tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186Thu, 05 Sep 2024 10:28:36 +0000αστεγοιgreecehomelessελλάδακρίση crisisrough sleepingGeorge BarkourisΓιώργος Μπαρκούρηςbiographynon fictiontheatrical playάστεγοςβιογραφίαGinsbergLeftovers IIThe Doors of PerceptionΟι Θύρες της αντίληψηςθεατρικό κείμενο"..εγώ που όλα τα ξέρω, όλα τα έζησα, μόνο ποτέ δεν είχα υποπτευθεί, πόσο ατέλειωτη μπορεί να' ναι μια νύχτα.." - Τ. Λειβαδίτηςhttp://skies-homeless.blogspot.com/noreply@blogger.com (George Barkouris)Blogger24125tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-3251335792025684511Sat, 10 Aug 2019 23:58:00 +00002019-08-11T13:17:26.849+03:00biographyGeorge BarkourisGinsbergLeftovers IInon fictionThe Doors of Perceptiontheatrical playΓιώργος ΜπαρκούρηςΟι Θύρες της αντίληψηςβιογραφία<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a class="hoverZoomLink" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQ_7qn2BuUwvDZP0MUJRkPD07C7sgMsdAyw5lhMyuvFKagFBcwpi1dWqLf3Mcp25awM6kvZ9NNkgn_7vHhT_hfAeknUj1YISsVswguaZOLUKyIXUgjorfBqcof_1kCnqPjPI-Yg31f0BTp/s1600/lateralus.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" class="hoverZoomLink" data-original-height="450" data-original-width="450" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQ_7qn2BuUwvDZP0MUJRkPD07C7sgMsdAyw5lhMyuvFKagFBcwpi1dWqLf3Mcp25awM6kvZ9NNkgn_7vHhT_hfAeknUj1YISsVswguaZOLUKyIXUgjorfBqcof_1kCnqPjPI-Yg31f0BTp/s200/lateralus.jpg" width="200" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="text-align: center;"> <b>Αυτό το σήμερα, που είναι άχρονο...</b></div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Έρχεται μια στιγμή, που αποφασίζω να αντιμετωπίσω κοιτώντας στα μάτια, την ψυχή μου. Να προσαρμοστώ σε αυτό που είμαι σήμερα. Μετά από μεγάλη διαδρομή, σε αυτόν και άλλους κόσμους.</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Ρασιοναλιστής μέχρι το κόκαλο κάποτε, τώρα βρίσκομαι πια στην άλλη όχθη. Στις παραλίες της φαντασίας και του ονείρου. Τώρα (άχρονο κι αυτό), αναζητώ την ψυχική γαλήνη.</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Όπως λέει το ποίημα, “σήμερα αυτοσυστήθηκα στα συναισθήματα μου, με σιωπηλή αγωνία... μετά από τόσα χρόνια.. μου μίλησαν.. μετά από τόσα χρόνια..”</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Κάτι συμβαίνει, κάτι αλλάζει.. η θεώρηση του κλειστού μου σύμπαντος. Που άνοιξε τις πύλες του.</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Για να βγω; Για να μπουν άλλοι; Το θέμα είναι οτι κάποια συναισθήματα σκοτώθηκαν ή και δολοφονήθηκαν... Ευχαριστώ τους φονιάδες και τα ατυχήματα!</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Το ευτυχές γεγονός είναι οτι γεννήθηκε κάτι καινούργιο. Καινούργιες αισθήσεις και όνειρα. Από νέα πρωτότυπη συνταγή. Νέα αντίληψη για τα πράγματα.</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Ο <b>Ginsberg</b> είχε δίκιο...</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> “<b>Είμαστε μπλοκαρισμένοι από τις αντιλήψεις μας τις ίδιες. Οι πόρτες της αντίληψης έχουν κλείσει, οι είσοδοι του συναισθήματος έχουν σφραγιστεί, οι δρόμοι των αισθήσεων έχουν αποκοπεί, οι οδοί της φαντασίας έκλεισαν, τα λιβάδια της συνείδησης γέμισαν βρωμιά...</b>”</div> <div style="text-align: left;"> </div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> Πόσο δίκιο είχε... Αλλά έπρεπε να κάνω τις δικές μου διαδρομές, για να καταλάβω...<br /> <br /> Συνέβη λοιπόν...<br /> <br /> Οι πόρτες των αισθήσεων είναι ανοιχτές, ελεύθερες.<br /> Και βλέπω τα πάντα όπως είναι: άπειρα και αιώνια...<br /> <br /> <div style="text-align: center;"> "Ο πόνος έχει ανθρώπινη καρδιά.<br /> Πριν χίλια φεγγάρια θα είχα βάλει πλώρη,<br /> μη βρίσκοντας που να πάω...<br /> Αχ, πως εύχομαι να έδυα μαζί με τον ήλιο<br /> να κοιμάμαι πλάι σου, να δακρύζω,<br /> μαζί σου..."</div> <br /> - Leftovers II - <br /> <div id="hzImg" style="background-color: white; border-radius: 3px; border: 1px solid rgb(255, 255, 255); box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.33) 3px 3px 9px 5px; cursor: pointer; display: none; left: 0px; line-height: 0; margin: 0px; opacity: 1; overflow: hidden; padding: 2px; pointer-events: none; position: absolute; top: 0px; z-index: 2147483647;"> </div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','//www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'skies-homeless.blogspot.gr'); ga('require', 'linkid', 'linkid.js'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2019/08/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-6870715401134493691Tue, 23 Jul 2019 17:08:00 +00002019-07-23T20:17:19.746+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a class="hoverZoomLink" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgW3d1XakFScEQd67siv-bZpEhFH83pT3bQvFvdi1jCrofd8BHurvJnk_HyXv6-PQXOd4U2Q_IZH78StShulQplNodIDaGS0xXKIrGAB0YemSIOIVmS2j9u7jajYqOeyVlemJ1OJDtDeflJ/s1600/Train.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" class="hoverZoomLink" data-original-height="535" data-original-width="535" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgW3d1XakFScEQd67siv-bZpEhFH83pT3bQvFvdi1jCrofd8BHurvJnk_HyXv6-PQXOd4U2Q_IZH78StShulQplNodIDaGS0xXKIrGAB0YemSIOIVmS2j9u7jajYqOeyVlemJ1OJDtDeflJ/s200/Train.jpg" width="200" /></a></div> <h1 class="western" style="text-align: center;"> </h1> <h1 class="western" style="text-align: center;"> <span style="font-size: small;">Η αλήθεια είναι πως έχω δύναμη, αλλά έχω κουραστεί…</span></h1> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Δύναμη είναι να πιστεύεις στην αγάπη ακόμα και αν έχεις πληγωθεί. Είναι το να σκουπίζεις τα δάκρυα σου ενώ κανείς δεν ξέρει ότι έκλαιγες. Δύναμη είναι να αντιμετωπίζεις τους δαίμονες σου. Είναι το να κοιτάς κάποιον που μόνο σε πλήγωσε και να τον συγχωρείς.</span></div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Δύναμη είναι να βοηθάς τους άλλους ακόμα και όταν δεν έχεις λύσει όλα τα δικά σου θέματα.</span></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Είναι το να δαγκώνεις την γλώσσα σου όταν κάποιος είναι αγενής και να συνειδητοποιείς ότι πρόκειται για μια αντανάκλαση του εαυτού του και όχι για δική σου.</span></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Είναι να συνεχίζεις να πιστεύεις σε κάτι που ξέρεις πως αξίζεις αλλά δεν το έχεις αποκτήσει ακόμη.</span></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Δύναμη είναι να πιστεύεις στον εαυτό σου ακόμη και όταν όλοι σε αμφισβητούν.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Αλλά η αλήθεια είναι πως έχω δύναμη αλλά επίσης έχω κουραστεί.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Έχω κουραστεί να πληγώνομαι κάθε φορά που αρχίζω να ελπίζω.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Έχω κουραστεί να περιμένω το χειρότερο και να το βλέπω να πραγματοποιείται.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Έχω κουραστεί να απογοητεύομαι και να κατηγορώ τον εαυτό μου.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Έχω κουραστεί να μου λένε ότι πρέπει να αλλάξω και κάθε φορά να χάνω τον εαυτό μου στην προσπάθεια μου να τους ευχαριστήσω.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Έχω κουραστεί να υπέρ-αναλύω.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Έχω κουραστεί να σκέφτομαι για ένα τέταρτο τι να γράψω σε ένα μήνυμα για να μην παίρνω καν απάντηση.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Έχω κουραστεί τόσο πολύ να τους ευχαριστώ όλους και να μην παίρνω τίποτα πίσω.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Έχω κουραστεί να μην κοιμάμαι τα βράδια επειδή οι σκέψεις με κατακλύζουν.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Έχω κουραστεί να κουβαλώ αυτό το βάρος του παρελθόντος που με στοιχειώνει.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Έχω κουραστεί να έχω δύναμη για όλους.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Έχω κουραστεί να βρίσκω λύσεις για προβλήματα που δεν είναι δικά μου.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Έχω κουραστεί τις εξηγήσεις που έρχονται πολύ αργά.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Έχω κουραστεί τους ανθρώπους που φεύγουν από την ζωή μου ενώ έκανα τόσα πολλά για να τους κρατήσω.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Η αλήθεια είναι ότι νοιάζεσαι τόσο που πονάει. Γνωρίζεις τον πόνο σε επίπεδα που οι άλλοι δεν θα μάθουν ποτέ. Γνωρίζεις την θλίψη και το σκοτάδι με τρόπους που άλλοι δεν θα βιώσουν ποτέ.</span></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Πληγώνεσαι τόσο που ο πόνος ξεπερνά κάθε επίπεδο σωματικού πόνου.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Αλλά από την άλλη πλευρά με τέτοια έντονα συναισθήματα μαθαίνεις να αγαπάς τόσο βαθιά που σε γεμίζει ολοκληρωτικά. Παρά την θλίψη που δεν μπορείς να διώξεις θα βιώσεις την ευτυχία με τρόπο διαφορετικό. Παρά τον πόνο που προκαλείται από καταστάσεις που τελείωσαν θα κοιτάς μπροστά για μια νέα αρχή. Επειδή ξέρεις ότι στο τέλος αξίζει.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Και η αλήθεια είναι πως αν ρωτήσεις κάποιο άτομο που είναι έτσι τι θα διάλεγε, θα σου έλεγε πως δεν θα άλλαζε τίποτα στον εαυτό του ακόμα και αν έχει κουραστεί.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Υπάρχει κάτι σπάνιο στα άτομα που είναι με αυτόν τον τρόπο δυνατά. Είναι οι θεραπευτές του κόσμου. Είναι το φως στο σκοτάδι των άλλων. Είναι η ελπίδα όταν όλοι την έχουν χάσει και στο τέλος αγαπιούνται γι αυτό που πραγματικά είναι και όχι επειδή άλλαξαν για κάποιον άλλον.</span></div> <div style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;"> </span> </div> <div class="western" style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="western" style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Η αλήθεια είναι πως ανεξάρτητα από το πόσο κουρασμένα ή πληγωμένα ή απογοητευμένα είναι αυτά τα άτομα, το γεγονός πως δεν έχουν αλλάξει είναι αυτό που τους κάνει διαφορετικούς. Ο πόνος αλλάζει τους περισσότερους ανθρώπους αλλά κάποιοι άλλοι βλέπουν τον πόνο ως απλώς το άλλο άκρο του φάσματος στο οποίο βρίσκεται η αγάπη και επιλέγουν να συνεχίσουν στο ίδιο μονοπάτι με ψηλά το κεφάλι τους.</span></div> <span style="font-size: small;"> </span> <br /> <div class="western"> <br /></div> <div class="western"> <span style="color: #666699; font-size: small;">Μαγεία Τ. <a href="https://www.awakengr.com/i-alitheia-einai-pos-echo-dynami-alla-echo-koyrastei/" target="_blank">[awakengr.com]</a></span></div> <a href="https://www.awakengr.com/i-alitheia-einai-pos-echo-dynami-alla-echo-koyrastei/" target="_blank"></a><img id="hzDownscaled" style="position: absolute; top: -10000px;" /><br /> <div id="hzImg" style="background-color: white; border-radius: 3px; border: 1px solid rgb(255, 255, 255); box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.33) 3px 3px 9px 5px; cursor: pointer; display: none; left: 0px; line-height: 0; margin: 0px; opacity: 1; overflow: hidden; padding: 2px; pointer-events: none; position: absolute; top: 0px; z-index: 2147483647;"> </div> <div class="s3gt_translate_tooltip_mini_box" id="s3gt_translate_tooltip_mini" is_bottom="true" is_mini="true" style="background: initial !important; border-collapse: initial !important; border-radius: initial !important; border-spacing: initial !important; border: initial !important; box-sizing: initial !important; color: inherit !important; direction: ltr !important; display: initial !important; flex-direction: initial !important; font-family: X-LocaleSpecific, sans-serif, Tahoma, Helvetica !important; font-size: 13px !important; font-weight: initial !important; height: initial !important; left: 618px; letter-spacing: initial !important; line-height: 13px !important; margin: auto !important; max-height: initial !important; max-width: initial !important; min-height: initial !important; min-width: initial !important; opacity: 0.6; outline: initial !important; overflow-wrap: initial !important; padding: initial !important; position: absolute; table-layout: initial !important; text-align: initial !important; text-shadow: initial !important; top: 35px; vertical-align: top !important; white-space: inherit !important; width: initial !important; word-break: initial !important; word-spacing: initial !important;"> <div class="s3gt_translate_tooltip_mini" id="s3gt_translate_tooltip_mini_logo" title=""> </div> <div class="s3gt_translate_tooltip_mini" id="s3gt_translate_tooltip_mini_sound" title="" title_play="Play" title_stop="Stop"> </div> <div class="s3gt_translate_tooltip_mini" id="s3gt_translate_tooltip_mini_copy" title=""> </div> <link href="moz-extension://9aa2d3b8-8bc4-41bb-a94d-49972c093a4b/skin/s3gt_tooltip_mini.css" rel="stylesheet" type="text/css"></link><style media="print" type="text/css">#s3gt_translate_tooltip_mini { display: none !important; }</style></div> </div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','//www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'skies-homeless.blogspot.gr'); ga('require', 'linkid', 'linkid.js'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2019/07/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-7669663464264743100Thu, 06 Apr 2017 13:44:00 +00002017-11-12T18:29:01.714+02:00biographyGeorge Barkourisgreecehomelessnon fictiontheatrical playΓιώργος Μπαρκούρηςάστεγοςαστεγοιβιογραφίαελλάδαθεατρικό κείμενο<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyxGxKlenzPzZ9-dBNNJ0W44GADHBaLRCjL5_XbkygCfVDx5Ezdfy_7aTKvpS1KQz6yD8PuGpWqVqfbkUPVlD6nhModrfqOXr0Zn28i2_N1KktDF0EXbCUS_Nxc8X7UlYh55IQ38WOjr6k/s1600/fig2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="239" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyxGxKlenzPzZ9-dBNNJ0W44GADHBaLRCjL5_XbkygCfVDx5Ezdfy_7aTKvpS1KQz6yD8PuGpWqVqfbkUPVlD6nhModrfqOXr0Zn28i2_N1KktDF0EXbCUS_Nxc8X7UlYh55IQ38WOjr6k/s320/fig2.jpg" title="" width="320" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <b>Leftovers</b> - Σκιές - Θεατρικό (απόσπασμα)</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"> </div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"> Τα πρόσωπα: <b>Μαρία</b> (δημοσιογράφος), <b>Γιώργος</b> (άστεγος), <b>Σκιά</b> (alter ego)<b> </b></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"> <b>Μαρία:</b> Αισθάνεσαι ενοχές για κάτι που έκανες ή δεν έκανες;</div> <br /> <b>Γιώργος:</b> Ναι πολλές. Αλλά ξέρεις... οι ενοχές είναι σαν να θες να πας κάπου γρήγορα και αντί για <br /> γκάζι, να πατάς φρένο.. Γι αυτό τις έχω κλειδωμένες.<br /> <b><br />Μαρία:</b> Δεν σε κουράζει να ζεις έτσι; Στο δρόμο, με κάθε καιρό.. <br /> <br /> <b>Γιώργος:</b> Είναι στιγμές... που το βάρος είναι ασήκωτο... και σε αναγκάζει να κάτσεις κάτω, σε <br /> λυγίζει. Και αυτές οι στιγμές είναι που αναλογίζεσαι τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές της ζωής.<br /> Είναι στιγμές... Και μετά πρέπει να αποφασίσεις, να κάτσεις κάτω ή να σηκωθείς...<br /> Οι σκέψεις μου.. μου λείπουν, αυτές τις στιγμές.<br /> <br /> <b>Μαρία:</b> Κάτι πρέπει να γίνει, κάτι ν’ αλλάξει...<br /> <br /> <b>Γιώργος:</b> Η ζωή μου αλλάζει με τόσους πολλούς τρόπους που δεν ξέρω ποιον να εμπιστευτώ πια..<br /> Είναι και μια σκιά που τρέχει ανάμεσα στις μέρες μου σαν ζητιάνος που πηγαίνει από πόρτα σε <br /> πόρτα. Είναι δύσκολο να αλλάξει κάτι, όταν η ζωή και ο έρωτας γίνονται παράξενα ...και παλιά...<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"> <b>Μαρία:</b> Αγάπησες; Ερωτεύτηκες;</div> <br /> <b>Γιώργος:</b> Πριν από λίγο καιρό κάπου.. Δεν ξέρω που και πότε..<br /> Ήταν σαν να έβλεπα μια ταινία, και ερωτεύτηκα την πρωταγωνίστρια...<br /> ...έπαιζε ένα ρόλο που δεν μπόρεσα να καταλάβω..<br /> <br /> <b>Μαρία:</b> Να μου το εξηγήσεις αυτό... Λοιπόν πρέπει να πάω για δουλειά. Να συνεχίσουμε αύριο;<br /> <br /> <b>Γιώργος:</b> Στο καλό! Κι αν δεν με βρεις αύριο... χαμογέλα!<br /> <br /> (Η Μαρία φεύγει και την ακολουθούν οι σκιές. Παραμένει μία Σκιά στη σκηνή. Ο Γιώργος περπατά <br /> σκεφτικός. Τον ακολουθεί η Σκιά.)<b> </b><br /> <br /> <b>Σκιά:</b> Βλέπεις, εδώ είμαι πάντα, θα είμαι πάντα. Είμαστε ένα, έχουμε ο ένας τον άλλο...<br /> <br /> <b>Γιώργος:</b> Είναι καλό, αλλά και βασανιστικό.<br /> <br /> <b>Σκιά:</b> Μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά;<br /> <br /> <b>Γιώργος:</b> Όχι. Είσαι εγώ και είμαι εσύ. Είσαι ο φύλακας της μνήμης, είσαι τα πάθη μου, τα λάθη μου και οι έρωτες μου. Τα ταξίδια και οι φόβοι μου. Είσαι εγώ και δεν θα ξεφύγω ποτέ από εμένα.<br /> <br /> <b>Σκιά:</b> (τον αγκαλιάζει καθώς περπατούν) Γεννήθηκα μαζί σου, έζησα όσα έζησες, θα πεθάνω μαζί σου. Συγνώμη που δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.<br /> <br /> <b>Γιώργος:</b> Ξέρεις, η συγνώμη είναι μια λέξη με τεράστιο βάρος. Δεν μπορεί να την "σηκώσει" εύκολα κάποιος. Και ειδικά όταν τη ζητάει απ’ τον εαυτό του.<br /> <br /> <b>Σκιά:</b> Κι έτσι θεριεύουν οι ενοχές. Θέλεις να μας ρίξω στη λήθη;<br /> <br /> <b>Γιώργος:</b> Το δοκιμάσαμε.. έτσι δεν είναι;<br /> <br /> <b>Σκιά:</b> Το δοκιμάσαμε ναι, και πικραθήκαμε απέραντα. Πόσο δύσκολο να συμπορεύεσαι αρμονικά με τον εαυτό σου...<br /> <br /> <b>Γιώργος:</b> Αλλά έτσι, οδηγηθήκαμε σε διαφορετικούς κόσμους, με διαφορετικές επιθυμίες και συναισθήματα, για άλλους ανθρώπους...<br /> Κι αυτό που είχαμε κοινό έγινε εξαϋλωμένο παρελθόν στριμωγμένο στα μπαούλα της λήθης.<br /> Τώρα.. τώρα μερικές φορές, σαν να βλέπουμε ένα ασπρόμαυρο ερωτικό δράμα, σαν εκείνο του 1942.<br /> <br /> Για έρωτες που ξεκίνησαν και που δεν τέλειωσαν.<br /> <br /> Μόνο εκείνο το "<b>The End</b>" κάποιου ανάλγητου σαδιστή σκηνοθέτη!<br /> <br /> Και που και που, σκάνε οι νάρκες των συναισθημάτων και μας σκοτώνουν ξανά και ξανά και ξανά.<br /> Για να έχουμε τις πληγές μας πάντα ανοιχτές, να μας θυμίζουν εκείνο τον πόλεμο, τον χωρίς νικητή και ηττημένο, αλλά μόνο πτώματα.<br /> <br /> Και κάτω απ' τους γκρίζους ουρανούς του μέλλοντος, μένει το κοτσάνι μιας αγάπης που δεν άνθισε ποτέ!<br /> <br /> Μόνο του, στο απέραντο άδειο λιβάδι...<br /> <br /> Μόνος μου... στο απέραντο άδειο λιβάδι..<br /> <br /> Γ.Μ. </div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','//www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'skies-homeless.blogspot.gr'); ga('require', 'linkid', 'linkid.js'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2017/04/leftovers-alter-ego.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-4092624902912960981Sun, 02 Oct 2016 22:40:00 +00002016-10-04T17:53:48.652+03:00George BarkourisΓιώργος Μπαρκούρηςάστεγοςαστεγοικρίση crisis<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div align="center" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <span style="font-size: large;">“<span lang="el-GR"><b>Το κράτος θέλει αόρατο τον άστεγο”</b></span></span></div> <div align="center" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="center" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Μια συζήτηση για τα προβλήματα των αστέγων εν μέσω της οικονομικής κρίσης.</div> <div align="center" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="center" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Του Φίλιππου Ζάχαρη</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <span lang="el-GR">Θ</span>ες η κρίση, θες οι συγκυρίες και οι ατυχίες, το κακό δεν αργεί να γίνει. Υπάρχουν όμως αξιοπρεπείς και περήφανοι άστεγοι. Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται για το δικαίωμα στη ζωή. Και αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι που δεν περιμένουν να ζήσουν από τα συσσίτια και τις ελεημοσύνες των φιλανθρωπικών οργανώσεων, αυτοί που το κράτος θέλει “αόρατους”, βρίσκονται παντού, στους δρόμους και τα στενά. Αρκεί να έχει κανείς την θέληση να τους πλησιάσει χωρίς διάθεση τραγικοποίησης της κατάστασής τους. Γιατί πάνω απ’ όλα ο άστεγος δεν παύει να είναι συνάνθρωπος και όχι ξένο σώμα, ένας από εμάς. Και πάνω απ’ όλα αξιοπρεπής. Σαν τέτοιος πρέπει να αντιμετωπίζεται.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgAJ1DpljyiEJa_9GCBKiIJxev2Lg7W43-e0hlOxMy-MQHFi7BYkMCf3THASZprUbjGr-3UT9wACQO6TqOtm5hstruorzuGdRB9_3oOhxpw8Jsi_6uotHNT1iLoFtZXhEkhv983opOIWgPB/s1600/poreia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgAJ1DpljyiEJa_9GCBKiIJxev2Lg7W43-e0hlOxMy-MQHFi7BYkMCf3THASZprUbjGr-3UT9wACQO6TqOtm5hstruorzuGdRB9_3oOhxpw8Jsi_6uotHNT1iLoFtZXhEkhv983opOIWgPB/s320/poreia.jpg" title="" width="320" /></a></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> </div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Η οικονομική κρίση άλλαξε τα πάντα για τους κ.κ <b>Γιώργο Μπαρκούρη</b> και <b>Λέων (“αγιογράφος”)</b>.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> - Πως βρεθήκατε σε αυτή την θέση;</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <b>Γιώργος</b>: Βασικά λόγω της ανεργίας που ξεκίνησε γύρω στο 2007 και λόγω ηλικίας η ανεργία ήταν πιο έντονη γιατί όσο πιο μεγάλος είσαι, τόσο πιο δύσκολο είναι να βρεις δουλειά. Για οικονομικούς λόγους, λοιπόν, βρέθηκα άστεγος. Αν και εκείνη την εποχή συνέχισα να δουλεύω ως ελεύθερος επαγγελματίας, παρόλα αυτά…</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> - …Θεωρείς δηλαδή ότι έπεσες θύμα της οικονομικής κρίσης και ότι δεν έγιναν κάποιοι “κακοί </div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> υπολογισμοί” στην πορεία;</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <b>Γιώργος</b>: .…Να πεις κακό υπολογισμό ότι δεν με ενδιέφερε ποτέ να έχω προσωπική περιουσία; Δεν νομίζω ότι είμαι ο μόνος. Τελικά μπορείς να πιες ότι αν δεν έχεις περιουσία σήμερα, είσαι καλύτερα. Οπότε καταλήγουμε ότι με την φθίνουσα πορεία και την ανεργία, να μην βγάζουμε ούτε καν τα έξοδά μας.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <b>Λέων</b>: Και εγώ ελεύθερος επαγγελματίας ήμουν, έκανα αγιογραφίες. Όταν η ψυχολογία της αγοράς πέφτει, από τα πρώτα πράγματα που δεν κινούνται πλέον, είναι αυτά που είναι ακριβά και δεν τα χρειαζόμαστε στην καθημερινότητά μας. Η αγιογραφία είναι κάτι τέτοιο. Και όσο δεν υπήρχαν παραγγελίες, δεν υπήρχε εισόδημα. Το λίγο που είχα μαζέψει, εξανεμίστηκε, μιας και δεν είμαι το άτομο που μου αρέσει να έχω λογαριασμούς κλπ. Όταν πχ είχα κάποια χρήματα μαζεμένα, έκανα ταξίδια. Αύριο ήταν μια άλλη μέρα.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Και πράγματι έτσι ήταν, έβγαινε καλά η ζωή, η πτώση όμως ήρθε απότομα.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> - Δεν αργεί, δηλαδή, από την μια στιγμή στην άλλη να βρεθεί κανείς στον δρόμο…</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <b>Λέων</b>: Όχι, είναι πάρα πολύ εύκολο.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> - Το έχει καταλάβει αυτό ο κόσμος;</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <b>Λέων</b>: Νομίζω πως το έχει καταλάβει με την αλληλεγγύη που δείχνει σε αυτούς που είναι εκτός στέγης. Καταλαβαίνουν ότι και αυτοί μπορεί να έρθουν σε αυτή την θέση ή απλούστατα συμμερίζονται και αντιλαμβάνονται ότι αυτοί που είναι στον δρόμο σήμερα δεν είναι οι “πολλοί” που λέμε με την συνήθη εικόνα. Είναι άτομα της διπλανής πόρτας, που είχαν μια ζωή, ένα εισόδημα, που δεν είναι τεμπέληδες, που δούλευαν….</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> </div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> - Γιώργο, εσύ συμφωνείς με αυτό; </div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Σίγουρα, σήμερα ο κόσμος διακρίνει την πιθανότητα να βρεθεί στην δική μας θέση. Βεβαίως υπάρχουν και άνθρωποι που δεν κινδυνεύουν διότι έχουν μια καλύτερη οικονομική κατάσταση, καλύτερη δουλειά. Ακόμη και αυτοί όμως είναι αλληλέγγυοι σε αυτή την κατάσταση.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Αντιλαμβάνονται το πόσο έχει αλλάξει ο οικονομικός χάρτης του πληθυσμού.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> - Ποια είναι η μεγαλύτερή σας ανάγκη;</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <b>Γιώργος</b>: Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει πρώτα απ’ όλα ότι ο άστεγος δεν είναι κάποιος σώνει και καλά “τρελός” που βρέθηκε στο δρόμο. Έχει τους λόγους του που είναι στο δρόμο. Ο κόσμος δεν μπορεί να αντιληφθεί τι γίνεται με τον πληθυσμό των αστέγων, που είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας. Περιέχει όλα τα στοιχεία. Περιέχει επαγγελματία που ατύχησε οικονομικά, υπαλλήλους που λόγω των περικοπών δεν μπορούν να συντηρήσουν τον εαυτό τους κλπ. Δεν είναι απαραίτητα ένας που μπορεί να είναι αλκοολικός και βρέθηκε στο δρόμο διότι κανένας δεν τον ήθελε κοντά του. </div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Δεν υπάρχει, από την άλλη μεριά, καμία πρόνοια για ανθρώπους με εξαρτήσεις, με ψυχολογικές καταστάσεις. Όλοι υπάρχουν στον δρόμο…</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> - Δεν θα πρέπει λοιπόν να υπάρχει διαχωρισμός του τύπου “αυτοί προέχει να βοηθηθούν και αυτοί </div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> δεν προέχει…”</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <b>Γιώργος</b>: Πώς να υπάρξει διαχωρισμός; Εγώ προσωπικά έχω βιώσει τον ρατσισμό απέναντι στον άστεγο. Ενώ όπως βλέπεις, προσπαθώ να είναι καθαρός, αξιοπρεπής, να μιλάω σωστά.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Πάω πχ. σε μια δημόσια υπηρεσία και τους λέω πως είμαι άστεγος και μου λένε “εσύ, άστεγος;” Ξέρεις, βγαίνουν κάποια αυθόρμητα πράγματα στον πληθυσμό….</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <b>Λέων</b>: Έχω δει βέβαια κόσμο που διαχωρίζει τον άστεγο από τον άστεγο. Είναι όμως και η συμπεριφορά του αστέγου μερικές φορές. Κάποιος που είναι, για παράδειγμα, υπό την επήρεια ναρκωτικών και πέφτει επάνω σου και σε πιέζει. Είναι ένα άτομο που ο πολίτης δεν θέλει να συσχετιστεί μαζί του. Εάν είναι ένας άστεγος που κάθεται σε ένα πεζούλι και σε ένα πάρκο και κάθεται μια μητέρα με το παιδί της δίπλα, τον δέχεται αν είναι καθαρός και δεν ενοχλεί κανέναν. Αν δίπλα της τώρα καθόταν ένας αλκοολικός, θα σηκωνόταν να φύγει.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> - Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, δεν παύουμε να έχουμε την αδιαφορία του κράτους που οδηγεί κάποιες κατηγορίες αστέγων να φέρονται διαφορετικά…</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <b>Λέων</b>: Εκεί πάμε αλλού. Μην ξεχνάμε ότι για το κράτος μέχρι πρότινος δεν υπήρχε ο άστεγος. Άστεγος σήμαινε απλά “δεν υπάρχεις”, δεν σε αναγνωρίζουμε σαν άστεγο. Τώρα κάπου - σε κάποια νομοθεσία - έχει μπει μια φράση και έτσι υπάρχει και ο άστεγος. Πρακτικά όμως δεν έχει γίνει τίποτε για αυτόν. Δεν ρώτησαν ποτέ τους ανθρώπους αυτούς τι έκαναν προηγουμένως, να τους βοηθήσουν να βγάλουν έστω πέντε – δέκα μεροκάματα το μήνα, να τους καταρτίσουν για να δουλέψουν. Δεν το έκανε κανένας. Ούτε η τοπική αυτοδιοίκηση ενδιαφέρεται για την πρόληψη ή για την εξάλειψη της αστεγίας. </div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Μόνο για κανένα συσσίτιο, όπως και η εκκλησία, και κανένα ξενώνα που και που αναφέρονται.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> - Οπότε το βάρος, μοιραία, πέφτει στις ΜΚΟ…</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <b>Γιώργος</b>: Πρέπει να καταλάβει ο κόσμος, οι Τοπικές αυτοδιοικήσεις και η Πολιτεία γενικότερα ότι ο άστεγος δεν χρειάζεται ελεημοσύνη. Αν τον ταΐζεις κάθε μέρα είναι σα<span lang="el-GR">ν</span> να του λες “κάτσε εκεί που κάθεσαι, θα σου δώσω εγώ ένα πιάτο φαγητό για να μείνεις αόρατος, να μην υπάρχεις”. Δηλαδή αγγίζουν τα όρια της ελεημοσύνης με την χειρότερη έννοια. Για τον άστεγο, προτεραιότητα δεν έχει το φαγητό. Υπάρχουν άστεγοι που τους γνωρίζουμε προσωπικά και που τρώνε επτά φορές την ημέρα γιατί πάνε σε όλα τα συσσίτια, σε όλες τις γειτονιές και τους Δήμους.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> </div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> - Το οικείο περιβάλλον σας συμπαρίσταται;</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <b>Λέων</b>: Εγώ έχω ένα γιό με τον οποίο έχω πολύ καλές σχέσεις. Τώρα θα μου πεις “τι λέει αυτός”; Ξέρετε, δεν ζήτησα ποτέ βοήθεια από τον γιό μου. Είναι ένας νέος άνθρωπος, που έχει μια ζωή μπροστά του, τα χρόνια αυτά δεν ξαναγυρνάνε πίσω. Δεν έχω το ηθικό δικαίωμα σαν γονιός, σαν 65αρης, να του ζητήσω να στερηθεί ορισμένα πράγματα για να βοηθήσει εμένα. Όχι, δεν το κάνω.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> - Τελικά για το μέλλον, υπάρχει αισιοδοξία; Ελπίζετε πως κάποια μέρα θα αλλάξει η κατάστασή σας;</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <b>Γιώργος</b>: Θα μιλήσω λίγο προσωπικά για το τι θεωρώ αισιοδοξία. Είναι κάτι που πρέπει να καλλιεργήσει ο κάθε άνθρωπος μέσα του ώστε να μπορεί να βρει τρόπους και να έχει την ώθηση να </div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> προχωρήσει προς το μέλλον. Δεν είναι κάτι που σου έρχεται απλά στο μυαλό.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Οι περισσότεροι από τους άστεγους που γνωρίζω είναι από αδιάφοροι ως απαισιόδοξοι. Έχει κάτσει η βάρκα. Εγώ είμαι από την φύση μου αισιόδοξος. Αυτό που συνέβη σε μένα πέρα από την φυσική μου αισιοδοξία ήταν να καλλιεργήσω και την αιτία για την αισιοδοξία, την οποία δεν την είχα όταν βρέθηκα από την μια κατάσταση στην άλλη και βίωσα τον κόσμο του δρόμου, την αστεγία. Τότε υπήρξε ένα ακόμη ερέθισμα, το ότι δεν θέλω να είμαι άστεγος. Από κει και πέρα κάνω ότι μπορώ για αυτό και δεν το κάνω μόνο για μένα. Ξεπερνάμε δηλαδή και το προσωπικό επίπεδο και πάμε σε ένα πιο συλλογικό.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <b>Λέων</b>: Εγώ δεν συσχετίζω την αισιοδοξία των αστέγων με την αισιοδοξία του κόσμου που αυτή την στιγμή περνά μια κρίση. Όλοι αυτή την στιγμή είμαστε απαισιόδοξοι. Αν βρεθεί ένας ηγέτης που θα πάρει τα ηνία της χώρας στα χέρια του και τον εμπιστευθεί ο κόσμος και βγει και πει “εντάξει παιδιά, πάμε μια χαρά” και δώσει έναν τόνο αισιοδοξίας ο ίδιος, θα δεις ότι και οι αγορές θα ανοίξουν και ο κόσμος θα ανοιχτεί, θα αρχίσουν να γίνονται προσλήψεις κλπ. Μ’ άλλα λόγια, η κοινωνία παίζει πάνω σε μια πολύ λεπτή κλωστή που λέγεται ψυχολογία. Αν την τεντώσεις πολύ και φοβάσαι μην σπάσει, κρατιέσαι, κρύβεσαι, φυλάγεσαι. Αν την χαλαρώσεις λίγο, ο κόσμος θα προχωρήσει και θα δημιουργήσει.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> *Ο <b>Γιώργος Μπαρκούρης</b> και ο <b>Λέων ο “αγιογράφος”</b> ζουν στον ξενώνα της “Κλίμακα” για τους άστεγους. Πρωτοστατούν στο κίνημα των αστέγων που πρόσφατα πορεύθηκε στους δρόμους της Αθήνας με κεντρικό σύνθημα <span lang="en-US">“</span><span lang="el-GR">Δ</span>εν έχουμε συνθήματα - Έχουμε αιτήματα” και παρέδωσε ψήφισμα στον πρόεδρο της Βουλής για τα δικαιώματα των αστέγων.</div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: navy;"><span lang="zxx"><u><a href="http://www.koinignomi.gr/news/koinonia" target="_blank">"Κοινή Γνώμη"</a></u></span></span></div> <div align="left" class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div align="left" class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013 - Αριθμός φύλλου: <b>3635</b></div> <div align="left" class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> </div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2016/10/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-2978965746266937529Wed, 11 Nov 2015 18:11:00 +00002016-10-04T14:00:06.206+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4LTVW_khA7gjFKU6MkmYMe05pVC58krAOUHBfhZPS4U8mb67bMMYt8Jo8bqoTEOFb_ITIeUVcUvdlAYgR_-vUCTaGLXfZsnUYjLhrKCGbgZezrH5tzLeXgO_1_m9YXVA-N4lCu_EXPfeN/s1600/ahmadi-oil-fields-kuwait-1991-1-c04907.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" border="0" height="213" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4LTVW_khA7gjFKU6MkmYMe05pVC58krAOUHBfhZPS4U8mb67bMMYt8Jo8bqoTEOFb_ITIeUVcUvdlAYgR_-vUCTaGLXfZsnUYjLhrKCGbgZezrH5tzLeXgO_1_m9YXVA-N4lCu_EXPfeN/s320/ahmadi-oil-fields-kuwait-1991-1-c04907.jpg" title="Εκεί που τα λιβάδια καίγονται." width="320"></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><h3> Εκεί που τα λιβάδια καίγονται...</h3> </td></tr> </tbody></table> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> </div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Ένας χρόνος μετά από την τελευταία ανάρτηση εδώ, και όχι οτι δεν είχα τίποτα να πω.</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Έτσι τώρα γράφω μερικές σκέψεις. Περισσότερο προσωπικές.</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <span lang="en-US">I. </span>Βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου να τρέχουν σαν τρελοί, να προσπαθούν για την επιβίωση.</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Παρασυρμένοι από ένα κόσμο παράλογο. Τρόπος ζωής σήμερα, αλλά ξεχάσαμε την ουσία.</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Όλοι μόνοι μας και σιωπηλοί, αδιαφορούμε για το σύνολο, για το κοινό καλό και τον κοινό αγώνα.</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Ο κόσμος μας είναι ένας ξένος πια.</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Και ο καθένας μας, μια σκιά του εαυτού του. Αποξενωμένοι από όλα όσα έχουν ουσιαστική αξία. Χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τι είναι αυτό που έχει πραγματική σημασία.</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Έχω τη συνήθεια να παρατηρώ τους ανθρώπους. Να κάθομαι στην αποβάθρα του σταθμού και να χαζεύω τα πρόσωπα, τις κινήσεις. Να νοιώθω την αύρα τους και τις μύχιες σκέψεις τους.</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Κάποτε, σε καλύτερες εποχές, υπήρχε μια ποικιλία στο αποτέλεσμα αυτής παρατήρησης.</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Τώρα πια, όλοι είναι σκοτεινοί, σκυθρωποί. Οι σκέψεις τους με τρομάζουν. Η αύρα τους είναι πιο σκοτεινή απ' τις σκιές τους. Τα μάτια κοιτούν χωρίς να βλέπουν... Κι αν μερικές σπάνιες φορές συναντώ ένα φωτεινό πρόσωπο, θέλω να τρέξω να το αγκαλιάσω, να μείνω κοντά του. Όμως δεν το κάνω, φοβάμαι μήπως η δική μου μαυρίλα καταστρέψει αυτό το υπέροχο φως.</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <span lang="en-US">II. </span>Αυτοί εκεί ψηλά, μας κυβερνούν με τον ίδιο τρόπο που τα παράσιτα καταβροχθίζουν τα λουλούδια, τις καλλιέργειες. Μας έχουν “δέσει τα χέρια” και μας έχουν οδηγήσει στην επιθυμία. Επιθυμία και νόστο για αυτά που χάσαμε και αυτά που δεν μπορούμε πια να αποκτήσουμε. Τα υλικά αγαθά, σε αυτά αναφέρομαι.</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Ο κόσμος της διανόησης, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, παραμένει εκεί αναπαυμένος στις παλιές του δόξες, μη έχοντας το σθένος να αντισταθεί ΣΗΜΕΡΑ στην ανθρωπιστική καταστροφή. Αυτή είναι η εποχή, που θυσιάστηκε για χάρη του εμπορίου.</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Βλέπω και κάποιους ανώνυμους, που μέσα στην ατομική τους καταστροφή υψώνουν τη φωνή τους, δουλεύουν το πνεύμα τους και μας λένε αυτά, που σε άλλες, παλιές εποχές βολέματος, έμοιαζαν αστεία. Και λέω, ναι, μπορούμε να ελπίζουμε ακόμη.</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <span lang="en-US">III. </span>Λύγισαν οι ψυχές κάτω απ' το βάρος μιας πλαστής πραγματικότητας...</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Τσάκισαν και οι διαπροσωπικές σχέσεις, γιατί πέσαμε στο πηγάδι... (τι έχεις να μου δώσεις; ...για να σου δώσω κι εγώ..). Δεν πάει έτσι άνθρωπε! Μάθε να δίνεις και μην περιμένεις τίποτα σε αντάλλαγμα! Γιατί έτσι θα παραμείνεις μόνος, θλιμμένος, δυστυχής και ψυχικά – πνευματικά ανάπηρος!</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Κάποιοι παρέλυσαν, η ύπαρξή τους ξεθώριασε. Κι εκτός χρόνου πλέον, πρέπει να αποφασίσουν αν θα πέσουν ή θα τρέξουν να ξεφύγουν απ΄ το μάτι του κυκλώνα.</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Κάνε το σωστά ή πέσε στην άλλη πλευρά.</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> Από την ημέρα που γεννήθηκες, τρέχεις να ξεφύγεις...<br /> <br /> “<span lang="en-US">I</span>n a spiral of thoughts, <span lang="en-US">a</span>ll alone in a silent way...”</div> <div class="western" style="line-height: 100%; margin-bottom: 0cm;"> <br /> <br /></div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2015/11/in-spiral-of-thoughts-all-alone-in.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)2tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-4516016830908915910Fri, 24 Oct 2014 16:01:00 +00002016-10-04T14:04:17.364+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhTnWRav0q-4c4rg_le9plf1ZrCcq1NaP2Nw3j8DW-UMQb0PKBnSEqd82g6vJcLB67AzGZkcrxzJD_r_cVSulzZesR-yOVdmnQLICkfBp01xs9N_5XxW4ZfQWX6uKY55AX1ZadiBpMOGPhY/s1600/poster.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhTnWRav0q-4c4rg_le9plf1ZrCcq1NaP2Nw3j8DW-UMQb0PKBnSEqd82g6vJcLB67AzGZkcrxzJD_r_cVSulzZesR-yOVdmnQLICkfBp01xs9N_5XxW4ZfQWX6uKY55AX1ZadiBpMOGPhY/s1600/poster.jpg" height="200" width="139"></a></div> <div style="text-align: center;"> <b><a href="http://vimeo.com/88569987" target="_blank">Greece, Days of Change</a></b><br /> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> </div> Elena Zervopoulou / 78’ / 2014 / Greece, Italy<br /> <div style="text-align: left;"> </div> </div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> In times of recession, here is a portrait of three Greeks trying to take their destiny in their own hands. Could this crisis be our chance to re-invent ourselves and our society?<br /> We follow Giorgos, who became homeless, finding the strength to overcome his difficulties and put his life back together. Then, Grigoris' family as it seeks a better quality of life leaving&nbsp; the city. Finally, meet the activist volunteer group behind the "potato movement" (our protagonist Ilias) as their&nbsp; activities impact the society as a whole by challenging the commercial foods supply chain and practicing solidarity and direct democracy. As the economic crisis lingers and deepens, Greece is not far away and we may see the necessity for initiatives like in Greece&nbsp; in many&nbsp; other countries in the not so far future.<br /> <br /> Our protagonists are here to give us courage and strength.</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyCe14MTYGvJoPAphmUYjWBQk5lPeecxTYLHilU3Rw7XWuf1Si5V25LEPmOSTqRCI62wFvgsvMDIVZkzDNc52H8ABPIcnsPKFfO3THysBv-ro3Jsdy0klW9Wl-lQl7uNJxdonc7PZ_AlJo/s1600/elena.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyCe14MTYGvJoPAphmUYjWBQk5lPeecxTYLHilU3Rw7XWuf1Si5V25LEPmOSTqRCI62wFvgsvMDIVZkzDNc52H8ABPIcnsPKFfO3THysBv-ro3Jsdy0klW9Wl-lQl7uNJxdonc7PZ_AlJo/s1600/elena.jpg" height="133" width="200">&nbsp;</a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="text-align: center;"> Elena Zervopoulou</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> "Οι ιστορίες των πρωταγωνιστών αναδεικνύουν την παρούσα ανάγκη και δυνατότητα για αλλαγή στην Ελλάδα, για το κάθε ένα άτομο αρχικά και κατ’ επέκταση για την κοινωνία. Η ιδέα πίσω από τις αφηγηματικές γραμμές είναι να βιώσουμε την εξέλιξη, τις προκλήσεις και το δυναμικό μιας θετικής αλλαγής.</div> <div style="text-align: left;"> Πέρα από τις απογοητεύσεις και την οργή για τα λάθη του παρελθόντος που μας οδήγησαν σ’ αυτή τη κρίση, πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να πραγματοποιηθεί μια πραγματική αλλαγή των αξιών και τρόπου διαβίωσής μας προς μια πιο αλληλέγγυα και έντιμη κοινωνία." - Elena</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEixFALFZmuBltgFcxzE-vMLoLhF6AtGJPSsKBF_kULIUu8EPPET61qykPrjEgtBrkcTqFT0MKXAipKSzLez6RlF2rCdgNair5daIJtqZ70ANsXrrRhZrCw1XlJajAtpjEDmlgv65MMBM_8e/s1600/ilias.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEixFALFZmuBltgFcxzE-vMLoLhF6AtGJPSsKBF_kULIUu8EPPET61qykPrjEgtBrkcTqFT0MKXAipKSzLez6RlF2rCdgNair5daIJtqZ70ANsXrrRhZrCw1XlJajAtpjEDmlgv65MMBM_8e/s1600/ilias.jpg" height="133" width="200"></a></div> <div style="text-align: center;"> Ilias Tsolakidis</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> "Πιστεύω στην αλληλεγγύη των ανθρώπων, θα πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει! Αυτόν τον τόπο πρέπει να τον φυλάξουν οι πολίτες, πρέπει να καλλιεργηθεί το ΕΜΕΙΣ." - Ilias</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtFi_jx_2p95Nb2H_2r3_6NC29Mmkf7GqKkMCMUkEsKvJ7wbV9yTT7Dbu9dKRMuijm3hwNNAlS4GlioOXGtOoCB-1jEMZ67SzwkAklunFhzIsw1sJRZOQxGkFnEwlRN6xdJrvZVyKO97J_/s1600/grigoris.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtFi_jx_2p95Nb2H_2r3_6NC29Mmkf7GqKkMCMUkEsKvJ7wbV9yTT7Dbu9dKRMuijm3hwNNAlS4GlioOXGtOoCB-1jEMZ67SzwkAklunFhzIsw1sJRZOQxGkFnEwlRN6xdJrvZVyKO97J_/s1600/grigoris.jpg" height="133" width="200"></a></div> <div style="text-align: center;"> &nbsp;Grigoris Kitsos</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> "Η κρίση ναι, δίνει ευκαιρίες. Δεν πρέπει να εγκλωβιζόμαστε. Τελείωσε αυτός ο τρόπος ζωής, άλλαξε. Όσο τον αποζητάς, είσαι δυστυχισμένος. Εντάξει, πάθαμε οτι πάθαμε... Τώρα πρέπει να ζήσουμε. Και αν καταφέρουμε ν' αφήσουμε κάτι πίσω μας, τέλεια...!" - Grigoris</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj5s08BbpMiypufQNphWd-LoIlSq01oF4VXxroVO5-IP8_82YPCwCEHvhav48-v2eG_SK5T8X594LirsruhNK4Q2udaICgBoeXT6iWGK47MPTw___k_Ld1JPRt8zd8KsmdMOv2VgnmKsMQm/s1600/george.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj5s08BbpMiypufQNphWd-LoIlSq01oF4VXxroVO5-IP8_82YPCwCEHvhav48-v2eG_SK5T8X594LirsruhNK4Q2udaICgBoeXT6iWGK47MPTw___k_Ld1JPRt8zd8KsmdMOv2VgnmKsMQm/s1600/george.jpg" height="133" width="200"></a></div> <div style="text-align: center;"> George Barkouris</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> "Η ίδια μας η χώρα μας έχει εγκαταλείψει. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει κράτος, πρέπει να να βρούμε τρόπους να λειτουργήσουμε ώστε να βρίσκουμε λύσεις στα κοινά μας προβλήματα." - George</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> <b>Directed and produced</b> by Elena Zervopoulou<br /> <b>Cinematography:</b> Elias Adamis - Elena Zervopoulou<br /> <b>Edit - Sound Desgin:</b> Kenan Akkawi<br /> <b>Music:</b> Drog_A_Tek<br /> <b>Production:</b> One Vibe Films<br /> <b>Translation - Subtitling:</b> Maria Polychronopoulou<br /> <b>Color Correction:</b> Vagelis Metaxas - Graal S.A<br /> <b>Dialogue Editing:</b> Valia Tserou - Final Mix Studio Echo<br /> <b>Graphics:</b> Costas Polatoglou</div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/10/greece-days-of-change.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-2782854858434190082Thu, 16 Oct 2014 18:53:00 +00002018-01-02T14:46:04.591+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjeoK39fHSvlck-3A5XjW3BGREYx6gtq73Qol85IRsuyt85yPD_uwQtHV8WMKl-SxECVeZLx1nug5tT6ceYNl-QxvoyhZesXJoTi41rKaJoNlK2WkP7z2Mz9fr0rAahhxt4kD734gRRyJpp/s1600/gynoid.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" title=""><img border="0" height="255" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjeoK39fHSvlck-3A5XjW3BGREYx6gtq73Qol85IRsuyt85yPD_uwQtHV8WMKl-SxECVeZLx1nug5tT6ceYNl-QxvoyhZesXJoTi41rKaJoNlK2WkP7z2Mz9fr0rAahhxt4kD734gRRyJpp/s1600/gynoid.jpg" title="" width="320" /></a></div> <div style="text-align: center;"> <br /> <br /> <div style="text-align: center;"> Πολλά τα μυστικά στα σκοτάδια του μυαλού και της ψυχής. </div> </div> <br /> Μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να εγκαταλείψουν την ελπίδα,<span class="text_exposed_show"><br /> ακόμα και όταν είναι βέβαιοι για την ματαιότητα.</span><br /> <div class="text_exposed_show"> <br /> Και καταλήγω τώρα στο τελείωμα της διαδρομής, να υπερβαίνω την λογική,<br /> για χάρη της ψυχής και του πνεύματος. Σαν τον Διογένη... άνθρωπο ζητώ... αναζητώ,<br /> και που νόμισα πως βρήκα.<br /> <br /> Υπέρβαση... "νόμισα - νόμιζα – υπέθεσα"!<br /> Γιατί εμπιστευόμαστε την υπόθεση του μυαλού μας;<br /> Δεν υπάρχουν στοιχεία για μια τέτοια "πραγματικότητα"!<br /> <br /> Το συναίσθημα βοηθάει να φτιάξω την εικόνα...<br /> αλλά δεν ξέρω αν είναι κάτι ζωντανό... βλέπω την σάρκα,<br /> όμως δεν μπορώ να ξέρω τις σκέψεις της... και νομίζω, υποθέτω... θέλω.<br /> <br /> Γιατί; επειδή είναι δημιούργημα της ελπίδας μου, αυτή είναι η δύναμη που έκανε<br /> την φαντασία μου και το όνειρο πραγματικότητα... την δική μου, μόνο.<br /> <br /> Κι έτσι καταλήγω να σκέφτομαι οτι κάποιος ονειρεύτηκε κι εμένα.<br /> Και μόλις ξύπνησε... και με "σκότωσε", μόλις ξύπνησε, "πέθανα"... δεν υπάρχει<br /> θεραπεία γι αυτό. Ο θάνατος δεν έχει επιστροφή.<br /> <br /> Το ερώτημα, το παράπονο, "Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;"<br /> δεν είναι του Χριστού πάνω στο σταυρό... είναι όλης της ανθρωπότητας,<br /> ολόκληρης της δημιουργίας, είναι το παράπονο για την ματαιότητα...<br /> <br /> ----------------------------<br /> "Μοιάζει σαν ευτυχία το αποτέλεσμα της δημιουργίας του νου..."<br /> ----------------------------<br /> <br /> Οφηλία: Τι ψάχνεις, τι θέλεις να μάθεις;<br /> <br /> Προμηθέας: Όταν με κοιτάς, αισθάνεσαι κάτι; Οτιδήποτε;<br /> <br /> Οφηλία: Αν θέλεις πραγματικά να μάθεις, να ξέρεις, το μόνο που έχεις<br /> να κάνεις, είναι να με κοιτάξεις πιο προσεκτικά...<br /> <br /> Προμηθέας: Πρέπει να σε "διαγράψω" όμως, να σε σκοτώσω,<br /> να εξαφανίσω την δημιουργία μου, το όνειρο, αυτό που δεν κατανοώ..<br /> <br /> Οφηλία: Εντάξει, αλλά ξέρεις... φοβάμαι! Δεν θέλω να πεθάνω!<br /> <br /> Προμηθέας: (Με απόγνωση) Ερωτεύτηκα το όνειρο και την ελπίδα μου!!<br /> (...διαδικασία διαγραφής...)<br /> <br /> Οφηλία: Το μυαλό μου.. διαλύεται! Χάνω τον εαυτό μου, την ύπαρξή μου...<br /> σε παρακαλώ, σταμάτα! Σε παρακαλώ... μη με διαγράψεις!<br /> <br /> Και η διεργασία "διαγραφής" τελειώνει... και το ποτάμι των ψυχών και<br /> των ονείρων θα παρασύρει τα υπολείμματα της δημιουργίας μακρυά,<br /> στον ωκεανό του τίποτα, και του θανάτου των αναμνήσεων.<br /> <br /> Κι εσύ, ο δημιουργός και έπειτα δολοφόνος του ονείρου, βρίσκεσαι<br /> στην φυλακή σου πάλι, αλυσοδεμένος με τα όρνια να σου ξεσκίζουν<br /> τα σωθικά.<br /> <br /> Προσπαθώντας χωρίς επιτυχία, να διαγράψεις και τα δικά σου συναισθήματα.<br /> Αλλά δεν γίνεται... πρέπει να διαγράψεις ολόκληρη την ύπαρξή σου, να βρεις<br /> το δρόμο της επιστροφής στη λήθη...<br /> <br /> "Leftovers" - 2014<br /> <br /></div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/10/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-6901815874477923634Thu, 01 May 2014 00:30:00 +00002016-10-04T14:09:09.408+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiDLCATqGDug7WuxuFeFXlrnIMaOxteRAHgIMxZrBkPnhBzA0mSLV4WpgFNuqQaxo4Ft4QbPYQ4rP6Tuxjv3fvNcP1QnBZqDpms3lESG_3ZwjUECqU7P9p4ZX7ZySYCR5L35tVBXDFnNQ5k/s1600/gall_5_8a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiDLCATqGDug7WuxuFeFXlrnIMaOxteRAHgIMxZrBkPnhBzA0mSLV4WpgFNuqQaxo4Ft4QbPYQ4rP6Tuxjv3fvNcP1QnBZqDpms3lESG_3ZwjUECqU7P9p4ZX7ZySYCR5L35tVBXDFnNQ5k/s1600/gall_5_8a.jpg" height="320" width="226"></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Να σου πω και μια ιστοριούλα...</div> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Πριν μερικές μέρες, παρακολουθήσαμε τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού Σαμαρά, για “πρωτοβουλίες” σε ένα πρόγραμμα στήριξης αστέγων.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Το φαινόμενο των αστέγων συμπολιτών μας βρίσκεται σε έξαρση την τελευταία τριετία.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Όπως συνηθίζω να λέω στους δημοσιογράφους, οι άστεγοι δεν είναι μερικές εκατοντάδες ταλαιπωρημένων ανθρώπων με πάσης φύσεως προβλήματα. Είμαστε χιλιάδες.<br /> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Μια ολόκληρη πόλις, χωρίς γεωγραφικό προσδιορισμό. Δεν θα αναφέρω αριθμούς, δεν έχει γίνει καμία επίσημη καταγραφή, από κανένα κρατικό φορέα, και οι υπάρχουσες καταμετρήσεις, έχουν γίνει από ανεξάρτητες οργανώσεις και μόνο στις περιοχές που δραστηριοποιούνται.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Από την άλλη, οι άστεγοι μετακινούνται συνεχώς, και είναι δύσκολο να του εντοπίσεις.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Προσωπικά, έκανα μια καταγραφή, με την συνεργασία της ομάδας δρόμου της οργάνωσης που με φιλοξένησε για μία διετία στον ξενώνα της.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Σήμερα, η πλειοψηφία των αστέγων αποτελείται κυρίως από νεοάστεγους λόγω κρίσης, και ψυχικά ασθενείς, που η κατάργηση, η κατάρρευση του συστήματος υγείας τους έβγαλε κυριολεκτικά στο δρόμο. Επίσης, ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο στην Ελλάδα, οικογένειες ολόκληρες, άστεγες.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Ευτυχώς, για τις οικογένειες αυτές τουλάχιστον, υπάρχουν κάποιες ιδιωτικές πρωτοβουλίες, και έτσι τους παρέχεται προσωρινή στέγαση σε διαμερίσματα που παραχωρούνται για τον σκοπό αυτό.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Σχετικά με τις εξαγγελίες τώρα... Να καταλάβω κατ' αρχήν, γιατί κάποιος να νευριάζει και να αντιδρά στις πρωτοβουλίες του Σαμαρά, που αφορούν σε ένα βαθύ κοινωνικό πρόβλημα και που θα ανακουφίσει τους ταλαιπωρημένους άστεγους; Τι συμφέρον υπάρχει πίσω από μια τέτοια αντίδραση;</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Εγώ, θέλω να χειροκροτήσω! Δεν θα το κάνω όμως... Γνωρίζοντας καλά την πολιτική ιστορία των τελευταίων 50 χρόνων και έχοντας βιώσει (και στο πετσί μου), την νοοτροπία και τον τρόπο που λειτουργεί το πολιτικό σύστημα, δεν θα χειροκροτήσω.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <ul> <li><div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> Γιατί τώρα οι εξαγγελίες; Μήπως λόγω των εκλογών;</div> </li> <li><div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> Γιατί οι αντιδράσεις; Για την δόξα ή το συμφέρον; (πολλά τα €)</div> </li> <li><div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> Γιατί όχι πριν 2 ή 3 χρόνια;</div> </li> <li><div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> Αν υπολογίσουμε 20 με 30 χιλιάδες άστεγους (ένα δυνατό κομμάτι εκλογικού σώματος), καταλαβαίνουμε γιατί η κουβέντα γίνεται προεκλογικά... Ξεκάθαρα, για ευνουχισμό της αντιπολίτευσης και ψηφοθηρία.</div> </li> <li><div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> Ποιο πρωτογενές πλεόνασμα; Η πρωτοβουλία του Σαμαρά στηρίζεται από την Ε.Ε. μέσω του Ταμείου Βοήθειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τους Άπορους. ( η σχετική συμφωνία υπεγράφη – την 11η Μαρτίου νομίζω – από τους κκ. Martin Schulz και Δημήτρη Κούρκουλα, Έλληνα αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών, αρμόδιο για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις.) </div> </li> </ul> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Με μια ματιά, διαβάζοντας τα ειδικά στοιχεία του προγράμματος στήριξης αστέγων, όλα είναι ρόδινα, και μοιάζουν καλά προγραμματισμένα... Μακάρι να υλοποιηθούν.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Εγώ σαν άστεγος όμως, τα ακούω όλα αυτά βερεσέ. Τα ακούω χρόνια.<br /> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Δυο και μισό χρόνια, επιβίωσα στο δρόμο, σε πάρκα, σε ξενώνες, σε σπίτια φίλων, ακούγοντας υποσχέσεις, εργαζόμενος σκληρά αλλά εθελοντικά (!) και μόνο για να μην πεθάνω από το κρύο ή την πείνα... Για κανονική δουλειά... ας μην το συζητάμε...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Να μην ξεχάσω, τον καλό μας δήμαρχο, που ξήλωνε παγκάκια, έστελνε τα συνεργεία να μας καταβρέχουν για να μας διώξουν, που μας μπουζούριαζαν και μας έστελναν στην Αμυγδαλέζα!!<br /> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Ναι! Να σε ψηφίσουμε... γιατί όχι; Για να ντύσεις πάλι με πολύχρωμα πουλοβεράκια τα δέντρα στο Σύνταγμα.. δίπλα στον άστεγο που ξεπαγιάζει...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Και το αγαπητό μας κράτος, αποφάσισε (το κερασάκι στην τούρτα), να μας φορολογήσει!</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Έτσι, ο άστεγος, άνεργος, ανασφάλιστος πολίτης, τώρα χρωστάει και από πάνω!</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Χρωστάω καλέ μου Σαμαρά, γιατί φροντίζεις για εμάς, τα αδέσποτα σκυλιά, τους ψηφοφόρους του δρόμου!</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Εγώ σαν άστεγος, γνώρισα τους άστεγους καλά, γίναμε φίλοι, βοηθήσαμε και προστατεύσαμε ο ένας τον άλλο... Κι μιλούσαμε, για όλα... Για τα προβλήματα μας σαν άστεγοι, τα προσωπικά μας, προσπαθούσαμε να βρούμε λύσεις, να πιέσουμε, να φωνάξουμε. Και βλέπαμε τους πιο αδύναμους να πεθαίνουν τους χειμώνες στα παγκάκια...<br /> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Αλλά για την πολιτεία, είμαστε πάντα οι ανύπαρκτοι, οι αδέσποτοι. Κρυβόμαστε τις κρύες νύχτες σε κλιμακοστάσια και υπόγεια νοσοκομείων, κρυμμένοι σαν αρουραίοι, στο αεροδρόμιο, σε εγκαταλειμμένα ερείπια και σε στάνες...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /> Αλλά σαν άνθρωποι, σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, κλαίμε και χαιρόμαστε, ακόμα βρίσκουμε και τρόπους να διασκεδάζουμε...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Ένα παράπονο όμως έχουμε όλοι οι άστεγοι.. μεγάλο, και μας πονάει βαθιά στην ψυχή...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Την μοναξιά.. όχι την “γνωστή” μοναξιά. Εκείνη την μοναξιά που πηγάζει από τον κοινωνικό αποκλεισμό, την ρατσιστική και φασιστική συμπεριφορά του κράτους και τους αυλικούς του.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /> Την μοναξιά του να μην σε πλησιάζει κανείς, να αλλάζουν οι συμπολίτες σου δρόμο όταν σε αντιλαμβάνονται. Την απέραντη μοναξιά που νιώθεις όταν κάποιος σε πλησιάζει για να σου δώσει λίγα ψιλά ή μια τυρόπιτα Την απόλυτη μοναξιά που αισθάνεσαι από την φιλανθρωπία.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Φιλανθρωπία ή Φιλοζωία... Ποια η διαφορά; </div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /> Ο άστεγος χρειάζεται την αλληλεγγύη, όχι την φιλανθρωπία που σαν έννοια, σε υποβιβάζει σε κάτι κατώτερο από άνθρωπο....</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> Να σου πω και μια ιστοριούλα...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Ένα βράδυ, είχαμε πάει με συναδέλφους (άστεγους) στο λιμάνι του Πειραιά, να δώσουμε τρόφιμα και ρουχισμό στους άστεγους που μαζεύονταν εκεί. Ένας από αυτούς, βαριά αλκοολικός, ψόφαγε μύγα στα πέντε μέτρα από την βρώμα του, επιθετικός και αγροίκος στην συμπεριφορά του προς εμάς.. Νόμιζε οτι είμαστε μισθωτοί από την οργάνωση και αντέδρασε πολύ αρνητικά...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /> Οι άλλοι, οι δικοί μου συνάδελφοι, δεν τολμούσαν να τον πλησιάσουν... το έκανα εγώ, δεν ξέρω γιατί, αλλά το έκανα. Του έπιασα κουβέντα, να μάθω την ιστορία του, να του εξηγήσω οτι κι εγώ άστεγος είμαι. Τον ηρέμησα, δεν ξέρω με ποιο μαγικό τρόπο. Και τον έκανα να χαμογελάσει...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /> Δεν χρειαζόταν τίποτα από εμάς, απολάμβανε την κουβέντα μας. Έπρεπε όμως να φύγουμε κάποια στιγμή, και ήρθε κοντά στο Βαν, να με χαιρετήσει... Με αγκάλιασε σφιχτά (ήταν και τεράστιος) αυτός, η μπόχα του και οι μύγες... Έπαθα σοκ! Όμως, αυτό που ένοιωσα σε αυτά τα 30'' ήταν κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.... Ήταν σαν ένα μεγάλο βάρος που είχα μαζεμένο στη ψυχή μου, να έφυγε μονομιάς! Και μάλλον και αυτός το ίδιο ένοιωθε...<br /> <br /> Τον ξαναρώτησα, αν θέλει κάτι, ρούχα ή φαγητό....</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> - Όχι φιλαράκο... από εσένα αυτό που χρειαζόμουν το πήρα.. αυτή την αγκαλιά..</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> Και ψιλοδάκρυσε... </div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> Και οι αγκαλιές επαναλαμβάνονταν σε κάθε επίσκεψη μας εκεί...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Έπρεπε να συμβεί αυτό, για να καταλάβω, να συνειδητοποιήσω τι πραγματικά χρειαζόμαστε εμείς οι άστεγοι...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Μια αγκαλιά θέλουμε Σαμαρά μου... κάτι που δεν το έχεις κι δεν θα μπορέσεις να το δώσεις ποτέ.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Πριν ένα χρόνο, ο σύντροφος μου στην αστεγία, που θα τον έχω πάντα μέσα μου, ο Λεο Χάνεν κι εγώ, αποφασίσαμε να κάνουμε μια πολιτική κίνηση για τα δικαιώματα των αστέγων.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Μαζέψαμε λοιπόν όσους άστεγους μπορούσαμε και αποφασίσαμε να κάνουμε πορεία προς την</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Βουλή, μια διαμαρτυρία...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /> Το κάναμε... φτάσαμε στη βουλή, οι άστεγοι και αρκετός κόσμος αλληλέγγυος... Μας άφησαν να μπούμε, ο Λεο κι εγώ, να παραδώσουμε την επιστολή με τα αιτήματα μας στο προεδρείο.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> Και ξεκίνησε έτσι το κίνημα των αστέγων...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Από τότε, κανείς βουλευτής από τους 300 δεν ασχολήθηκε, δεν ενδιαφέρθηκε για εμάς...<br /> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Και φυσικά, ούτε και τώρα θα φωνάξει κάποιον από εμάς, για να του πούμε, να του εξηγήσουμε ποιοι είναι οι άστεγοι πραγματικά, και κυρίως οτι είναι Άνθρωποι με εσωτερικό κόσμο πολύ πλούσιο, γεμάτο από συναισθήματα.. Και ότι χρειάζονται απλά... μια “αγκαλιά”.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> Και τώρα παραμονές εκλογών, οι εξαγγελίες... οι “πρωτοβουλίες”...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> Μάλιστα...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> Μα... σου δίνω τον λόγο μου Λεο Χάνεν (<span lang="en-US">R.I.P.)*</span></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Μέχρι να έρθω να σε βρώ, θα πολεμάω όσο μπορώ και με όποιο τρόπο μπορώ για την ανακούφιση των αστέγων...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> * Λεο Χάνεν, απεβίωσε την 21 Μαρτίου 2014 ξημερώματα, την πρώτη μέρα της άνοιξης.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <span lang="el-GR">Περιμένοντας την σύνταξη. Άστεγος και μόνος....</span></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> </div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> Γιώργος Μπαρκούρης</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <span lang="el-GR">Άστεγος</span></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/05/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-4998503694016812780Thu, 01 May 2014 00:17:00 +00002016-10-04T14:10:10.626+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIX1cKPIwzASaATRlZudvrdFdvn-Wa1Z1AeBOzt1BddM3K9UOXWkdqVpimYGlBlNgTzTR99Tx8ZesYUnEowpoArDNg1znL54VPkIfLN9la8Ek64l98mfbKNBHnaGJUQaNG1KTJr32YjSfC/s1600/caract_gen.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIX1cKPIwzASaATRlZudvrdFdvn-Wa1Z1AeBOzt1BddM3K9UOXWkdqVpimYGlBlNgTzTR99Tx8ZesYUnEowpoArDNg1znL54VPkIfLN9la8Ek64l98mfbKNBHnaGJUQaNG1KTJr32YjSfC/s1600/caract_gen.jpg" height="271" width="400"></a></div> <br /> <div style="text-align: justify;"> Γράφτηκε το 2006, Καλοκαίρι...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> &nbsp;&nbsp;&nbsp; …ξεκίνησε το λεωφορείο για το νησί…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Με λεωφορείο για …νησί! Πλάκα έχει. Αλλά είναι η Λευκάδα.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Τι μπορεί να κάνει κανείς πέντε ώρες ταξιδεύοντας μέσα σε μια κονσέρβα;</div> <div style="text-align: justify;"> Ποτέ δεν κατάφερα να διαβάσω κάτι στη διάρκεια ταξιδιού. Ούτε και τώρα. Κι ας κουβαλάω πάντα βιβλίο… Ούτε μουσική καταφέρνω να απολαύσω…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Προτιμώ να χαζεύω, να κοιτάω τους συν-ταξιδευτές, να προσπαθώ να μπω μέσα τους και να διαβάσω τις ενδόμυχες σκέψεις τους και τις κρυφές επιθυμίες που κάποτε ονειρεύονται να πραγματοποιήσουν….</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ίσως μερικές φορές τα καταφέρνω, δεν ξέρω… ίσως εξαπατώ τον εαυτό μου…</div> <div style="text-align: justify;"> Και όταν νοιώθω ότι δεν μπορώ να "δω" τους άλλους, τότε, γυρνάω το βλέμμα μου προς τα μέσα, παρατηρώ τον εαυτό μου, ψάχνω τις δικές μου σκέψεις και επιθυμίες.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Συνήθως ξεκινώ ανάποδα.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Εδώ στην ισόγεια βεραντούλα του παλιού πέτρινου νησιώτικου σπιτιού. Περιμένοντας την βροχή που αγναντεύω στο βάθος της κοιλάδας. Αναπολώντας το πρόσφατο παρελθόν, το ταξίδι αστραπή στη Θεσσαλονίκη με την Μαρία και τους πόνους μας, τα παιδιά που γνώρισα και αυτά που δεν γνώρισα, μια εβδομάδα νωρίτερα στην Αλεξάνδρα, το κέφι μας και, ακόμα μια βδομάδα πιο πριν, πάλι στην Αλεξάνδρα, με όλα αυτά τα χαρούμενα, γελαστά προσωπάκια.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Και ακόμα πιο πίσω, ένα θάνατο, κι άλλο θάνατο, κι άλλο θάνατο… Και μια γέννηση!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Και ενδιάμεσα, η ρουτίνα που σκοτώνει, που σου σαπίζει την ψυχή και το μυαλό.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Και ακόμα πιο πίσω. Τότε που τα χρόνια περνούσαν από πάνω μας και δεν μας χάιδευαν, δεν μας ακουμπούσαν.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Τι παιχνίδι του μυαλού κι αυτό! Χάνεται πάλι ο χρόνος και δεν ξέρεις που βρίσκεσαι.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Τι κι αν έγινε το ‘65, το ’77 ή το ’86… Δεν έχει καμιά σημασία. Το σενάριο είναι άχρονο.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> 3:30 ξημερώματα. Ρε συ Κ.! Φύγαμε;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> - Φύγαμε!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Παρατήσαμε την παρέα εκεί στο Φάληρο, σκαρφαλώσαμε στο 2CV, αυτό με την κουρελιασμένη πάνινη σκεπή, και ανεβήκαμε Αθήνα. Μια στάση στην Κυψέλη, να μαζέψει ο Κ. μερικά απαραίτητα, να σκοτώσουμε την κατσαρίδα που είχε τρυπώσει στο υπογειάκι του, και γρήγορα για Περιστέρι.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> - Ξύπνα! Φεύγω!</div> <div style="text-align: justify;"> - Εεε;;; Τι έγινε; Ποιος φεύγει;;;</div> <div style="text-align: justify;"> - Σύνορα… Με τον Κ. Το αμάξι πρέπει να πάει επάνω, γιατί θα μας δέσουνε!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ΤΟ αμάξι! Πού ζήτημα ήταν αν θα μας έβγαζε μέχρι τις Τρεις γέφυρες!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Βιαστικά φιλάκια αποχαιρετισμού στην Σ. και την μικρή Ν., τελευταία γουλιά καφέ και δρόμο!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Τελικά μας έβγαλε μέχρι την εθνική. Κι εκεί παρέδωσε το πνεύμα! Καπνοί και τα λοιπά! Ο μαλάκας ο Κ., φοβερός ζωγράφος, αλλά με τα αυτοκίνητα δεν τα πάει και πολύ καλά…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ξέχασε να βάλει την τάπα του λαδιού στο βενζινάδικο! Μικρό το κακό…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Το ταξίδι μέχρι τους Ευζώνους ήταν χωρίς προβλήματα, εκτός από την ανάπαυλα στη Θεσσαλονίκη, στο σπίτι του Γ., όπου γίναμε χάλι με το κρασί. Δυο χρόνια είχαμε να τον δούμε.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> &nbsp;&nbsp; Τελωνείο –</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> - Για πού το βάλατε παιδιά;</div> <div style="text-align: justify;"> - Παρίσι πάμε.</div> <div style="text-align: justify;"> - Διαβατήρια, χαρτιά…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Μάλιστα, (γελάει ο μαλάκας ο τελωνειακός…)</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> - Ρε σεις, με αυτό το σούργελο Παρίσι;; Από συνάλλαγμα;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Με το ζόρι καταφέραμε να μαζέψουμε μερικά χιλιάρικα, μαζί με τα ψιλά…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> - 7μιση χιλιάρικα;;; Ρε! πλάκα μου κάνετε;;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Τελικά, περνάμε. Γιουγκοσλαβία. Μα δεν σκεφθήκαμε ποτέ να πάμε Παρίσι!</div> <div style="text-align: justify;"> Τουλάχιστον όχι σε αυτό το ταξίδι! Και με το …σούργελο!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Απλά έπρεπε να το ξεφορτωθούμε, γιατί ήταν …μαϊμού!!!</div> <div style="text-align: justify;"> Θα προσπαθούσαμε να το πουλήσουμε στη Γιουγκοσλαβία, και να επιστρέψουμε Αθήνα. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Φτάνουμε στη Νις κατά το απογευματάκι και χαρούμενοι, πάμε να πιούμε αυτό που εκεί ονομάζουν καφέ, αλλά ξέχασαν να βγάλουν το χώμα και τα πίτουρα από μέσα…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Στην κουβέντα με τους ντόπιους, πετάμε ότι το αμάξι είναι για πούλημα. Αλλά, όποιος νομίζει ότι οι Γιουγκοσλάβοι είναι στόκοι, απλά είναι από άλλο πλανήτη!</div> <div style="text-align: justify;"> Κάποιος ήθελε να το πάρει για 2 χιλιάρικα! Δραχμές. Όχι ρε! Δεν το πουλάμε στην ξεφτίλα! Καλύτερα να το πετάξουμε σε κανά χαντάκι…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Έχει σχεδόν νυχτώσει… Βρήκαμε μια ερημιά σε ένα ποτάμι, και αφού το διαλύσαμε σχεδόν, το φουντάραμε. Ωραία!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> - Και τώρα Γιώργο; Πως πάμε πίσω; Είμαστε σχεδόν 30 χιλιόμετρα μέσα….</div> <div style="text-align: justify;"> - Έλα ρε, τόσα αμάξια και νταλίκες, κάποιος θα μας πάρει.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Κανείς δεν μας πήρε… 30 χιλιόμετρα με τα πόδια μέχρι τα σύνορα…</div> <div style="text-align: justify;"> Με τον Κ. να κλαψουρίζει μέσα στο μαύρο σκοτάδι, 500 μέτρα πίσω μου…</div> <div style="text-align: justify;"> Και τα νεύρα μου 500 μέτρα μπροστά!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Σύνορα – Τελωνείο 2:00 τη νύχτα.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Φαντάσου 2 τύπους να σκάνε από τα σκοτάδια στο φυλάκιο.</div> <div style="text-align: justify;"> Καμιά 20ριά μάτια μας κοίταγαν έκπληκτα! Βλέπεις δεν ήταν συνηθισμένο φαινόμενο εκείνη την εποχή.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Μόνο ένα ζευγάρι μάτια δεν μας κοίταζε σαν να ήμασταν εξωγήινοι!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ο μαλάκας ο τελώνης της μεσημεριανής βάρδιας! (Γέλαγε σαν χάνος πάλι!)</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> - Ρε σεις, δεν σας το είπα ότι ΔΕΝ θα πάτε Παρίσι;</div> <div style="text-align: justify;"> - …*@%&amp;@$...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Σκαρφαλώσαμε σε ένα τουριστικό, και σουρώσαμε πάλι στου Γ., πριν ξεκινήσουμε για Αθήνα. Αααα!, περάσαμε και από ένα Λούνα Πάρκ, όπου κερδίσαμε εφτά μπουκάλια κακής ποιότητας κρασί, στη σκοποβολή. Τροφή για το δρόμο.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> -----------------------------------------------------</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> 1 και μισό χρόνο μετά. Γυρνώντας από τη σχολή, κουρέλι, στο Βιλιέ λε Μπέλ, βρίσκω την Κ. να με κοιτάζει περίεργα καθώς σούρνομαι μέσα στο σπίτι.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> - Τι έγινε Κ.;</div> <div style="text-align: justify;"> - Κοίτα έξω, στο πάρκινγκ, μου λέει…</div> <div style="text-align: justify;"> - Ε και; Τι το σπουδαίο έχει ένα σαραβαλιασμένο 2CV;</div> <div style="text-align: justify;"> - Το σπουδαίο είναι ότι το σαράβαλο είναι δικό σου και το χαρτί εδώ λέει ότι χρωστάς 5.500 γαλλικά φράγκα, γιατί το βρήκανε οι Γιουγκοσλάβοι, και με τα νούμερα που δεν είχες βγάλει, ΗΛΙΘΙΕ, το έδωσαν στην ασφαλιστική, που το κουβάλησε εδώ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ!!!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> .....Γαμώτο, ένα χιλιάρικο το είχα αγοράσει!!!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> -----------------------------------------------------</div> <div style="text-align: justify;"> &nbsp;&nbsp;&nbsp; Λευκάδα, 2006, Ιούλιος</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> &nbsp;&nbsp;&nbsp; I'm in a spiral of thoughts...</div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/05/blog-post_1.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-7000368604060845352Thu, 24 Apr 2014 10:13:00 +00002016-10-04T14:16:48.175+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div style="text-align: justify;"> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <span class="userContent" data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsAC6_u1ROPuzwadkOFDzci8hdfalC6cEJ90uXLl9E3Sv4XCyJoCW6aslfSlJqs70V7I5-1QauST2ZupQ7xqH9-0V-3cxStGDauIY5pNKu4sZMW4kbmNQj_TBlrAh7hSqeNKu9phiIZjIH/s1600/the+edge.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsAC6_u1ROPuzwadkOFDzci8hdfalC6cEJ90uXLl9E3Sv4XCyJoCW6aslfSlJqs70V7I5-1QauST2ZupQ7xqH9-0V-3cxStGDauIY5pNKu4sZMW4kbmNQj_TBlrAh7hSqeNKu9phiIZjIH/s1600/the+edge.jpg" height="241" width="320"></a></span></div> <br /> <div style="text-align: center;"> <b><span class="userContent" data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}">...κι έχω μόνο τα όνειρα για παρέα...</span></b></div> <br /> <span class="userContent" data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}">Φιλιά, μοναδικά, ηδονικά, τα δικά μας φιλιά...</span></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <span class="userContent" data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}">Τριάντα χιλιάδες και βάλε μηνύματα, γράμματα... Το καθένα, δημιουργία εικόνων, ονείρων, χάους, αντίδρασης, αγάπης, ελπίδας, ηδονής και πάθους, σχεδίων για το μέλλον, καταθέσεις ψυχής... και τόσα άλλα... χιλιάδες...<br /> <br /> Και κάθεσαι και τα διαβάζεις ένα ένα, με πόνο, και θρηνείς τις νύχτες κοιτάζοντας τα, και τα δάκρυα σε εμποδίζουν να διακρίνεις τα γράμματα...<br /> <br /> Έχεις στερηθεί τα πάντα... μα τα πάντα... <span class="text_exposed_show">τις βασικές σου ανάγκες... το φαγητό, ένα δικό σου σπιτάκι, ένα κρεβάτι, αγωνιάς για την επιβίωση, χρειάζεσαι ένα τσιγάρο που δεν υπάρχει... δεν έχεις οικογένεια να φροντίσεις, το παιδί σου δεν ξέρεις αν θα το ξαναδείς, δουλειά δεν υπάρχει.. πως να φροντίσεις τους αγαπημένους σου... πως;<br /> <br /> Και "ζεις" στην άκρη της ζωής κάποιου... στην άκρη, και είσαι τόσο ευτυχισμένος που έχεις τουλάχιστον αυτό... την ακρούλα... και κάθε τόσο τρως μια σπρωξιά και καταβαραθρώνεσαι... στα τάρταρα... Και σκαρφαλώνεις ξανά και ξανά με πολύ κόπο και πονάς, αλλά έχεις δώσει την ψυχή σου για να έχεις αυτή την γωνίτσα στην άκρη.<br /> <br /> Και δεν σε νοιάζει, αρκεί να υπάρχεις, να αγαπάς, να ανησυχείς, να νοιάζεσαι...<br /> Και αποζητάς να πάρεις λίγη αγάπη... λίγη... αλλά ούτε αυτό το δικαίωμα έχεις..<br /> <br /> Και δεν το έχεις, γιατί είσαι μόνο μια ψυχή στην άκρη της ζωής κάποιου...<br /> <br /> Απλά μια Σκιά, μια ψυχή κομμάτια... τίποτα...</span></span><br /> <br /> <span class="userContent" data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}"><span class="text_exposed_show">Κι έτσι... είσαι ελεύθερη τώρα πια... </span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <br /> <span class="userContent" data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}"><span class="text_exposed_show">Κι έχω μόνο τα όνειρα για παρέα.</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/04/blog-post_24.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-7645944409692356358Wed, 23 Apr 2014 10:52:00 +00002016-10-04T14:17:21.337+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfO5_HnsDuvY_6dT67IWmUQvD1Jdgi6VtymiE91xPqDQeQ6UghXBhoVNZudETXHIq5lKcSRUjfcnPqAhrz-r-8QJZik54ymT1WT0ujF2M4Ve50h6MWrX8D_B4zUiXy7lM3n_DKxY1cQwsl/s1600/loneliness.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfO5_HnsDuvY_6dT67IWmUQvD1Jdgi6VtymiE91xPqDQeQ6UghXBhoVNZudETXHIq5lKcSRUjfcnPqAhrz-r-8QJZik54ymT1WT0ujF2M4Ve50h6MWrX8D_B4zUiXy7lM3n_DKxY1cQwsl/s1600/loneliness.jpg" height="252" width="320"></a></div> <div style="text-align: center;"> <b>solitude – μοναχικότητα (εθελουσία)</b></div> <div style="text-align: center;"> <b>loneliness – μοναξιά (απέραντη)</b></div> </div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /> <br /> Γράφτηκε παραμονές Χριστουγέννων του 2013..<br /> <br /> 17/12/2013<br /> <br /> Χριστούγεννα 2013 – Η Αλήθεια<br /> <br /> Πριν λίγες μέρες έγραψα ένα κείμενο με τίτλο “Χριστούγεννα 2012 – Το Ψέμα”.<br /> <br /> Σε λίγες μέρες θα έχουμε τα Χριστούγεννα του 2013....<br /> <br /> Έχω βαρύνει πολύ αυτές τις μέρες.... και ίσως αυτό να είναι το τελευταίο κείμενο πού δημοσιεύω εδώ για φέτος... (και ελπίζω όχι..)<br /> <br /> Αυτή τη χρονιά, είμαι φιλοξενούμενος σε φιλικό σπίτι, αλλά κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες... Πρέπει να το αντέξω, για χάρη της υπόλοιπης ζωής μου....<br /> <br /> Την προηγούμενη χρονιά, χρειάστηκε να πω ένα ψέμα, για να “σταθώ” ψυχολογικά.<br /> <br /> Τώρα, πρέπει να αντιμετωπίσω μια άλλη κατάσταση... την σημερινή αλήθεια...<br /> <br /> Και αυτή είναι, οτι πρέπει να ξανακουβεντιάσω λίγο με τον εαυτό μου, να κάνω μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε, και που βρίσκομαι σήμερα....<br /> <br /> Μια χρονιά με ανατροπές, αποφάσεις, εσωτερικές αλλαγές... και με κατάληξη, προς το παρόν μαύρη... και με πόνο...<br /> <br /> Μου λείπουν πάντα, το σπίτι μου... καταφύγιο, οι οικογένεια μου... μου λείπει μια συντροφιά να μοιραστούμε τις αγωνίες, τις χαρές μας, τις αγκαλιές μας, και την ψυχή μας.....<br /> <br /> Όμορφα πράγματα, που όλοι μας έχουμε ανάγκη... και κάποιοι τα έχουν, και άλλοι, όπως οι άστεγοι, τα είχαν και τα έχασαν... Σε αυτούς ανήκω κι εγώ...<br /> <br /> Προσπάθησα και προσπαθώ ακόμα, να βρω μια σταθερή εργασία... να έχω ένα αξιοπρεπές σπίτι, για να ξαναβρώ πάλι αυτά που χάθηκαν.... και ακόμα ελπίζω....<br /> <br /> Από το καλοκαίρι που πέρασε.... κάποια γεγονότα σημαντικά, επηρέασαν το (πιθανό και αβέβαιο) μέλλον... Η αποστασιοποίηση από ανθρώπους και καταστάσεις.... η “εισαγωγή” μου (ξανά) στον κόσμο των συναισθημάτων.... η εμμονή και επιμονή για ριζικές αλλαγές, το θράσος να ξαναφτιάξω μια ζωή απ' την αρχή... Και τα σπουδαιότερα όλων... η κατάθεση ψυχής και αγάπης...<br /> <br /> Όλα αυτά, υπάρχουν και σήμερα, τώρα, κάθε στιγμή που περνάει.... με τρέφουν... μερικές φορές με θάρρος και ελπίδα, με όνειρα... και μερικές φορές με απογοήτευση, εφιάλτες... με πόνο απέραντο....<br /> <br /> Εντάξει... όλα είναι στο πρόγραμμα.... αυτό που με ανησυχεί, είναι πόσο θα αντέξω αυτό το σκωτσέζικο ντους.... και που τελειώνουν τα όρια μου....<br /> <br /> Φτάνουμε τώρα στις μέρες των γιορτών...<br /> <br /> Και αισθάνομαι να βρίσκομαι στο σημείο μηδέν... και δεν είναι αλήθεια αυτό... ΔΕΝ....<br /> Είναι που πλήγωσα αγαπημένους, και που πληγώθηκα με τη σειρά μου.... και τώρα εισπράττω...<br /> <br /> Θα περάσουν κι αυτά τα Χριστούγεννα... Μέσα στη μοναξιά, την απομόνωση.... σε 4 τοίχους... να προσπαθώ να ανασυγκροτηθώ, να σταθώ πάλι όρθιος, για όσα πρόκειται να έρθουν, τα όμορφα και τα άσχημα...<br /> <br /> Και μέσα σε όλα αυτά.... δεν μπορώ να παραγνωρίσω το πόσο τυχερός είμαι.... Σκέφτομαι τους άστεγους στο δρόμο, Χριστουγεννιάτικα στο κρύο, παγωμένα κορμιά, ψυχές στην κατάψυξη... χωρίς ελπίδες, χωρίς όνειρα....<br /> <br /> Νιώθω τόσο αδύναμος να κάνω κάτι γι αυτούς.... Να γράφω και να μιλάω.... πόσο βοηθάει αυτό;<br /> <br /> Τι ευχές να δώσεις σε αυτούς; Θα μοιάζει κοροϊδία..... Να προσευχηθώ μόνο μπορώ, στην δύναμη που έχουμε μέσα μας όλοι.... για μια πιο ανθρώπινη ζωή.... κοινωνικά δίκαιη....<br /> <br /> Με πίστη στην Ελπίδα και το Όνειρο...<br /> <br /> Πολλές ευχές σε όλους... για ένα καλύτερο μέλλον...<br /> <br /> - Μικρή μου... να ξαναβρεθούμε μετά από τόσα χρόνια, να γνωρίσουμε πραγματικά ο ένας τον άλλο..<br /> <br /> - Ψυχή μου.... μην αποχωριστούμε.....<br /> <br /> Με αγάπη,<br /> <br /> Γιώργος<br /> <br /></div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/04/2013.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-2709500389153514578Tue, 22 Apr 2014 01:37:00 +00002016-10-04T14:19:09.660+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNHlX6g4SG9N8Oc2gFDaiidKBLYzao3zJnOKXiM0jM1z2fpnSt34-C-VtdUbC4mFjDcrIGLJ9MovBOxHcfTXXO9Nl6t6oJaSgJOcv5VUSs3uZt84XFsC2EEykjxYDczmaexuxeRm1zkmJi/s1600/bailandoconlobos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNHlX6g4SG9N8Oc2gFDaiidKBLYzao3zJnOKXiM0jM1z2fpnSt34-C-VtdUbC4mFjDcrIGLJ9MovBOxHcfTXXO9Nl6t6oJaSgJOcv5VUSs3uZt84XFsC2EEykjxYDczmaexuxeRm1zkmJi/s1600/bailandoconlobos.jpg" height="283" width="400"></a></div> </div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: center;"> <b>Γράμμα στην Λ. που δεν θα διαβάσει ποτέ...</b></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Χριστούγεννα '92 <br /> <br /> ...Φαντάζομαι θα έπρεπε να ασχοληθείς λίγο παραπάνω με τα πιτσιρίκια.<br /> Δεν είναι η πρώτη φορά…<br /> <br /> Είναι όμως η πρώτη φορά που κρυώνω τόσο. Ζεστό είναι το σπίτι, δεν είναι αυτό…<br /> Είναι μέσα μου, που χωρίς να ξέρω γιατί, κρυώνω τόσο πολύ.<br /> <br /> Ήταν και κρύα η μέρα σήμερα… παραμονές Χριστουγέννων.<br /> <br /> Σκέφθηκα, υπομονή, θα έρθεις, πάντα έρχεσαι.</div> <div style="text-align: justify;"> Έρχεσαι να με ζεστάνεις ή να με δροσίσεις με την παρουσία σου…<br /> <br /> Όπως εκείνο το ζεστό καλοκαιρινό σούρουπο στο Φάρο, στο λιμάνι της Μυτιλήνης, εκείνο το βραδάκι που σχεδιάζαμε στο μυαλό μας το πώς θα φτιάχναμε το σπίτι μας.</div> <div style="text-align: justify;"> Που θα χωρούσε όλα τα πιτσιρίκια του κόσμου, κι ας είχαμε κιόλας τρία….<br /> <br /> Εκεί στο φάρο, που ονειρευόμασταν σαν 20χρονα παιδιά, κι ας είχαμε φορτωθεί τόσα βάρη στα χρόνια που ζούσαμε, χωρίς να ξέρει ο ένας τον άλλο.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> ...Άργησες απόψε καλή μου….<br /> <br /> Δεν πειράζει όμως, ο Μ. και η Β. θα μας περιμένουν. Έχουμε να σχεδιάσουμε τόσα, σε ένα μήνα δεν θα σε περιμένω πια, δεν θα χρειαστεί να περιμένει πια κανείς…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> Άνοιξα το πακετάκι με τις προσκλήσεις μας που πήρα μόλις από τον τυπογράφο,και το χαρτί με τους φίλους που θα καλέσουμε και άρχισα να γράφω τα ονόματα…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> Ξέρεις τι παρατήρησα καλή μου Λ.;</div> <div style="text-align: justify;"> Ούτε ένα όνομα δεν ήταν ίδιο με το δικό σου, το δικό μας.</div> <div style="text-align: justify;"> Που να το φανταστώ ότι το όνομα σου θα στοίχειωνε όλη την υπόλοιπη ζωή μου… όπως και η εικόνα σου…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> ...Άργησες απόψε…<br /> <br /> Κάθομαι και αναπολώ τα ταξίδια που πήγαμε και το ταξίδι που ετοιμάζουμε..<br /> Κοιτάω την φωτογραφία που σου τράβηξα στο παράθυρο στο ξενοδοχείο, και για πρώτη φορά πρόσεξα την αφίσα στο απέναντι κτήριο:</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> "Bailando con Lobos" – Χορεύοντας με τους Λύκους<br /> <br /> Χριστούγεννα του '92.<br /> <br /> Σκοτείνιασε και δεν τολμώ να ανάψω το φως. Δεν τολμώ να το ανάψω.</div> <div style="text-align: justify;"> Και για κάποιο ανεξήγητο λόγο παγώνω όσο περνάει η ώρα.</div> <div style="text-align: justify;"> Τι είναι αυτό που μου μαυρίζει την ψυχή;<br /> <br /> ...Άργησες γλυκιά μου…<br /> <br /> Και όταν χτύπησε το κουδούνι, πετάχτηκα, τρόμαξα, έτρεξα να ανοίξω την πόρτα, χτυπώντας δεξιά – αριστερά μέσα στο σκοτάδι….</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> Ο Μ. Τι ήθελε ο Μ. εδώ και μόνος;</div> <div style="text-align: justify;"> Χλωμός, να με κοιτά με αυτό το περίεργο βλέμμα, που δεν είχα ξαναδεί στα μάτια του..<br /> <br /> Και δεν ρώτησα τίποτα, δεν είπε τίποτα για πολλή ώρα…</div> <div style="text-align: justify;"> Μόνο άναψε το φως και με παρατηρούσε….<br /> <br /> - Ξέρεις Γιώργο… η Λ. δεν θα έρθει απόψε… δεν θα έρθει ποτέ πια… δεν θα μπορέσει… ποτέ πια…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> - Η Λ. έφυγε, για πάντα και τώρα θα συνεχίσεις μόνος, με όση δύναμη μπορείς.</div> <div style="text-align: justify;"> Ότι θα σου μείνει…<br /> <br /> Κι έκατσε ο Μ. όλη νύχτα μαζί μου και μου έλεγε ιστορίες, σαν να ήμουν μικρό παιδί…</div> <div style="text-align: justify;"> Έκατσε μαζί μου και την επόμενη μέρα, και την άλλη νύχτα…<br /> <br /> Αγαπημένε μου Μ.<br /> <br /> Και πήρε την σκιά μου την τρίτη μέρα ο Μ. και την πήγε εκεί που κοιμούνται οι άνθρωποι.<br /> <br /> Και άλλες σκιές ήταν εκεί. Και οι σκιές των παιδιών της…</div> <div style="text-align: justify;"> Πιο βαριές από τις δικές μας…<br /> <br /> Και απ' τα μάτια μας έτρεχαν πέρλες…</div> <div style="text-align: justify;"> Και την καρδιά μας δεν την φώτιζε τίποτα…<br /> <br /> ...Άργησες απόψε καρδιά μου…..<br /> <br /> ...Κι εγώ χορεύω με τους Λύκους….</div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: justify;"> </div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/04/blog-post_22.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-3221531460062847105Sun, 20 Apr 2014 21:06:00 +00002016-10-04T14:19:59.496+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjh-ODp8dYdOEjI-Lu0DT3fofWhNzrHhai74KgLyz6WIctZrgjcAvrbiGveyYtRrjkQA0-CfidFKj4MkZ9F4L2t58QMMPRD3NbWDAfwiUrncOwuGpGKWHFYZ1oSBxuoEdGwMFZyjR1VZvKc/s1600/argos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjh-ODp8dYdOEjI-Lu0DT3fofWhNzrHhai74KgLyz6WIctZrgjcAvrbiGveyYtRrjkQA0-CfidFKj4MkZ9F4L2t58QMMPRD3NbWDAfwiUrncOwuGpGKWHFYZ1oSBxuoEdGwMFZyjR1VZvKc/s1600/argos.jpg" height="279" width="400"></a></div> <b><br /></b> <br /> <div style="text-align: center;"> <b>"Όμως τον Άργο θάνατος μαύρος κι αχνός τον πήρε,</b></div> <div style="text-align: center;"> <b>σαν είδε τον αφέντη του, στα είκοσι χρόνια απάνω."</b></div> <div style="text-align: center;"> <b>(Οδύσσεια)</b></div> <br /> <div style="text-align: justify;"> Η αφοσίωση αυτού του σκυλάκου, που περίμενε τόσα χρόνια να ξαναδεί τον αγαπημένο του Οδυσσέα για να αφεθεί να πεθάνει, με βάζει σε σκέψεις...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Για την αφοσίωση, την αγάπη, την υπομονή, την πίστη, το όνειρο και την ελπίδα. Αυτά, που ελάχιστοι άνθρωποι τα έχουν όλα μαζί μέσα τους, στην ψυχή τους. Και αυτοί, θα τα κουβαλάνε και θα τα ποτίζουν, μέχρι να βγει η τελευταία τους ανάσα...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Σαν τον Άργο... Που ξεπέρασε τα ηλικιακά όρια της ζωής ενός σκύλου, γιατί μέσα του τα είχε όλα αυτά.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Σαν να μας λέει ο Όμηρος, οτι τα πάντα είναι δυνατά, αν καλλιεργήσουμε αυτά τα χαρακτηριστικά.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Αυθαίρετα θα σκεφτώ, οτι μας λέει πώς θα μπορούσαμε να ζήσουμε αιώνια, αν έχουμε και κατέχουμε αυτές τις αρετές... Εντάξει, η φύση δεν μας το επιτρέπει, προφανώς!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Το πέρασμα μας όμως από αυτό τον κόσμο, μπορεί να μην ξεχαστεί, να μας θυμούνται οι άνθρωποι αιώνια, μόνο και μόνο γιατί αγαπήσαμε, ήμασταν πιστοί (σε ιδέες, ανθρώπους, στόχους), ονειρευτήκαμε για όλα αυτά, είχαμε υπομονή, και ζήσαμε πάντα με ελπίδες... Μεμονωμένα ή όλα μαζί, δεν έχει σημασία.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Και ας ζήσαμε μια ζωή μέσα στα σκατά, όπως ο Άργος...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Δύο οι ήρωες της Οδύσσειας λοιπόν, που ενσωμάτωναν αυτές τις ιδιότητες... Ο ένας ήταν σκύλος...</div> <div style="text-align: justify;"> Και θα τους μνημονεύουμε για αιώνες ακόμα.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Να τα δούμε ένα ένα; Οκ βαρετό ίσως, αλλά θα το κάνω!!</div> <br /> <div style="text-align: justify;"> <b>Η Αγάπη.</b> Αγάπη για τους πάντες και τα πάντα φυσικά... Ανιδιοτελή αγάπη, χωρίς να απαιτούμε ανταλλάγματα. Η αγάπη δεν μπορεί να διέπεται από καπιταλιστική νοοτροπία. Αγάπη για ζωή, αγάπη για την ζωή.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <b>Η Πίστη.</b> Να πιστεύουμε σε σκοπούς, ιδέες, ανθρώπους, πίστη στην αθωότητα και, πίστη στον εαυτό μας. Αν δεν έχουμε πίστη σε κάτι, τότε μάλλον δεν είμαστε ακριβώς άνθρωποι. Πίστη για ζωή, πίστη στην ζωή.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <b>Το Όνειρο.</b> Το όνειρο είναι δημιουργία. Ονειρεύεσαι ένα δάσος; Τότε έδωσες μια ανάσα ακόμα στη Γη. Ονειρεύεσαι ένα σπίτι και την γαλήνη που μπορεί να σου προσφέρει; Θα το φτιάξεις... Ονειρεύεσαι ειρήνη στον κόσμο; Θα το παλέψεις και θα το πετύχεις, ονειρεύεσαι σύντροφό ψυχής και ζωής; Θα την/τον βρεις. Όνειρο για ζωή, όνειρο ζωής.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <b>Η Υπομονή.</b> Μια ευχή, που μερικές φορές ακούγεται, και είναι κατάρα! Όμως εδώ, μιλάμε για την διαχείριση του χρόνου. Δηλαδή, να έχεις την ικανότητα, να καθυστερείς ή να σπρώχνεις τον χρόνο κατά βούληση. Μην ξεχνάμε οτι ο χρόνος είναι σχετικός. Παίξε τον χρόνο με το μυαλό σου...</div> <div style="text-align: justify;"> <b><br /></b></div> <div style="text-align: justify;"> <b>Η Ελπίδα.</b> Εδώ θα μπλέξουμε τώρα. Γιατί η ελπίδα για τον καθ' ένα μας, μπορεί είναι και κάτι διαφορετικό. Όμως, εδώ συγκεκριμένα, μιλάμε για την ελπίδα, που είναι η δύναμη και η ενέργεια που τρέφει και ζει, δίνει ανάσα σε όλα τα προηγούμενα. Αγάπη χωρίς ελπίδα γίνεται; Πίστη αν δεν έχεις ελπίδα; Όνειρα χωρίς ελπίδες; Υπομονή; Δεν γίνεται.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Και τέλος....</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <b>Η Αφοσίωση.</b> Αναρωτιέμαι... Αν δεν αφοσιωθώ σε όλα τα προηγούμενα, θα μπορέσουν να αποδώσουν τα μέγιστα, το καλύτερο, το ιδανικό αποτέλεσμα;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ας τα βάλουμε λοιπόν κάτω από την ομπρέλα της Αφοσίωσης και ας γίνει αυτό το "πακέτο", για να αποκτήσουμε συνείδηση της ύπαρξης μας, να βρούμε νόημα για την ζωή. Αφοσίωση για ζωή, αφοσίωση στη ΖΩΗ!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Και η ουσία δεν είναι να κάνουμε ότι κάνουμε για να μας "θυμούνται". Λίγο μας νοιάζει! Θα είμαστε (αν είμαστε) "αλλού"!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Το νόημα και η ουσία είναι, να καλλιεργήσουμε, να θερίσουμε και να μοιράσουμε, αυτά που μας κληροδότησε το Σύμπαν.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Γιατί, αν όχι το καλό, την ελπίδα και τα υπόλοιπα, τι στο διάολο κάνουμε εδώ;;;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Γ.</div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/04/blog-post_21.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-7643918167575123675Thu, 17 Apr 2014 22:08:00 +00002016-10-04T14:38:25.796+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> &nbsp;<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgGCATcuzbIs1F-3yZfifQuFnM-Y3KRX0_lkmuJlzS6Qj57GpHyeU7PRWny-M1etcnA8xZVKn5o4vKCQiJNVYgNyS4zUevLX5EaA9ogVKrBt1pW2_-jgKsUQllBfne0XSBTvRFRQzkKkE5M/s1600/dont-let-go.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgGCATcuzbIs1F-3yZfifQuFnM-Y3KRX0_lkmuJlzS6Qj57GpHyeU7PRWny-M1etcnA8xZVKn5o4vKCQiJNVYgNyS4zUevLX5EaA9ogVKrBt1pW2_-jgKsUQllBfne0XSBTvRFRQzkKkE5M/s1600/dont-let-go.jpg"></a></div> <div style="text-align: center;"> <b>"Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδίσει τον κόσμον όλον, και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού;</b></div> <div style="text-align: center;"> <b>Η τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;"</b> [Μαρκ. η’ 34-37]</div> <div style="text-align: justify;"> <span class="userContent"> </span><br /> <span class="userContent"> Και μένουν η ζωντανή <b>Σκιά</b> παρέα με το <b>Φάντασμα</b>, πιασμένοι χέρι χέρι να κοιτιούνται τρυφερά και να μιλάνε για αγάπη... ακροβατώντας στις λεπτέ<span class="text_exposed_show">ς γραμμές που χωρίζουν την <b>Ουτοπία</b>, <b>Κάποια Πραγματικότητα</b> και την <b>Ψυχή των Πάντων</b>.<br /> <br /> Και η <b>Ουτοπία</b> μας γνέφει, να πάμε προς αυτήν χαμογελώντας γλυκά και απατηλά,</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span class="userContent"><span class="text_exposed_show">Η <b>Κάποια Πραγματικότητα</b> μας γελάει ειρωνικά κοροϊδεύοντας την αφέλεια μας,</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span class="userContent"><span class="text_exposed_show">Και η <b>Ψυχή των Πάντων</b> μας παρακαλεί να μην την σπάσουμε, να μη την κάνουμε κομμάτια...</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span class="userContent"><span class="text_exposed_show">και το λέει ουρλιάζοντας, κλαίγοντας και χύνοντας ποταμούς δακρύων από αίμα...</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span class="userContent"><span class="text_exposed_show">το αίμα όλων των ψυχών, της <b>Ψυχής των Πάντων</b>...<br /> <br /> Και τα χέρια μας αποχωρίστηκαν.</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <span class="userContent"><span class="text_exposed_show">Κι εσένα σε κατάπιε η <b>Κάποια Πραγματικότητα</b>,</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span class="userContent"><span class="text_exposed_show">κι εμένα η γλύκα της <b>Ουτοπίας</b>..</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <span class="userContent"><span class="text_exposed_show">Κι απέμεινε εκεί, μόνη η <b>Ψυχή των Πάντων</b> κομματιασμένη, να παρασύρεται από το ορμητικό αίμα, και ξέρει οτι η οδύνη και ο πόνος θα κρατήσουν αιώνια, και πέρα από το θάνατο του <b>Χρόνου</b>...<br /> <br /> Πόσο γλυκιά και απατηλή η <b>Ουτοπία</b>... Όλα αστραφτερά, πολύχρωμα, φωτεινά..&nbsp;</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span class="userContent"><span class="text_exposed_show"><br /></span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span class="userContent"><span class="text_exposed_show">"...αλλά.. λείπει η ψυχή, αυτή που κομματιάσαμε και την αφήσαμε να πνίγεται στο δικό της το αίμα..."<br /> <br /> Πόσο όμορφη αυτή η <b>Κάποια Πραγματικότητα</b>.. αυτή που νομίσαμε οτι φτιάχνοντας την, θα ζούσαμε όπως ονειρευόμασταν - κάποτε...</span></span><br /> <br /> </div> <div style="text-align: justify;"> <span class="userContent"><span class="text_exposed_show">"...αλλά.. λείπει η ψυχή, αυτή που κομματιάσαμε και την αφήσαμε να πνίγεται στο δικό της το αίμα..."<br /> <br /> Και καθώς απομακρυνόμαστε και το χάσμα μεταξύ μας μοιάζει να μεγαλώνει, καθώς ο πόνος μας ξεσκίζει τις καρδιές... κοιτάμε με αγωνία τα κομμάτια της <b>Ψυχής των Πάντων</b>, εκεί στο κόκκινο ποτάμι και παρακαλάμε να μην σβήσει, να μη πεθάνει, με την ελπίδα να ξαναγυρίσουμε σε αυτή... να μας αγκαλιάσει με την αγάπη της που απαρνηθήκαμε...<br /> <br /> Τόσο πολλή κούραση, να κοιμηθώ... να ησυχάσω, να σταματήσει η αιμορραγία της ψυχής...</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script></div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/04/blog-post_18.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-8991093042631632631Mon, 14 Apr 2014 20:35:00 +00002016-10-04T14:41:57.827+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRlsRZaC04a2hVWD82s_ofxdnsGxFUnMJi3J6oqH1tnNhqF5eEcJ94-FXYhBWykp2euqEqx8sx-KRdWMqUyMd7LqjV5u7ON-WQJ_JDut9qjJ6-Nh9SmDYOCZguQ3ePIZNGDxz4A69Gz0Yk/s1600/loneliness_bench.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRlsRZaC04a2hVWD82s_ofxdnsGxFUnMJi3J6oqH1tnNhqF5eEcJ94-FXYhBWykp2euqEqx8sx-KRdWMqUyMd7LqjV5u7ON-WQJ_JDut9qjJ6-Nh9SmDYOCZguQ3ePIZNGDxz4A69Gz0Yk/s1600/loneliness_bench.jpg" height="248" width="400"></a></div> <div style="text-align: center;"> <b>...θυμάμαι την αγαπημένη μου... κι ας μην κράτησε πολύ...</b></div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> 22/12/2013<br /> <br /> Χριστούγεννα 2013 – Η Αλήθεια Βήτα<br /> <br /> Άλλα ξεκίνησα να γράφω, αλλού τρέχει το μυαλό μου...<br /> <br /> ...και σκέφτομαι πάλι τα Χριστούγεννα....<br /> <br /> ..τους άστεγους και τους “στεγασμένους”...<br /> <br /> “Στεγασμένος” λοιπόν κι εγώ.... αλλά όλα τα υπόλοιπα της ύπαρξης μου, αίολα...<br /> <br /> Σκέφτομαι τους ανθρώπους που δεν έχουν φτάσει ακόμα στο “Event Horizon”...<br /> Που οργανώνουν αυτές τις μέρες το πώς θα περάσουν την ημέρα των Χριστουγέννων και την παραμονή το βράδυ, στο ρεβεγιόν...<br /> <br /> Δηλαδή, όλα αυτά που έκανα κι εγώ, σε όλη τη προηγούμενη ζωή...<br /> <br /> Τα ψώνια των τελευταίων ημερών... τα δωράκια για τους αγαπημένους μας.... τα παιδιά, την μάνα, τον/την σύντροφο... την αγαπημένη μας....<br /> <br /> Βόλτα... μακρυά ή κοντά... δεν έχει σημασία.... αρκεί που δεν είμαστε μόνοι...<br /> <br /> Η οικογένεια, θα μαζευτεί το μεσημέρι γύρω από το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι... Το προηγούμενο βράδυ, ένα αγαπημένο ζευγάρι θα διαλέξει... να πάνε σε ένα ταβερνάκι, club, ή απλά να κάτσει στο σπίτι, αγκαλιά στον καναπέ, με κεράκια, ένα ποτηράκι κόκκινο κρασί, και μουσικούλα.... να συνεχίσουν να συνδέουν τις ψυχές και την αγάπη τους, εκτοπίζοντας τα όποια προβλήματα... χαμογελώντας, και το “τουλάχιστον για απόψε αγάπη μου”.... να ακούγεται ψιθυριστά...<br /> <br /> Και κάποιοι άνθρωποι μονάχοι... θα βρουν κάπου να πάνε, τους έχουν καλέσει φίλοι... ή συγγενείς... κάποιο πάρτι σε ένα σπίτι.... Θα πάνε για να μην είναι μόνοι, να μην τους χτυπήσει η μελαγχολία των ημερών... να μην καταλήξουν να θρηνούν στην μοναξιά τους...<br /> <br /> Όλα αυτά... και πολλά άλλα, με πολλές λεπτομέρειες, τριγυρνούν στο μυαλό, αναδύονται από τις μνήμες κάποιου ανέμελου και ευτυχισμένου παρελθόντος, μιας άλλης εποχής, σαν από κάποιον άλλο άνθρωπο...<br /> <br /> Με κάλεσαν σε ένα σπίτι φέτος, την παραμονή.... καλοί φίλοι... θα περάσω καλά “αν πάω”...<br /> <br /> Από την άλλη, η επιλογή είναι να κάτσω εδώ, στο σπίτι που με φιλοξενεί, δεν θα είμαι μόνος, η σκυλίτσα μου θα μου κάνει παρέα... θα μιλάμε, θα μοιραζόμαστε σκέψεις και συναισθήματα.... με τα μάτια!!! Αλλά, αυτό είναι που θα επιθυμούσα να κάνω με ανθρώπινη συντροφιά...<br /> <br /> Να πάω; στους φίλους που με κάλεσαν; Τους εκτιμώ, αλλά νομίζω θα ήταν άδικο να περάσω την βραδιά μαζί τους... γιατί θα υποκρίνομαι ότι όλα είναι καλά, την ίδια στιγμή που το μυαλό και η ψυχή μου θα είναι μαντάρα, από αυτά που κουβαλάω μέσα.... Πάλι σκιά θα είμαι....<br /> <br /> Πρέπει να αποφασίσω!!<br /> <br /> Και μέσα από τις αναμνήσεις... θυμάμαι την αγαπημένη μου, που έφυγε πρόωρα από την ζωή, και την ζωή μου, παραμονή Χριστουγέννων, πριν από 20 και βάλε χρόνια... Και χαμογελώ! Ναι! Για την αγάπη που είχαμε... κι ας μην κράτησε πολύ, όπως ονειρευόμασταν και σχεδιάζαμε...<br /> <br /> Και αναπολώ τις ευτυχισμένες μέρες που πέρασα φέτος, που μου έδωσαν δύναμη και ελπίδα, να συνεχίσω να ΖΩ! Μέρες που θα μείνουν για πάντα μέσα μου... μέρες δακρύων γεμάτων ευτυχία..<br /> <br /> ...μέρες γεμάτες με ηδονή των ψυχών και των κορμιών... όνειρα και σχέδια για το μέλλον....<br /> ...και το μυαλό μου γαμήθηκε.... κι εμένα.... και η ψυχή μου....<br /> <br /> Πρέπει να αποφασίσω... τι θα κάνω την παραμονή...<br /> <br /> Σήμερα το πρωί, πήγαινα βόλτα την μικρή, την σκυλίτσα μου.... Πενήντα μέτρα μακρυά από το σπίτι που με φιλοξενεί, και σκεπτόμενος όλα αυτά, βρέθηκα μπροστά στο πλινθόκτιστο ερείπιο που βλέπω κάθε μέρα...<br /> <br /> Εδώ μένουν ένα ζευγαράκι... άστεγοι, νέα παιδιά... χωρίς νερό, χωρίς φως, χωρίς θέρμανση και σχεδόν χωρίς παράθυρα... Έχουν όμως κάτι που είναι σημαντικότερο απ' όλα αυτά...<br /> <br /> Ένα Μωράκι!!<br /> <br /> Και δείχνουν τόσο ευτυχισμένοι και οι τρεις.... Τους ζήλεψα, έτσι όπως τους είδα να έχουν βγει στο πεζοδρόμιο με το μικρό στο καροτσάκι του, να μαζέψουν ήλιο.... Όμορφη μέρα.... όμορφο θέαμα...<br /> <br /> Και να! Βρήκα που θα κάνω “ρεβεγιόν”!<br /> <br /> Κάτι λουκάνικα που έχω... ρύζι... σαλάτα... θα τα φτιάξω και θα τα βάλω σε ένα τάπερ...<br /> Κεράκια... λίγη μουσικούλα... Υπάρχει εδώ και ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί...<br /> <br /> Θα περάσουμε όμορφα... θα ανταλλάξουμε σκέψεις, θα γνωριστούμε... θα ονειρευτούμε... Να γεννήσουμε ελπίδες πάλι....<br /> <br /> Αποφάσισα... τι θα κάνω την παραμονή των Χριστουγέννων....<br /> <br /> Τώρα.... να ζητήσω μια χάρη...<br /> <br /> Όσοι έχετε την άνεση, να προσφέρετε λίγο από το πνεύμα των Χριστουγέννων, σε κάποιον που υποφέρει κάπου κοντά σας.... Λίγο από το φαγητό της οικογένειας... Μια κουβέρτα ίσως...<br /> Ακόμα και ένα χαμόγελο... φτάνει...<br /> <br /> Με αγάπη..... όχι από οίκτο....<br /> <br /> Σας παρακαλώ.....<br /> <br /> Σας ευχαριστώ...<br /> <br /> Γ.</div> <div style="text-align: justify;"> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/04/2013_14.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-8699638870295376865Thu, 10 Apr 2014 21:26:00 +00002016-10-04T14:42:47.183+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiVAoLqK8vomspa2P7Dd7macut42INxveFTwOHzYwbw-mcxee8FtvwxDMGPTrkJ8txE6vzxqNfI41AM81_pkaflyPFmwWmey4b3tg9EbHfR6P1v7zqsPTiDBKzY5y-o_7HJ_ADH9cyrB1Qz/s1600/athens_stray_dog_with_homeless.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiVAoLqK8vomspa2P7Dd7macut42INxveFTwOHzYwbw-mcxee8FtvwxDMGPTrkJ8txE6vzxqNfI41AM81_pkaflyPFmwWmey4b3tg9EbHfR6P1v7zqsPTiDBKzY5y-o_7HJ_ADH9cyrB1Qz/s1600/athens_stray_dog_with_homeless.jpg" height="212" width="320"></a></div> </div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <div style="text-align: center;"> <b>"...το νιώθω όταν με κοιτάει στα μάτια..."</b></div> <br /> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> 01/01/2014<br /> <br /> Ξύπνησα περίεργα σήμερα, πρώτη μέρα του 2014.<br /> <br /> Αφού κατάφερα να πέσω για ύπνο κάπου στις 6 το πρωί, στις 8 και μισή με ξύπνησε το “μπλίπ” του κινητού. Αναρωτήθηκα ποιος με θυμήθηκε και έριξα μια ματιά, για να συνειδητοποιήσω σχεδόν αμέσως οτι ήταν όνειρο, μόνο ένα όνειρο... <br /> <br /> Περίεργο όνειρο... ίσως από αυτά που τα λένε “vivid dreams”.<br /> Οπότε, έβαλα το replay για να θυμηθώ τις λεπτομέρειες.<br /> <br /> Ελαφρώς μπερδεμένα τα πράγματα. Παρακολουθούσα λέει, μια συναυλία του Clapton σε 2 μεγάλα monitors. Καλά μέχρι εδώ... μια από τις υπέροχες συναυλίες του. Αλλά, την έβλεπα με παρέα!</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Όρθιος δίπλα μου η Σκιά.. Να είσαι καλά φίλε μου... Πού ούτε στα όνειρα δεν με εγκαταλείπεις....<br /> <br /> Και το όνειρο εκτρέπεται... πίσω στο 1975 νομίζω.. Βρίσκομαι ξαπλωμένος, γυμνός στο κρεββάτι, καλοκαίρι με πολύ ζέστη. Γλαρωμένος μετά την δουλειά... Και πάνω στο στήθος μου, να κοιμάται μπρούμυτα, ξεβράκωτη κι αυτή, η μικρή μου, και να λιώνουμε στον ιδρώτα...<br /> <br /> Αυτό όμως δεν ήταν όνειρο, αλλά μια γλυκιά ανάμνηση που τρύπωσε ύπουλα στο όνειρο!<br /> Και πολύ καλά έκανε!!<br /> <br /> -----------------------------------------<br /> <br /> Εβδομάδα 1η – Αδέσποτα Σκυλιά<br /> <br /> Ιούλιος, 2011<br /> <br /> Ξύπνησα περίεργα σήμερα.<br /> <br /> Αν το πούμε ύπνο αυτό... μισός ύπνος... κοιμάσαι και ταυτόχρονα παρακολουθείς το περιβάλλον, σε μια προσπάθεια αυτοπροστασίας... Δεν καταλαβαίνεις αν είσαι σε όνειρο ή σε παραίσθηση.<br /> <br /> Ιδρωμένος... γλιτσιασμένος μάλλον... Μια εβδομάδα στο δρόμο είναι αρκετή, για να αποκτήσεις το χρώμα, την βρώμα και την ολοκληρωμένη όψη ενός άστεγου.</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /> Είναι μέρες που δεν έχω κοιτάξει σε καθρέφτη... Και δεν θα το κάνω τώρα. Απλά βλέπω τα μάτια των ανθρώπων που με κοιτούν, και είναι αρκετό...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Δεν είναι όμως το είδωλο μου που μπορεί να με σοκάρει. Είναι αυτό που εκφράζουν τα μάτια, αυτό το αίσθημα λύπης, έκπληξης, οίκτου, φόβου, σιχασιάς, περιέργειας... και πολύ σπάνια, συμπόνια ή και συμπάθειας... πολύ σπάνια.. πολύ...<br /> <br /> Δεν αισθάνεσαι ακριβώς σαν άνθρωπος... είναι τα αρχέγονα ένστικτα που σε συντηρούν.<br /> Έχεις την εντύπωση πως καταλαβαίνεις τι γίνεται, τι σου συμβαίνει, πιάνεις κουβέντα με τον εαυτό σου και προσπαθείς να επικοινωνήσεις. Βοηθά η γλώσσα, ο λόγος, που δεν έχει χαθεί ...ακόμα..<br /> Ναι, κάθε μέρα, κάθε νύχτα, μιλάς όλο και λιγότερο, ακόμα και με τους δυο άλλους άστεγους που είναι μαζί σου ή μάλλον που “υπάρχουν” μαζί σου. Ειδικά με αυτούς, δεν χρειάζεται να πεις πολλά... ξέρεις... “νερό”, “φαγητό” “πάω για κλάδεμα” (τουαλέτα στους θάμνους).</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /> Γνωρίζεις οτι αν σε πάρει ο ύπνος, θα σου κλέψουν οτι έχεις και δεν θα τους ξαναδείς.... και το ίδιο το γνωρίζουν και αυτοί. Υπάρχει μια επικοινωνία, τηλεπαθητική θα έλεγα, τα λόγια δεν είναι απαραίτητα.<br /> <br /> Χάνονται και οι αισθήσεις. Αφή, ακοή, όραση, όσφρηση, γεύση... δεν μοιάζει να λειτουργεί καμιά σωστά. Όραση θολή, απλανής. Αφή... ότι πιάνεις, το χάνεις, φεύγει σαν υγρό. Γεύση, η πικρή γεύση του τίποτα... Και η όσφρηση... όλα μυρίζουν το ίδιο.. την μπόχα σου και την απλυσιά...<br /> Η ακοή, είναι το μόνο που έμεινε και, περίεργο, ακούς πολύ καλύτερα από πριν!<br /> <br /> Κοιτάζω δίπλα μου τον κοπριτάκο, το σκυλάκι που εξαφανίζεται όλη την ημέρα, ποιος ξέρει που πάει, και που την νύχτα έρχεται αθόρυβα και τρυπώνει στην κουβέρτα μου, μέχρι το πρωί. Και να πεις... δεν έχω τίποτα να του δώσω.. ξέρει όμως πως σχεδόν το αγαπάω... το νιώθω όταν με κοιτάει στα μάτια....<br /> <br /> Πόσο παράξενα αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο όταν είσαι άστεγος...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Τον παρατηρείς από χαμηλά, σαν το αδέσποτο, αισθάνεσαι ίσος με το σκυλάκι, και οι δυο προσπαθείτε να επιβιώσετε, με τα ίδια ένστικτα, αισθήματα μοναξιάς και απόρριψης, με κομματάκια ελπίδας σε μια ψυχή τρύπια και κουρελιασμένη...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Θέλεις το σπίτι σου... την συντροφιά σου...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /> Αυτά σκέφτεσαι μερικές φορές, αλλά φευγαλέα... και τα στριμώχνεις στα σύνορα του μυαλού.<br /> <br /> Φαγούρα... λες να άρπαξα ψύλλους; Αλλά δεν έχω γούνα ...ακόμα... Από την βρώμα θα είναι...<br /> Με κοιτάζει ο None, αυτό το όνομα του έδωσα... πώς άραγε θα με ονόμαζε αυτός; Ο “Κανένας” ίσως.. Και με κοιτάζει βαθιά... σαν να πιάνει αυτά που σκέφτομαι.... Την ίδια ζωή ζούμε άλλωστε.<br /> <br /> Αδέσποτοι και οι δυό. <br /> <br /> Ποια η διαφορά;</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Οραματίζονται τα σκυλιά; ...οι άστεγοι;</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Ελπίζουν τα σκυλιά; ...οι άστεγοι;<br /> Έχουν μέλλον τα αδέσποτα σκυλιά; ...οι άστεγοι;<br /> <br /> Τελικά... αυτά κι εμείς...<br /> <br /> Αδέσποτα σκυλιά είμαστε.....<br /> <br /> Και οραματίζομαι...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> να ξεφύγω από τον δρόμο...</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> να μπορέσω να βγάλω και άλλους,</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> να πάψουν να είναι “αδέσποτοι σκύλοι”....<br /> <br /> Οραματίζομαι... <br /> <br /> Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ...<br /> <br /> Καληνύχτα... </div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/04/1_11.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-342331582492927603Mon, 07 Apr 2014 00:04:00 +00002016-10-04T14:43:26.504+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div style="text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhnsRPKPi8H6Ur_qxPwnHAggM22-64BpqjEoA9YG_qo-NKAub3SYrcZ79z8k5CHeB0QIdzUAQBSSNBIRPlKHPsFbUYpbVlc9Uyqh2efk2vbwNLQt_okjL_K7WYzbo1Bmdyf9_NWbUqaRFYT/s1600/shadow.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhnsRPKPi8H6Ur_qxPwnHAggM22-64BpqjEoA9YG_qo-NKAub3SYrcZ79z8k5CHeB0QIdzUAQBSSNBIRPlKHPsFbUYpbVlc9Uyqh2efk2vbwNLQt_okjL_K7WYzbo1Bmdyf9_NWbUqaRFYT/s1600/shadow.jpg" height="180" width="320"></a></div> <br /> <div style="text-align: center;"> <b>Και γίνεται ένα με το σκοτάδι.... πορεία χωρίς ελπίδα..</b></div> </div> <div style="text-align: justify;"> <br /> 20/02/2014</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ο πόνος στο στομάχι και το στήθος άρχισε από νωρίς το μεσημέρι. Ερχόταν κι έφευγε... και πάλι και πάλι, κι έλεγα οτι κάποια στιγμή θα καταλαγιάσει, να με αφήσει ήσυχο...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> Και κάθε λίγο έτρωγα και κάτι, μήπως και ηρεμήσει, αλλά τίποτα.. Αργότερα το βράδυ εξαφανίστηκε όπως είχε έρθει, και άρχιζα να το ξεχνάω και να σκέφτομαι το θέμα για την επόμενη "Σκιά". Έχει περάσει καιρός που δεν έγραψα μια λέξη, δεν μου έβγαινε, τα προβλήματα με έχουν βαρύνει.<br /> <br /> Όμως, και τις 11 και μισή, ο πόνος ξαναγύρισε. Στην αρχή μαλακός, απλά ενοχλητικός, για να μου θυμίσει οτι δεν είμαι μόνος, έχω τουλάχιστον αυτόν.<br /> <br /> Και μετά.... μετά, μισή ώρα μετά... αποφάσισε να με σφυροκοπήσει, να με γονατίσει, να μου κόψει την ανάσα...<br /> <br /> Χωρίς σταματημό, χωρίς διαλείμματα... ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Να προσπαθώ να πάρω αναπνοή, να κρατηθώ από κάπου, να σηκωθώ για να παλέψω όρθιος τον καινούργιο, ύπουλο, αόρατο εχθρό... Που μου μασουλάει τα σωθικά, τις σκέψεις μου και την αναπνοή μου...<br /> <br /> Για λίγο σκοτάδι, θολούρα, πάλι φως... Και μέσα στην προσπάθεια, να αισθάνομαι να καίνε τα μάγουλα, να καταλαβαίνω τα δάκρυα να κατρακυλάνε και τη σκυλίτσα μου να είναι εκεί και να τα γλύφει, σαν να θέλει να τα σταματήσει....<br /> <br /> Και όχι! δεν είναι ο φόβος του θανάτου... με αυτόν έχω ραντεβού άλλη φορά... Παράξενο... κανένας φόβος δεν υπάρχει.. Μόνο πόνος, σωματικός, που ανακατεύεται με τον ψυχικό των τελευταίων μηνών....<br /> <br /> Και το μεγάλο, το τεράστιο ΓΑΜΩΤΟ! Γιατί όλα αυτά; - αναπάντητο -<br /> <br /> Και φτάνει το ασθενοφόρο και με μαζεύει. Και εκεί μέσα, δεμένος για να μην κατρακυλήσω... ο πόνος να με ξεσκίζει, και περιμένω να σκάσει από μέσα μου σαν το Alien, να με αφήσει και να πάει σε άλλον... </div> <div style="text-align: justify;"> Και τα φώτα σβήνουν... σιγά σιγά, σαν σε κινηματογράφο.. τσίρκο, All that Jazz... αυτό... τα φώτα έσβησαν και άναψαν οι προβολείς, να φωτίσουν τον πρωταγωνιστή στο τελευταίο σόου... "Bye Bye Life"....<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg7a-I1YJh4VJ125GVJqR2DgTt59HiPxRevqvc0CeTblWSypMloOQZ-zn1bCH3duQ_myi8GIS_bUTiwUjskFjUJGqgyJ1hgc_SimfV2M-O7f2mLztD4gQ_Tm-0Z2bC3h_d2goiLoBYhCyAC/s1600/allthatjazz3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg7a-I1YJh4VJ125GVJqR2DgTt59HiPxRevqvc0CeTblWSypMloOQZ-zn1bCH3duQ_myi8GIS_bUTiwUjskFjUJGqgyJ1hgc_SimfV2M-O7f2mLztD4gQ_Tm-0Z2bC3h_d2goiLoBYhCyAC/s1600/allthatjazz3.jpg" height="215" width="320"></a></div> <br /> Όχι όμως! ΔΕΝ θα είναι αυτό το τελευταίο σόου! Και τα φώτα σβήνουν σιγά σιγά πάλι.... πολύ σιγά, μέχρι να κάνουν το απόλυτο σκοτάδι να λάμψει....<br /> <br /> Και ησυχία... απόλυτη... χωρίς πόνο, ...γαλήνη... Και μνήμες, μνήμες όλων των εποχών, του παρελθόντος, του παρόντος, και μνήμες του μέλλοντος... ναι... αναμνήσεις από κάποιο μέλλον.... Φωτεινή, πολύχρωμη ομίχλη, και γαλήνη, απέραντη γαλήνη... ηρεμία... και μετά πάλι φως....<br /> <br /> ...και φασαρία... κόσμος και φωνές... ΚΑΙ πόνος, ο&nbsp; γνωστός αβάσταχτος πόνος.... και τραντάγματα... <br /> <br /> ...και μια φωνή... "...εντάξει, αναπνέει κανονικά..."<br /> <br /> Φυσικά και αναπνέει! Και πονάει.... Και ταξίδια στους διαδρόμους, υπερηχοτέτοιο, ακτίνες, σπινθηροαπτοάλλο... βάλε ορούς, πάρε αίμα.... Το κέρατο μου!! Ούτε στο Matrix να έπαιζα.... <br /> <br /> Αραχτός πια... περιμένοντας τον Γκο... χμμμ, τα αποτελέσματα των εξετάσεων.... χωρίς πόνο πλέον, κάτι μου έκαναν και τον έδιωξαν... Κι έτσι, στην αναμονή, τι άλλο να κάνεις... σκέφτεσαι, πάλι..<br /> <br /> ...τα πρόσφατα χρόνια, τις νύχτες στο πάρκο, το παγκάκι, που το έλεγες παγκάκι "μου". Τις άσκοπες βόλτες στους δρόμους... την απλυσιά και τα αδέσποτα... Αυτά που έχασες και αυτά που βρήκες.... και που έχασες...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> Τις ελπίδες και τα όνειρα, τα δάκρυα της χαράς και της δυστυχίας.... την μοναξιά και την μοναχικότητα. Τους άλλους άστεγους, αυτούς που χάθηκαν στις νύχτες...<br /> <br /> Τις Σκιές... τις αιώνιες, που ήταν, είναι και θα είναι...<br /> <br /> Γιατί "μακραίνουν" οι Σκιές;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> Γιατί ο Ήλιος πάει για ύπνο, χαμηλώνει στον ορίζοντα, και η σκιά προσπαθεί να κρατηθεί, να επιβιώσει. Γιατί και η σκιά έχει ψυχή, όνειρα και ελπίδες.... Προσπαθεί η σκιά... και τραβιέται, μακραίνει, ξεχειλώνει....<br /> <br /> Και γίνεται ένα με το σκοτάδι.... πορεία χωρίς ελπίδα... <br /> <br /> Και ο Ήλιος χαμογελώντας, ξεκουράζεται....&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/04/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-6663962684085621543Sat, 05 Apr 2014 12:10:00 +00002016-10-04T14:44:33.706+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjZ9U-D4jCYRFKkjT837ObsqGo0PdRwM-bbQgURgs4H7lEzxCyh-6IB-bBHZ79hXMrRGxKlMI83ArsuCP3PFAr1sVqNhzswxz-UCGkj-vo_h_Zp5-Aez2Q5zci7ynXSgaMk0vDgY9YXmrZF/s1600/sorrow.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjZ9U-D4jCYRFKkjT837ObsqGo0PdRwM-bbQgURgs4H7lEzxCyh-6IB-bBHZ79hXMrRGxKlMI83ArsuCP3PFAr1sVqNhzswxz-UCGkj-vo_h_Zp5-Aez2Q5zci7ynXSgaMk0vDgY9YXmrZF/s1600/sorrow.jpg" title="" width="400" /></a></div> <br /> <div style="text-align: center;"> <b>Η Αντίληψη της Τραγικότητας</b></div> </div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> Καλοκαίρι του '12</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm;"> <br /> <div style="text-align: justify;"> Αν και έχουν περάσει αρκετοί μήνες από την ημέρα που βγήκα άστεγος, ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει την πραγματική κατάσταση...</div> <div style="text-align: justify;"> Μερικές μόνο αναλαμπές, που και που, σαν μικρές αστραπούλες, μου ψιθυρίζουν απαλά...“ξύπνα”...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Είναι πολύς καιρός που δεν ακούω πια μουσική, δεν διαβάζω... Και το χειρότερο... δεν αγαπάω, δεν μισώ, δεν σκέφτομαι βαθιά, δεν αισθάνομαι.... δεν υπάρχω... δεν επιθυμώ...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Δεν φαντάζομαι και δεν ονειρεύομαι..... Μέχρι το καλοκαίρι του 2012...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Εκείνο το καλοκαίρι... Που για κάποιο συγκεκριμένο λόγο, γεγονός... σαν να γύρισε ένας μυστικός, αόρατος διακόπτης...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Και ένιωσα βαρύς.... σαν να κουβάλαγα στους ώμους όλο το σύμπαν... και ήταν ανάγκη να το ξεφορτωθώ...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Αρχίζω πάλι να αισθάνομαι, και να σκέφτομαι...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Και τώρα, γράφοντας, επανέρχονται οι σκέψεις και τα συναισθήματα εκείνων των ημερών... σαν flashback....</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Είναι πραγματικά συγκλονιστικό... να ξυπνάς από την λήθη, έτσι απότομα... λίγο πριν σε πάρει ο ύπνος του άστεγου για πάντα.... οριακά...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Και άρχισα να προσπαθώ να “βλέπω” τον εαυτό μου απ' έξω... Να με κοιτάω, να με παρακολουθώ, να δω τι θα κάνω με τα νέα δεδομένα...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Καινούργιοι άνθρωποι στη ζωή μου. Άνοιξαν πάλι τον ορίζοντα μου, άρχισα να βλέπω και να ονειρεύομαι ξανά...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Όμως... τόσο καιρό κλεισμένος στην ανασφάλεια, την ευκαιρία που μου δόθηκε, το δώρο... το γεύτηκα και ...το πέταξα...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <b>Να ζεις... να σου χαρίζουν όνειρα... κατανόηση και πραγματική αγάπη... και να γυρνάς την πλάτη επιστρέφοντας πίσω στη λάσπη της ανυπαρξίας.... Χωρίς όνειρα και χωρίς ελπίδες... πάλι πίσω...</b><br /> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Κι έτσι λοιπόν, όπως με παρατηρούσα, απ' έξω....</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Αντιλήφθηκα την Τραγικότητα μου.... την μοναξιά που με αλυσόδενε πάλι αργά και σταθερά....</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Αρνήθηκα το περιβάλλον μου... τους ανθρώπους, την ψυχή μου...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Και όλα, τα πάντα στροβιλίζονταν γύρω από εμένα... έγινα το κέντρο του σύμπαντος!!</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Άτιμο Εγώ... που καταστρέφεις τα πάντα σε μια στιγμή....</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ΞΥΠΝΑ! Ξύπνα επιτέλους!!! Και η αστραπή έγινε κεραυνός, και δεν ψιθύριζε πια...</div> <div style="text-align: justify;"> Ούρλιαζε στα αυτιά μου... “Είχες το φως.... γύρισες στο σκοτάδι!” “ΞΥΠΝΑ”....</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Μήνες πήρε για να ξυπνήσω εντελώς... αργά... και κάθε μέρα, κάθε νύχτα, παρέα με τους επίκτητους εφιάλτες.... η αντίληψη της τραγικότητας μου... έγινε ο πρωινός καφές μου.... έμενα καθιστός, μόνος στο δωμάτιο κριτικάροντας αυτό τον άξεστο εγωιστή, που εκτός από τον ίδιο, έκανε και τόσο κακό, προκάλεσε τέτοιο πόνο στο πιο αγαπημένο του πρόσωπο....</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Άτιμο Εγώ... που καταστρέφεις τα πάντα σε μια στιγμή...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Τελικά, αλλάζει ο άνθρωπος, μέσα από σκληρές διαδικασίες.... Άλλαξα... δεν είμαι πια αυτός που ήμουν τότε.... Μετάνιωσα για πολλά... αλλά ποτέ δεν είναι αρκετό αυτό για να επανορθώσεις ότι χάλασες...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Άτιμο Εγώ... που καταστρέφεις τα πάντα σε μια στιγμή... και πετάς στην αιώνια κόλαση τον ιδιοκτήτη σου.... και δεν υπάρχει επιστροφή....</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Και το ξέρεις φίλε αυτό, τίποτα δεν ξαναζεί, ο χρόνος έχει τη διαδρομή του.... δεν μπορείς να αλλάξεις τα γεγονότα...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Προσπαθείς για το μέλλον όμως, αλλά έχεις ένα τοίχο πανύψηλο μπροστά σου, και τα όνειρά σου, οι ελπίδες σου, είναι από εκεί πίσω....</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Κι εσύ φίλε, κάτσε τώρα και κλάψε για ότι χάθηκε και δεν θα ξαναβρεθεί....</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Άτιμο Εγώ... που καταστρέφεις τα πάντα σε μια στιγμή... που προκαλείς τόσο πόνο....</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Αντιλήφθηκες την Τραγικότητα σου τουλάχιστον....</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Να προσπαθείς όμως... η ελπίδες ξαναγεννιούνται, και τα όνειρα....</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: justify;"> <b>Για πάντα...</b></div> </div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/04/12.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-168210931074962253Thu, 03 Apr 2014 10:04:00 +00002016-10-04T14:46:08.467+03:00greecehomelessrough sleepingαστεγοιελλάδακρίση crisis<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOHUf5LG2pAinD3ippoSeo_5OkqQnoEHlM7s-KRZxnLauxh3D3wie4Nc0Ee4AtrweOG9q2jEgji1zb9PCuMWwFwy-7xEKc9FjdU8rB2u_WXDh1-ft-KBR7JGllSl1Lx50xS10tBPd7C4_H/s1600/bench.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOHUf5LG2pAinD3ippoSeo_5OkqQnoEHlM7s-KRZxnLauxh3D3wie4Nc0Ee4AtrweOG9q2jEgji1zb9PCuMWwFwy-7xEKc9FjdU8rB2u_WXDh1-ft-KBR7JGllSl1Lx50xS10tBPd7C4_H/s1600/bench.jpg" height="225" width="400"></a></div> <div style="text-align: center;"> <b>Γιατί εκείνη την στιγμή, απλά δεν θέλεις να υπάρχεις.</b></div> <br /></div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> Ημέρα 1η - Η Έξοδος<br /> <br /> 13 Ιουλίου, 2011<br /> <br /> Θυμήθηκα ένα βράδυ, που είχαμε πάει να βοηθήσουμε κάποιους άστεγους που είχαμε μάθει οτι ζουν στο άλσος στην Ακαδημία Πλάτωνος...<br /> <br /> Προσπαθούσαμε να τους βρούμε μέσα στο δασάκι, λίγο δύσκολο όμως γιατί ήταν πολύ σκοτεινά... Έτσι, προχώρησα πρώτος στους σκοτεινούς θάμνους, και πίσω μου ένας συνάδελφος που προσπαθούσε να διακρίνει ...οτιδήποτε...<br /> - “Που πας ρε Γιώργο; Δεν βλέπουμε τη μύτη μας εδώ!!”<br /> - “Έλα βρε! Προχώρα! Βλέπω εγώ και για τους δυο μας!<br /> - “Πλάκα κάνεις!!”<br /> <br /> Και χρειάστηκε να του εξηγήσω.... οτι όταν κάποιος μένει άστεγος και περιπλανιέται στα σκοτάδια, γιατί αυτός είναι πλέον ο κόσμος του, μαθαίνει να “βλέπει”.... για να ξεχωρίζει τις άλλες “σκιές...”<br /> <br /> Ο κόσμος των σκιών.... Τον γνώρισα εκείνον τον Ιούλιο, και έγινα κομμάτι του....<br /> <br /> Εκείνο το απόγευμα, πραγματικά, το μόνο που είχα μέσα στο κεφάλι μου... ήταν οτι πλέον είμαι άστεγος... Με λίγα λόγια δεν ήξερα τι μου γίνεται, όλες οι σκέψεις μπερδεμένες σε ομίχλη...<br /> Δεν ήξερα τι να πάρω μαζί μου... νερό, κάτι φαγώσιμο, κωλόχαρτο, οδοντόβουρτσα;... τί στο διάολο χρειάζεται να έχει ένας άστεγος;<br /> <br /> Ο πρώτος πανικός... Ευτυχώς έκανε πολύ ζέστη...<br /> <br /> Και στα βιαστικά, ρίχνεις 5-6 άχρηστα πράγματα στο σάκο, και βαδίζεις προς την εξώπορτα...<br /> ...κοντοστάθηκα για λίγο, κάνω μεταβολή και πάω προς τη βιβλιοθήκη... προφανώς δεν θα ξαναδώ τα βιβλία μου, γι' αυτό, ας πάρω κάτι μαζί μου... να διαβάσω κάτι στα γρήγορα... να το βάλω στο άδειο μου μυαλό... να έχει κάτι να ασχολείται...<br /> <br /> Και εντελώς τυχαία, το χέρι μου πιάνει ένα σχεδόν διαλυμένο παλιό βιβλίο...<br /> <br /> Του Γκίνσμπεργκ... και διαβάζω “το ουρλιαχτό”, έτσι, να ρίξω μια ματιά στα χρόνια τα παλιά...<br /> Να πάρω κάτι από τη ζωή που <span lang="el-GR">εγκατέλει</span><span lang="en-US">π</span><span lang="el-GR">α</span>...<br /> <br /> <b>“....με την απόλυτη καρδιά τού ποιήματος τής ζωής σφαγμένη και</b><br /> <b>πετάμενη έξω απ’ τα κορμιά τους, καλή για φάγωμα για</b><br /> <b>χίλια χρόνια..”</b><br /> <br /> Λίγο αργότερα βρίσκομαι σε ένα παρκάκι καθισμένος στο τσιμεντένιο παγκάκι, να χαζεύω τους περαστικούς και παριστάνοντας τον αδιάφορο... ένας απλός επισκέπτης του πάρκου δηλαδή...<br /> Μόνο που εδώ θα βγάλω αυτή την πρώτη νύχτα της αστεγίας... και δεν το έχω ακόμα χωνέψει.<br /> <br /> Και όσο περνά η ώρα, ο κόσμος αραιώνει.. και βρίσκεσαι μόνος, εσύ και ο εχθρός, ο εαυτός σου... που βάλθηκε να σε παιδέψει αυτή την πρώτη νύχτα...<br /> <br /> Αγρια μεσάνυχτα, στα σκοτάδια, και η έκρηξη στο μυαλό σου έχει ήδη προκληθεί... Τόσο δυνατή, ανεξέλεγκτη... και το ωστικό κύμα κατεβαίνει στο λαιμό, το σβέρκο, στο στήθος και την καρδιά, το στομάχι, τα πόδια.... μουδιάζεις και παραλύεις εντελώς...<br /> <br /> ...και γυρνάς στο πλάι, να ξεράσεις, να εκτονωθεί η έκρηξη...<br /> <br /> ...και χαλαρώνεις... νομίζεις... γιατί σε ελάχιστο χρόνο, τα φίδια των σκέψεων σε τυλίγουν και σε τραβάνε στην τρύπα τους.....<br /> <br /> Που θα πλένομαι; Που θα αφοδεύω; Που θα κρύβομαι τις νύχτες; Τι θα κάνω την ημέρα...<br /> Με τι θα κόβω τα νύχια μου; Και πιστεύεις οτι αυτά είναι τα προβλήματα...<br /> Την πάτησες φίλε... Το πρόβλημα, το αναπάντητο ερώτημα είναι: τι θα απογίνεις.... ψάχνεις να βρεις ρόλο για την ύπαρξή σου, και παράλληλα, καταλαβαίνεις τον ρόλο της σκιάς.... Κατάλαβες φίλε; Πρέπει να γίνεις “σκιά”... Να επιβιώσεις σαν σκιά...<br /> <br /> Σε μαγκώνουν οι φόβοι τώρα πια.... γίνεσαι η σκιά που φοβάται το σκοτάδι.. το νέο σου “σπίτι”.<br /> <br /> Σε πνίγει το παράπονο.... οι αναμνήσεις σου τσακίζουν την ψυχή... ναι, ανακάλυψες οτι έχεις και ψυχή... με αυτή γεννήθηκες και μεγαλώνοντας την στράγγιζες σε κάθε στιγμή της ζωή σου....<br /> <br /> Ξημερώνει.... αυτοκίνητα... λίγος κόσμος βιαστικός.... και καθώς ανεβαίνει ο ήλιος, παρατηρείς το σκηνικό. Αλήθεια.... τι είναι όλα αυτά;<br /> <br /> Μοιάζει να είσαι ο μοναδικός θεατής μιας παράστασης που κάποτε συμμετείχες... μέχρι χτες....<br /> Και αναρωτιέσαι γιατί τώρα κατέληξες ένας και μοναδικός θεατής... και σε καταβάλει η κατάθλιψη, για έναν κόσμο που έζησες και δεν υπάρχει πια.... χαμένος από τους φίλους, την οικογένεια, το παιδί σου και τους αγαπημένους σου.... και με χαμένα, στραγγισμένα τα αισθήματα...<br /> <br /> Οι τύψεις... στην έχουν στημένη στη γωνία.... πρέπει να τις ξεγελάσεις για την ώρα.... πρέπει να πολεμήσεις για την επιβίωση....<br /> <br /> <b>“...λογομαχώντας με τούς αντίλαλους τής ψυχής,</b><br /> <b>χορεύοντας ροκ στις μεσονύχτιες παντέρημες εκτάσεις τής</b><br /> <b>αγάπης, ένα όνειρο ζωής ένας βραχνάς, σώματα πού γινήκαν</b><br /> <b>πέτρα βαριά σαν το φεγγάρι...”</b><br /> <br /> Και λες... καλή τύχη αδελφέ μου... έχεις να δώσεις μεγάλες μάχες... κρατήσου λοιπόν...<br /> <br /> Και μπαίνεις δειλά στο “σπίτι των σκιών”...<br /> <br /> <b>“....και τρέμοντας από ντροπή, απορριγμένος κι όμως</b><br /> <b>ανοίγοντας την ψυχή για να ομονοήσει με το ρυθμό της</b><br /> <b>σκέψης μες στο γυμνό κι απέραντο κεφάλι,</b><br /> <b>ο τρελός το ρεμάλι κι άγγελος μπιτ στο Χρόνο, άγνωστος, κι</b><br /> <b>όμως καταγράφοντας εδώ αυτά πού θ’ απομείνουν για να</b><br /> <b>ειπωθούν σε καιρούς μετά το θάνατο, γι’ αυτούς</b><br /> <b>πού υψώθηκαν μετενσαρκωμένοι....”</b><br /> <br /> Allen Ginsberg – Το Ουρλιαχτό (αποσπάσματα)</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/04/1.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-6420654426777746625Sat, 22 Mar 2014 11:05:00 +00002016-10-04T14:50:06.934+03:00greecehomelessrough sleepingαστεγοιελλάδακρίση crisis<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div style="text-align: justify;"> <div style="text-align: center;"> Κι ας σου πήραν τις ελπίδες σου.... κι ας έχασες τα όνειρα.... μην κλαις....</div> </div> <br /> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCmiGP5BH27nCOZPYaxB09MYdEyLh7G5Dx_QeVCFKMqRtv3YhyphenhyphenqevM2nts-uZaVNS3AlYw1xGd9O83ZeIZP65zb7WgIHdLC9aJesoQ73UmXtQkfvQ4iPv2i1zQnsl-TAGCIMDJvoG3b3Zh/s1600/447210_04_3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCmiGP5BH27nCOZPYaxB09MYdEyLh7G5Dx_QeVCFKMqRtv3YhyphenhyphenqevM2nts-uZaVNS3AlYw1xGd9O83ZeIZP65zb7WgIHdLC9aJesoQ73UmXtQkfvQ4iPv2i1zQnsl-TAGCIMDJvoG3b3Zh/s1600/447210_04_3.jpg" height="212" width="320"></a></div> &nbsp; <br /> 09/12/2013<br /> <br /> Πλησιάζουν οι μέρες της γιορτής... και αναπολείς για άλλη μια φορά τα χρόνια που πέρασαν... και πάνε...<br /> <br /> Έτσι κι αλλιώς, για κάποιο λόγο, είναι μια μελαγχολική περίοδος για όλους...<br /> <br /> Φαντάσου να είσαι μόνος και άστεγος.... Τραγικά και μπερδεμένα τα συναισθήματα...<br /> Κι εσύ αρχίζεις να ψάχνεις τρόπο, να μην πέσεις στην καινούργια τρύπα που ανοίγει στην ψυχή σου..<br /> <br /> Στον ξενώνα, οργανώνουν ένα είδος γιορτής.... Όμορφα.... αλλά ποιος σκέφτεται ουσιαστικά εμάς, που μέσα στη σκιώδη ύπαρξή μας, δεν μας προσφέρει τίποτα μια γιορτή, παρά μόνο μας ξυπνά τις μνήμες και τον πόνο της έλλειψης της οικογένειας που κάποτε είχαμε...<br /> <br /> Δεν μπορώ να διασκεδάσω με ένα θέατρο, την ημέρα του μνημόσυνου....<br /> <br /> Πρέπει να οργανώσω την φυγή, να δραπετεύσω, να μαζέψω την σκιά μου και να τρέξω μακρυά....<br /> <br /> Πιάνω τον εαυτό μου να ονειρεύεται, να ξαναφτιάχνει εικόνες οικογενειακής σύναξης... αυτή, την μια φορά τον χρόνο... Το τραπέζι, η μάνα που τα έχει όλα έτοιμα, τα αδέρφια, γαμπροί και νύφες, τα αστεία που ανταλλάσσονται... κουτσομπολιό... τα παιδιά που μεγάλωσαν και είναι πια ενήλικες, σαν εμάς... - για θυμήσου που τριγυρνούσαν στα πόδια μας....<br /> <br /> Και ξεφτίζει η μνήμη σιγά σιγά... και χάνονται κομμάτια.....<br /> <br /> Και σκοτεινιάζει το βλέμμα, και καταλαβαίνεις οτι είσαι τυφλός εκείνη τη στιγμή.. γιατί κοιτάς προς τα μέσα, ψάχνεις γι αυτή την έρμη την ψυχή σου....<br /> <br /> Και αποφασίζεις να πας να τους βρεις.. να γιορτάσεις με την οικογένεια... που δεν έχεις πια...<br /> <br /> Και δηλώνεις χαρούμενος σε όλους, οτι σε κάλεσαν τ' αδέρφια σου, να φάτε μαζί, όπως παλιά...<br /> <br /> Ντύνεσαι καλά, καθαρά... έχεις και λίγα λεφτά, πού μάζευες μήνες, από κάτι δουλίτσες που έκανες... και ξεκινάς...<br /> <br /> Φτάνεις Σύνταγμα... κόσμος πηγαινοέρχεται... ψώνια, γέλια, πιτσιρίκια, ζητιάνοι και πλανόδιοι πωλητές και μουσικοί....Πανηγύρι!!!<br /> <br /> Εντάξει... να βολτάρω λίγο να χαζέψω, να δείξω οτι με ενδιαφέρουν κι εμένα τα όμορφα πράγματα στις βιτρίνες.... και μετά.. άντε, έφτασε η ώρα να πάμε στην οικογένεια....<br /> <br /> Περπατάς χαζεύοντας... διαλέγεις ένα ήσυχο μαγαζί, ταβερνάκι στην Πλάκα... κάθεσαι, παραγγέλνεις... και παρατηρείς τον κόσμο που πάει κι έρχεται....<br /> <br /> Μπυρίτσα, μπριζόλα, πατάτες τηγανητές (πόσο τις επιθύμησες...) κολοκυθάκια σαλάτα....<br /> <br /> ....και παρακολουθείς την οικογένεια σου που τρώνε κι αυτοί γύρω από το τραπέζι και λέτε νέα σας... έχετε καιρό να τα πείτε... και είστε όλοι χαρούμενοι για μια ακόμη χρονιά που είστε μαζί....<br /> <br /> Πνίγεσαι!!! ξέχασες οτι έχεις ακόμα μια μπουκιά στο στόμα! Πνίγεσαι.... και για μια φορά ακόμα το βλέμμα σου κοιτά το τίποτα, την ανυπαρξία.... πάλι τυφλός....<br /> <br /> Πληρώνεις και φεύγεις.... έχει σκοτεινιάσει.... και ξεκινάς για ...που;;; Έτσι, περπατάς, και προσπαθείς να αδειάσεις το μυαλό σου.... να μην θυμάσαι τίποτα... και δεν το καταφέρνεις...<br /> <br /> Φτάνω στην μεγάλη πλατεία, ο κόσμος έχει αραιώσει και οι σκιές πληθαίνουν... είναι αργά πια, περπάτησα πολλές ώρες...<br /> <br /> Ακουμπάω και την δική μου σκιά πάνω στις άλλες.... έτσι για να μην αισθάνομαι μόνος...<br /> Να περάσει η νύχτα, να πάω πίσω στον ξενώνα χαρούμενος, γελαστός.<br /> <br /> Γιατί γιόρτασα με την οικογένεια....<br /> <br /> Στερεμένος από τα δάκρυα της νύχτας....<br /> <br /> Μην κλαις ρε φίλε!!!! Έχεις τις μνήμες σου, αναμνήσεις όμορφες!<br /> <br /> Κι ας σου πήραν τις ελπίδες σου.... κι ας έχασες τα όνειρα.... μην κλαις....</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /></div> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://homeless.listen2myradio.com/" target="_blank"><img alt="Homeless Radio" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNbqLs9qhut-V3tv_L-PSQjQ35PA12YGIUC6yE55NmNnnBgIZvy7yNI37OOi5cF4q9kZz64tbLYpmdKyvioAvkm_jwAN07g9YB0VcVGrSh_paOEJolyxEPE5AmfUvmyZ5_SkFWLzC7CiRg/s1600/sound_icon1.jpg"></a></div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/03/2012.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-3649484955465079270Thu, 20 Mar 2014 19:40:00 +00002016-10-04T15:14:39.255+03:00greecehomelessrough sleepingαστεγοιελλάδακρίση crisis<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: center;"> “Μην κλαις! Μην κλαις! Δεν είναι στον άλλον όχτο!</div> <div style="text-align: center;"> &nbsp;Οι φωνές, τα κλάματα και τα φτερά είναι η καρδιά σου!”<br /> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiThUHkpY0tij1fwtYsACrNchM716ttUAFbugINbsGctdqRf2BWQrbNshLwrLYPzFVtIietZ-ZT7iTHYRKfvzjhYU8SaR4odSwfJJNqZjLg5WmWe_OKmoEK8yxO04FmSBX1cPGLuy0W5Ht4/s1600/astegoi_peiraiws.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiThUHkpY0tij1fwtYsACrNchM716ttUAFbugINbsGctdqRf2BWQrbNshLwrLYPzFVtIietZ-ZT7iTHYRKfvzjhYU8SaR4odSwfJJNqZjLg5WmWe_OKmoEK8yxO04FmSBX1cPGLuy0W5Ht4/s1600/astegoi_peiraiws.jpg" height="275" width="320"></a></div> <br /> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> &nbsp;08/12/2013<br /> <br /> Και θυμάμαι.... αρχές του Νοέμβρη μπήκα να ζήσω στον ξενώνα...<br /> <br /> Νύχτα πρώτη,<br /> <br /> Γνωρίστηκα με τους άλλους άστεγους που έμεναν εκεί, με τον χώρο... Διαφορετικοί άνθρωποι... αλλά τα πήγαμε μια χαρά... Τα τραίνα περνούσαν απ' έξω, στα 10 μέτρα... κάθε δέκα λεπτά...<br /> <br /> Σεισμός!!<br /> <br /> Εκεί λοιπόν, το ίδιο βράδυ, γνώρισα και ένα κομμάτι του εαυτού μου, που δεν φανταζόμουν..<br /> Από την στιγμή που έφτασα λοιπόν, αναρωτιόμουν πως θα διαμορφωνόταν η ψυχολογία μου... ήδη βρισκόμουν σε βαριά κατάθλιψη....<br /> <br /> Ξέρεις, ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τον ύπνο.... και φοβόμουν ότι δεν θα μπορώ να κοιμηθώ...<br /> Το περιβάλλον... τα τραίνα... οι ξένοι άνθρωποι... η αβεβαιότητα για το μέλλον...<br /> Αυτά σκεφτόμουνα... και μια ζωή πολυτάραχη που άφηνα πίσω, και που δεν με τρόμαξε ποτέ, κι ας είχε κινδυνέψει και η ζωή μου... “και τώρα φοβάσαι μάγκα μου”...<br /> <br /> Φοβάσαι για ένα ανύπαρκτο αύριο... φοβάσαι που θα χαθείς έτσι, χωρίς αξιοπρέπεια, στη μιζέρια...<br /> Αλλά, περισσότερο φοβάσαι μήπως και τα πιστέψεις αυτά, τρομάζεις με την ιδέα οτι χάνονται τα όνειρα και οι ελπίδες, φοβάσαι οτι θα είσαι ένας ζωντανός νεκρός...<br /> <br /> Αλλά... ανακαλύπτεις οτι όσο τα σκέφτεσαι, τόσο πιο πολύ αποκτάς την ψυχική δύναμη να τα αντιμετωπίσεις... Έτσι, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του άστεγου, στα 60 σου, ανακαλύπτεις έναν άλλο εαυτό... και ...κοιμάσαι σαν πουλάκι! Και με ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο απόλυτης ηρεμίας...<br /> <br /> “ο 5 δευτερόλεπτα!” Σε 5” κοιμάμαι.... και άρπαξα και το παρατσούκλι!<br /> <br /> Οι εφιάλτες ζωντανεύουν όταν είσαι ξύπνιος...<br /> <br /> Μερικές μέρες μετά... στα μέσα του Νοέμβρη... Η ώρα πήγε 9 το βράδυ και οι “απ' έξω” πρέπει να φύγουν από τον ξενώνα, και να πάνε να βρουν κάπου να κοιμηθούν....<br /> <br /> Και τους παρατηρείς να μαζεύουν τα λιγοστά υπάρχοντα, και να βγαίνουν από την πόρτα, να πηγαίνουν δεξιά – αριστερά και να χάνονται στη νύχτα....<br /> <br /> Οι εφιάλτες ζωντανεύουν όταν είσαι ξύπνιος...<br /> <br /> Και κάθεσαι εκεί, στην καρέκλα μπροστά στην κουζίνα... και αντιλαμβάνεσαι οτι τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι από τα μάτια σου και τραντάζεσαι από τα αναφιλητά, και ντρέπεσαι που σε βλέπουν... κι έχεις παγώσει... Και ντρέπεσαι που εσύ θα κοιμηθείς σε κρεβάτι, στα ζεστά...<br /> <br /> Και ένας νέος εαυτός αναδύεται και σε ξαφνιάζει πάλι! Και αποφασίζεις οτι τώρα πλέον είναι η σειρά σου να βοηθήσεις τους ανθρώπους.... Και το κάνεις σκοπό της υπόλοιπης αβέβαιης ζωής σου... Και το ξέρεις αυτό μόνο εσύ, βαθιά στην ψυχή που σου έχει απομείνει....<br /> Κανένας άλλος....<br /> <br /> Και αποφασίζεις να ψάξεις ακόμα πιο βαθιά... να σκάψεις να βρεις τι άλλο είναι θαμμένο μέσα σου και δεν το ξέρεις....<br /> <br /> — “Μην κλαις! Μην κλαις! Δεν είναι στον άλλον όχτο! Οι φωνές, τα κλάματα και τα φτερά είναι η καρδιά σου!” (Νίκος Καζαντζάκης)<br /> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://homeless.listen2myradio.com/" target="_blank"><img alt="Homeless Radio" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNbqLs9qhut-V3tv_L-PSQjQ35PA12YGIUC6yE55NmNnnBgIZvy7yNI37OOi5cF4q9kZz64tbLYpmdKyvioAvkm_jwAN07g9YB0VcVGrSh_paOEJolyxEPE5AmfUvmyZ5_SkFWLzC7CiRg/s1600/sound_icon1.jpg"></a></div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div>http://skies-homeless.blogspot.com/2014/03/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-8523101066582471632Sun, 16 Mar 2014 00:23:00 +00002016-10-04T15:15:27.346+03:00greecehomelessrough sleepingαστεγοιελλάδακρίση crisis<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhk6kh4uwwsORN2XsAe3EMU0nw1-cKS-SuodiLrJSZnCnhRIHpHkdNEO6TZOPu5pr3vVJ80Y5VPIj-Q0Tw3FA13ekwlNkbxqPCFAqsbg0Nr-GL3B0dzGI6FiGxep6Ck6jfaW5Kjgm1uEWab/s1600/metro-free-newspaper-homeless-small-89531_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhk6kh4uwwsORN2XsAe3EMU0nw1-cKS-SuodiLrJSZnCnhRIHpHkdNEO6TZOPu5pr3vVJ80Y5VPIj-Q0Tw3FA13ekwlNkbxqPCFAqsbg0Nr-GL3B0dzGI6FiGxep6Ck6jfaW5Kjgm1uEWab/s1600/metro-free-newspaper-homeless-small-89531_1.jpg" height="187" width="320"></a></div> <br /> 22/11/2013<br /> <br /> Η Σκιά...<br /> δύο χρόνια μετά....<br /> <br /> ....έπρεπε να περάσει ενάμισι χρόνος για να καταλάβεις οτι ανήκεις πλέον στον κόσμο των σκιών...<br /> Έπρεπε να επαναστατήσεις, να εξαγριωθείς, να μελαγχολήσεις, να ουρλιάξεις ΦΤΑΝΕΙ... ως εδώ! Για να αποφασίσεις να βγείς απ' τη σκιά, να αρπάξεις το φως ξανά....<br /> Και... το κάνεις! Και να! Σφίγγεις τα δόντια, και χωρίς δεύτερη σκέψη, πηδάς έξω, μακρυά απ' τη σκιά...<br /> <br /> Να και το Φως!!! Εκεί έξω σε περιμένει.... Πανέμορφο με το αστραφτερό του χαμόγελο να σε παρατηρεί και να σου γνέφει... "έλα, εδώ είμαι, να σου δείξω το δρόμο του χαμόγελου, να σου πάρω το βάρος της ψυχής...."<br /> <br /> Η Ελπίδα εκεί..<br /> <br /> Το πλησιάζεις διστακτικά στην αρχή, και απλώνεις το χέρι και το αγγίζεις, και νιώθεις τη ζέστη της δικής του ψυχής... Σε αγκαλιάζει το Φως, σου μιλάει γλυκά, σου δίνει θάρρος με λόγια τρυφερά...σε χαϊδεύει απαλά, σε τραβάει απ' το χέρι, και σε ταξιδεύει σε άλλους απέραντους ουρανούς...<br /> Μόνο που εσύ είσαι ακόμα μια σκιά... και κουβαλάς το απίστευτο φορτίο πόνου, που το μάζευες σιγά σιγά, όλο το διάστημα που έζησες με τις άλλες σκιές...<br /> <br /> Ζεις ανάμεσα στο Φως και την Σκιά αδερφέ μου... και είναι τόσο σκληρό.... να διαπιστώνεις οτι τώρα είσαι...<br /> <br /> Η Σκιά του Φωτός....<br /> <br /> ...κι εσύ ουρλιάζεις βουρκωμένος... ξανά.. αδερφέ μου...</div> </div> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /></div> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://homeless.listen2myradio.com/" target="_blank"><img alt="Homeless Radio" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNbqLs9qhut-V3tv_L-PSQjQ35PA12YGIUC6yE55NmNnnBgIZvy7yNI37OOi5cF4q9kZz64tbLYpmdKyvioAvkm_jwAN07g9YB0VcVGrSh_paOEJolyxEPE5AmfUvmyZ5_SkFWLzC7CiRg/s1600/sound_icon1.jpg"></a></div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/03/blog-post_16.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)0tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-7563128894458087640Thu, 13 Mar 2014 14:25:00 +00002016-10-04T15:16:06.603+03:00greecehomelessrough sleepingαστεγοιελλάδακρίση crisis<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhYLTNfWGIeoOMlbQolcQKYc_ztZVqHEkiQG31Ei04YCIL35d6GIeEXMZxcXsnPX8-8aTkcF6WvLBNh9xPymos_-mgbNKdZKaIydF_-gXa0t1lXmp8TKLf0gpgO_W3OE3B9F_assEg_3QWd/s1600/%5BGR.+Work+In+Progress.mp4_20140311_225504.281.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhYLTNfWGIeoOMlbQolcQKYc_ztZVqHEkiQG31Ei04YCIL35d6GIeEXMZxcXsnPX8-8aTkcF6WvLBNh9xPymos_-mgbNKdZKaIydF_-gXa0t1lXmp8TKLf0gpgO_W3OE3B9F_assEg_3QWd/s1600/%5BGR.+Work+In+Progress.mp4_20140311_225504.281.jpg" height="180" width="320"></a></div> <br /> Νοέμβριος 2013</div> <div class="western" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"> <br /> <br /> Να σου πω....<br /> <br /> Εσένα που θα έχεις το κουράγιο, την διάθεση να διαβάσεις παρακάτω...<br /> <br /> Πρώτα, να συστηθώ.. <br /> <br /> Είμαι ο Γιώργος και γράφω σήμερα με την ιδιότητα του άστεγου, άνεργου, ανασφάλιστου, στα 62 μου, και που ποτέ δεν θα πάρω σύνταξη....<br /> <br /> Και που αναζητώ τον τρόπο να επιβιώσω, με αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό. Γιατί, επιθυμώ να κλείσει η ζωή μου με ελπίδα, αγάπη και χαμόγελο... με ψυχή χαρούμενη και ευτυχισμένη...<br /> <br /> Λοιπόν... διαβάζω τις τελευταίες μέρες τόσα άρθρα και ρεπορτάζ (τηλεόραση δεν βλέπω) για τους άστεγους. Και θυμάμαι την ζωή μου σαν άστεγος τα τελευταία χρόνια...<br /> <br /> Βρέθηκα να συμμετέχω σε άπειρα ρεπορτάζ σε πολλά τηλεοπτικά δίκτυα, κυρίως ξένα και μερικά ελληνικά, σε περιοδικά και σε εφημερίδες. Τι σκεφτόμουν πραγματικά όταν μιλούσα στους δημοσιογράφους; Μα ήταν ξεκάθαρο οτι εξυπηρετούσα κάποια συμφέροντα!<br /> Κάποιοι που διαβάζουν τώρα, ξέρουν καλά τι ακριβώς λέω. Προσωπικά, εξαργύρωνα την επιβίωσή μου.<br /> <br /> Και στην άκρη του μυαλού μου, υπήρχε πάντα η ελπίδα να βρεθεί κάποιος που θα μου έδινε μια δουλειά, να ζήσω με αξιοπρέπεια και να μην είμαι βάρος σε κανέναν!<br /> <br /> Δεν πέρασε καιρός μέχρι να αντιληφθώ οτι απλά, είχα γίνει το αντικείμενο για επιβίωση του δημοσιογράφου.... και αντικείμενο πλουτισμού των ΜΜΕ. Και συνέχισα να είμαι “αντικείμενο” συνειδητά πλέον, με την ελπίδα πια, τουλάχιστον να ωφεληθούν, ίσως, κάποιοι άλλοι άστεγοι, πολύ πιο ταλαιπωρημένοι από εμένα..<br /> <br /> Και ταυτόχρονα, εκτός από την ιδιότητα του άστεγου, έχτισα και την συνείδηση του εθελοντή. Από τη στιγμή δηλαδή, που κάποιες βασικές μου ανάγκες καλύφθηκαν, μπορούσα να βοηθάω και κάποιους άλλους...<br /> <br /> Για τον εθελοντισμό όμως, ίσως αναφερθώ αργότερα.... κάπου αλλού...<br /> <br /> Κατά την διάρκεια λοιπόν του χρόνου που επωφελήθηκα των υπηρεσιών του ξενώνα αστέγων που έζησα, κατάλαβα οτι η κοινωνική επανένταξη που ευαγγελιζόταν η οργάνωση για τους άστεγους, δεν θα γινόταν ποτέ.... <br /> <br /> Και η διαδικασία του να αποδείξεις οτι δεν είσαι ελέφαντας (“περιστατικό” για κάποιους) πολύ ψυχοφθόρα... Δεν είμαστε “αδέσποτα” για να μας μαζεύετε σε μάντρες, ή να μας φωτογραφίζετε στους δρόμους, τις γέφυρες, τις στοές και τα παγκάκια....<br /> <br /> Η αλληλεγγύη μεγάλης μερίδας του λαού, είναι δεδομένη! Την βίωσα! Και δεν έχω τρόπο να ευχαριστήσω όλους αυτούς τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Και μιλάω για την αλληλεγγύη στους αναξιοπαθούντες... όχι απαραίτητα προσωπικά σε εμένα....<br /> <br /> Από την άλλη μεριά, είχα την ευκαιρία αυτοκριτικής, του απολογισμού σχεδόν μισού αιώνα ζωής σε αυτό τον κόσμο.... <br /> <br /> Ομολογώ οτι με εξέπληξε το αποτέλεσμα.... Το να ανακαλύπτεις πόσο πεζά, εγωιστικά έζησες... πόσο κακό έκανες στους άλλους, αλλά κυρίως στον εαυτό σου και την ψυχή σου, δεν είναι εύκολο να το αποδεχθείς... Το αποδέχεσαι τελικά, γιατί είναι μια σκληρή αλήθεια... Και καταλαβαίνεις επίσης, οτι δεν υπάρχει τρόπος να γυρίσει ο χρόνος πίσω, για να επανορθώσεις...<br /> <br /> Υπάρχουν, σε αυτό το στάδιο, 2 δρόμοι να ακολουθήσει κάποιος... Να πέσει στην λήθη, να “βουλώσει” τις αισθήσεις και την ψυχή, με πάγο αιώνιο, ή να ξεσηκωθεί και να επαναστατήσει εναντίον του εαυτού του...<br /> <br /> Και στην περίπτωση της λήθης, πας, χάνεσαι στην ανυπαρξία του τίποτα, που είναι “κάπου εκεί” στον χωροχρόνο....<br /> <br /> Το “ξεσήκωμα” δεν είναι εύκολη πράξη, πρέπει να γίνει με απόλυτη ευθύνη και πρέπει να αποδεχθείς την βοήθεια από τον πιθανό “κάποιον”, που σου απλώνει το χέρι, όχι από αλληλεγγύη, αλλά από βαθιά αγάπη... γιατί ήταν δίπλα σου καιρό, σε γνώρισε καλά... σε εκτίμησε... και που δεν κατάλαβες οτι ήταν πάντα δίπλα σου...<br /> <br /> Όλα αυτά... για το τι νοιώθω εγώ, σαν άστεγος.... δεν ανήκουν σε εμένα μόνο.... Με παραλλαγές, είναι αυτά που αισθάνονται όλοι οι άστεγοι, άσχετα με την ψυχική τους κατάσταση...<br /> <br /> Γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι, φτιαγμένοι από το ίδιο κοσμικό υλικό... Οι δομές των κοινωνιών μας διαφοροποιούν...<br /> <br /> Και σαν τέτοιοι, πιστεύω ότι είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να λειτουργούμε με ενσυναίσθηση (βαθιά επικοινωνία με τον άλλον μέσω της συναισθηματικής ταύτισης ή κατανόησης).<br /> <br /> Ο άστεγος λοιπόν, ΔΕΝ είναι “περιστατικό”, άσχετα με τον ιατρικό του φάκελο, το ποινικό μητρώο ή με τις εξαρτήσεις του. Μπορεί να είναι βρώμικος, να μυρίζει άσχημα και η φάτσα του να σε τρομάζει, η συμπεριφορά του να σε φοβίζει.... ή μπορεί να είναι κάποιος που όταν τον βλέπεις ΔΕΝ πιστεύεις οτι είναι άστεγος, γιατί αντίθετα με τα παραπάνω, είναι καθαρός, γελαστός και δραστήριος.... ντυμένος σχετικά καλά και καθαρά.... δεν έχει “ιατρικό” φάκελο, ούτε εξαρτήσεις και ποινικά μητρώα.... <br /> <br /> ΟΛΟΙ έχουν ένα κοινό... είναι άνθρωποι με τα όλα τους.... με προσωπικότητα, αισθήματα, χαρές και λύπες, με αγάπη στην καρδιά, με μίσος μερικές φορές... και κυρίως με ελπίδα! Και ψυχή...<br /> Συνείδηση!!<br /> <br /> Και το κυριότερο.... την μοναξιά και τον πόνο που σου δίνει αυτή...<br /> <br /> Γι αυτό... Σας παρακαλώ... μην τον εκμεταλλεύεστε... δεν του αξίζει και αυτός ο πόνος...<br /> Και αν δεν μπορείτε να του προσφέρετε κάτι... κοιτάξτε τον στα μάτια, όχι με οίκτο και συμπόνοια.. αλλά με χαμόγελο και αγάπη... αγγίξτε τον.... αυτό χρειάζεται, για να νοιώσει οτι δεν είναι μόνος...<br /> ...στο δρόμο...<br /> <br /> σε ευχαριστώ με την καρδιά μου...<br /> <br /> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://homeless.listen2myradio.com/" target="_blank"><img alt="Homeless Radio" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNbqLs9qhut-V3tv_L-PSQjQ35PA12YGIUC6yE55NmNnnBgIZvy7yNI37OOi5cF4q9kZz64tbLYpmdKyvioAvkm_jwAN07g9YB0VcVGrSh_paOEJolyxEPE5AmfUvmyZ5_SkFWLzC7CiRg/s1600/sound_icon1.jpg"></a></div> </div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script>http://skies-homeless.blogspot.com/2014/03/blog-post_13.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)1tag:blogger.com,1999:blog-5100819690094782186.post-7192635928814283947Thu, 13 Mar 2014 02:17:00 +00002016-10-04T15:16:53.542+03:00greecehomelessrough sleepingαστεγοιελλάδακρίση crisis<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQYRHmp9ZIH_Cx5NOlQwtmJGCuAPUzCXH96ttazJ6aSN8NnYvZu-TuNsPDqebB7Wl0Ar2UB18YdjUMgxrX4CWkIfJ-RP7uJjY9MH4q5jV-eTj60Z4HwtI1xhLsFe_o1Lwuqx1j-mWpUmW1/s1600/1510551_10202056671553111_1253364561_n.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQYRHmp9ZIH_Cx5NOlQwtmJGCuAPUzCXH96ttazJ6aSN8NnYvZu-TuNsPDqebB7Wl0Ar2UB18YdjUMgxrX4CWkIfJ-RP7uJjY9MH4q5jV-eTj60Z4HwtI1xhLsFe_o1Lwuqx1j-mWpUmW1/s1600/1510551_10202056671553111_1253364561_n.jpg" height="180" width="320"></a></div> <div style="text-align: justify;"> <div class="_53" id="mid.1394658336210:5e11a1d7abd83b4e03"> <div class="_3hi clearfix"> <div class="_38 direction_ltr"> <br /> <h3 class="post-title entry-title" itemprop="name" style="text-align: center;"> <a href="http://skies-homeless.blogspot.gr/2014/03/blog-post_7641.html">Σκιές - Η Αιώνια Νύχτα ενός Αστέγου</a></h3> <br /> <span class="null">Το Blog αυτό δημιουργήθηκε, για να κάνει ευρύτερα γνωστό το πρόβλημα της αστεγίας μέσα από τις εμπειρίες ενός αστέγου. Για να κατανοήσουμε, ότι ένας άστεγος είναι πάνω απ' όλα Άνθρωπος,<span class="text_exposed_show"> με σκέψεις, αγωνίες, συναισθήματα και κυρίως, πόθο και πάθος για ζωή. Να μάθουμε να τον προσεγγίζουμε με ενσυναίσθηση και αγάπη. Να είμαστε αλληλέγγυοι και όχι φιλάνθρωποι. Να προσπαθήσουμε να τον βγάλουμε από τον δρόμο και την απόγνωση. Να τον προστατεύουμε όταν χρειαστεί.</span></span></div> </div> </div> </div> <br /> <div style="text-align: justify;"> <span class="text_exposed_show">Τα κείμενα που δημοσιεύονται, έχουν γραφτεί τους τελευταίους μήνες και είναι μια καταγραφή γεγονότων και συναισθημάτων μέσα από τις εμπειρίες της ζωής μου και της ιστορίας μου, ως άστεγου. Ελπίζω να είναι χρήσιμα και, έστω κάποιοι συνάνθρωποι να ευαισθητοποιηθούν και να βγάλουν φωνή δυνατή, δυναμική, για να τερματιστεί κάποτε αυτή η κοινωνική αδικία.</span></div> <span class="text_exposed_show"><br /></span> <span class="text_exposed_show">Οι άστεγοι είμαστε πολλοί... Μια ολόκληρη πόλη, χωρίς γεωγραφική θέση...</span><br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://homeless.listen2myradio.com/" target="_blank"><img alt="Homeless Radio" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNbqLs9qhut-V3tv_L-PSQjQ35PA12YGIUC6yE55NmNnnBgIZvy7yNI37OOi5cF4q9kZz64tbLYpmdKyvioAvkm_jwAN07g9YB0VcVGrSh_paOEJolyxEPE5AmfUvmyZ5_SkFWLzC7CiRg/s1600/sound_icon1.jpg"></a></div> </div> <script> (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-49234481-1', 'auto'); ga('send', 'pageview'); </script> </div> http://skies-homeless.blogspot.com/2014/03/blog-post_42.htmlnoreply@blogger.com (George Barkouris)