Niecodzienności

Guma do żucia...

2016-06-12T04:15:00.000+02:00

Często mówimy, że tęsknimy za młodością. Cóż jednak to znaczy? Czy tęsknimy za naszymi szczupłymi sylwetkami? A może za beztroską dzieciństwa? Otóż nie. Tęsknimy za tym by znów mieć pierwszą szansę. By znów móc zrobić pierwsze wrażenie. By znów móc całą duszą wierzyć, że wrota świata są dla nas otwarte na oścież. Że nasze plany i zamierzenia zrealizujemy bez błędów i pomyłek. Że nie będziemy cierpieć i nikomu nie sprawimy bólu. Że nie spotkamy ludzi, którzy do naszego życie wnieśli tylko straty i zniszczyli to, w co wierzyliśmy. A tym czasem jest zbyt późno. Są rzeczy, których już nie można naprawić. Już nie można zmienić. I trzeba żyć z tą świadomością.

Wielkie plany runęły w gruzy i wszystko jest inne niż planowaliśmy. Oczywiście wstajemy z kolan. Na gruzach budujemy namiastki gmachów, których nigdy nie udało nam się stworzyć. Uśmiechamy się do przechodniów. Nawet żartujemy, by ukryć to co w nas. Ale żal i smutek straconych szans, przegranych bitew i zawiedzionych ludzi, często ukochanych i najważniejszych w życiu, przyczepia się do naszych stóp jak guma do żucia i utrudnia nam każdy krok. Jak wytłumaczyć, że wtedy, gdzieś w zamieci czasu, postąpiliśmy najlepiej jak potrafiliśmy. Że dziś zrobilibyśmy inaczej, ale już nie mamy takiej szansy…

Tracimy pęd i sens drogi. Echo słów które wypowiedzieliśmy lub cisza słów, jakich nie odważyliśmy się wymówić, odbija się w zakamarkach naszych myśli, dźwięcząc w uszach. Uciekamy w obawie by nie pozostać ze sobą sam na sam. Patrzymy niewidzącym wzrokiem w lustra, nie mogąc znieść blizn, które nosimy na pamiątkę walk, jakie stoczyliśmy. Nie jest ważne czy zwycięskich, czy przegranych skoro nie doprowadziły nas ostatecznie do wyznaczonego celu. Jak zakładnicy własnych pragnień, wyzbywamy się tych pozostałych, gdyż nie są już tak istotne po utracie poprzednich i wolimy sami je porzucić. A czas upływa. Sączy się kropla po kropli, wsiąkając w materię dziejów. Bezpowrotnie.

Mikey McVee

Gwiazda rozbitków

2015-01-15T21:35:00.000+01:00

Telefon leżał na podłodze w zasięgu ręki. Nic nie zakłócało panującej wokół ciszy. Nic nie było też w stanie sprawić, by podniósł małe urządzenie i wybił na klawiaturze dobrze znany sobie numer. Pat. Totalna bezsilność. Brak wiary we własne siły. Czas sączył się małymi, słonymi kroplami. Sekundy skapywały kącikami oczu. Cisza zakłócała myśli ogłuszając wyrazistością. Tysięczny raz rozważał czy powinien i dlaczego? Dopytywał sam siebie: po co to wszystko? Impas. Brak odpowiedzi. Alkohol zmieszany z czasem nie ułatwiał myślenia. Złość wytrwale zawiązywała opaskę przytrzymującą knebel w ustach. Cisza nigdy jeszcze nie była taka głośna…

***

Obcasy stanowczo uderzały o terakotową podłogę. Nawet głośne trzaśnięcie drzwi nie wykoleiło jej z torów zbudowanych złością. Przez głowę przemknęło pragnienie, by wyszedł za nią, chwycił dłoń i zatrzymał ją, pokazując, że chce aby wróciła. Drzwi jednak pozostały zamknięte. Ciemność korytarza bezszelestnie ogarnęła myśli i wdarła się do serca. Przycisk windy zajaśniał w ciemności nie przynosząc jednak nadziei. W łzach płynących po policzkach zatańczyło światło. Wsiadła do kabiny, będącej jedyną oazą i ukucnęła w kącie jak mała, zagubiona dziewczynka. Czuła się bezbronna i bezsilna. Nagle, bez żadnej zapowiedzi znów zapanowała ciemność, a winda z cichym łkaniem zatrzymała się między piętrami. Smutek triumfował czernią. Łzy jak małe, zawieruszone we wszechświecie gwiazdy spadały spod firmamentu rzęs.

***

Czas kropla za kroplą zatapiał złość. Spokojne już fale porywały ku wspomnieniom. Niosły do dobrych chwil, które niczym latarnie morskie strzegły przed rafami. I wtedy zrozumiał. Zerwał się i wypadł na korytarz, choć czuł, że już jej nie dogoni. Winda nie reagowała. Ruszył po schodach. Wybiegł na ulicę.

Z nocnego nieba tysiące gwiazd wpatrywało się w niego w ciszy. Ulica przygarnęła go pustką. Zrozumiał, że ona odeszła. Że zbyt długo pozwolił jej odchodzić, by móc ją jeszcze dogonić. Uniósł głowę ku górze. Tępym wzrokiem wpatrywał się w niebo. Wtem zobaczył spadającą gwiazdę. Jak tonący chwycił się nadziei prosząc, by jego ukochana wróciła. Nic się jednak nie wydarzyło. Głuchej ciszy nie przerwał żaden, choćby najmniejszy szmer. Śmiejąc się z własnej naiwności wrócił na klatkę schodową. Zamyślony nad stratą, przycisnął guzik przywołania windy. A ta jakby tylko na to czekała, posłusznie przybyła. Wchodząc do środka zobaczył swą ukochaną. Ciemność przyćmiona blaskiem radości zniknęła. Pojednani wtuleniem zapomnieli o złości i o… spadającej gwieździe. A czas cierpliwie płynął, sekunda po sekundzie.

Mikey McVee

UNIKNĄĆ SAMOTNOŚCI

2015-01-08T15:32:00.000+01:00

Dzień zaczął się jak każdy inny o tej porze roku. Dżdżysty deszcz padał nieustannie, a kolory zdawały się ograniczać do szarości. Siedział rozmyślając nad telefoniczną rozmową, którą kilka dni temu przeprowadził. Jego ciotka, której od lat nie widział, siedziała w areszcie śledczym, podejrzewana o morderstwo. Czemu rodzina pamięta o nim tylko wtedy, gdy czegoś jej potrzeba? Retoryczne pytanie. Zaśmiał się do siebie. Nie miał złudzeń. Od 7,5 roku pracował w policji. W sekcji dochodzeniowej jednego z miejskich komisariatów. Zbyt wiele wiedział o życiu. Rozboje, kradzieże, wyłudzenia, pobicia. Ludzie od tysięcy lat pozostają tacy sami, jedyne co się zmienia to ich ubrania. Marzył o sprawie, która wzniesie go na wyżyny umiejętności, albo chociaż pozwoli mu uwierzyć w ludzi.

Zamknął teczkę z napisem „Akta sprawy”. Nie wyglądało to dobrze. Ciotka opiekowała się starszą panią, która w zamian za opiekę zapisała jej swe mieszkanie. Pewnego dnia starsza pani została znaleziona martwa przez wnuczkę, a sekcja zwłok wykazała w jej organizmie duże ilości leków nasennych i obniżających ciśnienie, których działanie było przyczyną śmierci.

Pojechał do aresztu na ulicę Smutną. Nazwa doskonale pasowała do ulicy, która kończyła się murami więzienia. Ktoś niezwykle trafnie dobrał nazwę do miejsca. Ciotka
w granatowych drelichach wyglądała całkiem obco. Na ulicy by jej nie rozpoznał.
W rozmowie zarzekała się, że była w doskonałych relacjach ze starszą panią i nigdy nie wyrządziłaby je krzywdy. Mówiła, że kobieta utrzymywała luźny kontakt z córką Bożeną
i wnuczką Wiolettą, które raz w miesiącu, tuż po emeryturze, odwiedzały ją, zawsze otrzymując za to 200zł. Poza tym jedynym dniem nie wykazywały żadnego zainteresowania chorą krewną.

W komisariacie za kilka minut miała stawić się Bożena Nowacka, córka zamordowanej. Zdążył wejść do pokoju gdy dyżurny powiadomił go o przybyciu świadka. Starsza kobieta w moherowym berecie ziała nienawiścią do całego świata. Najbardziej do opiekunki swojej matki. Twierdziła, że ta nie mogąc się już doczekać w spadku mieszkania zabiła. Na pytanie skąd ta pewność oświadczyła, że mamusia powiedziała jej w sekrecie, że boi się gosposi, bo ta dziwnie się zachowuje.

– Panie policjancie na szafot ją. Na pewno jest winna! - Zignorował tą zaczepkę i zapytał:

- Kiedy widziała pani swoją matkę?

– A ze trzy tygodnie temu. – odrzekła bez zastanowienia.

Gdy podpisała protokół przesłuchania i wyszła, musiał otworzyć okno. Pokój wypełniał gorzki, gryzący, niezmiernie intensywny zapach perfum. Dopiero po kilkunastu minutach udało mu się zacząć swobodnie oddychać.

Starał się nigdy nie stawać po niczyjej stronie. Gdyby to zrobił, mogłoby to utrudnić,
a nawet uniemożliwić mu odnalezienie sprawcy, a na to pozwolić sobie nie mógł. Ważne było to, że miał klarowne spojrzenie na kwestie dobra i zła oraz prawa i bezprawia. Ta sprawa wymykała się spod kontroli. Miał udowodnić niewinność swojej ciotki, choć dalekiej to jednak krewnej. Zastanawiał się co powinien zrobić? Właściwie z 7 złotych pytań kryminalistyki tylko dwa ostatnie pozostawały bez odpowiedzi: Dlaczego i kto? Dlaczego ktoś zabił Laurę Pallas i kto to był? Ponieważ drzwi nie nosiły śladów włamania zabójca musiał być znany ofierze. W znacznej części takich spraw mordercą jest ktoś z rodziny lub bliski znajomy. Zatem do kręgu podejrzanych, poza ciotką wchodziła również córka denatki
i jej wnuczka. Jakie motywy miał sprawca? W grę mogła wchodzić zemsta lub pieniądze. Motyw miłosny ze względu na wiek denatki nie wchodził w rachubę. Wnuczka i córka mogły mieć żal do jego ciotki o to, że mieszkanie zostało zapisane na nią. Zabijając Laurę
i zrzucając winę za zbrodnię na opiekunkę, zyskiwały mieszkanie i pozbywały się konkurentki. Co zyskiwała ciotka Rozalia? Uwalniała się od starszej, trudnej w obyciu pani
i jednocześnie zyskiwała mieszkanie, warte małą fortunę. Niewiele wiedział o ciotce ale mówiło się o niej, że muchy nie skrzywdzi. Czy możliwe, żeby aż tak się zmieniła? No cóż jak mówią: „pieniądze czynią cuda”.

Kolejny świadek nie przychodził. Wioletta Nowacka, 19 letnia wnuczka denatki. Spóźniała się już 20 minut. Z reguły oznaczało to, że świadek już nie przyjdzie. Psuło to szyk jego działań. Postanowił pojechać do miejsca zamieszkania ofiary i rozpytać sąsiadów. Na miejscu miał szczęście bo trafił na dozorcę. Chodzącą skarbnicę wiedzy. Bo przecież nikt nie wie więcej niż gospodarz domu! Odznaka policyjna nakręciła go jak katarynkę.

- Panie ta opiekunka to dobra kobieta. Anielską cierpliwość miała do pani Laury. A ta była zrzędliwa i okropna. Nie raz słyszałem jak krzyczała nie przebierając w słowach. Od kiedy choroba przykuła ją do łóżka stała się jeszcze gorsza. Ja bym minuty z taką babą nie wytrzymał. A ta Rozalia nigdy nie dawała się z równowagi wyprowadzić i dbała o starszą panią jak nikt. Bo ta córka, pożal się panie Boże, to tylko po kasę z emerytury matki przychodziła. A wnuczka, wie pan, niedaleko pada jabłko od jabłoni… - mówiąc to machnął ręką.

- A czy w ostatnich dniach nikt nie odwiedzał Laury Pallas? – zapytał policjant

- Wieczorem dzień wcześniej była jakaś kobieta u niej. Ja tam nie wiem kto, bo nie widziałem.

- To skąd wie pan, że to była kobieta?

- Bo na korytarzu śmierdziało damskimi perfumami… - odpowiedział rozmówca

- Jak to śmierdziało perfumami? – zdziwił się funkcjonariusz policji

- Panie, gryzły w nozdrza i gorzkie takie były, że aż niedobrze się robiło. A mocne skubane! Gdybym wiedział, że to morderca to policję od razu bym wezwał! Może uratowałoby to staruszkę. Paskudny charakter miała, ale to przecież człowiek był.

Pozostali mieszkańcy nie mieli za wiele do powiedzenia poza kobietą mieszkającą piętro niżej. W nocy przed śmiercią pani Pallas słyszała kłótnię a potem trzaśnięcie drzwiami i płacz sąsiadki. Opowiadała, że między ofiarą a opiekunką często dochodziło do awantur. Ale końcem końców sumiennie wykonywała swoją pracę. Co dzień gotowała obiady, sprzątała i robiła zakupy. A kto był winien awantur nie wiedziała.

W komisariacie usiadł przy gorącej kawie i zaczął składać puzzle tej układanki
w całość. W pokoju jeszcze unosiła się ledwie wyczuwalna woń dusznych perfum. Wtedy olśniło go. Nocnym gościem ofiary była jej córka. A przecież powiedziała, że nie widziała matki od kilku tygodni. Zatem kłamała… Czemu to uczyniła? Zamierzał zadzwonić do prokuratora, żeby przedstawić mu najnowsze ustalenia, kiedy telefon odezwał się pierwszy. Podniósł słuchawkę i usłyszał w niej kobiecy głos. Z początku nie mógł nic zrozumieć. Rozmówczyni mówiła szybko i chaotycznie z ogromnym zdenerwowaniem. Gdy na chwilę zamilkła, wykorzystał sytuację i zadał kilka pytań. To Wioletta Nowacka. Martwiła się
o matkę, która postanowiła popełnić samobójstwo i miało to związek ze śmiercią Laury Pallas.

- Jak dobrze, że pan już przyjechał – przywitała go wnuczka ofiary, gdy dotarł na miejsce. – Moja mama zostawiła list pożegnalny w którym napisała, że jest winna śmierci swojej matki i musi ponieść karę. Pożegnała się ze mną. Zostawiła portfel z dokumentami, podała numery pin do karty bankomatowej. Na koniec napisała, że idzie pojednać się ze swoją mamusią. W przeddzień jej śmierci wróciła późno w nocy. Potem piła i nie zmrużyła oka. Przez ostatnie dni mówiła mi gdzie są różne dokumenty i co mam zrobić, gdyby jej zabrakło. Nie sądziłam, że chce zrobić sobie krzywdę. Myślałam, że to tylko smutek. Niech pan ją ratuje!

List, który był dowodem w sprawie i przyznaniem się do winy schował do foliowej koperty.

- czy pani Bożena ma przy sobie telefon, czy też go zostawiła w domu? – zapytał

- Chyba wzięła! - odrzekła dziewczyna

- Proszę podać mi jej numer! – polecił

- Dzwoniłam, nie odbiera! – odpowiedziała, ale posłusznie podyktowała numer. Funkcjonariusz zadzwonił i podając hasło poprosił o ustalenie obecnego położenia abonenta
o podanym numerze. Współczesna technika w ciągu kilku chwil pozwala ustalić
z dokładnością do 20metrów miejsce, z którego loguje się abonent.

- Pani matka, a przynajmniej jej telefon jest w okolicach posesji nr 15 ulicy Wieczność. Czy znają panie tam kogoś? – zapytał, choć wiedział, że Laura Pallas mieszkała na tej ulicy. Nie czekając na odpowiedź ruszył w stronę drzwi. Wioletta Nowacka nie pytając o zgodę pobiegła za nim i wsiadła do samochodu. Nie miał czasu na kłótnie z dziewczyną. Poza tym mogła pomóc w rozmowie ze zdesperowaną matką. Powiadomił dyżurnego gdzie się udaje i że na miejscu może znajdować się Bożena Nowacka podejrzewana o zabójstwo
i że potrzebna może być karetka. Dobrze naoliwiona machina ruszyła. Tryby czasu kręciły się w zawrotnym tempie. Syrena policyjne wyła torując nieoznakowanemu radiowozowi przejazd. 17 minut drogi zdawało się wiecznością. Na miejsce przyjechali niemal jednocześnie z pogotowiem.

Wbiegł po schodach na 2 piętro. W mieszkaniu ofiary byli już policjanci z patrolu. Dowiedział się od nich, że kobieta próbowała się powiesić, ale w porę ja powstrzymali. Siedziała zapłakana na fotelu.

- Czy chciałaby pani coś mi powiedzieć? - zapytał z wystudiowaną grzecznością.

Początkowo milczała, ale możliwość wyrzucenia z siebie tajemnicy, była jej bardzo potrzebna. Cichym głosem zaczęła prowadzić monolog:

- Zawsze byłyśmy z matką sobie dalekie. Z czasem to pogłębiało się tylko. Pogodziłam się z tym, ale nie mogłam znieść, że obcej osobie zapisała mieszkanie, zamiast własnej wnuczce. Późnym wieczorem, na dzień przed jej śmiercią pojechałam tam. Chciałam z nią porozmawiać. Jak zawsze tylko bardzo się pokłóciłyśmy. Nie potrafiłyśmy nigdy się porozumieć. Wyszłam bez pożegnania, trzaskając drzwiami. Wkrótce napisała mi na telefon wiadomość, że już nie chce dłużej żyć i połknęła jakieś leki. Najpierw pomyślałam, że dobrze, że już nie będę jej więcej musiała oglądać. Całą noc piłam, bo nie mogłam spać.
W gruncie rzeczy myślałam, że tylko chce wzbudzić we mnie litość. Rano nękana złym przeczuciem kazałam pojechać tam Wioletcie i ona znalazła ją martwą. Jej śmierć to moja wina. Pokłóciłam się z nią. Powinnam była od razu po otrzymaniu wiadomości do niej pojechać albo chociaż zadzwonić na pogotowie. Gdybym tak postąpiła nic by jej się nie stało. Chciałam, żeby jej opiekunka poniosła za to karę. Gdyby nie ona mieszkanie należałoby do mojej córki. Dlatego skłamałam gdy mnie pan przesłuchiwał.

- A czy wie pani, że matka postanowiła zmienić testament? – zapytał policjant. – Chciała przepisać mieszkanie na wnuczkę. W dniu kiedy zmarła umówiona była
z notariuszem. Niestety nie zdążyła się z nim spotkać.

Jest pani zatrzymana pod zarzutem nieudzielenia pomocy oraz składania fałszywych zeznań to są artykuły 162 i 233 Kodeksu Karnego. – mówiąc to założył kobiecie kajdanki.

Patrząc jak wychodzi pod eskortą umundurowanych policjantów, stał nieruchomo, myśląc, że ludzie przez całe życie pragną bliskości, by poczuć, że są dla kogoś ważni, lecz tylko nielicznym udaje się uniknąć samotności.

Zamiast radości z wykrycia sprawcy, wypełniał go jedynie przejmujący smutek.

2014-11-25, Mikey McVee

Przez dziurę w lodzie

2014-09-23T20:24:00.002+02:00

Nasze życie jest tym, co zeń uczynią nasze myśli.

Marek Aureliusz

Tafla lodu może stać się pomostem na drugi brzeg, ale może także odgrodzić nas od tego co nam bliskie i najdroższe. Na zawsze… Gdy przez nią patrzymy świat jest rozmazany i daleki. Tylko przez dziurę w lodzie, zobaczymy co tak naprawdę jest po drugiej stronie…

*** *** ***

Strach zatracił słowa. Głos utknął w lodzie. Tysiączne szpilki wbijały się w ciało. Czas przestał przemijać mimo, że na ekranie wspomnień trwał film.

Nie wiedział kiedy zasnął i na jak długo. Gdy zmysły powróciły jego auto pędziło z zawrotną prędkością. W nagłym odruchu przycisnął manetkę hamulca, robiąc najgorszą możliwą rzecz w tej sytuacji. Pojazd utracił kontakt z oblodzoną nawierzchnią i wpadł w poślizg. Gnał z prędkością ponad 130km/h do przodu jednocześnie obracając się wokół własnej osi. Kierowca raz po raz widział przed sobą masywne betonowe przęsła, nieubłaganie zmierzające w jego stronę. Cisza zaskoczyła. Była zdumiewająca. Mózg oblekł nią myśli by ułatwić analizę sytuacji. Zderzenie zadawało się być nieuniknione. Mimo to strach odszedł. Nie dręczył w tych ostatnich sekundach przed katastrofą. Ustąpił miejsca smutkowi i niedowierzaniu, że tak banalnie wszystko się zakończy. W nieskazitelnej bieli otaczającego śniegu trwała projekcja przeszłych zdarzeń. Obrazy pojawiały i zmieniały jak w kalejdoskopie. Dziecko wędrujące przez atramentową noc w kierunku niewidzialnego morza, krzyczącego szumem fal, bezpiecznie chowające rączki w opiekuńczych dłoniach rodziców. Malucha ukrytego w puchowej pierzynie, proszącego swego pluszowego misia, by atomowa wojna nie wybuchła. Młodzieńca ufnego w swe ideały, pełnego wiary w spełnienie marzeń. Narodziny syna i radość z narodzin, wypełniającą aż po koniuszki palców. Jego pierwsze kroki i słowa. Spacery po wielobarwnym kobiercu jesiennych liści i szuranie wśród nich małych stóp. Ciekawość świata ukryta w tysiącu pytań. A potem zderzenie z rzeczywistością i strach przed stratą. Oraz dziecięcy głos: „ Nie martw się tatusiu, razem zawsze sobie poradzimy. Kocham cię tatusiu” i wyciągnięta maleńka dłoń…

Czas nadal oczekiwał na przeznaczenie. Betonowe słupy stały cierpliwie. Auto wirowało. Maleńka rączka trwała, wyciągnięta w geście pomocy… Uchwycił ją mocno niemal czując jej ciepło.

Nagle czas odzyskał swój pęd. Warkot silnika ogłuszył, a betonowe przęsła zajęły niemal cały widok przez przednią szybę. Nieuniknione zbliżało się w zatrważającym tempie. Zamknął oczy i wypowiedział głośno: „Zawsze z Tobą będę i nigdy nie przestanę Cię kochać” , trzymając w myślach dłoń ukochanego dziecka…

Łoskot uderzenia zatonął w śniegu, który pokrył auto prześcieradłem bieli. Przez dziurę w lodzie na przednią szybę padało nikłe, słoneczne światło. Obok, zaledwie kilka centymetrów od drzwi kierowcy, sterczał złowieszczo ogromny, szary betonowy słup. Samochód utkną w śniegowym puchu i lodzie bez szwanku. Kierowca nie czuł bólu. Oddychał. Z każdym haustem powietrza wracała świadomość. Rosło zdumienie i wdzięczność za to, że żyje. A w uszach brzmiał ukochany głos dziecka: „Razem zawsze damy sobie radę tatusiu!”

2014-09-21, Mikey McVee

Gdy czas się wypełni...

2014-04-14T00:24:00.000+02:00

Galimatias masek!

2013-05-21T23:03:00.000+02:00

Od pewnego czasu czytuję Serwis ARMAGEDDON. Jako, że to co przeczytałem ostatnio, jest jakby wyjęte z mojej głowy pozwalam sobie przytoczyć te słowa:

"Czynność jest świadomością czynności. Powtarzanie czynności jest umacnianiem świadomości. Na co dzień umacniasz w sobie różne rodzaje świadomości – bycia czyimś partnerem, pracownikiem, albo szefem firmy, dobrym dzieckiem, odpowiedzialnym rodzicem i wiele, wiele innych potrzebnych do grania przemijających ról w teatrze świata, w politycznie określonej sztuce bezczelnie nazywanej życiem. Od czasu do czasu każdy odczuwa, że coś w tym galimatiasie masek jest nie tak, że czegoś w tym przepychu udawania brakuje. I tą brakującą wartością jest coś, co możesz określić jako podstawowy stan swojej świadomości.

Większość spraw składających się na każdy Twój dzień jest udawana, któż jednak udaje? Większość Twoich interakcji społecznych to granie ról, któż jednak gra? Kto się nagina i modyfikuje swoje zachowanie w zależności od otoczenia? Kto godzi się na oszustwo życia społecznego w cichej nadziei, że jednak gdzieś w głębi pozostaje sobą? Kto jest zmuszony przeżywać ten wysysający energię magiel stworzony niejako dla powszechnego dobra? Kto potrafi się zmienić z chwili na chwilę?

Podstawowy stan świadomości wynika bezpośrednio z Ducha i jest indywidualny. Na nim też opiera się mechanizm indukcji świadomości rytualnej, dlatego nie ma definicji rytuału. System oparty na polityce zawsze będzie się bać podstawowego stanu świadomości, bo Ci którzy udają odpowiedzialnych za Twój los są zainteresowani masowymi standardami i wtłaczaniem żywych istot w martwe ramy, a nie wolnością wewnętrzną jednostki. Polityka pojawia się tam, gdzie struktura administracyjna, co oznacza że religia spełnia swą rolę wyłącznie wtedy gdy nie jest zorganizowana, sformalizowana, czy zarządzana centralnie. Bycie "dobrym wyznawcą" nie jest indywidualnym stanem świadomości, nie może więc pretendować do miana stanu podstawowego. Świadomość standaryzowana jest wyznacznikiem komuny a nie wspólnoty.

Czynność jest świadomością czynności. Powtarzanie czynności jest umacnianiem świadomości. Celowe powtarzanie czynności nazywamy praktyką. Tak naprawdę jest to bardzo proste, tak jak proste są słowa z których składamy te konstrukcje, a na dodatek praktykować możesz cokolwiek. Jeśli kiedyś wpadniesz na pomysł co możesz praktykować by powrócić do siebie, zrozumiesz, że Twój podstawowy stan świadomości jest czymś nie z tego świata. Świadomość Twoja nie jest z tego świata. Pokłady Twoje nie są z tego świata. "

A Wy co na ten temat sądzicie?

Pozdrawiam serdecznie - Mikey

Jeżeli przechodzisz przez piekło...

2013-05-15T17:29:00.001+02:00

Być rozumiejącym...

2013-05-06T16:37:00.001+02:00

Nie trać sił...

2013-04-23T23:19:00.000+02:00

Walking in my shoes

2012-12-13T01:34:00.000+01:00

„Teraz nie szukam rozgrzeszenia
Przebaczenia rzeczy, które robię
Ale zanim dojdziesz do jakichś wniosków
Spróbuj postawić się na moim miejscu…”

Depeche Mode - Walking in my shoes

Posłuchaj: Depeche Mode - Walking in my shoes

Poznaj tekst piosenki: Depeche Mode - Walking in my shoes

Jakże łatwo ferować wyroki, oceniać i z dezaprobatą kręcić głową. To taka „nasza” polska przypadłość. Jedna z wielu. Tych złych niestety.

Dlatego tak trudno być sobą… Nie każdego stać na przeciwstawienie się trendom, opiniom i prądowi spraw.

Kiedyś, tysiące lat świetlnych temu, na lekcji niesławnego PDŻ zadano pytanie:

- „Kim chcesz być?”

– Chcę być sobą! – odpowiedziałem bez wahania.

Salwy śmiechu wybuchły dookoła. Moja nauczycielka z kpiną kazała mi usiąść. Przez wiele dni jeszcze naśmiewano się z mojej odpowiedzi. A ja ubolewałem nad płytkością prześmiewców i nauczycielki.

I taka jest nasza rzeczywistość. System niszczy indywidualność. To przestępstwo być innym. Działaj pod linijkę, nie wychodź przed szereg…

I ja stchórzyłem. Porzuciłem marzenia, wróciłem do szeregu i stałem się kolejnym smutnym człowiekiem w tłumie szaraków… Postanowiłem żyć w garniturze uszytym na miarę żądań innych…

Póki masz siłę i marzenia nie rezygnuj z siebie. Wędruj swoją drogą i dąż do własnego celu. Nie pozwól zbić się z tropu. Nie popełniaj moich błędów…

Coś w co można wierzyć...

2012-12-03T17:05:00.000+01:00

Wpatrując się w ciemność nad moją głową analizowałem świat, który mnie otacza i sytuacje w jakich się znalazłem. Właściwie gdy sen zaczął zachłannie pochłaniać cząstkę po cząstce mojego jestestwa, zrozumiałem jedną rzecz, a następnie jak piorun uderzyło mnie zrozumienie kolejnej rzeczy. W związku z tym mam dla Was dwie informacje. Dobrą i złą. Żeby nie pozostawiać niesmaku tą złą rzucę na pierwszy ogień. Otóż jak już wszyscy wiemy, choć nie każdy świadomie się do tego przyznaje:

SPRAWIEDLIWOŚĆ NIE ISTNIEJE!!!

Już słyszę ten pusty śmiech, który rodzi się w gardłach wielu z Was. „Też odkrycie!” – pomyślicie. I macie rację. Nic nowego. Ale druga myśl zaskoczyła nawet mnie. Aż dziw bierze, że wcześniej nie odnalazłem jej w swojej głowie. Ale już dłużej nie będę torturował Was oczekiwaniem…

NIESPRAWIEDLIWOŚĆ również NIE ISTNIEJE!!!

Czyż to nie ułatwia nam teraz życia? Już nikt wobec nas nie będzie niesprawiedliwy, gdyż sprawiedliwości nie ma!

A teraz pozostawiam Wam „Carte blanche”, byście wszystko mogli naszkicować od nowa. Powodzenia!!!

Jeżeli chcesz posłuchać kliknij w tytuł poniżej!

*** Coś w co można uwierzyć ***

Wszyscy wokół spieszą się

Usiłując dotrzymać kroku

Jakiejś cząstce myśli

Bez przerwy

A ktoś rozgląda się wokół

Usiłując odnaleźć

Coś, w co można uwierzyć

W co można uwierzyć

Wszystko, co obiecywano

To same kłamstwa…

Cóż, to jest coś.

Och, coś, w co można uwierzyć!

Wiesz, że to coś…

W każdej najmniejszej chwili

Masz szansę, by wygrać

Gdy odwrócą się karty

Lecz może być trudno

Mogłaby nas oszołomić ta karuzela

Jednak staram się odnaleźć

Coś, w co można uwierzyć

W co można uwierzyć

Wszystko, co obiecywano

Wiesz, że zawsze kłamano…

Cóż, to jest coś

Och, coś, w co można uwierzyć

Wiesz, że to coś

Byłam pełna chęci i silna całą sobą

W czasie zamieci

W morzu złamanych serc

Gdzie idzie się na kompromis

Nie ulegnę obietnicom

Dopóki nie odnajdę czegoś, w co można uwierzyć

W co można uwierzyć

Cóż, to jest coś

Och, coś, w co można uwierzyć

Wiesz, że to coś...

Clannad & Bruce Hornsby,

1987 Los Angeles

Jesienna rozmowa

2012-11-17T00:49:00.000+01:00

Przyodziałem tradycyjny strój w najmodniejszym odcieniu zieleni jaki nosiło się o tej porze roku. Wygrzewanie na słońcu było moim ulubionym zajęciem. Sprawiało mi przyjemność kiedy promienie słoneczne czule mnie okalały, tworząc wokół aureolę. Czułem się wtedy jak król. Właściwie do szczęścia nie potrzebowałem nic więcej. No może poza delikatnym wiatrem i kilkoma kroplami rosy, które przynosiły rankiem przyjemne orzeźwienie. Mój sąsiad także korzystał z ciepłej jesiennej aury. Jak zwykle kurczowo trzymał się swojej gałęzi. Tak jakby bał się, że ktoś mu ją odbierze. A przecież któż chciałby zrobić coś tak niemądrego. Po co komu jego konar? Przecież każdy miał swój! „Dziwak z niego” – pomyślałem. Jeszcze bardziej zaskoczył mnie ubiór sąsiada. Można przecież zrozumieć, że to już jesień i ubranie zdążyło się znosić, ale żeby zakładać na siebie coś tak pstrokatego? Co to, to nie! Wyglądał jak paleta malarza! Żółcie, czerwienie, brązy. Brakowało tylko niebieskości i fioletów. Szalony ten sąsiad… Z zamyślenia wytrącił mnie jego głos:

- A dzień dobry panu! – zakrzyknął wesoło.

- Dzień dobry – odburknąłem, trochę poirytowany jego nieuzasadnioną radością. – Co pana tak uradowało od rana? - zapytałem.

- Jak to? – odpowiedział pytaniem na pytanie. – To pana nie cieszy słońce i kolory wokół?!?

Zaskoczył mnie taką odpowiedzią, tym bardziej, że chciałem pytaniem zmazać uśmiech z jego twarzy. – Słońce, a i owszem sąsiedzie, ale kolory??? Wszyscy wiedzą, że jedynym słusznym kolorem jest kolor zielony! – rzuciłem z oburzeniem w jego stronę.

- Widzę, że pan, drogi sąsiedzie, nie słuchał opowieści Sowy. Zieleń to nie jedyny kolor. Nawet pan, przyjacielu, będzie musiał to przyznać i odziać się na kolorowo! Wszystkich nas to czeka. I muszę powiedzieć panu coś w tajemnicy. - Mówiąc to zbliżył się nieznacznie i zniżył głos: A gdy już to się stanie, porwie nas wiatr i zaniesie w nieznane miejsca, a potem biały puch schowa nas przed zimnem, byśmy spokojnie mogli spać. A gdy tylko się obudzimy znów wszystko będzie otaczać się zielenią. Najpierw delikatną i nieśmiałą, a potem silną i wszechpotężną!

Słuchałem z niedowierzaniem rzeczy, które wygadywał. Pomieszało mu się w głowie na stare lata. Jak można takie bzdury mówić? Zdenerwowałem się okrutnie i nie odezwałem do niego już słowem tego dnia. Ale jemu to jakby nie robiło różnicy. Uśmiech nie znikał z jego ust.

Pod wieczór zaczęło dziać się ze mną coś dziwnego. Opuściły mnie siły i coraz trudniej było mi utrzymać się na moim miejscu. Nawet popołudniowy deszczyk nie sprawił mi przyjemności. Do tego moje odbicia w jego kroplach były jakieś kolorowe, jak tęcza, a przecież jeszcze rano miałem zielone ubranie. Pomyślałem, że te kolory to tylko złudzenie, śmiejąc się w myślach z siebie. Opowieść sąsiada nieźle namieszała mi w głowie.

Zmrok nadszedł szybciej niż zwykle, a noc była straszliwie chłodna, jak nigdy dotąd. Gdy nad ranem opadł ze mnie woal snu, ze zdziwieniem zauważyłem, że nie ma mojego sąsiada dziwaka. Zaniepokoiło mnie to, bo taka sytuacja nie zdarzyła się przedtem nigdy. Ale pomyślałem, że pewnie gdzieś się schował, żeby mnie bardziej przestraszyć swoją historią. Dziwak z niego, doprawdy…

Jakby tego było mało delikatny wietrzyk zmienił się w mocny wiatr. Nawet ptaki, które nie wiedzieć czemu całymi stadami przelatywały nade mną, miały kłopot z utrzymaniem kierunku lotu. Rozmarzyłem się przez chwilę, że jestem jednym z nich. Ledwo zdążyłem o tym pomyśleć mocny podmuch porwał mnie. Mój dom, zaczął się oddalać, a ja nie mogłem nic zrobić… Opadałem i opadałem, aż znalazłem się w obcym miejscu. Ale nie byłem sam. Jak okiem sięgnąć wszędzie widziałem mnóstwo szaleńców podobnych do mojego sąsiada. Wszyscy w kolorowych strojach, bez krzty zieleni… Jakby tego było mało z nieba zaczęły spadać gwiazdy. Małe i zimne. A gdy chciałem jakąś złapać zmieniały się w wodę. Spadało ich coraz więcej, aż przykryły mnie niczym puchowa pierzyna i przestałem cokolwiek widzieć… Opanowała mnie senność. Ostatnią myślą jaka przyszła mi do głowy nim zasnąłem, było stwierdzenie: „Mój sąsiad, Brzozowy Liść, nie był szaleńcem…”

Łódź, 2012-11-17

Mikey McVee

Siódme niebo...

2012-10-09T10:46:00.000+02:00

Pragnę przeprosić wszystkich tych, których zawiodłem długim milczeniem oraz pozdrowić tych, których zawiodłem przerywając je. Nie zrezygnowałem! Nie poddałem się!! Nie zapomniałem!!!

Bez reszty pochłonął mnie inny projekt, którego realizacja mam nadzieję przyniesie pokładana w nim przeze mnie nadzieje.

Wtulam się w Twój zapach...

2012-09-22T22:57:00.001+02:00

Czas przemówić. Odnaleźć słowa i mówić.

W końcu żyje się po to by powiedzieć.

I choć ktoś o ciasnym rozumie ostatnio powiedział mi, że:

„gówno z tego bloga”,

to przecież nie wszyscy, wszystko robią tylko dla pieniędzy…

Ale nie o tym chciałem dziś napisać...
Więc pozostawiam złe myśli za sobą.
********************************************

W poszukiwaniu ciepła

wtulam się w Twój zapach.

Kołysany pragnieniem,

by mieć Cię przy sobie,

zapadam w inny wymiar.

Tęskniąc wymawiam Twoje imię.

I kocham przekraczając wszelkie granice…

Mikey McVee,

Łódź, 2012-09-17

Zwyczajnie słów mi brak...

2012-09-13T21:53:00.002+02:00

Dlatego ciszę się, że można jeszcze mówić obrazem…

Coś i Gwiazdka

2012-08-30T22:08:00.000+02:00

Wszyscy żyjemy w swoich światach. Zamykamy się w osobistych, pustelniczych wieżach w ślepej wierze, że w ten sposób uchronimy się od wszelkiego zła i bólu. Ale to nie skutkuje. Do tego doskwiera nam samotność i tęsknota za czymś nieokreślonym. Każdego dnia budzimy się i zasypiamy czując coś, czego nawet nazwać nie potrafimy. I wędrujemy brzegiem czasu, bez prawa powrotu, nie wiedząc dokąd i kiedy skończy się nasza droga.

Aż pewnego razu zdajemy sobie sprawę, że dalej tak nie wytrwamy. W panice staramy się wyjść z naszych wież, ale nie zawsze udaje się nam odnaleźć drzwi. Niektórzy pozostają w swoich samotniach już na zawsze. Nielicznym udaje się je opuścić i odnaleźć sobie podobnych. Niejednokrotnie zgubionych we mgle przeszłości przez młodzieńczą niewiedzę i brak wiary w siebie…

Bajka o Gwiazdce.

Gdzieś na peryferiach Świata, u kresu Ciemności, żyłą maleńka Gwiazdka. Była tak mała w stosunku do otaczającej ją ciemności, że nie wierzyła, iż jej światło może ktoś dostrzec.

Na planecie na którą nikt jeszcze nie dotarł, pod ziemią, której nikt jeszcze nie dotknął, istniało Coś. Było to małe Coś, ale miało ogromne serduszko. Samotność bardzo je smuciła. Pogrążone w czarnej rozpaczy poszło spać z myślą, by już nigdy się nie obudzić. Wiedzieć trzeba, że jeżeli jakieś Coś nie chciało się budzić, to w swojej maleńkiej norce mogło spać wiecznie. Kiedy tylko zamknęło oczka, przyśniło mu się, że odwiedziła go cudowna Gwiazdka i naprawdę nie chciało już się budzić…

Daleko w górze maleńka Gwiazdka nie chciała dłużej żyć, bo nikt nie podziwiał jej blasku. Bez chwili zastanowienia zeskoczyła ze swego gniazdka, w którym tak długo żyła nikomu niepotrzebna.

W norce zagrzmiało i nagle zapanowało niezwykłe światło. Coś otworzyło oczka i zobaczyło Gwiazdkę. Pomyślało, że to cudowny sen i jeszcze mocniej postanowiło, że nigdy się nie obudzi. Gwiazdka coraz jaśniej płonęła z radości, że ktoś podziwia jej delikatne promyki.

I żyli zawsze i szczęśliwie. Gwiazdka myśląc, że nie żyje, a Coś, że to tylko cudowny sen…

Mikey McVee

Łódź, 1992-01-18

W zasięgu wzroku i dotyku...

2012-08-19T17:41:00.003+02:00

Oddaję dziś w Wasze ręce tekst piosenki Chrisa De Burgha - Sight And Touch. To jedna z jego piosenek, które wpadają w ucho i pozostawiają pytanie: O czym śpiewa jeden z największych romantyków ostatnich dekad. Tekst jest tylko jedną z warstw przekazu jak muzyka i obraz. Ale jak sądzicie? Co tak naprawdę chciał nam przekazać autor tego tekstu?

Chris De Burgh - Sight And Touch

Moja dziewczyna budzi się w swoim łóżku nocą,

Ubrana w srebro i biel,

Mówi iż miała najdziwniejszy sen,

O innym czasie i miejscu;

A teraz opowiada o miejscu dalekim,

Kobieta i mężczyzna wtuleni w siebie,

Czy oni nie wiedzą, że to wbrew prawu?,

Cóż to musi być przed wojną,

To było na długo przed nią

Prawdziwa miłość i oddanie - w zasięgu wzroku i dotyku,

Prawdziwa miłość i emocje - ze wzrokiem i dotykiem,

Prawdziwa miłość i oddanie, zanim nastał dzisiejszy świat;

Ona słyszy głosy,

Rozmowa z innego świata zaginionego w czasie,

Zanim zabrał te słowa,

Który opowiedział nam, jak my kiedyś,

Naszą historię, słowa

Prawdziwa miłość i oddanie - w zasięgu wzroku i dotyku,

Prawdziwa miłość i emocje - ze wzrokiem i dotykiem,

Prawdziwa miłość i oddanie, zanim nastał dzisiejszy świat;

A teraz żyjemy we dwoje za czworo

Nigdy nie wychodząc na zewnątrz przez drzwi,

Obserwują nas na odległość,

A my siedzimy i czekamy aż do nocy,

A w nocy, mamy

Słodką miłość i oddanie - w zasięgu wzroku i dotyku,

Prawdziwą miłość i emocje - ze wzrokiem i dotykiem,

Słodką miłość i oddanie, w dzisiejszym świecie;

Nigdy nie będziemy samotni - ze wzrokiem i dotykiem,

Nigdy nie będziemy samotni w takim dzisiejszym świecie ...

(tłumaczenie własne)

Tu i teraz

2012-08-13T00:56:00.000+02:00

„…Nawet jeżeli głos wewnętrzny mówi coś, co wyraźnie się wiąże z bieżącą sytuacją, interpretuje ją w kategoriach przeszłości. Dzieje się tak dlatego, że głosem tym przemawia ten aspekt twojego umysłu, który jest owocem gruntownej tresury, ukształtowany przez całą twoją przeszłość i przez zbiorową, odziedziczoną po przodkach umysłowość kulturową. Widzisz zatem i osądzasz teraźniejszość przez pryzmat czegoś, co już przeminęło, uzyskujesz więc całkowicie wypaczony obraz…”

Eckhart Tolle - Potęga teraźniejszości

Posłuchaj: Yiruma - River Flows in You

Pracy poszukuję!

2012-08-09T23:57:00.000+02:00

Poszukuję pracy. Wysyłam megabajty danych CV. Pytam wszędzie gdzie jestem i co? I nic. A gdy coś znajdę to okazuje się, że właściwie to zamiast zarobić na życie to jeszcze muszę dopłacić, albo nabić kogoś w butelkę. Czy naprawdę nie ma już w tym kraju możliwości by uczciwą pracą zarobić na uczciwe życie?

Ustawa mówi o tym, że mężczyźni muszą pracować do 65 roku życia. Ja mam dopiero 40 ale na ogół słyszę: „Tworzymy młody zespół. Sorry, pan jest za stary” To za co mam żyć przez kolejne 25 lat?

"Pewien żebrak od ponad trzydziestu lat siedział przy drodze. Aż tu któregoś dnia nadszedł jakiś nieznajomy. "Ma pan trochę drobnych"?- spytał żebrak, machinalnie wyciągając rękę, w której trzymał starą czapkę. "Nie mam niczego, co mógłbym Ci dać"- odparł przechodzień, a po chwili spytał: "Ale na czym Ty właściwie siedzisz". "Och, to tylko stara skrzynka " - odpowiedział żebrak. "Siedzę na niej odkąd tylko pamiętam". "A zajrzałeś kiedyś do środka?" - zapytał nieznajomy. "NIE" - odpowiedział żebrak. " Po co miałbym tam zaglądać ? Tam nic nie ma ". "Może jednak zajrzyj" - powiedział przechodzień. Żebrak zdołał podważyć wieko. Ze zdumieniem, niedowierzaniem i uniesieniem stwierdził, że skrzynka jest pełna złota."

Cytat z książki "Potęga teraźniejszości" Eckharta Tolle

Jesteśmy takimi żebrakami,

musimy odnaleźć skarb,

nie w skrzyni - gdzieś poza nami,

a w sobie - w nas,

istniejący w zamyśle przed czasem,

urzeczywistniający się w czasie tu i teraz.

Podnosząc się

2012-08-05T17:40:00.000+02:00

Z reguły życie potrafi nas zaskoczyć. Poprowadzić wydarzenie według innych założeń niż nasze. Zamieszać w naszych myślach i wytrącić z rąk wszelkie argumenty, które jakkolwiek wydawałyby się mocne, tracą swoją moc i znaczenie. Ludzie, których uważamy za przyjaciół bywają całkiem obcy a inni, dalecy i obcy wyciągają dłoń. Bywa też, że pozostajemy całkiem sami w obliczu zdarzeń, które nas przerastają. Niezmiennie „panta rhei”! I choć może wydaje się to paradoksem to tak właśnie jest. Niezmiennie wszystko się zmienia…

A deszcz padał. Wielkie krople spadały z niebios. Chmury szczelnie opatuliły słońce. Leżał w błocie, zbierając siły by wstać. Potłuczony i poobijany nie czuł bólu. Nie miał tylko siły wstać. Jeszcze. Deszcz obmywał jego twarz. Spłukiwał kurz. Orzeźwiał zdrętwiałe myśli. Najpierw wsparł się na łokciach. Ostre ukłucie w boku wstrzymało mu oddech. Nie na długo. Walcząc sam ze sobą zaczerpnął mały łyk powietrza. Potem następny i kolejny. Ból zrezygnowany przytłumił się i przestał utrudniać oddychanie. Podjął kolejny wysiłek i usiadł. Tym razem zakołowało mu się w głowie. Świat przez chwilę udawał, że jest wesoło, ale nie dał się oszukać pozorom. I tak nigdy nie lubił karuzeli. Uklęknął. Ku jemu zdziwieniu nic mu nie przeszkodziło w wykonaniu tej czynności. Stanął na nogi, ale zatoczył się. Jak pijany. A przecież nie znał nawet tego smaku. Nigdy nie miał w ustach kropli alkoholu. Nienawidził tracić nad sobą kontroli. Zawsze i wszędzie chciał wszystko kontrolować. Być panem sytuacji. Mieć wpływ na to co się dzieje. Szkoda, że jego życzenie tak rzadko się spełniało. Tysiące myśli kołatało mu się w głowie. Przenikały się i plątały sprawiając, że sam nie wiedział o czym myśli. Był zdruzgotany tym co się wydarzyło. Nigdy nie uwierzyłby w taki obrót sprawy, gdyby nie znalazł się w jej centralnym punkcie. Szaleństwo. A jednak się stało. Szedł ulicą jak w transie. Zataczał się bo nie mógł utrzymać kierunku. Dopiero teraz poczuł pulsowanie w skroniach i smak przełykanej krwi.

Przetrwa. Jutro rany się zagoją. Będzie silniejszy i mniej łatwowierny. Już nie pozwoli tak łatwo się zaskoczyć.

A deszcz padał. Wielkie krople nadal spadały z niebios. Lecz mimo pozorów coś jednak się zmieniło…

Mikey McVee

Łódź, 2012-08-05

Show me the Love

2012-08-01T15:46:00.001+02:00

Dziś gorszy mam dzień… Przeszłość, teraźniejszość…

Wspomnienia zawsze przychodzą w nieodpowiedniej chwili…

***

Zwątpienie jak stado wron

Wydziobuje obraz małej buzi

Szczęśliwej w swej nieświadomości

Lecz czułej na każdy gest

Upadły ton Nastrojów

Głos schowany za prawdziwymi uczuciami

Krótkie chwile ciepła

Maleńkich łapek

Tupot maleńkich bucików o parkiet

W dziecinnej wierze, że

Wszystko jest dobrze

Dobra mina do złej gry

W bezsilności chwili

A potem zimno

Ziąb obcych miejsc

Które miały być domem

Upadłe pragnienia

Umierające przy drodze

Znające gasnący rytm kroków

Na pamięć…

Brzeszcze, 2007

Mikey McVee

In blue...

2012-07-29T00:31:00.004+02:00

Czasem smutek chowa się za uśmiechem lub żartem,

ale w głębi duszy nawet wtedy nie jest radosny...

Mikey McVee

Łódź, 2012-07-29

Ukryty w półmroku i dymie

2012-07-23T21:05:00.000+02:00

Nie palił. Mimo to nabrał w płuca ogromny haust powietrza. Potrzebował tego dymu. Potrzebował czegokolwiek, co sprawi, że uwierzy w możliwość zmiany stanu rzeczy. Usiadł przy stoliku w najciemniejszym kącie baru. Chciał się upić. Jak nigdy dotąd. Zapomnieć o wszystkim. Wymazać z głowy wszystko i obudzić się wolny od trosk. Jak niemowlę.

Z kieszeni wysłużonych spodni wyciągnął wszystko co mu pozostało – mnóstwo miedzianych monet. Było ich tak wiele, że mógł użyć ich zamiast kastaniety. Potem nieśmiało, jak człowiek sprawdzający liczby, które padły na loterii, otworzył kartę drinków. Nawet na kieliszek wódki nie było go stać. Zaśmiał się w myślach. On abstynent przyszedł do baru się upić, bez pieniędzy. Jak stary pijaczyna.

Zamierzał wstać i wyjść. Ale jeszcze chwilę chciał pozostać ukryty w półmroku i dymie. Muzyka nie zagłuszała myśli. Towarzyszyła im prowadząc swoją drogą, w niewiadomym kierunku. Wtem podeszła do niego uśmiechnięta kelnerka i postawiła przed nim szklaneczkę z brązowym płynem. Zapachniało rumem.

- To pomyłka – wykrztusił zakłopotany – nic nie zamawiałem…

- Ależ to dla pana – upierała się kelnerka.

- Zapomniałem portfela… - oponował zmieszany.

- Proszę się nie martwić. To darmowy poczęstunek dla naszego 1000 klienta. Może pan wypić całą beczułkę! – rzuciła, pozostawiając go osłupiałego nad aromatyczną szklaneczką.

Sączył łyk za łykiem. Delektował się smakiem, nie zważając na palący ból w gardle. Wspomnienia jak film przelatywały przez jego myśli. Dzieciństwo. Kojący głos matki. Bezpieczna dłoń ojca. Wiara w ich słowa o uczciwości i sprawiedliwości. O zwycięstwie dobra nad złem. O Dobrych Duchach i Aniołach. Jakże chciał wrócić się do tego czasu. Znów mieć w sobie tyle siły i niezachwianą wiarę w zwycięstwo i spełnienie marzeń. Zakołowało mu się w głowie. Szybko. Za szybko – pomyślał. Ale czyż nie tego właśnie chciał? Nim zdążył zobaczyć dno swojej szklaneczki, uśmiechnięta kelnerka przynosiła kolejną. Cóż za przedziwny traf, pomyślał? W nieszczęściu miał odrobinę szczęścia. Podarowano mu ulubiony rum. Muzyka zmieniła rytm i zaczęła snuć się powoli – jak dym. Wypełniła puste miejsca przy stoliku. Chciałby móc odnaleźć siebie sprzed lat. Ostrzec młodzieńca, którym był, przed błędami, które popełnił. Podróże w czasie. Zawsze o tym marzył… Teraz dzięki temu zmieniłby swoje życie. Na lepsze…

Z zamyślenia wyrwał go głos starszego, ekstrawaganckiego choć eleganckiego i dobrze ubranego mężczyzny.

- Czy pozwoli pan, że się przysiądę?

-Tak oczywiście. - odrzekł zdumiony, że mimo tylu wolnych miejsc, ktoś postanowił się dosiąść właśnie do niego.

- Cieszę się, że cię odnalazłem - powiedział nieznajomy. Wiem o czym myślisz. Wspominasz dzieciństwo. Sądzisz, że przegrałeś. Doszedłeś do wniosku, że wszystko spieprzyłeś i nie chce ci się żyć…

Patrzył na nieznajomego z otwartymi ustami, a jego oczy rosły, podwajając niemal swoją wielkość. Jakby wszedł mu do głowy i czytał myśli linijka za linijką… Nim zdążył wykrztusić jakieś słowo, jego towarzysz kontynuował monolog:

- Musisz jedną rzecz jednak wiedzieć. Istotnie wiele straciłeś podejmując szereg złych decyzji. Pozwoliłeś swojej Prawdziwej Miłości wziąć ślub z innym mężczyzną, bo nie wierzyłeś, że możesz dać jej szczęśliwe życie i unieszczęśliwiłeś siebie, ją i wasze dzieci. Nie potrafiłeś stworzyć domu i szczęśliwej rodziny dla swoich synów i nigdy sobie tego nie wybaczysz. Zaufałeś osobom, które nie zasługiwały na twoje zaufanie i zawiodły cię, wykręcając jak gąbkę, raniąc i pozostawiając na rozstajach. Ratowałeś innych poświęcając własne zdrowie. W podzięce twoi szefowie wyrzucili cię jak zepsutą zabawkę. Ale żyłeś w zgodzie ze swoim sumieniem. Starałeś się być dobrym człowiekiem i choć dla nikogo to nie miało znaczenia, byłeś wierny swoim ideałom. To nic, że masz w kieszeni tylko kilka miedziaków. Twój czas się odmieni, a wszystko co podarowałeś Wszechświatowi wróci do Ciebie wielokrotnie piękniejsze. Jedyne co musisz uczynić to wziąć się w garść. Zacząć żyć jakby wczoraj było tylko obejrzanym filmem. Naprawisz większość swoich błędów i będziesz szczęśliwym człowiekiem. A tym szczęściem obdarujesz swoich bliskich. Dużo pracy przed Tobą ale wartej twojego trudu.. Dopij nasz ulubiony rum i bierz się za życie. Już czas.

- Skąd tyle o mnie wiesz? – wykrztusił ze ściśniętym gardłem. Gość był ubrany tak jak on zawsze chciał się ubierać… Pomyślał, że chyba za dużo wypił a to wszystko jest tylko przewidzeniem.

Tajemniczy mężczyzna uśmiechnął się zza swojej szpakowatej brody. Jak przyjaciel poklepał go po ramieniu i podarował dziwną , siedmiokątną monetę. To dla ciebie. Gdybyś kiedyś zwątpił w to co powiedziałem weź do ręki tą monetę. Wstał. Długie kręcone szpakowate włosy nakrył kapeluszem. Poły prochowca, przypominającego kowbojski płaszcz z początku XXw. zafalowały gdy odchodził. W sposobie jego poruszania była niezachwiana pewność, która potwierdzała, że będzie dokładnie tak jak powiedział.

***

- Proszę pana! Proszę pana!!! - Usłyszał kobiecy głos. Uniósł głowę. Przez chwilę nie wiedział co się dzieje. Nagle pamięć, jak błyskawica wróciła. Zasnął w barze. Rum go uśpił, ale nie zabrał jego smutków. I miał dziwaczny sen. Rozmawiał z mężczyzną w kowbojskim kapeluszu i płaszczu. I ten zapewnił go, że jego przyszłość będzie dobra. Cudowny sen.

- Przepraszam! - wymamrotał, odruchowo wyciągając z kieszeni monetę by zapłacić.

- Wszystko jest uregulowane – rzekła kelnerka. - Czas by poszedł pan już do domu – powiedziała łagodnie, odchodząc w półmrok.

Wstał od stolika i ruszył ku wyjściu. W dłoni trzymał połyskującą złotem monetę. Gdyby jej się przyjrzał zdumiałby go jej kształt siedmiokąta i rok wybicia przez mennicę. Rok 2037…

Mikey McVee

Łódź, 2012-07-23

I wtedy pianino zamilkło...

2012-07-20T14:48:00.000+02:00

Czas biegnie nieubłaganie.

I mówią, że wszystko się zmienia.

Mimo to pewne rzeczy pozostają niezmienne…

***

Zrozumiałem dzisiaj coś

Zachodziło wtedy słońce

Szumiało morze

I zabrakło mi słów

Znów smutek wtulił się we mnie

Że przez chwilę nie bolał

Na mgnienie oka poczułem,

Że jeszcze istnieję

Że jeszcze coś się wydarzy

Że czas jeszcze się spełni

I wtedy pianino zamilkło

A cisza jak żyletka

Odcięła mnie ode mnie…

Jedyne co mogłem to

Pozostać w tej ciszy…
Mikey McVee

Szalone młodzieńcze pragnienia.

2012-07-15T20:27:00.000+02:00

Kiedyś, dość dawno napisałem:

Zrobię to co chciałem zrobić od dawna.

Schowam się w wieży pustelnika.

Udam, że mnie nie ma.

Zapomnę marzenia.

Rzucę słowa na wiatr.

Zamienię serce na kamienną tabliczkę.

Czerwień krwi na czerwień maków.

W tej grze tylko ja szukam

I tylko ja nie znajduję…

I potem przez lata było tak jak napisałem. W moim życiu zdarzyło się dużo złych rzeczy. Aż nie potrafiłem opuścić mojej wieży. Przestałem marzyć, a kamień obrósł moje serce, by już nie można go było zranić. Przyzwyczaiłem się, że moje słowa odlatywały z wiatrem nieusłyszane. I choć żyły nie stały się arterią makowych, nieprzytomnych wizji, przestałem szukać. Nie wierzyłem już, że odnajdę życie ukryte wśród szalonych, młodzieńczych, niczym nie ograniczonych pragnień.

Dziś przygięty do ziemi wichrem czasu, czekam na czas pogody, a czerwień maków, złoty kolor zbóż i miniaturowe nieba chabrów dodają mi sił.

Niecodzienności

Guma do żucia...

Gwiazda rozbitków

UNIKNĄĆ SAMOTNOŚCI

Przez dziurę w lodzie

Gdy czas się wypełni...

Galimatias masek!

Jeżeli przechodzisz przez piekło...

Być rozumiejącym...

Nie trać sił...

Walking in my shoes

Posłuchaj: Depeche Mode - Walking in my shoes Poznaj tekst piosenki: Depeche Mode - Walking in my shoes

Coś w co można wierzyć...

Jesienna rozmowa

Siódme niebo...

Wtulam się w Twój zapach...

Zwyczajnie słów mi brak...

Coś i Gwiazdka

W zasięgu wzroku i dotyku...

Tu i teraz

Pracy poszukuję!

Podnosząc się

Show me the Love

In blue...

Ukryty w półmroku i dymie

I wtedy pianino zamilkło...

Szalone młodzieńcze pragnienia.

Posłuchaj: Depeche Mode - Walking in my shoes

Poznaj tekst piosenki: Depeche Mode - Walking in my shoes