Φώντας το Ελληνάριον

Θυσία για την Πατρίδα

2011-09-26T18:11:00.002+03:00

Ὥστε προσήκει ἡγεῖσθαι εὐδαιμονεστάτους τούτους,	Επομένως ταιριάζει να θεωρούμε πάρα πολύ ευτυχισμένους αυτούς,
οἵτινες κινδυνεύσαντες	οι οποίοι, αφού αγωνίστηκαν
ὑπέρ μεγίστων και καλλίστων	για τα πιο μεγάλα και τα πιο ευγενή (ιδανικά),
οὕτω τόν βίον ἐτελεύτησαν,	έτσι τελείωσαν τη ζωή τους,
οὐκ ἐπιτρέψαντες περί αὑτῶν τῇ τύχῃ	χωρίς δηλαδή να εμπιστευτούν τους εαυτούς τους στην τύχη
οὐδ’ ἀναμείναντες τόν αὐτόματον θάνατον,	χωρίς να περιμένουν το φυσικό θάνατο,
ἀλλ’ έκλεξάμενοι τόν κάλλιστον.	αλλά διαλέγοντας τον πιο ωραίο.
Καί γάρ τοι ἀγήρατοι μέν ἔσονται) αἱ μνῆμαι αὐτῶν,	Και γι' αυτό βέβαια αγέραστη θα είναι η ανάμνηση τους
ζηλωταί δέ (εἰσί) ὑπό πάντων ἀνθρώπων αἱ τιμαί^·	και αξιοζήλευτες από όλους τους ανθρώπους οι τιμές τους·
οἵ πενθοῦνται μέν διά τήν φύσιν ὡς θνητοί,	αυτοί βέβαια πενθούνται λόγω της φύσης τους ως θνητοί,
ὑμνοῦνται δέ ὡς ἀθάνατοι διά τήν ἀρετήν.	υμνούνται όμως ως αθάνατοι λόγω της γενναιότητας τους.
Καί γάρ τοι θάπτονται δημοσίᾳ,	Και θάβονται με δημόσια φροντίδα
καί ἀγῶνες τίθενται ἐπ’ αὐτοῖς	και καθιερώνονται προς τιμήν τους αγώνες
ρώμης καί σοφίας καί πλούτου,	αθλητικοί, μουσικοί και πλούτου (ιππικοί),
ὡς ἀξίους ὄντας τούς τετελευτηκότας ἐν τῷ πολέμῳ	με την ιδέα ότι είναι άξιοι αυτοί που έχουν πεθάνει στον πόλεμο
τιμᾶσθαι ταῖς αὐταῖς τιμαῖς καί τούς ἀθανάτους.	να τιμούνται με τις ίδιες τιμές με τους αθάνατους.
Ἐγώ μέν οὖν αὐτούς καί μακαρίζω τοῦ θανάτου καί ζηλώ,	Εγώ τουλάχιστον αυτούς και τους καλοτυχίζω για το θάνατο και τους ζηλεύω,
και οἶμαι μόνοις τούτοις ἀνθρώπων	και θεωρώ ότι μόνοι αυτοί από τους ανθρώπους
κρεῖττον εἶναι γενέσθαι,	άξιζαν περισσότερο να ζήσουν,
οἵτινες, ἐπειδή ἔτυχον θνητῶν σωμάτων,	οι οποίοι, ενώ είχαν σώματα θνητών,
κατέλιπον ἀθάνατον μνήμην	άφησαν πίσω τους αθάνατη ανάμνηση
διά τήν ἀρετήν αὑτών.	εξαιτίας της γενναιότητας τους.

Λυσίας, Ἐπιτάφιος τοῖς Κορινθίων βοηθοῖς

Η καρδιά του ταύρου

2011-06-25T14:44:00.005+03:00

Τίμων

2011-04-24T19:23:00.003+03:00

Ο κύριος Γλειφτρονοκυώνογλου άνθρωπος της εποχής είπε να ξαποστάσει κι αυτός λίγο κατά τας εορτάς των ανθεστηρίων. Φόρτωσε στο τέθριππον (4χ4 άρμα all road) τα πάντα. Γυναίκα (βαρέων κυβικών), παιδιά, πεθερά (υπερβαρέων), μπάρμπεκιου, σφαχτά, γλυκά, βαλίτσες με τα ρούχα της συζύγου και ότι άλλο θα έβγαζε τα μάτια των γειτόνων στο εξοχικό στο Σούνιο κάτω από τον ναό, φάτσα στη θάλασσα, να σκάνε οι ζηλιάρηδες οι άλλοι. Με το που χτύπησε το καμουτσίκι οι ίπποι βόγκηξαν, αλλά ξεχύθηκαν τα καθαρόαιμα στο δρόμο στην παραλία προς το Σούνιο. Έβγαλε το χέρι άνετος από το παράθυρο και έριχνε κλεφτές ματιές στους άλλους αρματηλάτες να δει πόσο θαύμαζαν το δικό του θηρίο μάρκας καγιέν. Δεν πρόλαβε να απολαύσει την ευχαρίστηση που του έδινε η ζήλια των πληβείων
και άρχισαν τα «όργανα». Τα παιδιά ούρλιαζαν γιατί ήθελαν κρουασάν, η γυναίκα τον αποκαλούσε άχρηστο γιατί έβαλε στο πορτ παγκάζ το κιβώτιο με τα πατατάκια, η πεθερά τον ζάλισε για το που θα σταματήσουν να φάνε και να κατουρήσει γιατί είχε ακράτεια και δεν φόρεσε βρακί πάμπερς.

Έσκασε και σε μερικά χιλιόμετρα σταμάτησε σε μια αλάνα να φάνε τον άμπακο να σκάσουν. Τότε σκέφτηκε καλλίτερα την βγάζω με την γκόμενα στο ιντερνέτ που είναι και κουκλάρα. Την ώρα που ο ένας μικρός κατουρούσε μπουκωμένος από τα κρουασάν βάζει μια φωνή κανονικό ουρλιαχτό. Ένα χαμόγελο διαγράφηκε στο λιγδιασμένο μούτρο του κυρίου Γλειφτρονοκυώνογλου. Έπεσε η γριά στον γκρεμό, σκέφτηκε, πάει γλίτωσα. Όμως κάτι άλλο έγινε, εκεί που κατουρούσε ο πιτσιρικάς ήταν μια πλάκα στο χώμα και έτρεξαν όλοι να δουν. Με γουρλωμένα μάτια διάβασαν την επιγραφή .

«Διαβάτη, αφού αφήκα μιαν άθλια ζωή, κοιμάμαι σ΄ αυτόν τον τάφο. Μη ζητήσεις να μάθεις το όνομά μου αλλά πήγαινε ες κόρακα».

Τράβα στα σκατά δηλαδή, στο διάολο κι ακόμα παραπέρα. Λαχτάρησαν όλοι, η γυναίκα χτυπιότανε, η πεθερά έπεσε κάτω και έταζε θυσίες στον Άδη για την βεβήλωση του τάφου, τα παιδιά αλάλαζαν θέλουμε και γαριδάκια. Τότε ο κύριος Γλειφτρονοκυώνογλου φώναξε, μην κάνετε έτσι βρε, ένα κοπρόσκυλο ήταν ο πεθαμένος, τον έλεγαν Τίμωνα Εχεκρατίδη και ήταν Αθηναίος όταν ζούσε τον φώναζαν μισάνθρωπο. Απόρησαν οι γυναίκες και ζήτησαν κι άλλες πληροφορίες για τον μισάνθρωπο που ποιος ξέρει τι όργια θα έκανε για να τον αποκαλούν έτσι. Τότε ο άρχοντας του δρόμου ο καλός οικογενειάρχης και διευθυντής διορισμένος από την «αλλαγή» γιος ιερέα του ηλιοστάλαχτου Παρακρατίδη Γλειφτρονοκυώνογλου συνεργάτη των Σκυθών, ιστόρησε τα παρακάτω για να πάψουν να τον ζαλίζουν τα οικογενειακά «βάρη».

Αυτός ο ρεμπεσκές δεν ήταν δικός μας, όλο ανατρεπτικά έλεγε και δεν βοήθησε την «αλλαγή» καθόλου. Είχε περιουσία από τους γονείς του και ζούσε ήρεμα χωρίς να πειράζει κανένα. Μάλιστα βοηθούσε όποιον είχε ανάγκη. Τόσο βλάκας ήταν. Χάρισε πολλά, μεταξύ των άλλων και κτήμα στον Φιλιάδη Γλυξμπουρκιάδη να παντρέψει την κόρη του Σοφία. Στον Δημαγωγέα Δημέα Παπαντρεάδη έδωσε πολλά λεφτά όταν τον κατηγόρησαν για κατάχρηση τα βρώμικα έτη του πελοποννησιακού πολέμου και έτσι σώθηκε. Όταν είδαμε εμείς της «αλλαγής» πως θα λύναμε όλα τα προβλήματα των θυρίδων (μας) του κράτους, του βάλαμε φόρους και του τα πήραμε όλα. Τελικά αφού δεν είχε μυαλό κατέληξε όπως όλοι οι εχθροί της «αλλαγής» ξεβράκωτος να ζει σε ένα κτηματάκι που του απέμεινε και δεν πλησίαζε άνθρωπος. Έβριζε τους πάντες ο αχρείος με τέτοια λόγια που ντρέπομαι να τα πω μπροστά στα παιδιά. Καλλιεργούσε μόνος του ότι έτρωγε και επειδή δεν ερχότανε και στην εκκλησία του δήμου να ψηφίζει δια βοής αρχηγό τον άξιο Δημαγωγέα Δημέα Παπαντρεάδη του στερήσαμε και το δικαίωμα του πολίτη. Πέταγε και πέτρες σ όποιον πλησίαζε στο χωράφι του βρίζοντας πάντα. Δεν ήθελε να δει άνθρωπο. Να φανταστείτε μια φορά που είμαστε μαζεμένοι και χειροκροτούσαμε τους γνωστούς, φάνηκε στην αγορά και πήρε με τσαμπουκά τον λόγο λέγοντας: «Άνδρες Αθηναίοι, όπως ξέρετε στο χτήμα που έχω στους πρόποδες του Υμηττού, υπάρχει μια συκιά, που χρησίμεψε ως τώρα σε πολλούς για να κρεμαστούν. Επειδή σκοπεύω να χτίσω μια καλύβα εκεί και θα κόψω αυτή τη συκιά θα ήθελα να ειδοποιήσω όσους έχουν σκοπό να αυτοκτονήσουν, να το κάνουν σύντομα, πριν κόψω το δέντρο». Μπορεί να μην το πιστεύετε αλλά το έκανε κι αυτό. Όταν πηγαίναμε να του πούμε να ψηφίσει λαϊκά να έχουμε εμείς ο λαός την εξουσία φώναζε: «δεν χορτάσατε ρε ψεύτες και απατεώνες, κι άλλα θέλετε να φάτε»; Έτσι πήραμε απόφαση να μην του μιλάμε και αμολήσαμε τα πρετεντέρια μας (παπαγαλάκια εποχής) και τα καψίδια μας (άλλα παπαγαλάκια) να τον αποκαλούν μισάνθρωπο για να τον ξεφτιλίσουμε τον αχρείο. Υπήρξαν και κάποιοι σαν τον Σαιξπηρίδη, τον Αριστοφάνη και άλλους που έγραψαν γι αυτόν και κάτι κουραφέξαλα όπως ότι το ιδανικό δεν περιορίζεται στην στοργή την οικογενειακή, παρ’ απλώνεται πλατιά, γενικά στην ανθρώπινη αγάπη, στη φίλια. Έγραψαν κι άλλα τέτοια οι άχρηστοι καλλιτέχνες πως δήθεν μοίρασε τα πλούτη του αλογάριαστα και τα χάρισε στη φίλια επειδή η φίλια τ’ αξίζει όλα. Αυτά βέβαια είναι καλλιτεχνικές μπούρδες, γιατί αυτός μόνο έβριζε.

Για να τελειώνουμε να πάμε στο εξοχικό να σας πω πως με τον μόνο που έκανε παρέα και ανεχότανε κάπως ήταν ο Απέναντος κι αυτός τέτοιο κουμάσι μισάνθρωπος ήταν. Καθότανε σ ένα φτωχικό τραπέζι και έτρωγαν τα μίζερα (όχι γκουρμέ από τον Μαμαλακίδη) και πάντα ο ίδιος διάλογος. Έλεγε ο Απέναντος «ωραίο ήταν το γεύμα μας Τίμων» κι αυτός απαντούσε «Πράγματι ήταν ωραίο και θα ήταν ωραιότερο αν δεν ήσουνα κι εσύ στο τραπέζι». Καταλαβαίνετε τώρα πόσο μισάνθρωπος ήταν αυτό το ρεμάλι και για να σας το αποδείξω θα σας πω μόνο τούτο. Όταν ο λαός εξέλεξε τον πολυχρονεμένο Αλκιβιάδη Δημαγωγέα Παπαντρεάδη χαιρότανε και γύρναγε στους δρόμους και πανηγύριζε γιατί προέβλεπε συμφορές για την πατρίδα μας. Τέτοιο κάθαρμα ήταν και πεθανε γιατί η ιδιοτροπία του δεν τον άφησε να δεχτεί γιατρό όταν έπεσε από μια αχλαδιά που ανέβηκε να φαει κανένα αχλάδι, έλεγε «άντε ρε ξεφτίλες φακελάκι από μένα δεν παίρνετε». Ακόμα και τον τάφο του μόνος τον έφτιαξε και μόνος έγραψε πάνω αυτά που διαβάσατε.

Οι γυναίκες τίναζαν από τα λαμέ φουστάνια τους τα τρίματα από τα πατατάκια και τα σορόπια από τις τουλούμπες σκεπτόμενες πως ευτυχώς που ο δικός μας ήταν, είναι, και θα είναι με την «αλλαγή». Την ώρα που χτυπούσε το καμουτσίκι να ξεχυθούν τα καθαρόαιμα που απέκτησε με τον "Τίμωνα" ιδρώτα του ο κύριος Γλειφτροκυώνογλου αγανακτισμένος ρώτησε: Πείτε μου αλήθεια έφερε καταστροφή στη χώρα η εκλογή του πολυχρονεμένου Αλκιβιάδη Δημαγωγέα Παπαντρεάδη;

Οι γυναίκες συνέχισαν να σκουπίζουν τα σιρόπια, τα παιδιά ούρλιαζαν, οι πληβείοι έριχναν κλεφτές ματιές στο άρμα.

Ιστορικοί διάλογοι

2011-03-28T16:55:00.004+03:00

Στα Βριλήσσια «παιδία», πριν γεμίσουν πολυκατοικίες και όλα τα καλά της σύγχρονης Ελλάδας, ήταν όμορφα χωράφια με τρεχούμενα νερά και την πέρναγαν ζωή και κότα, όσοι δεν έκαναν την «κότα» όταν κυκλοφορούσαν με σάρκα και οστά. Μια μέρα ο Κολοκοτρώνης την άραξε κατά πως συνήθιζε κάτω από έναν πλάτανο και φώναξε να του παίξουν κανένα κλαρίνο, μπας και πάρει την μεσημεριάτικη «σιέστα» του. Πλάκωσαν κάτι οργανοπαίχτες από τα νοσοκομεία που είχαν πάρει μετάταξη λόγω αναδιάρθρωσης των Βριλησσίων «παιδίων» και βάραγαν τις «πάπιες», τις σύριγγες, τις σειρήνες των ασθενοφόρων και ότι άλλο είχαν βουτήξει από τους χώρους της πρώην «εργασίας» για να τα βγάλουν πέρα στις νέες θέσεις. Παλάβωσε ο στρατηγός και άρχισε να ρίχνει μπινελίκια.

-Ρεεεεε άντε στο διάολο, δεν ζήτησα «αποκλειστική» νοσοκόμα, κανένα νταλκά να γιάνει η ψυχή μου θέλω. Παρατήστε με στην ησυχία μου.

-Δεν γίνεται, απαντά ο συνδικαλιστής της «ορχήστρας», είμαστε τώρα οργανοπαίχτες και θα μας ακούσεις γιατί σχολνάμε σε μια ώρα.

Άστραψε και βρόντηξε ο Κολοκοτρώνης και τα καντήλια σε όλα τα Βριλήσσια αλλά και παρακάτω στην Ελλαδοαθήνα κατέβηκαν προληπτικά από τους μεταταγμένους καντηλανάφτες. Την ώρα που τράβαγε το γιαταγάνι να τους στείλει πάλι πίσω στην πρώτη υπηρεσία τους, ένας νέος καβάλα σε άτι σταμάτησε και με ύφος φώναξε στον καπετάνιο.

- Ποιος είσαι και φωνάζεις τρομοκρατώντας τα ανθρωπάκια ρε γέρο;

- Γέρους να πεις τους ξεβράκωτους που σε ακολουθούνε ρε μειράκιον, εγώ είμαι ο Κολοκοτρώνης.

- Πρώτη φορά ακούω τέτοια ονόματα στα Βριλήσσια, μάλλον θα επιτρέψανε την είσοδο λαθρομεταναστών, άκου κο-λο-κο-τρω-νης, χαχαχααα, κάγχασε ο νέος.

- Τι γελάς ρε χαμένο, έχω και άγαλμα στο κέντρο της Αθήνας ρε άσχετε που δεν σέβεστε τίποτε πια, έχετε χαζέψει από τα κανάλια και τσιφτετέλια εδώ στα Βριλήσσια «παιδία».

- Μπα; και γιατί έχεις άγαλμα ρε φρικιό που στα γεράματα φοράς και περικεφαλαία, εκτός από φουστίτσα πλισέ;

- Ελευθέρωσα την Ελλάδα ρε χαμένο, οκ, όχι ολόκληρη αλλά την Πελοπόννησο και οι Έλληνες από σεβασμό με έκαναν άγαλμα με το δάχτυλο να δείχνει πέρα στις πολυκατοικίες.

- Ρε μπας και είσαι αυτός που τελευταία τα κανάλια έλεγαν πως είσαι τιγκιτάγκας;

- Κατέβα από το άλογο να σου δείξω πόσα πόμολα θα γυαλίζεις με το τροφαντό γλουτιαίο σύστημά σου. Τράβα στα σκατά παλιορεμπεσκέ που θα με πεις τιγκιτάγκα. Ποιος είσαι του λόγου σου που θα μιλήσεις;

- Αλέξανδρο με λένε γέρο και έχω και εγώ άγαλμα στην συμπρωτεύουσα καβάλα στον Βουκεφάλα, εκεί κάτω στην παραλία και δείχνω από που έρχεται η μπόχα.

- Ρε μπας και είσαι ο μέγας Αλέξανδρος; χαχαχαχαχα, εσένα εκτός από τιγκιτάγκα λένε πως έχεις και κάτι απογόνους που ονομάζονται σκοπιανοί. Χαχαχαχαχαα. Μη μιλάς ρε χαμένο που το άγαλμά σου είναι στην συμπρωτεύουσα.

- Γέρο θα κατέβω από το άλογο και θα σου κάνω τη μούρη κρέας, ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;

- Κατέβα ρε αν σου βαστάει και θα φωνάξω τον Άνθιμο να σε αφορίσει, θα στείλω την πολεοδομία στην Αλεξάνδρεια που είναι όλη αυθαίρετο και θα έρθει και το ΣΔΟΕ για τα μη δηλωθέντα λάφυρα από αυτά που βούτηξες στην Ασία.

- Χέστηκα ρε ραμολιμέντο, εσύ δήλωσες τα λάφυρα της Τριπολιτσάς; Την προίκα που πήρε από την Μπουμπουλίνα ο κανακάρης σου την ξέρει η εφορία; Θα φας καλά αν τολμήσεις να κανείς κάτι.

- Που τα ξέρεις βρε παιδί μου αυτά όλα, αμάν, θα με σκίσει η εφορία με τις φετινές δηλώσεις.

- Τα έμαθα τώρα που είναι της μόδας η ιστορία γέρο και όλοι έχουν κάτι να σου κρεμάσουν και σένα και άλλων που τάχα παλεύατε για λευτεριές και κουραφέξαλα. Για μένα φορολογικά δεν λένε τίποτε ακόμα δεν έφτασε εκεί το ντοκιμαντέρ. Το σήριαλ με τους σκοπιανούς το γνωρίζω καλά, αλλά δεν θα τους πετύχω να τους σκίσω τον «γόρδιο» τους κερατάδες, διότι εκτός του ότι δεν πεθαίνουν, αν γίνει αυτό κάποτε θα πάνε στα τάρταρα τα καθίκια.

- Μα γιατί ασχολούνται με μας ρε παιδάκι μου, που μια χαρά λεβενταράς φαίνεσαι, τι σκατά θέλουν, δεν φτάνει που μέχρι και μπουντρούμι με έβαλαν;

- Αχ βρε γέρο, κι αν άσπρισαν τα μαλλιά σου γνώση δεν απέκτησες, γι αυτό και θα σου τα πάρουν όλα μέχρι μια, όσα κι αν κατέκτησες.

- Για λέγε ορέ παλικάρι να μάθω και ‘γω.

- Μάθε γέρο μου πως πολλά χρόνια τώρα τούτοι εδώ δεν έκαναν κάτι δικό τους όπως εσύ και η αφεντιά μου για την πατρίδα, από δανεικά τρώνε και πίνουν και τώρα πουλάνε και τα πατρικά. Γι αυτό και ‘γω έκανα κάτι για τα γεράματα μου μακριά από εδώ, επειδή είδα και τους απογόνους μου να ξεπουλάνε όσο-όσο.
Σε περιμένω λοιπόν για σούσι στα Σούσα.

Ο χαρούμενος

2011-02-19T02:12:00.001+02:00

Δεν γνωρίζω για πόσους σήμερα στην Ελλάδα η χαρά ή το γέλιο είναι σύντροφος καθημερινός και αγαλλίαση που μπορεί να κάνει την ψυχή να ξεκουραστεί, να ξαποστάσει στις δύσκολες μέρες που δημιούργησαν οι καταστάσεις.

Οι αναλύσεις είναι μέρος της κατάθλιψης όπως είναι και η καθεστηκυία τάξη των ορδών που έφτιαξαν οι "νέες αξίες". Μπορεί να βαρεθήκατε τα πάντα και να θέλετε να αλλάξετε τον κόσμο. Πως όμως να το κάνουμε όταν δεν έχουμε την δύναμη να αλλάξουμε ένα κανάλι τηλεόρασης, πόσο μάλλον να την σβήσουμε εντελώς.

Πότε είναι η τελευταία φορά που σκίρτησε η ψυχή σας από χαρά, που γελάσατε με την ψυχή σας τόσο μέχρι να πείτε το κλασσικό "μπα σε καλό μας"; Μην αναρωτηθείτε ποιος σας στέρησε το γέλιο-χαρά, αν το κάνετε θα σας πνίξει η "ανάλυση".

Θα μου πείτε μα τι κάθεσαι τώρα και μας λες.

Τίποτε βρε παιδιά, απλά ήθελα να σας πω πως χάρηκα γιατί είναι καλά ένας φίλος, γιατί η ανάσα του μου ζέστανε την κρύα νύχτα της μοναξιάς και του απολογισμού, των υποχρεώσεων και της καθημερινής μιζέριας που κυνηγά μια επιβίωση υπολογισμών που έχουν βάση ένα δολοφόνο που λέγεται χρήμα.

Δεν έκανα έγκλημα φίλοι μου, μόνο θέλω να σας πω οτι χάρηκα και γέλασα, και ήθελα να το πω σε σας τους πέντε- έξη που διαβάζετε τα φωντοπαραμύθια.

Σας παρακαλώ, ας μείνει μεταξύ μας γιατί και το γέλιο-χαρά το ποινικοποίησαν οι άχαροι και αγέλαστοι.

Να είσαι πάντα καλά ΦΙΛΕ.

Περίανδρος

2010-12-29T17:43:00.006+02:00

Πήρε να ξημερώσει πριν από πολλά-πολλά χρόνια στην Κόρινθο. Οι πρώτοι μεροκαματιάρηδες έσερναν τα σανδάλια τους να πάνε στη δουλειά με την τσίμπλα στο μάτι, αφού ούτε καφέ δεν είχαν πια να πιούν να ξελαμπικάρουν. Μια παρέα σταφιδεργατών σταμάτησε σ’ ένα περίπτερο για να πάρουν τσιγάρα, την ώρα που ο περιπτεράς κρεμούσε τους φρεσκογραμμένους παπύρους με τα τελευταία νέα. Στο πρώτο φως της μέρας οι βαριεστημένοι Κορίνθιοι γούρλωσαν τα μάτια από τα πρωτοσέλιδα των παπύρων.

-Ένα λεπτό περιπτερούχε, είπε ο ένας, πλάκα μας κάμνουν αι ψιττακίδαι της εξουσίας.

-Σκάσε ρε αυνανιστή, απάντησε ο περιπτεράς, θες να μας καταστρέψεις όλους;

Έβαλαν ρεφενέ και αγόρασαν έναν πάπυρο του συγκροτήματος των Λαμπρακιδών και κρύφτηκαν πίσω από την κρήνη Γλαύκη να διαβάσουν. Άναψαν και τσιγάρο και μετά από λίγα λεπτά άρχισαν να γελάνε κρατώντας τους κοιλιακούς χώρους των δια να μην αφοδεύσουν επάνω τους.

-Ακούστε ρε, η ξεφτίλα δεν έχει πάτο, πόσα να έχωσε ο Περίανδρος για να τον ανακηρύξουν έναν από τους επτά σοφούς του κόσμου; Είπε ο ένας.

-Βρε αρχιαυνανιστή ότι γουστάρει κάνει, τύραννος είναι, και μίλα πιο σιγά μη μας ακούσει κανένας. Άντε πάμε τώρα για δουλειά διότι για να πληρώσει τα συγκροτήματα θα μας κρατήσει κι άλλα μεροκάματα. Απάντησε ο άλλος.

-Ρε ύπαγε πράξε τα της νεοτητάς σου κρυπτοσοσιαληστή, αυτός ο άνους ο Περιανδράκης μας κατάντησε ζητιάνους. Ρε αυνανοπίτουρα, μας εργάζονται με την παρέα του, μας έχουν κάνει ρεντικολιάδες παγκοσμίως. Είπε ο πρώτος.

-Μην πλακώνεστε ρε τζερεμέδες, είπε ο άλλος της παρέας, στα ίδια κόπρανα κολυμπάμε όλοι. Πάμε προς την κρήνη Πειρήνη να βρούμε κανέναν από τους πυρήνες της πυράς να μας πει κανένα νέο.

Έτσι πριν πλακωθούν μεταξύ τους ξεκίνησαν, ενώ είχε για τα καλά ξημερώσει και στον δρόμο της αγοράς ξεκίνησαν οι δημοσιολόγοι να ουρλιάζουν τα νέα τα χαρούμενα για την πόλη. Ήταν όλοι απόφοιτοι της σχολής δημοσιολογίας των οργανισμών Λαμπρακιδών, Μπομπολιδών, Αντενίδων, Μεγκατσανελίδων, Κουρηδών, Σταρτσανελοξεβρακομενιδών και άλλων ευγενών ιδρυμάτων, γιατί από τότε που έκλεισαν κάτι χαμαιτυπεία όπως αι σχολαί των Επικούρειων κι άλλα τέτοια οπισθοδρομικά, γέμισε η Ελλάς φωτισμένους μαχητές δημοσιολόγους.

Πέρασαν κακήν κακώς από την κεντρική αγορά γιατί ο λαός πανηγύριζε με τα καλά νέα και χόρευε στους δρόμους. Πήγαινε ο απόκινος (τσιφτετέλι) σύννεφο πρωί- πρωί.

Οι δημοσιολόγες με τα στήθη προτεταμένα περιτριγυρισμένες από μακτροκτυπίες (τσιφτετελούδες) ξεβράκωτες, ούρλιαζαν και όλοι μαζί λαός και ψιττακοί της εξουσίας έσπρωχναν την ημέρα άφραγκοι.

Φτάνοντας πίσω από την κρήνη Πειρήνη είδαν πρόσωπα άγνωστα να είναι μαζεμένα.

-Βρε ευτραφή αυνανιστή αυτοί δεν είναι οι πυρήνες, κάτι συμβαίνει εδώ. Είπε ο ένας.

Τότε ένας γέρος κουρελιάρης τους ψιθύρισε.

-Σκάστε και ακούστε τους γιατί θα σας στείλουν για περαίωση βρε όρνεα.

Εποίησαν την νήσσαν και ανάβοντας τσιγάρο κάθισαν στα μάρμαρα τρομαγμένοι.

Ένας ευτραφής πήρε τον λόγο και με το μάτι γουρλωμένο σαν να το έσπρωχνε από μέσα το λίπος άρχισε να ρητορεύει.

-Σβήστε τα τσιγάρα αγαπημένοι μου συμπολίτες ακολουθώντας το παράδειγμα της υγιεινής ζωής του πολυχρονεμένου μας Περίανδρου. Σας το λέω αυτό για να μην ψοφήσετε βρε και να προλάβουμε να τα φάμε όλοι μαζί τα πλούτη που φέρνει στην αγαπημένη μας Κόρινθο ο πανέξυπνος, το σαΐνι μας, ο σκεπτόμενος αρχηγός μας. Τώρα που όλος ο κόσμος αναγνώρισε την σοφία του ηγέτη μας θα ήθελα να ξέρω τι κόπρανα θα λένε αι παπαρίδαι (ουδεμίαν σχέσην με παπαρήγα) που του χρέωναν όλα αυτά τα ψέματα και έλεγαν πως είναι βραδύνους. Και τι δεν είπαν οι ανάλγητοι της πληροφόρησης. Είπαν πως ο πολυχρονεμένος πλάκωσε την γυναίκα του την όμορφη Λυσίδη στις κλωτσιές και την σκότωσε. Πως είναι δυνατόν αυτός ο τρυφερός, πανέξυπνος και σαϊνοκατασκευασθείς σύζυγος που λατρευτικά την φώναζε Μέλισσα να την σκοτώσει στο ξύλο και μετά να ασελγήσει στο πτώμα της;

Εξ άλλου η ανεξάρτητος δικαιοσύνη θα τον βούταγε πριν βουτήξει αυτά που της έχωσε ως επίδομα αληθείας.

Λένε τα ρεμάλια πως μάζεψε τις πλούσιες κουτσομπόλες Κορίνθιες στο παλάτι του και αφού τις ξεβράκωσε τις έκαψε για να πάρει τα κοσμήματα να πληρώσει κάτι δάνεια αφού κράτησε κι αυτός την μίζα του. Πιστεύετε βρε αυτά τα αποβράσματα του κινήματος των κομμουνιστοσυμοριτιδών;

Γελάω μαζί σας όταν ακούω πως ο ηγέτης μας ήθελε να ευνουχίσει 300 παίδες εκ Κερκύρας, επειδή εξορίζοντας τον αγαπημένο του υιό Λυκάφρονα στο όμορφο νησί οι Κερκυραίοι χέστηκαν από το φόβο τους μήπως ακολουθήσει ο πατήρ και τον έκαναν φλαμπέ.

Λένε και για την φορολογία πως είναι άδικη και πως δουλεύετε τζάμπα. Αυτά είναι αίσχη, αφού απαγόρευσε την αγοραπωλησία δούλων και τώρα είσαστε όλοι ίσοι και δουλεύετε άνευ διακρίσεων δουλικότητας.

Ποίος δεν κλείνει μάτι το βράδυ επιβάλλοντας σκληρές ποινές στους οκνηρούς και φυγόπονους ελεύθερους επαγγελματίες;

Ποίος βρε αχάριστοι ταξιδεύει νύχτα μέρα για το καλό σας και για να καταστήσει την Κόρινθο ηγέτιδα δύναμη;

Ποίος είπε «Δημοκρατία κρείττον τυραννίδος» , άσχετα αν ο ίδιος είναι τύραννος;

Για ποιον το κάνει; Για πάρτη του;

Ποίος είπε «Άρχουσιν είκε» (να υπακούς στους Άρχοντες);

Ποίος είπε «Μηδέν χρημάτων ένεκα πράττε, δει γαρ τα κερδαντά κερδαίνειν» (τα σάβανα δεν έχουν τσέπες, άσε θα τα φάμε εμείς);

Καταλαβαίνετε πως δεν ανακηρύχτηκε τυχαία εις εκ των επτά σοφών του κόσμου διότι είπε πολλά τέτοια, γι αυτό κλείστε τα ώτα σας στις σειρήνες.

Τότε πετάχτηκε ένας από τους παρατρεχάμενους του ρήτορα και είπε:

-Break για να τσιμπήσει κάτι ο ρήτωρ να λιγδώσει ο στόμας του.

Η παρέα φοβισμένη παρακολουθούσε και με την ευκαιρία είπαν να την κοπανήσουν, αλλά ο γέρος τους συμβούλεψε να μην το κάνουν διότι θα έβρισκαν τον μπελά τους.

-Ποιος είσαι ρε γέρο και τι σκατά να ακούσουμε από αυτόν τον ευτραφή αυνανιστορήτορα; Ρώτησε ο ένας.

-Τειρεσίας είναι το όνομά μου παιδί μου και κάνω τον μάντη για να ζήσω. Έχω και γραμμή τηλεφωνική με ζώδια πάρτε και μια κάρτα να μάθετε το ριζικό σας.

-Ποιο ριζικό μας ρε μπάρμπα, μας ρούφηξε το αίμα ο πολυχαζεμένος και το ασκέρι του, αλλού ζεις εσύ; Απάντησε τσαντισμένος.

-Αχ παιδάκι μου αυτά δεν είναι τίποτε. Τώρα ζούμε μια χαρά, βρίσκουμε και λίγη σταφίδα να φάμε. Σε καμία δυο τρεις χιλιάδες χρόνια θα γίνουν χειρότερα όταν θα ανακηρύξουν έναν από τους εκατό σκεπτόμενους τον τότε κυβερνήτη της ενωμένης Ελλάδας που θα κάνει την επανάσταση του αυτονόητου και θα την κυβερνάει με άλλους τριακόσιους. Είπε ο γέρος.

-Τι επανάσταση του αυτονόητου είναι αυτή ρε μπάρμπα; Ρωτά πάλι.

-Άκουσε παλικάρι μου, βρίσκεις ένα λαό, διορίζεις τα δυο τρίτα στο δημόσιο, εσύ μαζί με την παρέα σου κατασπαταλάτε το δημόσιο χρήμα κάνοντας ζωή αυτοκράτορα με δανεικά. Μετά αν οι δανειστές θέλουν τα λεφτά εσύ με τους τριακόσιους που κυβερνάτε βάζετε φόρους, τους πατάτε κάτω όλους και λέτε πως αυτό το κάνετε για να τους σώσετε. Αυτό είναι η επανάσταση του αυτονόητου. Κατάλαβες;

-Αμάν ρε μπάρμπα και αυτόν θα τον βάλουν στους εκατό σκεπτόμενους του κόσμου όπως τον δικό μας στους επτά σοφούς; Είπε αγανακτισμένος ο νεαρός.

-Ναι παλικάρι μου γιατί όπως γλίτωσαν οι νεανίες Κερκυραίοι τον ευνουχισμόν όταν προσάραξε το καράβι στη Σάμο, θα την γλιτώνουν στον αιώνα τον άπαντα τα λαμόγια. Είπε ο γέρος συνεχίζοντας να μοιράζει κάρτες.

Η παρέα έπεσε σε βαθιά περισυλλογή μελαγχολώντας ώσπου ο ένας σπάζοντας την σιωπή είπε.

-Δεν πιστεύω πως μια ενωμένη Ελλάδα θα την βασανίσει έτσι ένας τύραννος με τριακόσιους μπουρδουκλεμέδες. Θα είναι πολύ εύκολο να τους ευνουχίσουν και να σωθούν.

Ο Δύσκολος

2010-11-17T18:32:00.001+02:00

Είναι ένα έργο του Μένανδρου που μας βεβαιώνουν πως σώθηκε ολόκληρο. Τα άλλα που ήταν πάνω από εκατό τα έφαγε η μαρμάγκα. Το γιατί δεν το γνωρίζει κανένας. Ίσως γιατί ήταν κολλητός του Επίκουρου και του Θεόφραστου επηρεασμένος τα μάλα από αυτούς, ίσως για τα πανανθρώπινα μηνύματα που πέρναγε με το έργο του. Τέλος πάντων το μόνο που μας βεβαιώνουν πως σώθηκε είναι "ο Δύσκολος", για να αναδειχτεί λέει η ανάγκη των ανθρώπων να συνυπάρχουν και οτι ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και άλλα ωραία. Επειδή δεν είμαστε Γεωργουσοπουλαίοι ειδικοί εις την κριτικήν και ανάλυση του θεάτρου παλαιού και νέου, θα σας μεταφέρουμε το στόρι του έργου και αποφασίστε μόνοι σας για τον ήρωα και τα άλλα.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Ο Κνήμων ένα γεροντάκι που η ζωή του άργασε το τομάρι, μισεί όλο τον κόσμο. Δεν γουστάρει κανέναν ούτε ζωγραφιστό. Μια ζωή δουλειά και κάθε τέσσερα χρόνια ψήφο. Πλήρωσε σε όλη του τη ζωή τόσους φόρους που αν τα είχε θα "τα έχωνε" στους Σπαρτιάτες μετρητοίς και ο πελοποννησιακός πόλεμος δεν θα γινόταν. Έτσι είχε αγανακτήσει και όποιος πλησίαζε τον μπινελίκωνε άγρια κατεβάζοντας οτι καντήλι ήταν αναμμένο στα περίχωρα. Με λίγα λόγια είχε μπουχτίσει το καημένο το γεροντάκι. Η ζωή του ήταν όλη ένα βάσανο, είχε και ένα χωραφάκι που το καλλιεργούσε και ζούσαν από αυτό. Σπίτι χωράφι μια ζωή. Οι τελευταίοι φόροι τον είχαν γονατίσει ακόμα μια φορά. Στις τελευταίες εκλογές δεν πήγε να ψηφίσει και περνούσαν όλοι και τον λοιδορούσαν. Αυτό τον έκανε να "σκυλιάσει" πιο πολύ και να ρίχνει τέτοια μπινελίκια που έκαναν τους άλλους να ανατριχιάζουν.

Για κακή του τύχη είχε μια πανέμορφη κόρη, την παρθένα Μπιρμπίλη. Οι κοινωνικοί άνθρωποι δεν φτάνει που τον "πήδαγαν" μια ζωή, τώρα ήθελαν να του πηδήξουν και την παρθένα Μπιρμπίλη. Έτσι μια μέρα εκείνο το κωθώνι ο Σωσίστρατος που γούσταρε τρελά την παρθένα τον έσπρωξε και έπεσε μέσα στο πηγάδι του χωραφιού. Μετά είπαν πως ο Κνήμωνας έπεσε μόνος του γιατί προσπαθούσε να πιάσει την αξίνα του και έναν κουβά. Τότε εμφανίστηκε ο τσόγλανος ο Σωσίστρατος και τον έβγαλε έξω σώζοντάς τον. Ο καημένος ο γέρος κατάλαβε πως πια τίποτε δεν μπορούσε να κάνει απέναντι στην κοινωνία των κοινωνικών ανθρώπων και έδωσε την παρθένα Μπιρμπίλη στον Σωσίστρατο.

Σκέφτηκε πολύ απλά πως όλοι αυτοί οι κοινωνικοί μπορούν να κάνουν τα πάντα για να σε σώσουν, ακόμα και να σε σκοτώσουν. Ας πάει και το παλιάμπελο, μια παρθένα λιγότερη τι να κάνουμε.

Μετά τον έζωσαν μαύρα φίδια τον καημένο τον Κνήμωνα γιατί σκέφτηκε πως μόλις ο Σωσίστρατος χορτάσει τα κάλλη της Μπιρμπίλως θα ζητήσει κι άλλα. Από την άλλη τι σκατά να πάρει; Ένα χωραφάκι έχω όλο κι όλο.

Το ξημέρωμα τον βρήκε στο χωράφι να ρίχνει μπινελίκια και γαμοσταυρίδια κρατώντας στα κοκαλιάρικα χέρια του μαζί με την αξίνα και το χαρτί της περαίωσης. Κοίταγε μια το χαρτί και μια το πηγάδι. Δεν είχε ούτε σταγόνα ιδρώτα να δώσει για το νέο χαράτσι. Σκοτείνιασε. Τα πήραν όλα, σκέφτηκε, ακόμα και την αξιοπρέπειά μου.

Την ώρα που δρασκέλιζε το πηγάδι να πηδήξει μέσα να χαθεί, ένα χέρι τον άρπαξε, ήταν ο Σωσίτρατος.

-Ρε μπάρμπα Κνήμωνα μια ζωή εγώ θα σε σώζω; Έλα να πληρώσεις μια διαφορά για την αντικειμενική αξία του χωραφιού και να δεις και την Μπιρμπίλω, στα χρυσά την έχω βασίλισσα.

Ο γέρος άρχισε να του ρίχνει κάτι μπινελίκια άγρια, γιατί είχε μάθει πως ο Σωσίστρατος την πάσαρε ως κανονικός νταβατζής σε γερμανούς, άγγλους, άραβες, κινέζους και κάθε άλλον που θα του έριχνε φράγκα.

-Ρε τσογλάνι, είπε ο Κνήμωνας, πουτάνα την κατάντησες και θέλεις και τα ρέστα;

Ο Σωσίστρατος τότε έβγαλε ένα χαρτάκι από την τσέπη και διάβασε:

-Η δημοκρατία δεν δημοκρατείται και μη μου κάνεις τον δύσκολο γιατί θα πάω σε εκλογές.

Ο μπαρμπα Κνήμωνας έσκυψε για μια ακόμη φορά το κεφάλι κατεβάζοντας καντήλια και σκέφτηκε, ακόμα και ένα τσογλάνι μπορεί να πει μια αλήθεια, πράγματι η δημοκρατία δεν δημοκρατείται σήμερα, πουτανοκρατείται.

Ασπασία

2010-11-10T19:18:00.001+02:00

Η υπέροχη αυτή γυναίκα παραδόθηκε από την ιστορία σε μας τους νεότερους ως εταίρα. Το οτι ήταν σύζυγος του Περικλέους δεν έπαιξε και μεγάλο ρόλο για τους ιστορικούς αφου ποτέ δεν προσπάθησαν να ξεδιαλύνουν το αρχαιοελληνικό εταίρα από το χριστιανικό πουτάνα. Χρεώνουν στην Ασπασία ακόμη και τον επηρεασμό για την ανέγερση της Ακροπόλεως, θέλοντας να υποτιμήσουν τον Περικλή. Αυτός θα έπρεπε να είναι και ο λόγος που η ιστορία να γονατίζει μπροστά της, αν είναι αλήθεια.

Η ιστορία (μεγάλη πουτάνα) όταν θέλει να καταδικάσει κάποιον γνωρίζει άριστα την τεχνική.

Την θυμήθηκα αυτές τις μέρες που η πουτανιά πάει σύννεφο και δυστυχώς δεν υπάρχουν οι παλιές καλές πουτάνες να ξεδώσουν οι υποστηρικτές της σωτηρίας ημών. Βλέπετε η αρχαία εταίρα μας έδωσε μια ακρόπολη ενώ
οι σύγχρονες πουτάνες αυτό που ζούμε καθημερινά.

Το χριστιανικό πουτάνα το χρησιμοποιούμε πάντα ευτελίζοντας το πρόσωπο στο οποίο αναφερόμαστε διότι η ξεφτίλα πάει με το βάρος των αμαρτιών. Το κοινωνικό έργο που προσέφεραν παλιά οι πουτάνες ήταν μέγιστο, γλιτώνοντας τις χριστιανικές κοινωνίες από τον χορό των ορμονών που τύφλωναν ακόμα και τον πατέρα απέναντι στην κόρη.

Το καλό με την χριστιανική απόδοση της έννοιας πουτάνα είναι οτι μας έφτασε σε αγγελικά επίπεδα. Τι σκατά πιστοί θα είμαστε άλλωστε αν δεν γινόμασταν άγγελοι. Σαν τους αγγέλους και η πουτανιά δεν έχει φύλο. Πόσες φορές δεν έχετε ακούσει το "μεγάλη πουτάνα ο Φώντας την πήρε την επιδότηση", κι άλλα παρόμοια. Επίσης ένα καταπληκτικό είναι και το ανώτερο στάδιο της πουτάνας, που λέγεται καριόλα. Παράδειγμα "ο Φώντας η πουτάνα είναι μεγάλη καριόλα τα κονόμησε πάλι".

Θα μου πεις, ρε πουτάνα, ωδή στις πουτάνες και στις καριόλες κάνεις; Όχι ρε παιδιά, κάνω και γω πολιτική ανάλυση για το αποτέλεσμα των εκλογών, και θέλω να βρώ αυτούς που δεν ψήφισαν "δημοκρατικά" τον εκλεκτό μου, ακόμη και απέχοντας οι πουτάνες.

Πάντως ακόμα και στο σκεπτικό των πουτανοκαριόληδων σήμερα, η πουτάνα και η καριόλα είναι κάτι ξευτελισμένο. Δεν εξηγείται αλλέως πως, το να σε βρίζουν χυδαία επειδή απλά δεν ήθελες να κάνεις τα κέφια της κάθε τριτοκλασάτης πουτάνας που όρισαν τα κόμματα σωτήρες ημών. Άρα στους κύκλους των αγνών αγγέλων είναι κατανοητή η διαφορά μεταξύ γάτας πουτάνας που τα κονομάει δίνοντας αξία στο σύστημα, και πουτάνας που δεν ψήφισε να μας κάνει τα κέφια.

Μην ξεχνάμε το βασικό χαρακτηριστικό που αποδίδουν στις πουτάνες, την κουτοπονηριά. Επίσης η πουτάνα έχει κι άλλα χαρίσματα, είναι καταφερτζού μεγάλη, θα έχετε ακούσει πολλάκις το " ο Φώντας είναι μεγάλη καριόλα σκέτη τσαούσα η πουτάνα". Η πουτάνα τα κάνει όλα για να επιβιώσει, μέχρι και καριόλα γίνεται στο τέλος. Αν θέλετε να το διαπιστώσετε κάντε μια τσάρκα στο ιντερνέτι, όπου άγγελοι αυτής της ζωής ανακάλυψαν κάποιες πουτάνες και τις βρίζουν.

Ααα μην ξεχάσω να σας πω πως παλιά τις πουτάνες κάθε μήνα τις εξέταζε το υγειονομικό για διάφορα νοσήματα. Αυτό σημαίνει πως ως επαγγελματίες το κράτος ήξερε που κατοικοεδρεύουν. Από τότε που το κράτος επέτρεψε την πουτανιά ως σύστημα επιβολής της εξουσίας, οι πουτάνες έγιναν άγγελοι χωρίς φύλλο και διαφεντεύουν την χώρα. Γέμισε εγκεφαλική σύφιλη η ζωή μας, που δυστυχώς είναι μεταδοτική. Από τα ανώτατα κυβερνητικά κλιμάκια μέχρι τα τσιράκια τους στο ιντερνέτι η κατάσταση είναι άρρωστη πια. Το δυστύχημα είναι πως η εγκεφαλική σύφιλη μεταδίδεται άνευ σεξουαλικής επαφής προσθέτοντας και την αρρώστια της αγαμίας.

Θα μου πείτε τι σχέση έχουν όλα αυτά με την Ασπασία; Καμία ρε παιδιά, γιατί είπα εγώ οτι έχουν;

Θα μου πείτε πάλι πως δεν καταλάβατε τίποτε. Αααα δεν θέλω τέτοια.

Στην πουτάνα, πουτανιές;

Εκρήξεις παπύρων

2010-11-03T16:11:00.002+02:00

Ο Ξενοφών μόλις τελείωσε τα μαθήματα στην ακαδημία Πλάτωνος, μάζεψε γρήγορα το λαπ τοπ και έτρεξε στο πάρκινγκ να πάρει το άρμα του για να γυρίσει στην Αθηνουά. Πέταξε στο πίσω κάθισμα του άρματος τα πανεπιστημιακά συγγράμματα και το λαπ τοπ, τραβάει τα χαλινάρια και σπινάροντας βγήκε στη μεγάλη λεωφόρο. Ήταν τρομοκρατημένος από την είδηση ότι στην Αθηνουά γίνεται κόλαση από κάτι παπύρους βόμβες που ταχυδρομούσαν νεαροί ταραξίες.

Όχι πάλι ρε γαμώτο σκέφτηκε οδηγώντας τρελά. Θα με κλείσει μέσα ο μπαμπάς μην πάθω κανένα ατύχημα. Το μυαλό του όμως πήρε γρήγορα στροφές και πήγε κατ ευθείαν στο στέκι που σύχναζαν κάτι ρέμπελοι συμφοιτητές του. Αυτοί κάτι θα ξέρουν σκέφτηκε. Παρκάροντας το άρμα πρόχειρα στη μέση του δρόμου, βλέποντας την παρέα να χασκογελάει πήγε τρομαγμένος κοντά τους.

Με μάτια γουρλωμένα που το διασκέδαζαν ρώτησε για τα «χτυπήματα». Όλοι γέλασαν και η Μουτρήδεια του Νευρικίδη πήρε τον λόγο.

-Βρε χέστη, είπε στον Ξενοφώντα, επειδή βαριέμαι να σου αναλύσω την κατάσταση και επειδή η γλώσσα μας ελληνική είναι, άρα και πλουσία, θα δανειστώ κάτι από τον Δ. Χαριτόπουλο που έκατσε και μάζεψε τον εκπληκτικό πλούτο των λέξεων για τον χαρακτηρισμό του βλάκα.

Μέτρα λοιπόν: «νωθρός, άνους, μωρός, μώλυς, ευήθης, αμβλύς, βληχρός, αβδηρίτης, χαύνος, χάσκας, πελελός, αναίσθητος, αμβλύτης, νώθειος, άφρων, αμαθής, άσκεφτος, αερολόγος, κόρυζα, ζωντανό, ζωντόβολο, κουτορνίθι, κωθώνι, μάπας, βλάκας (με περικεφαλαία), πανίβλακας, ανόητος, ελαφρύς, γελοίος, μπουνταλάς, μπούφος, μπαρούφας, μπούρδας, χάνος, ψάρι, βλήμα, σερσέμης, χαϊβάνι, πίπιζας, τούβλο, ντουβάρι, χαλβάς, χάχας, κούτσουρο, μούσμουλο, χοντροκέφαλος, στενόμυαλος, ελαφρόμυαλος, ορνιθόμυαλος, μωροπίστευτος, φυγόμυαλος, κουφιοκέφαλος, κοντόφθαλμος, στενοκέφαλος, σκατοκέφαλος, σαχλαμάρας, αφελής, κοιμήσης, κοιμισμένος, νυχτωμένος, ύπνος, απτάλης, αχμάκης, ζευζέκης, στούρνος, στουρνάρι, πίτουρας, χάπι, χάπατο, φιόγκος, κολοκύθας, κεφάλας, στόκος, κάλος, μπάμιας, φελλός, καθυστερημένος, σκατόμυαλος, κοκορόμυαλος, ζαβός, ηλίθιος, λειψός, κλούβιος, θέατρο, κουτεντές, κουτούλιακας, στραβάδι, ντιπ (ντιπ για ντιπ), βραδύνους, σκράπας, αγαθός, αγαθιάρης, αγαθοκλής, αγαθοψώλης, αγαθομούνα, μικρόμυαλος, μικρονοϊκός, μυγοχάφτης, απόμωρος, ζαβλακωμένος, θεόκουτος, νταμάρι, ζώο, βόδι, μοσχάρι, κρέας, σαχλός, σαχλαμπούχλας, τρίχας, φάβας, χαζοχαρούμενος, άχυρο, χαμένος, χαζοβιόλης, μουρόχαβλος, κλαπανάρας, κρετίνος, αποβλακωμένος, παρμένος, μύωψ, κορόιδο, πατάτας, πιλάφας, καζάνας, τουφεκαλεύρης, ξυλοσχίστης, ρόζος, ανεγκέφαλος, πτηνοκέφαλος, ελαφροκέφαλος, μπουσδούκος, μπουζουκοκέφαλος, νούμερο, γκαβός, κόπανος, μέτριος, λίγος, ανίκανος, ανεπαρκής, χύμα, σκόρπιος, καδρόνι, ανερμάτιστος, γκαφατζής, μηδέν, τίποτα, μπουμπούνας, μπουμπουνοκέφαλος, μπαγλαμάς, πλημμύρας, παπάρας, παπαρόπουλος, κώτσος, όρνιο, πρόβατο, κοκωβιός, κότα, χήνα, κλώσα, βλαμμένος, βλακόμουτρο, βλακέντιος, τενεκές, βλήτο, ούφο, βούρλο, μόγγολο, Νταού, χόρτο, φυτό, μπάζο, Γκαούρ, Γκούφι, γκαγκά, γκάου, κουλός, γεια σου, φλοπ.

Εννοείται ότι η κορωνίδα όλων είναι η πολυσήμαντη και κάτω από κάθε γλώσσα λέξη μαλάκας (το επίθετο μαλακός είναι συγγενές του βλάκας) και εμφαντικά πολύ μαλάκας ή ένας μαλάκας και μισός ή βαρύς μαλάκας ή πολλά κιλά μαλάκας για τις ιδιάζουσες περιπτώσεις. Συν τα παράγωγά της μαλακοπίτουρας, μαλακοκαύλης, μαλακαντρέας, μαλακόπτηνος, μαλακόβιος, μαλακιστήρι, μαλακοφέρνει, μαλακοδείχνει, αρχιμαλάκας, αρχοντομαλάκας, χαζομαλάκας, χοντρομαλάκας, μαλακοκυριλές, λεβεντομαλάκας, μαλάκας-κλάσικ, και τα ομοειδή πεοκρούστης, ψωλοβρόντης, τρόμπας, μινάρας, παπαροπλημμύρας. Η αξεπέραστη λέξη μαλάκας αποδίδει εναργέστατα την καθ' έξη ροπή του βλάκα σε βλακώδεις ενέργειες ή την αυτοϊκανοποίηση του βλάκα που κάθε φορά νομίζει ότι κάτι πέτυχε. Και σε πάμπολλες περιπτώσεις δεν περιορίζεται απλώς και μόνο στην έννοια της βλακείας, αλλά αποδίδει και μια ορισμένη μομφή για κάποια μικρή ή μεγάλη απρέπεια, ότι πέρασες τα εσκαμμένα∙ τα λεγόμενα «μαλακία έκανες», «κοφ’ τις μαλακίες», «δεν μπορώ τις μαλακίες» είναι και μια επαναφορά στην τάξη».

Κατάλαβες τώρα αητέ της ακαδημίας;

Αποσβολωμένος ο Ξενοφώντας άκουγε την Μουτρήδεια και φεύγοντας με σκυφτό κεφάλι σκέφτηκε, «Ω πόσον κόπον κατέβαλε ο Χαριτόπουλος δια την συλλογήν και η Μουτρήδεια να φωνασκεί. Θα μπορούσε να μου πει απλά Παπατζής».

Αυτοκάβδαλοι κορασίδαι

2010-10-26T01:38:00.002+03:00

Τα παλιά χρόνια που οι άνθρωποι δεν είχαν οθόνη για να "βγάζουν τα μάτια τους" όπως θα έλεγε και η θεία Πελαγία, ερχόταν σε σαρκική επαφή με όλα τα αποτελέσματα μιας τέτοιας πράξης. Σήμερα που όλα είναι fast track, fast food ή μπανίζειν ελευθέρως μέσω ιντερνετίου, χάθηκαν και κάποιοι θεοί του παρελθόντος. Παράλληλα χάθηκαν και γιορτές που ήταν αφιερωμένες σε θεότητες που δούλευαν πάντα για το καλό του ανθρώπου πιστού. Κάποια κορίτσια σήμερα ζήλωσαν την δόξα των εορταστών και παραστράτησαν χρησιμοποιώντας κάποια σύμβολα δια τον ανασκολοπισμόν ημών των αθώων βλακών.

Η Δραγώνα κι η Παγώνα λοιπόν έγιναν Αυτοκάβδαλες κουβαλώντας ιθύφαλλους και θέλουν σώνει και καλά να μας βιάσουν χώνοντας αυτούς τους τεράστιους φαλλούς στο μυαλό μας.

Αυτοκάβδαλος ή φαλλοφόρος ήταν αυτός που κουβάλαγε μια κατασκευή από δέρμα που αναπαριστούσε ένα τεράστιο πέος. Αυτά τα έκαναν στις εορτές των Διονυσίων σχηματίζοντας φαλλικές πομπές και αυτό το τεράστιο παλούκι το ονόμαζαν ιθύφαλλο. Αυτές ήταν γιορτές χαράς αφιερωμένες και στην γονιμότητα. Εκτός των άλλων οι γυναίκες πρόσφεραν θυσίες με ιθυφάλλους εκ ζύμης οπτής συμμετέχοντας στις εορτές των Θεσμοφορίων. Είχαν και χαρακτήρα δεήσεως υπέρ της ευγονίας των Αθηναίων για την αύξηση του πληθυσμού, παρθένες κρατούσαν σε τεράστια κοντάρια δίκην λαβάρων τους ιθυφάλλους και όλα ήταν μια γιορτή.

Αυτά και άλλα δεν θα έχουν την ευκαιρία να τα μάθουν στο μέλλον οι μαθητές των σχολείων στην Ελλάδα γιατί η Δραγώνα στο υπουργείο της Παγώνας της σοσιαλίστριας πρότεινε λέει να γίνει προαιρετικό το μάθημα της ιστορίας κάπου εκεί στο λύκειο. Μετά διέρρευσε πως το μάθημα της ιστορίας το πάει για φούντο η Δραγώνα με την Παγώνα και η πρώτη για να σωθούν τα προσχήματα παραιτήθηκε.

Σκέφτομαι οτι η Παγώνα και η Δραγώνα έχουν δίκιο και πρέπει να καταργηθεί το μάθημα της ιστορίας διότι ο μαθητής του μέλλοντος τι υπερηφάνεια θα νιώσει για τους προγόνους (εμάς τους ανασκολοπισμένους) και τους τωρινούς κυβερνήτες αυτής της πατρίδας. Μη μου πείτε πως κάποια στιγμή μελετώντας ως παιδιά ιστορία δεν νιώσατε υπερηφάνεια για τους αγώνες του λαού που έλαβε μέρος σε απελευθερωτικούς αγώνες και για κάποιους ηγέτες, γιατί δεν θα σας πιστέψω. Γι αυτό λοιπόν πέρα από τα μύρια κακά και προβλήματα που φορτώνουμε τις γενιές του μέλλοντος ας μην τους φορτώνουμε και ντροπή.

Ας είχαμε την τόλμη όταν αι αυτοκάβδαλοι κορασίδαι Παγώνα και Δραγώνα κρατούσαν τους ιθυφάλλους αντί να προτάξουμε τον πρωκτό του μυαλού μας, να τους τον χώσουμε στον ...(θου κύριε), σ' αυτές και σε όλα τα πουλημένα φερέφωνα που ακόμα κελαηδάνε.

Σπάρτακος

2010-08-05T15:57:00.000+03:00

Είχε απλωθεί η νύχτα σαν πέπλο με αχνό μοβ και γαλάζιο, αυτό το γλυκό γαλάζιο που σε μεθά όταν σε τυλίγει. Αποκαμωμένος ο Σπάρτακος αποτραβήχτηκε κάτω από τον αγαπημένο του έλατο. Ακούμπησε στον κορμό του και σάρκα με ξύλο έγιναν ένα. Έτσι τον αγκάλιαζε κάθε φορά που ξάπλωνε στα ριζά του. Ένιωθε τη ζεστασιά του ο Σπάρτακος και μια αγκαλιά που του έλεγε πως είσαι γιος ,αδερφός και σύντροφος.

Με μια χούφτα χόρτα που ευωδίασαν μόλις τα έκοψε, έσκυψε να σκουπίσει το αίμα από την δεξιά κνήμη, μια πληγή από την τελευταία επίθεση σε στρατόπεδο Ρωμαίων όπου έστειλε για μια ακόμη φορά στον Άδη κάμποσους από δαύτους.

Γύρισε το κεφάλι προς τα πάνω κι ο έλατος χαμογελώντας τράβηξε την πυκνή φυλλωσιά του να δει την πανσέληνο. Αυτή η μοναδική στιγμή που το φως της σελήνης τον έλουζε, αυτή η μοναδική σκέψη, «άραγε πόσες φορές θα σε δω ακόμα».

Δεν είχε την πολυτέλεια να αφήσει σκέψεις και συναισθήματα να φωλιάσουν στην καρδιά του. Όπου και να γύριζε τα μάτια του τους έβλεπε, ήταν όλοι εκεί. Αυτοί που ακούμπησαν τη λευτεριά τους πάνω του.

Κάποιες στιγμές δεν το χώραγε το μυαλό του πως από εβδομήντα συντρόφους, ήρθαν και φώλιασαν στην καρδιά του και στα βουνά χιλιάδες. Μετά η σκληρή πραγματικότητα τον έκανε να ουρλιάζει μέσα του. «Χωρίς δικαιοσύνη και ελευθερία ζωή δεν αξίζει».

Είχε περάσει καιρός που έκανε τη Ρώμη να ανησυχεί για τα καλά πια και να θέλει να τον εξοντώσει κι αυτόν και όσους τον ακολούθησαν. Η αυτοκρατορία δεν τρόμαζε από τις απώλειες που της προκαλούσε αλλά από τις ιδέες του. Ελευθερία και δικαιοσύνη δεν πάνε με την εξουσία.

Ο ίδιος γνώριζε ποιο θα είναι το τέλος, όμως ακόμα κι αυτό έπρεπε να το κρατά για ‘κείνον. Όλοι είχαν πιστέψει ότι μπορεί να ελευθερωθούν, όλοι πολεμούσαν σαν σκιές και μάχη δεν είχαν χάσει. Δεν υπολόγιζαν ούτε το μέγεθος ούτε την οργάνωση των λεγεώνων. Είχαν γίνει ανίκητοι, το μυαλό και η πίστη τους οδήγησε σε εξωπραγματικούς ατραπούς.

Αυτό τον σκότωνε πιο πολύ γιατί το έβλεπε, το ένιωθε, πως δεν μπορούν να το καταλάβουν όλοι οι άνθρωποι αυτό το απλό, ο καθένας για δικούς του λόγους και είναι τόσο μα τόσο απλό...δικαιοσύνη και ελευθερία.

Φώναξε κοντά του τους συντρόφους του. Είχαν μείνει σαράντα επτά από τους εβδομήντα που ξεκίνησαν. Κάθισαν γύρω του κι ο έλατος έλαμψε όλο καμάρι, κάθε φορά που γίνονταν αυτό το ίδιο ένιωθε γιατί κρεμούσαν στα κλαδιά του τα άρματά τους και τον μεθούσε η μυρουδιά του αίματος των καταπιεστών.

Τα μάτια τους συναντήθηκαν στο φως της πανσέληνου και έγιναν ένα με το μεθυστικό χλωμό χρώμα. Είπαν αστεία, γέλασαν, κανόνισαν για το αύριο και έφυγαν όλοι να ξεκουραστούν. Όλοι εκτός από έναν που ήταν η σκιά του παντού, στις μάχες, στη ζωή, στην ανάσα.

-Σε νιώθω ανήσυχο, είπε το παλικάρι.

-Όλα καλά, απάντησε, πήγαινε να ξεκουραστείς.

-Θέλω να μου πεις γιατί θα ηττηθούμε.

-Γιατί δεν μπορώ να αγκαλιάσω χιλιάδες, εκατομμύρια και τώρα και στο μέλλον και να τους ψιθυρίσω στην καρδιά, παλεύετε ως ΕΝΑΣ ή πεθάνετε ως ΔΥΟ.

Σάτυροι

2010-07-22T18:37:00.001+03:00

Οι Σάτυροι, λένε οτι ήταν όντα μυθικά της ελληνικής μυθολογίας. Από τη μέση και πάνω ήταν σχεδόν ανθρωπόμορφοι, φαλακροί και με μυτερά αυτιά, ενώ είχαν πόδια και ουρά τράγου. Ήταν χαρά θεού πλάσματα και όλη μέρα δεν είχαν άλλη ασχολία από το να τραγουδούν να πίνουν κρασάκι και να κυνηγάνε όμορφα κορίτσια (σαν την μπιρμπίλη). Για να "ρίξουν" τα κορίτσια έκαναν πολλά κόλπα εντυπωσιάζοντας τας κορασίδας αι οποίαι μετά έκαναν διάφορες χαριτωμενιές με τους παιχνιδιάρηδες Σατύρους.
Αυτό μπορείτε να το διαπιστώσετε και στην φωτογραφία που τράβηξε άγνωστος καλλιτέχνης την ώρα που ένας Σάτυρος έκανε κόλπα σε ένα κορίτσι. Η φωτογραφία αυτή έκανε πάταγο την εποχή εκείνη γιατί ο καλλιτέχνης εκβίαζε τους Σάτυρους οτι θα την δώσει στην δημοσιότητα αν δεν του πασάρουν κι αυτού κανένα κοριτσόπουλο. Τότε οι Σάτυροι τα πήραν στο καραφλό κρανίο τους και ντύθηκαν με άσπρα πουκάμισα και μαύρα γιλέκα. Πήγαν χαράματα και του χτύπησαν το κουδούνι.
-Κατέβα σου κλέβουν τον αραμπά. Του είπαν.
Τότε εκείνος κατέβηκε και τον βάρεσαν με δυο βαρέλια κρασί στο κεφάλι αφήνοντάς τον στον τόπο.
Χαμός εγένετο μετά για την απανθρωπιά και την αγριότητα των Σατύρων αφού οι αθεόφοβοι χρησιμοποίησαν τα βαρέλια του Διονύσου για το έγκλημα.
Λόγω του οτι οι άνθρωποι δεν μάσαγαν πως έγιναν έτσι τα πράγματα και έκαναν διάφορους συνειρμούς, για να τελειώνει το θέμα πήγαν οι τότε αρχηγοί του κράτους στο μαντείο των Δελφών.
Στο πι και φι η Πυθία αφού ήπιε τα δικά της, γιατί το κρασί και άλλα ηδύποτα την πείραζαν στη χολή, έδωσε την απάντηση.
-Ρε σεις έτσι έγιναν τα πράγματα ακριβώς να το πιστέψετε. Εξ άλλου υπάρχει και το δεδικασμένο από την μυθολογία. Ξεχάσατε ρε χαμούρια την 17η Νοέμβρη; Τον κουφοντίνα και τον ξηρό; Το σαρανταπεντάρι που βρόνταγε όπως οι κεραυνοί του Δία; Και μη μου πείτε που είναι το σαρανταπεντάρι οεεοο γιατί θα σας χέσω πατόκορφα. Ξεχάσατε ρε πως τους τσάκωσε παραμονές ολυμπιακών αγώνων ο σύντροφος μιχαλάκης;
Να είσαστε σίγουροι για ένα πράγμα ρε ακαμάτηδες. Πως οι ένοπλοι επαναστάτες στην Ελλάδα κάνουν καλλίτερα κόλπα από τους Σάτυρους όταν είναι να ρίξουν τα "κορίτσια".

Ερυσίχθων

2010-07-01T16:43:00.002+03:00

Παιδί από σπίτι ο Ερυσίχθων, αυτό που λέμε από τζάκι εδώ είναι μια πραγματικότητα. Το ποιος ήταν ο μπαμπάς του το ξέρει μόνο η μαμά του, γιατί άλλοι λένε πως ήταν ο Μυρμιδόνας και άλλοι ο Τρίοπας. Το σίγουρο είναι πως ήταν εγγονός του Ποσειδώνα κι αυτό μόνο έφτανε να κάνει τα δικά του ως πλουσιόπαις και καλομαθημένος. Βαρέθηκε να τον ενοχλούν στην πόλη τα καυσαέρια και η φασαρία και πήρε την απόφαση να πάει να φτιάξει μια βιλίτσα σε ένα δάσος, μακριά από τους κάφρους που τον ενοχλούσαν.

Πήρε λοιπόν είκοσι παλικάρια, διάλεξε ένα ωραίο ευάερο και ευήλιο άλσος και λέει, εδώ μια χαρά είναι.

Σιγά μην ζήταγε και καμία άδεια από την πολεοδομία ή να κοίταγε μήπως ήταν εθνικός δρυμός και άλλα τέτοια κουραφέξαλα. Ελληνάρας ορίτζιναλ ο Ερυσίχθων, απλά έδωσε κάτι ψιλά μίζα σε κάτι μπάτσους να φιλάνε καραούλι. Άντε παιδιά καλή αρχή φώναξε και βουρ για το αυθαίρετο. Έλα όμως που δεν ήξερε ότι αυτό το δασάκι το είχαν προσφέρει οι Πελασγοί πεσκέσι στην θεά Δήμητρα για κάποιες εκδουλεύσεις που τους είχε κάνει. Εκεί, ανάμεσα στα άλλα δέντρα βρισκόταν και μία πανύψηλη λεύκα που ήταν το αγαπημένο δέντρο της Δήμητρας. Γύρω από τη λεύκα αυτή οι Δρυάδες Νύμφες έψελναν τα όμορφα τραγούδια τους και χόρευαν τους μαγικούς χορούς τους.

Ο Ερυσίχθων χέστηκε για όλα αυτά αφού σου λεει θα καθαρίσει ο παππούς Ποσειδώνας αν γίνει και καμιά καταγγελία. Την ώρα που σήκωσαν τα τσεκούρια να ρίξουν τη λεύκα, μπαμ ηκούσθη και... παρουσιάσθηκε ενώπιόν του η ιέρεια της Δήμητρας Νικίππη, που δεν ήταν παρά η ίδια η θεά μεταμορφωμένη. Η ιέρεια προσπάθησε να σταματήσει το κόψιμο των δέντρων, αλλά ο Ερυσίχθονας την απείλησε με την αξίνα του. Τσαμουκάς και μάγκας της αμολάει και ένα:

-Ξέρεις ποιος είμαι εγώ μωρή;

-Και ποιός είσαι ρε φλούφλη; Απαντά η μεταμφιεσμένη θεά.

- Ο εγγονός του Ποσειδώνα μωρή ο Ερυσίχθων και κάνε πέρα μη σε μεταθέσω στο ναό του άφραγκου Δία στο Σουφλί.

-Έτσι ε; Λεει η θεά και με μιας φανερώνεται μπροστά τους φοβερή και τρομερή. Χέστηκαν όλοι και έτρεμαν από τον φόβο τους, η θεά τους λυπήθηκε και τους άφησε να φύγουν. Μόλις έκανε να φύγει και ο τσαμπουκάς Ερυσίχθων ποιώντας το παγώνι, τον αρπάζει από τον γιακά και του τραβάει μια σφαλιάρα.

-Σε καταδικάζω σε άκρατη πείνα ρε καταπατητή και μάγκα του γλυκού νερού.

Αυτό ήταν. Ο Ερυσίχθονας άρχισε να τρώει τα πάντα. Μιλάμε τίποτε δεν άφηνε όρθιο. Έφαγε και τον άμπακο τον φίλο του, σαν να είχε ταινία ο άτιμος ότι έβρισκε μπροστά του το καταβρόχθιζε. Αφού έφαγε ό,τι φαγώσιμο βρισκόταν στο σπίτι του και όλα του τα ζώα, άρχισε να γυρίζει στους δρόμους και να αρπάζει τις προσφορές από τους βωμούς. Οι δυστυχισμένοι οι γονείς του δεν ήξεραν πώς να τον βοηθήσουν. Ο πατέρας του κατέφυγε στον Ποσειδώνα, ο οποίος όμως ήταν εξίσου ανίκανος να θεραπεύσει τον εγγονό του από το κακό που τον βρήκε. Η Δήμητρα ανένδοτη.

-Και τα σκατά του να φαει δεν θα τον λυπηθώ τον παλιοφλούφλη, τους είπε.

Έτσι κι έγινε, αφού έφαγε και τα σκατά του μετά για να βρει φαγητό πούλησε την κόρη του την Μήστρα για να αγοράσει τρόφιμα. Η κοπέλα όμως τη σκαπούλαρε γιατί ήταν μάγισσα και με διάφορα κόλπα γλίτωσε τη σκλαβιά. Συνέχεια μεταμορφώνονταν σε οτι βάλει ο νους σας για να γλιτώσει.

Τότε ο Ερυσίχθονας άρχισε να κόβει συντάξεις από γέρους, μισθούς από εργαζόμενους, έκανε τα πάντα για να πληρώνει και να τρώει. Κάποιοι κολλητοί του νόμισαν πως δεν θα τελειώσουν οι γέροι ποτέ και τον συμβούλευαν να βάζει κι άλλους φόρους και να κόβει τα πάντα.

Αφού έφαγε τα λεφτά των εργαζόμενων και των συνταξιούχων μετά έφαγε και τους ίδιους. Ύστερα έφαγε και τους κολλητούς του.

Στο τέλος πια αφού δεν έβρισκε τι άλλο να φαει, άρχισε να τρωει τις σάρκες του.

Αφού αυτοφαγώθηκε και αυτοχέστηκε, μια πεταλούδα πέταξε μακριά ελεύθερη. Ήταν η Μήστρα η κόρη του που σήμερα τη λένε Ελλάδα.

Επιμενίδης

2010-06-11T20:22:00.000+03:00

Μιλάμε για περίπτωση σπάνια στην ανθρώπινη ιστορία. Ο σοφός έκανε ρεκόρ που θα παραμείνουν αξεπέραστα στον αιώνα τον άπαντα. Κατ αρχάς έζησε 299 χρόνια, μόνο να το σκεφτείς σε πιάνει τρέλα. Από αυτά, τα 57 χρόνια κοιμήθηκε σερί κληροδοτώντας σε μας την παροιμιώδη φράση Επιμενίδειος ύπνος.

Βέβαια κάποιοι λένε ότι έζησε μόνο 157 χρόνια, αλλά με την κακία θα μείνουν γιατί η αλήθεια είναι ότι ο θρησκευτικός δάσκαλος μπορεί να έζησε και πάνω από 300. Θα μου πεις που το ξέρεις; Ε, από τότε ήταν γνωστή η μεσογειακή δίαιτα και μην ξεχνάμε ότι το παλουκάρι ήταν κρητικός. Ύστερα για να κοιμάται 57 χρόνια χωρίς σταματημό, σίγουρα θα ήταν δημόσιος υπάλληλος. Άραγε γιατί να μην ζήσει τόσο πολύ; Ούτε έσκαβε ούτε έσκαγε για τίποτε. Βάλτε και τα θαύματα που έκανε γιατί ήταν και θαυματοποιός, ήταν και κολητάρι του Σόλωνος και να η μακροβιότης.

Εξ άλλου την λογική με την οποία ασχολήθηκε χρησιμοποίησα και να πως βγαίνουν τα συμπεράσματα. Φαντάσου τώρα να ζεις τρεις αιώνες, τι μυαλό θα κουβαλάς μετά από κάμποσα χρόνια. Εδώ ακόμα και στα λίγα που ζούμε κάποια στιγμή το χάνουμε και αρχίζουμε τις τρελίτσες.

Έτσι και ο Επιμενίδης κάποια στιγμή μέσα σε κάποιο ποιηματάκι πέταξε το περίφημο «Κρήτες αεί ψεύσται». Δεν γνωρίζω σε τι ηλικία το έγραψε το ποιηματάκι αλλά τη δόση του θα την είχε σίγουρα. Βέβαια του βγάζω το καπέλο για ένα μόνο πράγμα, δεν πέταξε την γνωστή καραμέλα «δεν είναι όλοι ίδιοι».

Τέλος πάντων την είχε δεν την είχε την τρέλα του έτσι το είπε ο σοφός και πάνω σ αυτό και λαμβάνοντας υπ’ όψιν τον πρότερο έντιμο βίο του, έγινε τον 19^ο αιώνα το παράδοξο του Επιμενίδη.

Θα κάνω μια απόπειρα να το προσαρμόσω στο σήμερα παίρνοντας ως δεδομένο την τιμιότητα και την ακεραιότητα του πρωθυπουργεύοντος.

- Ο παπανδρέου λεει ότι όλοι οι έλληνες είναι ψεύτες-κλέφτες (φοροφυγάδες)

- Ο παπανδρέου είναι έλληνας

- Άρα ο παπανδρέου λεει ψέματα

- Άρα οι έλληνες λένε αλήθεια

- Άρα και ο παπανδρεου λεει την αλήθεια

- Άρα οι έλληνες είναι ψεύτες-κλέφτες

- Άρα και ο παπανδρέου λεει ψέματα

- Άρα οι έλληνες είναι μια χαρά παιδιά

- Άρα και ο παπανδρέου είναι μια χαρά παιδί

Μην αρχίσετε τώρα τα «μια χαρά και δυο τρομάρες» γιατί θα το θεωρήσω εκ του πονηρού. Επίσης μην κάνετε καμία νύξη για την Ελληνική ψυχή του, γιατί κι αυτό κακία θα είναι.

Ενημερωτικά, επειδή θα απορείτε για την ηλικία που μου ήρθε η έμπνευση να σας πω μόνο τούτο.

Εντάξει δεν είμεθα και σαν τον Επιμενίδη.

Ο καιρός των ρουφιάνων

2010-05-13T15:10:00.001+03:00

Βαρύς αχός ακούγεται πολλά τουφέκια πέφτουν. Ο Γιώργης κάνει πόλεμο μ’ αντάρτες παλικάρια. Οι τουφεκιές ακούγονται κάθε λεπτό και τα ματωμένα κορμιά αλλάζουν πάνες (συγνώμη φουστανέλες) για να ριχτούν πάλι στη μάχη. Οι αόρατοι κερδοσκοπότουρκοι εμφανίζονται και εξαφανίζονται ως άλλοι Βιετκόκγ και κάνουν τη ζωή δύσκολη στον καπετάνιο που όρισε να φυλάτει θερμοπυλοθησαυροφυλάκια. Πολεμάει μόνος ο καπετάνιος και κρατάει ψηλά τη σημαία την ένδοξη. Αυτή την σημαία που ύψωσε ο παππούς του όταν γύρισε από την εξορία και κράτησε ο μπαμπάς του σκεπάζοντας τα κουτιά με τα πάμπερς μη τα δει εχθρός και βουληθεί την ανεξαρτησία του λαϊκού κινήματος που επιτέλους άρχιζε να χτίζει μετερίζια στις Εκάλες κι αλλού.

Όμως κουράστηκε ο καπετάνιος γιατί δεν βοηθούσαν και οι άλλοι να αποτελειώσουν τη δουλειά με τους κακούς κερδοσκοπότουρκους και τι να κάνει κι αυτός είπε να πάει στην πεπατημένη παππού και μπαμπά. Κάλεσε επίσημα και με μεγάλη αμοιβή το λαό να ρουφιανεύει τα πάντα ακόμη και για την οικογένειά του μπας και χτυπηθούν οι πράκτορες των κακών που του έκαναν ζημιά από μέσα.

Ο μοναδικός καπετάνιος που το είπε έτσι με παλικαριά στην ιστορία είναι αυτός. Επιτέλους κάποιος έπρεπε να το πει φωναχτά και δημόσια και όχι με καταλόγους στα κομματικά καπετανάτα όπως εγένετο μέχρι τότε. Η απαράμιλλη παλικαριά αντί να υμνηθεί και να γίνει σημαία για όλους, βρήκε και κάποιους αντίθετους. Ξέχασαν τα πουλάκια μου που έτρεχαν μια βραδιά στο Λεβερκούζεν για το ψωμάκι. Θέλουν πάλι να χάσουμε όσα κατακτήσαμε και να μας λείψει η ελευθερία και η ανεξαρτησία και το ανήκουμε στους εαυτούς μας και ότι το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό. Αυτό το ξέρει πολύ καλά ο καπετάνιος γιατί πείνασε και δίψασε στην εξορία με τον μπαμπά και σου χτύπησε την πόρτα αλλά εσύ μπουκωμένος τον έδιωξες ως άλλο Χριστό.

Μα είναι στα καλά τους τελικά αυτοί που διαφωνούν; Αντί να ταχτούν στο πλευρό του καπετάνιου και να ορμήξουν στον αγώνα κάθονται και κοιτάνε τα τρία πουλάκια που κάθονται στης Μπιρπίλως το ταμπούρι. Στο κάτω-κάτω επίσημα πια θα παίρνει την αμοιβή του ο κάθε αγωνιστής που θα ρουφιανεύει και όχι όπως παλιά που τα έπαιρνε σε φάκελο και του άλλαζαν και το όνομα με κάτι συνθηματικά, όπως «ματάκιας», «μαύρο αλεύρι», «ακόλαστος άγιος» κλπ.

Εκείνο που δεν κατάλαβες αντιρρησία μου είναι ότι ο κάθε αγωνιστής πάντα είχε ανάγκη για το εξτραδάκι. Υπήρξαν κατά περιόδους άνθρωποι που βρέθηκαν στην ανάγκη και υπηρέτησαν με πάθος την πατρίδα καταδιώκοντας κακούς όπως τώρα.

Η συμπαθής τάξη των αγίων σωτήρων των ψυχών ημών ας πούμε. Δηλαδή πως θα ζούσε την οικογένεια ένας άγιος παπάς, μόνο με κηδείες, μνημόσυνα, ευχέλαια, αγιαστούρες και ότι αντίδωρα περίσσευαν από το καλάθι; Πόσο λάδι να κλέψεις από την κηδεία και να το πας για σαλάτα στο σπίτι; Γι αυτό και έτσι για συμπλήρωμα από την εξομολόγηση του κάθε πιστού πέταγε και κάτι παραπέρα, να ξέρουν βρε παιδί μου και οι παραπάνω τι γίνεται στην ψυχή του αμαρτωλού. Τώρα πια με μια απλή απόδειξη θα τα παίρνει και δεν θα έχει και άγχος για το πως θα σπουδάσουν τα παιδιά. Μετά δεν τον ένοιαζε γιατί τα παιδιά θα διορίζονταν σε θέσεις επειδή έπρεπε να κάνουν τη δουλειά των καπεταναίων. Βάλε βρε αντιρρησία και άλλες ευγενείς τάξεις αγωνιστών όπως μπάτσοι κλπ και θα δεις ότι πάντα ο κάθε αγωνιζόμενος μεροκαματιάρης είχε ανάγκη από το εξτραδάκι. Τώρα πια επίσημα αναγνωρίζεται η αξία του και η προσφορά του. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο. Τόσες γενιές ρουφιάνων μεγάλωσαν στα κρυφά, είναι καιρός να βγουν στην πρώτη γραμμή και να αναγνωριστεί η προσφορά τους στο έθνος. Να κρατήσουν επιτέλους τα λάβαρα της ελευθερίας τους ψηλά. Τέρμα το κρυφτούλι, αφού καλά το ξέρεις πως μια ζωή υπήρχαν και έσωναν την πατρίδα. Είναι καιρός οι απόγονοι που φόρεσαν και γραβάτα να βγουν μπροστά.

Το καταλάβαμε και το εμπεδώσαμε καπετάνιε, πως οι καιροί των ρουφιάνων δεν πέρασαν ποτέ.

Αυστηρώς ακατάλληλον

2010-04-12T18:39:00.002+03:00

Ο μικρός Χούλης γύριζε από το σχολείο τρισευτυχισμένος, έχοντας στην πλάτη ένα μικρό lap top, έτρεχε και γελούσε χαρούμενος διασχίζοντας το καταπράσινο πάρκο που έπρεπε να περάσει όταν πήγαινε αλλά και όταν ερχόταν. Οι περαστικοί με πλατύ χαμόγελο έβλεπαν τα χαρούμενα παιδιά και το πρόσωπό τους φωτίζονταν ακόμη περισσότερο που το τώρα και το αύριο ήταν μόνο μια ευτυχία και η ζωή είχε βρει το δρόμο της.
Ο Χούλης κυλίστηκε στο χορτάρι, άκουσε το χαρούμενο κελάηδισμα των πουλιών, έπαιξε με τα σκυλάκια που είχαν βγάλει στο πάρκο οι συμπολίτες του και ξαφνικά είδε την Χουχού. Η όμορφη μικρούλα στάθηκε απέναντι και τον κοίταξε με τα μεγάλα λαμπερά μάτια της. Ο Χούλης κοκκίνισε και χαμήλωσε τα μάτια. Η μικρή έτρεξε προς το μέρος του και τότε αυτός χάθηκε πίσω από τους θάμνους. Ξεκρέμασε από την πλάτη το lap top και της έστειλε αμέσως μήνυμα στο mail της. Η μικρή διαβάζοντας το μήνυμα έμεινε με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο και ένα τεράστιο, γιατί, στα φωτεινά της μάτια.
Φτάνοντας αναψοκοκκινισμένος στο σπίτι ο Χούλης πέταξε το lap top στον καναπέ και έτρεξε στην μεγάλη αυλή όπου κάτω από τα δροσερά δέντρα ο μπαμπάς δούλευε
με το lap top του και η μαμά έψαχνε στο δικό της lap top για την παραγγελία του φαγητού. Η μικρή του αδερφούλα κοίταζε στο lap top της ωραία φορέματα και μίλαγε με μια φίλη της κάνοντας γκριμάτσες στην κάμερα.
Ο Χούλης αφού τους φίλησε όλους πήγε στον μπαμπά και με μεγάλη ενοχή που ζωγραφιζόταν με ζωηρή κοκκινάδα στο παιδικό του πρόσωπο ρώτησε αγανακτισμένος:
-Γιατί καλέ μπαμπά πρέπει μα μιλώ μόνο μέσω mail με την Χουχού και όχι από κοντά;
Ο μπαμπάς τότε κρύβοντας από το οπτικό πεδίο του Χούλη το lap top του με έκδηλη ανησυχία του είπε:
-Ξέρεις γιε μου για να φτάσουμε να ζούμε όπως σήμερα ευτυχισμένοι και να έχουμε αυτή την κοινωνία της ισορροπίας, της προόδου και της απόλυτης αρμονίας χρειάστηκαν θυσίες. Βέβαια τις πιο πολλές τις έκαναν οι άρχοντές μας που δούλεψαν σκληρά για όλους μας εδώ και διακόσια χρόνια. Για να καταλάβεις κάποτε οι πρίγκιπες δεν γινόταν βάτραχοι λόγω αυνανισμού και γι αυτό η κοινωνία είχε πάρει την κατιούσα.
-Τι είναι αυνανισμός καλέ μπαμπά;
-Να... παιδί μου είναι η μη επαφή με το άλλο φύλο, κατάλαβες;
-Με το φύλο του δέντρου;
-Να... παιδί μου κοίταξε, όχι ακριβώς του δέντρου αλλά του ανθρώπου.
-Μα έχει και ο άνθρωπος φύλο σαν το δέντρο καλέ μπαμπά;
-Άκουσε παιδί μου αυτό θα το καταλάβεις όταν μεγαλώσεις γιατί μέσα στις θυσίες που κληθήκαμε να κάνουμε και εμείς ο λαός ήταν να ξεχάσουμε όλες τις κακές κουβέντες που ξέραμε, κατάλαβες;
-Όχι μπαμπά, εγώ δεν ξέρω τι είναι οι κακές κουβέντες.
-Κοίτα γιε μου επειδή δεν καταλαβαίνεις και δεν είσαι χαζός σαν τους άλλους και επειδή θα πάρεις και τη θέση μου στον οργανισμό θα σου τα πω. Βέβαια δεν θα δείξεις ότι τα ξέρεις γιατί εσύ είσαι γάτος σαν τον μπαμπά. Εντάξει παλικάρι μου;
-Ναι μπαμπά και θα κάνω το χαζό ε;
-Μπράβο. Λοιπόν κάποτε τον τοκογλύφο τον φώναζαν και ξεφτιλισμένο και απάνθρωπο και καριόλη και παλιόπουστα και γαμίδι και αιματορουφήχτρα και ότι βάλει ο νους σου. Σήμερα απλά χρησιμοποιούμε το spread και ξεμπερδεύουμε.
Κάποτε τον πολιτικό τον στόλιζαν με τα παραπάνω και τα κλέφτης, ψεύτης, απατεώνας, σαλταδόρος και ότι βάλει ο νους σου τώρα απλά τον θαυμάζουν που για μια ακόμη φορά έσωσε την απόλυτη αρμονία που ζούμε. Για να καταλάβεις οι άλλοι που δεν είναι σαν εμάς ποτέ δεν έμαθαν ότι:
1827 και 1843: Παύση πληρωμών στους κάθε φορά ξένους δανειστές της χώρας (δάνεια ανεξαρτησίας και της πρώτης οθωνικής περιόδου).
1827-1878: Διεθνής (άτυπος) οικονομικός έλεγχος και ουσιαστικός αποκλεισμός από τις διεθνείς χρηματαγορές λόγω των παλαιών χρεών.
1878-1879: Συμβιβασμός ελληνικού δημοσίου με δανειστές και έναρξη νέας δανειακής περιόδου.
1893: Παύση πληρωμών («Δυστυχώς επτωχεύσαμεν»).
1898: Συμβιβασμός μετά την ήττα στον «ατυχή Ελληνοτουρκικό πόλεμο» του 1897.
1898-1926: Επιβολή διεθνούς οικονομικού ελέγχου (ΔΟΕ).
1898-1920: Επανάληψη πληρωμών.
1921 : Παύση πληρωμών (μερική).
1928-1932: Συμβιβασμοί με δανειστές.
1932: Παύση πληρωμών (χρεοστάσιο).
1932-1933: Επανάληψη πληρωμών και διακανονισμός.
Επίσης να ξέρεις ότι και κάποιοι Εθνικοί ηγέτες από παλιά ίδρωναν για την απόλυτη αρμονία όπως ο Ο Ελ. Βενιζέλος που «έπαθε» περίπου ό,τι και ο Τρικούπης. Μόνο που τότε «μαύρος» ήταν ο Απρίλιος του 1932 κι όχι ο Δεκέμβριος. Όλη την προηγούμενη δεκαετία η Ελλάδα είχε συνάψει από εξωτερικό δανεισμό ονομαστικής αξίας 15,5 εκατ. δραχμές. Το πραγματικό ποσό που εισπράχτηκε ήταν 13,5 εκατ. και το μέσο πραγματικό επιτόκιο έφτανε το 8% για 33 χρόνια (μέσος χρόνος). Οι όροι ήταν από τους χειρότερους που ίσχυαν παγκοσμίως για κυρίαρχα κράτη. Η πατρίδα μας μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1870 ήταν ουσιαστικά αποκλεισμένη από τις διεθνείς χρηματαγορές. Λόγω διεθνών συγκυριών επιτεύχθηκε «συμβιβασμός» προς το τέλος της για τους όρους αποπληρωμής των παλιών δανείων της. Θεωρητικά ο δανεισμός αποσκοπούσε στη χρηματοδότηση της ελληνικής ανάπτυξης, όπως εννοούνταν εκείνη την περίοδο (κρατικός μηχανισμός και ιδιαίτερα ο στρατός, κατασκευή ορισμένων μεγάλων έργων υποδομής κ.ά.) Ο καθηγητής Γ. Β. Δερτιλής συμπεραίνει συνολικά για την περίοδο: «Οι ελληνικές κυβερνήσεις βρέθηκαν μπροστά σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση: απέκτησαν τη δυνατότητα να δανειστούν ποσά πρωτοφανή για την Ελλάδα, σε μια παγκόσμια αγορά κεφαλαίων, της οποίας τους όρους σχεδόν αγνοούσαν. Παρ’ όλη την άγνοια ίσως και λόγω αυτής, οι διαπραγματεύσεις άρχισαν ταχύτατα μετά τον συμβιβασμό. Και οι ελληνικές κυβερνήσεις ενέδωσαν πρόθυμα στις χρυσοφόρες σειρήνες. Το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας, από περίπου 168.000.000 που ήταν τα 1876, είχε σχεδόν διπλασιαστεί έως τα 1884, είχε τετραπλασιαστεί έως το 1887, είχε επταπλασιαστεί έως το 1893...»

Για να μη σε κουράζω παλικάρι μου τελικά, η φύση του ελληνικού δανεισμού (συνήθως για κάλυψη δαπανών κι όχι για ανάπτυξη), οι πιεστικές και επείγουσες πάντα ανάγκες του ελληνικού δημοσίου και οι πολιτικές εξάρτησης της χώρας την έκαναν ελκυστική για κεφαλαιούχους και κερδοσκόπους. Τη στιγμή που οι αποδόσεις στ’ άλλα ευρωπαϊκά κράτη κυμαίνονταν στο 1-6% και οι ευρωπαϊκές τράπεζες πρόσφεραν τόκο 1,5-2,5%, η Ελλάδα πλήρωνε, τελικά, μέχρι και 15%!

Κατάλαβες;
-Ναι μπαμπά και αυτά δεν τα λέμε σε κανέναν.
-Βέβαια και γι αυτό την Χουχού δεν την πλησιάζουμε αν θέλουμε να την πηδήξουμε έχουμε το lap top και κάνουμε τα πάντα αφού πια η απόλυτη αρμονία μας τα προσφέρει όλα.
Ο Χούλης χαρούμενος έτρεξε να πάρει το lap top να καλέσει τη Χουχού. Ο μπαμπάς ανακουφισμένος πια άνοιξε την οθόνη και την ώρα που κατέβαζε το χέρι στο φερμουάρ του παντελονιού ακούστηκε η μαμά κλείνοντας την οθόνη της με νόημα .
-Αγάπη μου κλείστο επιτέλους το γαμημένο να φαμε!!!

Παραμύθια

2010-03-24T17:59:00.002+02:00

«Η δε εις Λονδίνον σταλείσα επιτροπή προς εύρεσιν δανείων ευδοκίμησεν. Ο Ορλάνδος και ο Λουριώτης κατευοδωθέντες την 14ην Ιανουαρίου υπέγραψαν την 9ην Φεβρουαρίου μετά των τραπεζιτών Λογγμάνου και Οβριένου συμφωνητικόν περί δανείου λιρών στερλινών 800.000 επί πραγματική πληρωμή 59 εκατοστών, τόκω 5% λογιζόμενω από 1η Ιανουαρίου επί του ονομαστικού κεφαλαίου, και επί υποθήκη όλων των εθνικών γαιών και κυρίως της προσόδου των τελωνείων, των ιχθυοτροφείων και των αλικών.
Επειδή δε διεδόθησαν μετ’ ολίγον κακαί ειδήσεις περί των της Ελλάδος, προσετέθη ο όρος να στέλνωνται τα χρήματα προς τον εν Ζακύνθω Καίσαρα Λογοθέτην εντόπιον και τον εκεί έμπορον Άγγλον Σαμουήλ Βάρφον, και να μη δίδωνται παρ’ αυτών τη Ελληνική κυβερνήσει ειμή συναινέσει του Βύρωνος, του Στάνωπος και του Λάζαρου Κουντουριώτου. Το δάνειον δε τούτο, αφ’ ου εκρατήθησαν διετείς τόκοι και οκτακισχίλιοι λίραι ενός έτους, χρεωλύσιον, και επληρώθησαν και τα άλλα έξοδα, εξεκαθάρισε λίρας 280.000, η πρώτη δε δόσις εκ 40.000 έφθασεν εις Ζάκυνθον, υπό την επιστασίαν του Βλακιέρου αφιχθέντος το τρίτον εις Ελλάδα, την, 12ην Απριλίου.
Επί τη προσκλήσει τούτου μετέβη εις Ζάκυνθον ο Στάνωπ, και κατόπιν αυτού Ο Εμμανουήλ Ξένος και ο Νικόλαος Καλλέργης, φέροντες οι δυο ούτοι την απαιτούμενην συναίνεσιν του Λάζαρου Κυντουριώτου εις παραλαβήν των χρημάτων εν ονόματι της Ελληνικής κυβερνήσεως. Αλλ’ αντέστη ο Στάνωπ επί λόγω ότι ο Βύρων, ούτινος η συναίνεσις ήτον αναγκαία, δεν έζη. Δια τούτο ο Λογοθέτης και ο Βάρφος δεν έδωκαν τα χρήματα και εζήτησαν δευτέρας διαταγάς. Έφθασεν μετ’ ολίγας ημέρας εις Ζάκυνθον και η Δευτέρα δόσις ίσης ποσότητος, αλλά και αύτη διετηρήθη δια τους αυτούς λόγους ανέπαφος.
Εν τούτοις ο μέγας αρμοστής, Φριδερίκος Αδάμ, ο διαδεχθείς τον Μαιτλάνδον, αποθανόντα, επειδή η ιόνιος κυβέρνησις επρέσβευεν ουδετερότητα, αντιβαίνουσα εξέλαβε προς τας αρχάς ταύτης την κατάθεσιν χρημάτων εντός της ιονίου πολιτείας επί χρήσει ενός των διαμαχομένων, και εξέδωκε την 7ην Ιουνίου δόγμα απαγορεύον αυστηρώς τούτο επί απειλή εξορισμού των παρηκόοων και δημεύσεως των υπαρχόντων αυτών.
Αλλ’ αφ’ού ήλθαν εκ Λονδίνου περί την 20ην Ιουλίου αι ζητηθείσαι διαταγαί, εστάλησαν εις Ναύπλιον όλα τα εν Ζακύνθω κατατεθέντα χρήματα μηδενός εξορισθέντος μηδέ κτήματος τινός δημευθέντος».

Οι αδίστακτοι

2010-03-18T19:51:00.003+02:00

Ανοιχτή επιστολή προς τον Κο bbimbo
Αγαπητέ φίλε, λαβών απάντησην εις σχόλιον που επιχείρησα εις το καταπληκτικον ευλόγιόν σας (σλουρπ) ειδικά εις την εύστοχον ανάρτησή σας (ξανά σλουρπ), θεσμικά λαμόγια (πολλάκις σλουρπ μπας και μας βάλετε λίνκιον), οι νευρώνες του αδύναμου ομολογουμένως εγκεφάλου μου βραχυκύκλωσαν.
Δια το λόγου το αληθές αντιγράφω και παραδίδω εις την ιστορίαν το αίτιον που θα μου φορέσει μοντελάκι ζουρλομανδύα.
@mamoufi,@fontas,@taspa..,δε λέω, φέρνει υγεία και κάνει καλό το κράξιμο..,αλλά δεν αρκεί....όταν έχουμε απέναντι maw "αδίστακτους"( όπως τους χαρακτήρισε και ο λαζόπουλος).
Κατ’ αρχάς επανηγύρισα σφόδρα δια μίαν φοράν ακόμη διότι εμένα τον καλόν και υποτακτικόν ανθρωπάκον τύπου Έλληνος κάποιοι αδίστακτοι με κάνουν ότι θέλουν.
Μάλιστα ήτο η χαρά μου τόση που είμαι θύμα ακόμη μια φορά, που έβαλα να δω και τας ειδήσεις δια να επιβεβαιωθώ.
Δεν χόρταινα να νιώθω θύμα με λίγα λόγια.
Τότε διάβασα πάλι την απάντηση και πρόσεξα το όνομα του Κου Λαζόπουλου. Όμως αποστέλλω την επιστολή σε σας διότι δεν τον γνωρίζω χώρια που δεν έχει και ευλόγιον δια να βάλει λίνκιον όπως εσείς μπας και τσιμπήσω καμία επίσκεψη αλλά και νέους φίλους και αναγνώστας. Διότι στο κάτω-κάτω αγαπητέ bbimbo γι αυτό ζούμε και αναπνέουμε εδώ εις τας ιστοσελίδας.
Βέβαια δεν σας αποστέλλω την επιστολήν δια την χαράν που πήρα ως θύμα αλλά δια τα ακόλουθα.
Αφού λοιπόν όπως προείπα δια χαρώ ως θύμα διάβασα την απάντηση καμιά δεκαριά φορές και είδα το γνωστό όνομα, ξαφνικά, αχός βαρύς ακούστηκε μέσα εις τον εγκέφαλον του θύματος.
Αδίστακτοι λοιπόν. Μα ποιοι είναι οι αδίστακτοι; Αναρωτήθηκα.
Απαντώντας εις τον εαυτόν μου, τρελάθηκα. Αδίστακτοι δεν είναι οι πολιτικοί και κανένα θεσμικό λαμόγιο. Αμέσως έβαλα παγάκια και βάραγα το κεφάλι μου για την απάντηση που πήρα από μένα. Δεν τόλμησα να επικοινωνήσω με κανέναν μέχρι τούτη τη στιγμή που σας γράφω.
Καταλαβαίνετε φαντάζομαι τον λόγο που απομονώθηκα περιμένοντας μόλις δημοσιεύσετε την επιστολήν να εμφανιστούν τα παιδιά με τις άσπρες μπλούζες.
Επιμένω λοιπόν, ότι ουδείς πολιτικός και θεσμικό λαμόγιο είναι αδίστακτος.
Ο μόνος αδίστακτος που με κατάντησε έτσι είμαι εγώ. Δεν αναφέρομαι βέβαια εις τας πολιτικάς επιλογάς που κάνω δια να με κυβερνήσουν αλλά δια την καθημερινότητα που εξασφάλισα και δεν με κουνάει καμιά κρίση από αυτήν ταύτην.
Εξηγώ παραυτα και τάχιστα δια να προλάβω.
Δεν θα αναφερθώ εις τον βίον μου των παλαιών δεκαετιών αλλά εις τον τωρινόν αποκλειστικά.
Αγαπητέ φίλε είμαι αδίστακτος ως ιατρός που βλέπω τον πόνο για γερή κονόμα,ως δάσκαλος που βλέπω τον μαθητή μου για ιδιαίτερο, ως συνδικαλιστής που κοροϊδεύω τους πάντες για το κόμμα, ως έμπορος που αισχροκερδώ αποκλειστικά, ως δημόσιος λειτουργός που τα παίρνω και βασανίζω τον συμπολίτη μου, ως αντιπρόσωπος του θεού που φοράω στρινκ, ως οικογενειάρχης που κάνω μπανιστήρι στο παιδί του διπλανού για να χορτάσω την αρρώστια μου.
Ως χωροφύλακας που βαράω συνταξιούχους, ως γραφειοκράτης που δεν έχω χρόνο ακόμη και για την οικογένεια και αγοράζω τα πάντα στο δίκτυο. Ως νεόπλουτος που εκβιάζω ένα νέο παιδί για μια θέση εργασίας. Ως εξουσιαστής από την κούνια μου και μάγκας του γλυκού νερού. Ως ξερόλας και μαγκίτης που θεωρώ ότι είμαι αθάνατος. Ως, ως, ως, ως...
Τώρα μάλιστα έχω και blog και ξεδίνω γενικώς βρίζοντας το σύστημα που τρέφω και με βολεύει. Έχω με λίγα λόγια τη δυνατότητα να έχω πολλούς εαυτούς και να περνάω καλά. Είμαι λοιπόν αδίστακτος γιατί με βολεύει, κατάλαβες;
Μην τρέξετε αγαπητέ bbimbo να μου πείτε ότι δεν είναι όλοι σαν εμένα αδίστακτοι και κοθώνια και ότι δεν είναι όλοι ίδιοι. Θα διαπράξετε λάθος μέγα, γιατί θα σας ρωτήσω το απλόν: καλά δεν υπάρχει ένας αβόλευτος καλός να μου ρίξει μια φάπα εμένα του εγκληματία και αδίστακτου;
Πως ρε γαμώτο με ανέχεται αυτή η κοινωνία; Τους τα έχω διαλύσει όλα. Γιατί κάνουν τουμπεκί; Μήπως τελικά και το τελευταίο θύμα τη βρίσκει με τη βόλεψή του;
Με αδίστακτη τιμή
Ο αδίστακτος

ΥΓ αν προλάβω θα διαβάσω την απάντηση πριν με πάρουν δια το ευάερον Δαφνίον.
Κι όμως είμαι αδίστακτος.

Αχιλλεύς

2010-03-10T17:13:00.004+02:00

Για να εξηγηθούμε από την αρχή, ειδικά για τις κυρίες που τυχόν θα ρίξουν μια ματιά στο ταπεινό αυτό κείμενο, ο Αχιλλεύς ο δικός μας δεν έχει καμία σχέση με αυτόν τον κακομούτσουνο τον Μπράντ Πήτ. Ο δικός μας πέρα από ήρωας ήταν και παιδαράς μα πάνω απ’ όλα Έλλην. Βέβαια και τότε που κάναμε το μάθημα στο δημοτικό ενώ τον θαυμάζαμε και θέλαμε να του μοιάσουμε αν κανένα κοριτσόπουλο (ειδικά ο έρωτας) τον έβλεπε όμορφο, κακομούτσουνο τον βγάζαμε κι αυτόν. Τώρα που μεγαλώσαμε και όλες οι γυναίκες είναι ξετρελαμένες με τον Μπραντ Αχιλλέα ενίοτε τον αποκαλούμε και αδερφή μειδιάζοντας.
Τι να κάνουμε μάλλον η ζήλια και το ιδιοκτησιακό «ερωτικό» μας μετερίζι, μας κάνει να αμυνόμαστε εκτοξεύοντας προσβολές κατά την γνώμη μας, λες και οι «ιδιοκτησίες» μας θα αλλάξουν γνώμη και «ορέξεις» για τον Μπράντ Αχιλλέα.
Φαντάζομαι όλοι πόνεσαν όταν το βέλος καρφώθηκε στην φτέρνα και το είδωλό μας έγειρε και πήρε μαζί του την παλικαριά και την περηφάνια που νιώθαμε από τις νίκες του. Μάλιστα εγώ τα έβαλα με τη μαμά Θέτιδα και την έβριζα χυδαία γιατί τον κράταγε από την φτέρνα όταν τον βούτηξε στην Στύγα για να τον κάνει άτρωτο.

Χάθηκε κυρά μου να τον πετάξεις μέσα και μετά με δυο απλωτές να τον βγάλεις έξω;
Αυτό το μοιραίο λάθος σκορπίζει ακόμη και σήμερα τη θλίψη στην καρδιά κάθε Ελληνόπουλου που βλέπει πόσο άδοξα έπεσε ο ήρωας.
Μαθητής του κενταύρου Χείρωνος, έμαθε πολλά για την τέχνη του πολέμου. Το πεπρωμένο του ήταν να γίνει ήρωας. Η μαμά πέρα από την χαζομάρα που έκανε, για να τον προφυλάξει από τον πόλεμο τον έστειλε στην αυλή του Λυκομήδη στη Σκύρο να καθίσει, μεταμφιεσμένο σε κορασίδα. Εκεί ανάμεσα στις κορασίδες έπεσε σε έρωτα βαρύ για την κόρη Διηδάμεια και της έκανε δώρο τον χαριτωμένο Νεοπτόλεμο. Όταν τα άλλα παιδιά τον έψαχναν γιατί τον είχαν ανάγκη να πάνε κατά την Τροία για τα μάτια της ωραίας τραπέζης που διέθετε πολύ φράγκο, έσκασαν από το κακό τους. Δεν θα τα πάρουμε χωρίς αυτόν φώναζε ο αρχηγός Αγαμέμνων. Έτσι αμόλησε τους Οδυσσέα και Αίαντα τον Τελαμώνειο για να τον βρούν. Κάποιος ρουφιάνος (καλή δουλειά από τότε) τους σφύριξε το μυστικό και μεταμφιεσμένοι σε εμπόρους κοσμημάτων, σουτιεν, στρινγκ και άλλων γυναικείων αξεσουάρ πήγαν εκεί που ζούσε ως κορασίς. Άπλωσαν την πραμάτεια τους και ενώ οι κορασίδες ούρλιαζαν μια τα έγραφε σ αυτά που έκρυβε κάτω από τα πέπλα της. Τι κάνει νιαου-νιάου; Ο Αχιλλέας. Του έταξαν λαγούς με πετραχήλια και κίνησε για το πεπρωμένο του.
Νίκησε μάχες πολλές στην Τροία και έφερνε πολύ πράμα από λάφυρα στον Αγαμέμνωνα. Κάποια στιγμή μετά από δέκα χρόνια αφού ο άπληστος Αγαμέμνων του πήρε ακόμη και μια γκόμενα που είχε την Βρισηίδα, τα πήρε στο κρανίο και έκανε απεργία πολέμου. Μια ζωή εγώ δουλεύω σκέφτηκε και αυτός τρωει, αϊ στο διάολο να σας δούμε τώρα. Τούς έριξε χοντρά μπινελίκια και άραξε. Αυτά τα πέρασαν ξώφαλτσα στο σχολείο ότι τάχα τσαντίστηκε λίγο και λοιπά. Δεν μας είπαν ποτέ για τα χοντρά μπινελίκια που έριξε.
Η αλήθεια είναι ότι προβληματίσθηκα σφόδρα γιατί δεν χώραγε στο μυαλό μου ότι αυτός ο παιδαράς θα τσαντίζονταν για μια γυναίκα και θα έβριζε σαν καραγωγέας το βασιλόπουλο. Τότε έπεσε στα χέρια μου ένα σπάνιο βιβλίο που το έκλεψε ένας ερευνητής από τα υπόγεια του Βατικανού και περιέχει την πραγματική Ιλιάδα και όχι αυτά που μας τάιζαν στα σχολεία. Τελικά μόνο στα υπόγεια μπορεί κανένας να βρει την αλήθεια και ειδικά του Βατικανού.
«Ο τρωικός πόλεμος κατ αρχάς κρατάει μέχρι τις ημέρες μας. Δηλαδή κοντά εκατόν ογδόντα χρόνια. Δεν ήταν φυσικά επεκτατικός πόλεμος αλλά η συμφωνία λαού και αρχόντων- βασιλέων για μάχες που θα έκαναν περήφανο έναν λαό να ζει με αξιοπρέπεια. Όλα ξεκίνησαν με ενθουσιασμό και ο λαός ρίχτηκε στις μάχες, μάλιστα πολλές άρχισε να τις κερδίζει και ρίγη υπερηφάνειας διαπερνούσαν το έθνος από άκρη σε άκρη. Μάτωνε ο λαός, μάτωνε και ο Αχιλλέας που τους οδηγούσε να μαζεύουν φασούλι το φασούλι για να χτίσουν μια Ελλάδα υπερήφανη. Τα χρόνια πέρναγαν και ο πόλεμος να μη σταματά. Πριν λίγο καιρό ο τελευταίος βασιλιάς των Ελλήνων αφού τους είπε ότι τα λεφτά από τα λάφυρα των πολέμων υπάρχουν, άλλαξε και τους είπε ότι δεν υπάρχει μία. Βγήκαν και κάτι βελανιδοφάγοι και έκαναν ρεντίκολο τους Έλληνες. Ο λαός έπαθε πλάκα αλλά μαθημένος τόσα χρόνια σε κακουχίες που είχαν μετατραπεί σε ευδαιμονία δεν αντέδρασε. Ο Αχιλλέας ματωμένος ένα απόγευμα που έκατσε να πιει μια μπυρίτσα, τρελάθηκε που ζήταγαν ακόμη και από αυτόν να πληρώσει γι αυτά που έφαγαν οι βασιλείς και οι παρατρεχάμενοι. Τότε σηκώθηκε και πήγε με το σπαθί του και κατέλαβε την κρατικοδίαιτη ΕΡΤ. Έκανε σύνδεση με όλα τα κανάλια στο δελτίο των οκτώ και με τα νεύρα τεντωμένα άρχισε τα μπινελίκια.
-Ρε άχρηστε που μάζεψες τις μαριονέτες να κυβερνήσεις από ποιόν ζητάς θυσίες; Χρόνια και χρόνια αυτό κάνουμε ρεμπεσκέ άνοε υιέ του πατρός σου που με δανεικά αγόρασε μια καλύβα. Ρε παπάρες φάγατε και τώρα μας το παίζετε θλιμμένες κορασίδες; Εσείς ρε δεν κυβερνάγατε και μας λέγατε ότι οι αριθμοί πάνε καλά; Βρε απάτριδες εσείς δεν θρέψατε αυτό το τέρας του δημοσίου που μας καταπίνει; Εσείς ρε ανδράποδα δεν ζούσατε και ζείτε μέσα στη χλύδα;
Το τι μπινελίκι έριξε δεν λέγεται. Έφτασε να βρίζει ακόμη μέχρι Μαυροκορδάτο. Άφρισε το στόμα του από την τσαντίλα και τις βρισιές. Ο λαός παρακολουθούσε αναπαυτικά από τους καναπέδες και το ευχαριστιόταν που τα έλεγε χύμα στους άχρηστους. Οι πιτσαρίες και τα σουβλατζίδικα είχαν πάρει φωτιά από παραγγελίες γιατί επί πέντε ώρες έριχνε και κανένας δεν κουνιότανε από τον καναπέ.
Κάποια στιγμή σταμάτησε, ήπιε λίγο νερό και γύρισε τα μάτια του που έβγαζαν σπίθες πάνω μου. Θεέ μου, φοβήθηκα μα τον Δία. Τότε το πρόσωπό του σκλήρυνε και με ουρλιαχτό πόνου μου είπε:
-Εσύ βρε μαλάκα δεν καταλαβαίνεις τίποτε;»

Αφιερωμένο σ’ Εσένα και τον Αχιλλέα μας.

Πρίαπος

2010-02-25T01:07:00.002+02:00

Ο θεός με τα ιθυφαλλικά γεννητικά όργανα που η μαμά του η Αφροδίτη ήταν κουκλάρα όπως και να το κάνουμε. Μπαμπάς του φέρεται ο Διόνυσος, αλλά με το παρελθόν και τα καμώματα της μαμάς κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί για αυτόν που καμάρωνε στο μαιευτήριο. Λατρεύτηκε γιατί ήταν προστάτης της γονιμότητας γενικά. Θα μου πεις με τέτοια προσόντα τι άλλο θα μπορούσε να προστατεύει;
Σε δεύτερη φάση έριχνε και καμιά προστασία στα αγροτικά ζώα, τα φρουτοπαραγωγικά φυτά, τους κήπους και τα αντρικά γεννητικά όργανα. Οι ρωμαίοι που τον λάτρεψαν και περισσότερο έβαζαν αγάλματα και τοιχογραφίες του σε ότι δεν ήθελαν να το πιάσει το κακό μάτι.
Έξω από τις βίλες και άλλα πολύτιμα γι αυτούς πράγματα κοτσάριζαν ένα άγαλμα του θεού με το «παλαμάρι» να κρέμεται. Έτσι το κακό μάτι ξεθύμαινε στα προσόντα του θεού και δεν πάθαινε κακό κανένας. Όπως βάζουμε σήμερα σκόρδα, για να ξορκίσουμε το μάτιασμα.
Το σκεπτικό μάλλον ήταν «αφού ζηλεύεις πάρε το τρίτο το μακρύτερο».
Τούτες τις μέρες κάποιοι γερμανοί σε ένα περιοδικό πήραν τη μαμά του (ελληνίδα αναμπάμ μπαμπανταμ) και την έκαναν εξώφυλλο με το δαχτυλάκι να δείχνει άσεμνα πράγματα. Βέβαια αυτοί κάνουν τα δικά τους γιατί «καβάλα» είναι και θέλουν να πετύχουν τους σκοπούς τους. Εμείς από δω θα μπορούσαμε να βάλουμε τον Πρίαπο σε ένα εξώφυλλο και να έχει τίτλο «από τα χρωστούμενα θα πάρετε το μακρύτερο». Αυτά βέβαια γίνονται από ηγέτες με ιθυφαλλικά γεννητικά όργανα γεννητικά όργανα που κυβερνάνε πραγματικά και δεν είναι υπάλληλοι κανενός.
Αντί αυτού πολλοί θίχτηκαν από το δημοσίευμα του focus και λάβροι άρχισαν να πετάνε ανέξοδες κορώνες για κατανάλωση. Οι πολιτικοί ειδικά κάνουν και διαβήματα διαμαρτυρίας. Έφτασαν να προτείνουν και μποϋκοτάζ των γερμανικών προϊόντων. Εκείνο που δεν μας λένε είναι με τι λεφτά να αγοράσουμε πια, πάσης φύσεως και προελεύσεως προϊόν.
Από κοντά και ο «πάσα» ανεγκέφαλος να ωρύεται και να ζητά τις γερμανικές αποζημιώσεις για το Δίστομο, τα Καλάβρυτα και άλλα. Βέβαια αν τον ρωτήσεις κατά που πέφτουν οι προαναφερθείσες περιοχές, θα σου πει, κάπου κοντά στα βλάχικα που έχει και ωραίο κοντοσούβλι.
Κανένας δεν θυμάται ότι οι ίδιοι «πατριώτες» που ουρλιάζουν γιατί θίχτηκαν χρησιμοποίησαν τα προσόντα του Πρίαπου στο παρελθόν. Είναι ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι που από τη μια μας έλεγαν «πάρτε το τρίτο το μακρύτερο» από το χρήμα που έπαιρναν και κατασπαταλούσαν με τα «πακέτα» και από την άλλη πάντα όταν θέλουν να μας «αρμέξουν» χρησιμοποιούν τον φαλλό του θεού για τον ανασκολοπισμό ειδικά των ασθενέστερων.
Αλλά και άλλοι μας είπαν το ίδιο. Αν θιχτούν τα συμφέροντα οιασδήποτε συντεχνίας θα σου πει «πάρε το τρίτο το μακρύτερο» εσύ. Αν κόψεις τη σύνταξη από τριαντάρηδες και σαραντάρηδες «τυφλούς» με δίπλωμα οδήγησης θα ακούσεις το ίδιο. Όποιον κι αν πειράξεις από τις ορδές των βολεμένων θα σου δωρίσει τα προσόντα του θεού Πρίαπου αρκεί να μη ο ίδιος χάσει τα προνόμιά του.
Ο κάθε χλιμίντζουρας που χτυπιέται επειδή τον έθιξε το focus δεν χαραμίζει τίποτε από την προσωπική βόλεψή του και δεν καταλαβαίνει ότι και τις γερμανικές αποζημιώσεις θα τις έτρωγαν οι ημέτεροι οι απάτριδες και οι άκαπνοι που το παίζουν εθνοσωτήρες. Βρήκαν μια χαρά κόλπο να αποπροσανατολίσουν τον κάθε λογής φλίτσουρα που θίγεται την ίδια ακριβώς ώρα που τα παίρνει ο εφοριακός, καταπίνει το φακελάκι ο γιατρός και συνεχίζει το βάσανο της δημοσιοϋπαλληλικής μπουρδελοχούντας που είναι στημένη στη χώρα των «δημοκρατών» πολιτικών.
Είναι οι ίδιοι που «φοβούνται» τώρα για την εθνική ανεξαρτησία ενώ για το μακεδονικό μας έδιναν το τρίτο το μακρύτερο.
Τότε γιατί δεν θίχτηκες αντρουλέ πατριώτη μου;
Είναι αυτοί που έπαιξαν με την αξιοπρέπειά μας και την ξεπούλησαν για το προσωπικό τους όφελος. Τότε δεν πήρες χαμπάρι παιχταρά μου;
Όταν σου έδιναν το τρίτο το μακρύτερο βουτηγμένο σε ευδαιμονία ήταν καλή η «μπέμπα»; Τώρα θέλεις να της κάνεις μποϋκοτάζ; Από που θα πάρουν ανταλλακτικά οι ορδές των βολεμένων αφού με «μπέμπα» ένιωθαν ότι μεγάλωνε το πέος τους για να μοιάσουν στον Πρίαπο;
Κρίμα που δεν πήρες χαμπάρι ότι το παλαμάρι του Πρίαπου σου το έβαζαν με βαζελίνη την ευδαιμονία. Τώρα σου φταιει το focus;
Θα μου πεις τώρα που τέλειωσε η βαζελίνη άρχισες να πονάς .
Μπρος στη βόλεψη τι είναι ο πόνος; Και για να μη κουραζόμαστε.
Πονάνε οι βολεμένοι ωρέεε;

Αριστοφάνης

2010-02-04T17:28:00.001+02:00

Ο τύπος ήταν μέγας μάστορας στη κωμωδία. Τα έλεγε όξω από τα δόντια και κατουριόταν όλοι στα γέλια. Δεν γνωρίζω αν αυτό ενοχλούσε την τότε εξουσία. Επίσης δεν γνωρίζω αν τον έβαζε η εξουσία να τα γράφει για να γελάει ο λαός και να ξεχνάει την πραγματικότητα. Γιατί άμα σου καρφωθεί στο κεφάλι ότι η εξουσία είναι κωμωδία μόνο κάθεσαι και γελάς δεν της πετάς τα μάτια έξω.
Έγραψε πολλά φοβερά έργα που παίζονται ακόμα και σήμερα και ξεκωλιαζόμαστε όλοι στα γέλια με τα καμώματα της εξουσίας. Έτσι πάμε μετά πίνουμε κανέναν κράσο ξαλαφρωμένοι και την πέφτουμε για ύπνο.
Τα γέλια δεν μπορείς να τα σκοτώσεις. Έτσι ο κάθε γελοίος εξουσιαστής έχει και τον Αριστοφάνη του για να διασκεδάζει ο λαός και να είναι μέσα στην καλή χαρά.
Τα μεγάλα του έργα δεν παίχτηκαν ποτέ γιατί είναι πραγματικά ανατρεπτικά . Είναι απαγορευμένα και υπάρχουν μόνο στη βιβλιοθήκη του Βατικανού. Λένε ότι αν παιχτούν ποτέ θα ανατραπεί το σύστημα. Ένας ερευνητής υπέκλεψε τους τίτλους.
Μερικά από αυτά είναι:
«Το πασοκ στη βουλή ο λαός στην εξουσία».
«Τσοβόλα δώστα όλα»
«Γέρος της δημοκρατίας»
«Τριανταφυλλίδης Καραμανλής»
«Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών»
«Ο τυφλός ταξιτζής»
«Η γενιά του πολυτεχνείου»
«Πράκτωρ κρυστάλης»
«Ο τίμιος Μένιος»
«Μητσοτάκης όλα για την πατρίδα»
«Οι κουκουορίτζιναλ»
«Ο συναστρισμός της αριστεράς και της παρόδου»
«Σαρτζετάκης το παπάκι»
«Εργαζόμενος δημόσιος υπάλληλος»
«Το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο»
«Άκης ο όμορφος»
«Το θείο μωρό της αρπαχτής»
«Γιαννόπουλος ο αγωνιστής»
«Η χρυσή θυρίδα του σοσιαλισμού»
«Η σύλληψη της 17ης Δωματίου»
«Η ξερή ο ξηρός και η αλήθεια»
«Σχέσεις φυσαρμόνικας και μαλακίας»
«Πακιστανός πασοκτζής»
«Καρατζαφύρερ ο αγών μου»
«Η γκόμενα στην εξουσία»
«Αναρχία και φραπεδισμός»
«Αγωνιστές δημοσιογράφοι»
«Νεολαίες κομμάτων»
«Ο χρηματιστηριακός ελαιώνας του Κινέζου»
«Ο Ανεψιός η εξουσία και το κλάσιμο»
«Ο εγγονός, ο υιός, ο πανέξυπνος και οι μαλάκες»
«Μπιρμπίλω μου τα πρόβατα»
«Η Κατερίνα και οι σεξιστές»
«Το μουνί σέρνει τρακτέρ»
«Τήρηση νόμων»
«Εργαζόμενος συνδικαλιστής»
«CHEπρας και επανάσταση»
«Πανεπιστημιακή έρευνα»
«Εξυπνάδα και πολιτική»
«Πρόεδρος Δημοκρατίας»
«Αλογοσκούφης ο κιθαριστής»
«Παρθένα πουτάνα στη βουλή»
«Εφημερίδα με γράμματα μέσα»
«Βούρος ο αγωνιστής»
«Σύστημα ειδών Υγιεινής»
«Δωρεάν παιδεία»
«Δικασμένος βουλευτής»
«Φως στο τούνελ»
«Σφίξε το ζωνάρι μαλάκα»
«Πολιτική και ταξίδι με τη Μάγια τη μέλισσα»
«Όσο βυζί της λείπει τόσο μυαλό έχει»
«Η σχέση του πολιτικού με το μεροκάματο»
«Κομματόσκυλο ή ντράμερ»
«Θα χυθεί άπλετο φως»
«Τίμιος Δήμαρχος»
«Αξιοκρατία»
«Κυβέρνηση Μονοθεματικών Δελτίων»
Τα έργα είναι ατελείωτα. Αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να τα δούμε γιατί λένε οτι η εξουσία φοβάται ότι θα ανατραπεί.
Τι να σας πω ρε παιδιά. Καλά κάνουν και δεν τα παίζουν. Είναι να γεμίζουμε αίματα από επαναστάσεις τώρα καταμεσής της οικονομικής κρίσης;
Ας σφίξουμε το ζωνάρι να βοηθήσουμε την πατρίδα τους και βλέπουμε.

Ο καιρός των ανθρώπων

2010-01-25T16:51:00.002+02:00

Ο Φώντας οδηγούσε το άρμα και το μυαλό του ήτανε πουλάκι που πέταγε πέρα στις πλαγιές της Πάρνηθας ελεύθερο. Τι άρμα δηλαδή, ένα σαραβαλιασμένο αραμπά για να μεταφέρει πολίτες έναντι κομίστρου. Αυτό το πουλάκι-μυαλό τον έβαζε σε περιπέτειες πάντα γιατί όσο κι αν το γέρικο άλογο προσπαθούσε να αποφύγει τα στουκαρίσματα, πάντα συνέβαινε κάτι και τον έστελνε στο συνεργείο. Μόλις γλίτωνε τα χειρότερα άρχιζε να μετράει τον παρά γιατί η συμφωνία με το αφεντικό ήταν να πληρώνει ο ίδιος τις ζημιές. Εκείνο το βράδυ πήγαινε προς την αγορά να βρει κανέναν αργοπορημένο πελάτη μπας και βγάλει κανένα σπασμένο από το προηγούμενο στουκάρισμα. Όπως ήταν σταματημένος σε ένα κόκκινο πυρσό, το πουλάκι φευγάτο σε όρη και βουνά , από το τράνταγμα του έφυγαν τα χαλινάρια και το καμουτσίκι και βρέθηκε φαρδύς πλατύς στο σκληρό χώμα της λεωφόρου. Αφού έκανε μια γρήγορη απογραφή στα παΐδια του και τα βρήκε εντάξει, σηκώθηκε και πήγε να δει τι τον εμβόλισε από πίσω στα καλά καθούμενα.
Ο οδηγός του άρματος που τον έστειλε στο χώμα ήταν μέσα στη τρελή χαρά.
-Δικέ μου είσαι και ο πρώτος, ωραία προσγειώθηκες ρε μαγκίτη. Είπε, και χαμογελούσε με μάτια που έκαναν φιλότιμες προσπάθειες να μην κοιτάζουν τη μύτη του.
Αμάν τι έπαθα, σκέφτηκε ο Φώντας, τύφλα είναι το άτομο. Άρχισαν να μαζεύονται περαστικοί και να θέλουν να φωνάξουν τους Σκύθες. Επειδή τα πράγματα θα γίνονταν δύσκολα για τον μεθυσμένο, τράβηξε τα άρματα στην άκρη του δρόμου και τον πήρε σε μια κοντινή ταβέρνα να τον συνεφέρει. Παρήγγειλε ένα σκέτο καφέ για τον «μέσα στην καλή χαρά» στουκαδόρο και ένα κρατήρα οίνον για πάρτι του.
-Τι έγινε ρε μάγκα, όλα καλά; Είπε ο Φώντας.
-Μια χαρά ρε φίλε, μας χαρίζεις και το ονοματάκι σου.
-Φώντας
-Χαίρω τα μάλα Σάκης ο φαναρτζής, ύπανδρος και άρτι μετατραπείς εις δούλον ένεκα χρεών εις το τεβε.
-Τι μου λες...και από που βγαίνει το Σάκης καρντάσι;
-Από το Διόνυσος- Διονυσάκης ντε, δεν στροφάρει το γρανάζι στον εκγέφαλό σου, κόλλησε;
-Καλά ρε Σάκη φως φανάρι, γράψε λάθος, άντε να πιεις το καφεδάκι και να σε πάω με το καλό στο σπίτι σου.
Την ώρα που το γκαρσόνι σερβίρισε την παραγγελία τα μάτια του Σάκη που τόση ώρα προσπαθούσαν να δούνε την μύτη του πετάχτηκαν έξω.
-Ρε μαγκίτη Φώντα σε κοζάρισα για ωραίο παλληκάρι, λάθος παραγγελιά έδωσες καθάπερ τον οίνον μη πλουτίνδην μηδέ παριστίνδην, αλλ’ εξ ίσου πάσιν ώσπερ εν δημοκρατία νέμεσθαι και κοινόν είναι.
-Ότι πεις ρε Σάκη αφού και από την κατανάλωση του οίνου φαίνεται η δημοκρατία μας να μας φέρει ακόμη δυο αμφορείς.
Έτσι ο αρχικός κρατήρας μετατράπηκε σε άγνωστο αριθμό αμφορέων όχι με άκρατον αλλά με κεκραμένον οίνον. Ο Φώντας που γουστάριζε τρελά το παρά πότον φιλοσοφείν, από τις πρώτες κουβέντες του Σάκη κατάλαβε ότι εδώ με κάτι άλλο είχε να κάνει. Τα μάτια του δεν έπαιζαν πια προσπαθώντας να αγκαλιάσουν τη μύτη αλλά έβγαζαν σπίθες και ο κεκραμένος συνέχισε να ρέει στις φλέβες του δημιουργώντας στο μυαλό του εικόνες.
-Θα έρθει κάποτε ο καιρός των ανθρώπων. Είπε.
-Δηλαδή τώρα τι έχουμε τον καιρό των λαχανοντολμάδων;
-Είσαι εντελώς στραβάδι και θύμα της εποχής Φώντα μου. Νομίζεις ότι μια ζωή θα κυβερνάνε οι καραγκιόζηδες με τους πουλημένους φιλοσόφους που γράφουν φιλοσοφικές παπαριές για την κωλάρα τους ;
-Καραγκιόζηδες; Νέο φιλοσοφικό ρεύμα είναι; Δηλαδή ρε Σάκη ούτε ο Σόλων με τη σεισάχθεια δεν σε κάνει να νιώθεις ότι κάτι άλλαξε; Να τώρα θα πάρεις πίσω την ελευθερία σου και δεν θα είσαι δούλος, καταργήθηκε το επί τοις σώμασι δανείζειν.
-Μπα και τι νομίζεις ρε μάγκα ότι το έκανε για να γλιτώσω εγώ; Για να γλιτώσει αυτός και το σκυλολόι όλο το έκανε γιατί κοντεύαμε να σκάσουμε και επειδή ήμασταν πολλοί φοβήθηκε μη τους σφάξουμε.
-Να σου πω δε μου φαίνεται και παράλογο αλλά κάτι είναι κι αυτό.
-Ναι ρε καραγκιόζη και συ, κάτι είναι, τώρα θα είμαι χαρούμενος ελεύθερος πολίτης και θα τα ακουμπάω όπως ο δούλος.
-Το καραγκιόζης είναι καλό η κακό ρε Σάκη; Από περιέργεια ρωτάω.
-Ο Καραγκιόζης καλός θα είναι, οι άλλοι θα τον υποτιμήσουν γιατί θα αντανακλά την λαϊκή κατάντια.
-Ανάθεμα να ρίξω στους θεούς δεν χαμπαριάζω τι μου λες αδερφέ.
-Κοίτα επειδή σε βρίσκω κάργα αναδρομικό με τις φιλοσοφικές παπαριές καρφωμένες στον εγκέφαλο σου επαναλαμβάνω ότι κάποτε θα έρθει ο καιρός των ανθρώπων και δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα επιβίωσης για κανέναν.
-Δεν μου κάνεις κέρματα σε παρακαλώ τον καιρό των ανθρώπων για να σε εννοήσω;
-Στον καιρό των ανθρώπων δεν θα υπάρχουν άρματα αλλά αυτοκίνητα με αερόσακους, δεν θα υπάρχουν στρατηγοί που πολέμησαν αλλά εντελώς άκαπνοι, δεν θα χρειάζεται να κυβερνούν οι κυβερνήτες αλλά να είναι καταλληλότεροι.
-Καλό το πότον φιλοσοφείν αδερφέ αλλά εσύ είσαι μενταλιστής, να σε στείλουμε κατά ιουδαία μεριά στον γιούρι γκέλερ να κονομήσουμε.
-Στον καιρό των ανθρώπων οι δούλοι θα είναι ελεύθεροι ψηφοφόροι και θα διαλέγουν ανεπηρέαστα τους κυβερνήτες που γεννήθηκαν δημοκράτες από τα κομματοφάσκια τους. Οι κυβερνώντες θα δηλώνουν ότι μας ψηφίσατε και τώρα κάνουμε ότι μας γουστάρει. Οι άνθρωποι θα χτίζουν όπου θέλουν ότι θέλουν. Θα καινε τα δάση θα μολύνουν τα ποτάμια και τις θάλασσες. Οι δικηγόροι θα είναι μια από τις εξουσίες και δεν θα σέβονται τίποτε, ούτε καν την μνήμη ενός δεκαεξάχρονου. Αφού τα διαλύσουν όλα θα μιλάνε για πράσινη ανάπτυξη για να παίρνουν τα κοντύλια απελεύθεροι δούλοι και να το βουλώνουν. Θα καταργηθεί το κράτος των Αθηνών και όλες οι πόλεις κράτη θα ενωθούν με πρωτεύουσα την Αθήνα πάλι. Μάλιστα για να σκάσουν οι βελανιδοφάγοι σε παγκόσμια πρωτοτυπία θα έχουν και συμπρωτεύουσα την Νύμφη του Θερμαϊκού που θα διαδραματίζει τον ρόλο που παίζουν τα Σούρμενα στην παγκόσμια παραγωγή σιτηρών.
Για την δωρεάν παιδεία θα πληρώνουν στην παραπαιδεία, όπως για την υγεία όπου για να τη βγάλεις καθαρή θα πρέπει να έχεις κολλητό τον ένα και μοναδικό θεό που θα υπάρχει τότε. Όχι όπως τώρα που θυσιάζεις στον Δία κι αυτός το μυαλό του το έχει στις γκόμενες αντί να σε γιατρέψει. Για να μη σε κουράζω άσχετε θα υπάρχει ελευθεριότητα και θα κάνεις ότι σου καπνίσει.
-Καλά και γιατί θα γίνουν όλα αυτά ρε Σάκη που μας το παίζεις και δωρεάν Πυθία;
-Γιατί θα ανακαλυφθεί ο σοσιαλισμός που θα γκρεμίσει τούτο το βάσανο που ζούμε τον καπιταλισμό, και θα έρθει επιτέλους η εποχή των ανθρώπων.
-Τι κρίμα που δεν θα ζούμε τότε ρε Σάκη να ανασάνουμε και εμείς.
-Αδερφέ μου είσαι εντελώς στόκος. Για τον καιρό των ανθρώπων σου μιλάω τόση ώρα όχι για μας.

Εκτήμοροι, είλωτες, ανδράποδα

2010-01-20T16:12:00.002+02:00

Ο άρχων βημάτιζε προβληματισμένος στο παχύ χαλί του γραφείου του. Μόλις είχε γυρίσει από το γυμναστήριον όπου ανελλιπώς βρέξει χιονίσει εκγύμναζε το αρχοντικό κορμί του διότι ήταν πιστός στα διδάγματα των μεγάλων διδασκάλων. Έτσι δεν θα παρέλειπε να ακολουθεί πιστά το «νους υγιής εν σώματι υγιεί». Οι δούλοι πηγαινοέρχονταν με το πρωινό που ήταν πλούσιο σε βιταμίνες με φρέσκα φρούτα, βουτήρατα και γάλα εισαγωγής από το βασίλειο του Γηρυόνη. Αυτός σκασμένος τα πέταγε όλα.
Μαζεύτηκαν και οι άλλοι παρατρεχάμενοι και ξάπλωσαν στα ανάκλιντρα για τον πρωινό καφέ, να πούνε για το πως θα κουμαντάρουν τον πληθυσμό των δούλων. Αυτό το έκαναν κάθε μέρα όχι για να δίνουν λύσεις αλλά για να πείθεται ο άρχων ότι είναι ο κυβερνήτης και έχει την εξουσία. Αφού γέλασαν και του είπαν πόσο μεγάλος αρχηγός και έξυπνος είναι, άρχισαν να προβληματίζονται επειδή δεν ήταν σαν τις άλλες μέρες που τον ξεπέταγαν σε λίγη ώρα.
-Τι σε βασανίζει ω άρχοντα των Ελλήνων, πανέξυπνε, πανέμορφε, υιέ και εγγονέ, ένδοξε απόγονε των καλεντζιδών; Ψέλλισε ένας από τους οσφυοκάμπτες παρατρεχάμενους.
-Δεν ξέρετε τι προβλήματα έχω, γι αυτό να την τζάσετε να παίξετε σε κανένα υπουργείο. Απάντησε σκυθρωπός.
Τότε ξαφνικά άνοιξε η πόρτα. Όλοι οι παρατρεχάμενοι με βαθιά υπόκλιση τσακίστηκαν και έφυγαν αμίλητοι σέρνοντας τη μούρη στο δάπεδο. Μόλις είχε εμφανιστεί η αρχοντομήτωρ.
-Τι έχεις my pasha και σε βρίσκω σήμερα χολοσκασμένο;
-Να ρε mamy, πήρα εντολές από τα αφεντικά να κάνω κάτι με κάποια θεματάκια όπως τα της εθνικής κυριαρχίας, να ξεπουλήσω τώρα με το σχέδιο Καλλικράτης ολόκληρη την χώρα και κάτι άλλα ψηλά.
-Και γιατί σκας μοσχαναθρεμένο αητόπουλο μέγιστε απόγονε του γένους των αντρεαδών;
-Ρε mammy, τους έριξα το κόλπο με τη φτώχεια δεν τσίμπησαν, τους έριξα τη συνέχεια της αρρώστιας και των εμβολίων, δεν τσίμπησαν, κάνω και άλλα κόλπα, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα περάσει απαρατήρητο αυτό που θέλουν να κάνω τα αφεντικά.
-Μη σκας my baby δώσε γραμμή στους μαντατοφόρους με τα ραδιόφωνα τις τηλεοράσεις τις εφημερίδες και θα κάνουν τη δουλειά τους. Μην ξεχνάς ότι τώρα έχουμε και στο διαδύκτιο ένα κάρο bloggers. Τι σκατά τους τα χώνουμε ένα σκασμό φράγκα;
-Sweet mammy τα έκανα όλα. Μέρες τώρα όλοι αυτοί κάνουν τη δουλειά μας μια χαρά. Αλλά και πάλι κάτι με φοβίζει.
Η αρχοντομήτωρ σκυθρώπιασε ξαφνικά. Ρε τους ξεφτιλισμένους τους δούλους θα μου το σκάσουν το baby σκέφτηκε. Παρήγγειλε να φέρουν οι δούλοι έναν αμφορέα jack daniels. Όπως ρούφαγε το ποτό των αρχόντων και κοίταγε κατά τον Παρθενώνα από τον οποίον είχαν κονομήσει τα μαλλιά της κεφαλής τους όταν τον έχτιζαν, το μάτι της άστραψε.
-Τότε θα χρησιμοποιήσεις τα παλιά κόλπα του daddy βρε κουτό. Θα φωνάξεις τους ευπατρίδες και θα κάνουν τα κόλπα τους, να τους κρατάμε όλους μέσα στην αγωνία και την αγανάκτηση για το αν θα ανοίξουν οι δρόμοι. Ο daddy είχε λύσεις λαϊκές για όλα my baby.
Το μάτι του άρχοντα με μιας ξεθόλωσε. Πως δεν το είχα σκεφτεί; Αναλογίστηκε, αλλά από μέσα του μη τον περάσουν και για χαζό.
Σε λίγη ώρα το μήνυμα έφτασε στους ευπατρίδες την παλιά τάξη των γαιοκτημόνων, που ήταν πια πειθήνια κομματόσκυλα, να κατεβάσουν στα μπλόκα τους εκτήμορους, τους είλωτες και όλα τα άλλα ανδράποδα που εξουσίαζαν στην αγροτική περιοχή της επικράτειας. Όλοι υπάκουσαν, δεν ήταν να παίζουν με τους ευπατρίδες. Θα μπορούσαν να χάσουν και αυτό το μικρό ποσοστό που έπαιρναν από την παραγωγή για να ζήσουν. Όταν λογίζεσαι για ανδράποδο δεν παίζεις με την εξουσία που μπορεί να σε πουλήσει αλλού για δούλο. Στα μπλόκα βαλτοί εκτήμορες και είλωτες και άλλα ανδράποδα έλεγαν ότι τους είχαν ορμηνέψει οι ευπατρίδες. Για το πραγματικό πρόβλημα της δουλείας κανένας δεν μιλούσε. Όλοι με σκυμμένα κεφάλια δέσμιοι της εξουσίας παρακολουθούσαν για μια ακόμη φορά το παιχνίδι να παίζεται στις πλάτες τους.
Οι μαντατοφόροι έπιασαν δουλειά παντού, ακόμη και στο κατά τα άλλα “αθώο blogging”. Η αγανάκτηση άρχισε στο λαό των δούλων. Το τι άκουγαν από τους άλλους δούλους, που όταν έπρεπε συμμετείχαν σε άλλα παιχνίδια του άρχοντα δεν λέγεται.

Ανακουφισμένος ο άρχων άρχισε να τρωει το πρωινό του. Τότε η αρχοντομήτωρ του έκλεισε το μάτι και του είπε:

-Είδες βρε κουτό my baby στην δημοκρατία μας δεν υπάρχουν αδιέξοδα γιατί ο daddy είχε ανακαλύψει όλες τις λαϊκές διεξόδους.

Τίκτων

2010-01-16T15:50:00.005+02:00

Πολλές φορές τα κουρασμένα μάτια του ρουφούσαν με απληστία τα πορφυρά χρώματα που ζωγράφιζε ο ήλιος στο γέρμα του. Δεν ήταν μόνο το σήμα που έδινε η δύση για το τέλος της καθημερινής δουλειάς. Ήταν και η γλύκα που έκλεβε από τον αλανιάρη που γυρνούσε ελεύθερος στον ουρανό χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Μάζεψε τα εργαλεία γρήγορα για να μην ανάψει πυρσούς και κάνει έξτρα έξοδα. Η ακρίβεια ήταν μεγάλη, κάθε λίγο και λιγάκι αυξήσεις σε όλα.
Όταν πήρε τον δρόμο να γυρίσει στο σπίτι οι πυρσοί που φώτιζαν τους δρόμους του προαστίου που ζούσε τον έκαναν ένα με τη σκιά του που σέρνονταν στο χώμα από την κούραση. Πέταξε τη λερωμένη χλαμύδα φόρμα σε μια γωνιά και δεν είχε όρεξη ούτε λίγο νερό να πιει. Η νύχτα που προχωρούσε ήταν βασανιστικά ήσυχη. Μόνο τα πουλιά της Παλλάδος Αθηνάς διέκοπταν κατά διαστήματα την απόλυτη σιγή με τα υπόκωφα κρωξίματά τους.
Στριφογύριζε άυπνος και έριχνε κλεφτές ματιές στην οικογένεια που παραδομένη στην αγκαλιά του Μορφέα δεν μπορούσε να καταλάβει την αγωνία του. Η αυριανή μέρα ήταν το συνεχές βάσανό του. Έπρεπε να πληρώσει στο δημόσιο το μετοίκιον, το φόρο που του επέτρεπε να μην είναι δούλος. Ήξερε ότι αν αργούσε θα έχανε τα προνόμια και θα γινόταν αυτόματα δούλος. Δεν τον ένοιαζε για τον εαυτό του αλλά για την οικογένεια που θα μπορούσαν οι άλλοι να πουλήσουν τα μέλη της όποτε ήθελαν και όπου ήθελαν.
Πριν καλά καλά ξημερώσει πήρε το δρόμο για τα δημόσια κτήρια που εισέπρατταν τον φόρο. Οι τελευταίοι γλεντζέδες που έβγαιναν από τα συμπόσια τάραζαν την ησυχία χασκογελώντας και τραγουδώντας υποβασταζόμενοι από δούλους αφού τρίκλιζαν από την βραδινή οινοποσία και τα γλέντια. Η υπηρεσία ήταν κλειστή ακόμη όπως ήταν φυσικό και ακούμπησε στις κολώνες περιμένοντας.
Ταράχτηκε όταν ένα γέρικο χέρι τον σκούντηξε και ανοίγοντας ξαφνικά τα μάτια τυφλώθηκε γιατί ο αλανιάρης φίλος του είχε ανέβει ίσα με δυο οργιές ψηλά.
-Κοιμάσαι όρθιος ω άνθρωπε, του είπε.
Παραπατώντας ο Τίκτων δεν έδωσε σημασία στον κουρελιάρη γέρο και όρμησε στο εσωτερικό του κτηρίου να πληρώσει τον φόρο που ήταν και η ανάσα γι αυτόν και την οικογένειά του.
Ο γέρος χαμογέλασε πικρά και άρχισε να κουβεντιάζει με τον εαυτό του.
Ποιος ξέρει άραγε ο ταλαίπωρος σε ποια κατηγορία να ανήκει. Μάλλον για Έλληνας μέτοικος μου φάνηκε που προσπαθεί να επιβιώσει στο κράτος μας και του ρουφάει το αίμα .
Στο εσωτερικό του κτηρίου πια ο Τίκτων λαχανιάζοντας έφτασε στο γνωστό γραφείο που κάθε μήνα πέρναγε το βασανιστήριο της κατάθεσης του φόρου αλλά και της αντιμετώπισης των υπαλλήλων. Δούλοι ήταν και αυτοί αλλά επειδή το μόνο που ένοιαζε την πολιτεία ήταν να εισπράττει δεν τους έκανε κανένα έλεγχο, αντίθετα τους άφηνε να βασανίζουν τους άλλους για να νιώθουν και την εξουσία που καραδοκούσε πάντα πίσω από αυτούς.
Μάταια ο Τίκτων παρακαλούσε τους υπαλλήλους να καταθέσει τον φόρο. Αυτοί έτρωγαν τυρόπιτες και συζητούσαν για τα καμώματα των πορνοβοσκών που είχαν πλουτίσει άνετα και είχαν όλα τα καλά. Όσες προσπάθειες κι αν έκανε τζίφος. Μετά του πέταξαν έναν πάπυρο στα μούτρα και του είπαν ότι κλείνουν γιατί έχουν απεργία.
Ο δυστυχής με τα νεύρα κουρελιασμένα και την αγωνία στο κατακόρυφο πήρε τον πάπυρο και με τα φλογισμένα από το μίσος μάτια του έριξε μια ματιά.
«Ο μέτοικος που παύει να καταβάλει το μετοίκιον ή που προσπαθεί να σφετεριστεί αστικά δικαιώματα μεταβάλλεται σε δούλο. Το κράτος έχει ολοκληρωτική διοίκηση απέναντι στα μέλη των οποίων περιορίζει πολύ την ατομική ελευθερία, και περισσότερο, απέναντι στους μέτοικους ντόπιους και ξένους, τους οποίους θεωρεί εκ των προτέρων ως εχθρούς, ψεύτες και κλέφτες. Να θυμόσαστε πάντα τον δάσκαλο Αριστοτέλη που το έγραψε καθαρά στα πολιτικά (κεφ.1&2), «μόνο ο νόμος προσδιορίζει την διαφορά ανάμεσα σ’ έναν ελεύθερο άνθρωπο και σ’ ένα δούλο, και ότι η φύσις δεν παίζει κανένα ρόλο». Διότι «Υπάρχουν στο ανθρώπινο γένος, άτομα εξ ίσου κατώτερα από άλλα, όσο και το σώμα είναι κατώτερο της ψυχής ή το ζώο από τον άνθρωπο. Είναι οι άνθρωποι πού προσφέρουν μόνο τις σωματικές τους δυνάμεις. Τα άτομα αυτά είναι προορισμένα από την ίδια την φύση για την δουλεία, γιατί δεν μπορούν να κάνουν τίποτε καλύτερο από το να υπακούουν».
Ο πάπυρος έγραφε κατεβατά ολόκληρα, όμως η ψυχή του Τίκτωνος ήταν στα τάρταρα με την ιδέα ότι θα χάσει τα πάντα από την αντιμετώπιση του δημόσιου φορέα. Με σκυμμένους τους ώμους προχωρούσε στους διαδρόμους ψυχικό κουρέλι. Οι δημόσιοι υπαλληλόδουλοι έτρεχαν χαχανίζοντας να πάνε στην απεργία και τον έσπρωχναν μια από δω και μια από έχει. Βγαίνοντας από το κτήριο την ώρα που ήταν έτοιμος να καταρρεύσει από την αγωνία την αϋπνία και την ταλαιπωρία, το κοκαλιάρικο χέρι του γέροντα τον κράτησε όρθιο.
-Δεν σε βλέπω καλά άνθρωπε, είπε.
Ο Τίκτων με μάτια που παρακαλούσαν τον Άδη να ανοίξει τις πύλες του, ψέλλισε.
-Ηττήθηκα γέροντα…ηττήθηκα.
Το σπινθηροβόλο μάτι του κοκαλιάρη άστραψε, το σαρδόνιο χαμόγελο στα ανύπαρκτα χείλη του επέστρεψε και αγκαλιάζοντας τον Τίκτωνα φώναξε να ακούν και οι διερχόμενοι.
-Ότι και όσα να πληρώσεις, τα δικαιώματα που σου παρέχουν είναι μια ψευδαίσθηση. Τόσον εσύ όσο και η οικογένειά σου δούλοι είσαστε για να αποκτούν πλούτο από την εργασία σας οι κυβερνήτες και τα τσιράκια τους.
Φώναζε πολύ και άρχισαν να μαζεύονται περαστικοί και να γελάνε με τον κοκαλιάρη και βρώμικο γέροντα. Εξ άλλου όλοι οι δούλοι που κυκλοφορούσαν τέτοια ώρα τον θεωρούσαν γραφικό.
Ο Τίκτων έφυγε με τα μηνίγγια του να σφυροκοπάνε από τα νεύρα αλλά και τα λόγια του γέροντα ότι η ελευθερία του είναι μια ψευδαίσθηση.
Φτάνοντας στο σπίτι το είχε πάρει απόφαση. Θα τους βάλω βόμβα αν με πειράξουν.
Η βόμβα ανακαλύφθηκε μετά από 2500 χρόνια και την κρατάει ακόμη στα ροζιασμένα χέρια του.
Δεν τραβάει την περόνη γιατί παραμένει άνθρωπος.

Αφιερωμένο στον φίλο Tiktos

Άλκης

2010-01-12T20:03:00.005+02:00

Η νύχτα αγκάλιασε τον αττικό ουρανό όπως πάντα γλυκιά με τα αστέρια να την στολίζουν σκορπώντας την διαμαντένια λάμψη τους κι ένα φεγγάρι χλωμό και λάγνο που θύμιζε τον εξαίσιο λαιμό της εταίρας Φρύνης.
Η βαριά πόρτα της έπαυλης άνοιξε αυτόματα με την μυϊκή δύναμη τριάντα δούλων. Το κατακόκκινο άρμα σπηνιάροντας βγήκε με τις μπάντες στη μεγάλη λεωφόρο. Ο τρομακτικός θόρυβος από τα καθαρόαιμα που βόγκηξαν πάνω στην αλλαγή ταχύτητας έσπασε τη γαλήνια ησυχία που ήταν απλωμένη στον δήμο της Ερεχθηίδος φυλής. Το πευκόφυτο προάστιο του κράτους της Αθηνουά ήταν γεμάτο με επαύλεις από την εποχή του Κλεισθένη για να μένουν οι έχοντες και κατέχοντες μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα του λαού αλλά και την μόλυνση που είχε γεμίσει η μεγαλούπολη. Ο νέος που ήταν όρθιος στη θέση του οδηγού ήταν καλεσμένος σε συμπόσιο και πήρε ένα από τα καλλίτερα άρματα της συλλογής του κατασκευασμένο όλο στο χέρι σε μια αποικία το maranello, που ήταν φημισμένη για τα καθαρόαιμα και τα άρματα που έβγαζε.
Ξεχύθηκε σαν σίφουνας στη λεωφόρο που κατέβαινε προς το φαληρικό δέλτα δίπλα στο Κηφισό που τα γάργαρα νερά στραφτάλιζαν καθώς ταξίδευαν να λούσουν τις Νηρηίδες στη θάλασσα. Στη μεγάλη λεωφόρο κάποιες Νύμφες που είχαν βγει για μεροκάματο και οι πελάτες τους, ίσα που προλάβαιναν να θαυμάσουν το φοβερό κόκκινο άρμα που άφηνε πίσω του μόνο σκόνη και ένα βογκητό που το ζήλευαν και οι θεοί του Ολύμπου. Στο τέλος της λεωφόρου έστριψε αριστερά με την μια πλευρά του άρματος στον αέρα λόγω ταχύτητας. Έπρεπε να φτάσει στον δήμο Αιξωνής όπου ήταν τα καταστήματα των συμποσίων.
Φρενάροντας τα τέσσερα καθαρόαιμα άλογα σηκώθηκαν στον αέρα, πήδηξε από το άρμα και πέταξε το καμουτσίκι και τα χαλινάρια στον παρκαδόρο. Αμέσως καμιά δεκαριά φουσκωτοί έφεραν κοντά του πενήντα ορχηστρίδες. Ποτέ ο Άλκης δεν έκανε εμφάνιση σε συμπόσιο χωρίς ορχηστρίδες, πάντα είχε μαζί του αυτά τα λάγνα πλάσματα με όσο το δυνατόν λιγότερα διάφανα πέπλα πάνω τους. Η αλήθεια είναι ότι κόλαζαν και τον ακόλαστο τούτα τα αερικά.
Μόλις μπήκε στο κατάστημα οι αυλοί, η σύριγξ, η ύδραυλις, οι απολλώνιες λύρες και τα άλλα όργανα σταμάτησαν. Η ομορφιά του, ο πλούτος και ότι κουβάλαγε μαζί του έκανε τους πάντες να τον θαυμάζουν. Η αοιδός, μεγάλη φίρμα της εποχής που την έλεγαν lady ιέρεια Άντζελα καλωσόρισε τον Άλκη. Αυτός έκανε νεύμα να σπάσουν στα πόδια της εκατό αμφορείς αφρώδους οίνου και ξάπλωσε στο ανάκλιντρο. Φυσικά πρώτο ανάκλιντρο πίστα γιατί σε κάθε συμπόσιο άφηνε και μια περιουσία.
Τα όργανα άρχισαν πάλι και η lady ιέρεια άντζελα του αφιέρωσε το άσμα «Μέγα Ζευ, πω πω, ένα τεκνόν που εισήλθε εις το κατάστημα». Τριακόσιοι αμφορείς προσγειώθηκαν στο κεφάλι της αοιδού και οι δούλοι δεν προλάβαιναν να κερνάνε όλο το κατάστημα. Ο Άλκης έκανε νεύμα στον οινοχόο να σερβίρει το υγρό από τον αμφορέα με την μαύρη ετικέτα που έφερναν μόνο γι αυτόν από την μακρινή χώρα των χαϊλάντερ.
Όλα τα φώτα και τα μάτια ήταν στραμμένα με ζήλια στον Άλκη που δεν έδινε και πολύ σημασία στην λάγνα κόλαση που σκορπούσαν οι ορχηστρίδες στον χώρο. Σε όλα τα μάτια που χαμογελούσαν ψεύτικα στον νέο κρύβονταν η ζήλια. Σε όλα εκτός από τα δυο γυάλινα κόκκινα μάτια που πέταγαν φωτιές μέσα στο σκοτάδι των πίσω ανακλίντρων. Ο μάλλον βρομιάρης κακάσχημος μεσήλικας στον οποίο ανήκαν τα μάτια της κόλασης σημασία δεν έδινε στις ορχηστρίδες και τα γλέντια, αυτός περπάταγε σπιθαμή προς σπιθαμή με το μυαλό του στη σάρκα του Άλκη με πόθο που σκότωνε και τον Ηρακλή. Τότε έκανε μια κίνηση....
Ας πάρουμε όμως την ιστορία από την αρχή. Ο Άλκης ήταν πλουσιόπαιδο από αυτά που τον παρά τον βρήκαν από προπάππου και όχι από αρπαχτές της «δημοκρατικής» περιόδου. Ο μπαμπάς Κλεινίας ήταν από παλιό τζάκι που έφτανε μέχρι τον Αίαντα. Η μαμά Δεινομάχη είχε σόι που έφτανε μέχρι τον Κλεισθένη. Μιλάμε για πλούτο που την Γιάννα θα την είχε να του καθαρίζει την τουαλέτα σήμερα. Δεν ήταν μόνο τα πλούτη αλλά και η ομορφιά του απαράμιλλη. Το σύστημα τον προόριζε για θέση εξουσίας αλλά αυτός το έριξε στην καλή ζωή και τις τρέλες. Είχε χάσει νωρίς τον μπαμπά σε ηλικία πέντε ετών και τα έκανε όλα λαμπόγυαλο.
Ο κηδεμόνας του ο Περικλής δεν διάλεξε καλούς παιδαγωγούς αλλά τον γεροξεκούτη σκλάβο Ζώπυρον τον Θράκα και έτσι το παιδί πήρε τον κακό τον δρόμο. Ο Περικλής μάλλον δεν το έκανε αυτό κατά λάθος επειδή ο ωραίος δεν διέθετε μόνον ομορφιά και φράγκα αλλά και μυαλό. Καταλαβαίνετε ότι μπορεί και να σκέφτηκε ελαφρώς την εξουσιαστική κωλάρα του και έτσι θα απέφευγε και έναν διεκδικητή του «θρόνου» της δημοκρατίας.
Έτσι ο ωραίος νεαρός έκανε ζωή που κάθε μέρα γινότανε πρωτοσέλιδο σε πάπυρους και επιτύμβιες στήλες. Χαμός, δεν άφηνε τίποτε όρθιο. Υπήρχαν φράγκα να φάνε και οι στυμφαλίδες όρνιθες γι αυτό έκανε ότι του καπνίσει. Μεγάλωσε χωρίς ηθικούς φραγμούς. Επηρεάστηκε περισσότερο από τους δασκάλους του σοφιστές, όπως ο Πρόδικος και ο Πρωταγόρας, και συνήθισε να χλευάζει τις παραδεδεγμένες ιδέες περί δικαίου, μετριοφροσύνης, ευσέβειας, πατριωτισμού.
Όταν ήταν είκοσι χρονών ένα βράδυ σε κάποιο συμπόσιο του την έπεσε ένας άσχημος όπως λέγαμε πιο πάνω. Έτσι μπήκε στη ζωή του ο Σωκράτης. Ο έρωτας ήταν σφοδρός αφού ήταν και ο μοναδικός εραστής του. Οι διδασκαλίες του δάσκαλου ήταν γι άλλους. Ο Άλκης είχε άλλα ενδιαφέροντα αλλά ο Σωκράτης κυλούσε στις φλέβες του. Ο φιλόσοφος (40 ετων) στη μάχη της Ποτίδαιας, το 432 π.X., του είχε σώσει και τη ζωή(23 ετών), χρέος που ο Αλκης του ανταπέδωσε σώζοντάς τον και αυτός από βέβαιο θάνατο στη μάχη του Δηλίου, το 424 π.X.
Ως επιβράβευση για την ηρωική διάσωση του Σωκράτη στο Δήλιο ο πάμπλουτος Ιππόνικος πρόσφερε στον Αλκιβιάδη την κόρη του Ιππαρέτη για σύζυγο. Έτσι ο Αλκης στα δικά του πλούτη πρόσθεσε τη μεγάλη προίκα της γυναίκας του της οποίας όμως έκανε τον βίο αβίωτο. Είπε τον δεσπότη παναγιώτη η ταλαίπωρη πλοσία κορασίς.
Κάποια στιγμή με τόσο πλούτο και με μυαλό που δεν ήταν για πέταμα, άρχισαν τα «όργανα». Μετά τον θάνατο του Περικλή το 429 π.X., την Αθήνα την κυβερνούσαν δημαγωγοί, όπως ο Κλέων, ή συντηρητικοί, όπως ο Νικίας. Ο Αλκης χάρη στην προσωπική του γοητεία, στην ευγλωττία του αλλά και στον πλούτο του, αναδείχθηκε ηγέτης της δημοκρατικής παράταξης και επιδίωξε να προσεγγίσει τους Σπαρτιάτες ώστε να αναλάβει αυτός τις διαπραγματεύσεις για την ειρήνη ανάμεσα στην Αθήνα και στη Σπάρτη. Οι Σπαρτιάτες όμως προτίμησαν τον Νικία και όταν, το 421 π.X., υπογράφτηκε η «Νικίειος ειρήνη», η οποία τερμάτισε την πρώτη φάση του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Αλκιβιάδης πέρασε στο στρατόπεδο των φιλοπόλεμων.
Ειρήνη εσείς, πόλεμο εγώ ρε. Να σας δω που μου θέλατε Νικία.
Εκλέχτηκε στρατηγός με «δημοκρατικό» δημοψήφισμα μελών και φίλων και κάνει μια χοντρή πατάτα που απομονώνει την Αθηνουά ηττημένη από τη Σπάρτη. Τον πήραν με τις τομάτες αλλά ο πανέξυπνος Άλκης παραγγέλνει καινούριο άρμα στο maranello ντοπάρει και τα άτια και νάσου ολυμπιονίκης στην 91η ολυμπιάδα. Χάρηκε πολύ ο λαός που πήρε τα πάνω του με τη νίκη αυτή και τον συμπάθησε πάλι.
H δημοτικότητά του αποκαταστάθηκε και, παρά τις αντιρρήσεις του συνετού Νικία, έπεισε τους Αθηναίους να εκστρατεύσουν τούτη τη φορά στη Σικελία για να βοηθήσουν την Εγεστο εναντίον των Συρακουσών και του συμμάχου τους Σελινούντα. Λίγες όμως ημέρες προτού ο αθηναϊκός στόλος αποπλεύσει για τη Σικελία, ξέσπασε το σκάνδαλο των «Ερμοκοπιδών». Ενα πρωί οι κεφαλές των Ερμών (λίθινων στηλών που έφεραν προτομές του θεού Ερμή και κοσμούσαν εισόδους σπιτιών και δρόμους) βρέθηκαν κατεστραμμένες. Οι αντίπαλοι του Αλκη τον κατηγόρησαν ότι αυτός και οι έκλυτοι φίλοι του είχαν διαπράξει αυτή την ιεροσυλία για να διασκεδάσουν αφού δεν σέβονταν τίποτε προσθέτοντας ότι ο Αλκης είχε γελοιοποιήσει ακόμη και τα Ελευσίνια Μυστήρια. Αρνούμενος την κατηγορία ο Αλκης ζήτησε να προσαχθεί σε δίκη αλλά οι αντίπαλοί του προέβαλαν τη δικαιολογία ότι κάτι τέτοιο θα έκαμπτε το ηθικό των στρατιωτών και ότι το θέμα ήταν προτιμότερο να εξετασθεί μετά την εκστρατεία στη Σικελία.
Πρώτα η κονόμα και μετά η δίκη δηλαδή.
Φθάνοντας όμως ο αθηναϊκός στόλος στη Σικελία κατέφθασε στο νησί και η «Σαλαμινία», το ιερό πλοίο των Αθηναίων, με την εντολή να οδηγήσει τον Αλκη πίσω στην Αθήνα για να δικαστεί για την ιεροσυλία των Ερμών. Ο Αλκης ζυγίζοντας την κατάσταση προτίμησε να δραπετεύσει και να καταφύγει στην Αυλή του σπαρτιάτη βασιλιά Αγιδος B', τον οποίο και συμβούλεψε να στείλει τον στρατηγό Γύλιππο να βοηθήσει τους Συρακουσίους με αποτέλεσμα να πάθουν πανωλεθρία οι Αθηναίοι. Επίσης δική του ήταν η συμβουλή να σπεύσουν οι Σπαρτιάτες στην Αττική και να οχυρώσουν τη Δεκέλεια ώστε η Αθήνα να μην μπορεί να ανεφοδιάζεται από την Εύβοια. Μιλάμε για πολύ πατριώτη.
Χαμός εγένετο ύστερις γιατί το εύμορφον παλληκαρόπουλον μη έχοντας ποτέ κανέναν ηθικό φραγμό τους ανακάτεψε όλους. Έπιασε γκόμενα την βασίλισσα της Σπάρτης την γυναίκα του Τιμαία και την γκάστρωσε. Τον κυνήγησαν και για να την γλιτώσει την κοπάνησε για την για Μ. Ασία. Πήγε στον Τισσαφέρνη σατράπη των Περσών και έκανε κολεγιά μαζί του. Με τους Πέρσες που καλόβλεπαν πάντα την όμορφη Αθηνουά ανακάτεψε πάλι τους πατριώτες του και τα έκανε μπάχαλο μια με τους ολιγαρχικούς και μια με τους άλλους της «δημοκρατίας». Κατορθώνει να γίνει πάλι στρατηγός και να προσφέρει νίκην μεγάλη στην Αβυδο και στην Κύζικο αποκαθιστώντας την αθηναϊκή κυριαρχία στην περιοχή του Ελλησπόντου. Όπως καταλαβαίνετε οι Αθηναίοι χέστηκαν για τις προδοσίες, εκείνο που τους ενδιέφερε ήταν η αυτοκρατορία.
Στο μεταξύ στην Αθήνα η εξουσία των Τετρακοσίων είχε καταλυθεί και οι Αθηναίοι ανακάλεσαν τον Αλκη ο οποίος επέστρεψε το 407 π.X. θριαμβευτής. Με τον τίτλο του «στρατηγού αυτοκράτορα», δηλαδή του στρατηγού με απόλυτη εξουσία, ο Αλκης συνέχισε τον πόλεμο εναντίον των Σπαρτιατών. Επικεφαλής ισχυρού στόλου έσπευσε στην Ιωνία για να κατατροπώσει τους πελοποννησιακούς συμμάχους προτού προλάβει ο βασιλιάς των Περσών Δαρείος B' να τους βοηθήσει όπως τους είχε υποσχεθεί. Τούτη τη φορά όμως στάθηκε άτυχος. Ο ύπαρχός του Αντίοχος, παραβαίνοντας τις εντολές του, προκάλεσε σε ναυμαχία τον φημισμένο σπαρτιάτη ναύαρχο Λύσανδρο κοντά στην Έφεσο (406 π.X.). Αποτέλεσμα ήταν οι Αθηναίοι να χάσουν 17 πλοία και να σκοτωθεί και ο Αντίοχος.
Πάλι χαμός. Ησυχία δεν έβρισκε ο στρατηγός αυτοκράτωρ. Στο τέλος δεν ήξερε και ο ίδιος με ποιον ήταν και ποιόν πολεμούσε.
Στην Αθήνα οι πολιτικοί του αντίπαλοι κατηγόρησαν τον Αλκιβιάδη για την ήττα και κατάφεραν να του αφαιρεθεί η αρχιστρατηγία. Χωρίς πλέον τίτλο και εξουσία ο Αλκης προσπάθησε να αποτρέψει τους Αθηναίους να συγκρουστούν με τον Λύσανδρο στους Αιγός Ποταμούς, αλλά δεν τον άκουσαν. Μετά την πανωλεθρία των Αθηναίων το 405 π.X. ο Αλκης κατέφυγε στην Αυλή του σατράπη Φαρνάβαζου από όπου σκόπευε να πάει στα Σούσα να ενημερώσει τον καινούργιο βασιλιά Αρταξέρξη B' για τα συνωμοτικά σχέδια του αδελφού του Κύρου που τα είχε πληροφορηθεί.
Δεν τον άντεχαν άλλο με τα καμώματα του και στη Φρυγία στο σπίτι εμφανίστηκαν κάποιοι ένα βραδάκι και τον έκαναν φέτες. Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ποιός τους έβαλε. Μάλλον το ερώτημα θα ήταν ποιος δεν τους έβαλε. Ίσως για πρώτη φορά Πέρσες και Έλληνες συμμάχησαν πραγματικά για να γλιτώσουν από το τσουνάμι Άλκης.
Όπως καταλαβαίνετε συχωριανοί λίγο ενδιαφέρει τις αυτοκρατορίες ποιος τους τα φέρνει. Κάνουν όποιον γουστάρουν στρατηγό αυτοκράτορα με «δημοκρατικές διαδικασίες» αρκεί να διαθέτει φράγκα και να είναι από σόι.

Για πατριωτισμούς και ηθικούς φραγμούς θα μιλάμε τώρα;