<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><rss xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" xmlns:openSearch="http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/" xmlns:blogger="http://schemas.google.com/blogger/2008" xmlns:georss="http://www.georss.org/georss" xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr="http://purl.org/syndication/thread/1.0" version="2.0"><channel><atom:id>tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952</atom:id><lastBuildDate>Wed, 06 Nov 2024 03:10:34 +0000</lastBuildDate><category>POLITICA</category><category>FILOSOFEOS Y DIVAGACIONES</category><category>HUMOR</category><category>MÚSICA</category><category>CURIOSIDADES</category><category>COSAS DEL PEQUEÑO MUNDO</category><category>LIBROS Y LECTURA</category><category>POEMAS</category><category>PERSONAJES Y PERSONAS</category><category>EDUCACIÓN</category><category>CINE Y TELEVISIÓN</category><category>MUNDO ANIMAL</category><category>RINCON DE LA NOSTALGIA</category><category>PUBLICIDAD</category><category>LUGARES</category><category>RECURSOS</category><category>MUNDO VEGETAL</category><category>OTRAS BELLEZAS</category><category>BLOG</category><category>COSAS DEL MUNDO PEQUEÑO</category><category>A.INDICE DEL BLOG</category><category>política</category><title>Cafenets</title><description></description><link>http://cafenets.blogspot.com/</link><managingEditor>noreply@blogger.com (Nor)</managingEditor><generator>Blogger</generator><openSearch:totalResults>980</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-1848821103252177872</guid><pubDate>Sat, 21 Mar 2015 19:38:00 +0000</pubDate><atom:updated>2015-03-21T12:38:55.894-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">LUGARES</category><title>Lágrimas de libro: La libreria Lello en Oporto</title><atom:summary type="text">









Cuando pasé por la acera , apenas la percibí. Aquella pequeña fachada entrañable , no me hacía pensar que estaba ante una de las librerías más bonitas del mundo , aquella que tanto había admirado en la pantalla de mi ordenador.Y allí estaba la librería Lello , en Oporto. La decepción se esfumó al cruzar el umbral. Cientos , miles de libros en unas preciosas estanterías . La escalera de </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2015/03/lagrimas-de-libro-la-libreria-lello-en.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgoBipCy6VbhVrPvhpzFwa8gWDLnPznBEZzMkun9PJhtTMoAHSvgkWegOXl0ARbrOnzZ79FIonYkQZRRIb2rLjWF7OHgS5Xv3hiOGd9fIqVFd0OL395T9mpkmkATvS_43isWlHOueGSfdWp/s72-c/CIMG1531.JPG" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-2866811979277570252</guid><pubDate>Wed, 18 Mar 2015 18:06:00 +0000</pubDate><atom:updated>2015-03-18T11:06:47.967-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">LIBROS Y LECTURA</category><title>EL FRUTO DEL BAOBAB</title><atom:summary type="text">


Recién terminado &quot;El fruto del baobab&quot; de Maite Carranza. Un regalo de mi amiga Pilar para el Dia de la Dona. Ella, siempre con enternecedores detalles.

Un libro de lectura fácil, entretenida y rápida. Muy apropiado para quienes no conocen demasiado el tema de la ablación infantil. Contundente , bien documentado , pero exento de dramatismos excesivos. Quizás lo vea así , porque en mi </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2015/03/el-fruto-del-baobab.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEik9Sd8yWTLbdUIPspKIh6APcnc5tFKCOaX2utqAfs5uiQZOLdjf19_MUnrjUs4WpiPQ8WEUK6c3OO5T5XjeiL_Ety2ylTmrgaWKbtTmNermEColAUcDXQaOrJhfOURZpLTW655zqJ8ULA/s72-c/el-fruto-del-baobab-9788467018707.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-8786575796717453721</guid><pubDate>Sun, 22 Jun 2014 17:50:00 +0000</pubDate><atom:updated>2014-06-22T10:50:53.617-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">FILOSOFEOS Y DIVAGACIONES</category><title>Imaginando</title><atom:summary type="text">


&amp;nbsp;

&quot;-¡No puedo creerlo!-dijo Alicia.-¿No puedes?-dijo la Reina en tono compasivo-.Inténtalo otra vez; respira hondo y cierra los ojos. Alicia se rió.-Es inútil intentarlo-dijo-.Uno no puede creerse cosas imposibles.-Yo me atrevería a decir ...que no has practicado lo suficiente-dijo la Reina-.Cuando tenía tu edad, siempre lo hacía durante media hora cada día.¡Caramba!.A veces , me he </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2014/06/imaginando.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjkqPgKw5_Dv1jhgGPNDsg5Nzez0-PH_GD6QImmX6o5s7cu8_wdb5oZoIJh7br7Jr0C4oEIVr6qKOodtQ32ccV9K90ppY0B5aZkvkV6JrOZKhV6xd7LXuoildQvf7Yj9wRaoTWiVpwym5jv/s72-c/alicia-en-el-pais-de-las-maravillas-imagenes-tim-burton.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-1916106341928367853</guid><pubDate>Mon, 24 Feb 2014 06:23:00 +0000</pubDate><atom:updated>2014-02-23T22:23:31.606-08:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">FILOSOFEOS Y DIVAGACIONES</category><title>Engañar con la verdad</title><atom:summary type="text">


&quot;Sí, se puede engañar diciendo la verdad. Lo expresa muy bien aquella historia del capitán de un barco que, un buen día (o malo, vaya usted a saber), se emborracha hasta perder la noción de la realidad. Su segundo de a bordo, que tiene que hacerse cargo del gobierno del barco, escribe esa noche en el cuaderno de bitácora:

- Nota: Hoy, el capitán se ha emborrachado.

Al día siguiente, el </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2014/02/enganar-con-la-verdad.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3n4SYM9KM_b_gL_uhKGSarzQOTB43QHDw6-xqzQmS1oMQm-v8voBIfAutTKn-xgW4CIakDdSNolZ_ikMmH-HPs7QWR21ukYlEnzmzDOqmGPEsYNVJ2usQC7FqwT-HqiKPRflFcsAHG_-/s72-c/imagesTS1CBFXX.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-3263226742091824929</guid><pubDate>Mon, 24 Feb 2014 06:14:00 +0000</pubDate><atom:updated>2014-02-23T22:14:33.265-08:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">CINE Y TELEVISIÓN</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">POLITICA</category><title>Versión española: &quot;Operación Palace&quot;</title><atom:summary type="text">




Aquel 23 de Febrero de 1981 aún no había cumplido 18 años. Aquella tarde , cuando casualmente escuchaba la radio en el coche en que viajaba hacia Valencia y oí las noticias sobre el golpe de estado, no sabía ni lo que significaba. Hacía apenas 6 años de la muerte del dictador&amp;nbsp;Franco, cuando yo apenas despertaba de la infancia. Para mí aquello sólo significó la perspectiva de un precioso</atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2014/02/version-espanola-operacion-palace.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg0fE8WRswrUUoV1jh4e7IST8yWcsuf1K5wd8FjQ275Op6l_EujHLgMhnEghlqUjSiHkg1-dGuUtTn5PbagdmjFdX9V_3qj1wEy7F7jCzyOviiR0IkQ1WCV7r-n9ofp1zK-dA-Dd7XLLYQp/s72-c/23f.png" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-2614936032359613915</guid><pubDate>Sat, 22 Feb 2014 19:56:00 +0000</pubDate><atom:updated>2014-02-22T11:56:57.555-08:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">POEMAS</category><title>Rima II</title><atom:summary type="text">


Rima II

Saeta que voladora
cruza, arrojada al azar,
y que no se sabe dónde
temblando se clavará;
&amp;nbsp;

hoja que del árbol seca
arrebata el vendaval,
sin que nadie acierte el surco
donde al polvo volverá;
&amp;nbsp;

gigante ola que el viento
riza y empuja en el mar,
y rueda y pasa, y se ignora
qué playa buscando va;
&amp;nbsp;

luz que en cercos temblorosos
brilla, próxima a expirar,
y que no se </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2014/02/rima-ii.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEimlJERKeb_kpXqo9XWXx6GlIJDapRDQkQvpjIfg3C6cn8H9TfoRcwFNLJYnSCouTgQc4s-3qLWabiBCfUoCXup3z6t5_v40w0-D4hONioV8jq5A4R9EKpFMkdCzBXuC7rb3FoaOmu0DWcc/s72-c/images9U1UPE0T.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-3962781044058933290</guid><pubDate>Mon, 30 Sep 2013 06:15:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-09-29T23:15:06.416-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">MUNDO ANIMAL</category><title>Amistad animal</title><atom:summary type="text">


&amp;nbsp;

Me &quot;chiflan&quot; las imágenes que me envían sobre &quot;amistades&quot; animales y más cuando se trata de diferentes especies. 

Estos dos animales , cuentan que viven en una reserva de animales en Norteamérica. Según dicen el elefante fue rescatado porque quedó huérfano y la perrilla fue abandonada allí por los trabajadores que construían el estanque para el elefante. Según describen son </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/09/amistad-animal.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiU_mjAmVa-6LNVJBgXUArvvwEopvSNeQJFx276nyGxGRVLT45RorFzlx8fuqtwFzd9rVM7z8e-t5Ej0ZG0VKEXtw6GOYV-bHxMZR_hBhreM3J7rITsjURmfFrzF-qH-KuCoIbdvbDa53fF/s72-c/FM-amistad-entre-un-elefante-y-un-perro-11.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-772932031889036941</guid><pubDate>Fri, 20 Sep 2013 18:41:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-09-20T11:41:39.195-07:00</atom:updated><title>Las lobevejajas</title><atom:summary type="text">



Nuevas tribus urbanas: las “lobevejajas
“ (con perdón de las ovejas y los lobos, dignos animales ellas y
ellos).


No hace mucho me encontré por
casualidad con una lobejaja , una ilustración curiosa de la página
“Monos con pincel”. Magnífica metáfora , en mi interpretación
personal, de las nuevas tribus urbanas que proliferan en esta época
de caos y crisis.


En los multitudinarios rebaños de</atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/09/las-lobevejajas.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhsm2N54xpVVi6WfHnW9OLzKldO-JJbJV2-W_8ATgnQ0Cy4a5syreBM-fL04Ny6DoypwN0UWatYZdUjWN9MTSZ5gJbxevbBKQPIIZWiZABvA8JnItCPPiD6J5uqvp33RMzlPo_nhyphenhyphenyjETzM/s72-c/lobejajas.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-3099576897828066169</guid><pubDate>Wed, 18 Sep 2013 05:52:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-09-17T22:52:39.242-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">FILOSOFEOS Y DIVAGACIONES</category><title>El privilegio de ser uno mismo</title><atom:summary type="text">


&amp;nbsp;

Nietzsche (1844-1900). “El individuo ha luchado siempre para no ser absorbido por la tribu. Si lo intentas, a menudo estarás solo, y a veces asustado. Pero ningún precio es demasiado alto por el privilegio de ser uno mismo”. 
</atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/09/el-privilegio-de-ser-uno-mismo.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiwswH_kA2mrD8wF0j3nOEnknq8owEqYojsth6s_rit19L_3lHLr1hYpubsl-qvRjVDeD04zjQCsgQUssoJ3fj62DSz0nGBgITsORCBAeUYscxn39DRa2QQAqao-qqei4I2bQP4yxd7K4Vl/s72-c/2.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-1378786249030780132</guid><pubDate>Tue, 10 Sep 2013 05:52:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-09-09T22:52:40.074-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">MÚSICA</category><title>Uno vuelve siempre a los viejos sitios donde amo la vida...</title><atom:summary type="text">








&amp;nbsp;

Uno se despideInsensiblemente de pequeñas cosas.Lo mismo que un árbolQue en tiempo de otoño se queda sin hojas.Al fin la tristeza es la muerte lenta de las simples cosasEsas cosas simples que quedan doliendo en el corazón.Uno vuelve siempre a los viejos sitios donde amo la vidaY entonces comprende como están de ausentes las cosas queridas.Por eso muchacha no partas ahora soñando </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/09/uno-vuelve-siempre-los-viejos-sitios.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjkSSgbMnTj2cFKy6g84kUKFDsZTSnaCS70pJTuT0IKnGfpc9SXU-kyEDpIlvwPKp4Ak46umTJqfBkd3ReRE7Hs8dGhYW1ksOScIY-CRDZgBK220S1Dg2DzvoD7c1K67sGY38UwecFlrjzJ/s72-c/simbolo_del_otono-1024x768.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-465103125368613119</guid><pubDate>Sun, 01 Sep 2013 04:29:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-08-31T21:29:54.581-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">FILOSOFEOS Y DIVAGACIONES</category><title>¿Cuántos años tienes?</title><atom:summary type="text">


&amp;nbsp;

&quot;- ¿Cuántos años tienes? El sabio respondió.-  No lo sé. La respuesta enfureció al rey, porque interpretó que el sabio estaba riéndose de él. Y le gritó:- ¿Cómo te atreves a decirme que no sabes cuántos años tienes? ¿Te estás burlando de mí? El sabio respondió serenamente:- No, señor. Ocurre que, a mi entender, los años que tengo son los que me faltan por vivir y no los que he vivido; </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/08/cuantos-anos-tienes.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgF8NLGITKQolWfsRdUV8I_-RuzrTZTblhWyj8fCGOKl5SywhYU-USgXBSoT6n4nBmYRwxj9__Gl2J25vdBEIN5BzW5cmoiRT1Bwi6-VFNsua62QwcjGg-KkLkY4VYq4Onln3oSj2wutRYF/s72-c/permanecer+en+el+tiempo.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-364088198282767730</guid><pubDate>Sun, 01 Sep 2013 04:16:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-08-31T21:16:28.441-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">LIBROS Y LECTURA</category><title>Una tristeza de crepúsculo</title><atom:summary type="text">




&amp;nbsp;

&quot;El libro del desasosiego&quot; de Fernando Pessoa
</atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/08/una-tristeza-de-crepusculo.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEghD4-sS8vaRRwjniRKc_rFgboE4HG4F5JDjxwJhB1wKyW9W6hU6DsUiKgOID2s8J0Dy_C0xRNqpHVDpZntD3e62yo8cNWEhTwK_MqjQV2mhA1xP5pEBa3LGm0yj-Igy8VcOa6-GLBacuOn/s72-c/sunset_a489_gamma_2sub_800.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-1150720029998052541</guid><pubDate>Mon, 24 Jun 2013 05:01:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-06-23T22:01:31.430-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">CURIOSIDADES</category><title>Imágenes extrañas</title><atom:summary type="text">














&amp;nbsp;

“Impobabilità”,serie de fotografías del artista italiano Giuseppe Colarusso. lo cotidiano se convierte en extraño , carente de funcionalidad. Visualmente atractivas, son imágenes que conectan con la imaginación , con lo absurdo , con lo onírico.
</atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/06/imagenes-extranas.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgeHxM6rwF3z1DxD8XdDadFiapjNj2d4iO4OtUqWA6_qV9aM5WYRH3V8by1IGlptIHatQ6ZOOMqQZ-WSlchXF_NUdamqaqbHnNsv_flm1GC2WdmxKKB5-qzdmFstHcKzDtCKIzlq5Hdqkw2/s72-c/4.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-1824451959304859451</guid><pubDate>Wed, 05 Jun 2013 18:06:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-06-05T11:06:24.444-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">COSAS DEL MUNDO PEQUEÑO</category><title>El siguientismo</title><atom:summary type="text">


&amp;nbsp;

Deben ser cosas de la edad, pero cada día soporto menos &quot;ismos&quot;. Tras la popularización del &quot;tumasmismo&quot; llevada a los más altos niveles por la clase política , otro tipo de &quot;ismo&quot; me transtorna la tensión arterial : &quot;El siguientismo&quot;. Éste último es , probablemente más inocente, pero no menos dañino y menos significativo en cuanto manifestación de desidia, símbolo de esnobismo y </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/06/el-siguientismo.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjfkbmj0pxdBhShasBFuFob-oYqnNX7BGoKcFUOS2nhBSxd9RabKeZ7hsMG8kWp8snVodUrAcgrZp1jDMx0E0dsDCQJIS52WFhbptzBJVgin_bL63hM3STKCFzns2CRas5_sMBKyLm0226y/s72-c/Arrow_next.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-6662880785834213404</guid><pubDate>Wed, 08 May 2013 08:43:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-05-08T01:43:35.759-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">COSAS DEL PEQUEÑO MUNDO</category><title>Ser &quot;voluntari@&quot; está de moda</title><atom:summary type="text">



La sociedad de la información y la
globalización posibilita más que nunca la acción del voluntariado.
El conocimiento de las necesidades sociales, económicas,
asistenciales, ambientales está al alcance de cualquiera. Las
posibilidades de acción son más amplias y muchas de ellas ni
siquiera precisan de mucho tiempo, ni mucho esfuerzo, ni demasiada
implicación.


El amplio abanico de </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/05/ser-voluntari-esta-de-moda.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3CIEoUcKqTGy_lcUqQJklYzdBfVPrv_XNsJ_xgwS543QY87a82ljo4GJ-VK2cVAqbGk9m-XPPeagnOZCKgGZpQjCmJWMxHIKvTMmVA36qaLhqC1c3o-rCZ1lOuEho7sx4HIVQBYZQbONf/s72-c/20071205elpepivin_1.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-8730253825072706921</guid><pubDate>Sun, 14 Apr 2013 07:01:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-04-14T00:02:31.338-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">FILOSOFEOS Y DIVAGACIONES</category><title>Buscando la llave...</title><atom:summary type="text">


Un
borracho está buscando con afán bajo un farol. Se acerca un policía
y le pregunta qué ha perdido.

El
hombre responde: «Mi llave.» Ahora son dos los que buscan. Al fin,
el policía pregunta al hombre si está
seguro de haber perdido la llave precisamente aquí. 
Éste responde:
«No, aquí no, sino allí detrás, pero
allí está demasiado oscuro.»

&amp;nbsp;

De: &quot;El arte de amargarse la vida&quot; de PAUL </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/04/buscando-la-llave.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgbjJZ8a7IHwrd8Cw1vHGk-t92WZbyw9xBwIhAIpcVHNoNItU8g6K8SFUUaG0PNsv0EuIbIkPLjyXcoX2sKJVm747eYtKUdmHhrQpfGdA6-P1gIaJQsdhQQz0cIqbEHM-JljV-PBHgRLZQE/s72-c/llave.png" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-5888236053922254693</guid><pubDate>Sun, 07 Apr 2013 05:39:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-04-06T22:39:27.230-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">LIBROS Y LECTURA</category><title>El Principito</title><atom:summary type="text">



Ayer se cumplieron 70 años de la publicación de &quot;El principito&quot; de Antoine de Saint-Exupéry. Considerada un clásico de la literatura infantil es un relato imaginativo , a medio camino entre el cuento y la filosofía.

Sin duda ,destacan las situaciones surrealistas, creativas, imaginativas con el toque de metáfora filosófica. Una bella historia, tierna y entrañable con la que, sin embargo ,no </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/04/el-principito.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg09BACp9QRaG_1WFCBlIE5TAMTS-GH3xX80fX4Vg2CPBBzpvYFem6KsIGF27iomyf8MIMehR0Arjzo5vQ-OPD-WOhZhtvwaQoUk0uh9DmDo6PC-9fF2Cp7riYmaBEsLULLu26DWptrweQW/s72-c/principitito1.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-3724158651888408518</guid><pubDate>Sat, 06 Apr 2013 06:00:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-04-05T23:00:58.906-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">CURIOSIDADES</category><title>¿Por qué INFLAMABLE y no FLAMABLE?</title><atom:summary type="text">


&amp;nbsp;

¿Por qué &quot;infamable&quot; y no &quot;flamable&quot;?

&amp;nbsp;

Aunque comprendemos su significado, algunas palabras pueden parecernos atípicas, e incluso contradictorias con su semántica , ya que nos atenemos a las normas básicas de nuestro vocabulario usual , que no suele ser extenso.

&amp;nbsp;

Así, en la palabra &quot;inflamable&quot; podríamos pensar que significa que &quot;no puede quemarse, no provoca llamas&quot;.

</atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/04/por-que-inflamable-y-no-flamable.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiAUfa2dpbuq5GjveuEYKinUC4cyN0SHqcpCNLwaNF9J8RePBQ6KvGtNeHxv0w95LW3lfUJEPoblKWpXcxERIEQq04zzMHbNG3npR5bgxZR-YtmcZsafLjRQK9Rws7HwC6j40ZHRy0o4dPO/s72-c/Conclave2.png" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-5444465928654553165</guid><pubDate>Wed, 03 Apr 2013 15:43:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-04-03T08:43:47.321-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">COSAS DEL MUNDO PEQUEÑO</category><title>Viva la gente...pero menos</title><atom:summary type="text">


&amp;nbsp;

Entre mis amigos es común el cachondeo de que mi casa parece la sede de la ONU. Cada día es una aventura saber&amp;nbsp;cuánta gente&amp;nbsp;va a llamar al timbre (o al teléfono...o a ambos)&amp;nbsp;, en qué momento y con qué intenciones. Las &quot;marus&quot;, los politicos, el emigrante, la vecina de al lado, la abuelita de un familiar, el cartero, una estudiante de bellas artes, un desconocido pidiendo</atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/04/viva-la-gentepero-menos.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjgJTguxo8eAlivd-jDcL_-pG8IR9bkTks1MkNgYZfZuoQ1Z5wGt75KDhyvFdD1xo2wb1gIWc2hO6WIEWzXFcI6MAePd16bi7g5V3S4KLj6ZT4ptsYxQxvOy3T86IBZQ4jAgAu624R9356W/s72-c/422855_LLPLCTIOMUJRRGI.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-2396289422654352702</guid><pubDate>Mon, 25 Mar 2013 07:17:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-03-25T00:18:44.274-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">EDUCACIÓN</category><title>Ayuda innecesaria</title><atom:summary type="text">


&quot;Qualsevol ajuda innecessària és un obstacle per al          desenvolupament.&quot;

&quot;Cualquier ayuda innecesaria es un obstáculo para el desarrollo&quot;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; Maria Montessori, pedagoga italiana (1870-1952)

De www.minimalia.net</atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/03/ayuda-innecesaria.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg2enx0CRL5ekvcu2wUb3taswuvxkn6Z_H5H6lcuZDjX0_VaeBXDUqI4zPo-EU4awQF4eJkO9uFdDWLKttVYXBq92ZeHRA2vbO9M9Hf-Kq52mchWasPvLsDSzJ4K6CQpG5Iu1eWv_iK4wnR/s72-c/5891661-concepto-de-apoyo-o-asistencia-de-ayuda-con-el-boton-rojo-de-teclado-de-ordenador2.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-5871348109120247106</guid><pubDate>Thu, 14 Mar 2013 07:36:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-03-14T00:36:39.553-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">MÚSICA</category><title>Mil campanas suenan en mi corazón</title><atom:summary type="text">


Hace unos días, mi hijo veía un reportaje en la televisión en que una señora mayor, bajita de melena roja contaba batallitas. Eso es lo que él vió. 


&amp;nbsp;

Se sorprendió al oirme cantar las canciones que iban a apareciendo. Puede creerse cualquier cosa de su madre con naturalidad, pero creo que andaba entre alucinado y divertido cuando le contaba cosas de esta señora de mi edad con su grupo</atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/03/mil-campanas-suenan-en-mi-corazon.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfM-o5Y1FWbUkYSqm7WvnMHGLgQopdJd5ryECvTxVsdJawaeIm71WFdyxwLmZBpOMqhkpLpCn8YfhShZnbfTcAbsuCcVnbNrYKcwhaGXJD2-TxEFJ9B72R6QSSvWuymGIR4hXrWDtsu3xu/s72-c/4977542146_c74abda91c_z.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-6904527066895965955</guid><pubDate>Sat, 09 Mar 2013 20:15:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-03-09T12:15:28.752-08:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">POEMAS</category><title>De qué callada manera</title><atom:summary type="text">

¡De qué callada manera
se me adentra usted sonriendo,
como si fuera la primavera !
¡Yo, muriendo!

Y de que modo sutil
me derramó en la camisa
todas las flores de abril

¿Quién le dijo que yo era
risa siempre, nunca llanto,
como si fuera
la primavera?
¡No soy tanto!

En cambio, ¡Qué espiritual
que usted me brinde una rosa
de su rosal principal!

De qué callada manera
se me adentra usted </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/03/de-que-callada-manera.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisKVFy-RDzVQ96LG2r71VSPA11VjxYjpjvTpmmCaykwMMM1pvM5hBh51qixynyeu2wHBLhb5yIll2PDS64IrSp4DlfiF-u4tEj6__qqWuxV_KeFO66KmQiT3UTviiVe0dVBZihVcrI3l-x/s72-c/mariposas-corazon-vectores-gratis.png" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-603699435821106758</guid><pubDate>Fri, 08 Mar 2013 07:36:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-03-07T23:36:15.646-08:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">COSAS DEL PEQUEÑO MUNDO</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">POLITICA</category><title>MENOS PEINETAS (8 de Marzo en el siglo XXI)</title><atom:summary type="text">


&amp;nbsp;

El 8 de marzo de 1908 , 129 trabajadoras de una fábrica textil en Nueva York fallecieron en un incendio. Los dueños las habían encerrado en las instalaciones para que no se unieran a la huelga que 40.000 costureras industriales seguían en demanda de derechos sindicales, mejores salarios, reducción de la jornada laboral y rechazo al trabajo infantil.

Las 40.000 que lucharon, las 129 </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/03/menos-peinetas-8-de-marzo-en-el-siglo.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJityh9vrD3oxQ3pz2WP_34uMA0S8NMtPtuvZm1yHm3PSwfMDXNkfcQZ1Jwz71k3tNd2dVSmLBqR_5b4y1ROpbEBSQMp4E-8COuKJx6hCBTIWbkFdxviIA8migmvlr86ejwl3s22i7icEH/s72-c/398880_342776432499066_1503270542_n.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-3129812008014677338</guid><pubDate>Tue, 05 Mar 2013 07:11:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-03-04T23:11:22.034-08:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">CINE Y TELEVISIÓN</category><title>Las cosas que pueden no ser ciertas (El secreto de los McCann)</title><atom:summary type="text">


&amp;nbsp;

Anteayer, de casualidad y de madrugada, me encontré con esta entrañable película. Un cuento muy tierno con ingredientes de fábula, comedia y drama. Perfecto para pasar un rato agradable, si no fuese por los eternos espacios publicitarios del canal emisor.

&amp;nbsp;

Posiblemente, no es de las películas que pasen a la historia del cine. Posiblemente, es demasiado previsible, falta de </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/03/las-cosas-que-pueden-no-ser-ciertas-el.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJ2RIImY4UwtHYKlVf5wvCrEDpR8HGjdLuFKybBhV3M3iPxJl0peGito2X7nrA3CB2e6x6yJ6KmM4B6KAg2a4D15daG47P_Zre5FE7lcr5mktsiXh4OAj3Luatdszhmymd_IPuYSDpB35z/s72-c/el%2520secreto%2520de%2520los%2520mccann%2520(front).jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-4282996363882597952.post-461653516134127574</guid><pubDate>Wed, 02 Jan 2013 06:08:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-01-01T22:08:19.266-08:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">FILOSOFEOS Y DIVAGACIONES</category><title>Expectativas</title><atom:summary type="text">


Hace unos días en las redes sociales de BBC Mundo pedían a los lectores una palabra para definir el nuevo año 2013.Esperaba un aluvión de &quot;INCIERTO&quot; dados los constantes cambios y recambios sociopolíticos y económicos que parecen sucederse sin rumbo ni dirección, y la labilidad de las gentes que nos debatimos entre la aceptación, la esperanza, la revolución y la evasión. Sí, también sabía que </atom:summary><link>http://cafenets.blogspot.com/2013/01/expectativas.html</link><author>noreply@blogger.com (Nor)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOkxgPCoCZMSfoI55ITXMMVxXk6OtY7HudIYX-b4DfubD1ZX3WwizAJzsxqTpp_xuizA4711E3-rsPPOPsaXO7E6io13TOhyTb0I6mfNNcgu3ciwmoYs0lg1UqPJJYJbI-NK7fZGRTk2M4/s72-c/130101130250_2013_word_cloud_640x360_bbc_nocredit.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item></channel></rss>