Angels on Earth

Άτιτλο !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Sat, 16 Apr 2016 20:18:00 +0000

Ο αγνοών νομίζει ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο .
Ο σοφός μιλά επί ματαίω για ισορροπία .
Ο φωτισμένος είναι εν σιωπή δρών .

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Χαράλαμπος Γιαννόπουλος )

Φαντασιωση !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Wed, 24 Feb 2016 21:39:00 +0000

Απ`όταν η πληροφορία φαντασιώθηκε για Γνώση ...
γέμισε ο κόσμος φαντασιόπληκτους !!!

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Χαράλαμπος Γιαννόπουλος )

A-χέρων !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Fri, 07 Aug 2015 07:43:00 +0000

Σ`ένα φαράγγι σκοτεινό

είν του Αχέροντα οι όχθες

πήρα ένα νόμισμα χρυσό

για να τον δελεάσω .

Τρία μερόνυχτα έμελλε

εκεί να ξαποστάσω

να δασκαλέψω τρείς φορές

το μέγα μυστικό του .

Πώς πάνε κόντρα στα νερά

πώς πάν με την ροή του

πως φτάνεις μέσα από δεινά

στην ήρεμη πηγή του .

Εκεί που η κατάβαση

στα ουράνια σ`ανεβάζει

κι ο δρόσος μεταλλάσσεται

σε πύρινη ρομφαία .

Είδα χελώνα υδάτινη

να ρέει στον βυθό του

να σκάβει μες τα χώματα

να δει τον προορισμό του .

Μια λιβελλούλα γαλανή

την βλέπω να σιμώνει

τον αέρα ωθώντας απαλά

την έξοδο ζυγώνει .

Δυό πεταλούδες όμορφες

λικνίζονται με χάρη

με οδηγούν ανέμελα

μακριά απ`τον βαρκάρη .

Σαν είπα , « Φεύγω από εδώ »

Οι κάτοικοι του Άδη

Ήρθαν με μένος τρομερό

να τους δοθεί το μυστικό ,

πώς γίνεται ένας ζωντανός

να μπαινοβγαίνει στο σκοτάδι !

« Μάταια » , είπα .

Ο δρόμος είν` μοναχικός

και για γενναίους μόνο

που όρθωσαν ανάστημα

και νίκησαν τον φόβο .

Τώρα εδώ σας χαιρετώ

θα`ρθεί και η σειρά σας

Ωδή θα κάνω για εσάς

σημάδια θα αφήσω .

Ν`ακολουθάτε τον ρυθμό

σαν έρθει η Άγια ώρα

να πιείτε αθάνατο νερό

απ`του Αχέροντα την αιώρα !

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Χαράλαμπος Γιαννόπουλος )

Περί Ελευθερίας !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Sun, 12 Jul 2015 11:41:00 +0000

Κάπου σε ένα μακρινό και δύσβατο μέρος ζούσε ένα ζευγάρι με τον γιό τους .

Είχαν ένα μικρό σπίτι στην κορυφή ενός βουνού και ζούσαν ήρεμα και σε αρμονία με το περιβάλλον .

Μια μέρα ο γιός πήγε στον κάμπο με την μητέρα του για να πάρουν τα αναγκαία αγαθά για το σπιτικό τους και καθώς γυρνούσαν ρώτησε την μητέρα του για κάποια πράγματα που άκουσε εκεί κάτω και τον είχαν ενθουσιάσει .

Η μητέρα , όμως , του είπε ότι θα ήταν καλύτερα να τα συζητήσει με τον πατέρα του και τον συμβούλεψε να απομνημονεύσει τον δρόμο από τον κάμπο προς το σπίτι .

Ήταν μεσημέρι όταν έφτασαν στο σπίτι και ο μικρός έτρεξε γεμάτος ενθουσιασμό προς τον πατέρα του για να του διηγηθεί όσα έμαθε στον κάμπο !

· Πατέρα , πατέρα , σήμερα που πήγα στον κάμπο έμαθα κάποια πράγματα και θέλω να τα μοιραστώ μαζί σου .

· Μάλιστα παιδί μου , ας πάμε μια βόλτα και εν τω μεταξύ ξεκίνα να μου μιλάς για όλα αυτά που έμαθες .

· Ναι πατέρα .

Αυτά που θα σου πω είναι η αλήθεια που μου αποκάλυψαν !!!

Άκουσα ότι είμαστε ελεύθερα όντα που μπορούμε να κάνουμε ότι επιθυμούμε , ότι έχουμε ελεύθερη βούληση και άρα είμαστε φύσιν ελεύθεροι !
Υπάρχουν διδάσκαλοι που διδάσκουν διάφορες θεωρίες και πρακτικές ,

που έχουν σαν στόχο την φώτιση .

Επίσης άκουσα κάτι πολύ ενδιαφέρον , ότι θα πρέπει να κρατάμε μυστικά αυτά που βλέπουμε και βιώνουμε στον ύπνο μας ή με κλειστά μάτια από τους άλλους γιατί τότε χάνεται η όποια ιδιότητα κερδίσαμε από τις πρακτικές !

· Μάλιστα !

Ο πατέρας καθώς περπατούσε με τον γιο του παρέμεινε σιωπηλός για λίγο .

Τότε ο γιός είπε :

· Πατέρα δεν θα μου πεις κάτι για αυτά ;

Και ο πατέρας είπε :

· « Όταν είμαι σιωπηλός , να ανησυχείς

Όταν δρω δυναμικά , να γελάς

Όταν μιλάω γαλήνια , έχε την Θύρα ανοιχτή »

Το παιδί άκουσε με έκπληξη αυτά τα αινιγματικά λόγια και ρώτησε :

· Πατέρα , τι εννοείς ;

Τότε εκείνος ἐσκυψε και μάζεψε μικρές πέτρες στα χέρια του.

Σηκώθηκε όρθιος κοίταξε τον γιό του στα μάτια και άρχισε να του τις πετά !

· Πατέρα , γιατί το κάνεις αυτό , σταμάτα σε παρακαλώ !

Εκείνος όμως συνέχισε να του πετά πέτρες γελώντας δυνατά .

· Μα καλά δεν βλέπεις τι κάνεις ;;
Δεν καταλαβαίνεις ότι με ενοχλείς ;;;

Ο πατέρας όμως συνέχισε και το γέλιο του δυνάμωσε .

· Έλεος πατέρα ! Σου είπα ότι με ενοχλεί αυτό που κάνεις . Τι δεν καταλαβαίνεις ;;;

Το παιδί είχε κοκκινίσει από τα νεύρα του και φώναζε με επιτακτικό ύφος να σταματήσει !

Κι εκείνος σταμάτησε ξαφνικά να πετά πέτρες και να γελά και του λέει :

· Γιατί φωνάζεις και νευριάζεις , παιδί μου ;

Είμαι ελεύθερος να πράττω ότι επιθυμώ κι αυτή τη στιγμή επιθυμώ να σου πετάω πέτρες .
Προς τι ο θυμός σου ;

· Ναι αλλά αυτό που κάνεις παραβιάζει την δική μου ελευθερία , πατέρα .

· Μάλιστα . Άρα αυτό που εγώ θεωρώ ελευθερία είναι προϊόν της δικής μου βούλησης , συνεπώς δεν είναι απαραίτητο να εκφράζει και εσένα .

· Σωστά , πατέρα !

· Άρα αφού υπάρχει ο περιορισμός στην θέαση του καθενός , πόσο ελεύθερος είσαι τελικά ;

· Είμαι ελεύθερος να αποφασίζω το καλύτερο για εμένα .

· Άρα παιδί μου , όλα γυρνάνε γύρω από εσένα ;

· Ναι , πατέρα !

· Έχεις αναρωτηθεί ποιόν εσένα εννοείς ;

· Πως το εννοείς πατέρα ;; Εγώ είμαι εγώ κι όχι κάποιος άλλος .

· Σωστά παιδί μου , άρα εσύ αποφασίζεις και καθορίζεις τα όρια της ελευθερίας σου .

· Ναι πατέρα !

Έτσι όπως τα λες είναι !

· Έχει η ελευθερία όρια , παιδί μου ;

· Νομίζω ναι , πατέρα .

· Άρα πόσο ελεύθερος είναι κάποιος που κινείται μέσα σε όρια ;

Το παιδί σάστισε προς στιγμήν και φάνηκε να μην μπορεί να απαντήσει σε μια τέτοια ερώτηση .Περπάτησαν για λίγο σιωπηλοί και μετά ρώτησε :

· Εξήγησε μου πατέρα τι εννοείς .

Κι εκείνος του είπε :

· Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή .

Όταν ο άνθρωπος κινείται στο σκοτάδι έχει στραμμένη την προσοχή του συνέχεια στο έδαφος για να του εξασφαλίσει σταθερότητα και να μην πέσει.
Κάποια στιγμή όταν έχει πια συνηθίσει στο σκοτάδι και νοιώθει μια σχετική ασφάλεια , αισθάνεται « ελεύθερος » και σηκώνει δειλά δειλά το βλέμμα του στον ορίζοντα .

Εκεί αντιλαμβάνεται το εύρος τους σκότους που τον περιβάλει και φανερά απογοητευμένος ψάχνει κάτι να δει για να νιώσει ελπίδα .

Τότε βρίσκει το θάρρος και σηκώνει το βλέμμα του ψηλά στον ουρανό και αντικρίζει τα φωτεινά λαμπυρίσματα των αστεριών .

Είναι το πρώτο φώς που βλέπει και νομίζει ότι αυτή είναι η αλήθεια .

Φανερά ενθουσιασμένος συνεχίζει να κοιτά τον ουράνιο θόλο θαυμάζοντας τα άστρα και κάποια στιγμή εμφανίζεται η σελήνη , που μέρα με την ημέρα μεγαλώνει το φώς της και κάποια στιγμή γίνεται τόσο φωτεινή που τα περισσότερα αστέρια , πλην ολίγων εξαιρέσεων , χάνονται μπροστά στο φέγγος της .
Τότε αναθεωρεί ξανά και νομίζει ότι η Αλήθεια είναι αυτό το μεγάλο και λαμπερό αστέρι , μέχρις ότου εξαφανιστεί από μπροστά του και γεμάτος έκπληξη και απογοήτευση νομίζει ότι το φώς χάνεται .

Έχει αρχίσει να σουρουπώνει πλέον και λέει ο γιός στον πατέρα .

· Πατέρα , τι σχέση έχουν αυτά με το θέμα μας ;

· Κάτσε και συλλογίσου παιδί μου !

Θα ήθελα όμως τώρα να μου περιγράψεις αυτό το όμορφο λουλούδι .

· Ποιο πατέρα ;

· Να αυτό που είναι στα πόδια σου .

· Μα πατέρα νομίζω ότι έχουμε ξεφύγει τελείως από το θέμα μας .

Εκείνος αρχίζει πάλι να γελά δυνατά .

· Γιατί γελάς ;; Τι σχέση έχουν όλα αυτά ;; Σήμερα είσαι πολύ περίεργος πατέρα .

· Μπορείς να το περιγράψεις , παιδί μου ;;

Το παιδί φανερά ενοχλημένο και απογοητευμένο λέει :

· Είναι μια μαργαρίτα .

· Όμορφα , μπορείς να κάνεις μια αναλυτική περιγραφή .

· Υποθέτω ότι έχει ρίζες που δεν μπορώ να δώ , συνεχίζει ο κορμός που έχει πράσινο χρώμα με λεπτές λευκές ίνες , πάνω ψηλά είναι το λουλούδι που έχει περιμετρικά λευκά πέταλα και στο κέντρο είναι κίτρινο !!!

· Μάλιστα . Για πες μου , περιγράφεις αυτό που βλέπεις τώρα ή αυτό που έχεις σαν εικόνα ;

· Δηλαδή ;

· Να , έχει ήδη βραδιάσει και η μαργαρίτα δεν φαίνεται να έχει τα χρώματα που περιγράφεις .

Ο κορμός δεν έχει πράσινο χρώμα , ούτε μπορώ να δώ τις λευκές λεπτές ίνες στον κορμό της !

Επίσης τα πέταλα δεν φαίνονται λευκά όπως και το κέντρο κάθε άλλο παρά κίτρινο είναι !

· Ναι πατέρα έχεις δίκιο αλλά αυτή είναι η φυσιολογία του λουλουδιού !

· Αυτό που είπες ισχύει παιδί μου , αλλά δεν είναι η ακριβής περιγραφή αυτού που βλέπεις !
Είναι η εικόνα που έχεις καταγράψει στην μνήμη σου και σε εμποδίζει να δεις αυτό που είναι τώρα !

· Πατέρα , σήμερα είσαι πολύ παράξενος , τι έχεις πάθει ;

Εκείνος γελάει πάλι δυνατά και του λέει :

· Παιδί μου , αυτή είναι η σύγχυση του ανθρώπου που δεν έχει ανατείλει ο Ήλιος του και δεν έχει Διάκριση του φαινομενικού από το Ουσιαστικό !
Προβάλλει την εικόνα που έχει σχηματίσει για τα πράγματα και χάνεται μέσα σε θεωρίες , σοφιστείες και πρακτικές άνευ ουσίας !

Είπες : « Υποθέτω ότι έχει ρίζες που δεν μπορώ να δώ » …
Αυτή η φράση δηλώνει την πραγματική κατάσταση και τον τρόπο που θα κατανοήσεις αυτό που νομίζεις ότι βλέπεις !
Αναρωτήσου , πόσο ελεύθερο σε καθιστά αυτό ;

· Πατέρα , σήμερα είσαι καυστικός και δυσκολεύομαι να σε εννοήσω !

Έχει ήδη βραδιάσει και ο πατέρας προτρέπει τον γιο του να ξεκινήσουν για την επιστροφή στο σπίτι .

Ο γιός λέει στον πατέρα :

· Ας πάμε γρήγορα σπίτι , γεμίζει ο ουρανός με σύννεφα και μάλλον σὐντομα θα βρέξει !

Ο πατέρας ρίχνει ένα ακόμα αινιγματικό χαμόγελο και λέει :

· Ξέρεις παιδί μου , όταν βρέχει και μαλακώνει το χώμα είναι εύκολο να ψάξεις και να ανακαλύψεις διαμάντια !

· Ναι το γνωρίζω αυτό .

· Όμορφα , γιατί τώρα που θα αρχίσει η βροχή καλό είναι να ψάξεις να βρεις κανένα .

· Μα πατέρα υπάρχουν εδώ στο βουνό διαμάντια ;

· Παντού υπάρχουν παιδί μου αρκεί να θέλεις να σκάψεις και να ψάξεις !

· Θέλω πατέρα και αν βρω διαμάντια θα είμαστε επιτέλους πλούσιοι , έτσι θα μπορέσουμε να κατέβουμε στον κάμπο μαζί με τους άλλους ανθρώπους , να ζήσουμε ευτυχισμένοι !

Ο πατέρας τον κοιτάζει και παραμένει σιωπηλός για άλλη μια φορά !

Καθώς περπατούν , μεγάλα σύννεφα σκεπάζουν τον έναστρο ουρανό και ακολουθούν λάμψεις κεραυνών που δημιουργούν έναν απόκοσμο θόρυβο .
Η βροχή αρχίζει να πέφτει με ορμή στο έδαφος .

Τότε ο πατέρας λέει :

· Τώρα παιδί μου , τώρα είναι η ώρα να σκάψεις και να ψάξεις !

Ο νεαρός γονατίζει στο βρεγμένο χώμα και με πάθος σκάβει βαθιά με τα χέρια του .

Η βροχή πέφτει με ορμή επάνω του και τον δυσκολεύει στην εργασία του , όμως , ο πατέρας είναι δίπλα του να τον εμψυχώνει και να τον παροτρύνει να συνεχίσει !

Σκάβει , ψάχνει για πολύ ώρα αλλά δεν βρίσκει τίποτα και του αποκρίνεται :

· Πατέρα εδώ δεν υπάρχει τίποτα , να ψάξω αλλού ;

· Φυσικά παιδί μου , συνέχισε όπως επιθυμείς !

Έτσι το παιδί συνεχίζει να ψάχνει σε διάφορα σημεία , τα χέρια του έχουν μουλιάσει από το νερό και τραυματίζονται από το σκάψιμο στο χώμα , αλλά , η επιθυμία του να βρει διαμάντια είναι μεγάλη !

Ψάχνει με μανία να βρει κάποιο , αλλά , τίποτα !

Η κούραση κάνει αισθητή την παρουσία της και αρχίζει να διαφαίνεται εκνευρισμός και απογοήτευση .

Ξαφνικά , μέσα από τις βροντές και τον θόρυβο της βροχής , ακούει τον πατέρα του να γελάει δυνατά !

Εκεί τον πλημμυρίζει ένας βαθύς θυμός .

Σηκώνεται πάνω και αρχίζει να φωνάζει στον πατέρα του :

· Έτσι ε ; Γελάς ; Γελάς γιατί σε πίστεψα ο ανόητος !

Ήταν λάθος μου που σε πίστεψα πατέρα , ήταν λάθος μεγάλο που νόμισα ότι θα βρω διαμάντια στο βουνό !

Ο πατέρας ακούγοντας τον γιό του να λέει αυτές τις κουβέντες τον κοιτάζει σιωπηλός !

Τον πλησιάζει , ακουμπά το χέρι του στον ώμο του και του λέει :

· Έλα γιέ μου ! Είναι ώρα να πάμε σπίτι !

Ο γιος κουρασμένος , με εμφανώς θυμωμένη διάθεση και απογοήτευση κατεβάζει το κεφάλι και περπατά δίπλα στον πατέρα του !

Μόλις φτάνουν στο σπίτι πάει κατευθείαν στο δωμάτιο του και χωρίς να πει λέξη κλείνει με δύναμη την πόρτα .

Ξαπλώνει για να κοιμηθεί , αλλά , η υπερένταση δεν τον αφήνει να ησυχάσει .

Νιώθει βαθιά πληγωμένος από την παράλογη και ακατανόητη συμπεριφορά του πατέρα του και προσπαθεί να καταλάβει γιατί του φέρθηκε με τόσο δυσάρεστο τρόπο .

Όλα όσα συνέβησαν εκείνη την ημέρα γυρνούν στο μυαλό με φρενήρεις ρυθμούς .

Σηκώνεται τελικά από το κρεβάτι , στέκεται δίπλα στο παράθυρο ατενίζοντας τον συννεφιασμένο ουρανό .

Οι αστραπές φωτίζουν το σκοτεινό τοπίο και εκείνη την στιγμή του έρχεται στο μυαλό η αινιγματική φράση που είπε ο πατέρας του στην αρχή της παράξενης αυτής περιπέτειας .

« Όταν είμαι σιωπηλός , να ανησυχείς

Όταν δρω δυναμικά , να γελάς

Όταν μιλάω γαλήνια , έχε την Θύρα ανοιχτή »

Μόλις ηρέμησε κατάλαβε ότι η συμπεριφορά του πατέρα του είχε σχέση με αυτά τα λόγια !

Συνειδητοποίησε ότι ο πατέρας του κατά την διάρκεια του περιπάτου ήταν σιωπηλός , γελούσε δυνατά και μετά μιλούσε με γαλήνιο ύφος !

Τότε αναρωτήθηκε :

· Μήπως προσπάθησε να μου πει κάτι με αυτήν την συμπεριφορά ;;

Με αυτό το ερώτημα να βασανίζει τις σκέψεις του , κάθισε να βάλει όλα όσα είχαν συμβεί σε μια σειρά ξεκινώντας από την αρχή !

· « Μίλησα για αυτά που έμαθα στον κάμπο και με άκουγε σιωπηλός .

Τον ρώτησα την γνώμη του για αυτά και άρχισε να γελά και να πετά πέτρες .

Μετά μου αφηγήθηκε με ηρεμία αλλόκοτες ιστορίες . »

Δεν μπόρεσε να κατανοήσει την σύνδεση όλων αυτών των γεγονότων , αλλά , υπήρχε μια αμυδρή υποψία στην άκρη του μυαλού του , ότι εδώ συνέβαινε κάτι πέρα από τα όρια της αντίληψής του !

Οι αστραπές και οι βροντές συνέχισαν να φωτίζουν τον ουρανό και ξαφνικά του ήρθε άλλη μια αινιγματική φράση που είπε ο πατέρας του …

« « Υποθέτω ότι έχει ρίζες που δεν μπορώ να δώ » …
Αυτή η φράση δηλώνει την πραγματική κατάσταση και τον τρόπο που θα κατανοήσεις αυτό που νομίζεις ότι βλέπεις !
Αναρωτήσου , πόσο ελεύθερο σε καθιστά αυτό . »

Δεν έβγαζε νόημα . Όλα ήταν τόσο θολά και σκοτεινά όπως ο ουρανός !

Η νύχτα περνούσε με γοργό ρυθμό .

Λίγο πριν την αυγή ο ουρανός καθάρισε από τα σύννεφα , η βροχή και οι αστραπές σταμάτησαν .

Μια βαθιά σιωπή πλημμύρισε την πλάση , τόσο βαθιά , που μπορούσε να ακούσει το απαλό θρόισμα από τα φύλλα των δέντρων καθώς τα χάιδευε το ανεπαίσθητο αεράκι !

Το κρύο ήταν τόσο τσουχτερό που διαπερνούνε τους πέτρινους τοίχους και το κουρασμένο κορμί του με αποτέλεσμα να τον πιάσει ένα βαθύ ρίγος .

Ακόμα δεν μπορούσε να καταλάβει όλα όσα συνέβησαν .

Προσπαθούσε απεγνωσμένα να βγάλει νόημα αλλά τίποτα .

Η απογοήτευση σε συνδυασμό με την σιωπή και το τσουχτερό κρύο ήταν ένα δυσβάσταχτο φορτίο που δεν μπορούσε να διαχειριστεί !

Εκείνη την στιγμή θυμήθηκε την τελευταία τραυματική εμπειρία που είχε .

Την στιγμή που έψαχνε , έψαχνε , έψαχνε , μέσα στις λάσπες και την βροχή για τα διαμάντια που ποτέ δεν βρήκε .

Με την θύμηση αυτού του γεγονότος πήγε να αναζωπυρωθεί ο θυμός του , αλλά εκείνη την στιγμή κοίταξε έξω από το παράθυρο και συνέβη κάτι μαγικό !

Ο Ήλιος άρχισε να ανατέλλει και όταν του χάιδεψε το πρόσωπο άρχισε να βλέπει πράγματα που δεν είχε ξαναδεί ποτέ !

Έβλεπε τα πουλιά να πετάνε ψηλά στον ουρανό και να ψέλνουν ύμνους χαράς !

Τα δέντρα να κουνάνε τον κορμό τους χαιρετίζοντας τον Ήλιο !

Τα ζώα του βουνού να κοιτάνε με θαυμασμό και ευγνωμοσύνη την νέα μέρα που άρχιζε !

Πολύχρωμες πεταλούδες να χορεύουν σε γιορτινούς ρυθμούς !

Εκείνη ακριβώς την στιγμή εννόησε αυτά που συνέβησαν την προηγούμενη μέρα !

Ήταν όλα πλέον τόσο ξεκάθαρα και σε τάξη μες τον νου του που αισθάνθηκε μια βαθιά , πηγαία , ανέκφραστη ειρήνη να αναβλύζει από μέσα του !

Έτρεξε να βρει τον πατέρα του , να του πει ότι τελικά εννόησε !!!

· Πατέρα , Πατέρα , Πατέρα !!!

Φώναζε ο μικρός τρέχοντας προς το μέρος του !

Ο Πατέρας , που ήταν στην αυλή του σπιτιού χαμογέλασε , άνοιξε τα χέρια του και υποδέχτηκε τον αγαπημένο του υιό στην αγκαλιά του !!!

· Πατέρα εννόησα !

· Πες μου , μονάκριβέ μου !

· Ελευθερία βούλησης είναι να Είσαι ελεύθερος βουλήσεως !!!

Ο Πατέρας χαμογέλασε και είπε :

· Αγαπημένο μου παιδί , αυτή είναι η κορωνίς των Διαμαντιών που έχεις μέσα σου !

Είσαι ένας Άξιος Οδοκαθαριστής που εισήλθε στην Οδό της Ζωής !!!

Αυτή που δεν έχει ούτε σύννεφα , ούτε βροχές , ούτε λάσπες !

Είσαι πλέον Ελεύθερος !!!

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Χαράλαμπος Γιαννόπουλος )

Ο Ηλιος !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Fri, 03 Apr 2015 20:45:00 +0000

Ο άνθρωπος νομίζει ότι κοιμάται ,

ο άνθρωπος νομίζει ότι αφυπνίζεται .

Ο Ήλιος , όμως , ανατέλλει στην ώρα του χωρίς να ρωτά !!!

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Χαράλαμπος Γιαννόπουλος )

Περί Εξελίξεως !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Sat, 06 Dec 2014 18:04:00 +0000

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μαθητής με τον Δάσκαλο του , που καθώς πορεύονταν , συζητούσαν !

Σταμάτησαν να ξαποστάσουν στην κορυφή ενός βουνού και αγναντεύοντας την θέα μιλούσαν για διάφορα θέματα που απασχολούσαν τον μαθητή !

Ό Δάσκαλος εννοώντας τους προβληματισμούς του μαθητή του , είπε :

- Διακρίνω μια ανησυχία στις ερωτήσεις σου , παιδί μου .

Έλα , πες μου δίχως φόβο , τι είναι αυτό που σε απασχολεί ; »

Τότε ο μαθητής , σαν να ελευθερώθηκε και με την προτροπή του δασκάλου του έκανε την ερώτηση !

- Δάσκαλε , μπορείς να μου μιλήσεις για την εξέλιξη ; »

Τότε ο Δάσκαλος αφουγκράστηκε την ερώτηση , κοίταξε στα μάτια τον αγαπημένο του μαθητή και του είπε :

- Χμμ … Μάλιστα , θες να σου μιλήσω για την εξέλιξη.

Λοιπόν , θα σου διηγηθώ μια ιστορία πολύ οικεία , σχετική με το περιβάλλον που έχουμε την ευτυχία να ζούμε !

Θα σου μιλήσω για το αυγό , του είπε χαμογελώντας .

Ο μαθητής ξαφνιάστηκε με την απάντηση και αυθόρμητα είπε :

- Για το αυγό ;

Δεν σε καταλαβαίνω , Δάσκαλε !»

Τότε ο Δάσκαλος γέλασε δυνατά , με όλο του το είναι κι αφού ηρέμησε του αποκρίθηκε :

- Ναι λοιπόν , θα μιλήσουμε για το αυγό !

Άκου τον λογισμό μου και μετά θα έχεις όλον τον χρόνο να συλλογιστείς πάνω σε αυτό !

Ένα αυγό χρειάζεται μια κότα να το δημιουργήσει κι έναν κόκορα να το γονιμοποιήσει ! Σωστά ;

- Σωστά !

- Μόλις λάβει χώρα η γονιμοποίηση , η κότα ετοιμάζει το αυγό μέσα στα σπλάχνα της κι όταν έρθει η κατάλληλη ώρα το φέρνει σε τούτον τον κόσμο !

Επίσης κάτι που είναι άξιο αναφοράς , και θα σου επιστήσω την προσοχή , είναι ότι το αυγό κατά την διαδικασία της γέννας φέρει πάνω στο τσόφλι του κατάλοιπα από τα σπλάχνα της μητέρας του !

- Μα Δάσκαλε , τι σχέση έχουν όλα αυτά με την ερώτηση μου ;;

Ο δάσκαλος χαμογελάει και συνεχίζει :

- Το τσόφλι νιώθοντας αυτά τα κατάλοιπα πάνω του ψάχνει να βρει τρόπους να τα καθαρίσει , όμως δεν του έχει δοθεί τέτοια δυνατότητα και αναλώνεται μάταια !

- Τι θες να πεις , Δάσκαλέ με αυτό ;

Αν και δεν έχω καταφέρει ακόμα να εννοήσω τον συλλογισμό σου , εντούτοις μου φαίνεται ενδιαφέρον και θα ήθελα να συνεχίσεις !

- Όμορφα !

Το αυγό αποτελείται από το τσόφλι , το ασπράδι και τον κρόκο . Σωστά ;

- Σωστά , Δάσκαλε .

- Κάποια στιγμή λοιπόν , με την φροντίδα της κλώσας , ο σπερματικός σπόρος που ενυπάρχει μέσα στο αυγό αναλαμβάνει δράση και εισχωρεί στον κρόκο !

Εκείνη ακριβώς την στιγμή ξεκινάει μια θαυμάσια διαδικασία , παιδί μου !

Είναι δε τόσο δυνατή , που το τσόφλι σταματά να ασχολείται με το έξω και στρέφει την προσοχή εντός του !

Το ασπράδι περιέχει όλα τα απαραίτητα συστατικά μαζί με αυτά του κρόκου , που θα χρειαστούν για να αναπτυχθεί και να γίνει τελικά αυτό που είναι να είναι !

- Ένα κοτοπουλάκι , δηλαδή , Δάσκαλε !

- Ακριβώς , παιδί μου !

- Όταν απορροφηθούν όλα τα θρεπτικά συστατικά που υπήρχαν μέσα στο αυγό έχει σχηματιστεί ένας νεοσσός , που με την σειρά του είναι έτοιμος και αρκετά δυνατός για να σπάσει την μέγιστη και ύστατη προστασία που του παρείχε το τσόφλι και τελικά να βγει στον κόσμο να συνεχίσει το έργο των προγόνων του !

Ο Δάσκαλός , αφού σιώπησε για λίγο και ατένισε το άπειρο , είπε χαμογελώντας στον μαθητή του :

- Κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία , παιδί μου !

- Μα , δεν εννόησα γιατί μου είπες αυτήν την ιστορία και πώς σχετίζεται με την εξέλιξη , Δάσκαλε !

- Το αυγό , παιδί μου , είναι σαν τον άνθρωπο !

Έχει τρείς υποστάσεις : Το τσόφλι ( Σώμα ) , το ασπράδι ( Ψυχή ) και τον κρόκο ( Πνεύμα ) !

Όμως , μην περιμένεις να σου δώσω έτοιμη τροφή !

Έχε κατά νου την ιστορία που μόλις σου αφηγήθηκα και κάνε τους δικούς σου συλλογισμούς !

Όταν ολοκληρώσεις την διαδικασία θα εννοήσεις το πώς , που και πότε αρχίζει η εξέλιξη !!!

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Χαράλαμπος Γιαννόπουλος )

Επίκληση στην Ζωή !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Sun, 12 Oct 2014 16:29:00 +0000

Μια φορά κι έναν καιρό είναι μια ΙΔΕΑ και εκδηλώνεται !!!

Τότε , σε μια εποχή πολύ πριν εμφανιστούν τα έμβια όντα στο υπαρκτό σύμπαν δημιουργήθηκε ένας πλανήτης που είχε επάνω του ένα μεγάλο δέντρο .

Ο πλανήτης αυτός ήταν στην αρμοδιότητα του άρχοντα « ΕΝ-ΓΑΙ-ΩΝ » , που είχε την ευθύνη για την ομαλή λειτουργία του !

Στον πλανήτη επικρατούσαν δυο εποχές , ο χειμώνας και το καλοκαίρι και το δέντρο ήταν πλήρως εναρμονισμένο και προσαρμοσμένο στις συνθήκες αυτές .

Οι εποχές εναλλάσσονταν , σαν να επιβαλλόταν η μια στην άλλη αέναα.

Μεγάλα διαστήματα ακραίων φαινομένων λάμβαναν χώρα , όμως το δέντρο είχε τον τρόπο να τα αντιμετωπίζει και να επιβιώνει .

Μια μέρα όμως τα δεδομένα άλλαξαν !

Την στιγμή που το καλοκαίρι ετοιμαζόταν να παραδώσει την σκυτάλη στο χειμώνα , αποφάσισε να αναλάβει τα ηνία και να κυριαρχήσει στον πλανήτη .

Ο χειμώνας προσπάθησε να προβάλει αντίσταση και να διεκδικήσει την σειρά του , όμως το καλοκαίρι πρότασσε εμπρός του τον ήλιο και αυτός εξάτμιζε κάθε σύννεφο που προσπαθούσε να δημιουργήσει !

Μόλις ανέλαβε το καλοκαίρι , ο ήλιος ήταν πλέον ο καθημερινός κάτοικος του ουρανού.

Το δέντρο ξαφνιάστηκε από αυτήν την απρόσμενη αλλαγή και ξεκίνησε να ψάχνει τρόπους για να διαχειριστεί την νέα κατάσταση !

Ο χειμώνας του πρόσφερε νερό που έφτανε μέχρι τα βάθη των ριζών του κι έτσι του εξασφάλιζε την πλήρη κάλυψη των αναγκών του !

Όμως το πρόβλημα που είχε ήταν αρκετά σοβαρό μιας και είχε ήδη διανύσει την εποχή του θέρους και το νερό που είχε φυλάξει για τις βαθύτερες ρίζες είχε τελειώσει !

Προσπάθησε να κρατήσει την λίγη υγρασία που είχε απομείνει βαθιά κάτω στις ρίζες για να εξασφαλίσει την θαλερότητα της κορυφής του , όμως ο παρατεταμένος ήλιος και η ξηρασία δεν του άφηναν πολλές επιλογές πλέον.

Χρειαζόταν να πάρει γενναίες αποφάσεις στην ύστατη αυτή προσπάθεια να επιβιώσει !

Έπρεπε να στείλει το νερό ψηλά , να δυναμώσει την βάση για να μπορέσει να κρατήσει το βάρος του.

Τώρα πια γνώριζε ότι οδηγείτο σε έναν αργό κι επίπονο θάνατο , όμως όφειλε να παλέψει !

Όσο περνούσε ο καιρός το δέντρο έκανε όλο και μεγαλύτερες θυσίες παραμελόντας βασικά σημεία της υπόστασής του , ξεκινώντας από την κορυφή και κατεβαίνοντας συνεχώς χαμηλότερα !

Η κορυφή και το μέσον του δέντρου είχαν αρχίσει να μαραίνονται και τίποτα πλέον δεν θύμιζε την καλαίσθητη πράσινη εμφάνιση του !

Οι θερμοί άνεμοι που φυσούσαν και θέριζαν τον πλανήτη , ταρακουνούσαν τα άλλοτε γεμάτα καταπράσινα φύλλα κλαδιά του και κινούνταν σαν εκκρεμές επιβαρύνοντας την βάση του !

Έτσι το δέντρο , από ανάγκη , έστελνε ό,τι απόθεμα υγρασίας του είχε απομείνει στην επιφάνεια για να καταφέρει να παραμείνει όρθιο !

Το καλοκαίρι συνεχιζόταν αδιάκοπα και πλέον άρχισε να χάνει και τις τελευταίες δυνάμεις του , ώσπου μαράθηκε τελείως !

Η άλλοτε καταπράσινη φύση του είχε μετατραπεί σε ένα θαμπό κίτρινο χρώμα κι ο αέρας που διαπερνούσε τα ξερά κλαδιά του , δημιουργούσε ένα αδιάκοπο κι ενοχλητικό συριγμό που διατάραζε όλη την αρμονία του κόσμου !

Αυτό έγινε αφορμή να ξυπνήσει ο πλανήτης και να φωνάξει τον « ΕΝ-ΓΑΙ-ΩΝ » , που βλέποντας τι συνέβαινε αποφάσισε να ενεργήσει.

Έπρεπε να βρει τρόπο να επανέλθει η ισορροπία που είχε διαταραχθεί!

Τότε θυμήθηκε τον δεύτερο αδελφό , που είχε σταθεί δίπλα του βοηθός στην αρχή της δημιουργίας του.

Ήταν ο άρχοντας των υδάτων , ο ξακουστός στην τότε εποχή ως « ΕΝ-ΥΔΩΡ-ΩΝ » !

Ο « ΕΝ-ΓΑΙ-ΩΝ » τον επικαλέστηκε με σεβασμό :

« Ω! μέγα άρχων ξακουστέ

των Υδάτων Συ , Πατέρα

πότισε την διψασμένη γη

την καμένη από ανάγκη .

Να γίνει όπως στην αρχή

το δέντρο να ιάνει

να πρασινίσει η κορυφή

τα ουράνια να στολίσει .

Σαν μάνα γη να κοινωνώ

των ουρανών την χάρη

ποίημα να γίνω φωτεινό

να υποδεχτώ τον Λατρευτό . »

Ο « ΕΝ-ΥΔΩΡ-ΩΝ » εμφανίστηκε αμέσως μπροστά του και με ορμή καταρράχτη εισήλθε στην γη και δημιούργησε υπόγεια ποτάμια για να τραφούν οι ρίζες .

Έπειτα βγήκε στην επιφάνεια και χάραξε ρυάκια .

Τέλος , έφερε συννεφιά πυκνή γεμίζοντας την πλάση με Ύδωρ καθάριο !

Το δέντρο που ακροβατούσε στα όρια Ζωής και θανάτου ένιωσε ξαφνικά να λούζεται με άφθονο νερό που κάλυπταν όλα τα μέρη του !

Η κορυφή άρχισε να ξαναζωντανεύει , το ίδιο συνέβαινε και στο μέσον αλλά και στην βάση !

Το δέντρο ρουφούσε με λαχτάρα το γεμάτο Ζωή Ύδωρ και μεταμορφωνόταν σε κάτι πρωτόγνωρο και μεγαλειώδες , έτσι ο αέρας που φυσούσε δεν είχε πλέον εξουσία επάνω του !

Υπήρχαν ακόμα κάποια σημεία με αυτό το κίτρινο , γεμάτο θάνατο , χρώμα , αλλά θα πρασίνιζαν κι αυτά όταν το δέντρο θα έμπαινε ξανά σε ομαλή λειτουργία και σωστή διαχείριση της ροής του !

Μόλις τελείωσε η όλη διαδικασία , ο « ΕΝ-ΓΑΙ-ΩΝ » ευχαρίστησε τον « ΕΝ-ΥΔΩΡ-ΩΝ » για την βοήθεια του και τον αποχαιρέτισε !

Ο « ΕΝ-ΥΔΩΡ-ΩΝ » όμως δεν είχε τελειώσει ακόμα την εργασία του …

Χρειαζόταν να επαναφέρει τον πλανήτη σε ισορροπία και να βρει μια λύση στην διαμάχη μεταξύ χειμώνα και καλοκαιριού !

Αποφάσισε να φωνάξει το μεγάλο του αδελφό , τον γνωστό ως « ΕΛ-ΕΡ-ΩΝ » !

Μόλις άκουσε το κάλεσμα του , ο « ΕΛ-ΕΡ-ΩΝ » εμφανίστηκε !

Ο « ΕΝ-ΥΔΩΡ-ΩΝ » του περιέγραψε τι είχε συμβεί και ποιά ήταν η αιτία της ανισορροπίας που είχε επέλθει κι ο « ΕΛ-ΕΡ-ΩΝ » είχε ήδη την λύση !

Για να μην αντιμάχονται ο χειμώνας με το καλοκαίρι , αποφάσισε να δημιουργήσει ενδιάμεσες εποχές που θα είχαν στοιχεία και των δύο !

Η μία εποχή θα ονομαζόταν φθινόπωρο και θα σηματοδοτούσε την φθίνουσα πορεία των ηλιόλουστων φαινομένων για να υποδεχθεί τον άγριο χειμώνα .

Η άλλη θα ονομαζόταν άνοιξη , που θα δήλωνε το άνοιγμα των πυλών και την ανθοφορία της φύσης που στολισμένη πλέον θα υποδεχόταν την εποχή του Ηλίου !

Έτσι θα σταματούσε η όποια επιδίωξη κυριαρχίας και θα ήταν όλοι ικανοποιημένοι !

Ο πλανήτης είχε πλέον εναρμονιστεί με την νέα πραγματικότητα και το δέντρο είχε γίνει καταπράσινο και υγιέστατο !

Ο « ΕΛ-ΕΡ-ΩΝ » βλέποντας αυτό το θαυμάσιο θέαμα θέλησε να το στολίσει κι έτσι χάραξε έναν κύκλο γύρω από το δέντρο και έριξε κάποιους σπόρους στο χώμα .

Τους έδωσε εντολή να ξεραίνονται κατά την διάρκεια του φθινόπωρου , να εισχωρούν βαθιά στην γη για να προστατευτούν από τις κακουχίες του χειμώνα και με τον ερχομό της άνοιξης να ανθοφορούν στολίζοντας το δέντρο !

Τότε ο « ΕΝ-ΘΥΜΗΤΗΣ » θέλησε να μείνει μόνιμα καταγεγραμμένο το γεγονός και κάλεσε τον « ΕΛ-ΕΡ-ΩΝ » να το καταγράψει σαν Νόμο της πλάσης , από τώρα και για πάντα !!!

Αφού έγινε η καταγραφή του Νόμου , κάλλος και αρμονία περιέλουζε πλέον τον πλανήτη και τότε ακούστηκε μια Φωνή να λέει :

¨ Ήλθε η ώρα ¨

Και ξάφνου … Φώς εγένετο !!!

Μια έκρηξη Φωτός πλημμύρισε την πλάση !!!
Ο κήπος είχε πλέον κάτοικο ένα μικρό παιδί και η Πνοή Του είχε εισχωρήσει σε κάθε κύτταρο της πλάσης , ώστε να είναι το Ουράνιο Τόξο τις βροχερές μέρες του φθινοπώρου , η νιφάδα χιονιού του παγερού χειμώνα , το χρώμα στα λουλούδια της άνοιξης , ο Ήλιος του καλοκαιριού , μα προπάντων στόλιζε με χρώμα ιριδίζων το φύλλωμα του Δέντρου !!!

Τότε το μικρό παιδί χαμογέλασε και με ένα βλέμα σιωπηλό και διαπεραστικό έδειχνε με το μικρό χεράκι του στον « ΕΛ-ΕΡ-ΩΝ » τους άλλους κήπους που δημιουργούνταν και ήταν άδειοι !!

Τότε ο « ΕΛ-ΕΡ-ΩΝ » εννόησε το καθήκον του να πλάθει από ένα παιδί για τον κάθε κήπο που είχε δημιουργηθεί και που θα δημιουργούνταν αέναα από τώρα και επέκεινα !

Αφού όλα είναι όπως είναι να είναι , το μικρό παιδί ξεκίνησε να εξερευνά την νέα του κατοικία και ο « ΕΝ-ΘΥΜΗΤΗΣ » είναι ο Πανταχού παρών Φύλακας και Δάσκαλος του !!!

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Χαράλαμπος Γιαννόπουλος )

Το Δέντρο , η Ζεύξη και ο Ήλιος !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Sat, 05 Jul 2014 15:31:00 +0000

Μια φορά κι έναν καιρό , πριν από αδιευκρίνιστα χρόνια , ζούσε ένα μικρό παιδί σε έναν κήπο !

Το όνομα του δεν έχει σημασία , ο καθένας ας το ονομάσει ελεύθερα ως νιώθει.

Του είχαν δοθεί οδηγίες να τον προσέχει και να τον εξελίσσει συνέχεια .

Εκεί υπήρχαν διαφόρων ειδών λουλούδια , με ποικίλα χρώματα και ιδιότητες και στην μέση είχε ένα δέντρο αρκετά μεγάλο !

Αν κάποιο φυτό χάλαγε είχε την δυνατότητα να το ξεριζώνει και να το αντικαθιστά με ένα νέο ,

που με την σειρά του θα μεγάλωνε και θα συμπλήρωνε το κενό ομορφιάς και αρμονίας που άφηνε το προηγούμενο !!

Το δέντρο δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη περιποίηση κι έτσι δεν αφιέρωνε σχεδόν καθόλου χρόνο σε αυτό .

Αυτό γινόταν κάθε μέρα για πάρα πολλά χρόνια και είχε γίνει πλέον τρόπος ζωής για τον νεαρό μας Φίλο !!

Κάποια μέρα χάλασε ένα φυτό και ξάφνου του γεννήθηκε μια ιδέα !

Θα το ξερίζωνε , θα καθάριζε και θα φρεσκάριζε το χώμα και στην συνέχεια θα έβαζε τον σπόρο μέσα στην γη .

Όμως θα έκανε κάτι διαφορετικό αυτή την φορά …

Θα καθόταν καρτερικά να δει όλη την διεργασία του σπόρου , από το πώς φυτρώνει , πώς μεγαλώνει , πώς ανθίζει και τελικά πως γίνεται αυτό το οποίο είναι !

Ξεκίνησε λοιπόν φυτεύοντας τον σπόρο και αφιέρωνε σχεδόν όλη την ημέρα του στο να παρακολουθεί την εξέλιξή του !

Είχε έρθει ο χειμώνας και έκανε αρκετό κρύο όμως εκείνος καθόταν καρτερικά και με περίσσιο θάρρος πάνω από τον σπόρο του .

Όποιες συνθήκες κι αν αντιμετώπιζε , κρύο , βροχή , αέρας , εκείνος πάντα ήταν πάνω από τον σπόρο και τον παρατηρούσε !

Τον χειμώνα ετοιμαζόταν να υποδεχτεί η άνοιξη και ο ήλιος έκανε συχνότερα πια την παρουσία του .

Ο νεαρός μας Φίλος αφού έριχνε μια γρήγορη ματιά στον κήπο και διευθετούσε τις εργασίες του έτρεχε γοργά προς τον σπόρο του και καθόταν για ώρες παρατηρώντας τον!

Μια ηλιόλουστη μέρα ένα νέο βλαστάρι πετάχτηκε από την γη , το κοιτούσε έκθαμβος και με περίσσιο ενθουσιασμό το παρατηρούσε όλο και με μεγαλύτερη προσοχή !

Το βλαστάρι μέρα με την μέρα αναπτυσσόταν , δημιουργούσε όλο και περισσότερα κλαδιά , απλωνόταν συνεχώς και κάποια στιγμή άρχισε πάλι να αναδιπλώνεται και στην κορυφή του έβγαλε έναν μίσχο !

«Τι παράξενο!» , αναρωτήθηκε …

Πήγε σε λίγο μεγαλύτερη απόσταση και το παρατήρησε ξανά κι εκεί φαινόταν πιο καθαρά ότι το φυτό είχε δημιουργήσει έναν νοητό ρόμβο και στην κορυφή του είχε τον μίσχο σαν επιστέγασμα !

Όταν ο μίσχος άνθισε και είχε ολοκληρωθεί πια η εργασία του , ξάφνου του γεννήθηκε μια ερώτηση .

«Το δέντρο; Τι να είναι άραγε το δέντρο που τόσο καιρό παραμελούσα ;; »

Ξεκίνησε τρέχοντας προς αυτό και φτάνοντας στον κορμό του κοίταξε για πρώτη φορά ψηλά!

Εκεί τον περίμενε μια θαυμάσια έκπληξη …

Στα πλατιά κλαδιά του αντί για φύλλωμα είχε χιλιάδες , ίσως εκατομμύρια σκόρπιες λέξεις !

Πήγε γρήγορα και έφερε χαρτί κι άρχισε να γράφει όλα όσα έβλεπε γραμμένα εκεί !

Μόλις τελείωσε ξεκίνησε να συνθέτει τις λέξεις και γέννησε έννοιες πρωτόγνωρες σε αυτόν !

Τότε παρατήρησε κάτι μαγικό …

Κάποια σημεία του κήπου είχαν ανθίσει με λουλούδια που ομορφότερα δεν είχε ξαναδεί , το δε άρωμα τους ήταν μαγευτικό !

Αυτό του έδωσε ώθηση να συνεχίσει και πηγαίνοντας στο δέντρο έγραφε και σύνθετε έννοιες που συνεχώς διαμόρφωναν τον κήπο του !

Μόλις τελείωσε με τα κλαδιά που έβλεπε από κάτω ήθελε να συνεχίσει κι έτσι σκαρφάλωσε στον κορμό και φτάνοντας στο κλαδί που είχε ήδη γεννήσει νέες έννοιες ,κοίταξε ψηλά …

Και είδε αυτό που περίμενε , περίπου δηλαδή …

Τα κλαδιά ήταν πιο μαζεμένα από τα αρχικά και οι λέξεις που είχαν επάνω ήταν λιγότερες !

Με τον ίδιο ενθουσιασμό ξεκίνησε να γράφει και να συνθέτει και όσο το έκανε αυτό τόσο ο κήπος γινόταν ποιο όμορφος με εξαίσια αρώματα να αναδύονται από τα λουλούδια !

Κάθε φορά που ανέβαινε κλαδί γίνονταν όλο και λιγότερες οι λέξεις και οι έννοιες πια ήταν όλο και πιο συμπυκνωμένες !

Η ανάβαση στο δέντρο και η γραφή , σύνθεση , είχε γίνει πλέον καθημερινή ασχολία !

Ανέβαινε όλο και πιο ψηλά στο δέντρο και κάποια στιγμή , μέσα από τα κλαδιά , είδε νωθρά τον ήλιο !!

Όμως όχι τον ήλιο που γνώριζε , αυτό ήταν κάτι άλλο , απροσδιόριστο ακόμα που όμως του πρόσθετε επιπλέον ενθουσιασμό και ζήλο να πάει ψηλότερα !

Κι έτσι γινότανε …

Ανάβαση , καταγραφή , σύνθεση !!!

Ευτυχώς ο κήπος κάτω ήταν σε άριστη κατάσταση και πλέον δεν χρειαζόταν καθόλου φροντίδα ,

όλα εκεί είχαν αφεθεί σε μια μαγική Ροή !!!

Κάποια στιγμή είχε φτάσει κοντά στην κορυφή και εκεί οι λέξεις πλέον ήταν ελάχιστες και δυσνόητες …

Η σύνθεση είχε γίνει πραγματικός γρίφος και ήταν πολύ κουραστικό , σε σημείο εξαντλήσεως !!

Οι λέξεις ήταν μόνο δύο και είχαν τον χαρακτήρα ερώτησης .

«Τι χρειάζομαι;»

Ο νεαρός μας Φίλος έψαχνε να βρει την λύση δίνοντας πολλαπλές απαντήσεις,

που όμως δεν ήταν αρκετές για να προχωρήσει …

Είχε πλέον εξουθενωθεί , είχε χάσει το κουράγιο του , τον ενθουσιασμό του και σκεφτόταν πολύ σοβαρά να τα παρατήσει !

Όμως πλέον ο ήλιος φαινόταν σχεδόν καθαρά και ήθελε τόσο πολύ να τον δει ολόκληρο!

Παρατήρησε ότι σκεφτόμενος έδινε συνεχώς λανθασμένες απαντήσεις κι έτσι είπε για λίγο να ηρεμήσει , να χαλαρώσει και να αδειάσει το μυαλό του από τις σκέψεις , με την ελπίδα ότι ίσως τελικά λάβει την σωστή απάντηση !

Κάθισε ακίνητος έκλεισε τα μάτια και προσπαθούσε να απωθήσει έννοιες που του έρχονταν αυθόρμητα σαν απαντήσεις από χαμηλότερα επίπεδα καταλαβαίνοντας πλέον ότι το μυαλό του έπαιζε άσχημο παιχνίδι !!

Προσπαθούσε να το τιθασεύσει και η προσπάθεια του ήταν σκληρή και εξαντλητική !

Το είχε πάρει απόφαση πλέον ότι δεν θα κέρδιζε αυτή τη μάχη κι άρχισε να χάνει κάθε ελπίδα !

Κι εκεί λοιπόν που αποφάσισε να τα παρατήσει και να αρχίσει να κατεβαίνει το δέντρο , απελευθερωμένος από το άγχος και την προσδοκία σωστής απάντησης ,

ξαφνικά και δίχως να το περιμένει , σχεδόν αυτόματα αναφωνεί …

« ΖΕΥΞΗ »

Και τότε , άκουσε ένα περίεργο θρόισμα από τα κλαδιά του Δέντρου και σαν κοίταξε κάτω είδε κάτι μοναδικό !

Μια Φωτιά περιέλουζε το Δέντρο από την βάση του και ανέβαινε γοργά προς τα επάνω !!!

Του έκανε εντύπωση που τα κλαδιά δεν καίγονταν από την Φωτιά , παρά μόνον οι λέξεις και απλά συνέχιζε την πορεία της δυναμικά προς την κορυφή !!!

Μόλις τον έφτασε η Φωτιά , ακριβώς την στιγμή που τον περιέλουζε κι εκείνον , κοίταξε ψηλά κι εκεί είδε ένα ΖΕΥΓΟΣ πιασμένο χέρι-χέρι και χορεύοντας από ενθουσιασμό , να τον πλησιάζει , να τον πιάνουν από τα δυο του χέρια και να τον βοηθάνε να ανέβει στην κορυφή !

Ακόμα και με την βοήθεια του ΖΕΥΓΟΥΣ , η ανάβαση ήταν δύσκολη και επίπονη!

Αυτό που αντίκρισε όμως τον έκανε να ξεχάσει την κούραση και ένιωσε Μέθεξη και Θάμβος !

Αφού συνήλθε , έριξε μια ματιά κάτω και έβλεπε πολλά άλλα δέντρα γύρω , που από τον κήπο του δεν είχε δει ποτέ !

Έψαξε να βρει κανέναν άλλον , μα δεν υπήρχε κανείς …

Όμως όντας στην κορυφή έβλεπε κλαδιά να κουνιούνται από Αναβάτες που ανέβαιναν , άλλους να ξεκουράζονται από την κούραση της ανάβασης σε κάποιο κλαδί , άλλους να φωνάζουν , να σπάνε τα κλαδιά του δέντρου τους και να πέφτουν κάτω και κάποια δέντρα να μην έχουν ακόμα αναβάτη !

Αφού ολοκλήρωσε την παρατήρηση κάτω γύρισε να κοιτάξει γύρω του κι εκεί είδε κάτι παράδοξο .

Το ΖΕΥΓΟΣ που τον είχε βοηθήσει να ανέβει , στεκόταν όρθιο εκ δεξιών του , μπροστά σε ένα συρματόπλεγμα και πέρα από το συρματόπλεγμα ήταν ένας απέραντος Γαλάζιος Ουρανός !

Προς στιγμήν σάστισε , κοίταξε ξανά γύρω του και τότε ένιωσε νοσταλγία για τον Γαλάζιο Ουρανό που αντίκριζε !

Αυτόματα του δημιουργήθηκε νέα ερώτηση .

« Πως πάω Εκεί ;; »

Αυτή τη φορά η απάντηση ήλθε αβίαστα και απλά …

« Πετώντας!! »

Άνοιξε τα μεγάλα , δυνατά φτερά Του και πετώντας ψηλά πέρασε για πάντα στον Απέραντο Γαλάζιο Ουρανό !

Τότε …

Εκείνη την Αιώνια Στιγμή , αυτός ο Γαλάζιος Ουρανός είχε τον δικό του Ήλιο !!!

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Χαράλαμπος Γιαννόπουλος )

Περί σκέψεως !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Sat, 31 May 2014 14:35:00 +0000

Η σκέψη έχει διττή φύση !

Η πρώτη είναι το ονείρεμα της «μεγαλειώδους» φύσης της (Ψευδαίσθηση)

και η δεύτερη είναι η μορφοποίηση της «νοημοσύνης» της (Άγνοια) .

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος (Χαράλαμπος Γιαννόπουλος)

Το Δάσος !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Tue, 08 Apr 2014 19:22:00 +0000

Για να μπορέσεις να δεις το Δάσος χρειάζεται πρώτα να έχεις Ανέβει στην κορυφή του δικού σου Δέντρου !!!

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος (Χαράλαμπος Γιαννόπουλος)

Γνώση !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Mon, 31 Mar 2014 22:46:00 +0000

Γνώση είναι η Αυθύπαρκτη Γενεσιουργός μέθεξη ,

της αποκάλυψης του Θείου Σχεδίου !!!

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Χαράλαμπος Γιαννόπουλος )

Δύναμη του Λόγου !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Tue, 25 Mar 2014 19:09:00 +0000

Αν ο άνθρωπος κατανοούσε την Δύναμη του Λόγου ...
θα φλυαρούσε λιγότερο !!!

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Babis Giannopoulos )

Λευκό χαρτί !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Tue, 25 Mar 2014 19:03:00 +0000

Ναι ,
το παραδέχομαι και το αποδέχομαι .
Κολυμπώ μέσα σε έναν ωκεανό ΑΓΝΟΙΑΣ !
Κλαίω με λυγμούς που νοιώθω αδύναμος να αντισταθώ σ`ένα Λευκό χαρτί ,
δίχως να το βρωμίσω με δαύτην ...

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( https://www.facebook.com/babis.giannopoulos )

Η Αγνοια !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Tue, 25 Mar 2014 18:56:00 +0000

Όλα σε τούτο τον κόσμο είναι υποκειμενικά ,
με ένα κοινό παρονομαστή αντικειμενικότητας ,
την ΑΓΝΟΙΑ .

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος (https://www.facebook.com/babis.giannopoulos)

Νοητική φυλακή ...

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Tue, 25 Mar 2014 18:48:00 +0000

Ο άνθρωπος ,
στην προσπάθεια του να ελευθερωθεί ...
Φυλακίζεται .

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( https://www.facebook.com/babis.giannopoulos )

Περί Επίγνωσης !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Sun, 10 Nov 2013 12:48:00 +0000

Επίγνωση είναι να "τρέξεις" Ταχύτερα από την σκέψη .

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Χαράλαμπος Γιαννόπουλος )

1+1=1

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Sun, 10 Nov 2013 12:38:00 +0000

Όλα είναι χρήσιμα ,
μέχρι την κατανόηση της μή χρησιμότητας τους .

Τίποτα δεν ΕΙΝΑΙ έξω απο Εμάς κι ας υπ-Άρχει .

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Χαράλαμπος Γιαννόπουλος )

Περί Κάθαρσης !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Thu, 15 Aug 2013 19:30:00 +0000

Η εποχή που διανύουμε χαρακτηρίζεται από τις αλλεπάλληλες κρίσεις αξιών σε κοινωνικό , προσωπικό , αλλά και λεκτικό επίπεδο κι έχει προκαλέσει ολέθρια αποτελέσματα ,

τα οποία καλούμαστε τώρα να αντιμετωπίσουμε .

Μέσα στην απόγνωσή του ο άνθρωπος για να ξεφύγει από τις μη συνειδητές επιλογές του έχει σχηματίσει ένα νέο ρεύμα ( που τείνει σε μόδα ) πνευματισμού , σε μια προσπάθεια να εξομαλύνει τις ραγδαίες εξελίξεις που ζει στην καθημερινότητα του .

Όμως αυτό το `πνευματικό` ρεύμα έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό .

Χρησιμοποιεί γνωστά αποφθέγματα από αρχαίους και νεώτερους στοχαστές και σοφούς ,

με μια επιφανειακή προσέγγιση , όπως άλλωστε έχει μάθει να ζει και να πράττει , με σκοπό να ‘πνευματικοποιήσει` τον κόσμο !

Με λάθος βάσεις όμως το μόνο που ίσως καταφέρουμε είναι η αλλοιωμένη ερμηνεία της πνευματικότητας , με ορισμούς σύγχρονου μάρκετινγκ , που το μόνο που θα επιφέρει είναι μια ακόμα βαθύτερη κρίση αξιών !!!

Οδεύουμε ολοταχώς προς μια εποχή βαθύτατου σκοταδισμού , εφόσον αγνοούμε παντελώς την Φύση του Φωτός !!!

Πνευματικότητα δίχως πηγαία εσωτερική κάθαρση απλά δεν υφίσταται ,

είναι άλλη μια πλάνη , ένα εργαλείο χειραγώγησης του πνεύματος (όντας ήδη χειραγωγημένοι στο υλικό πεδίο ) .
Είναι σαν να στολίζεις με πολύτιμα τιμαλφή ένα σκοτεινό και βρώμικο δωμάτιο .

Η οδός της πνευματικότητας διαφέρει από την οδό προς το Αγαθό .

Αυτό δεν σημαίνει όμως πώς κάθε μορφή που τείνει προς την πνευματικότητα δεν είναι χρήσιμη και σεβαστή μιας κι είναι «σκαλοπάτι» εξέλιξης .

Η έννοια της κάθαρσης είναι πολύπλευρη , μα συνάμα απλή .

Μιλώντας για κάθαρση όμως δεν εννοούμε την καθυπόταξη των `κακών` συνηθειών ή επιθυμιών στο επιφανειακό επίπεδο , αλλά στο βαθύτερο εσωτερικό .

Αυτό προϋποθέτει ειλικρινή κι αυστηρή παρατήρηση του εαυτού μας .

Άλλωστε , αυτό το οποίο αληθινά είμαστε , εκδηλώνεται πάντα από μέσα προς τα έξω και μας αποκαλύπτει τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας μας , όπως επίσης και τις έμφυτες αρετές της ψυχής μας .

Γι` αυτό και κάθε προσπάθειά μας να αποδώσουμε ευθύνες σε κάτι έξω από εμάς , με την μορφή της δικαιολογίας , δεν είναι παρά ένα μέσον του εγώ που το χρησιμοποιεί σαν αμυντικό μηχανισμό επιβίωσης του !!

Η κάθαρση είναι μια βαθμιδωτά πολυεπίπεδη κατάσταση , αφετηρία της οποίας είναι η επιφανειακή κατανόηση της δράσης , που σταδιακά μας οδηγεί στα άγνωστα , βαθύτερα αίτια των εκδηλώσεών της .

Το άγνωστο αυτό κομμάτι, όμως , δραστηριοποιείται δίχως τη δική μας βούληση και δημιουργεί ένα αχανές ιστό από παράπλευρες αιτίες που αναπόφευκτα θα μορφοποιηθούν στο φυσικό κόσμο (Εδώ βρίσκονται τα αίτια της γέννησης του κινήματος της «αθεΐας» που είναι ένα υπό-προιόν της α-συνειδησίας )!!!

Αν παρασυρθούμε στην δίνη αυτών των παράπλευρων αιτιών όμως , κάθε προσπάθεια καταστολής μιας συνήθειας μας οδηγεί στην βίαια εκδήλωση , είτε της ίδιας της συνήθειας , είτε σε κάποιο από τα άγνωστα πεδία που αλληλεπίδρασε εν αγνοία μας !

Το σημείο κλειδί στην έννοια της Κάθαρσης είναι η Ατάραχη Αποδοχή του αποτελέσματος !!!

Είναι η φυσική απλοποίηση όλων των βαθύτερων αιτιών που οδηγούν στην μη γένεση νέων απρόβλεπτων αποτελεσμάτων !

Έτσι η αιτία δεν υπόκειται πλέον στον Νόμο και ουσιαστικά αποχαιρετάμε με φυσικό τρόπο

( με Ροή ) την όποια συνήθεια!

Η Κάθαρση είναι μια Ύψιστη , πηγαία , εσωτερική , Μυητική διεργασία ,που μας οδηγεί στην αναγνώριση των βαθύτερων αιτιών του Νόμου !
Είναι η αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος (μέσω του Ύδατος) που μας Χρίζει κοινωνούς της Αιωνιότητας .

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Babis Giannopoulos )

Ο Εγωισμός !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Sat, 06 Jul 2013 15:07:00 +0000

Ο εγωισμός είναι ένα άγκιστρο με ισχυρή πετονιά και μας κρατάει στο "χώμα" .
Αντισταθείτε με Αγάπη .
Απελευθέρωθείτε .
Πετάξτε !!!

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Babis Giannopoulos )

Πέρα από την Άβυσσο !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Fri, 21 Jun 2013 19:34:00 +0000

Όλες οι δοξασίες του υλικού κόσμου ( θρησκείες , δόγματα και φιλοσοφικές θεωρίες ) ,
με οξεία αντίληψη των αλληγοριών και των μηνυμάτων που προσδίδουν αυτές ,
έχουν σαν σκοπό να σε οδηγήσουν στο κατώφλι της Αβύσσου .

Αν καταφέρεις να περάσεις πέρα από την Άβυσσο όμως ...

Έίσαι πλέον μόνος σου .
Εσύ με το Είναι σου
και ξεδιψάς με το Νάμα της Γνώσης απευθείας από την Πηγή .

Γιαννόπουλος Χαράλαμπος ( Babis Giannopoulos )

Περί Συνειδητότητας και Συνείδησης !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Fri, 21 Jun 2013 19:27:00 +0000

Η συνειδητότητα απέχει από την Συνείδηση τόσο ,

όσο το

" Νομίζω ότι σε αγαπώ , γιατί επιθυμώ να με αγαπάς κι εσύ "

Με το

" Νιώθω να Αγαπώ τα πάντα ολόγυρα μου και μέσα σε αυτά ανήκεις κι Εσύ " .

Γιαννόπουλος Χαράλαμπος ( Babis Giannopoulos )

Η Δύναμη του Τώρα !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Fri, 21 Jun 2013 19:19:00 +0000

Δίχως την Δύναμη του Τώρα ,
το μέλλον είναι ήδη παρελθόν .

Γιαννόπουλος Χαράλαμπος ( Babis Giannopoulos )

Ενσυνείδητη ΔΙΑ-κριση

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Sun, 03 Mar 2013 18:29:00 +0000

Η χαρά και η θλίψη όλων των συν-αισθημάτων δεν ανήκει σε Εμάς.

Είναι γνώρισμα των ελαττωμάτων που είναι κυρίαρχα μέσα μας .

Κάθε πράξη που τελείται τους δίνει το γνώρισμα της χαράς όταν τα θρέφεις

ή της λύπης όταν τα θίγεις !

Και η Ψυχή είναι αθέατος θεατής της δράσης μας.

Φωνάζει απελπισμένα να ακουστεί μέσα από τα πέπλα του εφήμερου ,

μα δεν ακούμε την Φωνή της ,

παρά μόνο σαν βοτσαλάκι που το χτυπάει το κύμα

ταξιδεύει για να βρει τον προορισμό της .

Σε έναν κόσμο που βασιλεύει η διττότητα είναι προφανές ότι θα υπάρχει η έννοια της διάκρισης , της σύγκρισης και του διαχωρισμού των πραγμάτων .

Υπάρχουν δύο είδη διάκρισης

1. Διάκριση εν αγνοία

2. Ενσυνείδητη ΔΙΑ-κριση

Η διάκριση εν αγνοία με μαθηματικό τρόπο οδηγεί στον εγωισμό , την ματαιοδοξία , τον φανατισμό και την ανευθυνότητα .

Η διάκριση εν αγνοία είναι φυσικό επακόλουθο του ότι είμαστε απόλυτα ελεγχόμενοι από το εγώ και τα παιδιά του ( ελαττώματα ) .

Όμως , το εγώ είναι τα δεσμά που μας κρατάνε στον διαχωρισμό , την διαμάχη και την αντιπαλότητα , πώς θα μπορούσαμε να τα χαλιναγωγήσουμε και να τα διαλύσουμε ;

Η Ενσυνείδητη ΔΙΑ-κριση οδηγεί στην ΖΕΥ-ξη των αντιθέτων .

Με την Ενσυνείδητη ΔΙΑ-κριση επέρχεται η πολυπόθητη ΖΕΥ-ξη όλων των θεάσεων κι αυτό μας οδηγεί στην Απόλυτη Ισορροπία , της οποίας προάγγελος είναι η Ακεραιότητα .

Η Ακεραιότητα στην ουσία είναι η μη προθυμία για κρίση , διαχωρισμό , που οδηγεί στην πλήρως ενοποιημένη Αλήθεια της Φύσης .

Μέσα από την Απόλυτη Ισορροπία λουζόμαστε το Ένα και Μοναδικό Αληθινό Αίσθημα , αυτό της Αγάπης .

Μέσα από την δράση επέρχεται η έννοια της κατανόησης των όποιων θεάσεων έχουμε και μέσω της κατανόησης δεχόμαστε το γνώρισμα της επίγνωσης του πράττειν .

Με την βοήθεια της επίγνωσης εισερχόμαστε στον Αυθεντικό κόσμο της Μετουσίωσης ,

μέσω της οποίας οδηγούμαστε στην Απολυτότητα της Ακινησίας που είναι ο μόνος τρόπος για να παρακάμψουμε τον Νόμο ( Κάρμα ) .

Η Ανώτερη έννοια της πράξης είναι στο Πεδίο της Ακινησίας

Η Ακινησία μεταφράζεται σε δύο επίπεδα :

Στις μη επιθυμίες στο επιφανειακό και στην Αγνότητα των προθέσεων στο Ουσιαστικό .

Αυτή η επίγνωση μας βοηθάει να χτίσουμε την Αγνότητα μέσα μας , που την κατάλληλη στιγμή θα λάβει το Χρίσμα της Άφθαρτης Προμήθειας Φλόγας , η οποία κάνει την Θεία Θυσία να εισέλθει στην Νομοτέλεια της Δράσης-Αντίδρασης με σκοπό να την Ακινητοποιήσει μέσω της Θείας Ισορροπίας .

Η Ενσυνείδητη ΔΙΑ-κριση επέρχεται μόνο μέσω της Άφθαρτης Προμήθειας Φλόγας , η Θυσία της οποίας είναι να κατέλθει στο σκοτάδι και να το Φωτίσει .

Η έννοια της Θυσίας είναι μείζον προϋπόθεση για την πορεία μας !

Εδώ , στον κόσμο των εγκλημάτων , Θυσία είναι να αποδεχτείς με υπευθυνότητα τα πεπραγμένα σου με την επίγνωση του μαθήματος και της Δύναμης που σου προσδίδουν αυτά !

Έτσι Ηρωοποιείται το Πνεύμα μας και διαμέσου της Ηρωοποίησης καλούμε την Χριστική Άφθαρτη Φλόγα να κάψει τα δεσμά μας .

Ο φυγόπονος δεν έχει την χαρά της Θυσίας αλλά της επανάληψης !

Πώς θα Θυσιαστεί το Άφθαρτο αν πρώτα εμείς δεν έχουμε την δύναμη να θυσιάσουμε τον εαυτό μας ;;

Μέσα από τα δαιδαλώδη πεδία του νου καλούμαστε να ΔΙΑ-κρίνουμε Ενσυνείδητα όλα αυτά που μας κρατούν δέσμιους των παθών και των επιθυμιών μας .

Εκεί ενυπάρχει η Δημιουργική θλίψη της μετατροπής των ελαττωμάτων σε Αρετές .

Η Δημιουργική θλίψη είναι το γνώρισμα του Μεγάλου Έργου που συμβαίνει στο εσώτερο μας , είναι η θλίψη των ελαττωμάτων που θρηνούν την απουσία τους από την δράση .

Μόνο μέσα από την Δημιουργική θλίψη επέρχεται η Αληθινή και Ολοκληρωτική Κάθαρση .

Όλα τα άλλα αποτελούν απλά και μόνο βαρύγδουπες θεωρίες ,

όπως άλλωστε και η ζωή μας είναι από μόνη της μια θεωρία ,

γι`αυτό και συνεχώς ανατρέπεται .

Μόνο το Άφθαρτο μπορεί να Μετουσιώσει το φθαρτό σε Ζωή !!!

Μέσα από την Ενσυνείδητη ΔΙΆ-κριση λαμβάνουμε το Αίσθημα της Υπευθυνότητας για να επέλθει η πολυπόθητη ΖΕΎ-ξη του Όλου σε ΈΝΑ .

Μόνο μέσα στο ΈΝΑ ενυπάρχει το Εμείς .

Γι`αυτό , Αγαπημένοι μου

Ας είμαστε Ειλικρινείς και Υπεύθυνοι με τον Εαυτό μας ,

για να γευθούμε την Θεία Ελευθερία από τα δεσμά μας .

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος

Ωδή στον Έρωτα !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Sun, 25 Nov 2012 18:19:00 +0000

Γέννησε ο Ήλιος δυό παιδιά

που χάθηκαν στο δρόμο

αιώνες είχαν ν`ακουστούν

στου ουρανού τα μέρη

Σαν ανταμώσανε ξανά

υπέρτατη η Χαρά του

ήταν καιρός να ενωθούν

να ρθούν στην Αγκαλιά Του

Ο Νέος σε βαθιά Σιωπή

με Αγάπη την θωρούσε

μα οι ψίθυροι δεν έφταναν

ακόμα να ακουστούνε

Εκείνη στόλιζε τη γή

με χρώματα Ουράνια

ανθούς εσκόρπιζε παντού

που μύριζαν τη Νιότη

Μια λέξη μόνο πρόσμενε

τα χείλη του να πούνε

να την καλέσει σε γιορτή

στου Έρωτα το θέρος

Και ξάφνου φέγγουν κεραυνοί
και σπάει την Σιωπή του
φέρνει την Λύρα του μαζί
για να της τραγουδήσει .

Ωδές Υψίστου Έρωτα έχει για την Καλή του
που μες στον Ψίθυρο τις είχε

αιώνες κουρνιασμένες
κανείς μην τύχει να τις πει
μήτε να τις ακούσει
μόνον Εκείνη πρόσμενε την Ανθοφορούσα Κόρη !

Εκείνη φέγγισε με μιάς

χόρεψε με τ`αστέρια

Σπίθες στολίζαν τις ματιές

σα φλόγες λαμπυρίζαν

ο Ήλιος έλαμψε Αιώνιο φώς

που δύσκολα θωρούσες

ήλθε η Ύψιστη Χαρά

υμνούσαν τ`Όνομα Του.

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Babis Giannopoulos )

Από το σκοτάδι στο Φώς !!!

noreply@blogger.com (Babis Giannopoulos) — Sun, 07 Oct 2012 01:09:00 +0000

Προσπαθώντας να εννοήσω την αναγκαιότητα της Αγάπης στην ζωή μας , θεώρησα πρέπον να ασχοληθώ με την «φύση» της .

Αγάπη δεν είναι να λέμε μόνο όμορφα , γλυκά λόγια .

Πολλές φορές περνάμε το κατώφλι της Αγάπης μέσα από δύσβατα μονοπάτια του εσωτερικού μας Είναι με σκοπό να επέλθει η κάθαρση .

Ο δρόμος αυτός είναι σκληρός και γίνετε αποτρόπαιος και βίαιος όσο κυριαρχούνε οι βαριές ενέργειες ( ελαττώματα ) της προσωπικότητας μας .

Η Αγάπη είναι η κατάκτηση του Εαυτού , που μας οδηγεί στον Έρωτα .

Είμαστε ή μάλλον γινόμαστε , άμορφα , α-συνείδητα πλάσματα , έρμαια των ορέξεων της προσωπικότητας μας ,

αγνοούμε και πολλές φορές φοβόμαστε την Εσωτερική Φωνή ,

με αποτέλεσμα να λιμνάζουμε στα `ασφαλή` νερά της ίδιας ζωής που αναγνωρίζουμε στην κοινωνία στην οποία ζούμε .

Όμως μην θεωρούμε κάτι αυτονόητο και ασφαλές .

Η `σκληρότητα` της Αγάπης είναι η Αλήθεια του τι πραγματικά είμαστε .

Για να μπορέσουμε να το εννοήσουμε όμως χρειάζεται Φώς .

Παράδοξο , δεν είναι ;

Για να μπορέσουμε να εννοήσουμε και να αντιληφθούμε τα σκοτάδια μας χρειάζεται να εισχωρήσει το Φώς της Συνείδησης !

Η α-συνειδησία κυριαρχεί έναντι του καθαρού Εαυτού μας σε σημείο τέτοιο που όλα μας φαίνονται σωστά στον τρόπο που ζούμε , ενώ απροκάλυπτα παραδεχόμαστε ότι είναι εφήμερα , πρόσκαιρα και αναληθή .

Αυτό το αποκαλούμε ζωή ή μάλλον … έχουμε επιλέξει να το αποκαλούμε ζωή .

Η Απλότητα είναι ένα στοιχείο που λείπει από την ζωή μας και έχει αντικατασταθεί από την πολυπλοκότητα και την ανέχεια .

Η Ζωή όμως εμπεριέχει το χάρισμα της Απλότητας .

Η μόνη δυνατότητα που έχουμε για να Ζούμε , είναι όταν Ονειρευόμαστε .
Αλλά κι αυτό έχουμε φροντίσει να το μετατρέψουμε σε εφιάλτες χάρη στις πολύπλοκες σκέψεις που κατακλύζουν το μυαλό μας και αισθανόμαστε άβολα και εκτός κοινωνικού συνόλου αν δεν τις έχουμε .

Παραμένουμε στον λήθαργο της ψευδαίσθησης γιατί ικανοποιούμαστε και εφησυχάζουμε που δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτόν !

Μιλώντας για τα θέματα αυτά είναι εύκολο κάποιος να σε χαρακτηρίσει ουτοπιστή , πεσιμιστή , μίζερο ,

μόνο και μόνο γιατί μιλάς για αυτό που δεν είναι συμβατό με τις «ιδεολογίες» του ( σχετικό μιας και είμαστε α-συνείδητοι ) και τις επιταγές της κοινωνίας .

Μέσα από αυτήν την ενδοσκόπηση , Αγαπημένοι μου , κατέληξα ότι

Μίζερη είναι η ζωή μας έτσι όπως την έχουμε καταντήσει .
Μίζερες είναι οι σκέψεις μας και μας σκοτώνουν .
Μίζερες είναι οι πράξεις μας και λαμβάνουμε τα αποτελέσματα των .
Μίζερες είναι κι οι επιθυμίες μας γιατί επιθυμούμε πράγματα που δεν έχουμε την απαιτούμενη αυτογνωσία να τα πραγματώσουμε .
Μίζερο είναι το «φαίνεσθαι» των αποκαλούμενων ανθρώπων που σκοτώνουν τον Εαυτό τους για εφήμερα όνειρα .

και τέλος

Η μιζέρια είναι ο καθρέφτης του κάθε ανθρώπου που δεν έχει καν αντιληφθεί την ομίχλη που τον περιβάλει ,

νομίζει ότι βλέπει και ζει ,
όμως στην πραγματικότητα το μόνο που καταφέρνει είναι η επαναληπτικότητα κι ο Θάνατος .

Γι`αυτό ας μην ζούμε με αυταπάτες , Αγαπημένοι μου

Κάποια στιγμή , μέσα στους Αιώνες ,

θα καλεστούμε να πράξουμε το πιο δύσκολο Έργο
κι αυτό δεν είναι άλλο από το να συγχωρέσουμε τον Εαυτό μας ,

για όλα όσα νομίζαμε ότι γνωρίζουμε ή πιστεύουμε !!!

Εύχομαι μέσα από την Καρδιά μου να τα καταφέρουμε !!!

Χαράλαμπος Γιαννόπουλος ( Babis Giannopoulos )