசை.

ஃபூக்கோவோ ப்யூகோவ்ஸ்கியோ

பூனையை கவிதைகளில் படைப்பது

இல்லையென்றால் கையில் பிடிப்பது

ஜீவகாருண்ய ஒளிவட்டம் தரும் தான்.

ஆனாலும்

மதில்மேல் நின்று பார்ப்பதைவிட

வான் ஏகினும் உடன் வரும்

நாய்களையே பிடிக்கும். அல்லது

பூனைகளைப் பிடிப்பதில்லை.

நன்றி: வாசகசாலை.காம்

ஒளியை விழுங்கிய நட்சத்திரம்

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Sun, 10 Apr 2022 09:53:00 +0000

ஒரு நட்சத்திரம் ஆக

உருவாகிவிட்டவனுக்கு

நடை உடை பாவனை எல்லாம்

பால்வெளியின் வண்ணங்கள் குழைந்து

முகமெல்லாம் ஒளிரத் தொடங்குகிறது.

தானொரு ஒளிமீன் என

நம்பிக்கையின் அதீத கதிர்களால்

தலையில் கிரீடம் ஏற்றப்பட்ட அவன்

தன்னருகே நெருங்கி வரும்

எந்தவொரு விண்மீனையும்

அளவான ஒளிர்தலுக்கு

பணித்துவிடுகிறான்.

ஒளிவீச்சின் கதிர்களால்

பொய்யேற்றி வளர்க்கப்பட்ட அவன்

பூமியை நெருங்கி நின்று

பழைய ஒளிமீன்கள்

பற்றியிருக்கும் உயிர்களை

கவர்ந்துவிட தன்னுடல்

வீங்குமளவு ஒளியை உமிழ்கிறான்.

பற்றிய கரத்தின் வெம்மையால்

மயங்கிக் கிடக்கும் உயிர்களெல்லாம்

இன்னுமொரு நட்சத்திரவாசத்தை ஏற்க மறுத்து

அவன் ஒளியை சிதறடிக்கின்றன

இருள் வெளியில்.

சிம்பொனிகளால் கட்டமைந்த தன் வாழ்வினை

தெருவோர பக்கவாத்திய

ஆலாபனைகளால் ஒளியேற்றிவிட

இயலாத தருணமொன்றில்

ஒளியே இருள்

இருளே ஒளியெனக் கூறி

நட்சத்திர சாபமிட்ட விநோத நாவால்

தன் ஒளியை தானே

விழுங்கிச் செரித்து அணைகிறான்.

நன்றி: வாசகசாலை.காம்

சொல்லில் இருப்பது வெறும் சொல்

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Sun, 10 Apr 2022 09:49:00 +0000

மனதில் தோன்றிய படிமத்தின் மீது

சொல்லொன்று பூனையைப் போல்

லாவகமாக ஏறி அமர்ந்தது.

கவிதையில் அதை சேர்த்து விடக் கூறி

இறங்க மறுத்து அடம்பிடித்தது.

இடமில்லையே என மறுத்தேன்.

நெடிய சொற்போர் தாண்டி

கவிதையை முடித்த போது

வரிகளுக்கு நடுவே ஒளிந்து கொண்டு

அப்பிராணியாகப் பார்த்தது சொல்.

கடுங்கோபத்தில் அதை நீக்கிவிட

சிறுகதையிலேனும் உவமையாக

சேர்க்கலாமே எனக் கெஞ்சியது.

சொல்லைப் படிமம் ஆக்குவது

கவிஞனின் உரிமை என்றேன்.

நானும் படிமமும் ஒன்றே என்றது சொல்.

சொல்லில் இருப்பது வெறும் சொல்

படிமத்தில் இருப்பது அனுபவம் என்றேன்.

படிமத்தின் அடிப்படை சொல் என்றது சொல்.

சொற்களைச் சேர்த்து படிமம் ஆக்குவது நான் என்றேன்.

முற்றிய வாதத்தின் இறுதியில்

படிமத்தின் ஒவ்வொரு எழுத்தாக

சொல் அழித்துச் செல்ல

அனுபவத்தை விட்டுவிட்டு

கவிதை காணாமல் போயிருந்தது.

நன்றி: வாசகசாலை.காம்

மூன்றாம் நாள்

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Sun, 10 Apr 2022 09:48:00 +0000

நீ உதிர்த்த சொற்களின்

பிழை பொருள்களுக்கான

பழிகளை எல்லாம் சேகரித்து

சிலுவையில் என்னை

அறைந்து கொள்கிறேன்.

ஒவ்வொரு சொல்லும்

ஆணியாக இறங்க

குருதியோடு வெளியேறுகிறது

ஆன்மா.

என்றோ உதிர்ந்து

உன் நினைவுகளில்

துருவேறிக் கிடக்கும்

சொற்களை எல்லாம்

ஒன்று சேர்த்து முள்முடியாக்கி

தலையில் சூட்டிவிடுகிறாய்.

குத்திய முட்கள் ஒவ்வொன்றும்

மூளையை ருசி பார்த்து

ரோஜாக்களின் வண்ணத்தை

கசிய விடுகின்றன.

இடைவெளியின்றி அறையப்பட்ட

சொற்களால் நிறைந்து

ஒற்றை ஆணியாகிப் போன இவ்வுடல்

உலர்ந்த ரத்த நிறப் பூ ஒன்றின்

காம்பாகிக் கிடக்கிறது.

நாக்கால் கசக்கி எறியப்படும்

உன் இறுதிச் சொல்லொன்று

உயிரைக் கொல்லும் முன்

பிரபஞ்சம் நோக்கித் தொழுகிறேன்

என்னுள் துடிக்கும்

தேவமைந்தனுக்கு

மூன்றாம் நாளொன்று

இல்லாது போகட்டும் என.

நன்றி: வாசகசாலை.காம்

நஞ்சேறிய முகங்கள்

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Sun, 10 Apr 2022 09:41:00 +0000

என் நடையில் தெரியும்

பிட்டசைவுகளில் குத்தின

ஓராயிரம் கண்ணீட்டிகள்.

இழுத்துச் சென்ற பாதையோரம்

ஊளையிட்ட நாயின்

தொண்டையில் சிக்கியிருப்பது

என் குரல்.

ஒடிந்த தண்டுவடத்தின்

துண்டெலும்புகளில் சிக்கி உள்ளது

ஆதிமிருகத்தின் கோரைப் பல்.

உடைந்து திரும்பிவிட்ட கால்கள்

கோடிழுத்த ஈரமண் தடத்திலோ

எறும்புகளின் மௌன ஊர்வலம்.

பாலமுதம் ஊட்டும் முன்னமே

உங்கள் வெறி நகங்கள் பட்ட

முலைகளில் குருதிச்சாரல்.

வயிற்றினுள் தவழும்

உடல் பிரதி தசைப் பைக்கு

நான் கொண்ட வழிதான்

உறுத்தியது உங்கள்

தசைக் கோல்களை.

சிதைக்கப்பட்ட அவ்வழியில்

செம்புலமாகி பெருகியோடுகிறது

நீங்கள் பீய்ச்சியடித்த திரவம்.

முதுகை ஒடிக்கும் முன்

காலை உடைக்கும் முன்

நாக்கை அறுக்கும் முன்

உயிரை எடுக்கும் முன்

கண்களைப் பிடுங்க மறந்தது ஏன்?

கூற்றின் தீர்ப்புக்காக

அறத்தின் நினைவில்

பதிந்து காத்திருக்கின்றன

உமது நஞ்சேறிய முகங்கள்.

நன்றி: வாசகசாலை.காம்

(மனீஷாக்களின் நினைவுக்கு…)

இப்போது என்பது இப்போதல்ல

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Sun, 10 Apr 2022 09:38:00 +0000

இப்போது விழும் சூரிய ஒளி

இப்போது விழும் ஒளி அல்ல.

இன்றைக்குத் தெரியும்

நட்சத்திரங்கள்

இன்றைக்கானவை அல்ல.

இப்போது வந்த ஒலி

எப்போதோ துவங்கியது.

இப்போது ஓடும் நதி

இப்போதும் ஓடுகிறது

எங்கோ ஓரிடத்தில்.

இந்த நொடியில் எனும்போதே

கடந்துவிடுகிறது இந்த நொடி.

இப்போது தழுவும் காற்று

துவங்கிய இடத்தில்

இப்போது இல்லை.

இப்போது தெரியும் நான்

இப்போதைய நானும் அல்ல.

நன்றி: வாசகசாலை.காம்

விருப்பக் குறிகள்

noreply@blogger.com (RAGUNATHAN) — Sun, 10 Apr 2022 09:34:00 +0000

என் குலை நடுக்கத்தின் சுவையையும்

வெண்மஞ்சள் பூத்து நிற்கும்

மனப் புரையின் வீச்சத்தையும்

வெளி எங்கும் பரவி ஓடும்

நரம்புகளில் ஏற்றிப் பகிர்கிறேன்

விருப்பக் குறிகளைத் தேடியவாறு.

நீலம் தோய்ந்த கட்டைவிரல்

குருதி வாசத்தின் இதய வடிவம்

மனப்புண் ஆற்ற இறங்கி ஓடும்

கண்ணீர்க்காரன்

இதழ் குவித்த வட்ட வாயன்

உதிரக் கொதிப்பை

வரித்துக் கொண்ட செம்முகன் என

ஏதேனும் குறி ஒன்றில்லாமல்

அமைதி அடைவதில்லை

என் ரத்த நாளங்களின் அதிர்வு.

பகிரல்களும் ஊட்டங்களும்

ஊட்டத்திற்கு பின்னான ஊட்டமும்

இல்லாத ஒரு நாளில்

வாழ்வையே துண்டங்களாக்கி

பைசாசங்களின் உதடுகளுக்கு

குருதியோடு படைக்கிறேன்

இந்தச் சதை போதுமாவென.

அசையா முகங்களுக்கு

அந்தரங்க விம்மல்களும்

தளர் நரம்புடன் முகம் இழைபவர்களுக்கு

வேட்கையின் முனகல்களும்

பரிசளித்த பின்னரும் கூட

குறிகளுக்கு குறிகளும்

குறியிடாத குறிகாரர்களை

உள நூலில் குறித்தும் வைக்கிறேன்

கோரைப் பற்களை மறைத்தபடி.

நன்றி: வாசகசாலை.காம்