ഗൃഹാതുരം - ‘ഓര്‍മ്മകളുടെ കണ്ണാടി‘

തത്വമസി!!

2018-11-27T11:14:00.003+05:30

വിശ്വഗുരു നിർന്നിമേഷനായ് നിൽക്കുന്നു
വിജനമീ ശ്രീകോവിലിൻ നടയിൽ.
മുനിഞ്ഞു കത്തുന്നൂ ഒറ്റ വിളക്കുള്ളിൽ
പിന്നിലായ് താൻ പണ്ടു പ്രതിഷ്ഠിച്ച കണ്ണാടി!

ഏകമാം ബ്രഹ്മമതു താൻതന്നെയന്നരുളും
ഏകമുഖമാം നിലക്കണ്ണാടിയിൽ ഗുരു കണ്ടു
ഏകനാം തന്മുഖം, അതു നാം തന്നെ,മ-
റ്റേതോ ചിന്തയാൽ ഗൌരവമാർന്നാമുഖം!

അരികിലായൊരു ഗുരുമന്ദിര, മതിന്മുന്നിൽ
തിക്കിത്തിരക്കുന്നു പുരുഷാരം..
ദീപാരാധനയാണത്രേ, ശേഷം നാമ-
ജപഘോഷയാത്രയുമുണ്ടത്രേ!

പൊങ്ങുന്നൂ കൊടികളു,യരുന്നാരവം
ഗൌരവമാർന്ന നയനങ്ങളാൽ നോക്കി, ഗുരു!
മുന്നിലാവേശമാർന്നു നയിപ്പോരെക്കണ്ടു,
പണ്ടുതാൻ പിഴുതെറിഞ്ഞ വിഗ്രഹങ്ങളെ!

തോളിലൊരു മൃദുസ്പർശം, തിരിഞ്ഞുനോക്കവേ,
മൃദുമന്ദസ്മിതം തൂകി നില്പൂ, ഋഷിശ്രേഷ്ഠൻ,
അന്നേ ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, യെന്ന ഭാവം,
ഗുരുവിന്റെ ചുണ്ടിലും വിരിയുന്നൂ മന്ദഹാസം!

വില്ലുവണ്ടിയോടിച്ചെത്തുന്നൂ, മഹാത്മാ,വനീതിതൻ
വില്ലൊടിച്ചവൻ, വിപ്ലവത്തിന്റെ അഗ്നിതെളിച്ചവൻ!
വേഗം കയറുക, വിഷംതീണ്ടിയൊരീമണ്ണിൽ ചവിട്ടായ്ക, യിരുവരും
വണ്ടിയേറുന്നൂ, വേഗം മറയുന്നൂ വില്ലുവണ്ടിയും!

വിജനമാം ശ്രീകോവിലിലിപ്പഴും കത്തുന്നൂ
വിളക്കൊന്നുമാത്രം, പിറകിലായ് കാണുന്നൂ
കണ്ണാടി, പ്രതിബിംബങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ശൂന്യ-
‘മതുതന്നെ‘യാകുവാൻ ഞാനുമില്ലല്ലോ!

ജുറാസിക് പാർക്ക്

2016-11-28T21:32:00.002+05:30

യുഗങ്ങളായി
വിരിയാനാവാതെ
ഇരുളിന്റെ ഗുഹയിൽ
ഫോസിലുകളായിരുന്ന
ദിനോസർ മുട്ടകൾ,
പുതിയകാലത്തിന്റെ
നരച്ച വെയിലിൽ
പൊടുന്നനെ,
നരഭോജികളായി
വിരിഞ്ഞിറങ്ങുന്നു...
എന്റെ നാടിന്റെ
നാലതിരുകളും
വേലികെട്ടിത്തിരിച്ച്
ജുറാസിക് പാർക്കെന്ന്
തലവാചകം ഒട്ടിച്ചു ചേർക്കുന്നു..
ചെളിയിൽ കലപ്പയും
കന്നുമായവൻ,
വേലിക്കു പുറത്തെ
കത്തുന്ന വെയിലിൽ
വെന്തെരിയുന്നു..
പുതിയ യുഗത്തിന്റെ
വിറകുകൊള്ളിയെന്ന്
വേലിക്കുള്ളിൽനിന്ന്
ചിരിയുയരുന്നു..
എന്നിലെ
ദേശസ്നേഹത്തിന്റെ
നാണയങ്ങൾ
മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെ
റദ്ദാക്കപ്പെടുന്നതുകൊണ്ട്
പുതിയ നിയമങ്ങളുടെ
മാറ്റച്ചന്തയിലേക്കുള്ള
വരിയിലൊരു കണ്ണിയായി
ഞാനും മാറുന്നു..
സ്വന്തം പുരോഭാഗേ
മുളച്ചൊരു ബോധിയുടെ
തണലിൽ പുതുബോധം
തേടുന്നുണ്ട്,
അഭിനവ ബുദ്ധന്മാർ...
മണ്ണിലെ ബോധി
കരിഞ്ഞു മണ്ണടിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
മുടന്തുള്ള ആട്ടിൻ‌കുട്ടി
ബലിപീഠത്തിലെത്തുമ്പൊഴും
കരുണാർദ്രമായ കൈകൾ
തന്നെ ഏറ്റെടുക്കുമെന്ന്
വൃഥാ സ്വപ്നംകാണുന്നു..
എന്നിലെ സ്വപ്നങ്ങളും
എന്റെ സ്വരവും
എന്റെ ഹൃദയവും
എന്റെ മസ്തിഷ്കവും
വലിയൊരു താഴിട്ട്
പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു...
ജുറാസിക് പാർക്കിലേക്ക്
ഒരു വാതിൽ തുറന്നിരിപ്പുണ്ട്,
അകത്തേക്കുമാത്രം തുറക്കുന്നൊരു
മാന്ത്രികവാതിൽ!!

അഭിമുഖം

2016-07-14T22:45:00.001+05:30

നീയാര് സഖാവേ?
ഞാൻ സഖാവല്ല, ബലിദാനി!
അങ്ങാരാണു മഹാത്മൻ ?
മഹാത്മനല്ല ഞാൻ, രക്തസാക്ഷി!
നീ ബലിദാനിയായതും
ഞാൻ രക്തസാക്ഷിയായതുമെന്തിന്?
നമ്മളെതിർദിശയിൽ സഞ്ചരിക്കുവോർ
നമ്മളെതിരഭിപ്രായങ്ങളൂള്ളോർ
നമ്മുടെ വിശ്വാസങ്ങളെതിര്
നമ്മുടെ ആശയങ്ങളെതിര്!
അതുകൊണ്ടെന്ത്?
നീയും ഞാനും
ബലിദാനിയും
രക്തസാക്ഷിയുമായതുകൊണ്ട്,
നമ്മുടെ ദിശയുമഭിപ്രായവും
വിശ്വാസ,മാശയങ്ങളുമൊന്നായോ?
ഇല്ലല്ലോ സഖാവേ!
ഇല്ലല്ലോ മഹാത്മൻ !
ഈ മഴയിലെ തണുപ്പിൽ
ഈ മണ്ണിനടിയിൽ
നമ്മളൊന്നാണിപ്പോൾ,

ശവമാണ്!

ആശയമില്ലാതെ,
ദിശയില്ലാതെ,
വിശ്വാസമില്ലാതെ,
അഭിപ്രായമില്ലാതെ,
നമ്മൊളൊന്നാണ്,
ഒന്നിച്ചു ചീയുന്നൂ നാം!
തണുപ്പാണ്, സഖാവേ!
ജീവനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ
നമുക്കല്പം ചൂടുചായയും നുണഞ്ഞ്,
ഒരേ പുതപ്പിനടിയിലെ ചൂടിൽ,
ഒരേ കൂരയ്ക്കുകീഴിൽ,
സ്നേഹത്തോടെ പെയ്യുന്ന
മഴയെ നോക്കിയിരിക്കാമായിരുന്നു,
മഹാത്മൻ!..
പക്ഷേ...
ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ
നമ്മൾ നനഞ്ഞതത്രയും
നിണമഴയായിരുന്നല്ലോ!
നമ്മുടെ പ്രിയരിപ്പോൾ നനയുന്നത്,
കണ്ണീർ മഴയിലുമല്ലേ?
ഇനി മിഴിയാത്ത കണ്ണുകളടയ്ക്കാം
രക്തസാക്ഷീ,
ബലിദാനീ!

കുഞ്ഞുദൈവങ്ങളുടെ സ്വർഗം

2016-06-03T23:51:00.000+05:30

പെഷവാറിലെ കുഞ്ഞുങ്ങളെക്കാത്ത്
ദൈവം പടിക്കെട്ടുകളിറങ്ങിവന്നു -
ഗാസയിലെ കുഞ്ഞുങ്ങളോടൊപ്പം.
കുഞ്ഞുങ്ങൾ അവനുചുറ്റുകൂടിനിന്ന്
കിന്നാരം പറഞ്ഞു-
അമ്മയെക്കാണണം എന്നുപറഞ്ഞ്
ചിണുങ്ങിയൊരുത്തനെ കൈയിലെടുത്ത്
ദൈവം കുഞ്ഞുങ്ങളോടൊപ്പം
സ്വർഗത്തിന്റെ പടിക്കെട്ടുകൾ കയറി.
ശുഭ്രസുന്ദരമായ കൊട്ടാരത്തളത്തിൽ
അവൻ കുഞ്ഞുങ്ങളോടൊപ്പം നിന്നു.
അപ്പോഴാണ് അത്ഭുതം -
എല്ലാ കുഞ്ഞുങ്ങളും ഒരേരൂപം, ഒരേ ഭാവം!
ഗാസക്കാരനും, പെഷവാറിയും, സിഡ്നിക്കാരനും
അംഗോളക്കാരനും, ആദിവാസിയും ഒരുപോലെ!
ഒരുത്തന് അത്ഭുതം മറക്കാനായില്ല,
“ഞങ്ങളെല്ലാം ഒരുപോലെ! “
ദൈവം മന്ദഹസിച്ചു,
പ്രകാശം വമിക്കുന്ന വെളുത്ത താടിയുഴിഞ്ഞു..
എന്നിട്ട് സത്യത്തിന്റെ കണ്ണാടി
കുട്ടികൾക്കു നേരെ കാട്ടി.
അതിൽ അവർ ഞെട്ടലോടെ കണ്ടു ..
തങ്ങൾക്കു നേരെ ചൂണ്ടിയ മരണായുധങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ
എല്ലാർക്കും ഒരേ മുഖം, ഒരേ രൂപം, ഒരേ മതം!
ഒരേതരം ദൃംഷ്ടകൾ, ഒരേ ആയുധങ്ങൾ,
ഒരേ മനസ്സ്, ഒരേ ലക്ഷ്യം!
വെളിപാടിന്റെ അവസാനം,
അവിടെ ദൈവത്തോടൊപ്പം കുഞ്ഞുങ്ങളില്ല -
പകരം ദൈവങ്ങൾ മാത്രം -
കുഞ്ഞുദൈവങ്ങളുടെ സ്വർഗം!!

പ്രണയമെന്താവാം?**

2016-06-03T23:19:00.000+05:30

പിന്നിയിട്ട മുടിയുടെ പിന്നിലൂടെ
മുന്നിലേക്കെത്തി കൊളൂത്തിവലിക്കും
വെള്ളാരം കണ്ണുകളോ?
തപാലിലെത്തും ഹൃദയത്തില്‍ താളുകളില്‍
അടിവരയിട്ട അക്ഷരങ്ങളാല്‍
കോര്‍ത്തൊരു പദപ്രശ്നമോ?
ആര്‍ദ്രമായ് ഹൃത്തിന്‍ വാതിലില്‍
കാത്തുനില്‍ക്കും നിമിഷങ്ങളോ?
വയറീലാഴ്ത്തിയ ഇരുതലമൂര്‍ച്ചയില്‍
മൃദുവായ് വിരിഞ്ഞ രക്തപുഷ്പമോ?
ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നും ഹൃദയത്തിലേക്കെത്തുന്ന
ഗൂഢഭാഷയിലെഴുതിയ ലേഖനമോ?
ഏറെ നാളിനുമിപ്പുറം നിന്റെ
കാലടിയില്‍ നിന്നൂര്‍ന്ന മണ്‍തരികളോ?
നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്തുവച്ച മുടിച്ചുരുളുകളോ?
പെരുമഴക്കാലത്ത് ചുഴിയിലേക്കാണ്ടുപോയ
നിലവിളികളോ?
അതോ..
കുത്തൊഴുക്കിന്റെ പടവിലിന്നും
കാലത്തെ പിടിച്ചുനിര്‍ത്തി
കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന രണ്ടു കണ്ണുകളോ?
-------------------------
** 'ജലംകൊണ്ട് മുറിവേറ്റവള്‍' എന്ന ഹ്രസ്വചിത്രം കണ്ടപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ തോന്നിയത്

കൊടിയില്ലാത്തവന്‍

2016-06-03T23:16:00.000+05:30

ഞാന്‍ കറുത്തവന്‍,
കറുത്ത ചേറില്‍ കാലൂന്നിനില്‍ക്കുവോന്‍,
കറുത്ത പോത്തിനോടൊപ്പം നുകം വലിപ്പവന്‍,
കറുത്ത ദൈവത്തിനും തീണ്ടാപ്പാടകലെയായവന്‍,
ഞാന്‍ പുകഞ്ഞുതീരുന്ന കരിക്കട്ട..
ഒരു കൊടിയുമില്ലാത്തവന്‍,
ഒരു കൊടിക്കും വേണ്ടാത്തവന്‍,
ഇരുകാലിയും നാല്കാലിയുമല്ലാത്തവന്‍,
നാലു വര്‍ണങ്ങള്‍ക്കും പുറത്തായവന്‍!
തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴും
തലകുമ്പിട്ടു ചാണകക്കുഴിയില്‍
കറുപ്പായിരിക്കേണ്ടവന്‍..
എനിക്കു ചുറ്റുമുണ്ടെത്ര വര്‍ണക്കൊടികള്‍,
ചുവപ്പ്, പച്ച, കാവി, ബഹുവര്‍ണങ്ങള്‍!
ഇനിയെനിക്കുയരണം, രണ്ടുകാലില്‍ നിവരണം,
എനിക്കുയര്‍ത്തണമെന്‍ കൈയിലൊരു കൊടി!
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ മുക്കിക്കറുപ്പാക്കിയൊരു കൊടി,
എന്റെ പൈതലിന്‍ ചാരത്തില്‍ മുക്കിയെടുത്ത കൊടി!
പാതിവെന്തൊരെന്‍ കറുത്തമെയ്യിലുയര്‍ന്ന്,
മനുഷ്യനായ് നിവര്‍ന്നുയര്‍ത്തണം
കറുത്ത കുതിരതന്‍ ശക്തിപോലൊരു കൊടി!

ദയാലു

2016-06-03T23:14:00.002+05:30

നിന്റെ കണ്ണീരൊപ്പാം ഞാന്‍.
അതിനെനിക്ക് കണ്ണീരില്ലല്ലോ!
കണ്ണീരും ഞാന്‍ നിനക്കേക്കാം!
എന്തൊരു ദയാലു!
അങ്ങനെയെനിക്ക് കണ്ണീരുണ്ടായി!

നിനക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമേകാം ഞാന്‍.
അതിനെക്കിവിടെ പാരതന്ത്ര്യം?
അതുനിനക്കായ് ഞാന്‍ കരുതിവച്ചിരിക്കുന്നു!
എന്തൊരു ദയാലു!
അങ്ങനെയെനിക്ക് വിലങ്ങൂവീണു!
നിന്റെ പട്ടിണി മാറ്റാം ഞാന്‍.
അതിനെനിക്ക് പട്ടിണിയില്ലല്ലോ?
നിന്നെ ഞാനൊരു പട്ടിണിക്കോലമാക്കാം!
എന്തൊരു ദയാലു!
അങ്ങനെയെന്റെ അന്നം തട്ടിമറിക്കപ്പെട്ടു!
നിന്റെ മതാഭിമാനം ഉയര്‍ത്താം ഞാന്‍,
അതിനെനിക്ക് മതമില്ലല്ലോ?
നിന്‍ സിരകളില്‍ കുത്തിവെയ്ക്കാം ഞാനത്!
എന്തൊരു ദയാലു!
അങ്ങനെയെന്റെ സിരയിലും മതമൊഴുകി!
ചുട്ടുകരിക്കാം നമ്മുടെ ശത്രുവിനെ!
അതിനെനിക്കൊരു ശത്രുവുമില്ലല്ലോ?
അത് ഞാന്‍ കാട്ടിത്തരാം.
എന്തൊരു ദയാലു!
അവനെന്റെ മക്കളെ കാട്ടിത്തന്നു!
കത്തുന്ന തീയില്‍,
കരയുന്ന കണ്ണുമായ്,
പൊള്ളുന്ന കൈവിലങ്ങില്‍,
കത്തുന്ന വിശപ്പില്‍,
കരിയുന്ന മാംസഗന്ധത്തില്‍,
ഞാന്‍ വിറങ്ങലിച്ചു നില്ക്കവേ
അവന്‍ പോയി - അടുത്ത ഇരയെത്തേടി!
എന്തൊരു ദയാലു!!

ഓര്‍മ

2016-06-03T23:12:00.001+05:30

ചങ്ങലയിട്ടു പൂട്ടിയ
തുരുമ്പിച്ച കവാടത്തിനുമപ്പുറം,
കരിയിലകള്‍ വീണു നിറഞ്ഞ
മുറ്റത്തിപ്പോഴും
പൊളിഞ്ഞുവീണിട്ടില്ലാത്തൊരു
തുളസിത്തറയും
അതിലിനിയുമുണങ്ങാത്തൊരു
തുളസിയുമുണ്ട്..
പക്ഷേ..
അതിനു പിന്നിലെ
നീളന്‍ മുടിച്ചുരുളും, കരിനീലമിഴികളും
നീലിച്ച കുപ്പിവളകളും, നീല ധാവണിയും,
കിലുങ്ങുന്ന പാദസരങ്ങളും,
ഓര്‍മയില്‍ മാത്രം!

മരണത്തിന്റെ വര്‍ണങ്ങള്‍

2016-06-03T23:10:00.001+05:30

ഇന്നലെ വരെ-
വര്‍ണമില്ലാത്തവനായിരുന്നു
നീ, മരണമേ!
നിനക്കുണ്ടായിരുന്നത്
നീ ഞങ്ങളില്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന
ശൂന്യതയുടെ വേദനമാത്രം!!
ഹൃദയരക്തത്തില്‍നിന്നൂറി
കണ്ണുകളിലൂടൊഴുകുന്ന
നനവുമാത്രം!!
ഇന്നത്തെ പുതിയ പാഠങ്ങള്‍ പറയുന്നൂ-
മരണത്തിന് വര്‍ണമുണ്ടത്രേ!!
നിന്നോടു സമരസപ്പെടുന്ന
വര്‍ണങ്ങളില്‍ മാത്രം
കണ്ണീരൊഴുക്കുക-
നിന്റെ ചിത്രത്തിന്മേലെയാ
വര്‍ണം വാരിപ്പൂശി
ഐക്യദാര്‍ഢ്യപ്പെടുക!
നിന്നോടു ചേരാത്ത നിറങ്ങളില്‍
മരണപ്പെട്ടവരെയോര്‍ത്ത്
കണ്ണീരൊഴുക്കാതിരിക്കുക!
മരണത്തിലും മനുഷ്യത്തം തുലയട്ടെ!

മഴ പഠിപ്പിക്കുന്നത്

2016-06-03T23:08:00.001+05:30

വർണങ്ങളെയെല്ലാം കഴുകുന്നൂ മഴ
മനസ്സിന്റെ മാലിന്യക്കൂമ്പാരങ്ങളെ
തെരുവിലേക്കൊഴുക്കുന്നൂ, മഴ..
മഴയാണ്, പെരുമഴ.
ഉള്ളവന്റെ അഹങ്കാരത്തേയും
ഇല്ലാത്തവന്റെ തേങ്ങലിനേയും
കടലിലേക്ക് കുത്തൊഴുക്കുന്നൂ, മഴ.
എന്നെയും നിന്നെയും
എന്നിലെ ഞാനെയും
നിന്നിലെ നീയെയും
കഴുകിയിളക്കി നുരയാക്കുന്നൂ, മഴ.
മഴയാണ്, പെരുമഴ.
രാജവീഥിയേയും വെട്ടുവഴികളേയും
ഒന്നുപോലെ കലങ്ങിയ തോടാക്കുന്നൂ, മഴ..
നീയും ഞാനും ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ
പൊട്ടിയ കമ്പിയില്ലാക്കമ്പികളാകുന്നു.
നീയും ഞാനും ആരുമറിയാത്ത
മാംസപിണ്ഡങ്ങളായി ചീയുന്നു,
മഴയാണ്, പെരുമഴ
ഈ മഴയിലൊലിച്ചുപോയ വർണങ്ങളെച്ചൊല്ലിയാണ്,
ഈ മഴ കഴുകിയെടുത്ത
അഹങ്കാരത്തെയും തേങ്ങലിനേയുമോർത്താണ്,
ഈ മഴ തെറിപ്പിച്ചുകളഞ്ഞ
ഈ എന്നെയും നിന്നെയും മനസ്സിലിട്ടാണ്,
ഇത്രനാളും തമ്മിലിടഞ്ഞത്,
തമ്മിലടിച്ചതും കടിച്ചു കുടഞ്ഞതും!
ഇന്ന് നീയും ഞാനുമൊന്നുപോലെ
നിസ്സാരരായ സഹജീവികളാകുമ്പോൾ,
മഴയാണ്, പെരുമഴ,
എല്ലാം പഠിപ്പിക്കുന്ന
കാരുണ്യപ്പെരുമഴ!!

ഡിസംബർ, നീ രക്തസാക്ഷി

2016-06-03T23:05:00.001+05:30

ഡിസംബർ, നീയൊരു രക്തസാക്ഷി!
വഴിനീളെച്ചിതറിയ രക്തപുഷ്പങ്ങൾക്കുമേൽ
നേർത്തമഞ്ഞാൽ മൂടുന്നൂ ശുഭ്രാംബരം.
ഡിസംബർ, നീയൊരു രക്തസാക്ഷി!
ഡിസംബർ, ഇനി നിയെൻ പാതവക്കത്ത്
കാറ്റേറ്റു നിൽക്കുമൊരോർമ്മ സ്തംഭം!
തിരികെയില്ലെന്നുറപ്പിച്ചിന്നിന്റെ
പടിയിറങ്ങി, ഒരോർമ്മയാവുന്നു നീ!
ഡിസംബർ, നീയെന്റെ അവസാന-
സമയവുമെടുത്തു പോയോൻ!
ഇനി വരില്ലെങ്കിലും, ഒരു പുതുവത്സര-
പ്പൂച്ചെണ്ടെനിക്കായി തന്നു കടന്നുപോയോൻ!
ഡിസംബർ, നീയൊരു നഷ്ടസ്വപ്നം!
ആർദ്രമീരാത്രിയിലെൻ കണ്ണിൽ പൂക്കുന്ന
ഏതോ സുഖദമാം നഷ്ടസ്വപ്നം.
എന്നെപ്പിരിഞ്ഞൊരു സ്നിഗ്ദ്ധ സ്വപ്നം!
ഇനി മുളയ്ക്കുന്നൂ പുതുനാമ്പുകൾ,
പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ, പുതുവഴികൾ.
അപ്പൊഴുമെന്നൊർമതൻ പാതയോരത്ത്
വെയിലിലും മഴയിലും നില്പൂ നിൻ സ്മാരകം!
ഡിസംബർ, നീയൊരു രക്തസാക്ഷി!
എനിക്കായി സ്വപ്നം വെടിഞ്ഞു പോയോൻ.
എനിക്കായി രുധിരം ചൊരിഞ്ഞു വീണോൻ.
ഒരോർമ്മയായ് മാറുമ്പോൾ, നീയെൻ പ്രിയൻ

നല്ല ദിനങ്ങൾ, നല്ല വഴി !

2016-06-03T22:47:00.001+05:30

ഞാൻ നടക്കും വഴിയേത്?
ഞാൻ നടക്കേണ്ടും വഴിയേത്?
കാലിലാരോ കൊളുത്തി വലിക്കുന്നു.
"കണ്ണടയ്ക്കൂ, മിണ്ടാതിരിക്കൂ,
കാൽ ചലിപ്പിക്കൂ, ചരടുവലിക്കുമ്പോൾ!"-
ആരോ കണിശമായെന്നോടു ചൊല്ലുന്നൂ.
"ആരു, നീ?", യെൻ ചോദ്യമെങ്ങോ,
വിജനതയിലെങ്ങോ, തെന്നിമായുന്നു.
"ചോദ്യക്കൊളുത്തിനി വേണ്ട,
ചരിക്ക നീ, യിനി ഞാൻതന്നെ നിൻ വഴി!"-
കണ്ണുകെട്ടിയതാരോ!
എന്നെയന്ധനാക്കിയതാരോ!
"ഞാനാണിനി നിന്റെ കണ്ണ്,
കണ്ണു മൂടിയതെല്ലാം നീതികൾ!
നിന്നെ നടത്തുന്നതും ഞാ,നിനി
നിന്നെത്തളർത്തുന്നതും ഞാൻ!
നിനക്കായ് പാടുവതും ഞാൻ
നിന്റെ ചിന്തയെ തേർതെളിക്കുന്നതും ഞാൻ!
നീ, യൊരു മാംസപിണ്ഡമായ്,
യന്ത്രപ്പാവയാ,യെന്നോടൊപ്പം ചരിക്കുക!
ഇനി നിന്റെ സത്യവും, ധർമ്മവും,
ഇനി നിന്റെ നീതിയും, നീതിപീഠവും ഞാൻ!
മറുമൊഴി ചൊല്ലാതിരിക്കുക,
ചുണ്ടുകൾ താഴിട്ടു പൂട്ടുക,
എന്റെ ശാസനങ്ങളേറ്റു വാങ്ങുക,
എങ്കിലോ, നല്ല ദിനങ്ങൾ വരും..
ചുണ്ടനങ്ങിയാൽ,
നിൻ മിഴിതുറന്നൊന്നു നോക്കിയാൽ,
ചവിട്ടിമെതിക്കുവാനുണ്ടെൻ കാലുകൾ,
നിൻ കഴുത്തു കാത്തിരിക്കും കുടുക്കുകൾ!"
ഏതോ പരിചിതശബ്ദം, കഠിനമാ-
യെന്നോടു ചൊല്ലുന്നു..
കിലുങ്ങുന്നു, ചങ്ങലക്കൊലുസുകൾ!
മണ്ണിലടിയുന്നു ഞാ,നൊരു മാംസപിണ്ഡം-
മേധയില്ലാത്ത, രക്തമില്ലാത്ത,
മോഹമില്ലാത്ത, വിളറിയ മാംസഖണ്ഡം!

കണ്ണട

2016-06-03T22:40:00.002+05:30

പണ്ടൊക്കെ കണ്ണടകൾക്ക്
രണ്ട് ചില്ലുകളായിരുന്നു-
ഇടതൊന്ന്, വലതൊന്ന്.
രണ്ടിലൂംകൂടി നോക്കിയാൽ
മങ്ങിയ കണ്ണുകൾക്ക്
ഇടതും വലതും മദ്ധ്യവും
വ്യക്തമായിക്കാണുമായിരുന്നു.
കാഴ്ചകളെല്ലാം സത്യമായി തെളിയുമായിരുന്നു..
ഇന്നത്തെ കണ്ണടകൾക്കെല്ലാം
ഒരേയൊരു ചില്ല്...
ചിലവയ്ക്ക് ഇടതുമാത്രം
ചിലവയ്ക്ക് വലതുമാത്രവും
കാണാനാവുന്ന ഒറ്റച്ചില്ല്!
മദ്ധ്യത്തെ കാഴ്ചകൾ
കാഴ്ചക്കപ്പുറത്താക്കുന്ന ഒറ്റച്ചില്ല് !
അതിലോ ചിലത്
കറുകറുത്ത ഒറ്റച്ചില്ല് -
ഒറ്റുകാരനായൊരു
കടൽക്കൊള്ളക്കാരൻ!
തുപ്പൽക്കോളാമ്പി പോലൊരു
പീരങ്കിയുമുണ്ട് കൈയിൽ!!

വൈറസ്

2016-06-03T22:37:00.003+05:30

ഈ ഭൂപടത്തിലൊരു
മൗസ് ക്ലിക്ക്!
വിവരത്തിനുമുമ്പേ,
വിവരമില്ലാത്ത
വൈറസുകൾ!
പച്ചപ്പ് ചോദിക്കുമ്പോൾ
കിട്ടുന്നത് പച്ചക്കൊടി!
ഓരോ ക്ലിക്കിലും
നിറം മാറുന്ന കൊടികളും!
മണ്ണ് ചോദിക്കുമ്പോൾ
തലങ്ങും വിലങ്ങും പായുന്ന
മണ്ണുമാന്തികൾ!
സ്ക്രീനിന്റെ അതിർത്തികൾ ഭേദിച്ച്
എന്നെയും മാന്തിപ്പൊളിക്കുന്നു..!!!
മരം ചോദിക്കുമ്പോൾ
കാണിക്കുന്നത് പെരുമരം -
കറുകറുത്ത ശവങ്ങൾ വിളഞ്ഞു തൂങ്ങുന്ന,
പെരുമരം!
ഒടുവിലെന്റെ
കൈകളിൽനിന്ന് മുക്തമായ്
സ്വയം ചലിക്കുന്ന മൗസ്..
സ്വന്തം ക്ലിക്കുകളിലേക്ക്
എന്റെ കണ്ണിനെ വലിച്ചു കെട്ടുന്നു!
ഒരൊറ്റ ക്ലിക്കിനാൽ -
മലയുടെ ഹരിത കവചം
വലിച്ചുകീറുന്നു..
മറ്റൊരു ക്ലിക്ക്, മലയെ മണ്ണാക്കി
തണ്ണീർത്തടത്തിലേക്ക് വലിച്ചു മൂടുന്നു..
വാക്കുകളെ കഴുത്തു ഞെരിച്ച് കൊല്ലുന്നു..
ഹൃദയങ്ങളെ തീണ്ടാപ്പാടകലേയ്ക്ക്
ആട്ടിപ്പായിക്കുന്നു!
നിറം കൊടുത്ത്, മനുഷ്യരെ
കള്ളികളിലേക്ക് വലിച്ചു മാറ്റുന്നു!
ഭാരം ചുമന്ന്, നുകം വലിച്ച്,
കുനിഞ്ഞ, മുതുകിനെ
വിറകുകൊള്ളിയായ്
കത്തിക്കുന്നു..
ഒടുവിലൊരു ക്ലിക്ക്
ഈ ഭൂപടത്തെയാകെ
തീക്കുണ്ഡമാക്കുന്നു,
കൂടെ -
ഞാനും കത്തുന്നു!!

പിന്നോട്ടോടുന്ന ഘടികാരം

2016-02-15T22:17:00.002+05:30

എന്റെ ഘടികാരമിപ്പോൾ

പിറകോട്ടോടുകയാണ്!

മൂന്നിൽനിന്നും രണ്ടിലേക്ക്

രണ്ടിൽനിന്നും ഒന്നിലേക്ക്-

പിന്നെ പൂജ്യം തേടി

അനിവാര്യമായ പന്ത്രണ്ടിലേക്ക്..

എന്റെ ഘടികാരം പിറകോട്ടോടുകയാണ്-

പട്ടണങ്ങളും ജനപദങ്ങളും പിന്നിട്ട്

മലയും പുഴയും മേടും കടന്ന്

കാടും കടന്നൊരു ശിലായുഗ സന്ധ്യയിലേക്ക്..

ചോര ചുവക്കുന്ന നാവുകൾ നീട്ടുന്നൂ

നരഭോജികൾ, ചുറ്റിലും മുരളുന്നു.

കൊത്തിപ്പറിക്കാനായ് വട്ടമിടുന്നേതോ

കഴുകൻ കണ്ണുകൾ, ദംഷ്ട്രകൾ!

കാടകം കത്തുകയാ,ണഗ്നിപ്പെരുമഴ

താണ്ഡവമാടുകയാണില്ലിനി മാർഗം!

ഞാനൊരു മാംസഖണ്ഡമായ്

മാറുകയാ,ണൊടുക്കത്തെയത്താഴം!

ചുട്ടെടുക്കയാണെന്നിന്ദ്രിയങ്ങൾ

ഞാനുരുകുകയാണെങ്കിലും കാണാം..

എൻ ഘടികാരമിപ്പോൾ മുന്നോട്ടോടുന്നൂ!

പതിനൊന്നും കടന്ന് പത്തിലേക്ക്..

പത്തിൽനിന്നൊൻപതിലേക്ക്..

എട്ട്, ഏഴ്,ആറ്, അഞ്ച്...

മുന്നോട്ട്, മുന്നോട്ട്...!!

ഓര്‍മയില്‍നിന്ന് - അദ്ധ്യാപകദിനത്തില്‍

2015-09-05T22:01:00.004+05:30

ഒരു ദിവസം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ ഒരു കത്ത് എനിക്ക് വായിക്കാന്‍ തന്നു. ഇന്‍ലാന്‍റിലെഴുതിയ ഒരു കത്ത്:
അത് തുടങ്ങുന്നതിങ്ങനെ :
"ബഹുമാനപ്പെട്ട സാര്‍,
എന്നെ ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടാവും. ഈ കത്ത് വായിച്ചിട്ട് എന്നെ ശപിക്കരുത്....."
പിന്നങ്ങോട്ടുള്ള ഓരോ വാചകവും വായിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ഹൃദയത്തില്‍ കനം കൂടിവരുന്നതുപോലെ തോന്നി. കുമ്പസാരം പോലെ ഒരു കത്ത്.. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വര്‍ഷം അയാള്‍ ചെയ്ത തെറ്റുകളോരൊന്നും ഏറ്റുപറഞ്ഞുകൊണ്ടൊരു കത്ത്.. പല സ്ഥലങ്ങളിലും വികാര വിക്ഷോഭം കൊണ്ട് അക്ഷരങ്ങള്‍ നിരതെറ്റിയും വടിവില്ലാതെയും.. ചില സ്ഥലങ്ങളിലെ ചില വാക്കുകള്‍ നനവുകൊണ്ട് പടര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.. ഇതുപോലെ വികാര ത്തിന്റെ അലകള്‍ മനസ്സിലുയര്‍ത്തിയ ഒരു കത്ത് ഞാന്‍ എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഇതുവരെ വായിച്ചിട്ടില്ല. തന്നെ വിശ്വസിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്ത അദ്ധ്യാപകനോട് ആ വിശ്വാസത്തിനു ഭംഗം വരുത്തുകയും തെറ്റിന്റെ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയും അവസാനം ആ തെറ്റുകള്‍ മനസിലാക്കി ഏറ്റുപറഞ്ഞ് തന്നെ ശപിക്കരുതെന്നും എല്ലാ തെറ്റുകളില്‍ നിന്നും ശരിയിലേക്കുള്ള തന്റെ പ്രയാണത്തില്‍ അനുഗ്രഹിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞ് അവസാനിക്കുന്ന ഹൃദയസ്പര്‍ശിയായൊരു കത്ത്..
വായിച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ അച്ഛനെ നോക്കി. കലങ്ങി മറിയുന്ന ഹൃദയം അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിക്കുന്നത് എനിക്കു കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു.
ഇത് ആരെഴുതിയത്? ഞാന്‍ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
അച്ഛന് സംസാരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.
അമ്മയാണ് ആ കഥ എന്നോട് പറഞ്ഞത്.
സ്കൂളില്‍ നിന്നും ആദ്യമായി മികച്ച മാര്‍ക്കോടെ പട്ടികജാതിയില്‍പ്പെട്ട ഒരു കുട്ടി പത്താംക്ലാസ് പാസാവുന്നു.
സ്റ്റാഫ് മീറ്റിങില്‍ അച്ഛന്‍ ആ കുട്ടിക്ക് ഒരു മെറിറ്റ് അവാര്‍ഡ് നല്‍കണം എന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. അതിനോട് പലര്‍ക്കും യോജിപ്പില്ലാഞ്ഞതിനാല്‍ അതിനായി 100രൂപ അച്ഛന്‍ കൈയില്‍നിന്ന് കൊടുക്കുന്നു. അക്കൊല്ലത്തെ മെറിറ്റ് ഈവനിങില്‍ അവനെ പ്രത്യേകം ക്ഷണിച്ച് "അദ്ധ്യാപകനായ വി. എന്‍. പുരുഷോത്തമന്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തിയ അവാര്‍ഡ്" എന്ന പേരില്‍ നല്‍കി.(ഒരുപക്ഷേ അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ പുരസ്കാരം!)
അതു കഴിഞ്ഞ് രണ്ടു കൊല്ലത്തെ അവന്റെ പ്രീ ഡിഗ്രി കോളേജ് ജീവിതം ചരടുപൊട്ടിയ പട്ടം പോലെയായിരുന്നു. അവന്റെ ഭാഷയില്‍ "സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്തവും അദ്ധ്യാപകര്‍ തന്നിലര്‍പ്പിച്ച വിശ്വാസവും മറന്ന്" ഉള്ള ജീവിതം. ഫലം - പ്രിഡിഗ്രിയില്‍ കനത്ത തോല്‍വി.. ഇനിയെന്ത് എന്നാലോചിച്ച് സ്വന്തം ജീവിതം വിലയിരുത്തി, തെറ്റുകള്‍ തിരുത്തി മുന്നോട്ട് പോവാനും വാശിയോടെ പഠിച്ച് പാസാവാനും തീരുമാനിച്ചു. തന്നെ സ്നേഹിച്ച ഗുരുനാഥനെ ചതിച്ചെന്ന തോന്നല്‍, എല്ലാ തെറ്റുകളും അവിടെ ഏറ്റുപറഞ്ഞ് പാപം കഴുകി പുതിയ മനുഷ്യനാവാന്‍ തീരുമാനിച്ചതിന്റെ ബാക്കിപത്രമാണ് ഇപ്പോള്‍ അച്ഛന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളില്‍ ഇരിക്കുന്ന ആ കത്ത്!!
"അച്ഛന് അവനെ ശപിക്കാനാവുമോ?" കനം തൂങ്ങുന്ന ഹൃദയത്തോടെ ഞാന്‍ അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു..
അച്ഛനൊന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.. പക്ഷേ ആ രണ്ടു കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു..
ഒരു അദ്ധ്യാപകന്‍ എന്നത് എത്ര മഹത്തരം എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയ നിമിഷം..
എല്ലാ നല്ല ഗുരുക്കന്മാര്‍ക്കും അദ്ധ്യാപകദിന ആശംസകള്‍!!

ജാതിചിന്ത

2015-08-30T19:30:00.005+05:30

എന്റെ ജാതി, എന്ന് ഞാന്‍ അഭിമാനിച്ചിരുന്നില്ല.
അതെന്നെ അപമാനിച്ചുമില്ല..
ഉല്‍കൃഷ്ടമെന്നൊ, അധമമെന്നോ തോന്നിച്ചിട്ടില്ല.
എന്റെ ജാതിയായതുകൊണ്ടുമാത്രം ആരും ബന്ധുവായില്ല
അല്ലാത്തതുകൊണ്ടുമാത്രം ആരും ശത്രുവുമായില്ല..
ആരിലേക്കുമുള്ള വഴിയില്‍ മതിലുകള്‍ തീര്‍ത്തില്ല..
ഒരു പൊതിച്ചോറും പങ്കിടാതെ പോയില്ല..
ഒരു പാലവും ഹൃദയത്തിലേക്ക് തുറക്കാതെ പോയില്ല..
എന്നിട്ടും -
ഞാന്‍പോലുമറിയാതെ, എന്നെ പിളര്‍ക്കാന്‍ -
അതെങ്ങനെ നിനക്കായുധമായി !

എന്റെ കൊടികള്‍

2015-08-12T16:55:00.005+05:30

ആദ്യം കൊടിപിടിച്ചത്
അതിര്‍ത്തിയില്‍ യുദ്ധം...
കൊടുമ്പിരിക്കൊണ്ടപ്പോഴാണ്,
വംഗദേശത്തെ അഭയാര്‍ത്ഥി പ്രവാഹം
കേട്ടറിഞ്ഞപ്പോഴാണ്..
നാലാംക്ലാസ്സുകാരോട്
ഗാന്ധിക്കണ്ണടയുള്ള,
ഗാന്ധിജിയുടെ തലയുള്ള,
ഖദര്‍ജൂബ്ബയിട്ട,
വര്‍ക്കിമത്തായിസാര്‍
പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്-
"നാളെ നാടിന് ഐക്യദാര്‍ഢ്യറാലി,
മൂവര്‍ണക്കൊടി വേണം കൈയില്‍"

കാവി, വെള്ള, പച്ച,
കടലാസുകഷണങ്ങള്‍
ഒട്ടിച്ചൊരു പതാകയാക്കിത്തന്നത്
അമ്മയാണ്,
വെള്ളക്കടലാസുകൊണ്ടൊരു
ചക്രമുണ്ടാക്കി
നീലമഷിയില്‍ മുക്കി
വെള്ളനിറത്തിനു നടുവിലൊട്ടിച്ചതും
അമ്മയാണ്.
വട്ടക്കമ്പു ചെത്തിമിനുക്കി
അതിലാക്കൊടിയൊട്ടിച്ചു തന്നത്
മുത്തച്ഛനും.
പിറ്റേന്ന്, വല്യേട്ടന്മാരോടൊപ്പം
കൊടിപിടിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍
നനുത്ത മഴയായിരുന്നു..
ശത്രുരാജ്യത്തിനെ
കൂര്‍ത്ത മുദ്രാവാക്യങ്ങളാല്‍ കുത്തിയും
മാതൃരാജ്യത്തിനെ ആവേശത്തോടെ
തലോടിയും,
അര്‍ത്ഥം മനസ്സിലാവാത്ത
ഒരുപാട് മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍
ഏറ്റുപറഞ്ഞും
ജാഥ ചന്തമൈതാനത്തെ
പ്രസംഗങ്ങളിലേക്ക്
ചെന്നവസാനിക്കുമ്പോള്‍
കടലാസുകൊടി
നനഞ്ഞു കീറിയിരുന്നു..
ചക്രത്തിലെ നീലമഷി
നെറുകയില്‍ പൊട്ടുകുത്തിയിരുന്നു.
കാലം പോകെ
എനിക്കൊരു കൊടികിട്ടി -
ഖാദിയുടെ മൂവര്‍ണം!
ടാക്സിക്കാറിന്‍റെ
കൊടിത്തണ്ടില്‍ നിന്ന്
ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യദിന സന്ധ്യയില്‍
ചെറിയച്ഛന്‍ അഴിച്ചു തന്നത്!
പഴമയുടെ സുഗന്ധമുള്ളത്..
ആരുടേയോ വിയര്‍പ്പിന്‍റെ ചൂടുള്ളത്...
ഏതൊക്കെയോ സ്വപ്നത്തിന്‍
തിളക്കമുള്ളത്..
സ്വാതന്ത്ര്യ ദിനത്തിനു ശേഷം
റിപ്പബ്ളിക് ദിനം നോക്കി
എന്‍റെ പുസ്തകപ്പെട്ടിയില്‍
വിശ്രമിച്ചിരുന്നത്!
പിന്നെപ്പിന്നെ
സ്വാതന്ത്ര്യ ദിനം
അവധി ദിനം മാത്രമായപ്പോള്‍
സിനിമാ തിയേറ്ററിലെ
ക്യൂ വിനു മുകളില്‍
പാറിപ്പറന്നു വലിയൊരു കൊടി!
ഇന്നിപ്പഴോ-
രാജപാതയിലെ
തിരക്കുള്ള കവലയില്‍
ട്രാഫിക് ജാമിന്‍റെ
ക്ഷമയില്ലാത്ത നിശ്ചലതയില്‍
തെന്നിയും തെറിച്ചും നീങ്ങുന്നു,
ഓരോ ജാലകത്തിനുമപ്പുറം
വന്നു നില്‍ക്കുന്നു..
ദീനമായ കണ്ണുകളാല്‍ നോക്കുന്നു..
പൊരിവെയിലിലൊരു
കുഞ്ഞ് ഒക്കത്തിരിക്കുന്നു..
മൗനമായൊരു അഭ്യര്‍ത്ഥനയോടെ
കൈനീട്ടുന്നു..
ചിലവ, ഒഴിഞ്ഞ വയറിന്റെ
കൈപിടിച്ചെത്തുന്നു..
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളില്‍,,,
ചൈതന്യമില്ലാത്ത,
ശ്വാസവും ഗന്ധവുമില്ലാത്ത,
കണ്ണീര്‍ക്കണങ്ങളൊന്നും
ഒപ്പാനാവാത്ത,
ഹൃദയമില്ലാത്ത,
ക്രൂരമാം നിറങ്ങള്‍ മാത്രമുള്ള,
പ്ലാസ്റ്റിക് കൊടികള്‍!!

കുരിശുമരണത്തിന്റെ വഴി

2015-04-03T13:15:00.000+05:30

പിറവികളെല്ലാം തിരുപ്പിറവികളാകുന്നു -
പലായനങ്ങളുടെ അന്ത്യം!
പീറവികള്‍ അനിവാര്യമായ
ആഘോഷങ്ങളുടെ നഗരപ്രവേശങ്ങളിലേക്ക്
നീങ്ങുന്നതിന്റെ ശേഷം
അതിമോഹങ്ങളുടെ മുപ്പതുവെള്ളിക്കായി
ഒരു കപടചുംബനത്താല്‍ ഒറ്റിക്കൊടുക്കപ്പെടുകയും
ശേഷം- നീതിമാന്‍ കൈകഴുകുകയും ചെയ്യും..
നവനിയമങ്ങളുടെ മുള്‍ക്കിരീടം ധരിപ്പിച്ച്
ഭരണകൂടം വിധിച്ച കുരിശുംതാങ്ങി
അധികാരോന്മാദത്തിന്റെ
മലയിലേക്ക് നടത്തപ്പെടും..
അവിടെ -
ഇടവും വലവും കള്ളന്മാരോടൊപ്പം
പീഢനാനന്തരം കുരിശുമരണവും!
എല്ലാ തിരുപ്പിറവികളും നീളുന്നത്
പീഢനങ്ങളിലേക്കും കുരിശു മരണങ്ങളിലേക്കുമാണ്!
ശേഷം ഒരു ഉയിര്‍പ്പിന്റെ പ്രതീക്ഷയിലേക്കും!

സഹയാത്രികൻ

2015-03-23T11:53:00.003+05:30

സ്വയം തീരുമാനിച്ച വഴികളിലൂടെ,
സ്വയം നടന്നുപൊയൊരു യാത്ര.
വീടിന്റെ പടി കടന്ന്,
പള്ളിയും പള്ളിക്കൂടവും കടന്ന്,
ജനപഥങ്ങളും നഗരത്തിന്റെ
തിരക്കുകളും കടന്ന്,
നടന്ന്, കിതച്ച്..
കോലാഹലങ്ങളുടെ അന്ത്യം
നിശ്ശബ്ദത തളംകെട്ടിയ
ഇടവഴിയിലൊന്നിലെത്തുമ്പോൾ..
പിന്നിലുയരുന്നതാരുടെ പാദപതനം!
തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്നു,
പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖവുമായൊരാൾ!
“ആരു നീ?“ - എൻ ചോദ്യം
“ഞാൻ നിൻ സഹയാത്രികൻ“-
പുഞ്ചിരിയോടെ തുടരുന്നൂ-
“യാത്രാരംഭം മുതൽ നിന്നെപ്പിന്തുടരുന്നൂ,
അകന്നും അടുത്തും ഞാൻ!“
അമ്പരക്കുന്നു ഞാൻ നിൽക്കവേ
ചോല്ലുന്നൂ വീണ്ടൂമവൻ:
“ഇനി നിനക്കു വഴികാട്ടേണ്ടവൻ ഞാൻ!
വരികെയെന്നോടൊപ്പ, മെൻ വഴിയിലൂടെ”
ഒന്നുമുരിയാടാനാവാതവനോടൊപ്പം
ഇരുളുപരക്കുന്ന വഴിയിലേക്കു തിരിയുന്നു ഞാൻ!
ഇനി മടങ്ങാനാവാത്തൊരു യാത്ര-
യിവിടെ,യിപ്പോൾ തുടങ്ങുന്നു!

ആശുപത്രി

2015-03-21T21:17:00.002+05:30

ഒന്നാം വാര്‍ഡിലെപ്രസവമുറിയില്‍
നീയും ഞാനുമൊന്നിച്ചാണല്ലോ
പിറന്നു വീണത്.
രണ്ടാം വാര്‍ഡെന്ന
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വാര്‍ഡിലും
നമ്മളൊരുമിച്ചായിരുന്നു -
നീ,
സ്ത്രീകളുടെ മൂന്നാം വാര്‍ഡിലേക്കും
ഞാന്‍,
പുരുഷന്മാരുടെ നാലാം വാര്‍ഡിലേക്കും
ഒറ്റപ്പെടുംവരെ!
അഞ്ചാം വാര്‍ഡിലേക്കുള്ള
ഇടനാഴിയില്‍ വച്ചാണ്
നിന്നോടുള്ള പ്രണയം ഞാന്‍
നിന്‍ മുന്നില്‍ തുറന്നുവച്ചത്.
അതേ ഇടനാഴിയുടെ അന്ത്യത്തില്‍വച്ചാണ്
നീ തന്ന നീലപ്പൂക്കളെ ചവിട്ടിയരച്ച്
അയാള്‍ നിന്നെ വിവാഹിതരുടെ
ആറാംവാര്‍ഡിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത്!
ആരോ എന്നെ ഏഴാം വാര്‍ഡിലേക്കും!
പിന്നെ-
പഴയ ഒന്നാം വാര്‍ഡിലെ
പ്രസവമുറിയില്‍
നീ അമ്മയായപ്പോള്‍,
പുറത്ത് ഞാന്‍ അച്ഛനാവാന്‍
കാത്തിരിക്കയായിരുന്നു!
കാലംപോകെ,
എട്ടാംവാര്‍ഡിനപ്പുറത്തെ
വൃദ്ധരുടെ വാര്‍ഡില്‍
വീണ്ടും നമ്മളടുത്തത്തടുത്ത്!
അവസാനത്തെ വാര്‍ഡും,
ഐസിയുവും കടന്ന്,
നമ്മളിപ്പോള്‍ മോര്‍ച്ചറിയിലെ
തണുപ്പിലും ഒന്നാണ്.
ഒരു ബിന്ദുവില്‍ നിന്നകന്നുപോയി
ഒരേ ബിന്ദുവിലെത്തി അവസാനിക്കവേ -
ജീവിതമെന്തെന്ന് ഞാനിപ്പോള്‍മാത്രമറിയുന്നു,
നീയും ഇപ്പോഴതറിയുന്നുണ്ടാവും!

കാഴ്ചകള്‍

2015-03-18T21:44:00.002+05:30

നീയും ഞാനും കാണുന്ന-
തൊരേ കാഴ്ചകളെന്നാലും
നീ കാണുന്നത് നിന്റെ കാഴ്ചയും
ഞാന്‍ കാണുന്നതെന്‍ കാഴ്ചയും.
നിന്റെ കാഴ്ചയിലെന്റെ പച്ചയും മിനുക്കുമയ്യോ,
കത്തിയും കരിയും കറുത്ത-ചുവന്ന താടിയുമാകുന്നു!
എന്റെ കാഴ്ചയിലോ -
നിന്റെ പച്ചയും മിനുക്കും തഥൈവ!
ഒടുവില്‍ നമ്മിലെ യുദ്ധത്തിനന്ത്യത്തില്‍
അന്യോന്യം വയര്‍പിളര്‍ന്ന്,
കുടല്‍‌മാല ചാര്‍ത്തി നിണമണിയവേ
ഗതികിട്ടാതലയുന്നൂ നമ്മിലെ
പാവം പച്ചയും മിനുക്കും !
അരങ്ങിലൊരു കളിവിളക്ക്
കണ്ണടച്ചിരുട്ടാക്കുകയും!

ഉപ്പ്

2015-03-13T21:46:00.000+05:30

അറിയാതെനമ്മള്‍ക്കിടയില്‍ വളര്‍ന്നൊരീ
മൗനമഹാവൃക്ഷത്തിന്‍ വേരറുക്കാമിനി!
അതുകഴിഞ്ഞലസമായൊഴുകുമീപ്പുഴയുടെ
അരികിലെയാര്‍ദ്രമാംസൈകതഭൂവിലൂട-
ന്യോന്യം കൈകൾ ചേർത്തൽപ്പം നടക്കാം..
ചുണ്ടില്‍നിന്നെന്നോ പറന്നു മറഞ്ഞൊരു
പാട്ടിന്‍ മധുരം തിരിച്ചെടുക്കാമിനി!
കൈകളില്‍ കൈകൊര്‍ത്തു നമുക്കിപ്പുഴയുടെ
ഉത്ഭവസ്ഥാനം വരേയ്ക്കും ചരിക്കാം.
അവിടെനിന്നൊന്നായൊഴുകി നമുക്കീ
അലസഗാമിനിയോടൊപ്പം ഗമിക്കാം..
ആയിരം കടവുകള്‍ തൊട്ടുതൊട്ടൊഴുകാം
ആയിരം പാദങ്ങള്‍ തഴുകിക്കടക്കാം
വിരഹദുഃഖങ്ങള്‍, പാപങ്ങള്‍,
പിതൃമോക്ഷമന്ത്രങ്ങളേറ്റു വാങ്ങാം.
ഒടുവിലിയാഴിയില്‍ വീണു തുടിക്കാം
നുരകളില്‍ തുള്ളിക്കളിക്കാം..
ബാഷ്പമാവട്ടെല്ലാം സൂര്യതാപത്തിനാല്‍
അവസാനമവശേഷിക്കട്ടെ ലവണമായ്
എന്നിലെ നീയും, നിന്നിലെ ഞാനും,
ആയിരം രസനകളിലാഘോഷമാവാന്‍!
മധുരമാമായിരം വാക്കുകളാവാന്‍,
ഈണം നിറയും കവിതകളാവാന്‍,
ക്ഷരമില്ലാത്തക്ഷരമാവാന്‍!

കളരിമുറ്റത്ത്

2015-03-13T21:35:00.000+05:30

FACT യുടെ സുവർണകാലഘട്ടങ്ങളിലൊന്നിൽ ശ്രീ.എം.കെ.കെ.നായരുടെ ശ്രമത്തിൽ രൂപം കൊണ്ട ഒരു കളരി ഉണ്ടായിരുന്നു ഫാക്ട് ടൌൺഷിപ്പിൽ. കഥകളി, മോഹിനിയാട്ടം, ചെണ്ട, മദ്ദളം ഇവയിലെല്ലാം പ്രഗത്ഭരായ ഗുരുക്കന്മാർ.. കലാമണ്ഡലം ഹൈദരാലി, കേശവൻ, ശങ്കരവാര്യർ, എമ്പ്രാന്തിരി.. സുഗന്ധി, ചന്ദ്രിക ഇങ്ങനെ പ്രഗത്ഭരുടെ നിര..
ഇന്ന് അതോർമയായിരിക്കുന്നു.. ആ കളരിയുടെ ഓർമയിൽ അല്പനേരം:

കളരിമുറ്റത്ത്

വെയിൽനാഗങ്ങളിഴയുമീ
കല്ലൊതുക്കുകൾ കയറുക.
ഏതോ ഗതകാല സ്മൃതിയിലുറങ്ങുമീ
കളരിമുറ്റം കാണുക!
കാടും പടർപ്പും നിറയുന്നൂ
കാട്ടൂപക്ഷികൾ കരയുന്നൂ.
ഒരുനിമിഷം കണ്ണടയ്ക്കവേ കാണാകുന്നു
മനോജ്ഞമാം കളരിയും
കണ്ണിനമൃതമായ് ചമയങ്ങളും
കേൾക്കുന്നുവോ നേർത്ത ചെണ്ടതൻ താളം?
നൂപുരം കിലുങ്ങും തളങ്ങളും
പാട്ടിന്റെ മന്ദ്രധ്വനിയൊഴുകുമിടങ്ങളും.
ചന്ദനപ്പോട്ടിട്ടൊരു വലിയ മുഖം, ചിത്രത്തിൽ
ചിരിതൂകുന്നൂ ചുമരിലായ്
രസതന്ത്രത്തിന്റെ കലയറിഞ്ഞയാൾ
കലയുടെ രസതന്ത്രവുമറിയുവോർ
ദീർഘദർശി, കാലാതിവർത്തി
ഈർഷ്യതൻ ദംശനമേറ്റു തളർന്നൊരാൾ!
ചിത്രത്തിൻ മുന്നിലായ് നിൽക്കുന്നൂ
ചെറിയ ചിരാതൊന്നു തെളിയിച്ചൊരാൾ.
ഇതല്ലോയെൻ ദൈവമെന്നോതി-
യൊരു നിമിഷം പ്രാർത്ഥനാ നിരതനായന്തരം
ഇടംകൈയിൽ ചേങ്ങല ചേർത്തും
വലംകൈയാലതിൽ താളമിട്ടും
അഭൌമമേതോ ലഹരിയിൽ മുഴുകിയും
അർദ്ധ നിമീലിത നയനങ്ങളോടെയും
“അജിതാ ഹരേ” യെന്നു മനോജ്ഞമായ് പാടവേ
തൻ മുരളി താഴെവച്ചാർദ്രനായതിലലിയുന്നുവോ
താമരനയനൻ, ദ്വാരകാനാഥൻ!
പിന്നെക്കാണാകുന്നൂ
ധ്യാനത്തിലെന്നപോൽ ചെണ്ടതൻ മുന്നിൽ
ഹൃദയതാളങ്ങളെയാവാഹിച്ചോരാൾ!
മൃദുലം, ചേതോഹരം ചെണ്ടയിലുയരുന്നൂ
മധുരതാളം, ആത്മാവിനെത്തഴുകുന്നൂ!
അപ്പുറത്തായ് ശുദ്ധമദ്ദളം, ചേങ്ങല, യിലത്താളവും
കൂടിയുതിർക്കുന്നൂ മാസ്മരസംഗീതമെൻ
ഹൃദയം നിറയുന്നൂ.
പിന്നെയും കാണാകുന്നൂ കാഴ്ചകൾ
മാരിവിൽ ശോഭതൂകുകുമുടയാടകൾ, കോപ്പുകൾ!
തിങ്ങിനിറയുന്നൂ മനയോലപ്പച്ചയും.
ചമയമിടുന്നൂ ദുര്യോധനച്ചുവപ്പും, ദുശ്ശാസനത്താടിയും
ഭീമപ്പച്ചയും, മിനുക്കിന്റെ സൌന്ദര്യം ദ്രൌപദിയും!
ഏതോ അരങ്ങിൽ കളിവിളക്കുണരുന്നൂ
ആരോ തിരശ്ശീലയ്ക്കപ്പുറം
പുറപ്പാടിൻ മേളംചമയ്ക്കുന്നു,
കണ്ണു തുറന്നു ഞാൻ...
വിജനം കളിമുറ്റം!
കാണാനില്ലൊന്നും കാട്ടുപടർപ്പും
പൊന്തയും മാത്രം!
തിരിഞ്ഞു നടക്കവേ, കാതോർത്തു ഞാൻ,
പിന്നിൽനിന്നുയരുന്നുവോ മേളപ്പദം!
പിന്നിൽ കേൾക്കുന്നുവോ മദ്ദളവും ചെണ്ടയും
ഒന്നുചേർന്നൊരുക്കുമാ നാദപ്രപഞ്ചം!
വെയിൽനാഗങ്ങളിഴയുമീ
കല്ലൊതുക്കളിറങ്ങുന്നു ഞാൻ,
പോയൊരു കാലത്തിൻ
സ്മൃതിമാത്രം ബാക്കിയായ്!!

തെരുവോരത്തൊരു മുരുകന്‍

2015-03-13T21:32:00.003+05:30

തെരുവില്‍നിന്ന് തെരുവിലേക്കോടുന്നു
മുച്ചക്രശകടം, ഓട്ടോറിക്ഷ.
തെന്നിയുംതെറിച്ചും നഗരമാകെക്കറങ്ങുന്നൂ
മുച്ചക്രശകടം, ഓട്ടോറിക്ഷ.
എന്നാലൊരിക്കലും വഴിതെറ്റാതെ
ഓടുന്നുണ്ടോരോട്ടോറിക്ഷ!
ഇരുട്ടില്‍നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്ക്,
ദൈന്യതയില്‍നിന്നു് പുഞ്ചിരിയിലേക്ക്,
അനാഥത്വത്തില്‍നിന്ന് സനാഥത്വത്തിലേക്ക്!
തെരുവോരത്തുനിന്ന് അഭയത്തിലേക്ക്,
പുഴുവരിക്കും വൃണങ്ങളില്‍നിന്ന്
സാന്ത്വനത്തിന്റെ ആതുരാലയത്തിലേക്ക്,
പിഴച്ചവഴികളുടെ തമസ്സില്‍നിന്ന്
ചിറകിന്‍‌കീഴിലെ ഊഷ്മളതയിലേയ്ക്ക്...
ആ വണ്ടിയ്ക്കു സാരഥിയായവന്‍ മുരുകന്‍,
വേലായുധന്‍ മുരുകനല്ല,
സ്നേഹായുധന്‍ മുരുകന്‍..
തെരുവോരം മുരുകന്‍!