Πυθαγόρας Ξανά

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Wed, 27 Jan 2021 12:39:00 +0200

Πυθαγόρας και πάλι

Συμπλήρωσα αυτό που έλειπε

ΣΚΕΠΑΣΤΕ ΤΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΑ

Σκεπάστε τα ραδιόφωνα,

τα FM, τα κασετόφωνα

κι αφήστε με σαν άνθρωπος να βρω

το κέφι μου και τ’ άχτι μου

που μέσα από τη στάχτη μου

το φύλαξα και το ’κανα σταυρό.

Δεν είναι αυτά συστήματα

παρηγοριά στα θύματα

που πέθαναν απ’ τον πολιτισμό.

Βαρέστε μια διάλυση,

μα όχι άλλη ανάλυση

λες κι έχουμε κοινό λογαριασμό.

Αχ! Κανείς δε μου ’πε αυτά που θέλω

να του βγάλω το καπέλο

λες και το ’χα μυστικό.

Αχ! Διψάω και μου ’δωσε η Ελλάδα

μια ζεστή πορτοκαλάδα

σε ποτήρι πλαστικό.

Σκεπάστε τ’ αυτοκίνητα

που μπλόκαραν ακίνητα

Σταδίου, Μεσογείων και Συγγρού.

Μας βρήκε κι άλλη άλωση,

του μέσου η κατανάλωση

κι η Ευρώπη ο καταλύτης του λαού.

Δεν είναι από προτίμηση,

μα τούτη η υποτίμηση

μας έβγαλε ό,τι είχαμε φτηνό.

Σε μας τους Νεοέλληνες

τα χέρια που αν μας έλυνες,

θα φτάναμε ψηλά στον ουρανό.

Αχ! Κανείς δε μου ’πε αυτά που θέλω

να του βγάλω το καπέλο

λες και το ’χα μυστικό.

Αχ! Διψάω και μου ’δωσε η Ελλάδα

μια ζεστή πορτοκαλάδα

σε ποτήρι πλαστικό.

Στίχοι για το τραγούδι Σκεπάστε τα ραδιόφωνα Χριστιάνα του έτους 1992 σε στίχους Νικολακοπούλου Λίνα και σύνθεση Καργίδης Θανάσης από το album Σπασμένα κομμάτια φιλιά.

Τέλος

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Thu, 27 Dec 2018 13:22:00 +0200

Aποφάσισα πως ο «Πυθαγόρας» έκλεισε τον κύκλο του στην Μπλοκόσφαιρα

Ξέρεις παιδί μου γιατί τελείται Αγιασμός την πρώτη μέρα του σχολείου σου;

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Tue, 11 Sep 2018 13:55:00 +0300

Του Πρωτοπρ. Γεωργίου Χριστοδούλου

Επειδή κάθε αρχή που κάνουμε, καλό είναι να ξεκινάει με την ευλογία του Θεού. Το σχολείο σου καλεί τον ιερέα της πλησιέστερης ενορίας, έτσι ώστε με τις ευχές που θα διαβάσει, να αγιαστεί το νερό. Γνωρίζεις ότι το νερό αυτό με τη δύναμη του Θεού δε θα χαλάσει ποτέ; Να και μια ακόμη απόδειξη της ύπαρξης Του.

Όταν λοιπόν ραντίσει ο ιερέας με το βασιλικό και το Σταυρό τους καλούς μας εκπαιδευτικούς, εσάς τα παιδιά και μέρος από το σχολείο σας, τότε η χάρη του Θεού μας αγιάζει και μας προστατεύει. Το πώς λειτουργεί αυτή η αγιαστική δύναμη, παραμένει μυστήριο. Στον καθένα δρα διαφορετικά, επειδή έτσι κρίνει ο Θεός για το συμφέρον μας. Βέβαια ο ιερέας ζητά από τον Θεό συγκεκριμένα πράγματα, όπως το να φωτίζει και να προστατεύει τους εκπαιδευτικούς και τα παιδιά.

Αυτή η μέρα όμως μπορεί να αποκτήσει μια άλλη δυναμική αν εμείς την αξιοποιήσουμε κατάλληλα.

1ον Αν προσευχηθούμε μυστικά κι από μέσα μας να ευλογήσει ο Θεός τη σχολική χρονιά.

2ον Αν προσπαθήσουμε να μην κάνουμε αμαρτίες κατά τη διάρκεια της χρονιάς και

3ον Αν επικοινωνούμε συχνά με τον Θεό μέσω της προσευχής.

Η σχέση μας με τον Θεό βασίζεται στην ελευθερία. Εκείνος μας αγαπά και περιμένει την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή μαζί Του για να αναπτύξουμε μια όμορφη σχέση μεταξύ Πατέρα και παιδιού.

Ας αρπάξουμε λοιπόν αυτήν την ευκαιρία του σχολικού αγιασμού και σίγουρα δεν έχουμε να χάσουμε κάτι, απεναντίας… θα κερδίσουμε πολλά!

Καλή κι ευλογημένη σχολική χρονιά παιδιά μου!

Καφές: Δύο οφέλη και δύο παρενέργειες

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Fri, 7 Sep 2018 08:49:00 +0300

Στον καφέ κάποιοι βλέπουν μόνο οφέλη και άλλοι μόνο παρενέργειες. Κι αυτό διότι ο καφές, διότι οι επιδράσεις του στον οργανισμό δεν έχουν πλήρως αποσαφηνιστεί παρότι είναι το πιο διαδεδομένο ρόφημα παγκοσμίως.

Αρκετά στοιχεία δείχνουν ότι παίζει προστατευτικό ρόλο στο διαβήτη τύπου 2 και στην άνοια. Από την άλλη μεριά, οι έγκυες γυναίκες πρέπει να αποφεύγουν τον πολύ καφέ γιατί μπορεί να γεννήσουν λιποβαρή μωρά.

Ο καφές αποτελεί τη σημαντικότερη πηγή καφεΐνης, μιας ουσίας που βρίσκεται σε πολλά φυτά και σε διάφορες ποσότητες για να τα προστατεύει από την οξείδωση και τα έντομα. Εκτός από καφεΐνη, ο καφές περιέχει και άλλα συστατικά, όπως φλαβονοειδή, χλωρογενικό οξύ, νιασίνη, μαγνήσιο, κάλιο, διτερπένια, μελανοειδίνες, φουράνια, πυρρόλες και φυτικές ίνες.

Η καφεΐνη είναι μεν αντιοξειδωτικό αλλά στον άνθρωπο λειτουργεί κυρίως ως διεγερτικό του κεντρικού νευρικού συστήματος. Η πιο γνωστή επίδραση που έχει ένα φλιτζάνι καφέ είναι ότι δίνει σωματική και πνευματική εγρήγορση. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι αθλητές που χρησιμοποιούν την καφεΐνη για να βελτιώνουν τις επιδόσεις τους π.χ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες το 1984, οι Αμερικανοί ποδηλάτες είχαν πάρει υπόθετα καφεΐνης λίγο πριν αγωνιστούν.

Ενώ σε μέτριες ποσότητες προσφέρει τόνωση, η καφεΐνη μπορεί να έχει τοξικές παρενέργειες σε μεγάλες ποσότητες (πάνω από 250-300 mg τη μέρα) προκαλώντας ευερεθιστότητα, άγχος, αϋπνία, πονοκεφάλους και ταχυπαλμία. Η μέση περιεκτικότητα καφεΐνης στον καβουρδισμένο καφέ είναι 80-90 mg ανά 190 ml (ένα φλιτζάνι) και στον στιγμιαίο καφέ είναι 60-75 mg. Άρα τα 3-4 φλιτζάνια την ημέρα είναι το ανώτατο επιτρεπτό όριο.

Η καφεΐνη απορροφάται πλήρως από το στομάχι και το λεπτό έντερο μέσα σε 45 λεπτά. Κάποιοι άτομα όμως είναι ευαίσθητα και παρουσιάζουν δυσκολία στον μεταβολισμό της. Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι διαφέρουν πολύ ως προς την ευαισθησία τους απέναντι σ’ αυτήν την ουσία, μάλιστα οι επιστήμονες ανακάλυψαν και ένα “γονίδιο αργού μεταβολισμού” της καφεΐνης. Τα άτομα με αυτό το γονίδιο αποβάλλουν την καφεΐνη πιο αργά από το σώμα τους, κάτι που μπορεί να προκαλεί προβλήματα.

Ο καφές δεν κάνει κακό στην υγεία και τη δίαιτα, με την προϋπόθεση ότι η ποσότητά του δεν ξεπερνά το όριο της επιτρεπτής δόσης. Μάλιστα μια ελληνική μελέτη που αφορούσε άτομα της τρίτης ηλικίας στην Ικαρία -το νησί φημίζεται για τη μακροζωία των κατοίκων του- έδειξε ότι η μεγάλη πλειονότητα πίνει καθημερινά ελληνικό καφέ. Επειδή όμως ο καφές μπορεί να έχει και αρνητικές επιδράσεις, υπάρχουν τα υπέρ και τα κατά για την κατανάλωσή του.

Δύο εντυπωσιακά οφέλη

Έχει ευεργετική δράση στον σακχαρώδη διαβήτη. Η πλειονότητα των επιστημονικών δεδομένων συγκλίνει ότι ο καφές έχει ευεργετική δράση στο σακχαρώδη διαβήτη και ενδεχομένως στην άνοια και στη νόσο Πάρκινσον. Ακόμα και μια μέτρια πρόσληψη, ένα-δύο φλιτζάνια την ημέρα έχουν συσχετιστεί με μικρότερη πιθανότητα εμφάνισης διαβήτη τύπου 2. Δεν είναι σαφές ποιο συστατικό του καφέ έχει αυτή η θετική επίδραση. Ορισμένοι ερευνητές θεωρούν ότι η καφεΐνη και το μαγνήσιο συμβάλλουν στην ευαισθησία του οργανισμού απέναντι στην ινσουλίνη. Υπάρχουν όμως και μελέτες που βρήκαν ότι ο ντεκαφεϊνέ κάνει το ίδιο καλό, άρα ενδεχομένως να παίζουν ρόλο τα φλαβονοειδή.

Ο καφές ανεβάζει κάπως τη χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια, λόγω των διτερπενίων, αλλά η χρήση φίλτρου στην παρασκευή του περιορίζει αυτή τη δράση. Παρότι ανεβάζει τη χοληστερίνη, οι μελέτες βρίσκουν ότι μάλλον ασκεί προστατευτική δράση στην καρδιά και στον εγκέφαλο. Φαίνεται πως βελτιώνει τη λειτουργία του ενδοθηλίου, ενός στρώματος κυττάρων που επικαλύπτουν σαν φόδρα τις αρτηρίες.

Αυξάνει τις καύσεις του σώματος και συμβάλει στην απώλεια θερμίδων. Επειδή η καφεΐνη λειτουργεί ως διεγερτικό, αυξάνει τις καύσεις του σώματος. Είναι γνωστό ότι ο καφές αυξάνει τις καύσεις διότι αρκετά άτομα μόλις πιουν καφέ ιδρώνουν κι αυτό σημαίνει ότι το σώμα τους εκείνη τη στιγμή καίει θερμίδες. Συνήθως όμως αυτό παρατηρείται όταν ο καφές είναι ζεστός. Και άλλα καυτά ροφήματα προκαλούν εφίδρωση όπως το τσάι, ορισμένες σούπες. Το ίδιο και η καψαϊκίνη, μια ουσία που κάνει τις κόκκινες πιπεριές καυτές.

Ο ζεστός καφές διεγείρει τους νευρικούς υποδοχείς του στόματος κάνοντας το νευρικό σύστημα α “πιστέψει” ότι ο οργανισμός έχει ζεσταθεί. Ο εσωτερικός θερμοστάτης που βρίσκεται στον υποθάλαμο του εγκεφάλου αντιδρά στέλνοντας σήμα για την ενεργοποίηση των ιδρωτοποιών αδένων. Αυτό σημαίνει απώλεια θερμίδων. Από την άλλη πλευρά πρέπει να ληφθεί ότι υπόψη ότι τα καυτά ροφήματα αυξάνουν τον κίνδυνο για καρκίνο στο λάρυγγα. Η κατανάλωση καφέ (ή τσαγιού) σε πολύ υψηλή θερμοκρασία, πάνω από 70 βαθμούς Κελσίου, σχετίζεται ακόμη και με οκταπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου στο λάρυγγα σε σύγκριση με μια χλιαρή θερμοκρασία. Πρόσεξε λοιπόν, ένα ρόφημα ποτέ δεν πρέπει να σου καίει τη γλώσσα.

Δύο παρενέργειες

Με προσοχή ο καφές στην εγκυμοσύνη. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η καφεΐνη μπορεί να ευθύνεται για λιποβαρή μωρά. Κατά την εγκυμοσύνη επιβραδύνεται ο ρυθμός με τον οποίο μεταβολίζεται η καφεΐνη, έτσι οι έγκυες γυναίκες έχουν υψηλότερα επίπεδα καφεΐνης στο αίμα τους και για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα από το σύνηθες. Αυτό μπορεί να επιδράσει αρνητικά στο έμβρυο και να αυξήσει τις πιθανότητες να γεννηθεί το παιδί με χαμηλό σωματικό βάρος. Επίσης ο καφές μειώνει την επιτυχία της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Χρειάζεται προσοχή γιατί η καφεΐνη δεν περιέχεται μόνο στον καφέ, αλλά και στο τσάι, τη σοκολάτα, τα ενεργειακά ποτά και τα αναψυκτικά τύπου κόλα. Έτσι μπορεί μια έγκυος γυναίκα να παίρνει μεγάλη ποσότητα χωρίς να το γνωρίζει.

Αυξάνει τη κορτιζόλη, την ορμόνη του στρες. Ο καφές ανεβάζει την κορτιζόλη, μία ορμόνη με κακή φήμη αλλά κάπως παρεξηγημένη. Όταν το σώμα στρεσάρεται, αυξάνεται η παραγωγή της κορτιζόλης. Αυτό όμως γίνεται για κάποιο λόγο. Ο σκοπός της κορτιζόλης είναι να δώσει ενέργεια στο σώμα. Από την άλλη μεριά, αν υπάρχει υπερκορτιζολισμός, δηλαδή συνεχώς ανεβασμένη παραγωγή κορτιζόλης στο σώμα, μπορεί να παρουσιαστούν παρενέργειες, ακόμα και ασθένειες.

Ένας βασικός λόγος που ο καφές είναι τονωτικός είναι επειδή αυξάνει την κορτιζόλη και έτσι μπορεί να χρησιμοποιήσει πιο εύκολα την ενέργεια που έχει. Μερικά άτομα ίσως είναι εθισμένα στον καφέ ακριβώς γι’ αυτό το λόγο. Επειδή νιώθουν πως έχουν χαμηλά επίπεδα ενέργειας χρειάζονται καφέδες για να λειτουργήσουν. Τα άτομα αυτά συχνά παραλείπουν το πρωινό τους. Τέλος, η καφεΐνη μπορεί να προκαλέσει εξάρτηση αν κι αυτό εξαρτάται ως ένα βαθμό από τα γονίδια.

6 στους 10 Έλληνες πιστεύουν ότι ο πονοκέφαλος περνάει με το... ξεμάτιασμα!

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Fri, 7 Sep 2018 08:42:00 +0300

Σύμφωνα με νέα έρευνα που διεξήχθη σε δείγμα 10.000 ατόμων ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας Κεφαλαλγίας, οι περισσότεροι Έλληνες πιστεύουν ότι ο πονοκέφαλος περνάει με το ξεμάτιασμα.

Σε μια εντυπωσιακή αποκάλυψη προχώρησαν τα μέλη της Ελληνικής Εταιρείας Κεφαλαλγίας επικαλούμενοι έρευνα ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας Κεφαλαλγίας, στις 12 Σεπτεμβρίου.

Όπως είπαν σε δείγμα 10.000 πολιτών που συμμετείχαν στη συγκεκριμένη έρευνα, το 60% πιστεύει ότι η λύση για την αντιμετώπιση του πονοκέφαλου είναι το ξεμάτιασμα.

«Είναι σημαντικό να διαλύσουμε τους επικρατούντες μύθους αλλά και να καταρρίψουμε πολλά ταμπού, όπως το να επισκεπτόμαστε ένα νευρολόγο» σχολίασε στην Καθημερινή ο αναπληρωτής καθηγητής Νευρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Δήμος Μητσικώστας.

Σύμφωνα με τον ίδιο αν και ο κόσμος συνδέει ευρέως τους πονοκεφάλους με τον ψυχολογικό παράγοντα, «πρόκειται για βιολογική διαταραχή του εγκεφάλου». Μεγάλος αριθμός, δηλαδή, έχει γενετική προδιάθεση, διαθέτει το σχετικό γονίδιο, για να εκδηλώσει ημικρανία υπό συγκεκριμένες συνθήκες.

«Οι εκλυτικοί παράγοντες ποικίλλουν από, από την κατανάλωση κάποιου τροφίμου ή αλκοόλ, μέχρι τον καιρό, τις ορμόνες, ένα καταθλιπτικό επεισόδιο, αλλά και την απώλεια ρουτίνας - τα Σαββατοκύριακα που αλλάζει το πρόγραμμα, πυκνώνουν οι ημικρανίες» διευκρινίζει ο κ. Μητσικώστας.

Οι πέντε πραγματικές μυστικές εταιρείες που κυβερνούν τον κόσμο.

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Tue, 4 Sep 2018 19:34:00 +0300

Πολλές θεωρίες συνωμοσίας για απόκρυφες εταιρείες είναι διαδεδομένες, αλλά κάποιες μυστικές κοινωνίες που ασκούν μια μυστηριώδη επιρροή στον κόσμο έχουν υπάρξει και υπάρχουν ακόμα εδώ και αιώνες.

Έτσι η express.co.uk δημοσίευσε τις 5 πιο διάσημες και ισχυρές μυστικές εταιρείες στον κόσμο που ασκούν παράξενες τελετουργίες και ασκούν τις δραστηριότητές τους πίσω από κλειστές πόρτες.

1. Κρανίο και οστά (Skull and Bones)

Έτος ιδρύσεως: 1832

Ιδρυτές: Frederick Ellsworth Mather, Phineas Timothy Miller, William Huntington Russell, Alphonso Taft και George Ingersoll Wood

Που: Πανεπιστήμιο Yale σε ένα κτίριο που ονομάζεται «Τύμβος».

Γιατί: Η μυστική κοινωνία σχηματίστηκε μετά από μια διαμάχη μεταξύ διαφόρων «κοινωνιών» στο Yale.

Διάσημα φερόμενα μέλη: John Kerry, George Bush και William Taft

Γιατί τους φοβούνται: Τα μέλη, γνωστά ως Bonesmen, χρησιμοποιούν την δύναμη και την επιρροή τους για να ανέλθουν στις ανώτερες τάξεις της Αμερικής.

Διάσημες θεωρίες συνωμοσίας: Η ομάδα έχει κατηγορηθεί για τα πάντα, από την πυρηνική βόμβα μέχρι και τη δολοφονία του Κένεντι.

2. Πεφωτισμένοι (Illuminati)

Έτος ιδρύσεως: 1776

Ιδρυτές: Adam Weishaupt

Που: Γερμανία

Γιατί: Για να δημιουργήσετε κοσμικών κοινωνιών στην Ευρώπη.

Διάσημα φερόμενα μέλη: Barack Obama, Jay Z, Madonna, and Beyonce

Γιατί τους φοβούνται: Φήμες λένε ότι μέλη των Πεφωτισμένων έχουν διεισδύσει στη μουσική βιομηχανία και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, που τα χρησιμοποιούν για να κάνουν πλύση εγκεφάλου στις μάζες των απλών ανθρώπων.

Διάσημες θεωρίες συνωμοσίας: Η εταιρεία διαλύθηκε μετά τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά σύγχρονοι συνωμοσιολόγοι ισχυρίζονται ότι η εταιρεία επέζησε και τώρα λειτουργεί ως μια απειλητική σκιώδεις κυβέρνηση, που κατευθύνει την παγκόσμια βιομηχανία και την πολιτική κατά το δοκούν.

3. Οι Ελευθεροτέκτονες (Freemasons)

Έτος ιδρύσεως: 1717

Ιδρυτές: Τέσσερις αγγλικές Στοές

Που: Λονδίνο

Γιατί: Για να διδάξει αυτογνωσία μέσα από τη συμμετοχή σε τελετουργίες και δρώμενα.

Διάσημα φερόμενα μέλη: George Washington, Benjamin Franklin, Winston Churchill, Mozart, Harry Houdini

Γιατί τους φοβούνται: Η εταιρεία έχει περισσότερα από έξι εκατομμύρια μέλη σε όλο τον κόσμο, πολλά από τα οποία είναι ισχυρά μέλη της κοινωνίας.

Πιο διάσημες θεωρίες συνωμοσίας: Οι Ελευθεροτέκτονες σχεδίασαν τις Πυραμίδες, την Γαλλική Επανάσταση και κρατούν τη φλόγα ζωντανή για τους Ναΐτες Ιππότες.

4. Bohemian Grove

Έτος ιδρύσεως: 1872

Ιδρυτές: Henry Edwards

Που: Λεωφόρος Βοημίας, Monte Rio, Καλιφόρνια

Γιατί: Πλούσιοι και ισχυροί του πλανήτη που θέλουν να ξεφύγουν από τα «σύνορα του πολιτισμού» που έχει θέσει η κοινωνία και ή απολίτιστη συμφέροντα των κοινών ανθρώπων.

Διάσημα φερόμενα μέλη: Bill Clinton, Ronald Reagan and Richard Nixon

Γιατί τους φοβούνται: Οι συμμετέχοντες ισχυρίζονται ότι είναι εκεί για κοινωνικούς λόγους, αλλά πολλοί πιστεύουν ότι χρησιμοποιούν τις συναντήσεις για πιο σκοτεινούς λόγους.

Πιο διάσημες θεωρίες συνωμοσίας: Αυτοί βρίσκονται πίσω από το Σχέδιο Μανχάταν – η πρώτη πυρηνική βόμβα που κατασκευάστηκε.

5. Λέσχη Μπίλντερμπεργκ (Bilderberg Club)

Έτος ιδρύσεως: 1954

Ιδρυτές: Η ολλανδική βασιλική οικογένεια

Που: Ολλανδία

Γιατί: Να φέρει σε επαφή ηγέτες της Βορείου Αμερικής και Ευρωπαίους (περισσότερο) για την προώθηση των σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης και να συνεργαστούν σε πολιτικά, οικονομικά και αμυντικά θέματα.

Διάσημα φερόμενα μέλη: Angela Merkel, Bill Clinton, Henry Kissinger, Tony Blair, David Cameron, Margaret Thatcher

Γιατί τους φοβούνται: Πράγματα που συζητήθηκαν κατά τις ετήσιες συνεδριάσεις της ομάδας δεν δημοσιοποιούνται και οι δημοσιογράφοι οι οποίοι έχουν προσπαθήσει να πάρουν συνεντεύξεις από τους συμμετέχοντες έχουν συλληφθεί.

Πιο διάσημες θεωρίες συνωμοσίας: Η ομάδα διοικείται από Ναζί, που προσπαθούν να επιβάλουν μια παγκόσμια κυβέρνηση σε συνεργασία με το κόμμα των Ρεπουμπλικανών των ΗΠΑ.

Περισσότερα εδώ:

Πρέπει να Εξομολογηθώ;

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Mon, 3 Sep 2018 09:10:00 +0300

…και άλλες ερωτήσεις που αναβάλουν το Μυστήριο της Εξομολογήσεως.

Μα πως είναι δυνατόν να συγχωρούνται όλες οι αμαρτίες; Εγώ δεν τα πιστεύω αυτά!!

Η εξομολόγηση είναι θέμα πίστεως [=εμπιστοσύνης]. Όποιος δεν πιστεύει στον Ιατρό Ιησού Χριστό, ασφαλώς δεν δέχεται και το φάρμακο Του.

Όποιος όμως δέχεται απόλυτα, έχει απόλυτη εμπιστοσύνη και στην αγάπη και τη δύναμη του Ιατρού, αυτός ανεπιφύλακτα δέχεται και το φάρμακο, που Εκείνος χαρίζει, δηλαδή την εξομολόγηση. Όχι μόνο το δέχεται αλλά και ευγνωμονεί για τη μεγάλη δωρεά που λέγεται εξομολόγηση.

Είναι όμως απορίας άξιο. Όσον αφορά ανίατες σωματικές ασθένειες είμαστε διατεθειμένοι να δοκιμάσουμε τα πάντα πιστεύοντας σε αυτά λέγοντας μάλιστα ότι δεν έχουμε να χάσουμε και τίποτα (π.χ νερό Καματερού, δηλητήριο μπλε σκορπιού κ.λ.π). Για την ανίατη όμως ασθένεια της ψυχής μας, δεν εμπιστευόμαστε τον ίδιο το Χριστό, δεν εμπιστευόμαστε τους συνανθρώπους μας που πέρασαν ταπεινά από το εξομολογητήριο και άλλαξε η ζωή τους και μας δίνουν τη μαρτυρία τους. Εκεί θέλουμε και άλλες αποδείξεις!!! Περνώντας άραγε από το εξομολογητήριο ΤΙ έχουμε να χάσουμε;

Πιστεύω στη δύναμη της εξομολόγησης, αλλά τα αμαρτήματα μου είναι βαριά και αμέτρητα. Πώς είναι δυνατόν να συγχωρεθώ;

Ο Ιησούς Χριστός μας βεβαιώνει ότι δεν ήλθε για τους δικαίους αλλά για τους αμαρτωλούς. Μήπως είμαστε πιο αμαρτωλοί από τον τελώνη Ματθαίο; Αξιώθηκε να γίνει Απόστολος και Ευαγγελιστής. Μήπως είμαστε πιο αμαρτωλοί από τον Παύλο, που κυνήγησε την Εκκλησία, που έσυρε Χριστιανούς σε βασανιστήρια, που συμμετείχε και ο ίδιος στη δολοφονία του πρωτομάρτυρα Στεφάνου; Μήπως είμαστε πιο αμαρτωλοί από το ληστή που σταυρώθηκε μαζί με το Χριστό; Αυτός σίγουρα λήστεψε και κατά πάσα πιθανότητα και σκότωσε. Κι όμως, ένα «ήμαρτον» είπε και έγινε ο πρώτος άνθρωπος που μπήκε στον Παράδεισο.

Να εξομολογηθώ; Μα δεν έχω κάνει τίποτα. Δεν έκλεψα, δεν σκότωσα, δεν αδίκησα, είμαι ήρεμος κι έχω ήσυχη τη συνείδηση μου.

Άρα ψέματα πρέπει να είπε ο Ιησούς Χριστός όταν έλεγε στο Ματθ. 19,17 ότι «Ουδείς αγαθός, ει μη εις, ο Θεός»; Μήπως όμως ξεχνάμε ότι δεν βρισκόμαστε πια στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης όπου εκεί ισχύει το όχι και το μη. Μη κλέψεις, μη φονεύσεις κ.λ.π. Βρισκόμαστε πια στην εποχή της Καινής Διαθήκης όπου είμαστε υπεύθυνοι, δηλαδή αμαρτωλοί, εάν δεν φερθούμε στον συνάνθρωπο μας όπως θα θέλαμε να μας φερθεί και αυτός. Μπορεί λοιπόν να μην έχουμε κλέψει από το συνάνθρωπο μας, αλλά είμαστε ένοχοι, γιατί δεν ελεήσαμε το φτωχό, ή γιατί δεν επισκεφτήκαμε τον ασθενή, ή γιατί δεν χαρήκαμε μαζί του στη χαρά του ή γιατί δεν κλάψαμε μαζί του στη στενοχώρια του.

Αισθάνομαι βέβαια πως είμαι αμαρτωλός. Γονατίζω λοιπόν μπροστά στις εικόνες και τα λέω τα αμαρτήματα μου. Έτσι κι αλλιώς ο Θεός δεν είναι πανταχού παρών;

Όταν αρρωστήσουμε αυτό κάνουμε; Πηγαίνουμε μπροστά στη φωτογραφία κάποιου σπουδαίου γιατρού και λέμε εκεί τον πόνο μας; Όχι φυσικά, αλλά πηγαίνουμε στο γιατρό το συντομότερο δυνατό. Έτσι και για την υγεία της ψυχής μας. Πρέπει να πάμε στον κατάλληλο άνθρωπο, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον εξομολόγο. Ο ίδιος ο Χριστός απευθυνόμενος στους Αποστόλους, τους έδωσε την εξουσία της αφέσεως των αμαρτιών. «Σε όποιον εσείς δίνετε συγχώρεση, θα είναι συγχωρημένος. Και σε όποιον δεν θα δίνετε την άφεση δεν θα είναι συγχωρημένος» (Ιωάν. 20,23).

Σιγά, μην πάω και πω ότι έχω κάνει, στους παπάδες, που είναι χειρότεροι από εμένα, που το μυαλό τους είναι μόνο στο πώς θα τα αρπάξουνε, που οι περισσότεροι είναι ανήθικοι.

Αλήθεια, όταν ασθενήσουμε και ο γιατρός μας εξετάσει και μας δώσει κάποια φάρμακα, θα εξετάσουμε το χαρακτήρα του φαρμακοποιού όταν του ζητήσουμε να αγοράσουμε τα φάρμακα; Γνωρίζουμε ότι, το φάρμακο είναι σφραγισμένο και με εγγύηση καλής ποιότητας από την κατασκευάστρια εταιρία, και σίγουρα δεν θα είναι αλλοιωμένη η ποιότητα του αν π.χ. ο φαρμακοποιός απατά την γυναίκα του.

Έτσι και εδώ. Ο φαρμακοποιός είναι ο κληρικός-εξομολόγος. Ιατρός είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Σε αυτόν δείχνουμε εμπιστοσύνη για την θεραπεία της ψυχής μας. Βέβαια, θα πρέπει να διαλέξουμε προσεκτικά τον εξομολόγο που θα πάμε γιατί εκτός από την άφεση των αμαρτιών που μας τη δίνει ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός διαμέσου του κληρικού, θα χρειαστεί να μας συμβουλεύσει ως νεοσύλλεκτους στον πνευματικό αγώνα.

Και αν ακόμα δεν βρούμε κληρικούς με ενάρετο βίο, σίγουρα θα βρούμε κάποιους που συμβουλεύουν σωστά και ας μην τα τηρούν οι ίδιοι. Να κάνουμε αυτό που μας είπε ο Χριστός, « Όσα σας πουν οι Φαρισαίοι να τηρήσετε, τηρήστε τα. Μην ενεργείτε όμως όπως ενεργούν αυτοί» (Ματθ. 23,3). [Σημείωση : Όμως πρέπει να ξέρουμε πως υπάρχουν πάρα πολλοί ιερείς με ενάρετο βίο, σοφία και αγαθή καρδιά, όπως αντίστοιχα υπάρχουν και γιατροί ασυνείδητοι ή και πλημμελείς στην άσκηση των καθηκόντων τους. Τις πιο πολλές φορές δε γνωρίζουμε καν τους παπάδες τις ενορίας μας …]

Θέλω να πάω να εξομολογηθώ. Αισθάνομαι την ανάγκη αλλά ντρέπομαι. Θα εξευτελιστώ. Δεν πάω!

Καλά, όταν αμαρτάναμε δεν ντρεπόμασταν, και τώρα που πάμε να καθαριστούμε τώρα ντρεπόμαστε; Μα ο Θεός ήδη ξέρει το τι έχουμε κάνει. Δεν περιμένει εμάς να πάμε να εξομολογηθούμε για να τα μάθει. Από εμάς περιμένει μόνο να πούμε το «ήμαρτον» και να παρακαλέσουμε για συγχώρεση, να ζητήσουμε το φάρμακο από το φαρμακείο του Θεού. Αν τώρα ντρεπόμαστε τον εξομολόγο, ας έχουμε υπόψη μας ότι και αυτός άνθρωπος αμαρτωλός σαν και εμάς είναι, ομοιοπαθής. Δεν είναι πρωτάκουστα για αυτόν αυτά που θα του πούμε. Και εν πάσει περιπτώσει δεν είναι προτιμότερο να εξευτελιστούμε σε αυτή τη ζωή παρά στη μέλλουσα;

Μα αφού θα ξανακάνω τα ίδια. Ποιο το όφελος να πηγαίνω να λέω τα ίδια και τα ίδια;

Όταν αρρωστήσουμε και πάρουμε κάποιο φάρμακο, δεν θα ξαναπάρουμε το ίδιο φάρμακο όταν ξαναρρωστήσουμε; Όχι μόνο θα το ξαναπάρουμε αλλά θα πληρώσουμε και για αυτό. Και μάλιστα θα το πάρουμε και σε πολλές δόσεις προκειμένου να θεραπευθούμε. Γιατί λοιπόν για την πνευματική μας θεραπεία έχουμε την απαίτηση ότι θα γίνουμε με την πρώτη δόση, το φάρμακο της μετανοίας, εντελώς καλά και για πάντα;

Έχω καιρό. Κάποτε θα εξομολογηθώ. Ας γεράσω και βλέπουμε…

Η εξομολόγηση δεν είναι για τους μελλοθάνατους. Είναι για όσους θέλουν να ζήσουν. Άραγε, αν κάποιο παιδί αρρωστήσει, θα πει η μητέρα του «Έχει καιρό το παιδί μου. Θα το πάω όταν γεράσει στο γιατρό! Αν το πάω τώρα θα τρομάξει. Θα νομίσει ότι θα πεθάνει;» Και εκτός των άλλων, είμαστε σίγουροι ότι ξέρουμε πότε θα πεθάνουμε;

Σοφές διδαχές, Αγίων ανθρώπων

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Thu, 30 Aug 2018 17:58:00 +0300

Νομίζουμε ότι αυτή η ζωή, δεν περνάει. Περνάει πάρα πολύ γρήγορα και σημασία έχει, πού θα βρεθείς μετά…

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

Σήμερα οι μεγάλοι θέλουν να παίρνουν πολλά λεφτά με λίγη δουλειά και οι μικροί να παίρνουν μεγάλους βαθμούς, χωρίς διάβασμα. Και αν είναι δυνατόν, χωρίς να φεύγουν από την καφετέρια…

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Η πείρα είναι μεγάλο πράγμα, αλλά δεν μαθαίνεται, παθαίνεται!

Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Είτε πέντε χρόνια ζήσει κανείς, είτε εκατόν πέντε δεν έχει σημασία. Αξία έχει η υγεία της ψυχής. Χαρά σ’ αυτούς που αντιμετωπίζουν την περίπτωση της ασθενείας με μετάνοια και είτε ζήσουν είτε όχι, θα είναι έτοιμοι. Ο Κύριος περιμένει. Περιμένει στο Φρέαρ του Ιακώβ την κάθε ψυχή, όσο αμαρτωλή κι αν είναι. Περιμένει ν’ αδειάσει στο εξομολογητήριο το θολό νερό της ψυχής της και να γεμίσει με νερό καθαρό, ώστε να μήν διψάσει στην Αιώνια Ζωή.

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης.

Να μήν κατηγορείς κανέναν απολύτως, να μήν κοροϊδεύεις, να μήν οργίζεσαι, να μήν περιφρονείς. Φυλάξου πολύ να μη λες »ο τάδε ζει ενάρετα ή ο δείνα άσωτα», διότι αυτό ακριβώς είναι το “μή κρίνετε». Όλους να τους βλέπεις με το ίδιο μάτι, με την ίδια διάθεση, με την ίδια σκέψη, με απλή καρδιά, να τους δέχεσαι σαν τον Χριστό.

Άγιος Νήφων

Άσε τα παλιά. Να τα ξεχάσεις όλα! Από εδώ και πέρα!

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

Η Πνευματική ζωή έχει χαρές μεγάλες. Πετάς, φεύγεις από τον κόσμον, δεν λογαριάζεις τίποτε. Γίνεσθε παιδιά και κατοικεί ο Θεός εις την καρδιά σας.

Θα πάθετε αναισθησία, όπως λένε οι κοσμικοί, αλλά θα είναι ανύψωσις Πνεύματος.

Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής

Να κάνετε ελεημοσύνες στους γειτόνους και σε όλους, που έχουν ανάγκη. Πού είναι η Αγάπη, όταν δεν κάνουμε ελεημοσύνη; …

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

– Υπάρχουν σήμερα Άγιοι μέσα στον κόσμο;

– Πάρα πολλοί. Ο Θεός τους γνωρίζει. Αν δεν υπήρχαν, ο κόσμος μας θα είχε πάψει να ζει. Το λέει καθαρά ο Άγιος Συμεών, ο Νέος Θεολόγος: «Όταν λείψουν από τον κόσμο οι Άγιοι, θα εκλείψει κι ο κόσμος»…

Γέροντας Κλεόπας Ήλιε

Εκεί που ο Χριστός είναι απών, εκεί περισσεύει το ψεύδος και η βία θριαμβεύει…

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Τί σημαίνει να σηκώσεις το σταυρό σου; Αυτό θα πει να λαμβάνεις οικειοθελώς από το χέρι της Θείας Πρόνοιας κάθε ιαματική πικρία, που σου προσφέρεται. Συμβαίνουν καταστροφές μεγάλες; Μείνε υποτασσόμενος στη βουλή του Θεού καθώς ο Νώε. Σου ζητείται αυτοθυσία; Πρόσφεέε την με τέτοια πίστη στο Θεό καθώς και ο Αβραάμ ήθελε να προσφέρει ως θυσία τον υιό του. Χάνεται η περιουσία, πεθαίνουν αιφνιδίως τα τέκνα σου και σε ζώνει αρρώστια βαριά; Υπόφερε τα πάντα με καρτερία και μήν απομακρύνεις την καρδιά σου από το Θεό, καθώς και ο Ιώβ το ίδιο έκανε.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Τριάντα εκφράσεις μέρος Γ

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Mon, 27 Aug 2018 10:00:00 +0300

30 εκφράσεις που όλοι χρησιμοποιούμε καθημερινά άλλα λίγοι γνωρίζουν τι πραγματικά σημαίνουν

Στον καθημερινό μας λόγο χρησιμοποιούμε διαχρονικές φράσεις λαϊκής σοφίας, την προέλευση των οποίων οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε.

Οι φράσεις αυτές κρύβουν μία μικρή ιστορία, με άγνωστους σε εμάς πρωταγωνιστές, η οποία αφενός έχει κάτι να μας διδάξει, και αφετέρου απεικονίζει γλαφυρά τον τρόπο ζωής και δράσης των ανθρώπων μίας άλλης εποχής.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων η λαϊκή αυτή σοφία, έχει τις ρίζες της στην Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο, αποδεικνύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την συνέχεια του Ελληνισμού, εφόσον τις ίδιες φράσεις χρησιμοποιούμε και σήμερα.

Οι άνθρωποι μπορεί να αλλάζουν ανάλογα με τις εποχές, ταυτόχρονα όμως, εύκολα διαπιστώνει κανείς, πως στην πραγματικότητα μοιραζόμαστε διαχρονικά τα ίδια πάθη, φόβους, ανησυχίες και ελπίδες.

ΕΣ ΑΥΡΙΟΝ ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ

Αυτή η παροιμιακή φράση είναι του Πλουτάρχου, από το βίο του Πλουτάρχου που αναφέρεται στον Πελοπίδα. Ανήκει στον Θηβαίο στρατηγό Αρχία (4ος αι. π.Χ.), φίλο των Σπαρτιατών, όταν σε ένα συμπόσιο κάποιος του πήγε ένα γράμμα, που περιείχε την πληροφορία ότι κινδύνευε από τους δημοκρατικούς και τον Πελοπίδα που είχε επιστρέψει στη Θήβα από την Αθήνα κρυφά. Βρισκόμαστε στο 379 π.Χ.

Ο Αρχίας, πάνω στο γλέντι και μέσα στη χαρά του, πάνω στη μέθη της δύναμής του και της εξουσίας, αμέλησε να το ανοίξει. Αντί να ανοίξει την επιστολή και να τη διαβάσει, την έβαλε στην άκρη λέγοντας «εις αύριον τα σπουδαία», δηλαδή αύριο θα διαβάσω τα σημαντικά πράγματα που περιέχει αυτή η επιστολή. Αυτό ήταν και το λάθος του. Σε λίγο δολοφονήθηκε και αυτός και οι φίλοι του.

ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΟΣ

Με την φράση «από μηχανής θεός» χαρακτηρίζουμε ένα πρόσωπο ή ένα γεγονός, που με την απροσδόκητη εμφάνισή του, δίνει μια λύση ή μια νέα εξέλιξη σε περίπτωση αμηχανίας ή διλήμματος. Η καταγωγή της έκφρασης αυτής, ανάγεται στην αρχαία ελληνική δραματική ποίηση και ειδικότερα στην τραγωδία. Συγκεκριμένα, σε αρκετές περιπτώσεις ο τραγικός ποιητής οδηγούσε σταδιακά την εξέλιξη του μύθου σ’ ένα σημείο αδιεξόδου, με αποτέλεσμα η εξεύρεση μιας λύσης να είναι πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη.

Τότε, προκειμένου το θεατρικό έργο να φτάσει σε ένα τέλος, συνέβαινε το εξής: εισαγόταν στο μύθο ένα θεϊκό πρόσωπο, που με την παρέμβασή του έδινε μια λύση στο αδιέξοδο και το έργο μπορούσε πλέον να ολοκληρωθεί ομαλά. Η έκφραση «ο από μηχανής θεός» καθιερώθηκε, επειδή αυτό το θεϊκό πρόσωπο εμφανιζόταν στη σκηνή του θεάτρου με τη βοήθεια της «μηχανής», δηλαδή ενός ξύλινου γερανού, ώστε να φαίνεται ότι έρχεται από ψηλά, ή καμιά φορά από καταπακτή, εάν επρόκειτο για θεό του Άδη .

Ουσιαστικά, δηλαδή, πρόκειται για μια περίπτωση επιφάνειας (θεϊκής δηλαδή εμφάνισης στους θνητούς), που συνέβαινε στο τέλος μιας τραγωδίας, διευκολύνοντας τον τραγικό ποιητή να δώσει μια φυσική λύση στο μύθο του έργου του.

ΤΑ ΣΠΑΣΑΜΕ

Οι αρχαίοι Κρήτες την παραμονή του γάμου τους, συγκέντρωναν σε ένα μεγάλο δωμάτιο διάφορα πήλινα βάζα κι ενώ τραγουδούσαν και χόρευαν, τα έσπαζαν ένα ένα. Η συνήθεια αυτή με τον καιρό, γενικεύτηκε σε όλη την Ελλάδα. Από αυτή την συνήθεια βγήκε η φράση «τα σπάσαμε» που τη λέμε μετά από κάθε διασκέδαση.

ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΚΑΥΓΑ

Ένα από τα αγαπημένα θεάματα των Ρωμαίων και αργότερα των Βυζαντινών, ήταν η ελεύθερη πάλη. Οι περισσότεροι από τους παλαιστές, ήταν σκλάβοι, που έβγαιναν από το στίβο με την ελπίδα να νικήσουν και να απελευθερωθούν. Στην ελεύθερη αυτή πάλη επιτρέπονταν τα πάντα γροθιές, κλωτσιές, κουτουλιές, ακόμη και το πνίξιμο. Το μόνο που απαγορευόταν αυστηρά ήταν οι γρατσουνιές.

Ο παλαιστής έπρεπε να νικήσει τον αντίπαλό του, χωρίς να του προξενήσει την παραμικρή αμυχή με τα νύχια, κάτι που δεν ήταν εύκολο, καθώς τα νύχια των σκλάβων, ήταν μεγάλα και σκληρά από τις βαριές δουλειές που έκαναν. Γι’ αυτό λίγο προτού βγουν στο στίβο, άρχιζαν να τα κόβουν, όπως μπορούσαν, με τα δόντια τους. Από το γεγονός αυτό βγήκε κι η φράση «τρώει τα νύχια του για καβγά».

ΓΙΑ ΨΥΛΛΟΥ ΠΗΔΗΜΑ

Από τον πρώτο αιώνα η επικοινωνία των Ρωμαίων με τον ασιατικό κόσμο, είχε σαν αποτέλεσμα την εισαγωγή πληθώρας γελοίων και εξευτελιστικών δεισιδαιμονιών, που κατέκλυσαν όλες τις επαρχίες της Ιταλίας. Εκείνοι που φοβόντουσαν το μάτιασμα, καταφεύγαν στις μάγισσες, για να τους ξορκίσουν μ’ ένα πολύ περίεργο τρόπο: Οι μάγισσες αυτές είχαν μερικούς γυμνασμένους ψύλλους, που πηδούσαν γύρω από ένα πιάτο με νερό.

Αν ο ψύλλος έπεφτε μέσα και πνιγόταν, τότε αυτός που τον μάτιασε ήταν εχθρός. Αν συνέβαινε το αντίθετο -αν δεν πνιγόταν δηλαδή-τότε το μάτιασμα ήταν από φίλο, πράγμα που θα περνούσε γρήγορα. Κάποτε μια μάγισσα υπέδειξε σ’ έναν πελάτη της ένα τέτοιο εχθρό με τ’ όνομα του. Εκείνος πήγε, τον βρήκε και τον σκότωσε. Έτσι άρχισε μια φοβερή «βεντέτα» ανάμεσα σε δύο οικογένειες, που κράτησε πολλά χρόνια. Ωστόσο, από το δραματικό αυτό επεισόδιο, που το προξένησε μια ανόητη πρόληψη, βγήκε και έμεινε παροιμιακή η φράση: «Για ψύλλου πήδημα».

ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ

Με τη φράση αυτή εννοούμε ότι κάποιον τον διώχνουμε, τον απολύουμε από τη δουλειά του για διάφορους λόγους. Αυτή η έκφραση ξεκίνησε από ένα παλιό έθιμο, που είχε την πρώτη εφαρμογή του στη Βαβυλωνία.

Όταν ο βασιλιάς ήθελε να αντικαταστήσει έναν άρχοντα, είτε γιατί ήταν ανεπαρκής, είτε γιατί με κάποια σφάλματά του είχε πέσει στη δυσμένειά του, του έστελνε ένα ζευγάρι από παλιά παπούτσια με γραμμένο από κάτω το όνομα αυτού που το λάβαινε. Το έθιμο αυτό το πήραν από τους Βαβυλώνιους και οι Βυζαντινοί και το διατήρησαν ως τα τελευταία χρόνια της αυτοκρατορίας. Σχέση έχει και η άλλη φράση που λέμε: «σε γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια». Δηλαδή δεν σε υπολογίζω, δε σου δίνω αξία, σημασία, σε αγνοώ

tilestwra

Τι θα πει ο κόσμος

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Sun, 26 Aug 2018 18:26:00 +0300

Ρώτησα κάποτε τον Γέροντα: «-Τι σημαίνει κόσμος;»

"-Κόσμος είναι -μ’ απάντησε- ο Γέροντας, να ικανοποιούν οι άνθρωποι τα σαρκικά τους θελήματα, το να νομίσει κανείς ότι μένει παντοτινά στη ζωή αυτή. Και να καυχιέται γι’ αυτά που αφήνει πίσω του.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του σύγχρονου χριστιανού. Ο «κόσμος» και τα θέλω του, αποτελεί εμπόδιο στο Θέλημα του Θεού. Αλλά και τον σκοπό της ζωής μας… Την καθαρότητα της καρδιάς, την θεραπεία των παθών μας, την ένωση μαζί Του δια των Άκτιστων ενεργειών Του, την Θέωση και σωτηρία της ψυχής μας."

Θεωρίες δύσκολες θα μου πείτε τώρα…Έχετε δίκιο θα σας απαντήσω. Βλέπεται μεγαλώσαμε με εκείνο το «Τι θα πει ο κόσμος», Και όχι τι θα πει ο Χριστός …

Τριάντα εκφράσεις μέρος Β

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Sun, 26 Aug 2018 10:00:00 +0300

30 εκφράσεις που όλοι χρησιμοποιούμε καθημερινά άλλα λίγοι γνωρίζουν τι πραγματικά σημαίνουν

ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΙΑ ΔΑΚΡΥΑ

Ο κροκόδειλος όταν θέλει να ξεγελάσει το θύμα του, κρύβεται και βγάζει κάτι παράξενους ήχους, που μοιάζουν καταπληκτικά με κλάμα μωρού παιδιού. Έτσι, αυτοί που τον ακούν, νομίζουν ότι πρόκειται για κάποιο παιδάκι και τρέχουν να το βοηθήσουν… Ο κροκόδειλος τότε επιτίθεται ξαφνικά και σκοτώνει το θύμα του.

Στην αρχαία Ελλάδα ο κροκόδειλος ήταν άγνωστος, οι Έλληνες όμως έμαθαν για αυτόν από τους Φοίνικες εμπόρους, που τους γέμιζε με τρόμο και θαυμασμό για την δύναμη και την πανουργία του κροκόδειλου . Έτσι λοιπόν, παρόλο που στην Ελλάδα δεν υπήρχαν κροκόδειλοι, τα «κροκοδείλια δάκρυα», που λέμε σήμερα γι’ αυτούς που ψευτόκλαινε, είναι φράση καθαρά αρχαία ελληνική.

ΑΡΕΣ ΜΑΡΕΣ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΣ

Η Έκφραση προέρχεται από αρχαίες Ελληνικές κατάρες. Στον ενικό η λέξη είναι Κατάρα Κατ-άρα Με την πάροδο των χρόνων για λόγους καθαρά εύηχους και μόνο προσετέθη και το «Μ». Δηλαδή: Κατ-άρα-μάρα. Και έτσι στη νεότερη ελληνική έγινε -αρα-μάρα, άρες μάρες, έβαλαν και την «κούφια» ομοιοκατάληκτη λέξη κουκουνάρες (κούφια δεν είναι τα κουκουνάρια;)και δημιουργήθηκε αυτή η καινούρια φράση! την λέμε όταν θέλουμε να δηλώσουμε πως ακούσαμε κάτι χωρίς νόημα και χωρίς ουσία!

ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΚΟ

Τη φράση αυτή τη βρίσκουμε για πρώτη φορά σ’ ένα στίχο του Μένανδρου (342-291 π.Χ.),που μιλάει για το γάμο. Ο ποιητής γράφει ότι ο γάμος «…εάν τις την Αλήθειαν σκοπή, κακόν μεν εστίν, άλλ’ αναγκαίον κακόν». Δηλαδή: Εάν θέλουμε να το εξετάσουμε στο φως της αλήθειας, ο γάμος είναι μεν ένα κακό, αλλά «αναγκαίον κακόν».

Σ’ ένα άλλο απόσπασμα του Μένανδρου διαβάζουμε -ίσως για παρηγοριά για τα παραπάνω- την εξής περικοπή: «Πάντων ιατρός των αναγκαίων κακών χρόνος εστίν». Επίσης: «αθάνατον εστί κακόν αναγκαίον γυνή». Δηλαδή, η γυναίκα είναι το αιώνιο αναγκαίο κακό.

ΚΑΤΑ ΦΩΝΗ ΚΙ Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ

Στην αρχαιότητα , όταν ένας γάιδαρος φώναζε πριν αρχίσει μια μάχη, νόμιζαν ότι οι θεοί τους προειδοποιούσαν για τη νίκη. Κάποτε ο Φωκίωνας ετοιμαζόταν να επιτεθεί στους Μακεδόνες του Φιλίππου, αλλά δεν ήταν και τόσο βέβαιος για το αποτέλεσμα, επειδή οι στρατιώτες του ήταν λίγοι.

Τότε αποφάσισε ν’ αναβάλει για μερικές μέρες την επίθεση, ώσπου να του στείλουν τις επικουρίες, που του είχαν υποσχεθεί οι Αθηναίοι. Πάνω, όμως, που ήταν έτοιμος να διατάξει υποχώρηση, άκουσε ξαφνικά τη φωνή ενός γαϊδάρου από το στρατόπεδο του. – Κατά φωνή κι ο γάιδαρος! έκανε ενθουσιασμένος ο Φωκίωνας. Και διέταξε ν’ αρχίσει η επίθεση, με την οποία νίκησε τους Μακεδόνες. Από τότε ο λόγος έμεινε, και τον λέμε συχνά, όταν βλέπουμε ξαφνικά κάποιο φίλο μας, που δεν τον περιμέναμε.

ΔΕΝ ΙΔΡΩΝΕΙ Τ’ ΑΥΤΙ ΤΟΥ

Την φράση αυτή την χρωστάμε στον πατέρα της Ιατρικής τον Ασκληπιό. Όταν κάποια νεαρή τον ρώτησε, με ποιον τρόπο θα μπορούσε να κάνει τον νεαρό που της άρεσε να την αγαπήσει, αυτός απάντησε : «Να τον κλείσεις σ’ ένα πολύ ζεστό δωμάτιο, την συμβούλευσε, και αν ιδρώσουν τ αφτιά του, θα σ αγαπήσει. Αν δεν ιδρώσουν, μην παιδεύεσαι άδικα». Από την περίεργη αυτή συμβουλή του Ασκληπιού, έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση «δεν ιδρώνει τ’ αυτί του», που τη λέμε συνήθως, για τους αναίσθητους και αδιάφορους.

ΔΙΝΩ ΤΟΠΟ ΣΤΗΝ ΟΡΓΗ.

Δώσε τόπο της οργής», φράση που την βρίσκουμε στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή (718): «είκε θυμώ και μετάστασιν δίδου». Αυτά τα λόγια λεει ο Αίμωνας στον πατέρα του τον Κρέοντα , που επιμένει να τιμωρήσει την Αντιγόνη, γιατί δεν υπάκουσε στη διαταγή του και έθαψε τον αδελφό της Πολυνείκη. «Είκε» σημαίνει υποχώρησε, «θυμώ και» αντί «και θυμώ μετάοτασιν δίδου» , δηλαδή, και άλλαξε γνώμη, δηλαδή, δώσε τόπο στην οργή.

Στις «Ευμενίδες» του Αισχύλου (847) λεει η θεά Αθηνά στο Χορό (των Ευμενίδων): «οργάς ξυνοίσω σοι γεραιτέρα γαρ ει». Η λ έξη οργή έχει και τη σημασία: διάθεσης, των αισθημάτων, όπως κι εδώ «θα δώσω τόπο στην οργή», θα υποχωρήσω και θα ανεχθώ τις διαθέσεις σου (ξυνοίσω που σημαίνει συνοίσω , μέλλων του συμφέρω, εδώ ανέχομαι, συγχωρώ, υπομένω), γιατί είσαι γεροντότερη (Ευριπ. Ελ. 80, Απόσπ. 31) «οργή είκειν» κ.ά.

ΚΑΛΛΙΟ ΑΡΓΑ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ

Όταν ο Σωκράτης, σε περασμένη πια ηλικία αποφάσισε να μάθει κιθάρα, τον πείραξαν οι φίλοι του, λέγοντας του: «Γέρων ών κίθαριν μανθάνεις;…». Κι ο Σωκράτης τότε απάντησε: «Κάλλιον οψιμαθής ή αμαθής (παραμένειν)».

ΤΟΥ ΠΗΡΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ.

Η έκφραση αυτή έχει παραμείνει από την αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα από τις ναυμαχίες που έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες. Οποίος μπορούσε να εκμεταλλευτεί καλύτερα τον αέρα μπορούσε να κινηθεί πιο γρήγορα άρα και να νικήσει. Έτσι οποίος έπαιρνε τον αέρα ήταν και ο νικητής.

ΑΕΡΑ!

Στην αρχαία Ελλάδα, όταν άρχιζε κάποια μάχη, οι πολεμιστές έπεφταν πάνω στον αντίπαλό τους, φωνάζοντας «αλαλά», λέξη που δεν είχε κανένα νόημα, αλλά ήταν απλώς πολεμική κραυγή. Απ’ αυτό, ωστόσο, βγήκε η λέξη «αλαλάζω» και η αρχαία φράση «ήλόλαζον την νίκην». Ο αλαλαγμός χρησιμοποιήθηκε και στους νεότερους πολέμους, τόσο για εμψύχωση των πολεμιστών, ιδίως στις εφόδους, όσο και σαν επωδός της νίκης, αφού αντικαταστάθηκε η λέξη «Αλαλά» με τη λέξη «Aέρα».

Αλλά ποιο ήταν πάλι το γεγονός εκείνο που έκανε τη λέξη «Αέρα» να επικρατήσει σαν πολεμική κραυγή; Κατά την πολιορκία των Ιωαννίνων (1912-13), οι οβίδες του εχθρού, που χτυπούσαν εναντίον των οχυρωματικών θέσεων του στρατού μας, δεν έφερναν σχεδόν κανένα αποτέλεσμα, εκτός από το δυνατό αέρα, που δημιουργούσαν ολόγυρα οι εκρήξεις. Σε κάθε τέτοια, λοιπόν, αποτυχημένη βολή, οι Έλληνες στρατιώτες -προπαντός όμως οι θρυλικοί Τσολιάδες- φώναζαν όλοι μαζί «Αέρα!», θέλοντας με τον τρόπο αυτό να εκδηλώσουν τη χαρά τους για την εχθρική αποτυχία (ειπώθηκε για πρώτη φορά από εύζωνα του 1/38 Συντάγματος Ευζώνων). Η λέξη, όμως, «Αέρα» έγινε ένα πραγματικό σύμβολο κατά τον πόλεμο της 28ης Οκτωβρίου 1940.

ΤΑ ΤΣΟΥΞΑΜΕ

Στην αρχαιότητα, υπήρχαν πολλές γυναίκες, που έπιναν πολύ κρασί, ανακατεύοντας το ποτό τους με μια ειδική σκόνη, που έκανε το κρασί να γίνεται πιο πικάντικο. Απ’ αυτό βγήκε και η φράση «τα τσούξαμε».

Τριάντα εκφράσεις μέρος Α

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Sat, 25 Aug 2018 10:00:00 +0300

30 εκφράσεις που όλοι χρησιμοποιούμε καθημερινά άλλα λίγοι γνωρίζουν τι πραγματικά σημαίνουν

ΧΤΥΠΑ ΞΥΛΟ

«Απτεσθαι ξύλου», έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες. Λόγω της πεποίθησης τους πως στα δένδρα κατοικούσαν νύμφες (Δρυάδες/Αμαδρυάδες) χτύπαγαν το ξύλο του κορμού των δένδρων για να επικαλεστούν την προστασία τους, καθώς οι νύμφες μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τις ευχές των ανθρώπων. Αυτή η συνήθεια συνηθίζεται ακόμα και σήμερα, όταν ακούμε κάτι το οποίο δεν θέλουμε να μας συμβεί…

ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ, ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ

Η παροιμιώδης αυτή έκφραση, προέρχεται από τον μύθο του Αισώπου, «Ανήρ κομπαστής», και χρησιμοποιείται για όσους καυχιούνται για κάτι και το υποστηρίζουν, αλλά αδυνατούν να αποδείξουν τα λεγόμενά τους. Σύμφωνα με τον μύθο, ένας αθλητής που βρισκόταν στην Αθήνα καυχιόνταν συνέχεια ότι σε αγώνες στην Ρόδο είχε πραγματοποιήσει ένα τεράστιο άλμα.

Καθώς δεν τον πίστευε κανείς, αυτός έλεγε στους Αθηναίους να πάνε στη Ρόδο και να ρωτήσουν τους θεατές των αγώνων. Τότε ένας Αθηναίος πήγε στο σκάμμα, και με το χέρι έγραψε πάνω στην άμμο τη λέξη «Ρόδος». Κατόπιν γύρισε προς τον καυχησιάρη αθλητή και του είπε: «Αυτού γαρ και Ρόδος και πήδημα», το οποίο έχει μείνει ως «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα». Το προφανές νόημα είναι ότι ο καθένας έχει οποτεδήποτε την δυνατότητα να αποδείξει τις δυνατότητές του και δεν χρειάζεται η επίκληση μυθικών προγόνων, κατορθωμάτων κτλ.

ΜΗ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΑΡΑΤΤΕ

Όταν οι Ρωμαίοι κυρίευσαν τις Συρακούσες το 212 π.Χ., μετά από τριετή αντίσταση των Ελλήνων, κάποιοι Ρωμαίοι στρατιώτες μπήκαν στο σπίτι του Αρχιμήδη, και τον βρήκαν να σχεδιάζει κύκλους στο έδαφος. Ο Αρχιμήδης τους παρακάλεσε να τον αφήσουν να τελειώσει τη λύση κάποιου σπουδαίου προβλήματος που τον απασχολούσε, εξού και οι κύκλοι στο έδαφος.

Για αυτό και τους είπε το γνωστό «μη μου τους κύκλους τάραττε». Ο Ρωμαίος στρατιώτης όμως δυστυχώς και τους κύκλους του χάλασε, και τον Αρχιμήδη σκότωσε…!!!! Η φράση όμως έμεινε…

ΚΟΡΑΚΙΑΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΨΑ.

Φράση που προέρχεται από έναν αρχαιοελληνικό μύθο. Σύμφωνα με αυτόν, σε κάποια μικρή ορεινή πόλη της αρχαίας Ελλάδας, οι κάτοικοι αποφάσισαν κάποτε να κάνουν μια θυσία στο θεό Απόλλωνα. Το νερό όμως που θεωρούσαν ιερό και το χρησιμοποιούσαν στις θυσίες , βρίσκονταν ανάμεσα σε δύσβατα φαράγγια. Έπρεπε λοιπόν για αυτή τη σημαντική θυσία να στείλουν κάποιον σε αυτή τη δύσκολη και ανηφορική διαδρομή, για να φέρει το «ιερό» νερό. Ξαφνικά, ακούστηκε μια φωνή από ένα δέντρο εκεί κοντά.

Ήταν η φωνή ενός κόρακα ο οποίος προσφερόταν να αναλάβει το συγκεκριμένο εγχείρημα. Παρά την έκπληξη που ένιωσαν οι κάτοικοι ακούγοντας τη φωνή του κόρακα, αποφάσισαν να του αναθέσουν την αποστολή, μιας και με τα φτερά του θα έφτανε γρήγορα και εύκολα στην πηγή που έτρεχε το «ιερό» αυτό νερό. Έδωσαν λοιπόν, οι άνθρωποι στον κόρακα μια μικρή υδρία, αυτός την άρπαξε με τα νύχια του και πέταξε στον ουρανό με κατεύθυνση την πηγή. Ο κόρακας έφτασε γρήγορα στην πηγή.

Πλάι της αντίκρισε μια συκιά γεμάτη σύκα, και λιχούδης καθώς ήταν άρχισε να δοκιμάζει μερικά σύκα. Τα σύκα όμως ήταν άγουρα, και ο κόρακας αποφάσισε να περιμένει μέχρι να ωριμάσουν, ξεχνώντας όμως την αποστολή που είχε αναλάβει για λογαριασμό των ανθρώπων. Περίμενε τελικά δύο ολόκληρες μέρες ώσπου τα σύκα ωρίμασαν.

Έφαγε πολλά μέχρι που κάποια στιγμή θυμήθηκε τον πραγματικό λόγο για τον οποίο είχε έρθει στην πηγή. Άρχισε να σκέφτεται λοιπόν, πώς θα δικαιολογούσε την αργοπορία του στους κατοίκους της πόλης. Τελικά γέμισε με νερό τη μικρή υδρία, άρπαξε με το ράμφος του ένα μεγάλο φίδι το οποίο διέκρινε να κινείται κοντά στους θάμνους και πέταξε για την πόλη.

Όταν ο κόρακας έφτασε στην πόλη, οι κάτοικοι θέλησαν να μάθουν το λόγο για τον οποίο άργησε να επιστρέψει με το νερό από την πηγή. Ο κόρακας αφού άφησε κάτω την υδρία και το φίδι, και ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο φίδι ρουφούσε το νερό από την πηγή, με αποτέλεσμα αυτή να αρχίσει να ξεραίνεται.

Έπειτα τους είπε πως όταν το φίδι αποκοιμήθηκε, αυτός γέμισε την υδρία με το νερό και γράπωσε και το φίδι για να το παρουσιάσει στους κατοίκους. Οι άνθρωποι τον πίστεψαν και σκότωσαν το φίδι χτυπώντας το με πέτρες και ξύλα.

Όμως, το φίδι αυτό ήταν του θεού Απόλλωνα, και ο θεός του φωτός οργισμένος αποφάσισε να τιμωρήσει τον κόρακα για το ψέμα του. Έτσι από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που ο κόρακας προσπαθούσε να πιει νερό από κάποια πηγή, αυτή στέρευε. Κράτησε πολύ καιρό το μαρτύριο αυτό της δίψας του κόρακα, μέχρι που ο Απόλλωνας τον λυπήθηκε και τον έκανε αστέρι στον ουρανό. Από τότε, όταν κάποιος διψούσε πολύ, έλεγε τη φράση « Κοράκιασα από τη δίψα ». Και αυτή η φράση έχει παραμείνει ως τις μέρες μας.

Ο ΚΛΕΨΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΨΑΝΤΟΣ

Αρχαία ελληνική έκφραση, (Αλωπεκίζειν προς ετέρα αλώπεκα). Παροιμία που λεγόταν για τους απατεώνες και μάλιστα σε περιπτώσεις που κάποιος εξ αυτών, επιχειρούσε να εξαπατήσει άλλον απατεώνα.

ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΦΕΡΟΝΤΑΣ

Φράση που χρησιμοποιείται για να υποδείξει δολιότητα. Κατά την διάρκεια του Τρωικού πολέμου, O Λαοκόων ένας από τους Τρώες ιερείς του Θυμβραίου Απόλλωνα, προειδοποίησε τους συμπατριώτες του Τρώες, (μάταια) να μη δεχθούν το δώρο που πρόσφεραν οι Έλληνες -οι Δαναοί- στους Τρώες, όταν υποτίθεται ότι αποφάσισαν να τερματίσουν την πολιορκία τους. To προκείμενο δώρο ήταν, εννοείται, ο Δούρειος ίππος. Δώρο που αποδείχθηκε θανάσιμο και καταστροφικό για τους Τρώες, και την αγαπημένη τους πόλη, την Τροία.

ΚΑΒΑΛΗΣΕ ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ

Είναι μια έκφραση που ίσως προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα. Οι Σπαρτιάτες το έλεγαν για να πειράξουν τον Αγησίλαο. Ο Αγησίλαος αγαπούσε πολύ τα παιδιά του και όταν ήταν μικρά έπαιζε μαζί τους, καβαλώντας σαν σε άλογο, ένα καλάμι. Κάποια μέρα όμως τον είδε ένας φίλος του σε αυτή την στάση και ο Αγησίλαος τον παρακάλεσε να μην πει τίποτα σε κανέναν. Αλλά εκείνος δεν κράτησε τον λόγο του και το είπε σε άλλους, για να διαδοθεί σιγά – σιγά σε όλους και να φθάσει στις μέρες μας, με αλλαγμένη την ερμηνεία του (το λέμε όταν θέλουμε να πούμε για κάποιον ότι πήραν τα μυαλά του αέρα).

ΣΕ ΤΡΩΕΙ Η ΜΥΤΗ ΣΟΥ, ΞΥΛΟ ΘΑ ΦΑΣ

Στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν πως ο «κνησμός», η φαγούρα, δηλαδή, του σώματος, ήταν προειδοποίηση των Θεών. Πίστευαν πως όταν ένας άνθρωπος αισθανόταν φαγούρα στα πόδια του, θα έφευγε σε ταξίδι. Όταν πάλι τον έτρωγε η αριστερή του παλάμη, θα έπαιρνε δώρα. Η πρόληψη αυτή έμεινε ως τα χρόνια μας.

«Με τρώει το χέρι μου χρήματα θα πάρω», συνηθίζουμε να λέμε όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι αρχαίοι όμως, θεωρούσαν γρουσουζιά, όταν αισθανόταν φαγούρα στην πλάτη, στο λαιμό, στα αφτιά και στη μύτη. Κάποτε για παράδειγμα, ο βασιλιάς της Σπάρτης Άγις, ενώ έκανε πολεμικό συμβούλιο με τους αρχηγούς του, είδε ξαφνικά κάποιον από αυτούς να ξύνει αφηρημένος το αφτί του. Αμέσως σηκώθηκε πάνω και διέλυσε το συμβούλιο.- Θα έχουμε αποτυχία οπωσδήποτε.

Οι θεοί προειδοποίησαν τον Αρίσταρχο. Ας αναβάλουμε για αργότερα την εκστρατεία. Οι Σπαρτιάτες πίστευαν ακόμη ότι τα παιδιά που αισθάνονταν φαγούρα στη μύτη τους, θα γινόντουσαν κακοί πολεμιστές. Έτσι, όταν έβλεπαν κανένα παιδί να ξύνει τη μύτη του, το τιμωρούσαν, για να μην την ξαναξύσει άλλη φορά. Από την πρόληψη αυτή βγήκε η φράση : «η μύτη σου σε τρώει, ξύλο θα φας».

ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ

Όταν κάποιος σε μία συζήτηση μας λεει πράγματα με τα οποία διαφωνούμε ή μας ακούγονται παράλογα, συνηθίζουμε να λέμε: « Τί είναι αυτά που μου λες; Αυτά είναι αηδίες και πράσσειν άλογα».Το «πράσσειν άλογα» λοιπόν, δεν είναι πράσινα άλογα όπως πιστεύει πολύς κόσμος, αλλά αρχαία ελληνική έκφραση.

Προέρχεται εκ του ενεργητικού απαρέμφατου του ρήματος «πράττω» ή/και «πράσσω» (τα δύο τ, αντικαθίστανται στα αρχαία και από δύο σ), που είναι το «πράττειν» ή/και «πράσσειν» και του «άλογο» που είναι ουσιαστικά το ουσιαστικό «λόγος» που σημαίνει λογική (σε μία από τις έννοιες του) με το α στερητικό μπροστά. Α-λογο το παράλογο, δηλαδή ,Πράσσειν άλογα, το να κάνει κανείς παράλογα πράγματα.

ΕΝΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΔΕ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

Σ’ έναν από τους μύθους του Αισώπου διαβάζουμε, πως ένας άσωτος και σπάταλος νέος, αφού έφαγε όλη του την περιουσία, δεν του είχε απομείνει παρά ο καινούριος του χονδρός εξωτερικός μανδύας. Κάποια μέρα, λοιπόν, που τυχαία είδε ένα χελιδόνι να πετάει έξω από το παράθυρό του, φαντάστηκε πως ο χειμώνας είχε περάσει και πως ήρθε πια η άνοιξη. Πούλησε τότε και το μανδύα σαν αχρείαστο.

Αλλά το χειμωνιάτικο κρύο είχε άλλη γνώμη και ξαναγύρισε την άλλη μέρα πιο τσουχτερό. Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν τη φράση αυτή με τα λόγια: « μία χελιδών έαρ ου ποιεί». Κατά τον Αριστοτέλη: «Το γάρ έαρ ούτε μία χελιδών ποιεί ούτε μία ημέρα». Επίσης, συγγενική είναι η φράση: «Μ’ ένα χελιδόνι, καλοκαίρι δεν κάνει, ούτε μια μέλισσα μέλι» και «μ’ ένα λουλούδι καλοκαίρι δε γίνεται».

Η Μαριλού

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Sat, 25 Aug 2018 08:28:00 +0300

Στίχοι: Νάντια Κωνσταντοπούλου

Μουσική: Τάκης Μωράκης

Ερμηνεία: Νάντια Κωνσταντοπούλου

Η Μαριλού που ζει στο μαχαλά

Η Μαριλού απόφαση έχει πάρει

να πάει αλλού ν’ ανέβει πιο ψηλά

Η Μαριλού αγράμματη μικρή

που `ν’ χαμηλά σαν το χλωρό χορτάρι

θέλει ψηλά ν’ ανέβει σαν δεντρί

Μα η Μαριλού μας η φτωχή

είναι λυγαριά και δεν είναι κυπαρίσσι

κι είναι η ρίζα της ρηχή

και πολλά κλαριά δεν μπορεί να τα κρατήσει

Θα `ρθει βοριάς θα `ρθει βοριάς

και δε θα το νιώσει ούτ’ αυτή η τρελή ακόμα

πως μονομιάς πως μονομιάς

τα πυκνά κλαριά της θα φιλήσουνε το χώμα

Λα λα λα λα ...

Η λυγαριά μας άπλωσε κλωνιά

να πάει ψηλά αφού το είχε τάξει

να φτάσει εκεί που φτάνει η πλατανιά

Η Μαριλού κινάει για τα ψηλά

από ψηλά τον κόσμο να κοιτάξει

τον κόσμο αυτό που ζει στο μαχαλά

Μα η Μαριλού μας η φτωχή

ήταν λυγαριά και δεν ήταν κυπαρίσσι

κι ήταν η ρίζα της ρηχή

και πολλά κλαριά δεν μπορούσε να τα κρατήσει

Ήρθε βοριάς ήρθε βοριάς

και δε θα το κατάλαβε κι αυτή η τρελή ακόμα

πως μονομιάς πως μονομιάς

τα πυκνά κλαριά της ξαναφίλησαν το χώμα

Ακούστε την εκτέλεση πατώντας εδώ

Μέχρι το 1935 κανείς δεν μιλούσε για Μακεδόνες Από Δημήτριο Καραμήτσο

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Fri, 24 Aug 2018 09:31:00 +0300

Η αρχαία Μακεδονία βρισκόταν πάντοτε στα όρια της σημερινής Ελληνικής Μακεδονίας με ελάχιστες διάφορες. Οι βορειότερες περιοχές της FYROM ―η Παιονία και η Δαρδανία― δεν ανήκαν στη Μακεδονία.

Την εποχή́ της οθωμανικής αυτοκρατορίας (βιλαέτια Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου) στη Μακεδονία κατοικούσαν Ρωμιοί́ με ελληνική́ εθνική́ συνείδηση (ελληνόφωνοι, σλαβόφωνοι και βλαχόφωνοι), Τούρκοι, Αλβανοί́, Βούλγαροι, Σέρβοι, Αρμένιοι, Εβραίοι, Ρουμάνοι, αλλά́ και άλλοι λιγότεροι. Είναι γνωστό πως τότε οι Σλάβοι που κατοικούσαν στις περιοχές της γεωγραφικής Μακεδονίας αποκαλούνταν από τους Ευρωπαίους Βούλγαροι, λόγω παρόμοιας σχετικά γλώσσας. Στη συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913, με την οποία καθορίστηκαν τα σύνορα μετά τον Β’ Βαλκανικό πόλεμο, δεν αναφέρεται πουθενά η λέξη Μακεδονία.

Γίνεται πάντως από μερικούς συγγραφείς εκτίμηση κατανομής της Μακεδονίας κατά 55% στην Ελλάδα, 10% στη Βουλγαρία και 35% στη Σερβία, χωρίς αυτό να είναι σωστό, γιατί το Σαντζάκι των Σκοπίων (βιλαέτι Κοσσυφοπεδίου) δεν ανήκε στην ιστορική Μακεδονία.

Μετά το 1920 άρχισε να αναφέρεται από κομμουνιστές ο όρος «Μακεδόνες», για σλαβοφώνους χωριών βόρειων περιοχών της ελληνικής Μακεδονίας και η ανάγκη «αυτονομίας της περιοχής» για ίδρυση «Σοβιετικής Δημοκρατίας των Βαλκανίων». Το 1934 αποφασίστηκε από την 3η κομμουνιστική διεθνή (Κομιντέρν) να επιδιωχθεί η συγκρότηση «Μακεδονικής Δημοκρατίας των Εργαζόμενων Μαζών» και το 1935 εκδόθηκε απόφαση να δημιουργηθεί ένα «Ενωμένο Ανεξάρτητο Μακεδονικό Κράτος». Γραμματέας της Κομιντέρν για τα βαλκανικά θέματα υπήρξε τότε ο μετέπειτα δικτάτωρ της Γιουγκοσλαβίας Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. Ο Ν. Ζαχαριάδης ως Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ ζητούσε ήδη από το 1925 τον σχηματισμό ενός «αυτοτελούς κράτους Μακεδονίας» (Ριζοσπάστης 27-1-1925). Η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ τον Ιανουάριο του 1934 καθόρισε ως υποχρέωση του κόμματος την απόσχιση της Μακεδονίας σε συνεργασία με τους Βουλγάρους». Τον Ιανουάριο του 1949 η 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ ψήφισε ομοφώνως την εισήγησή του Ν. Ζαχαριάδη για δημιουργία «Ανεξάρτητου Μακεδονικού Κράτους». Από τα παραπάνω φαίνεται ότι η δημιουργία κράτους «Μακεδονίας» με συνεπακόλουθα τη «Μακεδονική εθνικότητα και γλώσσα» αποτελούσε επιδίωξη των κομμουνιστών και του Τίτο, ο οποίος υπερφαλάγγισε τους Βουλγάρους και βρήκε αργότερα φανατική υποστήριξη η στις αρκετές χιλιάδες Ελλήνων σλαβόφωνων και μη, που ως ηττημένοι του ελληνικού Εμφυλίου πολέμου βρέθηκαν μόνιμα εγκατεστημένοι στη επαρχία Βαρντάσκα της Γιουγκοσλαβίας και δρουν έκτοτε ως γενίτσαροι.

Με τη λήξη της κομμουνιστικής ανταρσίας το 1949 η Ελλάδα υπήρξε πολύ εξαρτημένη και υποχρεωμένη στις ΗΠΑ λόγω της Αμερικανικής βοήθειας. Οι ΗΠΑ προσπαθούσαν να πάρουν τον Τίτο στο δυτικό στρατόπεδο και κατά συνέπεια «η Ελλάδα δεν έπρεπε να δημιουργεί προβλήματα στην περιοχή»! Εξάλλου η Βαρντάσκα που είχε ονομαστεί μετά το 1944 σε «Ομόσπονδη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας», δεν εκφραζόταν σε διεθνείς οργανισμούς ως κράτος, αλλά ως τμήμα κράτους. Η διατήρηση καλών σχέσεων με της Ελλάδας με τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο ήταν πρακτικά μονόδρομος.

Μετά τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας το 1992 δημιουργήθηκε η ψευδεπίγραφη «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Το 1993 αναγνωρίστηκε στον ΟΗΕ ως προσωρινό όνομα το «FYROM» (Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας) και το 1995 υπογράφηκε η Ενδιάμεση Συμφωνία Αθηνών – Σκοπίων, την οποία συστηματικά παραβίαζαν μέχρι πρόσφατα οι γείτονές μας: α) Προβάλλοντας εδαφικές βλέψεις κατά της Ελλάδας (χάρτες, βιβλία, διαδίκτυο), κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4 και 7.1 της συμφωνίας. β) Ενισχύοντας επεκτατικές διεκδικήσεις και υποδαυλίζοντας Σκοπιανά εθνικιστικά αισθήματα, κατά παράβαση του άρθρου 6.2. γ) Χρησιμοποιώντας την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και όχι FYROM στους διεθνείς οργανισμούς και στον ΟΗΕ, κατά παράβαση της σχετικής δεσμεύσεως στον ΟΗΕ (άρθρο11.1).

Στο σημερινό κράτος της FYROM υπάρχει ένα μικρό μέρος στα νότια της χώρας (αρχαία Πελαγονία) που μπορεί να θεωρηθεί γεωγραφικώς πως ―μετά από επέκταση του κράτους του Φιλίππου― ανήκε στην αρχαία Μακεδονία. Ωστόσο οι Σλάβοι της FYROM ονομάζουν όλο το κράτος τους Μακεδονία χρησιμοποιώντας καταχρηστικά ως όνομα τη γεωγραφική θέση μιας επαρχίας τους. Αυτή η επιλογή αποτελεί επιβίωση της πολιτικής του Τίτο και είναι σαφώς εχθρική και επεκτατική σε βάρος της Ελλάδας. Παραλείπω να αναφερθώ στα φαιδρά της κατασκευής φαραωνικών αγαλμάτων και στην παγκόσμια προπαγάνδα περί απογόνων των αρχαίων Μακεδόνων στη FYROM, αν και οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στη Βαλκανική χίλια χρόνια αργότερα.

Επιθυμία της πλειονότητας των Ελλήνων (βλ. τα ογκώδη συλλαλητήρια και δημοσκοπήσεις) είναι ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν πρέπει να περιέχεται η λέξη Μακεδονία. Στο όνομα που συμφωνήθηκε στις Πρέσπες «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» είναι πλέον από βέβαιο ότι η λέξη «Βόρεια» θα παραλείπεται και θα χρησιμοποιείται η επιθυμητή από τους Σλάβους των Σκοπίων ονομασία «Μακεδονία». (Στην πράξη το έκανε συνεχώς ήδη στις Πρέσπες ο κ. Ζάεφ εμπρός στον αμήχανο κ. Τσίπρα και τον πανευτυχή κ. Κοτζιά). Επίσης σε όλους τους χάρτες θα αναγράφεται μόνη της η λέξη «Μακεδονία», μια που το πλήρες όνομα του κράτους δεν θα χωράει στον χάρτη λόγω του μικρού μεγέθους της FYROM.

Είναι φανερό ότι τα Σκόπια από την αρχή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας έδειξαν μεγάλη ακαμψία στις διαπραγματεύσεις με την ελληνική πλευρά. Την ίδια και μεγαλύτερη ακαμψία έπρεπε να δείξει η Ελλάδα. Η χρήση του ονόματος Μακεδονία ως συστατικό του ονόματος ενός γειτονικού κράτους προς την Ελλάδα κανονικά έπρεπε να θεωρείται casus belli. Αν τα Σκόπια συμφωνούσαν σε ένα ουδέτερο όνομα που δεν θα έθιγε την Ελλάδα, τότε δεν θα υπήρχε πρόβλημα με εθνικότητα και γλώσσα. Όσο για τον «επεκτατισμό» ο οποίος καταχρηστικά αναφέρεται συχνά ως «αλυτρωτισμός», δεν μπορούμε να τον αποτρέψουμε, όσες πρόνοιες και αν υπάρχουν στη συμφωνία, γιατί κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει τους δασκάλους στα σχολεία της FYROM να συνεχίσουν να είναι φορείς της ανθελληνικής προπαγάνδας τους.

Πιστεύω ότι η συμφωνία με τα Σκόπια δεν πρέπει να ψηφιστεί από την ελληνική Βουλή, γιατί τότε μόνο δεινά θα έχουμε να αντιμετωπίζουμε στο μέλλον. Τα απαράδεκτα στοιχεία της συμφωνίας έχουν επισημανθεί από πολλούς. Η ασυμφωνία του ονόματος της χώρας με την Εθνικότητα και τη Γλώσσα είναι ανήκουστη. Αλλά και η επιλογή του επιθετικού χαρακτηρισμού ως «Βόρεια» είναι η χειρότερη. Χίλιες φορές προτιμότερη ονομασία θα ήταν το Novomacedonia σε μια λέξη, με εθνικότητα και γλώσσα αντίστοιχες μονολεκτικές ονομασίες. Αλλά ο υπουργός Εξωτερικών κ.Κοτζιάς (καίτοι θεωρείται ευφυής άνθρωπος) τους έδωσε το δικαίωμα να διαλέξουν ένα από τα ονόματα που πρότεινε ο μεσολαβητής κ. Νίμιτς και διάλεξαν φυσικά το καλύτερο για αυτούς. Το λογικό θα ήταν ως συνέπεια να ονομαστούν η εθνικότητα και η γλώσσα τους «βορειομακεδονικές». Εδώ έγινε άλλο ένα ατόπημα που δεν χρειάζομαι περαιτέρω επεξηγήσεις για να υποστηρίξω τον χαρακτηρισμό. Σκέφτομαι όμως μήπως δεν είναι ο κ. Κοτζιάς ευφυής ή αν είναι τότε δικαιολογείται η παροιμία «τα έξυπνα πουλιά από τη μύτη πιάνονται». Η Ελλάδα όμως σε τι φταίει;

Η επαίσχυντη συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί από την ελληνική Βουλή, όπως το 1925 η κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου ακύρωσε την συμφωνία Πολίτη – Καλφώφ του 1924, η οποία είχε υπογραφεί στη Γενεύη (έδρα της Κοινωνίας των Εθνών, προδρόμου του ΟΗΕ) και αναφερόταν σε «Προστασία της βουλγαρικής μειονότητας στην Ελλάδα». Παρομοίως η ελληνική Βουλή ακύρωσε σύντομα τη συμφωνία του Αυγούστου 1926 της Ελλάδας με τη Γιουγκοσλαβία, η οποία προέβλεπε συγκυριαρχία στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης και άλλα απαράδεκτα.

Συμπερασματικά: η συμφωνία των Πρεσπών είναι μια εξέλιξη που αποτελεί ήττα της Ελλάδας και πηγή μελλοντικών προβλημάτων. Η συνέχιση του επεκτατισμού μέσω της εθνικότητας και γλώσσας, η χρήση στα λιμάνια της Θεσσαλονίκης και Καβάλας, καθώς και δικαιώματα στη θάλασσα (Αλιεία, ΑΟΖ) είναι τα σοβαρότερα. Η αλλαγή των ονομασιών κρατικών οργανισμών, των εμπορικών οίκων και προϊόντων (τώρα αναφέρονται ως Μακεδονία, και Μακεδονικά) είναι επίσης πολύ σοβαρά ζητήματα.

Τέλος τίθεται θέμα φαλκίδευσης της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας στη χώρα μας, μια που για ένα τόσο σοβαρό θέμα δεν υπήρξε καμιά μνεία προεκλογικώς στις εξαγγελίες και τα debate των κομμάτων. Για θέματα δημοσιονομικά (μνημόνιο 2ο για τα οικονομικά) ο κ. Τσίπρας προσέφυγε ―αντισυνταγματικά― σε δημοψήφισμα. Για το ζήτημα της συμφωνίας με τα Σκόπια, που ουσιαστικά αποτελεί παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, ένα δημοψήφισμα είναι εκ των ων ουκ άνευ. Εν προκειμένω η κυβέρνηση ακολουθεί το καφενειακό επιχείρημα «δικό μου είναι το τάβλι και όπως θέλω το παίζω».

Οι ευθύνες των πολιτικών της Ελλάδας όσον αφορά το ζήτημα της Μακεδονίας είναι τεράστιες για το μέλλον της χώρας. Ο λαός ευτυχώς αντιδρά. Η κυβέρνηση καταφεύγει σε χημικά ακόμη και εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών. Οι πολιτικοί ταγοί της Ελλάδας τι κάνουν;

Με τιμή,

Δημ. Καραμήτσος, Ομ. καθηγητής ΑΠΘ- Συγγραφέας

Άρθρο στην ΕΣΤΙΑ της 18ης Αυγούστου

Γιατί οι κακές λέξεις περιέχουν το “ου”; O Σωκράτης δίνει την απάντηση...

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Wed, 22 Aug 2018 11:00:00 +0300

Τι κοινό έχουν οι λέξεις, τσιγκούνης, φουκαράς, φαφούτης, μουτζούρης, κουσούρι και ρουφιάνος; Όλες περιέχουν τον δίφθογγο ου. Και συγχρόνως έχουν αρνητική σημασία.

Είναι πραγματικά ενδιαφέρον ότι πολλές λέξεις με αρνητικό νόημα έχουν μέσα τους τον ήχο ου, συμπεριλαμβανομένων των κακών λέξεων – οι λαϊκές λέξεις για τα γεννητικά όργανα ανδρών και γυναικών περιέχουν το ου. Γιατί;

Οι ήχοι μιας λέξης δεν είναι εντελώς άσχετοι από το νόημά της. Αυτό έχει παρατηρηθεί εδώ και πολλά χρόνια, από την εποχή του Σωκράτη. Στον Κρατύλο, ο Πλάτωνας παραθέτει τους διαλόγους του Σωκράτη για πώς πλάστηκαν οι λέξεις.

Σύμφωνα με τον Σωκράτη, δεν είναι τυχαίο ότι η λέξη ροή περιέχει το γράμμα ρο διότι αυτό υποδηλώνει κίνηση. Οι λέξεις κρούω, θραύω, ερείκω (κοπανίζω), θρύπτω (κάνω θρύμματα), κερματίζω και ρυμβώ (στριφογυρίζω) περιέχουν το ρο. Το λάμδα σημαίνει ολίσθηση και βρίσκεται σε λέξεις με παρόμοιο νόημα. Ο Σωκράτης επισημαίνει επίσης ότι το φι, το ψι, το σίγμα και το ζήτα είναι φυσητικά γράμματα και γι’ αυτό χρησιμοποιούνται σε λέξεις όπως, φύσημα, ψυχρός, σεισμός και ζεστός.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε γιατί το νόημα μιας λέξης συνδέεται με ορισμένους ήχους. Ο παφλασμός, ο φλοίσβος, η βοή και ο γδούπος είναι μερικά παραδείγματα που δείχνουν ότι οι ήχοι μια γλώσσας μιμούνται τους ήχους της φύσης που νοηματικά αποδίδουν. Οι λέξεις ροή και νερό έχουν μέσα τους το ρο γιατί η κίνηση του νερού παράγει αυτόν τον ήχο. Η κίνηση του αέρα παράγει τον ήχο φι. Είναι φανερό ότι οι άνθρωποι έπλασαν τις πρώτες λέξεις με βάση τους ήχους των φυσικών φαινομένων στα οποία τις απέδιδαν. Στη συνέχεια αυτές οι λέξεις αποτέλεσαν τη ρίζα για να παραχθούν νέες με παρεμφερές η μεταφορικό νόημα. Για παράδειγμα, η λέξη μύηση βγαίνει από τον ήχο ενός μισόκλειστου στόματος το οποίο συχνά βγάζει τον ήχο του συμφώνου “μ”. Ένα μισόκλειστο στόμα “μουρμουρίζει” αλλά λέει και “μυστικά” απ’ όπου προέρχονται οι λέξεις “μυστήριο” και “μύηση” (το ρήμα μύω σημαίνει κρατώ το στόμα κλειστό και δεν λέω αυτό που έμαθα στον οποιοδήποτε).

Τι κακό όμως έχει ο ήχος ου; Πρόκειται σαφώς για αρνητικό ήχο, άλλωστε το ου είναι στα αρχαία ελληνικά το αντίθετο το ναι. Σίγουρα είναι ένας ήχος που τρόμαζε τον πρωτόγονο άνθρωπο. Η κραυγή του λύκου, της αρκούδας και άλλων ζώων που αποτελούν κίνδυνο για τον άνθρωπο έχουν το ου. Δεν είναι τυχαίο ότι το μουγκρητό ή το μπουμπουνητό περιέχουν το ου.

Επειδή το ου είναι ένας ήχος που φοβίζει (στα αγγλικά boo) χρησιμοποιείται σε λέξεις που έχουν νόημα εκδίωξης: «ουστ» (oust στα αγγλικά σημαίνει διώχνω). Ακριβώς γι’ αυτό, το ου αποτελεί και πολεμική ιαχή. Στην ταινία “300”, ο Λεωνίδας ρωτάει: “Σπαρτιάτες, ποιο είναι το επάγγελμά σας;” Kαι η απάντηση είναι: «Αού – Αού – Αού». Στις μέρες μας, ένα ομαδικό ου σημαίνει αποδοκιμασία, γιουχάισμα. Όπως έλεγε και ένας όχι πολύ παλιός πρωθυπουργός της Ελλάδας απευθυνόμενος στο πλήθος, «Δεν θέλω ου». Δεν φαίνεται λοιπόν περίεργο που λέξεις όπως το κουνούπι, το σκουλήκι και το τσιμπούρι έχουν μέσα τους το ου – τα όντα αυτά προκαλούν απέχθεια στον άνθρωπο.

Ωστόσο υπάρχουν λέξεις που παρότι έχουν μέσα τους το ου δεν είναι καθόλου απεχθείς, όπως π.χ. το μπουμπούκι ή το φρούτο. Όμως ακόμα κι έτσι, εξαιτίας του καθόλου συμπαθούς αυτού ήχου, οι λέξεις αυτές μπορούν γίνουν κακόηχες και υβριστικές: «Tι φρούτο είναι αυτό;». Γιατί λέμε κάποιον γαϊδούρι, γουρούνι, νούμερο ή κουραμπιέ αν όχι για τον συγκεκριμένο ήχο; «Μούσι» ή «μούφα» όταν πρόκειται για κάτι ψεύτικο; Το ίδιο και τα κακόηχα Κούλα, Σούλα, Ρούλα, Τούλα κλπ. Φαίνεται λοιπόν πως οποιαδήποτε λέξη που έχει ου, ακόμα και η πιο αθώα, μπορεί να γίνει κακιά και προσβλητική εξαιτίας της άρνησης και της απέχθειας που κρύβει αυτός ο ήχος.

Εξαιτίας του υβριστικού τους χαρακτήρα, όλες οι κακές λέξεις περιέχουν το ου, εκτός από μια η οποία είναι και η πιο συνηθισμένη. Αυτή που αρχίζει από μ και περιέχει τρία α. Γιατί η λέξη αυτή δεν έχει το ου; Επειδή στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο κακιά. Οι λέξεις που επαναλαμβάνουν ένα φωνήεν είναι περισσότερο κωμικές ή κοροϊδευτικές. Ο πατάτας, ο μάπας, ο μπακλαβάς, ο χάχας, ο φαφλατάς, ο σαχλαμάρας και πολλές άλλες παρόμοιες, ηχούν περισσότερο ως αστείες, παρά ως απεχθείς. Τα πολλά α υποδηλώνουν το «τραλαλά» την πλάκα. Αυτό συμβαίνει όχι μόνο με το α αλλά και με κάθε άλλο επαναλαμβανόμενο φωνήεν. Ο Τοτός ή o ποπός είναι αστείες λέξεις. Το ίδιο και τα γυναικεία ονόματα τύπου Νανά, Φωφώ ή Σάσα τα οποία χρησιμοποιήθηκαν σε παλιότερες ελληνικές ταινίες για να σηματοδοτήσουν “ελαφρούς” γυναικείους χαρακτήρες.

Προσοχή λοιπόν στον ήχο των λέξεων γιατί μπορεί να μεταφέρουν ένα ψυχολογικό νόημα που ξεφεύγει από το νόημα της λέξης. Μπορεί κάποιος να μιλάει με τα καλύτερα λόγια για σας αλλά αν χρησιμοποιεί πολλά ου μάλλον σας βρίζει.

ΘΑΡΣΕΙΝ ΧΡΗ Θάρος χρειάζεται

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Wed, 22 Aug 2018 10:55:00 +0300

ΘΑΡΣΕΙΝ ΧΡΗ

«Στην Ελλάδα χτυπά μια κοινωνική ωρολογιακή βόμβα»

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Tue, 21 Aug 2018 11:00:00 +0300

Από K. Π. 18:46 - 18/08/2018 Οδός Πειραιώς

Οι ιστορίες από την Ελλάδα του σήμερα «θαμπώνουν» το κυβερνητικό αφήγημα για το… τέλος της εποχής των Μνημονίων. Μάλιστα, λίγες ημέρες πριν την ημερολογιακή ολοκλήρωση του τρίτου Μνημονίου, τα γερμανικά ΜΜΕ ασχολούνται εκτενώς με τη χώρα μας.

Μέσα από μία σειρά άρθρων, αναλύσεων και ρεπορτάζ, γίνεται απολογισμός της κατάστασης που επικρατεί μετά από 9 χρόνια εξοντωτικής λιτότητας. Μεγάλο ενδιαφέρουν παρουσιάζουν οι εξιστορήσεις ατόμων της διπλανής πόρτας, που τα όσα αφηγούνται καμία σχέση δεν έχουν με την εικόνα που θέλει να δώσει η κυβέρνηση.

Οι Έλληνες, που κατοικούν σε υποβαθμισμένα προάστια των Αθηνών, και μιλούν στον αρθρογράφο της εφημερίδας «Mannheimer Morgen», αναδεικνύουν την πραγματική κατάσταση. «Η γυναίκα δούλευε στο σουπερ-μάρκετ Ατλάντικ, που έκλεισε. Τώρα μένει με τη μητέρα της και κερδίζει 380 ευρώ το μήνα σε ένα κατάστημα γρήγορης εστίασης. Ένας άλλος δούλευε 32 χρόνια στα πλοία, μέχρι ότου η ναυτιλιακή εταιρεία φαλίρισε. Τώρα κανείς δεν απασχολεί έναν ναυτικό σε τέτοια ηλικία. Στα χαρτιά αναφέρεται ότι η Ελλάδα άφησε πίσω της την κρίση» επισημαίνει ο αρθρογράφος και συνεχίζει:

«Από το 2017 η οικονομία μπήκε και πάλι σε κίνηση, αν και με ασθενικό ρυθμό. Η ανεργία μειώθηκε. Με αυτά τα στοιχεία δεν βγαίνει κάποια ασφαλής εικόνα, γιατί όλο και περισσότεροι απασχολούνται με μειωμένο ωράριο. Από τους 1,7 εκατ. απασχολούμενους στον ιδιωτικό τομέα, το 1/3 εργάζεται σε δουλειές μερικής απασχόλησης για 394 ευρώ το μήνα καθαρά. Αυτή η κατηγορία εργαζομένων δεν μπορεί να κατοχυρώσει συνταξιοδοτικές αξιώσεις, στην Ελλάδα χτυπά μια κοινωνική ωρολογιακή βόμβα».

«Το κράτος δεν στέκεται στα δικά του πόδια»

Την ίδια ώρα, η δημοσιογράφος, Kieler Nachrichten, επιχειρεί να στοιχειοθετήσει τους λόγους που η Αθήνα δεν βρίσκεται ακόμη στη ασφαλή πλευρά της διάσωσής της. «Οι δανειστές της κατάφεραν να αναδιαμορφώσουν το ελληνικό κράτος, παρόλα αυτά δεν στέκεται στα δικά του πόδια» επισημαίνει στο άρθρο. «Γίνεται σαφές ότι οι αμφιβολίες για το βασικό κόνσεπτ υπέρβασης της κρίσης συνεχώς αυξάνονται. Η θέση ότι η Αθήνα θα ξεπερνούσε την κρίση με μέτρα λιτότητας, παρέμεινε υπό αμφισβήτηση. Ήδη το υπάρχον χρηματικό μαξιλάρι ασφάλειας δείχνει ότι οι χώρες του ευρώ, η Κομισιόν και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα διακατέχονται από ανασφάλεια για το εάν η χώρα θα τα καταφέρει. Το μήνυμα που συνδέεται με αυτό το μαξιλάρι προς τις αγορές δεν επιδρά περισσότερο καθησυχαστικά. Η Αθήνα συνεχίζει να πληρώνει υψηλά ασφάλιστρα κινδύνου για δάνεια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακριβώς έτσι ξεκίνησε η κρίση πριν από περίπου 9 χρόνια».

Η είδηση περί ολοκλήρωσης της διμερούς συμφωνίας της Γερμανίας και με την Ελλάδα για την επαναπροώθηση των προσφύγων στη πρώτη χώρα εισόδου τους στην ΕΕ, έχει περάσει σε όλες τις γερμανικές εφημερίδες. Στη Süddeutsche Zeitung του Μονάχου ο σχολιαστής της καυτηριάζει τη συμφωνία και τον ίδιο τον υπουργό Εσωτερικών. «Η γερμανική κυβέρνηση μπαλώνει με ακρίβεια έναν ιδεατό φράχτη, που θα κρατά τους πρόσφυγες μακριά από τη Γερμανία» γράφει χαρακτηριστικά η εφημερίδα.

Εθαύμασα τους καλογέρους ανώνυμο

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Tue, 21 Aug 2018 09:20:00 +0300

Άμα δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει

Πολλά στη φύση θαύμασα σε νέους και σε γέρους,

μα πιο πολύ εθαύμασα αυτούς τους καλογέρους.

Μία ζωή στη στέρηση τη φύση να νικήσουν,

το πνεύμα να ‘ναι δυνατό να μη φιλονικήσουν.

Μία ζωή ασκητική, χάρη να προσελκύσουν,

η φύση τους πνευματική, τα πάθη να νικήσουν.

Τιμές και δόξες ολ’ αυτά, είναι μια απαξία.

Μόνο η αγάπη του Χριστού έχει τη σημασία.

Ξυπνάνε πριν τη χαραυγή, δεν ξέρουν απληστία.

Προστάτης τους η προσευχή, η ευγενής νηστεία.

Το σώμα πάντοτε ορθό, τείνει προς τον ουρανό.

Υπακοή για τον Χριστό. Πού στιγμή για χωρατό;

Λαμποκοπούν απλότητα, αστράφτουν μεγαλείο.

Για χάρη τους εκάθισα και πάλι στο θρανίο.

Χαρά αιώνια μπροστά, πίσω όλη η πίκρα.

Να τρίζουνε και τα οστά που ψάχνουνε για λύτρα.

Μειδίαμα παρηγοριάς και αισιοδοξίας,

μη γίνει έρμαιο ο νους της κάθε φαντασίας.

Μα η υπέρτατη ευχή που λένε με το στόμα,

είναι , καλό παράδεισο, σα μπούμε μεσ’ στο χώμα.

Τα απολυταρχικά καθεστώτα.. ανατρέπονται Του Ηλία Ψυχογιού*

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Mon, 20 Aug 2018 11:00:00 +0300

Τον θυμάμαι τον Νικολάε… κι ας ήμουν 11 χρονών –

Πόσοι στ’ αλήθεια θυμούνται τον Νικολάε Τσαουσέσκου, τον κομμουνιστή ηγέτη της Ρουμανίας, ο οποίος πριν από σχεδόν 30 χρόνια απομακρύνθηκε βίαια από την εξουσία και κατέληξε μαζί με τη σύζυγό του στο εκτελεστικό απόσπασμα;

Και απ’ αυτούς που τον θυμούνται, πόσοι γνωρίζουν τους λόγους που οι Ρουμάνοι μετά από δεκαετίες κομμουνιστικής διακυβέρνησης της χώρας τους, από έναν ηγέτη που τα πρώτα χρόνια κυριολεκτικά λάτρευαν, κατέληξαν, όχι απλώς να επαναστατήσουν εναντίον του, αλλά να τον καταδικάσουν σε θάνατο;

Οι περισσότεροι ίσως θυμούνται τη σκηνή της εκτέλεσης.

Την τραγική στιγμή που για μερικά δευτερόλεπτα η εικόνα πάγωσε, επειδή απλώς τελείωσε η μπαταρία της κάμερας… και στη συνέχεια «πάγωσε» ξανά καρφωμένη στις αιμόφυρτες φιγούρες τού έως τότε παντοδύναμου δικτάτορα και της συζύγου του μπροστά από έναν τοίχο γεμάτο τρύπες…

Ο Νικολάι Τσαουσέσκου ήταν μια αμφιλεγόμενη – ίσως και περίεργη – περίπτωση ηγέτη. Παρότι δεν είχε εκλεγεί με τα δημοκρατικά πρότυπα που γνωρίζουμε στις δυτικού τύπου αστικές δημοκρατίες, τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης έχαιρε όχι απλώς εκτίμησης, αλλά κυριολεκτικά λατρείας από τους πολίτες της Ρουμανίας.

Υπήρξε δεινός ρήτορας και λόγω της ταπεινής, εκτός πολιτικών «τζακιών», καταγωγής του, αλλά και λόγω της φαινομενικά ανεξάρτητης στάσης του έναντι της Σοβιετικής Ένωσης, έδινε την εντύπωση στους συμπατριώτες του ότι ήταν ένας από αυτούς. ‘Ένα απλό φτωχό παιδί που κατάφερε με την αξία του να αναρριχηθεί στο ανώτατο αξίωμα της χώρας.

Επιπροσθέτως, τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης, ακολουθώντας το μοντέλο των υπολοίπων χωρών του «Σιδηρού Παραπετάσματος», προσέφερε στο λαό «δωρεάν» παιδεία, «δωρεάν» υγεία και «δωρεάν» στέγαση.

‘Όλα δωρεάν σε εισαγωγικά λοιπόν, αφού όπως έχει αναφέρει ο μέγας θεωρητικός της Θεωρίας των Παιγνίων (όχι ο Γιάνης με το ένα «ν») Jean Tirole : «Αν δεν πληρώνεις για το προϊόν, το εμπόρευμα είσαι εσύ»!

Αυτό ακριβώς συνέβαινε και στους Ρουμάνους πολίτες: πλήρωναν με την ελευθερία και τη ζωή τους (κυριολεκτικά) αυτές τις «παροχές».

Δικαίως θα αναρωτιέστε σ’ αυτό το σημείο ποιες να ‘ναι αυτές οι «τραγικές» ιδιότητες μιας προσωπικότητας που μπορούν να μεταστρέψουν τη δημοτικότητα, την εκτίμηση και τη συμπάθεια σε οργή και μίσος ικανό να την καταστρέψει.

Τι ήταν αυτό που μεσολάβησε και ο λαοφιλής ηγέτης κατέληξε στο απόσπασμα;

Θα μπορούσα να το καθορίσω με τρεις λέξεις: Αδυναμία διαχείρισης της εξουσίας!

Με περισσότερες (λέξεις) χαρακτηρίζει η ιστορία τις αιτίες που συνετέλεσαν στην καταβαράθρωσή του. Η εντεινόμενη έπαρσή του ήταν η μία απ’ αυτές, η αμετροέπειά του, ο κυνισμός, η ιδιοτέλεια, η αγάπη του για τον πλούτο και την καλή ζωή, η τάση του για «τακτοποίηση» και διασφάλιση συγγενών και ημετέρων.

Και αυτοί οι λόγοι, αυτά τα μεταλλαγμένα χαρακτηριστικά της ιδιοσυγκρασίας του, συνέβαλαν στην κατακόρυφη πτώση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της Ρουμανίας κατά την τελευταία δεκαπενταετία της διακυβέρνησης Τσαουσέσκου.

Τα υπέρογκα εξωτερικά δάνεια που είχε λάβει χώρα, η ανικανότητά της να ανταποκριθεί στις δανειακές απαιτήσεις, «συνεπικουρούμενα» από την αδυναμία της Σοβιετικής Ένωσης να απορροφήσει το σύνολο της εσωτερικής παραγωγής της Ρουμανίας, γεγονός που μέχρι τότε διασφάλιζε στη Χώρα ένα καλό συνάλλαγμα προερχόμενο από τη μαμά Ρωσία, οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευση.

Κι όλα αυτά, με την παράλληλη αύξηση της βαναυσότητας του καθεστώτος -μέσω τη διαβόητης μυστικής αστυνομίας, της Σεκιουριτάτε- οδήγησαν στη διόγκωση της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Η κατάσταση στη Χώρα έμοιαζε όλο και περισσότερο με μία χύτρα ταχύτητας πάνω σε καυτό μάτι! Μια χύτρα ταχύτητας χωρίς βαλβίδα ασφαλείας.

Μια χύτρα που μέρα με τη μέρα προσέγγιζε το «σημείο θραύσης»!

Και το σημείο θραύσης για τους Ρουμάνους δεν ήταν η λιτότητα που είχε επιβάλλει για να καταφέρει την αποπληρωμή των εξωτερικών δανείων, ούτε η διακοπή της παροχής πετρελαίου, το οποίο διαθέτει η Ρουμανία, προς τους πολίτες. Παρότι ο χειμώνας ήταν βαρύς, δεν προκάλεσε αυτό την αναταραχή που οδήγησε στην πτώση του.

Αυτό που πραγματικά την προκάλεσε ήταν η σφαγή της Τιμισοάρα. Η διαμαρτυρία των φοιτητών (με αφορμή την κατ’ οίκον κράτηση ενός πάστορα) για την ανελευθερία που είχε επιβληθεί και το ιστορικό βάναυσων ενεργειών (sic) της Σεκιουριτάτε.

Η βίαιη αντίδραση του καθεστώτος κατέληξε σ’ ένα μακελειό χωρίς ιστορικό προηγούμενο στη Ρουμανία.

Αλλά, παρότι το καθεστώς ήταν ο κύριος υπεύθυνος, λίγες μέρες αργότερα, σε τηλεοπτικό του διάγγελμα, ο Τσαουσέσκου όχι μόνο δεν ζήτησε συγνώμη, αλλά επέκρινε και ενοχοποίησε τους νεκρούς για την αντίδρασή τους στο αυταρχικό καθεστώς… Τους χαρακτήρισε ως «αναρχικούς», «προδότες», «εχθρούς του λαού» και «ακροδεξιούς»…

Σαν να εγκαλέσεις δηλαδή αυτούς που κάηκαν σε μια πυρκαγιά επειδή δεν διασώθηκαν, προφανώς επειδή ο θάνατός τους ήταν σκόπιμος για να αποδειχθεί η ανεπάρκεια των αρμοδίων για την πυρόσβεση… (τυχαίο το παράδειγμα…)

Λίγες μέρες μετά το γεγονός αυτό, και ενώ ήταν προγραμματισμένη μία μεγάλη ανοιχτή ομιλία στο κέντρο του Βουκουρεστίου, ώστε ο «μεγάλος ηγέτης» να αποδείξει τη δημοφιλία του και την καλή του προαίρεση, παρά τους πληρωμένους κλακαδόρους του καθεστώτος στις πρώτες γραμμές του κοινού, σφυρίγματα έντονα και φωνές διαμαρτυρίας διατάραξαν τις «ισορροπίες» συγκέντρωσης.

Η κάμερα στράφηκε προς τον ουρανό. Τα σύννεφα άλλωστε είναι ένα καλό θέμα για όσους επιθυμούν να αποκρυβεί η αλήθεια. Όμως, η τυχαία αντικειμενικότητα της ιστορίας διέσωσε μία άλλη λήψη. Μία λήψη υπό διαφορετική γωνία όπου και φαίνεται και αποδεικνύεται η πραγματικότητα.

Ο λαός εξοργισμένος από τη σφαγή της Τιμισοάρα, αψηφώντας το φόβο για τα πιθανά αντίποινα εκ μέρους του καθεστώτος ,συγκεντρώθηκε και όρμησε προς το παλάτι.

Ο ατρόμητος δικτάτορας διακόπτει το λόγο του και σαν φοβισμένο παιδαρέλι κρύβεται στο εσωτερικό του κτιρίου για να διαφύγει λίγο αργότερα με ελικόπτερο από την ταράτσα (Τι μανία κι αυτή! Όλοι οι «λαοπρόβλητοι» να φεύγουν με ελικόπτερα…!)

Για μία εβδομάδα οι φίλα προσκείμενες στο καθεστώς δυνάμεις συγκρούονταν με την πλειοψηφία του στρατού, ο όποιος είχε ταχθεί πλέον στο πλευρό του λαού.

Και λίγες μέρες αργότερα, ο Τσαουσέσκου υπέστη αυτό στο οποίο ο ίδιος υπέβαλε επί δεκαετίες τον ρουμανικό λαό: έκτακτο στρατοδικείο! Αυτό που στην κομμουνιστική επαναστατική ορολογία αποκαλείται «λαϊκό δικαστήριο», το οποίο με συνοπτικές διαδικασίες (μέσα σε τρεις ώρες) δίκασε και καταδίκασε το δικτάτορα και τη σύζυγό του σε θάνατο.

Η απόφαση εκτελέστηκε αμέσως στο προαύλιο του κτιρίου όπου διεξήχθη η δίκη.

Μαζί με τον Τσαουσέσκου εκτελέστηκε και η σύζυγός του, η Έλενα Τσαουσέσκου, την οποία είχε διορίσει ως καθηγήτρια πανεπιστημίου στη χημεία (τι μανία κι αυτή!) και στην οποία το ρουμανικό καθεστώς και η προπαγάνδα είχαν προσδώσει σχεδόν θαυματουργές ικανότητες για τα επιστημονικά της επιτεύγματα.

Όμως, έτσι ξαφνικά, ανετράπησαν όλα! Η απόλυτη εξουσία αντίκρυσε απρόσμενα τον τοίχο το εκτελεστικού αποσπάσματος.

Ποιος θα το πίστευε πώς μια παραμυθένια ζωή θα κατέληγε τόσο άδοξα.

Ποιος θα μπορούσε να εξηγήσει στην Έλενα και το Νικολάι πως δεν ήταν η φτώχεια που ώθησε το λαό στην εξέγερση. Τη φτώχεια, όταν έχεις σκοπό, την αντέχεις. Κύριο αίτιο ήταν η ύβρις και η προσβολή της νοημοσύνης και της αντιληπτικής ικανότητας ενός ολόκληρου λαού.

Δεν εξεγέρθηκαν οι πένητες, αλλά οι νοήμονες. Όλοι αυτοί που αντέδρασαν στη λογική τού «οι δολοφονημένοι είναι υπεύθυνοι για τη δολοφονία τους»!

Δεν ξέρω αν συνειρμικά ανακαλείτε πρόσφατες μνήμες.

Δεν ξέρω προς ποια κατεύθυνση σας οδηγεί η απογοήτευση, ο θυμός και η απύθμενη θλίψη.

Δεν ξέρω πιο κόκκινο κουμπί πατιέται μέσα σας κάθε φορά που ανατρέχετε σε πρόσφατα γεγονότα.

Ας αποφύγουμε όμως παρόμοιες συντελεστικές συμπεριφορές, επειδή παραπλήσιες ενέργειες επιφέρουν αντίστοιχα ερεθίσματα, τα οποία με τη σειρά τους οδηγούν σε ανάλογες αντιδράσεις…

Η ανεξέλεγκτη οργή όμως δεν είναι καλός σύμβουλος.

Οφείλουμε με σύνεση να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να θρηνήσουμε τους νεκρούς μας.

Κυρίως όμως οφείλουμε ως υπεύθυνοι πολίτες μιας ευνομούμενης δημοκρατίας να αφήσουμε την παιδεία και το ήθος να μας καθοδηγήσει και να προσκαλέσει τη δικαιοσύνη να επιληφθεί και να αποδώσει ευθύνες όπου υπάρχουν.

Η δική μας επανάσταση θα γίνει όπως ορίζει το Σύνταγμα: δια της ψήφου.

Αυτό που ως κοινός θνητός έχω να προσθέσω είναι πως όσοι απανθρακώθηκαν δεν είχαν καμία πρόθεση να ανατρέψουν το πολίτευμα.

Τέτοιες φυρόμυαλες αναφορές απλώς προσβάλλουν τη μνήμη τους και τη δική μου νοημοσύνη.

* Ο Ηλίας Ψυχογιός έχει σπουδάσει Διοίκηση Επιχειρήσεων στην Ελλάδα και Τεχνολογίες Διαδικτύου στη Σκωτία. Έχει εργαστεί σε πολυεθνικές εταιρείες του τουρισμού και την πληροφορικής. Επικοινωνήστε μαζί του στο https://twitter.com/psichogioselias

meaculpa.gr

Ο ιερεύς που είχε τοποθετήσει ανάποδα τις μερίδες

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Sun, 19 Aug 2018 17:50:00 +0300

Ο Ιερέας που είχε τοποθετήσει ανάποδα τις μερίδες στον Άγιο Δίσκο

Επάνω στον άγιο Δίσκο τοποθετείται:

1. Ο ΑΜΝΟΣ (ΙΣ, ΧΡ, ΝΙ, ΚΑ) Είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός) στο κέντρο.

2. Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ (Το τρίγωνο με τα δυο γράμμα: το Μ= Μήτερ και το Θ= Θεού), τοποθετείται αριστερά του Αμνού.

3. ΟΙ ΜΕΡΙΔΕΣ των ΕΝΝΕΑ ΤΑΓΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ (τα εννέα μικρά τρίγωνα ) τοποθετούνται δεξιά του Αμνού.

4. Η ΜΕΡΙΔΑ του ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ (ένα τρίγωνο που τοποθετείται κάτω από τον Αμνό)

5. ΟΙ ΜΕΡΙΔΕΣ των ΖΩΝΤΩΝ και των ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ(κάτω από την μερίδα του επισκόπου).

Ο ιερεύς που είχε τοποθετήσει ανάποδα τις μερίδες

Σ᾿ ένα μοναστήρι ζούσε ένας ευλαβέστατος ιερεύς· (το γεγονός μου διηγήθηκε ο μακαριστός Γέροντας Γαβριήλ, ο οποίος για πολλά χρόνια ήταν και Η γούμενος της Ιεράς Μονής Διονυσίου στο Άγιον Όρος). Ολιγογράμματος ήταν ο ιερεύς, αλλά κληρικός δυνατής πίστεως, μεγάλης αρετής και πολλών πνευματικών αγώνων. Παρέμενε στην Προσκομιδή όρθιος για πολλές ώρες, παρόλο που είχαν ανοίξει οι φλέβες των ποδιών του και έτρεχαν.

Πολλές φορές φαίνονταν τα αίματα, που έτρεχαν κάτω στο έδαφος από την ορθοστασία για την μνημόνευση των πολλών ονομάτων. Μέχρι τελευταίας στιγμής άνθρωπος θυσίας· και μάλιστα εκοιμήθη αμέσως μετά από Θεία Λειτουργία.

Όπως ήταν ολιγογράμματος, από κάποια παρανόηση τρόπον τινά, δεν τοποθετούσε κανονικά τις μερίδες στον Άγιο Δίσκο.

Όταν τοποθετούμε τη μερίδα της Υπεραγίας Θεοτόκου πάνω στον Άγιο Δίσκο, λέμε: «Παρέστη η Βασίλισσα εκ δεξιών Σου…» Ο γέροντας ιερεύς νόμιζε ότι, αφού λέγει «εκ δεξιών Σου», πρέπει να τοποθετείται η μερίδα της Παναγίας δεξιά του Αμνού (όπως κοίταζε τον Άγιο Δίσκο)· δηλαδή τοποθετούσε ανάποδα τις μερίδες.

Κάποτε επισκέφθηκε την Ιερά Μονή ένας Αρχιερεύς, για να χειροτονήσει έναν διάκονο.

Στους Αίνους μπαίνει ο Αρχιερεύς στο Ιερό Βήμα, ντύνεται και εν συνεχεία πηγαίνει στην Προσκομιδή, η οποία έχει ήδη ετοιμασθεί μέχρι κάποιου ορισμένου σημείου, και από εκεί και ύστερα συνεχίζει ο Αρχιερεύς πρώτος τις μνημονεύσεις, αυτός και μόνον αυτός.

Πρόσεξε, λοιπόν, ο Αρχιερεύς εκείνος ότι τις μερίδες τις είχε τοποθετήσει ανάποδα ο ιερεύς.

–Δεν τις έβαλες καλά, πάτερ μου, τις μερίδες, του είπε.

Για έλα εδώ, πάτερ. Η Παναγία μπαίνει από ᾿ δω και τα Τάγματα μπαίνουν από εκεί. Δεν σού το είπε κανένας, δεν σε είδε κανένας πως κάνεις την Προσκομιδή;

–Ναι, Σεβασμιώτατε, απάντησε ο γέροντας Ιερεύς. Κάθε μέρα, που λειτουργώ (διότι δεν υπήρξε ημέρα, που να μη λειτουργήσει), με βλέπει ο Άγγελος διάκονός μου, αλλά δεν μου είπε τίποτα. Συγγνώμη, που σαν αγράμματος που είμαι, έκανα τέτοιο λάθος· θα προσέχω από τώρα και στο εξής.

–Ποιος; ποιος είπες ότι σε υπηρετεί εδώ; ρώτησε ο επίσκοπος. Δεν σε υπηρετεί μοναχός;

–Όχι, είπε ο ιερεύς, Άγγελος Κυρίου.

Βουβάθηκε ο επίσκοπος, τι να πει; Έμεινε κατάπληκτος και βέβαια κατάλαβε ότι μπροστά του είχε έναν αγιασμένο κληρικό.

Το μεσημέρι, μετά την τράπεζα, ο επίσκοπος αποχαιρέτησε τον Ηγούμενο και τους υπολοίπους μοναχούς και ανέχωρησε.

Την άλλη ημέρα, νύχτα ακόμη, όταν πήγε όπως πάντα ο γέροντας Ιερεύς στο άγιο Βήμα, για να κάνη την Προσκομιδή, κατέβηκε κι ο Άγγελος Κυρίου. Ενώ προσκομούσε, παρατήρησε ο Άγγελος πως ο ιερεύς έβαλε σωστά τις μερίδες.

–Ωραία, του είπε, πάτερ! Τώρα τα έβαλες σωστά!

–Ναι, εσύ ήξερες το λάθος μου, που έκανα τόσα χρόνια! Και γιατί δεν μου το έλεγες, γιατί δεν με διόρθωσες; ρώτησε.

–Το έβλεπα, αλλά εγώ δεν έχω τέτοιο δικαίωμα. Δεν είμαι άξιος να διορθώνω ιερέα. Εγώ, συνέχισε ο Άγγελος, έχω εντολή από τον Θεό να διακονώ και να υπηρετώ τον ιερέα. Μόνο ο επίσκοπος έχει τέτοιο δικαίωμα!

Κι εμείς παίρνουμε τους ιερείς στο στόμα μας από το πρωί μέχρι το βράδυ τους κατακρίνουμε, τους κατηγορούμε, τους κουτσομπολεύουμε και για χίλια δυο άλλα πράγματα ασχολούμεθα μ᾿ αυτούς. Προσοχή, λοιπόν, πως θα ομιλούμε από τώρα και στο εξής για τον οποιονδήποτε κληρικό.

Κέντρο της Θείας Λειτουργίας είναι το μεγάλο, το ανυπέρβλητο, το υπερακατάληπτο γεγονός της Μεταβολής του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού και πρέπει να το δεχόμεθα αυτό μέσα σε σιωπή. Να σιγούν, αν είναι δυνατόν για λίγο οι ιεροψάλτες, ούτως ώστε όλο το γεγονός να το παίρνουμε μέσα μας, μέσα από αυτήν την ομιλούσα σιωπή. Διότι η σιωπή αυτή, κατά τη Μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού, ομιλεί περισσότερο από κάθε τι άλλο μέσα στις καρδιές μας.

Πρωτ. Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστόπουλου

Προς Πεντάγωνο: Ιδού κύριοι η γεωστρατηγική του Ερντογάν… Ποιος θα τον σταματήσει;

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Sat, 18 Aug 2018 11:00:00 +0300

«Καὶ μηδὲ τοῦτο δύνασθαι μαθεῖν, ὅτι δεῖ τοὺς ὀρθῶς πολέμῳ χρωμένους οὐκ ἀκολουθεῖν τοῖς πράγμασιν, ἀλλ᾽ αὐτοὺς ἔμπροσθεν εἶναι τῶν πραγμάτων..» (Κι ούτε αυτό να μην μπορούμε να μάθουμε, ότι εκείνοι που διεξάγουν ορθώς τον πόλεμο, δεν ακολουθούν τα πράγματα, αλλά προπορεύονται των πραγμάτων). Δημοσθένους Α΄ Φιλιππικός 4, 39.

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος

Δημοσιογράφος-Αμυντικός αναλυτής

Ένα από τα πιο σημαντικά κλειδιά για την κατανόηση της τουρκικής γεωστρατηγικής (σ.σ. που εκπορεύεται και υπαγορεύεται από τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν) αποτελεί η γεωγραφία, η οποία συνιστά καθοριστικό παράγοντα για την κατανόηση των διεθνών σχέσεων. Μαζί με την ιστορία συγκροτούν ένα αμφίστομο ξίφος εξαιρετικά αιχμηρό για όσους γνωρίζουν και τολμούν να το σύρουν με σκοπό την επίτευξη των εθνικών στόχων.

Ο Ερντογάν είναι ένας από αυτούς τους επιδέξιους χειριστές, καθώς χάρη στην αρχική προστασία και στη συνέχεια την ανοχή της Δύσεως, του δόθηκε ικανός χρόνος ώστε να εκπαιδευθεί στον πολύπλοκο χειρισμό αυτού του διαχρονικού όπλου και να δοκιμάσει νέες τακτικές.

Συνδυάζοντας έξυπνα μα αποφασιστικά απολυταρχικά και δημοκρατικά στοιχεία κατάφερε να κερδίσει τον απαιτούμενο χρόνο (2003-2018) προκειμένου να θέσει σε λειτουργία την αφύπνιση της τουρκικής στρατηγικής υπερηφανείας.

Σήμερα, ιστορικά γεγονότα όπως η Μάχη στο Μάντζικερτ (1071) και η Άλωσις της Κωνσταντινουπόλεως (1453) χρησιμοποιούνται από τον Τούρκο πρόεδρο και τους εκφραστές της νέο-οθωμανικής πολιτικής για την αποδεικτική θεμελίωση της χιλιετούς ιστορικής ενδόξου παρουσίας των Τούρκων στην Ανατολία αλλά και για να αιτιολογήσουν το μεγαλείο των γαζήδων (μουσουλμάνων ιεροπολεμιστών), καθώς Τουρκισμός και Ισλάμ συμπορεύονταν στις κατακτήσεις.

Ο Ερντογάν δείχνει να αισθάνεται γαζής όπως ήταν ο Σελτζούκος σουλτάνος Αλπ Αρσλάν, ο Οθωμανός Μωάμεθ ο Πορθητής, έναν τίτλο τον οποίο απέδωσαν και στον Μουσταφά Κεμάλ. Υπάρχει όμως χώρος για έναν γαζή στον 21ο αιώνα; Πριν απαντήσουμε είναι χρήσιμο να προβούμε και σε άλλες παρατηρήσεις.

Ο Ναπολέων επεσήμανε ότι για να κατανοήσεις την πολιτική ενός κράτους πρέπει να μελετηθεί πρώτα η γεωγραφία του. Είναι πρόδηλον ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εάν ο Ερντογάν έχει μελετήσει τον Γάλλο αυτοκράτορα, όπως δεν είμαστε σε θέση να θεωρήσουμε ότι έχει ξεφυλλίσει κάποια τουρκική μετάφραση του Θουκυδίδου.

Ωστόσο, οι αποφάσεις που έχει λάβει δείχνουν να υπακούουν σε μια αρχή ντετερμινισμού, ο οποίος συνδέεται ευθέως με τη γεωγραφία της χώρας του, την οποία εργαλειοποιεί προς όφελος του οράματός του.

Είναι σαφές ότι η γεωγραφία δεν προκαθορίζει τις εξελίξεις, αλλά όταν συνδυαστεί με τον ανθρώπινο παράγοντα, στην συγκεκριμένη περίπτωση τον ηγέτη δρώντα, ο οποίος τυγχάνει να αισθάνεται «γαζής και εκλεκτός», ακόμη και εκφραστής του μεταφυσικού ισλαμικού πεπρωμένου, τότε μάλλον βρισκόμαστε ενώπιον ενός πάρα πολύ σοβαρού προβλήματος, με αποσταθεροποιητικές προεκτάσεις.

Όμως οι ενέργειες του θεοσεβούμενου Τούρκου προέδρου δεν αποτελούν απλώς ένα είδος führerbefehl (σ.σ. Κατευθείαν εντολή του φύρερ, βλ. Αδόλφος Χίτλερ) αλλά συνιστούν το τελικό στάδιο εθνικής γεωστρατηγικής, απόρροια σειράς μελετών και αναλύσεων μιας κλειστής ομάδος στενών επιτελών, οι οποίοι συγκροτούν το ανώτατο επίπεδο διοικήσεως και λήψεως αποφάσεων και εμφορούνται με κοινές αρχές και ιδανικά.

Η έμπειρη ομάδα πλαισιώνεται από στρατιωτικούς, διπλωμάτες, μαζί με άλλους ειδικούς και μη επιστήμονες, οι οποίοι έχουν καθήκον την υλοποίηση του μείζονος γεωπολιτικού εύρους, οράματος Ερντογάν, το οποίο εδράζεται:

α) Στις ιστορικο-γεωγραφικές προτάσεις και υποκειμενικές βεβαιότητες του Αχμέτ Νταβούτογλου,

β) στο πολιτικο-θρησκευτικό δόγμα των Αδελφών Μουσουλμάνων (σ.σ. Για πρώτη φορά φέτος στην NDAA για το 2019 η οργάνωση χαρακτηρίζεται εχθρική προς τα συμφέροντα των ΗΠΑ),

γ) στην αναβίωση του «ορθού» πλην όμως απολεσθέντος οθωμανικού δρόμου, επιδιορθώνοντας τα καταστροφικά λάθη της περιόδου του εμβληματικού σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β΄ (1876-1909), ο οποίος αποτελεί προσωπικό ίνδαλμα του Ερντογάν και

δ) στην επαναφορά του τουρκοκεντρικού χαλιφατικού οράματος ως εργαλείο συσπειρώσεως Αράβων και μη μουσουλμάνων σε μια συμμαχία με τελικό πανισλαμικό στόχο την ανάκτηση του Κουντούς (Ιερουσαλήμ).

Οι επιτελείς του Τούρκου προέδρου γνωρίζουν αρίστως πόσο σημαντικός είναι και τι συνέπειες μπορεί να επιφέρει για την αγγλοσαξονική Δύση ο έλεγχος του κρηπιδώματος (σ.σ. Rimland κατά τον Nicholas Spykman), όπως πιθανότατα και την ρήση του Sir Halford Mackinder ότι «κάθε αιώνας έχει τη δική του γεωγραφική οπτική γωνία».

Τα πύρινα και εξόχως στοχευμένα αντιδυτικά άρθρα του διευθυντού της Yeni Safak, Ιμπραήμ Καραγκιούλ, απλώς αντικατοπτρίζουν τη δυναμική της συγκροτημένης πλέον νέο-οθωμανικής πανισλαμικής διανοήσεως με στόχο την παροχή κατευθύνσεων στην κοινή γνώμη και τους εγχώριους διαμορφωτές αυτής.

Τα επιχειρήματα που προβάλλονται δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με όρους χλευασμού αλλά αντιθέτως να μελετώνται με σκοπό την εξαγωγή πολυεπίπεδων συμπερασμάτων. Είναι πολύ χρήσιμο να γνωρίζεις όλες τις πτυχές της σκέψεως παραγωγής ιδεολογίας, στρατηγικής και δόγματος του αντιπάλου.

Ένα από τα δόγματα της καινοφανούς τουρκικής γεωστρατηγικής ωστόσο δεν επιτρέπει παρανοήσεις καθώς η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα – όπως την οραματίζονται οι παροικούντες την Άγκυρα – εκφράζεται με ντετερμινιστικό τρόπο: «Οι δυτικοί θα οπισθοχωρήσουν, οι ανατολικοί θα ανακάμψουν, η Τουρκία θα ισχυροποιηθεί και οι διενέξεις θα ενταθούν».

Εξίσου σαφής είναι και η υποταγή της στρατιωτικής ισχύος σε μια μεταφυσική θρησκευτική αποστολή όπως εκφράστηκε με την περίφημη δήλωση του πρώην Αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων Χουλουσί Ακάρ (σ.σ. Νυν υπουργού Εθνικής Αμύνης) ότι: «Ο εθνικός μας στρατός ανήκει στον οίκο του προφήτου…».

Η συσχέτιση όλων των προαναφερομένων παραμέτρων – σε ένα όσο το δυνατόν ευσύνοπτο άρθρο – εκτιμάται ότι μπορεί να μας δώσει συγκεκριμένες ενδείξεις και αποδείξεις αναφορικώς με την νέο-οθωμανική γεωστρατηγική που φέρει την σφραγίδα του Ερντογάν και στο που αποσκοπεί, με μερικές χρήσιμες προσθήκες και συγκεκριμένα:

Α) Η σύμπηξη συμμαχίας / ειδικής σχέσεως με το Ιράν προηγείται εκείνης με την Ρωσία, καθώς το κουρδικό αποτελεί κοινή απειλή για τους δύο αυτούς ιστορικούς γεωστρατηγικούς αντιπάλους.

Τεχεράνη και Άγκυρα στενά συνδεδεμένες αμφότερες εξαιτίας της δεσμευτικής τελέσεως καθηκόντων ακριτών από τις ΗΠΑ στο πλαίσιο του Rimland (σ.σ. Κρηπίδωμα, από το οποίο απεσχίσθη το Ιράν το 1979) επανακαθορίζουν πλέον τις σχέσεις τους με βάση τα εθνικά τους συμφέροντα και την εθνική τους γεωστρατηγική ίσως και σε επίπεδο οριοθετήσεως ζωνών επιρροής μεταξύ τους όπως έχει διαφανεί στην Συρία αλλά και στο Ιράκ (βλ. Σύμφωνο Σαανταμπάντ το 1937).

Η νέα ιστορικής εκτιμάται σημασίας προσπάθεια «εγκαρδίου συνεννοήσεως» μεταξύ των δύο χωρών πραγματοποιείται με την πρωτοβουλία Ερντογάν – Αδελφών Μουσουλμάνων στο πλαίσιο ενός πολιτικο-θρησκευτικού συγκερασμού / υπερβάσεως των διαφορών με τελικό στόχο την σύμπηξη ενός σουνιτο-σιιτικού μετώπου.

Αυτό το μοντέλο «συνθήκης» προωθείται και ήδη συμπεριλαμβάνει το Κατάρ, το strong>Πακιστάν, ενώ στοχεύει υπονομευτικά το παρών καθεστώς της Αιγύπτου.

Β) Η Ρωσία αξιοποιεί περισσότερο από ποτέ την ιστορικο-γεωγραφική προσέγγιση με την Τουρκία αναβαθμίζοντάς την σε αναγκαιότητα, καθώς αυτό που δεν επετεύχθη μεταξύ Λένιν και Κεμάλ (σ.σ. Είχε προηγηθεί η ανατρεπτική για τα τότε δεδομένα Συνθήκη Χουνκάρ Ισκελεσί το 1833 μεταξύ Μαχμούτ Β΄ και Νικολάου Α΄), υλοποιείται σε πολλαπλά επίπεδα στους τομείς της στρατιωτικής συνεργασίας (S-400 και άλλα συστήματα), της ενεργειακής (αγωγός Turkish Stream, κατασκευή εργοστασίου παραγωγής πυρηνικής ενεργείας στο Ακούγιου), της οικονομικής (ίδρυση κοινού επενδυτικού fund, τουρισμός, τομέας κατασκευών κ.λπ.).

Η πιο σημαντική προσέγγιση τελεί σε εξέλιξη στη Συρία, καθώς μόνον μετά από την άδεια της Ρωσίας οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις υλοποίησαν τις επιχειρήσεις «Ασπίδα του Ευφράτου» και «Κλάδος Ελαίας» στην ΒΔ Συρία, σε αντάλλαγμα της υποστηρίξεως στο Χαλέπι και στο Ιντλίμπ και αλλού.

Ένα επίσης σημαντικό στοιχείο σε ιδεολογικό επίπεδο είναι η επιρροή των ιδεών του Ρώσου διανοητού Αλεξάντερ Ντάγκιν αναφορικώς με την μελλοντική ισχυροποίηση της Ασίας έναντι της φθίνουσας ισχύος της Δύσεως.

Γ) Η διάσταση με τις ΗΠΑ επικεντρώνεται στην απαίτηση της Τουρκίας να αντιμετωπίζεται πλέον με όρους ισότητος και όχι υποτελείας. Υπό αυτό το πρίσμα η Τουρκία δεν μπορεί να ακολουθεί και να εκτελεί «εντολές» τιθέμενη σε κατώτερο επίπεδο συνεργασίας με εκείνο που απολαμβάνει το Ισραήλ.

Η χρήση του όρου «ασέβεια» από την τουρκική ηγεσία κατηγορώντας τις ΗΠΑ συνιστά μια έμπρακτη απαίτηση αναγνωρίσεως μιας νέας τάξης πραγμάτων στις διμερείς σχέσεις. Η νέα καθεστωτική οπτική της τουρκικής γεωστρατηγικής διαχωρίζει τα κράτη σε: α) εταίρους, β) εχθρούς και γ) ουδέτερους, τοποθετώντας τον Τούρκο πρόεδρο μόλις ένα σκαλί πιο κάτω από την σουλτανική κοσμοθεωρία των διεθνών σχέσεων…

Δ) Το Ισραήλ συνιστά το εργαλείο επιβολής μιας αντί-ισλαμικής πρωτίστως και όχι αντί-αραβικής πολιτικής εκ μέρους των ΗΠΑ, όπως κατ’ επανάληψη δηλώνουν ανώτερες και ανώτατες πολιτικο-στρατιωτικές πηγές της γείτονος. Η έλευσις των «σταυροφόρων».

Αναλαμβάνοντας μονομερώς καθήκοντα προστάτου η τουρκική ΠΕΑ (Πολιτική Εθνικής Αμύνης και Ασφαλείας στο πνεύμα των αποφάσεων του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας) φαίνεται εκ του αποτελέσματος ότι προέκρινε την απόκτηση υποστρατηγικών και πιθανόν στρατηγικών όπλων στοχεύοντας στην υπεροπλία έναντι του εβραϊκού κράτους (βλ. δορυφόροι Gokturk, UAV/UCAV Anka, βλήματα cruise SOM, βλήματα Yildirim-Bora/Khan, πρόγραμμα κατασκευής βαλλιστικών πυραύλων, απειλές για απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Πακιστάν).

Ε) Η απόκτηση στρατιωτικών βάσεων σε ισλαμικές χώρες του εξωτερικού (Αλβανία, Κατάρ, Σομαλία, Σουδάν) αποβλέπει στην παγίωση της νέο-οθωμανικής παρουσίας της Τουρκίας προστάτου και εγγυητού των δικαιωμάτων πτωχών και πλουσίων κρατών. Δεν είναι τυχαίο ότι το Κατάρ (υπόσχεσις επενδύσεων ύψους 15 δις δολαρίων) και το Σουδάν (δήλωσις υποστηρίξεως) ανταποκρίθηκαν αμέσως υπέρ της Τουρκίας μετά από την οικονομική «επίθεση» κατά της τουρκικής λίρας, όπως καταχρηστικώς προσδιορίσθηκε από τον Ερντογάν.

Στ) Η Τουρκία βρίσκεται σε αντιπαράθεση με την Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ και την Αίγυπτο κυρίως λόγω της στενής προσεγγίσεως με το Ιράν, με το οποίο μάχονται σθεναρώς στην Υεμένη.

Για τον ίδιο λόγο ΗΠΑ και Ισραήλ προετοιμάζονται για πιθανή κλιμάκωση της κρίσεως καθώς η υπόθεσις του πάστορος Μπράνσον αποτελεί αφορμή και όχι αιτία για τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν και για όσες ακολουθήσουν.

Για την Άγκυρα ο Χριστιανός πάστωρ αποτελεί σκοτεινό σύμβολο, ενοχοποιητική αρνητική απόδειξη της διεισδύσεως των δυτικών αξιών και εργαλείο αποσταθεροποιήσεως της χώρας.

Ζ) Ουδείς μπορεί και δεν επιτρέπεται να αγνοήσει το ενεργειακό διακύβευμα και τι σημαίνει αυτό για την ισχυροποίηση ή ακόμη και την ανάδειξη νέων πόλων ισχύος στην περιοχή της ευρυτέρας Ανατολικής Μεσογείου. Το ΣΕΑ της Τουρκίας λίγο πριν από την έναρξη της παρούσης κρίσεως επανήλθε προσδιορίζοντας και προειδοποιώντας ότι: «…θα συνεχισθεί η αποφασιστικότητα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο».

Η) Η συνεργασία με την Κίνα στον στρατιωτικό και οικονομικό τομέα παρουσιάζει τις ίδιες σημαντικές παραμέτρους όπως και με την Ρωσία. Ας μην λησμονούμε ότι ρουκέτες και πυραυλικά συστήματα (WS-1, Yildirim) του Τουρκικού Στρατού αναπτύχθηκαν με κινεζική τεχνογνωσία.

Εκτός αυτού βάσει της νέας γεωπολιτικής φιλοσοφίας η Τουρκία θα πρέπει να επιδιώξει την ένταξή της στους BRICS δημιουργώντας το σχήμα BRICS-T και μεταγενεστέρως να ενταχθεί – αναλόγως της τότε συγκυρίας – στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης. Η Κίνα αποτελεί de facto εταίρο της Αγκύρας και σε συνδυασμό με το Πακιστάν και το Ιράν συνδράμει στην υλοποίηση του σχεδίου One belt, One road.

Με υπόδειγμα τον Spykman εκτιμάται ότι ο Ερντογάν επιδιώκει να δημιουργήσει το δικό του Rimland (κρηπίδωμα) καταστρέφοντας ότι έχει απομείνει από το αρχικό αγγλοσαξονικό τηρώντας τον ίδιο σεβασμό στην Γεωγραφία και στην Ιστορία της περιοχής.

Το νέο-οθωμανικό ισλαμιστικό Rimland περιλαμβάνει εταίρους όπως το Ιράν, το Κατάρ, το Αζερμπαϊτζάν, το Πακιστάν, τη Σομαλία, το Σουδάν, την Αλβανία, την Ινδονησία, τη Μαλαισία και φιλοδοξεί να επεκταθεί στις γεωγραφικές περιοχές της Βορείου Συρίας, του Ιράκ, της Παλαιστίνης (βλ. Προνομιακές σχέσεις με την Χαμάς), της Αιγύπτου, της Λιβύης και όπου υπάρχουν πιστοί που συνεγείρονται από τα οράματα των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Συνεπώς απαντάται θετικώς το ερώτημα περί αναγκαιότητος επενδύσεως της ιδιότητος του χαλίφου γαζή. Μόνον έτσι μπορούν να καταστούν «ομοτράπεζοι» Ιρανοί, Παλαιστίνιοι και Καταριανοί, μαζί με αντιφρονούντες από όλα τα αραβικά καθεστώτα, εξισλαμισμένοι πληθυσμοί της Ινδικής Υποηπείρου και της Νοτιοανατολικής Ασίας, της Υποσαχαρίου Αφρικής ακόμη και ακραίοι τζιχαντιστές.

Στο εσωτερικό εκτιμάται πως αυτό το όραμα ισχύος, παντουρκσιμού και αναγεννήσεως έχει μεταστρέψει τους πρώην αφοσιωμένους κεμαλικούς αξιωματικούς και μη, μετατρέποντάς τους σε φανατικούς νεοφωτίστους υποστηρικτές του Ερντογάν. Το νέο κρηπίδωμα θα ανακουφίσει τη Ρωσία και θα οδηγήσει πιθανότατα στη σταδιακή κατάρρευση της Νοτιοανατολικής πτέρυγος του ΝΑΤΟ.

Οι κυρώσεις κατά Ιράν, Ρωσίας και Τουρκίας θυμίζουν τον οικονομικό πόλεμο που επέβαλλε η αρχαία Αθήνα και κορυφώθηκε με το Μεγαρικό Ψήφισμα. Μπαίνω στον πειρασμό να τοποθετήσω για τις ανάγκες μιας εσκεμμένης ιστορικής αναλογίας και συγκρίσεως στην πλευρά της πελοποννησιακής συμμαχίας τη Ρωσία μαζί με την Τουρκία και το Ιράν και να αποδώσω τον ρόλο των Περσών στην Κίνα…

Ο Ερντογάν όμως χρειάζεται χρόνο για να ισχυροποιηθεί ακόμη περισσότερο. Μια τελική ανεπιθύμητη πρώιμη σύγκρουσις με τις ΗΠΑ θα κατέστρεφε το όραμά του. Απαιτείται χρόνος για να αναπτύξει ακόμη περισσότερα οπλικά συστήματα, να επενδύσει σε νέες τεχνολογίες, να αποκτήσει βαλλιστικούς πυραύλους.

Χρειάζεται πάνω από όλα πρόσβαση έλεγχο και κατοχή σημαντικών ενεργειακών πόρων για να χρηματοδοτεί όλα εκείνα τα φιλόδοξα σχέδια και οράματά του. Εάν η Δύση και όχι μόνον οι ΗΠΑ αδιαφορήσουν και δεν ενεργήσουν αμέσως τότε ο Ερντογάν μαζί με τους περιφερειακούς ομοϊδεάτες όπως και οι πολιτικοί επίγονοί τους θα έχουν κερδίσει τον αγώνα για τον οποίον δίνουν τα πάντα σήμερα.

Αυτή την αποφράδα ημέρα ο George Friedman περιέγραψε με απαισιοδοξία στο μελλοντολογικό του έργο «The next 100 years» το 2008, προ δεκαετίας όταν ο Ερντογάν συμπληρώνει φέτος 15 έτη εξουσίας!

Η Ελλάδα μαζί με την Κύπρο, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και πιθανόν την Αίγυπτο πρέπει να προχωρήσουν στην συγκρότηση μιας νέας στρατιωτικής συμμαχίας στα πρότυπα του ΝΑΤΟ, αλλά εκτός αυτού. Αυτή η συμμαχία θα υποστηρίζεται με κονδύλια FMF (σ.σ. Όπως σήμερα λαμβάνουν το Ισραήλ και η Αίγυπτος) και δεν θα υπόκειται στον έλεγχο των γραφειοκρατών της ΕΕ και ειδικώς της Γερμανίας.

Ο Θουκυδίδης προειδοποιεί για την ανάγκη λήψεως αποφάσεων και ενεργειών αναχαιτίσεως μιας ανερχομένης δυνάμεως πριν να είναι αργά. Ο Ερντογάν έχει αποδειχθεί ο επιτήδειος ουδέτερος του 21ου αιώνος και ο νέο-οθωμανός Μακιαβέλι στην υλοποίηση της σοβιετικής maskirovka (η σοβιετική τέχνη της παραπλάνησης, της εξαπάτησης, της απόκρυψης) στην τουρκική έκδοσή της.

Ο Δημοσθένης είχε προειδοποιήσει επανειλημμένως τους Αθηναίους για την απειλή του Φιλίππου όμως δεν εισακούσθηκε. Ο Θεμιστοκλής ενσυνειδήτως εξαπατούσε τους Λακεδαιμονίους μέχρις ότου… τα μακρά τείχη είχαν υψωθεί αρκετά. Και αυτά δεν αναφέρονται στην τουρκική αλλά στην ελληνική Ιστορία!

Ο Pascal έγραψε στο βιβλίο του με τίτλο Σκέψεις:

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Fri, 17 Aug 2018 12:45:00 +0300

Ίσως δεν έχετε ακουστά για τον Blaise Pascal, αλλά αυτός ο φιλόσοφος του 17ου αιώνα, εφευρέτης και μαθηματικός επινόησε ένα κόλπο, ένα τρικ, από το οποίο όλοι μπορούμε να επωφεληθούμε τώρα που θα το μάθουμε!

Ο Pascal επινόησε μια μέθοδο που μπορεί να οδηγήσει κάποιον να αλλάξει γνώμη!

Όταν θέλουμε να διορθώσουμε κάτι από πλεονεκτική θέση και να καταδείξουμε ότι κάποιος σφάλει, πρέπει να προσέξουμε από ποια πλευρά παρατηρεί ο ίδιος το θέμα, καθώς από εκείνη την πλευρά το ζήτημα, όπως το σκέφτεται ο ίδιος, είναι απόλυτα αληθές και να παραδεχτούμε ότι έχει δίκιο σε κάποια σημεία, αλλά πρέπει να του αποκαλύψουμε και την πλευρά που το ζήτημα αυτό δεν είναι αληθές.

Ο ίδιος ικανοποιείται με αυτό, διότι βλέπει ότι δεν έκανε λάθος, αλλά πρέπει να δει κι όλες τις πλευρές του ίδιου ζητήματος.

Με αυτόν τον τρόπο, κανείς δεν θίγεται επειδή

δεν έχει παρατηρήσει όλες τις πλευρές, αλλά οι άνθρωποι απεχθάνονται να σφάλλουν και αυτό πιθανόν προκύπτει από το γεγονός ότι οι άνθρωποι από τη φύση τους δεν μπορούν να τα παρατηρούν όλα. Μάλιστα δεν σφάλλει από τη μεριά που παρατηρεί ο ίδιος το ζήτημα, καθώς συνήθως όλες οι αισθητηριακές μας αντιλήψεις είναι πάντοτε αληθινές.

Γενικά οι άνθρωποι πείθονται καλύτερα από τις αποδείξεις που έχουν οι ίδιοι ανακαλύψει και στους οποίους έχουν οι ίδιοι βασιστεί και όχι από αυτούς που βρίσκονται στο μυαλό των άλλων ανθρώπων.

Με άλλα λόγια, εάν κάποιος διαφωνεί με αυτό που εμείς ισχυριζόμαστε, θα πρέπει πρώτα να τονίσουμε τα σημεία στα οποία ο άλλος έχει δίκιο, πριν τον αφήσουμε να ανακαλύψει το αντεπιχείρημα από μόνος του.

Ο Pascal εξηγεί ότι αυτή η πεποίθηση βασίζεται στην ενσυναίσθηση:

Θα πρέπει να θέσουμε τον εαυτό μας στη θέση εκείνων που μας ακούνε και να δοκιμάσουμε με το χέρι στην καρδιά, να στρέψουμε τον διάλογο και να δούμε ποιο είναι το δίκαιο σε κάθε περίπτωση. Έτσι είμαστε βέβαιοι ότι ο ακροατής θα αναγκαστεί, ως έχει, να μας ακούσει.

Ο Arthur Markman, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Texas στο Austin, αναφέρει στο Bloomsmag ότι αν και έχουν περάσει αιώνες από τότε, αυτή η τεχνική ακόμη ισχύει.

Αναφέρει:

Καταρχάς για να οδηγήσετε κάποιον να αλλάξει τον τρόπο σκέψης του, θα πρέπει να μειώσετε τις άμυνές του για να μην εμείνει έως τέλους σε αυτή την άποψη.

Εάν αρχίσω αμέσως να αναφέρω όλους τους λόγους για τους οποίους ο άλλος έχει άδικο, δεν υπάρχει περίπτωση να συνεργαστεί.

Ωστόσο, εάν πούμε «ναι, έχεις δίκιο σε κάποια σημεία, νομίζω ότι αυτά που ισχυρίζεσαι είναι πολύ σημαντικά», δίνουμε στον άλλον έναν λόγο να συνεργαστεί και να γίνει ανταλλαγή απόψεων.

Αυτό θα μας δώσει την ευκαιρία να εκφράσουμε τους δικούς μας προβληματισμούς όσον αφορά τη θέση μας με έναν τρόπο που επιτρέπει τη συνεργασία και την άμυλα!

Η Ληστεία Πάνος Παπαγιαννόπουλος

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Thu, 16 Aug 2018 10:53:00 +0300

Το εντόπισα στο FB με εντυπωσίασε και το μετέφερα εδώ

8 Αυγούστου στις 11:14 π.μ.

Κατά τη διάρκεια μιας ληστείας, ο ληστής φώναξε: "Μείνετε ακίνητοι. Τα λεφτά ανήκουν στο κράτος. Η ζωή ανήκει σε εσάς."

Όλοι κάθισαν ήρεμοι. Αυτό λέγεται:

"ΑΛΛΑΓΗ ΣΚΕΠΤΙΚΟΥ",

αλλάζοντας τον τρόπο που σκέφτεσαι.

Όταν οι ληστές γύρισαν σπίτι, ο νέος ληστής είπε στο παλιό ληστή: "Ας μετρήσουμε τα λεφτά".

Ο παλιός ληστής του απάντησε: "Μην είσαι χαζός. Είναι πολλά λεφτά θα μας πάρει ώρα να τα μετρήσουμε. Το βράδυ στις ειδήσεις, θα μας πουν πόσα κλέψαμε."

Αυτό λέγεται:

"ΕΜΠΕΙΡΙΑ"

Και σήμερα η εμπειρία είναι πιο σημαντική από τα διπλώματα.

Όταν έφυγαν οι ληστές, στη τράπεζα ο διευθυντής είπε στον προϊστάμενο να καλέσει την αστυνομία γρήγορα. Ο προϊστάμενος του απάντησε: "Περίμενε. Ας πάρουμε 10 εκ. από τη τράπεζα εμείς και ας τα προσθέσουμε στα άλλα 50 που έχουμε καταχραστεί από τη τράπεζα"

Αυτό λέγεται:

"ΚΟΛΥΜΠΑ ΜΕ ΤΟ ΚΥΜΑ"

Να μετατρέπεις μια άσχημη κατάσταση προς όφελος σου.

Ο προϊστάμενος είπε: "θα ήταν ωραία να είχαμε μια ληστεία κάθε μήνα".

Αυτό λέγεται:

"ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΒΑΡΕΜΑΡΑ".

Η προσωπική ευτυχία είναι πιο σημαντική από την δουλειά.

Την επόμενη μέρα οι ειδήσεις ανέφεραν πως από τη τράπεζα κλάπηκαν 80 εκ. Οι ληστές μέτρησαν τα λεφτά όμως και είχαν κλέψει μόνο 20 εκ. Και εκνευρίστηκαν γιατί αυτοί ρίσκαραν τις ζωές τους για 20 εκ.. ενώ ο διευθυντής με το προϊστάμενο έκλεψαν 60 εκ. Μάλλον είναι καλύτερο να είσαι μορφωμένος παρά ένας κλέφτης.

Αυτό λέγεται:

"Η ΓΝΩΣΗ ΑΞΙΖΕΙ ΟΣΟ Ο ΧΡΥΣΟΣ"

Ο προϊστάμενος ήταν χαρούμενος γιατί ότι δήλωσε στη ληστεία, καλύφθηκε από την ασφάλεια και το κράτος.

Αυτό λέγεται:

"ΠΙΑΣΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ"

Οπότε.. Ποιοι είναι οι "πραγματικοί" κλέφτες;

Τι είναι η Μεγάλη Είσοδος;

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Sun, 12 Aug 2018 11:00:00 +0300

Η Μικρά Είσοδος είναι όταν μεταφέρεται το Ευαγγέλιο από το Σκευοφυλάκιο στην αγία Τράπεζα και συγχρόνως μπαίνει ο επίσκοπος στη σύναξη της Εκκλησίας. Η Μεγάλη Είσοδος τώρα είναι, όταν μεταφέρονται τα τίμια δώρα από την πρόθεση στην αγία Τράπεζα, για την αναίμακτη θυσία.

Η Μεγάλη Είσοδος στη γλώσσα του λαού λέγεται «Άγια», και σημαίνει ακριβώς τη δεύτερη είσοδο μετά την πρώτη, που είναι η Μικρά Είσοδος. Θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τώρα όσα αναφέρονται στη Μεγάλη Είσοδο.

Ο αρχιερέας, όπως είδαμε, πλένει τα χέρια του, κι αυτή είναι μια συμβολική πράξη, που φανερώνει την ηθική καθαρότητα του λειτουργού. Παίρνει συγχώρηση από το λαό και ζητάει για όλους τη συγχώρηση του Θεού. Ύστερα γυρίζει και λέει στους ιερείς· «Εν ειρήνη επάρατε τας χείρας υμών εις τα άγια και ευλογείτε τον Κύριον». Ο ιερέας κι ο διάκονος παίρνουν τα τίμια δώρα και τα μεταφέρουν για να τα παραλάβει ο αρχιερέας, όπως περιγράφει την Μεγάλη Είσοδο ο Νικόλαος ο Καβάσιλας.

Αλλά εδώ πρέπει να σημειώσουμε δύο πράγματα, καθώς βλέπομε γι’ αυτά στα αρχαία λειτουργικά κείμενα. Πρώτα ότι στην ώρα του Χερουβικού δεν παίρνουν όλοι «καιρό» ή συγχώρεση από το λαό παρά μόνο ο αρχιερέας ή ο πρώτος από τους ιερείς. Γιατί, καθώς φαίνεται και στην ευχή του Χερουβικού, κι όταν γίνεται συλλείτουργο, ένας είναι εκείνος που προσφέρει τα τίμια δώρα και κάνει τη θυσία. Το δεύτερο, που πρέπει να μην παραλείψουμε να πούμε, είναι ότι ο αρχιερέας δεν πηγαίνει στην πρόθεση, αλλά λέει στους ιερείς «Εν ειρήνη επάρατε…» και περιμένει στην ωραία πύλη για να παραλάβει τα τίμια δώρα.

Συνηθίζεται σ’ αυτή την ώρα να πηγαίνει ο αρχιερέας στην πρόθεση όχι μόνο για να σηκώσει και να δώσει στον ιερέα και στον διάκονο τα τίμια δώρα, αλλά και για να βγάλει μερίδες και να μνημονεύσει ονόματα. Γίνεται έτσι, μαζί με τα άλλα, μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση.

Η ακολουθία της πρόθεσης, όπως είπαμε, είναι μια απλή προετοιμασία για τη θεία Λειτουργία, αλλά και η θέση και η στιγμή, που ο αρχιερέας μνημονεύει ονόματα, καθώς θα δούμε, είναι πιο κάτω στη θεία Λειτουργία. Μερικά πράγματα έγιναν συνήθεια με την αξίωση πως είναι τάχα αρχαία τάξη και παράδοση. Αλλά άλλο είναι παράδοση, πράγμα πολύ σεβαστό και πολύτιμο, κι άλλο η συνήθεια που τις περισσότερες φορές δεν δικαιολογεί τη θέση της. Η παράδοση είναι αλήθεια, αλλά κάθε συνήθεια δεν είναι παράδοση.

Ο Καβάσιλας, όταν κάνει λόγο για τη Μεγάλη Είσοδο, λέει τα εξής· «Ταύτα δε γίνεται κατά χρείαν…δύνανται δε ταύτα και σημασίαν έχειν της εσχάτης του Χριστού αναδείξεως». Δηλαδή η Μεγάλη Είσοδος γίνεται από μια πρακτική ανάγκη, να μεταφερθούν δηλαδή και να αποτεθούν τα τίμια δώρα στην αγία Τράπεζα. Και η μεταφορά αυτή γίνεται με κάθε εκκλησιαστική τάξη και ιερατική ευπρέπεια, «σεμνώς ως έξεστι και κοσμίως». Αλλά συγχρόνως η Μεγάλη Είσοδος συμβολίζει και έχει τη σημασία «της εσχάτης του Χριστού αναδείξεως», ότι δηλαδή είναι η τελευταία φανέρωση του Χριστού στο λαό, όταν πήγαινε από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα για το εκούσιο πάθος, όπως πάλι ερμηνεύει ένας άλλος βυζαντινός· «την από Βηθανίας προς Ιερουσαλήμ δηλοί του Κυρίου εισέλευσιν»,

Στην περιγραφή της Μεγάλης Εισόδου, ο Καβάσιλας λέει ότι ο ιερέας, κρατώντας τα τίμια δώρα στο ύψος της κεφαλής του, «μάλα κοσμίως έξεισι», βγαίνει και περνάει μέσα από το λαό με πολλή κοσμιότητα. Δυστυχώς αυτό δεν μπορούμε να το βεβαιώσουμε, γιατί πολλοί διάκονοι βγαίνοντας με τα Άγια, αρχίζουν να διαλαλούν με όλη τη δύναμη της φωνής τους «Πάντων υμών μνησθείη Κύριος ο Θεός…». Αυτό δεν υπάρχει πουθενά στις παλιές λειτουργικές φυλλάδες. Γι’ αυτό εμείς εδώ κάνομε κάτι, που εύκολα κάποιος θα μπορούσε να πει πως είναι καινοτομία.

Ο ιερέας, καθώς εισοδεύει, λέει την ευχή της πρόθεσης, έτσι που να ακούγεται απ’ όλους. Αν λειτουργεί επίσκοπος, τότε εκείνος, περιμένοντας στην ωραία πύλη τα τίμια δώρα, λέει «εις επήκοον» την ευχή. Αυτή η ευχή, στη Λειτουργία του αγίου Ιακώβου, λέγεται από το λειτουργό μεγαλόφωνα ακριβώς αυτή την ώρα και από αυτή τη θέση. Έτσι και το «Πάντων υμών…», που δεν έχει θέση, δεν ακούγεται, αλλά και η σύναξη ακούει την ευχή της προθέσεως, που είναι από τις ωραιότερες της θείας Λειτουργίας, καθώς την βλέπομε τώρα.

«Ο Θεός ο Θεός ημών, ο τον ουράνιον άρτον, την τροφήν του παντός κόσμου, τον Κύριον ημών και Θεόν Ιησούν Χριστόν εξαποστείλας σωτήρα και λυτρωτήν και ευεργέτην, ευλογούντα και αγιάζοντα ημάς· αυτός ευλόγησον την προθεσιν ταύτη και πρόσδεξαι αυτήν εις το υπερουράνιόν σου θυσιαστήριον μνημόνευσον, ως αγαθός και φιλάνθρωπος, των προσενεγκόντων και δι’ ους προσήγαγον, και ημάς ακατακρίτους διαψύλαξον εν τη ιερουργία των θείων σου μυστηρίων». Κάπως έτσι θα μπορούσαμε να μεταφράσουμε αυτή την πολύ περιεκτική ευχή, σχετικά με το θείο πρόσωπο και το έργο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

«Θεέ μας Θεέ μας, εσύ που έστειλες τον Κύριο μας και Θεό Ιησού Χριστό, τον ουράνιο άρτο, που είναι η τροφή όλου του κόσμου, για να είναι ο σωτήρας και λυτρωτής και ευεργέτης, να μας ευλογεί και να μας αγιάζει· εσύ ευλόγησε κι αυτήν εδώ την πρόθεση και δέξου την στο υπερουράνιο θυσιαστήριό σου. Σαν καλός που είσαι κι αγαπάς τους ανθρώπους, θυμήσου εκείνους που πρόσφεραν αυτά τα δώρα κι εκείνους για τους οποίους τα έφεραν εδώ, κι εμάς τους ιερείς φύλαξέ μας από κάθε κρίμα, τώρα που ιερουργούμε τα θεία σου μυστήρια».

Η δοξολογική εκφώνηση στην Αγία Τριάδα συνδέεται αμέσως με το τελευταίο αίτημα της ευχής· ο λειτουργός ζητάει από τον Θεό να φυλάξει τους λειτουργούς αγίους και ακατάκριτους, γιατί αγιασμένο και δοξασμένο είναι το ολοτίμητο και μεγαλόπρεπο όνομά του στους αιώνες. «Ότι ηγίασται και δεδόξασται το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομά σου, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…».

Όσο χρειάζεται για να κάνει ο ιερέας κρατώντας τα Άγια τον κύκλο του ναού «σχολή και βάδην», σε τόσο ακριβώς χρόνο λέγεται και η ευχή. Όταν λειτουργεί επίσκοπος παίρνει τα τίμια δώρα, πρώτα το δισκάριο κι υστέρα το ποτήριο, και τα αποθέτει στην αγία Τράπεζα. Εδώ επικράτησε να λέγονται πολλά, πολλές φορές αταίριαστα και ασύντακτα, αλλά τα παλιά λειτουργικά κείμενα και το Τυπικό της Εκκλησίας ορίζουν να μη λέγεται τίποτε άλλο παρά μόνο· «Πάντων υμών μνησθείη Κύριος ο Θεός…».

Η Μεγάλη Είσοδος είναι από τις πιο επίσημες στιγμές της θείας Λειτουργίας. Οι πιστοί, καθώς περνάει ο λειτουργός, προσκυνούν κάνοντας το σημείο του Σταυρού, οι μητέρες στρώνουν ενδύματα άρρωστων ή και τα ίδια τα ανήμπορα παιδιά τους αφήνουν κάτω, για να περάσει ο ιερέα; από πάνω με τα Άγια. Αλλά από παλιά εποχή εδώ συμβαίνει πάλι κάποια παρεξήγηση, για την οποία είπαμε στα προηγούμενα και για την οποία γράφει και ο Καβάσιλας.

Πολλοί προσκυνούν και γονατίζουν στη Μεγάλη Είσοδο, γιατί θαρρούν πως οι λειτουργοί κρατούν το σώμα και το αίμα του Κυρίου. Αλλά «από της εισόδου των προηγιασμένων δώρων ηπατήθησαν, αγνοήσαντες την διαφοράν της ιερουργίας ταύτης και εκείνης. Αύτη μεν γαρ εν ταύτη τη εισόδω άθυτα έχει τα δώρα, εκείνη δε τέλεια και ηγιασμένα και σώμα και αίμα Χριστού».

Άλλη σημασία λοιπόν έχει η Μεγάλη Είσοδος στη Λειτουργία των Προηγιασμένων και άλλη στη Λειτουργία τώρα του αγίου Χρυσοστόμου. Εκεί οι λειτουργοί κρατούν στα χέρια τους μέσα στα άγια σκεύη το σώμα και το αίμα του Κυρίου, ενώ εδώ ο άρτος και ο οίνος είναι ακόμα «άθυτα και ου τετελεσμένα», δεν έγινε δηλαδή ακόμα η θυσία και δεν αγιάσθηκαν.

Αλλά μας αρέσει να επαναλάβουμε τη φράση του Καβάσιλα, που μας δίνει την υποβλητική εικόνα του ορθόδοξου λειτουργού ιερέα· κάνει τη Μεγάλη Είσοδο «περιάγων εν τω ναώ διά του πλήθους σχολή και βάδην». Αμήν.

(Επισκ. +Διονυσίου Λ. Ψαριανού, Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης, «Η Θεία Λειτουργία», εκδ. Αποστ. Διακονία, σ. 281-288)

Ελληνική μυθολογία

noreply@blogger.com (Πυθαγόρας) — Sat, 11 Aug 2018 10:00:00 +0300

Στην καθομιλούμενη γλώσσα ο μύθος είναι φαντασία, κάτι που δε θεωρείται αληθινό. Οι μελετητές της μυθολογίας, ωστόσο, δίνουν μια διαφορετική εξήγηση.

Πώς γεννήθηκε πραγματικά το Γένος των Ελλήνων-Αποδόμηση των «ινδοευρωπαϊκών» παραμυθιών

Η ελληνική μυθολογία» γραμμένη το 150πχ , από τον Απολλόδωρο τον Αθηναίο γραμματικό προς χρήση των μαθητών της εποχής.

Βιβλίο Α

VII. Ο Προμηθέας έπλασε τους ανθρώπους με χώμα και νερό και τους χάρισε τη φωτιά κρυφά απ’ το Δία, κρύβοντας την σε νάρθηκα. Όταν το έμαθε ο Δίας διέταξε τον Ήφαιστο να καρφώσει το σώμα του στον Καύκασο, σ’ ένα βουνό της Σκυθίας.

Και ο Προμηθέας πράγματι καρφώθηκε και έμεινε εκεί δεμένος πολλά χρόνια. Κάθε μέρα ένας αετός ορμούσε και του έτρωγε το συκώτι, που μεγάλωνε πάλι τη νύχτα. Έτσι τιμωρήθηκε απ’ τους Θεούς, επειδή έκλεψε τη φωτιά μέχρι τη στιγμή που κατέφθασε ο Ηρακλής και τον ελευθέρωσε. Αλλά αυτά ανήκουν στο κεφάλαιο του Ηρακλή.

Παιδί του Προμηθέα ήταν ο Δευκαλίωνας, που έγινε βασιλιάς της Φθίας και παντρεύτηκε την Πύρρα, κόρη του Επιμηθέα και της Πανδώρας, της πρώτης γυναίκας που έπλασαν οι Θεοί. Όταν ο Δίας αποφάσισε να αφανίσει το χάλκινο γένος, ο Δευκαλίωνας μετά από συμβουλή του Προμηθέα κατασκεύασε μια κιβωτό, όπου, αφού έβαλε τα απαραίτητα, μπήκε μέσα με την Πύρρα. Τότε ο Δίας έστειλε άφθονη βροχή από τον ουρανό και κατέκλυσε όλα τα μέρη της Ελλάδας.

Και χάθηκαν όλοι οι άνθρωποι εκτός από λίγους, που σκαρφάλωσαν στα πιο ψηλά βουνά. Έτσι χωρίστηκαν και τα βουνά της Θεσσαλίας και καταστράφηκαν τα πάντα εκτός απ’ την Πελοπόννησο και τον Ισθμό. Ο Δευκαλίωνας μέσα στην κιβωτό, περιπλανιόταν στη θάλασσα εννέα μερόνυχτα, όταν ξαφνικά προσέκρουσε στον Παρνασσό. Εκεί μόλις σταμάτησε η βροχή, θυσίασε στο Δία το σωτήρα. Εκείνος έστειλε τον Ερμή για να ζητήσει ο Δευκαλίωνας ότι επιθυμεί.

Και ζήτησε να ξαναγεννηθούν οι άνθρωποι. Τότε μετά από συμβουλή του Δία, άρχισε να πετά πέτρες πάνω απ’ το κεφάλι του και όσες έριχνε ο Δευκαλίωνας γινόντουσαν άντρες, ενώ της Πύρρας όλες έβγαιναν γυναίκες. Έτσι εξηγείται και η ονομασία λαός απ’ τη λέξη λάας που σημαίνει πέτρα. Από το Δευκαλίωνα και από την Πύρρα γεννήθηκαν παιδιά. Πρώτος ο Έλληνας, που κάποιοι λένε ότι γεννήθηκε απ’ το Δία. Δεύτερος ο Αμφικτύονας που βασίλεψε μετά τον Κραναό στην Αττική και τρίτη η Πρωτογένεια, που με το Αία γέννησε τον Αέθλιο.

Από τον Έλληνα και τη νύμφη Ορσηίδα γεννήθηκαν ο Λώρος, ο Ξούθος και ο Αίολος. Ο Έλληνας έδωσε τ’ όνομά του στους Γραικούς που τώρα λέγονται Έλληνες και μοίρασε στα παιδιά του όλη τη χώρα. Ο Ξούθος πήρε την Πελοπόννησο και γέννησε με την Κρέουσα, την κόρη του Ερεχθέα, τον Αχαιό και τον Ιωνά. Απ’ αυτούς πήραν τα ονόματά τους οι Αχαιοί και οι Ίωνες. Ο Δώρος πήρε την περιοχή πέρα απ’ την Πελοπόννησο και ονόμασε τους κατοίκους της Δωριείς. Ο Αίολος βασίλεψε στις περιοχές της Θεσσαλίας, ονόμασε τους κατοίκους Αιολείς, παντρεύτηκε την κόρη του Δηιμάχου, Εναρέτη, και έκανε επτά γιους, τον Κρηθέα, το Σίσυφο, τον Αθάμαντα, το Σαλμωνέα, το Δηιόνα, το Μάγνητα και τον Περιήρη, και πέντε κόρες την Κανάκη, την Αλκυόνη, την Πεισιδίκη την Καλύκη και την Περιμήδη. Η τελευταία με τον Αχελώο απέκτησε τον Ιπποδάμαντα και τον Ορέστη, η Πεισιδίκη με το Μυρμιδόνα απέκτησε τον Άντιφο και τον Άκτορα.

Η Αλκυόνη πήρε για άντρα της τον Κήυκα, το γιο του Εωσφόρου. Οι δυο τους καταστράφηκαν από την αλαζονεία τους γιατί ο άνδρας αποκαλούσε τη γυναίκα Ήρα και εκείνη φώναζε το σύζυγό της Δία. Γι’ αυτό ο Δίας τους μεταμόρφωσε σε κήυκα και ψαροπούλι. Η Κανάκη γέννησε με τον Ποσειδώνα τον Οπλέα, το Νιρέα τον Επωπέα, τον Αλωέα και τον Τρίοπα. Ο Αλωέας παντρεύτηκε την Ιφιμέδεια, την κόρη του Τρίοπα. Αυτή όμως ερωτεύτηκε τον Ποσειδώνα και σύχναζε στην ακροθαλασσιά, όπου αγκάλιαζε με τα χέρια της τα κύματα και γέμιζε τα στήθια της. Ώσπου πλάγιασε με τον Ποσειδώνα και έκανε δύο παιδιά, τον Ώτο και τον Εφιάλτη, τους γνωστούς ως Aλωάδες. Αυτοί μεγάλωναν κάθε χρόνο έναν πήχυ στο πλάτος και. μια οργιά στο ύψος. Και όταν έγιναν εννιά χρονών, το πλάτος τους ήταν εννιά πήχες και το ύψος τους εννιά οργιές.

Τότε σκαρφίστηκαν να πολεμήσουν με τους Θεούς.

Και αφού στερέωσαν πάνω απ’ τον Όλυμπο την Όσσα και επάνω της κάρφωσαν το Πήλιο, μ’ αυτά τα βουνά απειλούσαν ότι θ’ ανέβουν στον ουρανό. Και έλεγαν ότι θα χώσουν τη θάλασσα μες στα βουνά και ότι τη γη θα ιην κάνουν θάλασσα. Και ζητούσαν να ζευγαρώσουν, ο Εφιάλτης με την Ήρα, και ο Ώτος με την Άρτεμη. Έδεσαν μάλιστα και τον Άρη. Τον ελευθέρωσε ο Ερμής και η Άρτεμη σκότωσε τους Αλωάδες, αφού τους ξεγέλασε στη Νάξο. Μεταμορφώθηκε σε ελάφι και πήδησε ανάμεσά τους, Όταν προσπάθησαν αυτοί να σκοτώσουν το ζώο, τρύπησε με toτόξο του ο ένας τον άλλον.

Απ’ την Καλύκη και τον Αέθλιο γεννήθηκε ο Ενδυμίωνας, που πήρε τους Αιολείς από τη Θεσσαλία και τους εγκατέστησε στην Ήλιδα. Κάποιοι λένε ότι και αυτός ήταν γιος ιου Δία. Για τη σπάνια ομορφιά του τον ερωτεύτηκε η Σελήνη και ο Δίας του έδωσε το δικαίωμα να επιλέξει ότι επιθυμεί. Και εκείνος ζήτησε να κοιμάται αιώνια, μένοντας αθάνατος και αγέραστος.

Ο Ενδυμίωνας και μια Νηίδα νύμφη, που μερικοί ισχυρίζονται ότι ήταν η Ιφιάνασσα, απέκτησαν τον Αιτωλό. Αυτός σκότωσε τον Άπι, γιο του Φορωνέα και κατέφυγε στην Κουρήτιδα, όπου σκότωσε τους γιους της Φθίας και του Απόλλωνα, Δώρο, Λαόδοκο και Πολυποίτη, που τον φιλοξένησαν, και ονόμασε τη χώρα Αιτωλία.

Απ’ τον Αιτωλό και την Προνόη, την κόρη του Φόρβου, γεννήθηκαν ο Πλευρώνας και ο Καλυδώνας, απ’ τους οποίους πήραν τις ονομασίες τους δυο πόλεις της Αιτωλίας. Ο Πλευρώνας πήρε γυναίκα την Ξανθίππη, κόρη του Δώρου και απέκτησε γιο τον Αγήνορα και κόρες την Στερόπη, τη Στρατονίκη και τη Λαοφόντη. Ο Καλυδώνας και η Αιολία, κόρη του Αμυθάονα, έκαμαν την Επικάστη και την Πτωτογένεια που με τον Άρη, γέννησε τον Όξυλο. Ο Αγήνορας, γιος του Πλευρώνα, πήρε την Επικάστη του Καλυδώνα και γέννησε τον Πορθάονα και τη Δημονίκη.

Λυτή και ο Αρης απέκτησαν τον Εΰηνο, το Μώλο, τον Πύλο και το Θέστιο.

Ο Εύηνος με τη σειρά του, γέννησε τη Μάρπησσα. Αυτήν την ήθελε ο Απόλλωνας αλλά την έκλεψε ο Ίδας, ο γιος του Αφαρέα, με φτερωτό άρμα που πήρε απ’ τον Ποσειδώνα. Τον Ίδα τον κυνήγησε ο Εΰηνος πάνω σε άρμα και όταν φτάνοντας στον ποταμό Λυκόρμα κατάλαβε ότι δεν τον προφταίνει, έσφαξε τα άλογα και έπεσε στο ποτάμι, που από τότε ονομάζεται Εΰηνος.

Ο Ίδας έφτασε στη Μεσσήνη, εκεί όμως τον συνάντησε ο Απόλλωνας και άρπαξε το κορίτσι. Και ενώ μαλώνανε ποιος απ’ τους δυο θα παντρευτεί την κόρη, ο Δίας έδωσε το λόγο στην παρθένα ν’ αποφασίσει εκείνη. Κι η Μάρπησσα φοβούμενη μήπως, όταν γεράσει, την εγκαταλείψει ο Απόλλωνας, διάλεξε για άντρα της τον Ίδα.

Ο Θέστιος και η Ευρυθέμη, τέκνο της Κλεοβοίας, γέννησαν κόρες, την Αλθαία, τη Λήδα, και την Υπερμνήστρα και γιους, τον Ίφικλο, τον Εΰιππο, τον Πλήξιππο και τον Ευρΰπυλο. Απ’ τον Πορθάονα και την Ευρΰτη, κόρη του Ιπποδάμαντα, γεννήθηκαν τέσσερα αγόρια, ο Οινέας, ο Άγριος, ο Αλκάθοος, ο Μέλανας και ο Λευκωπέας και μια κόρη η Στερόπη, που έκαμε με τον Αχελώο, τις Σειρήνες.

APOLODORO

Βιβλιο…βάρδια – Εκδοτική Θεσσαλονίκης